¡Bienvenidos, Tenerife! / 06.06.2012 - 09.06.2012


Najwyższy czas, by odwiedzić jeden z moich ulubionych krajów w Europie – mam tutaj na myśli Hiszpanię. W ubiegłym roku nie udało mi się odwiedzić Półwyspu Iberyjskiego, postanowiłem to więc nadrobić i jeszcze we wrześniu 2011 zarezerwowałem sobie bilet lotniczy na długi weekend przypadający na okres Bożego Ciała w czerwcu 2012. Wprawdzie nie był to klasyczny Półwysep Iberyjski, ale Wyspy Kanaryjskie na Atlantyku – moje pierwsze wczasy spędziłem 4 lata temu na osławionej przez "Pamiętniki z wakacji" Gran Canarii, teraz wybrałem zaś największą wyspę z archipelagu, czyli Teneryfę. Odlot tradycyjnie nastąpił z Berlina linią easyJet, z Warszawy oprócz sezonowych czarterów nie sposób się dostać na Kanary. W liniach easyJet panuje zasada – im wcześniej, tym taniej, warto o tym wiedzieć, bo w konkurencyjnych liniach Ryanair czy WizzAir często najtańsze bilety pojawiają się w systemie rezerwacyjnym na około miesiąc / dwa miesiące przed podróżą!
Odlot na Teneryfę (lotnisko Tenerife Sur – TFS, jest jeszcze lotnisko położone na północy wyspy Tenerife Norte - TFN) planowo miał nastąpić 3 dni po otwarciu nowego portu lotniczego Berlin Brandenburg International BER, z powodu opóźnień w odbiorze otwarcie nowego lotniska dla metropolii Berlin zostało przełożone na marzec 2013 roku, a ja po raz kolejny odlatywałem ze starego poczciwego lotniska Berlin Schönefeld. Nie jestem fanem tego portu lotniczego, Tegel też nie jest lepsze, terminale są w barwach żółto-szarych, ale że siatka połączeń z Niemiec jest znacznie bogatsza niż ta z Polski, to nie pozostaje mi nic innego jak wybierać tamtejsze lotniska. Ponieważ odlot był rozkładowo zaplanowany na godzinę 11:30, wybrałem po raz kolejny ofertę przewoźnika Polski Bus – bilet autokarowy na trasie Warszawa (Metro Wilanowska) – Berlin (lotnisko SXF) kosztował mnie raptem 30 zł. Kupowałem go jednak w dniu wrzucenia do systemu nowej puli biletów, kolejne mogły być już droższe.
Autokar przyjechał na pętlę autobusową o czasie, pasażerów nie było zbyt wielu, więc mogłem swobodnie rozłożyć się na dwóch siedzeniach i spróbować zasnąć, bo to kurs nocny. 2 dni wcześniej otwarto kolejny fragment autostrady, miałem zatem okazję wypróbować nową trasę. Najgorsze są długie ponad półgodzinne postoje w Łodzi i Poznaniu, bez zatrzymywania się autokar dojechałbym na miejsce znacznie szybciej. We wtorkowy wieczór nad Warszawą wisiały chmury, ale okazało się, że w Wielkopolsce pięknie świeciło słońce – było na tyle silne, że uniemożliwiło mi śledzenie tranzytu Wenus na słońcu. Kiedy nad ranem zobaczyłem drogowskaz do zajazdu "Złota Grota" w gminie Torzym aż zadrżałem – czyżby kierowca wzorem poprzednika znów chciał zaproponować turystom śniadanko w towarzystwie oszukańczej kelnereczki o urodzie Shazzy? Na szczęście dłuższy postój był na stacji Orlenu, moje obawy okazały się być płonne. Punktualnie o godzinie 8 rano (pół godziny przed czasem) wysiadłem tuż naprzeciwko głównego wejścia do terminala pasażerskiego lotniska Berlin Schönefeld. W terminalu B pomalowanym na pomarańczowo przeznaczonym jedynie dla pasażerów linii easyJet jest dość tłoczno, w Berlinie jest baza tego brytyjskiego przewoźnika, wiele samolotów startuje o podobnych godzinach. Mam jeszcze ponad godzinę do rozpoczęcia odprawy, konsumuję smaczne śniadanko w bistro Marche, przepakowuję nieco bagaż i zajmuję miejsce w pobliżu stanowisk check-in. Moje pierwsze przypuszczenia okazały się słuszne, wokół mnie dominują Polacy, są to przede wszystkim rodziny z małymi dziećmi. Reaguję na takich współpasażerów alergicznie, jak na złość okazuje się, że wszyscy lecą na Teneryfę. OK, powinienem być dumny, że Polacy stają się coraz bardziej mobilni, sami organizują sobie pobyt zagranicą i ruszają w podróż, zdaję sobie jednak sprawę, że na tym ich samodzielność się kończy. Kłania się nieznajomość języka, a swoim prostackim zachowaniem (nie wspomnę już o stroju – skarpety i sandały oraz reklamówka w ręku to klasyka gatunku; są też dziewczyny prosto z solarium z różowymi akcesoriami na sobie i ich partnerzy – macho z osiedlowej siłowni z obowiązkowym tatuażem na nodze!) robią nam niezła wizytówkę, akurat w dobie Euro 2012. Staram się jakoś ich ignorować i oczywiście pod żadnym pozorem nie zdradzam swojej narodowości. Na szczęście nie mam z tym większego problemu, większość i tak nie bierze mnie za Polaka, jak kiedyś polska konduktorka w pociągu BWE, która zaczęła mówić do mnie po angielsku :)
Sama odprawa mija bezproblemowo, nadaję bagaż rejestrowany, przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i oczekuję na odlot, 45 minut przez odlotem rozpoczyna się boarding, tym razem z gate 58, który zlokalizowany jest na poziomie -1. Wchodzimy bezpośrednio do samolotu, widzę, jak pracownice lotniska przechwytują pasażerów z ponadwymiarowym bagażem podręcznym i nalegają na zapłatę „haraczu”. Kiedy wchodzę na pokład większość miejsc jest już zajęta, zajmuję miejsce w siódmym rzędzie przy przejściu po prawej stronie. Obok mnie siedzi niemieckie małżeństwo w średnim wieku, para przez całą drogę nie sprawiała żadnych problemów, w przeciwieństwie do niemowląt i małych dzieci na pokładzie, które już z chwilą oderwania się samolotu od powierzchni ziemi zaczęły swój koncert – główny repertuar to krzyk i wręcz zanoszenie się płaczem. Tak było przez całe 5,5 godziny lotu, moje uszy i głowa znalazły się na skraju wyczerpania. Dobrze, że byłem jeszcze w stanie skupić się na lekturze prasy niemieckiej czy rozwiązywaniu zadań ze statystyki matematycznej na nadchodzący egzamin. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego młodzi rodzice decydują się na dość dalekie podróże z takimi maleństwami…
Po 5 godzinach bardzo gładkiego lotu kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów (a propos – kiedy załoga zorientował się, że większość pasażerów to Polacy, włączali także zapowiedzi z taśmy w języku polskim – pierwszy raz słyszałem standardowe komunikaty tej linii w języku polskim i zastanawia mnie, kto je przetłumaczył, bo była to fatalne kalka językowa), pasażerom siedzącym po lewej stronie ukazuje się górzysta wyspa, ci siedzący po prawej stronie mają przed sobą jedynie Ocean Atlantycki, przez co można odnieść wrażenie, że samolot będzie za chwilę wodował. Jeszcze parę minut tej karuzeli i już lądujemy na pasie startowym. Bienvenidos, Teneryfa!
Rozpalone słońce wita tłum turystów, wchodzimy na teren lotniska i dwóch latach przerwy znów widzę charakterystyczne żółto-czarne barwy hiszpańskiego systemu informacyjnego na lotniskach. Dość długo czekam na bagaż, pora zmienić ubranie na lżejsze i udać się na przystanek autobusowy. Wszystko jest bardzo dobrze oznakowane, nie sposób się zgubić. Z poszczególnych stanowisk odjeżdżają autobusy w różnych kierunkach, wszystko jest czytelnie rozpisane. Ponieważ autobus 450 jadący bezpośrednio do mojego kurortu Playa de las Americas będzie dopiero za 40 minut, wsiadam w inną linię jadącą do Los Cristianos tam przesiadam się w inny pojazd. Warto jeszcze na lotnisku zaopatrzyć się w darmową mapkę wyspy, to bardzo ułatwia poruszanie się po Teneryfie. Dość szybko docieram do hotelu Mar Ola Park, obiekt jest całkiem przyzwoity, ma podgrzewany basen (duży plus!), niedaleko znajduje się supermarket a parę metrów dalej jest spora piaszczysta plaża.


Po rozpakowaniu się i zabiegach kosmetycznych ruszam ku oceanowi. Zupełnie przypadkiem wybieram najbardziej reprezentacyjną ulicę miasta, gdzie znajdują się najlepsze butiki, jest też centrum handlowe i moja ulubiona Zara. Zakupy w tym sklepie w Hiszpanii wywołują u mnie prawdziwy dreszczyk pozytywnych emocji. Wybór ubrań jest bowiem znacznie większy a ceny niższe. Wprawdzie nie znalazłem tych rzeczy, które wypatrzyłem sobie w ich internetowym katalogu, ale i udało mi się upolować kuse jeansowe szorty – coś w stylu tych, które miał na sobie podczas spaceru na Lazurowym Wybrzeżu domniemany kochanek Lagerferlda Baptiste Giabiconi. Zainteresowanych odsyłam do zdjęć. Szukałem czegoś takiego od dłuższego czasu, bardzo cieszę się, że dostałem coś w podobnym guście. Kiedyś cierpiałem na kompleks grubych ud, ale od pewnego czasu się to zmieniło i eksponuję moje długie nogi bez nadmiernej krępacji. Po wieczornych zakupach w Zarze czas na jej młodszą siostrę Bershkę, tym razem wychodzę ze sklepu z cienkim niebieskim plecakiem treningowym. Zahaczam jeszcze o perfumerię (na Kanarach z racji przepisów podatkowych znacznie tańsze są perfumy) i wypróbowuję najnowsze zapachy Dolce & Gabbana (The One Sport & Light Blue Dreaming in Portofino), ale jakoś do mnie nie przemawiają. Na razie pozostanę przy moich D&G The One Gentleman. Zapada zmrok, rozświetlają się latarnie, na palmach i drzewach zawieszone są kolorowe lampki i ozdoby, wokół dużo iluminowanych fontann, szerokimi marmurowymi i granitowymi trotuarami suną elegancko ubrani turyści na wieczorną kolację, po ulicy bezszelestnie poruszają się białe taksówki, czuć, z głośników dudni muzyka, czuć, że kurort żyje. Jest już całkiem ciemno, kiedy docieram nad brzeg wzburzonego oceanu, dawno tam nie byłem, ale specyficzny zapach morskich fal sprawia, że wspomnienia z Gran Canarii wracają w mgnieniu oka. Spaceruję po nabrzeżu, jest wyjątkowo skaliste, wdycham świeże powietrze i cieszę się chwilą. Teraz pora na spacer nadmorskim bulwarem – po lewej stronie mam linię brzegową, jest dość urozmaicona, znajdziemy tam albo kamienie, albo krótkie piaszczyste plaże z ciemnym piaskiem, bo wyspa jest pochodzenia wulkanicznego. W oddali na horyzoncie migocze złowrogo łańcuch górski wraz z najwyższym szczytem Hiszpanii – Tede. Po prawej stronie mijam restaurację McDonald’s, w której zamawiam wieczorne cappuccino, idąc dalej raz za razem napotykam się na kolejną restaurację lub bar, wszystkie są już raczej zamykane, bo jest godzina 23. Na nadmorskiej promenadzie nie widać zbytnich tłumów, jest raczej pusto, chociaż pogoda zachęca do spacerów, są 23 stopnie Celsjusza, jest tu na tyle ciepło, że nie trzeba zakładać nic na t-shirt, żadnego pareo czy sweterka. To właśnie zapamiętałem z Gran Canarii. Docieram do małego drewnianego pomostu, który prowadzi na większą piaszczystą plażę z parasolami w hawajskim stylu (identyczne są na Majorce), tuż obok biegnie też główna droga połączona z deptakiem dla pieszych. Po drodze mijam kilka nocnych lokali, z wnętrz dudni wprawdzie muzyka, a w środku zionie pustką, to chyba jeszcze znak, że sezon się na dobre nie rozpoczął. Podczas całego pobytu widziałem przede wszystkim emerytów i rodziny z dziećmi, młodzieży czy par w sile wieku ani widu, ani słychu – pamiętajmy jednak, że mamy dopiero początek czerwca. Po długim spacerze powracam do hotelu i zapadam w błogi sen.
Poranek wita mnie pięknym słońcem i przyjemną temperaturą – biorę prysznic, wdziewam garderobę i biorę się za komponowanie śniadania – w apartamencie mam rewelacyjnie wyposażony aneks kuchenny, jest więc możliwość, by na spokojnie wszystko sobie przygotować. Poprzedniego dnia w supermarkecie nabyłem absolutny hit – pitny jogurt cynamonowy firmy Celgan – polecam wszystkim serdecznie! Ciekawie smakują także czekoladowe płatki w kształcie postaci z kreskówki „Simpsonowie”, po raz kolejny degustuję jogurt cuajada czy deser crema catalana i flan. Kuchnia hiszpańska nie przestaje zaskakiwać – jedyną niedogodnością jest fakt, że zdecydowaną większość jogurtów czy deserów można kupić tylko w czteropaku. Cena na opakowaniu obejmuje cztery sztuki produktu, nie wolno ich rozdzielać, aby zmieszać smaki. Podobnie rzecz ma się we Francji. Nie rozumiem zbytnio tego fenomenu, szczególnie godzi on we mnie jako poszukiwania wszelkich nowinek i mocno egzotycznych smaków niedostępnych w Polsce. Dobrze, że nie we wszystkich krajach ten proceder jest uskuteczniany, bo inaczej nic bym nie skosztował. Ciężkie jest życie singla w tym zakresie.

Po sytym posiłku ruszam na plażę – wybieram tą dalej położoną przy drewnianej kładce, gdzie poprzedniego wieczora zakończyłem mój „paseo nocturno”. Miasto dopiero budzi się do życia, sklepy, stoiska z pamiątkami czy restauracje są jeszcze zamknięte, nie ma nawet gdzie wypić porannej kawy – coś nie do pomyślenia np. we Włoszech, gdzie poranne espresso na szybko przy barze to niemal rytuał. Kocham takie klimaty, do tego zapach francuskiego pieczywa, zapach świeżej farby drukarskiej unoszącej się nad gazetami i to tempo szybkiego miasta. Tutaj czas płynie wolniej, niestety o dziwo chmury niekoniecznie wolniej się poruszają i parę minut po godzinie dziewiątej rano słońce jest przykryte sporą warstwą białego puchu. Na szczęście w sukurs przychodzi mi otwierany o godzinie 10 McDonald’s, gdzie przy porannej kawie i ciastku o nazwie Milka redondo (z hiszp. rondo – bardzo często to słowo występowało na drogowskazach i tablicach w Los Angeles) przypominającym naszą oponkę z czekoladą i wiórkami miło spędzam czas oczekując na wyjście słonecznych promieni. Moje prośby zostają wysłuchane i pół godziny później wyleguję się już na plaży w Playa de las America. Po południu w drodze do hotelu pora na zakup pamiątek, polecam kupować z dala od głównej promenady, bo mogą być nawet kilka razy droższe niż w innym punkcie. Tradycją jest już wysłanie widokówki do mojej germanistki z LO – to były czasy! Po zakupie souvenirów czas na jedzonko, w McDonald’s delektuję się pomidorowym chłodnikiem gazpacho i kanapką Snack Wrap Grilled Beef, u nas czegoś takiego nie było do tej pory w ofercie. Po odpoczynku przychodzi czas, by udać się na hotelowy basen, jest na powietrzu a woda w nim jest podgrzewana, co zdecydowanie poprawia komfort kąpieli. Korzystało z niego bardzo mało gości, mam więc pełną swobodę ruchów w wodzie. Po wysiłku na kolację serwuję sobie quiche z szynką i serem. Palce lizać!
Kolejny dzień nie różni się prawie wcale od dnia poprzedniego, uzupełniają go jedynie nocna secja clubbingu, a właściwie jej nieudana próba, bo okazuje się, że na Teneryfie życie nocne na początku czerwca praktycznie nie istnieje. Ciekawie było jedynie w jednym lokalu, który zorganizował imprezę „aloha” w hawajskim stylu, każdy gość przed wejściem dostawał od hostów (nie wiem, czy tak można pisać po polsku, ale skoro jest hostessa, to czemu ma nie być hosta – z angielskiego - lub nawet hosterów :-P) sznur kwiatów do założenia na szyję. Ach, Waikiki, nie ukrywam, że też chciałbym kiedyś polecieć do 50. stanu USA. W pierwszej kolejności jednak czekam na ofertę promocyjną do Miami.

Czas minął szybko, w sobotę po lekkim śniadaniu i spakowaniu bagażu wybieram się na krótki spacer na plażę, trzeba pożegnać się z Oceanem Atlantyckim, nie wiadomo na jak długo. Tak się składa, że akurat pogoda zaczyna się psuć, na niebie pojawiają się chmury, więc o opalanie może być ciężko. Ale szanowni wczasowicze, nie zrażajcie się – nawet jeśli nie widzicie bezchmurnego nieba, to na Kanarach słońce operuje pod ostrym kątem i z pewnością szybko wasza skóra nabierze upragniony brązowy odcień. Sam byłem zdziwiony, że tak szybko nie złapało! Nadeszła chwila pożegnania z Teneryfą, autobusem spod hotelu za 1,90 euro dojeżdżam po około 20 minutach pod halę odlotów lotniska Reina Sofia. Mam jeszcze trochę czasu do otwarcia odprawy, rozluźniam więc obolałe nogi na wygodnych lotniskowych krzesłach. Przed stanowiskami ponownie kłębi się tłum Polaków, tym razem jest także dość dużo Niemców i grupka Hiszpanów lecących do Berlina – stamtąd mają udać się do Polski na Euro. Nie spotykam żadnej znanej mi twarzy z środowego lotu, wynika z tego, że turyści latają tutaj na minimum tydzień a nie na 3 dni jak ja. Większość moich podróży odbywa się jednak w ekspresowym tempie, bo nie mogę pozwolić sobie na zbyt dużo wolnego, poza tym szybko się nudzę, wolę podróżować częściej a krócej.
Boarding przebiega powoli, panie z służby lotniska są skrupulatne, proszą o przepakowanie się do jednej sztuki bagażu podręcznego, dużo pasażerów musi też umieszczać swoje walizki w przygotowanych do tego celu metalowych pojemnikach o wymiarach dozwolonego bagażu podręcznego. Zaletą linii easyJet jest to, że nie ma limitu wagowego a jeden z wymiarów bagażu jest o 5 cm większy niż u konkurencji. Wreszcie wzbijamy się w powietrze, w tym czasie wypogodziło się i podziwiam łagodny start samolotu tuż nad oceanem. Nietypowa jest też trasa samolotu – nie lecimy od razu w kierunku Hiszpanii, lecz mijamy Maderę, następnie lecimy wzdłuż portugalskiego wybrzeża i kraju Basków i nad wodami terytorialnym Francji, dopiero tam wznosimy się nad kontynent. Kiedy lądujemy na Berlinem, w oddali widać strzelające w górę kolorowe fajerwerki – to znak, że reprezentacji Niemiec wygrała w pierwszym meczu turniej Euro 2012. Pół godziny przed czasem pilot łagodnie przyziemia i znów znajduję się w Berlinie, port lotniczy Schönefeld, jest godzina 22:10 czasu lokalnego. Gute Nacht, meine Damen und Herren!





It's Moscow time... / 11.05.2012 - 13.05.2012

Nadeszła pora na kolejną podróż, wyczekiwaną od ponad roku, bo bilety na trasie Warszawa – Moskwa – Warszawa w PLL LOT zakupiłem jeszcze w kwietniu 2011. Uwielbiam duże aglomeracje miejskie, świetnie się w nich czuję mimo panującego tam hałasu i zawsze po takim pobycie czuję lekki niedosyt, że wszystko trwało tak krótko i pora wracać do szarej polskie rzeczywistości. W podróży do Rosji miał towarzyszyć mi mój współlokator, byłem więc zadowolony, że będzie to pierwsza od dawna wyprawa, w której będę miał się do kogo odezwać. Niestety, przewrotny los chciał inaczej i w końcu byłem zmuszony wybrać się sam do tego olbrzymiego kraju z bogatą kulturą. Formalności wizowe załatwiałem samodzielnie, jestem zdecydowanym wrogiem wszelkich pośredników i agencji, które chcą wyciągnąć pieniądze od nierozgarniętych petentów. Wszystko poszło sprawnie, na wizyty w ambasadzie Federacji Rosyjskiej nie straciłem dużo czasu i na ponad miesiąc przed wyjazdem mogłem cieszyć się czerwoną wizą w paszporcie. Wylot był zaplanowany na piątek 11 maja na godzinę 16:00. Jeszcze przed 14 zjawiam się na Lotnisku Chopina, w oczy aż kłuje pustka na lotnisku, czyżby mimo weekendu podróżowało tak mało pasażerów? Nadaję bagaż do odprawy, dostaję kartę pokładową i zmykam do starego terminala przy stanowiskach strefy A i B, bo tam kolejka do kontroli bezpieczeństwa praktycznie nie istnieje, za to w tzw. międzyczasie na nowym terminalu w sektorach D, E, F zebrało się trochę pasażerów. Jeszcze tylko błyskawiczna wręcz kontrola paszportowa i jestem przy moim wyjściu do samolotu, działam na laptopie, trochę obserwuję podróżnych, wreszcie zbliża się pora na boarding, ale przy gate stoi dopiero jedna pracownica obsługi naziemnej. Najpierw wpuszcza załogę a na około 15 minut przed odlotem do wyjścia do autobusu zaproszeni zostają pasażerowie. Samych podróżujących jest niewiele, zwraca za to uwagę grupa głośno rozmawiających mężczyzn dość pokaźnych gabarytów z przywieszkami i logo Wojak Group. Okazuje się, że są to pracownicy Kompani Piwowarskiej, którzy jadą do Moskwy na jakieś zawody bokserskie, wśród nich rozpoznaję Krzysztofa Diablo Włodarczyka. To kolejny celebryta, którego mam okazję spotkać na lotnisku bądź w samolocie. Przypomnę, że leciałem już do Paryża z Pawłem Delągiem a do Nicei i Olivierem Janiakiem, ponadto miałem okazję na lotnisku widzieć Krzysztofa Ibisza, Małgorzatę Kożuchowską z mężem Bartkiem Wróblewskim czy Andrzeja Gołotę odlatującego do domu już w dzień po odpadnięciu z „Tańca z gwiazdami”. :-P Wreszcie autobus rusza i podjeżdżamy pod schodki prowadzące na pokład samolotu typu Embraer. Zajmuję moje wcześniej wybrane miejsce 6D przy oknie i widzę jak pan bagażowy wkłada na taśmę moją walizkę. Mam więc pewność, że poleci ze mną do Mokswy. Stewardessy rozpoczynają standardową safety demo i po kilku minutach kołowania wzbijamy się w powietrze. Samolot wkrótce po starcie skręca ostro w prawo, więc mogę podziwiać panoramę Warszawy ze Stadionem Narodowym na czele. Widoczność jest naprawdę dobra, więc dopóki mogę, to wyglądam za okno. Wkrótce po starcie rozpoczyna się serwis pokładowy, tradycyjnie spora kanapka, mały wafelek Prince Polo oraz zimne i gorące napoje + alkohol. Wybieram kawę oraz sok porzeczkowy i lustruję pobieżnie Kaleidoscope, czyli magazyn pokładowy LOT. Jest w nim ciekawy artykuł dotyczący różnych typów gniazdem elektrycznych na świecie oraz specjalna mapa dotycząca szczepień ochronnych przed wyjazdem do egzotycznych krajów. Polecam!
W końcu przed godziną 20 czasu moskiewskiego samolot zniża się do lądowania na lotnisku Szeremetiewo w Moskwie. Za chmurami widać piękne zielone lasy i jeziora, miasto jest po lewej stronie. Wreszcie, po kilku minutach samolot łagodnie przyziemia i przez rękaw wychodzę do terminala F. Ta część jest dość stara, oddana na olimpiadę w Moskwie, więc i fajerwerków tutaj nie ma. W oczy uderza wszechobecna cyrylica, tak inna od alfabetu łacińskiego. Szybko ustawiam się w kolejce do kontroli paszportowej, celnik wita mnie „Zdrastwujtje”, zabiera część A karty lądowania (część B należy mieć cały czas ze sobą i oddać dopiero przy wyjeździe z Rosji), wbija pieczątkę i już jestem na terytorium Rosji. Po chwili odbieram walizkę, mój bagaż wylatuje na taśmę jako pierwszy, szybko przemierzam przez zieloną strefę „Nothing to declare” i wychodzę do hali przylotów. Sporo ludzi oczekujących na kogoś, mnie tradycyjnie nikt nie wita karteczką z imieniem i nazwiskiem czy balonikami, mijam więc cieciów oferujących taxi do miasta i wychodzę na przystanek autobusowy przed budynek. Wkrótce potem podjeżdża bus 817 dowożący pasażerów do najbliższej stacji metra Planernaya. Bilet kupuje się u kierowcy, kasuje go w specjalnym urządzeniu a wtedy zwalnia się bramka/kołowrotek i można przejść w głąb autobusu. Miejsca jest dość dużo, bo to przegubowiec. Autobus krąży po ogromnym lotnisku i zbiera podróżnych ze wszystkich terminali, zabiera mu sporo czasu aż wyjedzie poza teren lotniska i wjedzie na drogę szybkiego ruchu. Na jezdni w obie strony sznur szybko jadących samochodów, to robi wrażenie. Za oknem robi się ciemno, a przed autobusem wreszcie wyłaniają się światła miasta, mijam olbrzymie blokowiska i zlokalizowane przy nich sklepy jak Auchan, IKEA czy Leroy Merlin – wszystkie nazwy pisane są cyrylicą! Widać, że Rosjanie bardzo szanują własny język, poza tym jak się okazuje angielskiego prawie wcale nie znają, więc przynajmniej w ten sposób mogą przeczytać te obco brzmiące nazwy. Po wyjściu z autobusu jest już prawie godzina 22, szybko przechodzę do metra, w kasie kupuję bilet dla siebie i osobny na bagaż (po 28 rubli) i przechodzę przez bramkę na peron. Wagony nie zaskakują, bo są identyczne jak te stare w Warszawie, inne jest tylko malowanie. Za to stacje są przepiękne, to prawdziwie dzieła sztuki, marmur, złoto, żyrandole, płaskorzeźby, coś wspaniałego. W metrze o kolejnej stacji informują komunikaty głosowe, ponadto z głośników wciąż płyną informacje, by szanować innych pasażerów, ustąpić miejsca inwalidom, osobom starszym i kobietom w ciąży. Te komunikaty z głośników kojarzą mi się z Wielkim Bratem, tego typu komunikatów można tam usłyszeć sporo, nawet na ulicy czy na Placu Czerwonym. Pewnie kiedyś puszczano tam przemówienia radzieckich dygnitarzy ;) Od razu mówię, że przed wyjazdem do Rosji niezbędne jest wręcz nauczenie się cyrylicy, bez tego ani rusz, w metrze wszystko oznakowane jest prawie tylko w ten sposób. Czasem pojawią się nazwy w wersji anglojęzycznej, ale są one w takich miejscach, że nie usprawnią np. przesiadki. Co ciekawe, tam, gdzie krzyżowały się dwie linie metra i zlokalizowane są dwa perony wyspowe na podobnej wysokości, pociągi na przeciwległych torach na tym samym peronie nie jadą w przeciwnym kierunku, lecz jeden jedzie linią nr 6 w kierunku A, a drugi wagonik to linia 5 w kierunku C - na drugim peronie zaś wagonik linii 6 w kierunku B i na przeciwległym torze wagonik linii 5 w kierunku D - żeby nie było za łatwo. Na szczęście wszystko jest podpisane, ale jak wspomniałem cyrylicą. Odstępy między stacjami są dość długie, metro się nieźle rozpędza i szarpie, jest naprawdę głębokie, schody ruchome to minimum 2 minuty jazdy w górę / w dół. Przy wejściu do metra dużo policji i ochrony, a na dole przy schodach ruchomych na każdej stacji w budce za szybą siedzi pan (lub nawet częściej pani) obsługujący schody i patrzący na obraz z kamery. Po przesiadce na stacji Kitay Gorod docieram wreszcie do mojego miejsca pobytu – Hostel Fresh w pobliżu ul. Sretenka przy stacji metra Sukharevskaya. Droga jest dobrze oznaczona, nie ma problemu, aby trafić. Tuż obok stacji metra jest restauracji McDonald’s, więc wiem, gdzie skonsumuję śniadanie. Drzwi w hostelu otwiera mi jeden z właścicieli tego przybytku – jak bardzo się zdziwiłem, że jest to po prostu mieszkanie na 3. piętrze w kamienicy – całość miała tylko 3 pokoje gościnne (dwa wieloosobowe i mój dwuosobowy), 2 pomieszczenia dla pracowników, kuchnię, łazienkę, toaletę i palarnię. W życiu nie widziałem czegoś tak mikroskopijnego. W Madrycie też mieszkałem w czymś podobnym, ale tam tego typu lokal zajmował całe piętro, a nie jedno mieszkanie. Co by nie mówić, Hostel Fresh był naprawdę nieźle i nowocześnie wyposażony, bardzo przypadł mi do gustu. Jedyną niedogodnością był fakt, że drzwi do tego mieszkania była zamykane na klucz i przy każdym wyjściu / wejściu ktoś z obsługi musiał czuwać na posterunku odźwiernego. Na recepcji pracowała młoda dziewczyna mówiąca w miarę komunikatywnie po angielsku, wspomagała się rosyjskim, ale z dogadaniem się nie było problemów.
Jeśli myślicie się, że teraz pora na nocleg, to jesteście w błędzie – po kąpieli i rozpakowaniu bagażu przyszła pora na Moskwę nocą. Już wcześniej upatrzyłem sobie klub, który chciałem odwiedzić, wszystko oznaczyłem na mapce i przygotowałem podręczne wydruki z Google Maps. Do lokalu Central Station pieszo szło się góra 20 minut, droga była nieskomplikowana, wyszedłem z hostelu ok. 1 w nocy, na ulicach praktycznie pustki, za to na jezdni samochody pędziły jak szalone. Moskwa pod tym względem bije na głowę nawet takie Car City, jak mówią o Los Angeles! Tutaj ruch samochodowy ma niesamowite natężenie w dzień i w nocy. Na szczęście dla pieszych jest bardzo dużo przejść podziemnych, bo inaczej przejście przez jezdnię byłoby wręcz niemożliwe. Ulice są bardzo szerokie, mają po wiele pasów a kierowcy jeżdżą niesamowicie szybko. Kiedy już dotarłem do Central Stadion na miejscu przeszedłem niemalże kontrolę osobistą przeprowadzoną przez ochronę. Z mojej torebki wszystko zostało wyłożone na tackę, pan zaglądał do pojemniczka w płynem do soczewek, szperał w opakowaniu z chusteczkami czy gumami do żucia. Widziałem, że dziewczynie stojącej w kolejce za mną sprawdzał portfel i przeglądał jego zawartość. Można poczuć się nieswojo, ale to jest cena, jaką płaci się w tym kraju za bezpieczeństwo. Jak się później przekonałem, w każdym sklepie czy lokalu była ochrona, nawet w kawiarni Starbucksa Coffee. Teraz przyszła pora na zabawę w rytmach disco rusco, można czuć się nieco nieswojo przy takiej muzyce, ale w końcu jestem w Rosji. Nieco po godz. 3 czasu lokalnego postanowiłem już udać się odpocząć, bo w końcu rano czekało na mnie wielkie miasto – mimo że zegar biologiczny podpowiadał mi, że jest dopiero 1 w nocy. Zupełnie nie mogę pojąć, dlaczego między Warszawą a Moskwą są 2 godziny różnicy czasu a między Warszawą a Paryżem różnicy czasu nie ma, mimo że jest dalej. To dopiero zagadka!
Kolejny dzień to sobota, pogoda od rana piękna, rano wprawdzie na niebie jest trochę chmur, ale później aż do wieczora świeci słońce, po śniadanku w MC (testuję kanapkę Big Breakfast Roll i kawę z lodami) idę wolnym krokiem w kierunku Placu Czerwonego. Mijam monumentalne budynki, wszystkie gmachy są dość niskie, ale szerokie, połyskują złote kopuły cerkwi, tłum zmierza do pracy, bo to jak się dowiaduję sobota pracująca. Przy Lubyance na olbrzymim rondzie pozostałości po uroczystości zaprzysiężenia Vladimira Putina na prezydenta Rosji. Aby przedostać się na drugą stronę tego ruchliwego skrzyżowania trzeba przejść podziemiem – oprócz wejścia do stacji metra znaleźć tam można także sklepiki / kioski ze wszystkim – są papierosy, alkohol, słodycze (w Rosji bardzo popularne są rogaliki Seven Days), napoje, souveniry, bielizna, rajstopy i wszelkie inne mydło i powidło. Przypomina to nieco nasze przejście pod rotundą, z tym, że tam takiego tłoku przy owych pawilonach nie ma. Po wyjściu na ulicę znajduję pocztę, okazuje się, że kolejka nie jest zbyt duża i zdobywam znaczki na widokówki. Nie mam pewności, czy mają je uliczni straganiarze, będę więc zabezpieczony. Panienka z okienka była dość młoda i biegle mówiła po angielsku (przede mną obsługiwała Francuzkę i słyszałem ich rozmowę), nabyłem znaczki i wyszedłem z budynku. Naprzeciwko poczty znajduje się GUM – największy i najelegantszy rosyjski dom handlowy – to taka handlowa z drogimi butikami stylizowana na XIX wiek. Połyskuje złoto, jest elegancko, a wśród turystów dominują oczywiście Japończycy. Wszyscy robią sobie zdjęcie przy fontannie położonej w środku pawilonów handlowych. Obsługa nie ma jeszcze wiele pracy i widać, że się jej nudzi. Wolnym krokiem opuszczam ten okazały gmach i jestem wreszcie n a Placu Czerwonym. Teraz już wiem, skąd wzięła się ta nazwa – otóż wszystkie budynki znajdujące się w jego bezpośredniej bliskości są barwy mocno czerwonej. Najbardziej podoba mi się katedra bł. Wasyla z bajecznie kolorowymi wieżyczkami i kopułami, to taka bajkowa budowla, jakby wyrwana z nie z tego świata. Obok majestatyczny Kreml i mauzoleum Lenina. Niestety, dla zwiedzających większość atrakcji jest niedostępna, bo dopiero trwają porządki po uroczystościach związanych z Dniem Zwycięstwa 9 maja, o czym przypominają plakaty na całym mieście. W drodze powrotnej na lotnisko Szeremetiweo stał młody skaut i wręczał przechodzącym pasażerom pomarańczowo-czarną wstążkę w paski – symbol zwycięstwa ZSRR nad faszystowskimi Niemcami. Po serii pamiątkowych fotografii przechodzę w dół wybrukowanym placem ku rzece Moskwie. Tuż przy niej oczywiście potężna arteria samochodowa, nie słyszę własnych myśli, na ulicy jest olbrzymi ruch. Przez około 40 minut spaceruję wzdłuż Kremla, podziwiam elementy warowne i konstrukcję tej fortecy. Moim oczom ukazuje się także moskiewski grób Nieznanego Żołnierza tuż przy ścianie Kremla. Wartę pełnią żołnierze a liczne wycieczki szkolne składają wieńce kwiatów. Z tego, co zauważyłem, to obowiązywały czarne spodnie / spódnice i białe bluzki / koszule dla uczniów. Tuż obok znajduje się rozległy park, na rabatach kwitną kolorowe tulipany, spora ilość fontann umila czas zwiedzającym. Żegnam się z okolicą Kremla i zmykam ku najsłynniejszemu deptakowi Moskwy, jakim jest ulica Arbat. Witają mnie odrestaurowane kolorowe kamienice, na parterze których znajdują się liczne kawiarnie, sklepy z pamiątkami oraz banki i apteki – w Moskwie tych ostatnich jest pod dostatkiem, są prawie na każdym rogu. Na trotuarze dużo spacerujących przechodniów, wśród nich kręcą się uliczni artyści (malarze), rozbrzmiewa muzyka. Ciekawą kawiarnią jest „Mu”, przed lokalem stoi figurka łaciatej krowy i całe wnętrze jest tak wystylizowane. Jest też moja ulubiona sieciówka Starbucksa Coffee, gdzie zaopatruję się w kubek z rysunkiem z Moskwy, oraz Dunkin’ Donuts – widzę, że menu tutaj jest sporo bogatsze niż w Niemczech, do torebki ląduję smakowite kolorowe pączki, na których namalowane są uśmiechnięte buźki. Ulica jest dość długa, a na jej końcu znajduje się restauracja McDonald’s – pora na deser – sezonowy shake o smaku mango i ciasto wiśniowe. Przy okazji wypisuję widokówki i wrzucam jest do skrzynki na pobliskiej poczcie – ciekawe, kiedy dotrą do Polski. Zaraz za fast-foodem jest dość spory supermarket, co bardzo mnie cieszy, bo do tej pory miałem okazję jedynie obejrzeć małe osiedlowe sklepiki o nazwie „produkty” (od razu przypominają mi się czeskie „potraviny”) – na wejściu przeżywam niezły szok – tuż za drzwiami ustawiony jest automat z soczewkami Acuvue – po wrzuceniu odpowiedniej kwoty i wybraniu szkieł kontaktowych można cieszyć się ostrością widzenia, bardzo fajna sprawa, u nas soczewki dostępne są tylko w salonach optycznych i niektórych aptekach, widzę, że wybór jest dość spory. Podobny automat widziałem jeszcze później na lotnisku. Wybór towarów w markecie niestety nie rzuca na kolana, by upolować jakieś nowości i bardziej wyszukane produkty, które zawsze przywożę z zagranicy, trzeba byłoby pewnie jechać do Auchan na przedmieściach Moskwy, ale kiedy myślę o długiej podróży trolejbusem, to mi się skutecznie odechciewa. Po wyjściu ze sklepu kieruję się na Nowy Arbat – to taka potężna arteria, po której obu stronach znajdują się domy towarowe – jeden z nich jest niesamowicie długi, z głośników nad promenadą usłyszeć można „Radio Arbat”, spaceruję w cieniu i po dłuższej chwili docieram rozstaj dróg, za mostem widać perełkę architektury okresu socjalizmu, czyli „pałac kultury” – w Moskwie jest takich bodajże 7, nazywane są one siostrami Stalina, bo to za czasów tego radzieckiego dyktatora wznoszone tego typu budowle. Warszawa także dostała taki w darze od Wielkiego Brata ze Wschodu. Po dłuższym spacerze pora wracać do hostelu – trzeba odpocząć i nabrać sił. Dopiero wieczorem po sieście ruszam na miasto – w metrze ok. godz. 22 jest naprawdę tłoczno, widać, że miasto żyje. Podoba mi się to – w Polsce o tej godzinie w wagonikach podziemnej kolejki spotkać można tylko imprezowiczów, najczęściej są to pijani dresiarze lub pseudoartyści ulicy z długimi włosami i gitarą w ręku. Tutaj przekrój społeczeństwa jest zdecydowanie szerszy. Podziwiam zadbane stacje metra, odwiedzam Dworzec Białoruski, z którego odjeżdżają pociągi międzynarodowe do Polski. Przypominają mi się dawne czasy, kiedy marzyłem, by pojechać „Polonezem” do Rosji – teraz cenię sobie jednak komfort i szybkość, lot trwa niecałym 2 godziny, a pociąg jedzie prawie 2 dni. Ale koleją transsyberyjską nie pogardzę ;)
Kolejnego dnia leniwie rozpoczynam poranek. W nocy była nurza, na ulicy jest mokro, ale na szczęście nie ma dużo kałuż, więc ochlapanie przez pędzące auta mi nie grozi. Tym razem w planach Kamergersky Pereulok i Kuznetsky Most. To takie dość snobistyczne ulice w pobliżu Teatru Wielkiego (Bolshoy Teatr), przy których znajdują się butiki i salony renomowanych marek – jest więc D&G czy Chanel. Pogoda zbytnio nie sprzyja, więc na dworze ludzi jest mało, miasto wyraźnie straciło impet, chociaż na głównych prospektach auta dalej pędzą bez opamiętania. Oddalam się od okolicy Placu Czerwonego, mijam rzekę Moskwę z kursującymi po niej stateczkami wycieczkowymi i zagłębiam się w mniej znaną okolicę, widzę ludzi wychodzących z cerkwi, handlarki ikon i dewocjonalia, trochę żebraków, popa w swoich powłóczystych szatach i zwykłych mieszkańców rosyjskiej stolicy. Tutaj świat jakby trochę stanął w miejscu, życie toczy się wolniej, zagląda też mnie turystów. Co zwraca uwagę to fakt, że w Moskwie jest czysto, nie me tyle brudu i śmieci na ulicach, co w Polsce. Czas na obiad, nie będę tu oryginalny moim wyborem, znów odwiedzam McDonald’s – cóż, typowych restauracji z rosyjskim jedzeniem nie udało mi się spotkać, zdecydowanie przeważają tradycyjne kawiarnie (nazywane tutaj „coffee house” lub „kofeinia”). By spróbować czegoś bardziej „regionalnego”, decyduję się na kanapkę „Beef A La Russ” z ciemnego pieczywa – smakuje naprawdę nieźle! Co do cen w tej sieci, to są o dziwo zbliżone do polskich realiów. Po południu czas na Galerię Tietriakowską z jej zbiorami, najbardziej zainteresował mnie jednak pan stojący przed budynek z małą małpką w ubranku i kolorową papugą na ramieniu. Można było sobie oczywiście robić z nim zdjęcia za stosowną opłatą. A ja myślałem, że takie obrazki to tylko na Gibraltarze.
Wskazówki zegara kręcą się nieubłagalnie, zbieram się więc do hostelu po walizkę i zmykam do metra, muszę odstać chwilkę w kolejce do kasy, bo automaty sprzedają tylko zwykłe jednorazowe bilety, a ja potrzebuję też specjalnego kwitu na przewóz bagażu. Jedna przesiadka na stacji Prospekt Mira i tym razem jadę do Dworca Białoruskiego (w Moskwie nie ma jednego głównego dworca kolejowego – jest ich kilka – każdy jest stacją końcową dla pociągów przyjeżdżających z danego kierunku – jest więc np. Dworzec Kijowski, Jarosławski czy Smoleński). Nie mam ochoty na spędzenie 3 godzin w komunikacje, wybieram się droższą, ale jakże wygodniejszą formę pociągu Aeroexpress, który bez zatrzymywania się w 35 minut pokonuje trasę na lotnisko Szeremetiewo – koszt to 320 rubli. Jestem na lotnisku przed godziną 18, mam jeszcze godzinę do rozpoczęcia odprawy, pogrążam się w obserwacji nieco egzotycznych podróżnych (widać, że Moskwa to ważny węzeł tranzytowy do Azji) a później w lekturze lokalnej prasy – „Moscow Times”. 2 godziny przed odlotem rozpoczyna się odprawa – dostaję ładną kartę pokładową z logo Aeroflotu, bo to z nimi LOT ma umowę dwustronną na przeloty z / do Rosji. W paszporcie przy wizie kolejna pieczątki, tym razem potwierdzająca wyjazd z kraju. Lotnisko jest dość ponure, w szaro-czarnych barwach, na szczęście po kontroli bezpieczeństwa moim oczom ukazuje się zgoła inny widok – biel rzuca na kolana, sporo sklepów duty free, kawiarni i większa restauracja na górze. Z laptopem zajmuję miejsce w strefie tranzytowej, tylko tam jest gniazdko elektryczne, do którego mogę podłączyć komputer – bez baterii wytrzyma co najwyżej 5 minut. Sprawdza prace moich uczniów ze szkoły językowej, czas dość szybko mija, zbliża się godzin 20:30 czasu lokalnego, udaję się więc do bramki. Przy wyjściu 43 jest wprawdzie już pracownica obsługi naziemnej, ale boarding zaczyna się z poślizgiem. Wśród pasażerów zauważam Adama Darskiego Nergala – pewnie pamiętacie jego gorący romans z Dodą i walkę z chorobą. Wraca z Moskwy z jakiś znajomym, wygląda na żywo zupełnie normalnie, na pewno nie zależy mu na rozgłosie. Tym razem boarding przez rękaw, tradycyjne safety demo i wreszcie odlot do Warszawy. Za mną siedzi grupka podchmielonych rubasznych panów w wieku około 40 – 50 lat. Zwłaszcza ten siedzący za mną jest dość pokaźnych rozmiarów i przy wstawaniu chwyta za mój fotel, przez co dość często mną zarzucało do tyło. Panowie są rozbawieni i zachowują się dość głośno, mnie te ich rozmowy i śmiechy dość mocno przeszkadzają w lekturze prasy, ale po kilku głębszych (oczywiście z menu wybrali też alkohol) trochę się uspokajają. Nie przeszkodziło to im jednak w podrywie stewardess, które muszą na różne sposoby się od nich odpędzać. Współczuję im szczerze takich bezpośrednich i nachalnych pasażerów. Przy okazji wyszło na jaw, że jedna ze stewardess była na pokładzie feralnego lotu z kapitanem Wroną na pokładzie. Panowie podpytują ją, jak to wyglądało od kulis. Podziwiam tą panią, że mimo takich traumatycznych przeżyć nadal lata! Cóż, i takim oto sympatycznym akcentem kończę opowieść o wizycie u Moskali, jest godzina 21:00 czasu lokalnego, lądowanie na Okęciu wyznacza koniec trasy. Game over…






So hot in Sopot, czyli WAW-GDN by OLT Express - 04.05.2012

Tym razem przede mną błyskawiczna podróż krajowa na trasie Warszawa – Gdańsk. Co roku bywam bowiem w Trójmieście, mam to tej okolicy sentyment, urzeka mnie sopockie molo i jestem wielkim fanem imprez w tym nadbałtyckim kurorcie. Tym razem miałem okazję lecieć po raz pierwszy liniami OLT Express - wylot o godz. 14:30 z Lotniska Chopina. Odprawa w strefie E terminalu rozpoczęła się punktualnie na dwie godziny przed odlotem. Z tego co zaobserwowałem, to sporo pasażerów oddawało bagaż rejestrowany - zupełnie inaczej niż w modelowych tanich liniach. Bagaż w cenie robi swoje :] Odlot był z gate nr 44, samolot przyleciał z Gdańska i wkrótce po wyjściu pasażerów rozpoczął się boarding, który przebiegał bardzo sprawnie. Wchodzenie na pokład odbywało się przez rękaw, przy wejściu pasażerów witała uśmiechnięta stewardessa i szef personelu pokładowego z dość oryginalną blond fryzurą. Przypominał mi ekschłopak najzdolniejszej kielczanki, czyli Edyty Herbuś. Tak, tak, chodzi o tego „słynnego” chippendalesa Dawida Ozdobę ;) Pamiętacie ich filmik po imprezie krążący w sieci? Redakcja Pudelka czuje się w obowiązku przypomnieć to zakurzone nagranie z YouTube.
Przy powitaniu wręczano chusteczki odświeżające oraz małą tortillę (coś na podobieństwo kanapki Snack Wrap z McDonald's). Mniej więcej o 14.35 samolot po kilku chwilach kołowania oderwał się od pasa startowego i przez kilka chwil wzbijał się w górę, nie ma to jak widok warszawskich blokowisk z lotu ptaka. Niemal natychmiast po wyłączeniu sygnalizacji zapięcia pasów rozpoczął się serwis napojów - były napoje gorące oraz dwa rodzaje soków Hortex do wyboru - pomarańczowy i pomidorowy. Poszło szybko, załoga uporała się z obsłużeniem paxów na czas. Sam lot przebiegał dość gładko, tylko kilka razy zakołysało Airbusem A320. Siedziałem na miejscu 5F (po prawej stronie przy oknie), nie rozglądałem się specjalnie do tyłu, ale load factor był niezły, chyba wszystkie grupy społeczne, w tym niestety płaczące dzieci przede mną. W pobliżu mojego miejsca zlokalizowane były silniki, więc ich praca mocno uniemożliwiała mi koncentrację na lekturze prasy bulwarowej (trzeba wiedzieć, co w showbiznesie piszczy), ale to był krótki lot, więc uzbroiłem się w cierpliwość. ;] W niektórych miejscach widać, że samolot był już wcześniej eksploatowany w innej linii lotniczej, zwłaszcza rzuca się to w oczy na fotelach, podłokietnikach czy framudze okien. Na około 20 minut przed lądowaniem kapitan włączył sygnalizację zapięcia pasów i rozpoczęło się zniżanie do lotniska w Gdańsku. Bardzo spodobało mi się to, że z samolotu mogłem podziwiać gdańską starówkę :] Punktualnie o 15:15 samolot przyziemił i po kołowaniu rozpoczął się deboarding przez przednie i tylne drzwi - podjechały schodki. Krótki spacer na teren starego terminalu i oczekiwanie w kolejce po odbiór bagażu. Ta część portu lotniczego jest w remoncie, więc momentami było ciężko się przecisnąć przez napierający tłum w korytarzu i robotników budowlanych. Zwrócę jeszcze uwagę na dość niskiej jakości tłumaczenie z języka angielskiego na język polski na instrukcjach bezpieczeństwa w kieszeniach foteli (np. remove your shoes jako usuń buty) czy napis na papierowej torebce głoszący "torebka chorobowa" (sickness bag). Ale może to ja się zbytnio czepiam jako filolog :-P
Podsumowując, za cenę 50 zł (zamawiałem bilety ze zniżki studenckiej - a propos - nikt z obsługi lotniska nie pytał mnie o legitymację, a regulamin promocji wyraźnie na to wskazywał) dostałem błyskawiczny transfer do Trójmiasta i usługę na naprawdę przyzwoitym poziomie. Z pewnością jeszcze nie raz skorzystam z ich usług, tym razem zapewne na trasach międzynarodowych uruchamianych na koniec października. Dodam też, że był to lot, w trakcie którego wybiła moja dwusetna godzina w powietrzu! :) Kolejna relacja będzie z pewnością dłuższa, bo i final destination ciekawa – Moskwa czeka!




Viva la Malta! / 14.04.2012 - 17.04.2012

Czas zacząć kolejną przygodę! Tym razem po raz kolejny skorzystałem ze wskazówki serwisu Fly4Free, na którego stronach internetowych zamieszczono informację o tanich biletach linii Ryanair na Maltę z Krakowa i Wrocławia. Szybki rzut oka na kalendarz, podliczenie budżetu i kilku dniach wahania bilety w końcu zostały zakupione. Wprawdzie ich cena już nie powalała na kolana jak na tego przewoźnika, ale tragedii też nie było. Jako że gustuję w wyspach, to Malta należąca do basenu Morza Śródziemnego naturalnie także była w kręgu moich zainteresowań. Z Warszawy niestety połączeń bezpośrednich na tą wysepkę nie sposób uświadczyć, zmuszony byłem więc udać się w podróż pociągiem do Wrocławia. W sobotni poranek bladym świtem po praktycznie nieprzespanej nocy zjawiam się na Dworcu Centralnym. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony tym, że w sobotę już od 05:30 otwierają kawiarnię Coffee Heaven w odrestaurowanych podziemiach dworca. Jako wytrawny kawosz nie pogardzę kubkiem aromatycznego napoju, zwłaszcza że czeka mnie długi dzień (i noc!) pełna wrażeń. Tym bardziej cieszę się, że już wkrótce na przeciwko wspomnianej kawiarni CH swoją kolejną filię w Warszawie otwiera moja ulubiona sieciówka Starbucks Coffee. Punktualnie o 5:45 na stację przybywa TLK Ossoliński relacji Warszawa Wschodnia – Wrocław Główny. Pasażerów nie ma zbyt wielu, na przeciwległym peronie 4 spora grupka oczekuje za to na pociąg do Przemyśla. Rozgaszczam się powoli w przestronnym przedziale, spoglądam za okno, dokoła mgła, jest dość pochmurno, zatapiam się więc z lekturze świeżej prasy. Podróż mija szybko, po drodze dołączają do mnie jedynie dwie pasażerki, także udające się do stolicy Dolnego Śląska. Po drodze w okolicach Wielkopolski rozpogadza się i punktualnie kilka minut po wybiciu południa pociąg dojeżdża na miejsce. Wrocławski dworzec kolejowy znajduje się obecnie w końcowej fazie remontu, planowane jest oddanie obiektu do użytku jeszcze przed EURO 2012. Dworzec wywiera na mnie bardzo pozytywne wrażenie, przez przeszklony w kilku miejscach dach na perony przebija się światło dzienne, wszystko pachnie świeżością, widać, że robota nie poszła na marne. Po wyjściu z dworca biorę autobus 406 i udaję się na teren portu lotniczego we Wrocławiu – na miejscu wielka niespodzianka – ostatni raz byłem tam na koniec września, a teraz okazuje się, że wszystkie operacje przeniesione zostały do nowego szklanego terminala – jest naprawdę imponujący, nie ma się czego wstydzić przed innymi lotniskami na Zachodzie. Cieszę się, że takie inwestycje powstają. Wprawdzie po wejściu na teren hali odlotów odnoszę wrażenie, że obiekt jest nieco wyludniony i być może zbyt duży dla obecnie przyjmowanych potoków pasażerskich, ale przecież to dobrze, by przepustowość lotniska była większa. Biało-szara kolorystyka i zimne wykończenie budynku przypadają mi do gustu, do odlotu mam jeszcze sporo czasu, zasiadam więc na wygodnym fotelu / krześle, podłączam laptopa do gniazdka (bardzo pomysłowo umieszczone na specjalnym panelu przy siedzeniach) i zabieram się do pracy. Wreszcie na 2 godziny przed odlotem z głośników płynie zapowiedź (wow, fajnie to wymyślili!), że rozpocznie się odprawa biletowo-bagażowa dla pasażerów udających się liniami Ryanair na Maltę i do Paryża Beauvais (oba loty o tej samej porze). Przepakowuję mój dobytek, jeszcze raz sprawdzam wagę bagażu rejestrowanego i podręcznego (w liniach Ryanair są bardzo rygorystyczne przepisy dotyczące jego wagi i rozmiaru – wolałem dmuchać na zimne i zabrać także walizkę – wprawdzie to wydatek 142 zł, ale ja nie potrafię na 3 dni spakować się jedynie w bagaż podręczny, nawet na jedną noc mogę lecieć z bagażem rejestrowanym!) i idę do punktu odprawy, gdzie podaję agentowi handlingowego WRO LOT moją walizkę, dostaję naklejkę z kodem, którą przyklejam na wydrukowaną uprzednio kartę pokładową (to także świętość w liniach FR!) i melduję się w kontroli bezpieczeństwa. Szybki scanning torby, przejście przez wykrywacz z metalu i już jestem w ścisłej strefie odlotów, do której dostęp mają tylko osoby odlatujące. Tuż przy oknach ustawione są specjalne miękkie fotele i leżaki dla osób chcących podziwiać startujące i lądujące samoloty. Cieszą się one bardzo dużym powodzeniem, nie miałem niestety okazji ich wypróbować. Na około 45 minut przed godziną odlotu 17:30 obsługa lotniska zaprasza nas do gate’u, szybko tworzy się dość długa kolejka, mogę obserwować przekrój społeczeństwa. Nie jest tak źle – pocieszam się w duchu – najbardziej charakterystycznych grup wycieczkowiczów tym razem nie ma – przedstawiciele kasty „fura, skóra i komóra” wraz ze swoimi strzaskanymi na heban partnerkami z blond-różowymi pasemkami i białymi kozaczkami zostali w domu. Nie ma też młodych małżeństw z rozwrzeszczanymi dziećmi i całych rodzin włącznie z generacją seniorów – moich oczu nie kalał zatem widok białych skarpetek założonych do japonek czy sandałów i t-shirtów z bazaru wpuszczonych w krótkie spodnie ukazujące blade nogi. Fuj!
Przepraszam za te komentarze, nie mogę się powstrzymać – fakt, patriotą to ja chyba nie jestem, kolejne obserwacje już po wylądowaniu na Malcie potwierdzają tylko moje uprzedzenia do rodaków za granicą. Podczas boardingu nikt z security staff o dziwo nie nakazuje wkładać bagaży podręcznych do specjalnego pojemnika / stojaka, bagaże nie są też ważone (limit 10 kg). Kątem oka zauważam przy drzwiach złowrogi tekturowy karton z logo linii Ryanair o wymiarach na styk takich, jakie dopuszcza linia na pokładzie. Na szczęście nie idzie ono w ruch, ale pewnie co niektórzy mieli z nim przyjemność „oko w oko”. Po przejściu po schodach na dół czekamy na autobus, który zabiera nas pod samolot Boeing 737-200. W samolocie już całkiem sporo ludzi, ale bez trudu znajduję wolne miejsce przy przejściu, chowam torbę do schowka nad głową i wciskam się w ciasny fotel. Bardzo zaskakuje mnie fakt, że przy fotelach nie ma kieszeni, w której zazwyczaj znajduje się magazyn pokładowy, karta z instrukcjami bezpieczeństwa itd. Widać, że linii bardzo zależy na „upchaniu” jak największej ilości podróżnych i każde miejsce jest na wagę złota. Po standardowym instruktażu załogi pokładowej startujemy. Sam lot trwa nieco ponad 2 h 40 minut, jest bardzo spokojny, ale co rzuca się w oczy to nachalny marketing i sprzedaż obnośna wszelkiej maści gadżetów sygnowanych przez linię. Oprócz tradycyjnych przekąsek i napojów rozprowadzane są kosmetyki, zabawki, zdrapki (slogan w języku polskim głosi: „Zostań milionerem z Ryanairem!”), bilety autobusowe na Maltę (nie kupujcie pod żadnym pozorem – na pokładzie są za 8 EUR, na miejscu za 2,20 EUR) i inne badziewie. Odnoszę wrażenie, że zblazowana cabin crew ma pasażerów w głębokim poważaniu, stewardessy w żółto-niebieskich fartuszkach ze sztucznym uśmiechem na ustach starają się wepchnąć potencjalnym klientom wszystko, co możliwe. Na ok. 30 minut przed lądowaniem kapitan rozpoczyna zniżanie do lotniska na Malcie, za oknem zapada mrok, w kabinie gasną światła i gładko lądujemy. Przy wyjściu z samolotu na płytę lotniska uderza ciepły wiatr, pracownicy maltańskiego lotniska wskazują drogę do budynku. Odbiór bagażu już po chwili, moja walizka wyjechała na taśmę jako druga z kolei, najbardziej stresujący moment całej podróży już za mną. Szybko wychodzę z terminala, bo według wydrukowanego z Internetu rozkładu już za kilka minut będę miał autobus X2 (przewoźnik Arriva) bezpośrednio jadący do St. Julian’s, gdzie zatrzymuję się na pierwszą noc. W automacie kupuję bilet całodzienny za 2,60 euro i na parkingu szybko odnajduję pojazd. Przy wejściu pokazuję bilet kierowcy, zaraz potem umieszczam bagaż w stelażu na walizki. Siadam na miejscu, a chwilę po mnie na busa wsiada elegancka i zadbana para w średnim wieku, oboje są z Polski, przylecieli tym samym lotem. Kobieta mówi do kierowcy po polsku: „Dwa bilety proszę!” – kierowca bezradnie rozkłada ręce, zaczyna się rozmowa na migi i gestykulacja, widać konsternację w oczach pary, kobieta komentuje: „Jak to, on nie rozumie po polsku?” – w duchu zanoszę się śmiechem, takiej scenki jeszcze nie widziałem – no, chyba że na rewelacyjnych „Pamiętnikach z wakacji” Polsatu. Co by nie mówić, na podstawie moich licznych obserwacji, ten program jednak pokazuje całą prawdę o Polakach wyjeżdżających za granicę. Przypomina mi się ostatni odcinek drugiej serii tego docu-soap, w którym matka próbuje na siłę znaleźć puszystej (delikatnie mówiąc) córce chłopaka. Na dyskotece zaczepia młodego Niemca, któremu płaci 10 euro, by pocałował jej młodszą córkę. Podchodzi do swoich pociech i przedstawia je temu Niemcowi słowami "Das jedna córka, das druga córka". Opisane przeze mnie wyżej zachowanie to dla mnie totalna kompromitacja. Jak można wymagać od maltańskiego kierowcy autobusu, że będzie mówił w języku polskim, skoro w tym kraju mówi się po maltańsku i angielsku. Zdawałoby się więc, że problemów z komunikacją być nie powinni, nie wszystko jest jednak takie oczywiste. It isn’t so simple, is it? :-P Z całą odpowiedzialnością piszę te słowa, zdaję sobie sprawę, że to nieładnie wywalać takie pomyje na rodaków, ale takie zachowanie dla mnie jest nie do przyjęcia. I nie przekona mnie fakt, że ci turyści z językiem angielskim nie muszą mieć nic do czynienia, bo wychowali się w innej epoce, kiedy w Polsce dominował rosyjski. Może to wynika z mojego wykształcenia filologicznego, ale zawsze kiedy jadę do obcego kraju, w którym angielski nie jest w powszechnym użyciu, staram się mieć ze sobą wydrukowane podstawowe zwroty na wypadek takiej sytuacji. A ci ludzie jeszcze dziwią się, że kierowca nie zna języka polskiego. No comments! „Pamiętniki z wakacji” rulez! Po chwili feralnym pasażerom z pomocą przychodzi stojący za nimi w drzwiach autobusu chłopak, który kupuje im te bilety – teraz jednak pojawia się inny problem – czy nasza para dojedzie tym autobusem do hotelu Radisson. Otóż nie, bo w okolicę tego hotelu jedzie linia X3. Małżeństwo dość z marnymi minami opuszcza autobus – ciekawe, czy ostatecznie wzięli taxi (wyglądali raczej na zamożnych) czy też szukali właściwego autobusu. Nie był to jednak koniec moich spotkań z Polakami, ale już nie będę na ten temat wspominał, zachowam to dla siebie. Czasem za granicą zdecydowanie lepiej udawać przedstawiciela innej nacji. Podobną sytuację zaobserwowałem także z moją księżniczką Martą przy kontroli "immigration" na lotnisku JFK w Nowym Jorku. W kolejce niedaleko nas stała starsza pani w dość fikuśnym stroju w kolorze fuksji z nałożonym na głowę różowym kapeluszem z cekinami - takie noszą artyści w cyrku. Kiedy nadeszła jej pora na interview z "oficerem", okazało się, że feralna pasażerka nie zna wcale angielskiego. Motała się i nie zorientowała się, że powinna podejść do stanowiska, mimo że pracownik wyraźnie do niej machał i krzyczał. Spytał stojących tuż za nią grupę młodych Niemców, czy ta lady nie jest z nimi, ale ci zaprzeczyli i ryknęli gromkim śmiechem. My z Martą także mieliśmy niezły ubaw z tej scenki. Ową "cyrkówkę" zauważyliśmy już w samolocie Air France z Warszawy do Paryża, później spotkaliśmy ją także na pokładzie naszego Airbusa A380 z CDG do JFK, ale byliśmy przekonani, że nie podróżuje sama. Tymczasem "artystka" najwyraźniej wybrała się w daleką podróż sama; prawdopodobnie na lotnisku w USA oczekiwał na nią ktoś z rodziny. Respekt! Autobus rusza, za oknem już wieczór, droga wiedzie krętymi wyboistymi ulicami, po drodze dosiadają kolejnie pasażerowie, wśród nich przeważają młodzi ludzie jadący do słynnej maltańskiej imprezowni Paceville (dzielnica St. Julian’s) – są bardzo dobrze ubrani, wśród dziewczyn królują małe czarne i wysokie szpilki, chłopcy są zaś bardzo mocno wystylizowani, noszą kolczyki, obcisłe spodnie rurki, ciekawie zdobione fryzury – komentarze innych Polaków w autobusie są wiadome, nie będę więc przytaczał wulgaryzmów, czego można by się spodziewać po tak zaściankowym kraju – aż dziwię się, że nikt jeszcze nie skomentował głośno mojej czerwonej kurtki i srebrnego krzyża na szyi.
Po około 40 minutach jazdy autobus dociera do nadmorskiej promenady, światła St. Julian’s świecą pełnym blaskiem, widać chyba wszystkie kolory tęczy. Wysiadam i z walizką wspinam się na górę ku Paceville, gdzie w Tropicana Hotel przyjdzie mi spędzić pierwszą noc. Wkrótce docieram na Ball Street, dookoła rosną palmy, kolorowy tłum przemieszcza się po ulicach, jest głośno, w końcu to sobota, weekend trzeba celebrować, a gdzie będzie nam lepiej, jak nie w kulturze śródziemnomorskiej? :-) Mimo późnej pory jest ciepło, można spokojnie przechadzać się w samym t-shircie. Na miejscu czeka mnie krótkie poszukiwanie hotelu, wiem z zamieszczonych w serwisie Booking.com opinii, że jest dość trudno trafić – z tym się zgodzę – na zewnątrz nie ma bowiem żadnego większego szyldu czy neonu, z pomocą przychodzą mi pracownicy jednego z polskich lokali. O tym, że to mój hotel informuje jedynie mała złota tabliczka z czarnymi literami tuż przy wejściu, reszta parteru zajęta jest bowiem przez hotelową restaurację, która otwiera swoje podboje także dla gości z zewnątrz. Szybki check-in, mam pokój na 6. piętrze, ale okno na dziedziniec, jest cicho, gwar ulicy nie dochodzi do moich uszu. Sam hotel jak na dwie gwiazdki i swoją cenę jest bardzo przyzwoity, nie mogę się do niczego przyczepić, wszystko jak w opisie. Odświeżam się, wkładam na siebie nową garderobę i wychodzę na zewnątrz zaczerpnąć świeżego powietrza, w sklepiku obok kupuję sobie do picia ulubionego Red Bulla oraz maltańską specjalność – napój Kinnie. Jest to bardzo popularny na wyspie bezalkoholowy napój na bazie ziół – miał być alternatywą dla wszechobecnej Coca Coli i chyba mu się to udało, bo jest obecny na tamtejszym rynku już 60 lat. Niestety, na mnie szału nie robi żadnego, jedna puszeczka wystarcza mi w zupełności. Dostrzegam za to inne specjały, bardzo smaczna jest guma pomarańczowa Orbit :] Polecam też jogurty, znaleźć można smaki takie jak mus cytrynowy czy tarta jabłkowa. W McDonald’s przekąszam jeszcze cheeseburgera, na chwilę wracam do hotelu zostawić prowiant i idę w tango. Układ Paceville bardzo przypomina mi londyńskie Soho, z tym, że tutaj jest cieplej, ochrona nie przeszukuje przy wejściu i za wejście się nie płaci. Można zatem zwiedzać do woli, na ulicach sporo ulicznych sprzedawców przekąsek, z głośników przed klubami dudni popowa papka, Maltańczycy dobrze się bawią i dobrze wyglądają. Mogę serdecznie polecić wszystkim wizytę w tym miejscu. Wreszcie o 4 rano docieram do hotelu – nie spałem od 24 godzin, organizm domaga się snu – nie jestem jednak zbyt hojny i obdarowuję go tylko 4 godzinami drzemki, by nie marnować czasu. Moje wyjazdy są zazwyczaj bardzo krótkie i bardzo intensywne, nic dziwnego, że wracam po nich zmęczony do Warszawy. Ma to jednak swój urok, a co zobaczę, to moje…
Pora zacząć leniwą niedzielę. Konsumuję dość obfite śniadanie kontynentalne w hotelowej restauracji, po czym zmierzam wolnym krokiem ku nadmorskiej promenadzie. Świeci słońce, miasto powoli budzi się ze snu, na ulicach pojawiają się pierwsi przechodnie, w pobliskim kiosku bywam lokalną prasę (The Sunday Times Malta), pocztówki i kilka drobnych souvenirów. Cieszę się z morza, słońca, lekkiego wiatru, mam świadomość, że w Polsce jest teraz zimny niedzielny poranek, a w ja szortach mogę cieszyć się tak intensywną wiosną na południe Europy. Sama Malta to taki kulturowy mix, panuje tutaj ruch lewostronny (brakuje mi tylko tych londyńskich napisów na jezdni LOOK LEFT, LOOK RIGHT czy niekiedy LOOK BOTH WAYS), gniazdka elektryczne skonstruowane są na wzór brytyjski, tak samo pomyślane są umywalki (osobne kraniki z ciepłą i zimną wodą). Mentalność Maltańczyków jest raczej włoska, tak samo jak ich kuchnia, w której dominują pizza, pasta i pastizzi. Jeśli zaś posłuchamy dłużej języka maltańskiego, jakimi mieszkańcy wyspy posługują się ze sobą, to usłyszymy wyraźne wpływy języka arabskiego. Bardzo podobają mi się takie wielokulturowe społeczeństwa, czuję się wyjątkowo dobrze. Wracam w końcu do hotelu, pakuję się i po ok. 30 minutach spaceru w pełnym słońcu jestem już w położonej tuż obok St. Julian’s miejscowości Selima. Chciałem poczuć nieco więcej wygody, więc na pozostałe dwie noce przeniosłem się do hotelu wyższej kategorii położonego tuż przy promenadzie przy porcie. Sama recepcja jest cała zrobiona na biało, wszystko w marmurze, u sufitu pulsują kolorowe światła, czuję się jak w Utopii przed laty (ale cicho sza, w maju nastąpi ponowne otwarcie Utopii!). Zaskakuje mnie bardzo fakt, że zamiast karty wejściowej dostaję tradycyjny klucz a wraz z nim papierową kartkę z numerem pokoju i krótkim regulaminem. Klucz przy wyjściu z hotelu należy zostawić w recepcji a po powrocie trzeba portierowi / recepcjoniście okazać ten kwitek – na jego postawie wydawany jest klucz. Co za prymitywne metody! Co ciekawe, winda, którą docieram na piątek piętro hotelu jest praktycznie jednoosobowa, ledwo mieszczę się z tam z moją dużą walizką – na dodatek jest tam bardzo ciemno a przed zatrzymaniem na właściwym piętrze dochodzi do turbulencji ;) Pokój jest za to dużo bardziej elegancki, mam też darmowe wifi, mogę więc pozostawać w kontakcie ze światem 24 h. Jestem jednak na krótkich wakacjach, pora na zwiedzanie Malty. Przed pozostałe pełne 2 dni pobytu udało mi się dojechać do malowniczych kifów w Dingli. Ze stromego zbocza roztacza się malowniczy widok na skały i ciemną toń morza, fale z impetem uderzają o brzeg, jest co podziwiać. Po zjechaniu na dół można zobaczyć Blue Grotto – zakamarkach skalnych przy brzegu niesamowicie podziwiać jest wpływającą do głębokiej skały morską wodę i pianę. Wokół wszędzie jest zielono, ale podobno w miesiącach letnich na Malce jest kiepsko z roślinnością, bo wszystko wysycha przez panująca tam upały.
Polecam także odwiedzenie fortecy w miejscowości Medina (z arabskiego „starówka”) – to dawna stolica Malty, w centrum której można podziwiać wąskie kręte uliczki a następnie zobaczyć potęgę twierdzy i murów obronnych, które służyły już Fenicjanom. Według legendy na wyspie przebywał także św. Paweł z Tarsu. Warto zrobić sobie także wycieczkę do obecnej stolicy Valetty, której panorama roztacza się ze Sliemy. Oprócz wszędobylskich nowoczesnych zielonych autobusów Arriva można tam dostać się także tramwajem wodnym za 1,5 euro. Bardzo ciekawe rozwiązanie. Niestety, na Malcie raczej nie poplażujemy, bo tradycyjnych piaszczystych plaż tam prawie nie ma, dominuje lita skała, lecz dla chcącego nic trudnego. Ciekawa jest także rzeźba LOVE z St. Julian's - to prosty wykuty w kamieniu napis, który odbija się w tafli zatoki. Interesująco wyglądają też stojaki na rowery - są to małe stelaże imitujące rowery właśnie. Jeśli już znudzi nas oglądanie krajobrazów, można odwiedzić największe centrum handlowe wyspy The Point – jest sporo marek typowo włoskich jak United Colours of Benetton, Terranova czy Armani Exchange. Zwróciłem uwagę na sieciówka juice barów Dr Juice oraz kawiarnię Cinnabon, która specjalizuje się wypieku smacznych rollsów cynamonowych, bardzo słodkie i bardzo smaczne zarazem! :]
Dwa dni minęły błyskawicznie, ani się obejrzałem, kiedy we wtorkowe przedpołudnie musiałem pożegnać się z Malta. Akurat tuż przed odlotem mocno się rozpadało, nie żałowałem więc tak bardzo, że to już koniec wycieczki. Moja wskazówka dla wszystkich odwiedzających – jeśli zależy Wam na czasie, to weźcie pod uwagę, że komunikacja miejska wprawdzie ma swój rozkład, ale funkcjonuje według „widzimisię” kierowcy – na autobus na lotnisko czekałem prawie godzinę, chociaż z założenia powinien kursować częściej. Akurat kiedy przechodziłem na ulicę na przystanek Sliema Ferry minął mnie kurs jadący na lotnisko. Jako że Maltańczycy są bardzo uprzejmi, to jak tylko dotarłem na przystanek, uprzejma pani poinformowała mnie „Do you want to go to the airport? Oh, you’ve just missed the bus. You have to wait half an hour.” Podziękowałem za wskazówkę i oczywiście czekałem – kolejny autobus przybył dopiero po 50 minutach. Miałem spory zapas czasu, więc spokojnie zdążyłem na odprawę, ale jeśli ktoś ma w zwyczaju być przy stanowisku check-in na ostatnią chwilę, to sporo ryzykuje. To w końcu Malta i inna mentalność społeczeństwa…
Na lotnisku mimo południowej pory ruch jak w ulu, terminal jest dość mały, więc to tylko potęguje wrażenie, że na Malcie ruch lotniczy jest tak wzmożony. A to przecież jeszcze nie sezon! Widzę odprawę samolotu linii Egypt Air do Kairu, w czarnych szatach z krzyżem w kolejce do odprawy stoi jakiś lokalny kapłan, ciekawie to wygląda. Z racji swojego położenia geograficznego Malta ma sporo połączeń z północą Afryką, w końcu wyspa ma też powiązania ze światem arabskim. Przy odprawie bagażowej widzę, że Ryanair na maltańskim lotnisku niesamowicie tnie koszty – zamiast dostać standardowy tag na bagaż z wydrukowanym kodem kreskowym i moim imieniem i nazwiskiem pani przykleja jedynie mały zielony paseczek z nazwą destynacji WRO oraz moim numerem pasażera (każdy dostaje w Ryanair swój numer podczas odprawy on-line w internecie). Widzę, że cała lista pasażerów z potrzebnymi danymi jest wydrukowana i pracownica skrupulatnie z linijką w ręku wertuje kolejne pozycje nim dociera do mojego nazwiska i zakreśla odpowiednie rubryki. Myślałem, że dane w komputerze to standard, ale jak widać, nie przy okazji tej linii i tego lotniska. Po odprawie szybka kontrola bezpieczeństwa i już jestem w duty free zone – w sklepie wolnocłowym mają atrakcyjną ofertę na alkohole w minibuteleczkach (m.in. rum Bacardi, Baileys, Malibu). Rozglądam się po terminalu w poszukiwaniu czegoś do zjedzenia i chwilę później delektuję się we Fly Bistro corniche pie i large cappuccino. Do odlotu jeszcze sporo czasu, ale kolejka do wyjścia mojego samolotu do Wrocławia formuje się na dobre 30 minut przed boardigniem, polscy pasażerowie są pod tym względem bardzo zmobilizowani. Na około pół godziny przed startem rozpoczyna się boarding, tym razem ekipa lotniska prosi co niektórych o umieszczenie bagażu w podstawionym sizerze, kobiety muszą schować swoje małe torebki do walizek / toreb. Mnie udaje się przejść swobodnie przez bramkę, ale mam mało wypchaną torbę, bo wszystko umieściłem w bagażu rejestrowanym. Po przylocie do Polski na taśmie było jedynie 10 walizek, a load factor w samolocie był naprawdę wysoki. Cóż, widać Polak potrafi spakować się na wyjazd tylko w bagaż podręczny, ja chyba już zawsze będę wygodny. Sam start ma miejsce w strugach deszczu, Malta chowa się w chmurach, ale po kilku minutach i osiągnięciu wysokości przelotowej zza chmur wyłania się słońce. Nagle zaczyna dość mocno bujać, nie jestem fanem turbulencji, zwłaszcza nad wodą, wolę już rozbić się nad lądem, ale oczywiście takie zjawisko jest wpisane w latanie. Po krótkiej chwili samolot przestaje się kołysać i do samego Wrocławia lecimy bardzo spokojnie. Ponad 20 minut przed czasem lądujemy na płycie lotniska, z głośników dobiegają fanfary a część pasażerów wznosi (a jakżeby inaczej!) oklaski. Do widzenia Państwu!




Z wizyta u szejka w Emiratach: Dubai & Abu Dhabi / 17.02.2012-22.02.2012

Pora na kolejną wyprawę, tym razem w nieco egzotyczne dla Polaków rejony. Od kilku lat marzyła mi się wycieczka do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Jestem fanem nowoczesnej architektury i innowacyjnych rozwiązań komunikacyjnych, ponadto uwielbiam plażowanie, więc czułem, że wizyta w tym kraju będzie dla mnie niezwykle inspirująca. Nie przeliczyłem się, tak też było, wyjazd do ZEA mogę z czystym sumieniem zaliczyć do jednej z moich najbardziej udanych podróży.
A wszystko dzięki porozumieniu niemieckich linii lotniczych AirBerlin z narodowymi liniami Emiratów Etihad Airways. AirBerlin zdecydował się przenieść swoje loty z Dubaju do pobliskiego Abu Dhabi, gdyż tam znajduje się siedziba Etihad Airways i ich główny hub. Dzięki temu rozwiązaniu turyści mogą wygodnie przesiadać się na dalsze loty w kierunku Azji w ramach partnerskiej współpracy. Aby zachęcić potencjalnych pasażerów do korzystania z nowej trasy linia AirBerlin zaoferowała bilety z Berlina to Abu Dhabi w cenie 199 euro w dwie strony. Tym samym dzień przed moimi urodzinami sprawiłem sobie miły prezent, przypomniał mi się wtedy film Sex & The City 2, którego to akcja dzieje się właśnie w Abu Dhabi. Żeby było ciekawiej, film miałem okazję oglądać „dopiero” na pokładzie samolotu linii Air France lecącego z Los Angeles do Paryża półtora roku temu, kiedy to wracałem do Europy po pierwszej wyprawie za ocean z księżniczką Martą.
Do załatwienia pozostała kwestia wizy, bo Polacy mają ten nieszczęsny obowiązek jej posiadania. Zdałem się na pośrednictwo biura OdkryjDubaj, po tygodniu od złożenia aplikacji i wykonania przelewu mailowo otrzymałem promesę wizową w postaci pliku PDF. Wycieczka była zaplanowana na 4 pełne dni w Emiratach, krótko, ale z kilku względów od pewnego czasu tak podróżuję: jak ogólnie wiadomo, niestety latam samotnie, więc drożej wynoszą mnie koszty noclegu na miejscu, po drugie, musiałbym potem odrabiać brakujące godziny w pracy czy w szkole językowej, a z tym zawsze jest problem, wolałem więc nie nawarstwiać sobie zbyt wielu obowiązków i sam wyjazd zaplanowałem jako dłuższy weekend. Odlot mam w piątkowy wieczór o godzinie 21:35 z berlińskiego lotniska Tegel, nie przypuszczałem, że jeszcze będę z niego odlatywał przed uruchomieniem nowego lotniska BER (Berlin Brandenburg International) w dniu 3 czerwca 2012. Do niemieckiej stolicy wybieram się tym razem pociągiem EuroCity BWE, podróż zaczynam o 9:40 na Dworcu Centralnym w Warszawie, za oknem śnieg, jest dość zimno, ale punktualnie przybywam do Berlina, wysiadam na Ostbahnhof, kupuję bilety na komunikację miejską i po 3 przystankach S-Bahn jestem na Alexanderplatz. Jest godzina 15:30, kieruję się do galerii handlowej Alexa, mam w planach buszowanie po delikatesach EDEKA. Podczas każdej wizyty w Berlinie muszę tam zajrzeć, by wyszukać tam nowych smakołyków, w koszyku ląduje ukochana Vanilla Cola, czekolada Milka z kolorowymi drażami w środku, słodkie dania i desery Dr. Oetker do przyrządzenia, jogurty Zotta i inne. Po wyjściu z marketu zadbać o coś dla ciała, a mianowicie czas na obiad.
W moim ulubionym McDonald’s w Niemczech mają teraz w ofercie kanapki stylizowane na włoską nutę, wybieram więc Beef Caprese, w sandwichu jest pyszna mozarella z pomidorkiem i rucolą, pyszności ;) Do picia biorę zaś w Mr. Bubble Tea zimną herbatę z sokiem z mango z kulkami o smaku tego owocu. Ta „herbaciarnia” to taka nowość, po raz pierwszy piłem ten napój i bardzo mi smakował, świetna zabawa jest na końcu w wyciąganiu kulek słomką i ich rozgniataniu w zębach. Może kiedyś ta sieciówka dotrze także do Polski? Na wynos biorę 2 kolorowe pączki Dunkin’ Donuts, to już tradycja. Pobyt w centrum handlowym pora zakończyć, jadę na Hauptbahhof, tam zaopatruję się w prasę niemiecką, trochę jeszcze krążę po standach i zbieram się na autobus TXL na lotnisko. Przypomina mi się moja podróż na Ibizę, kiedy to właśnie tutaj rozegrał się mój mały dramat, bo przez ponad 40 minut na przystanek nie podjechał żaden autobus i ledwo zdążyłem na samolot na Ibizę a moja walizka zaginęła w akcji i dostałem ją dopiero po 3 dniach. Na szczęście tym razem wszystko przebiega zgodnie z planem, jestem sporo przed czasem, ale na lotnisku rozpoczęła się już odprawa do Abu Dhabi. Sam terminal Tegel nigdy mnie nie zachwycał, dość słabe oznakowanie, drzwi do toalety są tak wąskie, że ledwo się w mnie mieszczę, walizkę wpycham tam siłą, jest dość szaro i tłoczno. Zajmuję miejsce na ławce tuż przy kasie biletowej komunikacji miejskiej BVG, tam podłączam laptopa do sieci, wysyłam ostatnie maile przed podróżą, sprawdzam pogodę i Pudelka ;) W końcu przepakowuję odpowiednio mój bagaż i idę do odprawy, wszystko przebiega gładko, miły pan pyta o wizę i długość pobytu w Emiratach, dostaję miejsce przy przejściu, będę mógł więc rozprostować nogi, bo czeka mnie sześciogodzinny lot. Pobieżna kontrola paszportowa i na deser kontrola bezpieczeństwa – teraz na dość małej powierzchni przy naszej bramce na odlot oczekują wszyscy pasażerowie tego lotu, nie ma więc możliwości pozwiedzania lotniska czy zrobienia większych zakupów, wygląda to trochę jak na jakimś prowincjonalnym lotnisku. Pewnie większość lotów mają non-Schengen, a pozostałe odprawiane są w innej części terminala, my jesteśmy więc traktowani wyjątkowo „własną poczekalnią” :-P Boarding zaczyna się z opóźnieniem, ale potem wszystko idzie sprawnie, o 22 odrywamy się od powierzchni ziemi i wznosimy ku niebu. Lot jest niesamowicie spokojny, zero turbulencji, wkrótce po starcie rozpoczyna się serwis pokładowy, zajadam się włoską pastą, czytam niemiecką prasę, w jednym z periodyków o nazwie SuperIllu dostrzegam bardzo interesujący artykuł o obecnym życiu Margot Honecker – wdowy po byłym sekretarzu NRD. Z racji moich zainteresowań kulturą niemieckiego obszaru językowego wnikliwie studiuję kolejne strony brukowca. Potem jeszcze robię kilka ćwiczeń na Mixed Conditionals z angielskiego, bo po powrocie do Warszawy ten temat będę przerabiał z moimi uczniami w szkole językowej, muszę więc samemu przypomnieć sobie pewne zagadnienia. Wreszcie zmęczony opatulam się w kocyk, kładę poduszkę pod głowę i zamykam oczy. O żadnym spaniu w samolocie nie ma mowy, dla mnie zawsze jest tam zbyt głośno i nawet jeśli jestem bardzo zmęczony i mam ku temu warunki, to niestety nie jestem w stanie zasnąć :/ Szczęśliwie czas szybko mija, zbliżamy się już nad Zatokę Perską i załoga przygotowuje kabinę do lądowania, właśnie wstaje dzień, jest godzina 6:30 czasu lokalnego, kiedy samolot przybija na arabskiej pustyni w AUH.
Na płycie stacjonują głównie samoloty linii Etihad, deboarding przebiega sprawnie i staję w kolejce do odprawy paszportowej. Kiedy podaję ubranemu w białą diszdaszę arabskiemu urzędnikowi wizę, ten informuje mnie, że muszę udać się na „eye scanning” – tego nie było w programie! Szukam więc odpowiedniego pokoju, gdzie dość znudzony pracownik robi mi zdjęcie oczu i podbija pieczątkę na promesie wizowej. Kiedy wychodzę z owego gabinetu do trzech stanowisk odprawy paszportowej stoją już tłumy podróżnych, oprócz pasażerów z Berlina dotarli też ci z Karachi, Islamabadu i Hyderabadu. Muszę więc odstać swoje, ale inni turyści są w gorszej sytuacji, bo ich dopiero teraz odsyłają na skanowanie oka. W końcu moja kolej na oko w oko z urzędnikiem, jest dość zblazowany, żaden z nich się nie uśmiecha, dość długo kontrolują paszporty, pewnie szukają pieczątek wrogich krajów (Izrael), pada tylko pytanie, skąd jestem i którym samolotem przyleciałem, do paszportu zostaje wbita pieczęć i Emirates welcome to! Tuż za kontrolą paszportową następuje sprawdzenie bagażu podręcznego w urządzeniu rentgenowskim, dopiero wtedy można przejść do miejsca, gdzie znajdują się karuzele z bagażami. Od momentu wyjścia z samolotu minęła dobra godzina (sic!), więc na wyświetlaczach po moim numerze lotu ani śladu. Pytam jakiegoś Hindusa (jak się okazuje, ich oraz Pakistańczyków jest tutaj najwięcej od czarnej roboty) o bagaże z Berlina, wskazuje taśmę z napisem London Heathrow i ma rację, po chwili na kręciołku dostrzegam moją nienaruszoną tym razem walizkę. Jeszcze chwila, nothing to declare i już jestem w hali przylotów lotniska w Abu Dhabi. Przy drzwiach kłębi się tłum oczekujących na gości z karteczkami z nazwiskami poszczególnych delegatów, mnie nie jest to na razie dane, pierwsze korki jako wytrawny kawosz kieruję do ulubionej sieci Starbucks Coffee. Ceny dość wysokie, najtańsza kawa to wydatek rzędu 18 dirhamów, ale na urlopie nie będę sobie żałował. Wybieram niedostępną w Polsce winter spice latte, do tego croissant i zasiadam przy stoliku, w kawiarni dość spory ruch, widać, że z rana ląduje tam dużo samolotów, za oknem jak okiem sięgnąć pustynia, wiatr hula, słońce wznosi się coraz wyżej, cieszę się na ciepło za oknem, nabieram kalorii i wychodzę z lotniska. Kieruję się na przystanek autobusowy, według informacji i rozkładu autobus do centrum Abu Dhabi kursuje raz na 40 minut, mam więc sporo czasu na rozejrzenie się po okolicy. Dostrzegam też autokar z logo linii Etihad Airways, która ma odjechać do Dubaju. Podchodzę do obsługi i po krótkiej rozmowie okazuje się, że ten właśnie autobus rusza za 5 minut i jedzie do centrum Dubaju, a co ważne, także dla klientów linii AirBerlin jest bezpłatny po okazaniu karty pokładowej. Supersprawa, już po chwili odjeżdżam do Dubaju, zaoszczędziłem czas i pieniądze, w autobusie jedzie oprócz mnie tylko 5 osób, na powitanie dostajemy jeszcze butelkę niegazowanej wody mineralnej, co za organizacja. Po 75 minutach jazdy przez nowoczesną autostradę na pustyni docieramy na parking przy biurowcu linii Etihad w centrum Dubaju.
Po jednej stronie pustynia, po drugiej same szklane domy, wieżowce, nowoczesne jednoszynowe metro pędzące na estakadach nad ulicą, gwar, ruch, mój żywioł. Tuż obok znajduje się stacja metra Financial Center, w automacie kupuję bilet dzienny na komunikację miejską w cenie 16 dirhamów AED (metro + bus), wjeżdżam na górę po lśniących schodach ruchomych i oczekuję na wjazd mojej kolejki. Dubai Metro zostało oddane do użytku w 2009 roku, jest przestronne, nowoczesne, stacje przypominają z zewnątrz awangardowe kapsuły / statki kosmiczne w złoto-srebrnym kolorze, wewnątrz elegancko, działa klimatyzacja, marmurowa posadzka jest nieustannie froterowana przez służby porządkowe. Warto zwrócić uwagę, że przy krawędzi metra ustawiona jest szklana ściana, w której zamontowane są drzwi. Otwierają się one dopiero wtedy, kiedy na stacje podjedzie pociąg, wtedy też równocześnie rozsuną się drzwi w wagonach i będzie można wsiąść do składu. Radzę uważać na oznaczenia, jeden wagon zawsze jest zarezerwowany dla kobiet z dziećmi, inny z kolei to dwa razy droższa i bardziej ekskluzywna Gold Class. O to, aby wsiąść do odpowiedniego przedziału dba też rozmieszczona na stacjach policja w zielonych mundurach. Informacje o kolejnych stacjach wyświetlane i zapowiadane są w języku arabskim i angielskim, zresztą w Dubaju i Abu Dhabi wszystko jest podawane w dwóch językach, kraj bilingwalny, każdy praktycznie mówi po angielsku, zgubić się nie da :] Wysiadam na mojej stacji Union, gdzie krzyżują się dwie (zielona i czerwona) linie metra. Za kilkaset metrów jestem już w Al Jawhara Metro Hotel. Lokal dwugwiazdkowy, szału nie ma, to znaczy pokój całkiem zgrabny, dość spory, meble ładne, czysto, ale w łazience nie ma suszarki (grr!) a ciepła woda ma czasem bardzo małe ciśnienie. No i widok za oknem na betonowy gruz jest wręcz odrażający. Okolica już znacznie inna, tutaj budownictwo jest niższe, starsze, ale ma to też swój urok. Obok dużo lokalnych sklepików, zakładów fryzjerskich, pralni, podrzędnych barów i restauracyjek, jest także mały, ale dość licznie uczęszczany meczet. Dobrze, że rano nie budzi mnie muezin swoim wołaniem na modły.
Cały pobyt w Dubaju to dla mnie jedna wielka iluzja, fatamorgana, wprost nie mogę uwierzyć, że się tam znalazłem, w Polsce zima, a ja grzeję się na białej piaszczystej plaży, miałem okazję zanurzyć się w ciepłym Morzu Arabskim, pooglądać na żywo piękne parki, gdzie można m.in. przejechać się na wielbłądzie. W mieście wszystko jest takie zadbane, po szerokich na 5 pasów ulicach poruszają się superszybkie samochody, korki praktycznie się nie tworzą, przystanki autobusowe są klimatyzowane, jedyne, na co zwraca uwagę, to komplety brak kultury przy wchodzeniu do metra. Kiedy już otworzą się drzwi, tłum rzuca się do środka jak bydło, nie zważa wcale na pasażerów, którzy chcą wysiąść, dotyczy to naprawdę różnych grup społecznych, więc to takie moje negatywne spostrzeżenie. Sami Emiratczycy wydają się być uprzejmi, większość mężczyzn i chłopaków nosi narodowe stroje, czyli białe lub beżowe diszdasze i chusty na głowie. Kobiety tradycyjnie w czarnych szatach i abayach, część z nich jest także w przesłaniających twarz nikabach. Co ważne, arabscy mężczyźni tutaj nie patrzą tak nachalnym wzrokiem na kobiety jak to miało miejsce w Maroku, Europejki, Amerykanki czy przedstawicielki innych kultur mogą się więc ubierać swobodnie, nikt ich tutaj nie potępi. To miast to taki istny tygiel kulturowy, a wszystko przez ropę, po odkryciu której miasto tak gwałtownie się rozwinęło i zaczęło intensywnie sprowadzać expatów z zagranicy. Mimo że wszystko tutaj jest takie nowoczesne, to ceny dla Polaka (oprócz hotelu) nie są wygórowane, żywność jest na porównywalnym poziomie lub często też tańsza, droższe są na pewno przetwory mleczne i nabiał, ale to chyba oczywiste, bo na pustyni krowy się nie wypasie :-P
Najwyższy budynek świata Burj Khalifa jest niezwykle imponujący, zwłaszcza nocą, patrzy się do góry i końca nie widać, człowiek jest przy nim tak maleńki, widać, że przez wieżowiec dosłownie przepływają chmury, a nad nimi wciąż ciągnie się ten smukły drapacz chmur. Co za perła architektury. Obok tego budynku znajduje się olbrzymi kompleks handlowo-usługowy Dubai Mall. Czego tam nie ma? Jest i akwarium, zoo, lodowisko, tańczące w rytm muzyki fontanny, a nawet meczet, bo Allah czuwa. Aby znaleźć wyjście z tej fortecy potrzebowałem aż 30 minut, bowiem droga wiedzie przed pokrętny wielopoziomowy parking. Cudem zdążyłem na ostatnie metro w kierunku Rashidiya. W Dubaju praktycznie każdy ma samochód, na niektórych ulicach brakuje chodników i przejść dla pieszych, więc to jest też ew. utrudnienie dla turysty. Warto wiedzieć, że w tym kraju dzień wolny to piątek, ale w niedzielę się tam normalnie pracuje, w niedzielny poranek przeżyłem w metrze niezły szok widząc tłumy jadących do pracy :-] Polecam zobaczenie także Hotelu Burj Al Arab w kształcie żagla. Jest dość daleko od miasta, ale warto podjechać autobusem. Należy pamiętać, że w bilecie znajduje się mikrochip, bilet musimy przyłożyć do czytnika bezpośrednio przy bramce metra i wejściu do autobusu i także przy wyjściu! Jeśli ktoś ma bilet całodzienny, to może nie odgrywa to aż tak dużej roli, ale większość stałych mieszkańców na kartach ma doładowaną konkretną kwotę, która po każdym przejeździe jest odpowiednio regulowana na koncie. Coś jak nasze telefony pre-paid. W Dubaju są różne strefy miejskie, dlatego prawidłowe kodowanie biletu i jego przykładanie do sensora jest takie ważne. Oprócz Dubai Mall należy wybrać się jeszcze do innego centrum handlowego o nazwie Mall of the Emirates, które posiada własną strację metra, jego rozmiar również przyprawia o zawrót głowy, jest ono otwarte do północy, by każdy miał czas na zakupy i zostawił trochę grosza u szejków. Obok sieciówek typu H&M można zobaczyć salony Louis Vuitton czy Dolce & Gabbana, gdzie to udało mi się zaopatrzyć w bieliznę z serii Drink Coca Cola. W centrum Dubaju można też nabyć tanie pamiątki w markecie Gift Farm, jest naprawdę duży wybór lokalnego badziewia za niską cenę, sprawnie funkcjonuje także poczta. Z racji zamiłowania do latania odwiedziłem też lotnisko w Dubaju, można tam dojechać bezpośrednio czerwoną linią metra.
Terminal 1 to nic specjalnego, ale za to obsługujący prawie wyłącznie prestiżowe linie Emirates Terminal 3 to inna bajka, lotnisko jest całe w bieli, z podświetlanymi kolorowymi kolumnami i ścianami w barwach fluo, robi wrażenie. Dubaj to wielki port przesiadkowy, szejk Al Maktoum z całego świata zwozi turystów na pustynię, zaprasza ich do swojego bajkowego imperium i oferuje dalszy lot do Azji czy Australii na pokładzie A380. Może kiedyś będzie mi dane polecieć tą wyjątkową linią? Póki co z Warszawy nie latają...
Trzy dni w Dubaju minęły błyskawicznie, odległości pomiędzy poszczególnymi punktami w mieście są naprawdę spore, miasto przypomina znacznie Los Angeles i jego przydomek Car City, warto więc poruszać się swoim autem. Do Abu Dhabi dostałem się ponownie autokarem linii Eithad Airways, w południe dotarłem więc na lotnisko i tam oczekiwałem na autobus miejski do stolicy Emiratów. Niestety, rozkład informuje jedynie o tym, że kurs realizowany jest raz na godzinę, dokładnej pory niestety nie podaje, przeczekałem więc na przystanku prawie 40 minut. Autobus lotniskowy linii A1 (wcześniej kursował 901, informacje na stronie internetowej arabskiego przewoźnika lokalnego są więc nieaktualne!) kosztuje jedyne 3 dirhamy, jedzie do centrum miasta. Byłem przygotowany na inną trasę autobusu, siedziałem więc przy oknie z mapą w ręku i śledziłem dokładnie, którędy jedzie, by dobrze wysiąść. Ulice numerowane są na wzór amerykański, tylko te większe z nich mają nazwy, jak nietrudno zgadnąć, nazwane są imieniami szejków i lokalnych możnowładców. Hotel Royal Regency, w którym się zatrzymałem, jest bardzo luksusowy, zdecydowanie najlepszy z moich dotychczasowych. Cóż, cena za jedną dobę też kosmiczna :-P Po zameldowaniu się w apartamencie wybywam na miasto. Niestety, słynny meczet szejka Zayeda znajduje się dość daleko poza miastem, widziałem go po drodze z lotniska, szkoda mi tracić czas na dojazd tam, budowla robi wrażenie, ale wolę wybrać się na spacer po Abu Dhabi i plaży oraz dzielnicy Corniche i zobaczyć słynny hotel Emirates Palace.
Wybór jest trafiony, ulice Abu Dhabi są pełne głośnych samochodów, na ulicach sporo ludzi z różnych kultur, po kilku przecznicach docieram do nadmorskiej promenady Corniche Road, na całej długości po obu jej stronach ciągnie się przepiękny i bardzo różnorodny park, po kilku kilometrach przede mną rozpościera się plaża, piasek jest nieprzyzwoicie biały i miękki, dookoła pusto, ponieważ jest dość chłodno i wieje mocny wiatr, ale nie poddaję się i dzielnie zwiedzam miasto. Podoba mi się chyba jeszcze bardziej niż Dubaj, zwłaszcza ta duża dawka egzotycznej zieleni robi swoje. Aż żal wracać do hotelu, ale robi się ciemno, trzeba coś przekąsić i iść spać, bo odlot do Berlina mam następnego dnia o 08:20. Tak też robię, po gorącej kąpieli w wannie pełnej piany zasypiam snem sprawiedliwego, by rano wstać o 4, dokończyć pakowanie i dojechać na lotnisko. Tym razem na autobus czekam około 10 minut, po 45 minutach jazdy jestem na miejscu, jest jeszcze czas na zakupienie małych pamiątkowych kubeczków do espresso ze Starbucks Coffee. Odprawa następuje przy stanowisku linii Etihad Airways, potem pora na standardową kontrolę paszportową oraz bezpieczeństwa i wreszcie jestem w strefie duty free, ale ceny nie rzucają na kolana. Zasiadam na fotelu w pobliżu mojego wyjścia i oglądam The Bold And The Beautiful z arabskimi napisami a zaraz po nich serwis informacyjny stacji Dubai One. Widzę grającą na turnieju w Dubaju Agnieszkę Radwańską. Miły akcent na koniec pobytu, boarding rozpoczyna się punktualnie i wkrótce potem oglądam ostatni raz Emiraty z lotu ptaka. 6,5 godziny później z powrotem jestem już w Berlinie na lotnisku Tegel...