W tym miesiącu nie miałem okazji polecieć, postanowiłem zatem zacytować małe co nieco z lokalnej prasy na temat taniego latania w wykonaniu Polaków - artykuł pochodzi z gazety "Nasze miasto - Warszawa" z dnia 27.09.2012. Nie sposób się z nim nie zgodzić...

Cykady na Cykladach, czyli Mykonos i Ateny / 15.08.2012 - 20.08.2012
Z zamiarem odwiedzenia Grecji nosiłem się już od około 3 lat, miałem już zaplanowaną trasę wycieczki, ale zazwyczaj brakowało mi osoby towarzyszącej. Kiedy na jesieni 2011 w systemie rezerwacyjnym linii easyJet pojawiła się nowa trasa Berlin – Mykonos nie wahałem się ani chwili i zarezerwowałem bilety na lotnicze na przelot z Berlina na tą elegancką wyspę w archipelagu Cyklad, powrót do Berlina nastąpił z Aten – chciałem bowiem podczas pobytu w Grecji zobaczyć stolicę kolebki cywilizacji europejskiej.
Wylot zaplanowałem na 15 sierpnia, w Polsce na ten dzień przypada święto, nie musiałem więc brać dodatkowego dnia wolnego w pracy. Do Berlina tym razem udałem się w podróż pociągiem EuroCity Berlin-Warszawa-Express, bilet kupiony w promocji za 29 euro. Kiedy punktualnie we wtorek 14 sierpnia o 17:55 odjeżdżam z dworca Warszawa Centralna temperatura ledwo przekracza 13 stopni Celsjusza i pada mocny deszcz. Po kolejnych godzinach jazdy pociągu w kierunku Niemiec niebo się przejaśnia i w okolicy Poznania mogę cieszyć oczy pięknym zachodem słońca. Kwadrans po godzinie 23 pociąg dociera do stacji docelowej Berlin Hauptbahnhof, ruch na dworcu niemieckiej stolicy jest znikomy, ogranicza się tylko do ruchu lokalnego, wszystkie punkty gastronomiczne i usługowe są już zamknięte. W automacie biletowym kupuję bilet na przejazd komunikacją miejską BVG za 3,10 euro (strefy ABC), by dotrzeć na lotnisko Schönefeld, skąd o godzinie 07:25 mam odlot na Mykonos. Wsiadam do dość zatłoczonej kolejki S-Bahn, by po kilku minutach wysiąść na stacji Jannowitz Brücke. Szybkim krokiem przesiadam się na linię metra U8 w kierunku Hermannstraße, w nowoczesnym wagoniku jest dość egzotycznie, bo w tej okolicy mieszka bardzo dużo imigrantów z Turcji i krajów arabskich czy afrykańskich. Na ostatniej stacji pociąg pustoszeje, znów trzeba się przesiąść i po pokonaniu kolejnych stopni schodów jestem na peronie S-Bahn. Na peronach zainstalowane są automaty z napojami i przekąskami, skorzystałem więc skwapliwie z tej możliwości, bo domyślam się, że na lotnisku SXF ceny będą wyższe. Żałuję, że wykonawcom budowy nowego portu lotniczego nie udało się dotrzymać terminu oddania do użytku lotniska BER, bo za terminalem na Schönefeld szczerze nie przepadam, Tegel także nie jest dużo lepsze, ale jest bliżej miasta. Na stację rozkładowo podjeżdża S9 bezpośrednio do lotniska. W środku pustki, po około 35 minutach monotonnej jazdy całkiem sam wysiadam na stacji przy lotnisku. Jak widać o tej porze nikt nie podróżuje w tamtym kierunku. Na zewnątrz jest bardzo ciepło, mimo że jest grubo po północy, przez chwilę obserwuję rozgwieżdżone niebo i wchodzę na teren dobrze znanego mi terminala. Pora znaleźć sobie dogodną miejscówkę na kilka godzin oczekiwana, bo odprawa rozpoczyna się o 5:25, przede mną więc około 5 godzin „koczowania”. W części B, gdzie znajdują się stanowiska check-in linii easyJet wszystkie siedzenie są zajęte, okazuje się, że bardzo dużo ludzi zajęło też podłogi i na matach ułożyło się do snu. Niczym w „Szklanej Pogodzie” Lombardu – byle „przetrwać noc i doczołgać do rana” ;) Zmieniam terminal i wspinam się na górę, na antresoli w głównej części budynku są jeszcze wolne miejsca do siedzenia. W lutym 2011 roku czekałem na mój nocny lot do Stambułu liniami Pegasus Airlines, więc znam to miejsce. Naprzeciwko znajdują się kasy i biura nieco egzotycznych linii lotniczych z Algierii czy Białorusi. Układam się na siedzeniach i jakoś udaje mi się dotrwać do rana, chociaż o śnie oczywiście nie ma mowy – podziwiam ludzi, którzy potrafią zasnąć w każdych warunkach, mnie się to nie udaje, a na pokładzie samolotu to już wręcz niewykonalne. Choćbym nie wiem jak bardzo był zmęczony, nie zasnę, mogę mieć zamknięte oczy, ale to nie wystarczy, by paść w objęcia Morfeusza (dziękuję w tym miejscu życzliwemu anonimowemu Czytelnikowi za wskazanie błędu!).
Po porannej toalecie udaję się z powrotem do terminalu B, tutaj życie już kwitnie w najlepsze, ale kolejka do poszczególnych stanowisk szybko się przemieszcza. Nadaję bagaż, odbieram tradycyjnie pomarańczową kartę pokładową i przechodzę do kontroli bezpieczeństwa. Tym razem zapiszczałem, muszę więc zostać „obmacany” przez pracownika ochrony. Na wpół przytomny przechodzę przez duty free, za oknem już świta, zapowiada się bardzo pogodny poranek. Ilość miejsc do siedzenia jest bardzo ograniczona, ostatkami sił sunę jak cień po lotnisku i czekam, aż na tablicy odlotów zostanie wyświetlony gate dla mojego lotu. Wreszcie jest, po drodze kupuję jeszcze w kiosku niemiecką prasę, pani sprawdza kartę pokładową i paszport, mogę zająć miejsce w poczekalni. Słońce świeci mi prosto w oczy, zakrywam je więc za ciemnymi okularami. Wśród pasażerów dominują Niemcy, ale są też i Grecy oraz jakżeby mogło być inaczej – Polacy. A myślałem, że na tym locie ich nie spotkam, bo Mykonos to zdecydowanie nie jest kierunek, który nasi rodacy preferują. Widocznie niektórzy jak ja postanowili zobaczyć greckie Cyklady, a to całkiem dobre połączenie, bo z Polski oferowane są jedynie czartery na greckie wyspy – i to te podobno brzydsze i zapewne tańsze. Przepraszam, jest jeszcze Ryanair latający na Kretę.
Boarding rozpoczyna się o czasie, zajmuję miejsce po prawej stronie przy oknie, miejsce w środku jest wolne, a przy przejściu siedzi około 35-letni Czech, za mną rodzina z Polski. Na szczęście na pokładzie nie ma żadnych małych dzieci i samo obłożenie jest przeciętne. Teraz zwyczajowe zapoznanie pasażerów z procedurami bezpieczeństwa, większość osób oczywiście ignoruje wskazówki personelu pokładowego. Ciekawe, jakby się zachowali w razie nagłej ewakuacji. Wkrótce potem swobodnie odrywamy się od ziemi, mogę podziwiać zielone brandenburskie lasy i piękne jeziora. Po osiągnięciu wysokości przelotowej i rozluźnieniu pasów bezpieczeństwa zamykam oczy i próbuję się zrelaksować. Cały lot jest niesamowicie łagodny, zero jakichkolwiek turbulencji, hałasują jedynie stewardzi z płatnym serwisem. Zastanawiam się, jak smakuje ta kawa ze Starbucksa na pokładzie linii easyJet, którą tak bardzo reklamują ;) Chyba skuszę się podczas lotu do Neapolu w październiku. Otwieram oczy, kiedy jesteśmy na wysokości Aten, widać już morze i wyspy, samolot powoli schodzi do lądowania, aby ustawić się na pas startowy na lotnisku Mykonos JMK potrzebuje aż trzech okrążeń wokół wyspy – dzięki temu mogłem podziwiać tą wylansowaną w latach 60. przez Jacqueline Kennedy-Onassis perełkę Cyklad. Po przyziemieniu i deboardingu trochę oczekiwania na bagaż w dość obskurnej hali. Wszystkie budynki na wyspie są białe, mają niebieskie elementy jak okna czy drzwi, dominuje niska zabudowa. Lotnisko pod tym względem także się nie wyróżnia. Jest dość małe, są tylko 2 taśmy na bagaż rejestrowany. Zupełnie jak w Sztokholmie Skavsta czy Venezii Treviso. Temperatura wynosi ok. 25 stopni, zbliża się południe, ale podmuchy wiatru są silne, nie czuć upału. Przed lotniskiem czeka na mnie właściciel pensjonatu Dina’s Rooms, w którym spędzę pierwszą noc. Tak się złożyło, że każdą z trzech nocy na Mykonos spędzam w innym miejscu. Zbyt długo zwlekałem z dokonaniem rezerwacji i później brakowało miejsc na wybrane przeze mnie daty – stąd też ta opcja. Może było to mało wygodne, bo każdego dnia musiałem się pakować i przemieszczać, ale dzięki temu zorientowałem się co nieco w tym, jakie panują na wyspie warunki akomodacji. Pokoje Dina’s Rooms położone są w dzielnicy Drapaki na wzgórzu przed wjazdem do Hory – Mykonos Town, gdzie koncentrują się główne atrakcje wyspy. Co ciekawe, o chodnikach wzdłuż ulic można zapomnieć. Trzeba iść poboczem, a tuż obok pędzą motory, skutery, samochody i autokary – wątpliwa przyjemność, ale innej opcji nie ma. Ulice są wąskie i bardzo kręte, często samochody trąbią na siebie, by odpowiednio się wyminąć czy ustąpić sobie drogi. Tuż obok mojego pensjonatu znajduje się jedyna na wyspie kawiarnia Starbucks Coffee, po kilku godzinach snu popołudniową porą skierowałem tam pierwsze kroki, by przy cappuccino z bitą śmietaną i donucie z polewie czekoladowej nieco nabrać sił. Kiedy już po „wyczerpującym” spacerze docieramy do Fabrika Square – bramy do miasta Mykonos, w oczy rzuca się cała dzielnica białych domków, labirynt wąskich uliczek wypełniony tawernami, knajpkami, sklepami z pamiątkami czy barami jogurtowymi (bardzo popularne w Grecji). Nieco trudniej jest znaleźć sklep typu minimarket, bo tych nie ma w mieście dość dużo, ceny zależą od lokalizacji danej punktu.
Architektura miasteczka urzeka, po lewej stronie znajdziemy wzgórze z wiatrakami, tuż obok Mała Wenecja, z domkami zanurzonymi w wodzie, idąc dalej dojdziemy do starego kościółka Paraportiani. Tuż za nim rząd modnych klubów nocnych, które szczerze polecam, zabawa trwa w nich do rana, uwaga, bo w szczycie sezonu na parkiecie i przed lokalami są tłumy imprezowiczów. Kierując się w prawo znajdziemy stary port, w którym cumują nowoczesne jachty i żaglówki, tutaj można też najczęściej spotkać legendarnego pelikana Petrusa – maskotkę wyspy, który przechadza się dumnie uliczkami i nabrzeżem i cieszy oczy turystów. Polecam wszystkim skosztowanie greckich specjałów jak gyros, souvlaki, sałata grecki, ser feta z oliwkami czy moussaka oraz na śniadanie obowiązkowo jogurt na bazie twarożku z owocami lub miodem – pychota!
Plaże usytuowane są w południowej części wyspy, najwygodniej dostać się tam autobusem z Fabrika Square, gdzie znajduje się główny „dworzec autobusowy”, bilety w cenie 1,60 euro do nabycia w markecie obok przystanku. Wybrałem się na plażę Paradise Beach, całkiem przyjemna, gdyby nie to, że jest dość ciasno od ustawionych tam przez obsługę leżaków i parasoli i trzeba się trochę naprzeciskać. Morze o dziwo letnie, uwaga na wodę, bo już tuż przy brzegu jest znaczny spadek i można zanurkować, spacery brzegiem morza raczej trudne do wykonania ;) Tym razem na plaży nie ma nagabywaczy jak na Majorce, w Agadirze czy St. Martin, można więc spokojnie wypocząć. Jeśli ktoś marzy o bardziej imprezowej plaży, to taksówką wodną z plaży Paradise można wybrać się na sąsiednią plażę Super Paradise Beach – zabawa przy dźwiękach głośnej muzyki w godzinach popołudniowych gwarantowana. O tej porze zaś wymarłe jest miasto Mykonos Town, nic się tutaj nie dzieje, turyści ujawniają się dopiero po zachodzie słońca i wtedy jest naprawdę gwarno – taki miły wielokulturowy tłok.
Po trzech dniach odpoczynku na Mykonos przyszedł czas na rejs promem do Aten. Zdecydowałem się na miejsce w klasie biznes linii Blue Star Ferries, rejs rozpoczyna się w nowym porcie po drugiej stronie zatoki, czekał mnie więc marsz z bagażem w samo południe, ale dałem radę i odpocząłem sobie na promie. Statek jest ogromny, na pokład zabiera ok. 2500 ludzi, miejsca jest naprawdę dużo, warunki komfortowe, wręcz luksusowe. Po drodze prom zatrzymuje się na wyspach Tinos i Syrius, potem już prawie 4 godziny monotonnego rejsu do portu Pireus w Atenach. Po drodze morze było spokojne, ale kilka razy fala rozbiła się o szyby zakrywając je na całej wysokości. Nie wiem, jak to możliwe, ale wyglądało to dość nieprawdopodobnie. Kiedy statek dobił już do Aten, zobaczyłem, jak wielu ludzi było na pokładzie klasy ekonomicznej, robi wrażenie.
Pierwsze wrażenie z Aten – jakie nowoczesne miasto, wieżowce, billboardy, palmy, duży ruch na ulicach. Przechodzę przez wiadukt i kieruję się do metra, a kasie kupuję bilet za 1,40 euro i czekam na odjazd kolejki. Jestem już bardzo głodny, bo na promie w obawie przed chorobą morską nic nie jadłem, a pociąg jak na złość odjeżdża dopiero po 10 minutach. Jazda do centrum trochę trwa, mam jeszcze jedną przesiadkę na stacji Omonia Square, już pod osłoną nocy docieram do Hotelu Apollo przy placu Metaxourgio. Obiekt 3*, zadbany, z pokoju położonego na 6. piętrze mam ładny widok na miasto. W okolicy mieszkają głównie imigranci z Albanii, Turcji i krajów arabskich, porządku pilnuje bardzo dużo policji – zwraca uwagę, że większość z nich to naprawdę młodzi ludzie. W okolicy jest też mnóstwo parkingów, garaży i myjni dla taksówek. Na kolację w pobliskim bistro zamawiam pizzę z serem feta, oliwkami i pomidorami, potem już pora do łóżka, bo po rejsie promem jestem wypompowany. Nie przypuszczałem, że morskie fale są takie zdradliwe :-P
Niedziela to zwiedzanie Aten, po śniadaniu ruszam w drogę ku Agorze i wzgórzu Akropol. Po drodze mijam pchli targ, na którym handlują przedstawiciele krajów trzeciego świata, prezentowane tam towary w stylu mydło i powidło nie należą do kręgu moich zainteresowań, więc szybko się wycofuję w bardziej reprezentacyjne ulice stolicy Grecji, gdzie można kupić pamiątki. W mojej torbie ląduje piękny plakat z widoczkiem z Santorini, magnesy na lodówkę i widokówki. Orzeźwiam się mrożoną kawą i kontynuuję spacer do placu Syntagma, gdzie znajduje się grecki parlament oraz jedyna w Atenach czynna w niedzielę poczta główna. Stamtąd zmierzam ku ruinom na Akropolu, ze mną podąża dość spory tłum turystów z różnych stron świata, są Rosjanie, wszędobylscy Japończycy, Brytyjczycy i cała masa innych nacji. Wreszcie docieram do celu, pamiątkowe fotki i można zejść ze szczytu, bo robi się duszno. Wolnym krokiem wracam do hotelu, a popołudnie spędzam spacerując po okolicy, gdzie znajdują restaurację McDonald’s i delektuję się kanapką McGreek. Za moimi plecami siedzi polska rodzina, w ruch idą „k****” i inne inwektywy – taki klasyczny obrazek Polaka za granicą, od którego bardzo staram się zdystansować. W pobliżu jest też główny dworzec kolejowy Larissa, ale betonowa wyprażona słońcem konstrukcja z peronami nie robi wrażenia, naprawdę, jak na stolicę to nie ma się czym chwalić. Wieczorem jeszcze przechadzka po placu Omonia, ciastko i kawa na deser i można iść spać.
W poniedziałek z samego rana po śniadaniu wybywam na ateńskie lotnisko. Jest oczywiście znacznie oddalone od miasta, ale można dojechać bezpośrednio metrem z centrum miasta. Bilet jest oczywiście w specjalnej wyższej taryfie i kosztuje 8 euro, podróż trwa około 45 minut. Samo lotnisko bardzo przypadło mi do gustu, ale niestety nie miałem okazji długo go zwiedzać, bo kolejka do odprawy na wszystkie loty easyJet była dość długa, a moja bramka znajdowała się daleko w strefie B. Niemniej jednak obrazek miły dla oka i ciekawe rozwiązanie kwestii kontroli bezpieczeństwa. Sam lot wystartował punktualnie, boarding przez rękaw, więc pełen profesjonalizm, nie lubię autobusów podwożących pod schodki. Tym razem obłożenie większe a na pokładzie mnóstwo Polaków. Usnąć się oczywiście nie da, więc zabieram się za lekturę magazynu pokładowego. Po niecałych trzech godzinach lotu lądowanie w Berlinie i o dziwo – tutaj upał większy niż w Atenach!
Wylot zaplanowałem na 15 sierpnia, w Polsce na ten dzień przypada święto, nie musiałem więc brać dodatkowego dnia wolnego w pracy. Do Berlina tym razem udałem się w podróż pociągiem EuroCity Berlin-Warszawa-Express, bilet kupiony w promocji za 29 euro. Kiedy punktualnie we wtorek 14 sierpnia o 17:55 odjeżdżam z dworca Warszawa Centralna temperatura ledwo przekracza 13 stopni Celsjusza i pada mocny deszcz. Po kolejnych godzinach jazdy pociągu w kierunku Niemiec niebo się przejaśnia i w okolicy Poznania mogę cieszyć oczy pięknym zachodem słońca. Kwadrans po godzinie 23 pociąg dociera do stacji docelowej Berlin Hauptbahnhof, ruch na dworcu niemieckiej stolicy jest znikomy, ogranicza się tylko do ruchu lokalnego, wszystkie punkty gastronomiczne i usługowe są już zamknięte. W automacie biletowym kupuję bilet na przejazd komunikacją miejską BVG za 3,10 euro (strefy ABC), by dotrzeć na lotnisko Schönefeld, skąd o godzinie 07:25 mam odlot na Mykonos. Wsiadam do dość zatłoczonej kolejki S-Bahn, by po kilku minutach wysiąść na stacji Jannowitz Brücke. Szybkim krokiem przesiadam się na linię metra U8 w kierunku Hermannstraße, w nowoczesnym wagoniku jest dość egzotycznie, bo w tej okolicy mieszka bardzo dużo imigrantów z Turcji i krajów arabskich czy afrykańskich. Na ostatniej stacji pociąg pustoszeje, znów trzeba się przesiąść i po pokonaniu kolejnych stopni schodów jestem na peronie S-Bahn. Na peronach zainstalowane są automaty z napojami i przekąskami, skorzystałem więc skwapliwie z tej możliwości, bo domyślam się, że na lotnisku SXF ceny będą wyższe. Żałuję, że wykonawcom budowy nowego portu lotniczego nie udało się dotrzymać terminu oddania do użytku lotniska BER, bo za terminalem na Schönefeld szczerze nie przepadam, Tegel także nie jest dużo lepsze, ale jest bliżej miasta. Na stację rozkładowo podjeżdża S9 bezpośrednio do lotniska. W środku pustki, po około 35 minutach monotonnej jazdy całkiem sam wysiadam na stacji przy lotnisku. Jak widać o tej porze nikt nie podróżuje w tamtym kierunku. Na zewnątrz jest bardzo ciepło, mimo że jest grubo po północy, przez chwilę obserwuję rozgwieżdżone niebo i wchodzę na teren dobrze znanego mi terminala. Pora znaleźć sobie dogodną miejscówkę na kilka godzin oczekiwana, bo odprawa rozpoczyna się o 5:25, przede mną więc około 5 godzin „koczowania”. W części B, gdzie znajdują się stanowiska check-in linii easyJet wszystkie siedzenie są zajęte, okazuje się, że bardzo dużo ludzi zajęło też podłogi i na matach ułożyło się do snu. Niczym w „Szklanej Pogodzie” Lombardu – byle „przetrwać noc i doczołgać do rana” ;) Zmieniam terminal i wspinam się na górę, na antresoli w głównej części budynku są jeszcze wolne miejsca do siedzenia. W lutym 2011 roku czekałem na mój nocny lot do Stambułu liniami Pegasus Airlines, więc znam to miejsce. Naprzeciwko znajdują się kasy i biura nieco egzotycznych linii lotniczych z Algierii czy Białorusi. Układam się na siedzeniach i jakoś udaje mi się dotrwać do rana, chociaż o śnie oczywiście nie ma mowy – podziwiam ludzi, którzy potrafią zasnąć w każdych warunkach, mnie się to nie udaje, a na pokładzie samolotu to już wręcz niewykonalne. Choćbym nie wiem jak bardzo był zmęczony, nie zasnę, mogę mieć zamknięte oczy, ale to nie wystarczy, by paść w objęcia Morfeusza (dziękuję w tym miejscu życzliwemu anonimowemu Czytelnikowi za wskazanie błędu!).
Po porannej toalecie udaję się z powrotem do terminalu B, tutaj życie już kwitnie w najlepsze, ale kolejka do poszczególnych stanowisk szybko się przemieszcza. Nadaję bagaż, odbieram tradycyjnie pomarańczową kartę pokładową i przechodzę do kontroli bezpieczeństwa. Tym razem zapiszczałem, muszę więc zostać „obmacany” przez pracownika ochrony. Na wpół przytomny przechodzę przez duty free, za oknem już świta, zapowiada się bardzo pogodny poranek. Ilość miejsc do siedzenia jest bardzo ograniczona, ostatkami sił sunę jak cień po lotnisku i czekam, aż na tablicy odlotów zostanie wyświetlony gate dla mojego lotu. Wreszcie jest, po drodze kupuję jeszcze w kiosku niemiecką prasę, pani sprawdza kartę pokładową i paszport, mogę zająć miejsce w poczekalni. Słońce świeci mi prosto w oczy, zakrywam je więc za ciemnymi okularami. Wśród pasażerów dominują Niemcy, ale są też i Grecy oraz jakżeby mogło być inaczej – Polacy. A myślałem, że na tym locie ich nie spotkam, bo Mykonos to zdecydowanie nie jest kierunek, który nasi rodacy preferują. Widocznie niektórzy jak ja postanowili zobaczyć greckie Cyklady, a to całkiem dobre połączenie, bo z Polski oferowane są jedynie czartery na greckie wyspy – i to te podobno brzydsze i zapewne tańsze. Przepraszam, jest jeszcze Ryanair latający na Kretę.
Boarding rozpoczyna się o czasie, zajmuję miejsce po prawej stronie przy oknie, miejsce w środku jest wolne, a przy przejściu siedzi około 35-letni Czech, za mną rodzina z Polski. Na szczęście na pokładzie nie ma żadnych małych dzieci i samo obłożenie jest przeciętne. Teraz zwyczajowe zapoznanie pasażerów z procedurami bezpieczeństwa, większość osób oczywiście ignoruje wskazówki personelu pokładowego. Ciekawe, jakby się zachowali w razie nagłej ewakuacji. Wkrótce potem swobodnie odrywamy się od ziemi, mogę podziwiać zielone brandenburskie lasy i piękne jeziora. Po osiągnięciu wysokości przelotowej i rozluźnieniu pasów bezpieczeństwa zamykam oczy i próbuję się zrelaksować. Cały lot jest niesamowicie łagodny, zero jakichkolwiek turbulencji, hałasują jedynie stewardzi z płatnym serwisem. Zastanawiam się, jak smakuje ta kawa ze Starbucksa na pokładzie linii easyJet, którą tak bardzo reklamują ;) Chyba skuszę się podczas lotu do Neapolu w październiku. Otwieram oczy, kiedy jesteśmy na wysokości Aten, widać już morze i wyspy, samolot powoli schodzi do lądowania, aby ustawić się na pas startowy na lotnisku Mykonos JMK potrzebuje aż trzech okrążeń wokół wyspy – dzięki temu mogłem podziwiać tą wylansowaną w latach 60. przez Jacqueline Kennedy-Onassis perełkę Cyklad. Po przyziemieniu i deboardingu trochę oczekiwania na bagaż w dość obskurnej hali. Wszystkie budynki na wyspie są białe, mają niebieskie elementy jak okna czy drzwi, dominuje niska zabudowa. Lotnisko pod tym względem także się nie wyróżnia. Jest dość małe, są tylko 2 taśmy na bagaż rejestrowany. Zupełnie jak w Sztokholmie Skavsta czy Venezii Treviso. Temperatura wynosi ok. 25 stopni, zbliża się południe, ale podmuchy wiatru są silne, nie czuć upału. Przed lotniskiem czeka na mnie właściciel pensjonatu Dina’s Rooms, w którym spędzę pierwszą noc. Tak się złożyło, że każdą z trzech nocy na Mykonos spędzam w innym miejscu. Zbyt długo zwlekałem z dokonaniem rezerwacji i później brakowało miejsc na wybrane przeze mnie daty – stąd też ta opcja. Może było to mało wygodne, bo każdego dnia musiałem się pakować i przemieszczać, ale dzięki temu zorientowałem się co nieco w tym, jakie panują na wyspie warunki akomodacji. Pokoje Dina’s Rooms położone są w dzielnicy Drapaki na wzgórzu przed wjazdem do Hory – Mykonos Town, gdzie koncentrują się główne atrakcje wyspy. Co ciekawe, o chodnikach wzdłuż ulic można zapomnieć. Trzeba iść poboczem, a tuż obok pędzą motory, skutery, samochody i autokary – wątpliwa przyjemność, ale innej opcji nie ma. Ulice są wąskie i bardzo kręte, często samochody trąbią na siebie, by odpowiednio się wyminąć czy ustąpić sobie drogi. Tuż obok mojego pensjonatu znajduje się jedyna na wyspie kawiarnia Starbucks Coffee, po kilku godzinach snu popołudniową porą skierowałem tam pierwsze kroki, by przy cappuccino z bitą śmietaną i donucie z polewie czekoladowej nieco nabrać sił. Kiedy już po „wyczerpującym” spacerze docieramy do Fabrika Square – bramy do miasta Mykonos, w oczy rzuca się cała dzielnica białych domków, labirynt wąskich uliczek wypełniony tawernami, knajpkami, sklepami z pamiątkami czy barami jogurtowymi (bardzo popularne w Grecji). Nieco trudniej jest znaleźć sklep typu minimarket, bo tych nie ma w mieście dość dużo, ceny zależą od lokalizacji danej punktu.
Architektura miasteczka urzeka, po lewej stronie znajdziemy wzgórze z wiatrakami, tuż obok Mała Wenecja, z domkami zanurzonymi w wodzie, idąc dalej dojdziemy do starego kościółka Paraportiani. Tuż za nim rząd modnych klubów nocnych, które szczerze polecam, zabawa trwa w nich do rana, uwaga, bo w szczycie sezonu na parkiecie i przed lokalami są tłumy imprezowiczów. Kierując się w prawo znajdziemy stary port, w którym cumują nowoczesne jachty i żaglówki, tutaj można też najczęściej spotkać legendarnego pelikana Petrusa – maskotkę wyspy, który przechadza się dumnie uliczkami i nabrzeżem i cieszy oczy turystów. Polecam wszystkim skosztowanie greckich specjałów jak gyros, souvlaki, sałata grecki, ser feta z oliwkami czy moussaka oraz na śniadanie obowiązkowo jogurt na bazie twarożku z owocami lub miodem – pychota!
Plaże usytuowane są w południowej części wyspy, najwygodniej dostać się tam autobusem z Fabrika Square, gdzie znajduje się główny „dworzec autobusowy”, bilety w cenie 1,60 euro do nabycia w markecie obok przystanku. Wybrałem się na plażę Paradise Beach, całkiem przyjemna, gdyby nie to, że jest dość ciasno od ustawionych tam przez obsługę leżaków i parasoli i trzeba się trochę naprzeciskać. Morze o dziwo letnie, uwaga na wodę, bo już tuż przy brzegu jest znaczny spadek i można zanurkować, spacery brzegiem morza raczej trudne do wykonania ;) Tym razem na plaży nie ma nagabywaczy jak na Majorce, w Agadirze czy St. Martin, można więc spokojnie wypocząć. Jeśli ktoś marzy o bardziej imprezowej plaży, to taksówką wodną z plaży Paradise można wybrać się na sąsiednią plażę Super Paradise Beach – zabawa przy dźwiękach głośnej muzyki w godzinach popołudniowych gwarantowana. O tej porze zaś wymarłe jest miasto Mykonos Town, nic się tutaj nie dzieje, turyści ujawniają się dopiero po zachodzie słońca i wtedy jest naprawdę gwarno – taki miły wielokulturowy tłok.
Po trzech dniach odpoczynku na Mykonos przyszedł czas na rejs promem do Aten. Zdecydowałem się na miejsce w klasie biznes linii Blue Star Ferries, rejs rozpoczyna się w nowym porcie po drugiej stronie zatoki, czekał mnie więc marsz z bagażem w samo południe, ale dałem radę i odpocząłem sobie na promie. Statek jest ogromny, na pokład zabiera ok. 2500 ludzi, miejsca jest naprawdę dużo, warunki komfortowe, wręcz luksusowe. Po drodze prom zatrzymuje się na wyspach Tinos i Syrius, potem już prawie 4 godziny monotonnego rejsu do portu Pireus w Atenach. Po drodze morze było spokojne, ale kilka razy fala rozbiła się o szyby zakrywając je na całej wysokości. Nie wiem, jak to możliwe, ale wyglądało to dość nieprawdopodobnie. Kiedy statek dobił już do Aten, zobaczyłem, jak wielu ludzi było na pokładzie klasy ekonomicznej, robi wrażenie.
Pierwsze wrażenie z Aten – jakie nowoczesne miasto, wieżowce, billboardy, palmy, duży ruch na ulicach. Przechodzę przez wiadukt i kieruję się do metra, a kasie kupuję bilet za 1,40 euro i czekam na odjazd kolejki. Jestem już bardzo głodny, bo na promie w obawie przed chorobą morską nic nie jadłem, a pociąg jak na złość odjeżdża dopiero po 10 minutach. Jazda do centrum trochę trwa, mam jeszcze jedną przesiadkę na stacji Omonia Square, już pod osłoną nocy docieram do Hotelu Apollo przy placu Metaxourgio. Obiekt 3*, zadbany, z pokoju położonego na 6. piętrze mam ładny widok na miasto. W okolicy mieszkają głównie imigranci z Albanii, Turcji i krajów arabskich, porządku pilnuje bardzo dużo policji – zwraca uwagę, że większość z nich to naprawdę młodzi ludzie. W okolicy jest też mnóstwo parkingów, garaży i myjni dla taksówek. Na kolację w pobliskim bistro zamawiam pizzę z serem feta, oliwkami i pomidorami, potem już pora do łóżka, bo po rejsie promem jestem wypompowany. Nie przypuszczałem, że morskie fale są takie zdradliwe :-P
Niedziela to zwiedzanie Aten, po śniadaniu ruszam w drogę ku Agorze i wzgórzu Akropol. Po drodze mijam pchli targ, na którym handlują przedstawiciele krajów trzeciego świata, prezentowane tam towary w stylu mydło i powidło nie należą do kręgu moich zainteresowań, więc szybko się wycofuję w bardziej reprezentacyjne ulice stolicy Grecji, gdzie można kupić pamiątki. W mojej torbie ląduje piękny plakat z widoczkiem z Santorini, magnesy na lodówkę i widokówki. Orzeźwiam się mrożoną kawą i kontynuuję spacer do placu Syntagma, gdzie znajduje się grecki parlament oraz jedyna w Atenach czynna w niedzielę poczta główna. Stamtąd zmierzam ku ruinom na Akropolu, ze mną podąża dość spory tłum turystów z różnych stron świata, są Rosjanie, wszędobylscy Japończycy, Brytyjczycy i cała masa innych nacji. Wreszcie docieram do celu, pamiątkowe fotki i można zejść ze szczytu, bo robi się duszno. Wolnym krokiem wracam do hotelu, a popołudnie spędzam spacerując po okolicy, gdzie znajdują restaurację McDonald’s i delektuję się kanapką McGreek. Za moimi plecami siedzi polska rodzina, w ruch idą „k****” i inne inwektywy – taki klasyczny obrazek Polaka za granicą, od którego bardzo staram się zdystansować. W pobliżu jest też główny dworzec kolejowy Larissa, ale betonowa wyprażona słońcem konstrukcja z peronami nie robi wrażenia, naprawdę, jak na stolicę to nie ma się czym chwalić. Wieczorem jeszcze przechadzka po placu Omonia, ciastko i kawa na deser i można iść spać.
W poniedziałek z samego rana po śniadaniu wybywam na ateńskie lotnisko. Jest oczywiście znacznie oddalone od miasta, ale można dojechać bezpośrednio metrem z centrum miasta. Bilet jest oczywiście w specjalnej wyższej taryfie i kosztuje 8 euro, podróż trwa około 45 minut. Samo lotnisko bardzo przypadło mi do gustu, ale niestety nie miałem okazji długo go zwiedzać, bo kolejka do odprawy na wszystkie loty easyJet była dość długa, a moja bramka znajdowała się daleko w strefie B. Niemniej jednak obrazek miły dla oka i ciekawe rozwiązanie kwestii kontroli bezpieczeństwa. Sam lot wystartował punktualnie, boarding przez rękaw, więc pełen profesjonalizm, nie lubię autobusów podwożących pod schodki. Tym razem obłożenie większe a na pokładzie mnóstwo Polaków. Usnąć się oczywiście nie da, więc zabieram się za lekturę magazynu pokładowego. Po niecałych trzech godzinach lotu lądowanie w Berlinie i o dziwo – tutaj upał większy niż w Atenach!
Shalom, Tel Aviv! / 10.07.2012 - 14.07.2012
Shalom! :] W grudniu korzystając z promocji PLL LOT (taryfa First Minute + brak opłaty za wystawienie etixa) nabywam bilet do Tel Avivu. Wyczytałem bowiem, że to miasto, które nigdy nie śpi, taki Nowy York nad Morzem Śródziemnym, odpowiednik hiszpańskiej Barcelony po drugiej stronie tego akwenu wodnego. Uwielbiam imprezowe klimaty, wyluzowaną atmosferę multi-kulti, cieszę się więc bardzo na wyjazd i przez pół roku odliczam dni do wyjazdu. Wreszcie nadchodzi ten dzień – 11 lipca wieczorem. Warszawa wciąż tkwi w upale, ale wieczorem jest znacznie lepiej. Lot jest nocny, Boeing 737-400 startuje bowiem z Okęcia dopiero o 22:55 jak przedostatni samolot przed ciszą nocną. Jak się okazuje, ma nieco egzotyczne towarzystwo, bo o podobnej porze startują nocne loty do Bukaresztu, Tbilisi i Kairu. Przed stanowiskami kontroli paszportowej tworzy się więc jedyna kolejka, bo do samej odprawy czy kontroli bezpieczeństwa specjalnie nie ma wielu pasażerów. Światła na lotnisku są mocna przygaszone, jest nienaturalnie cicho, mało odwiedzających, większość kiosków czy kawiarni już zamknęło swoje podboje. Myślałem, że skuszę się na jeden z nowych napojów w Coffee Heaven (które dla niewtajemniczonych jest na Lotnisku Chopina droższe niż w innych punktach w Warszawie – taka lotniskowa klasyka gatunku niestety), jednak pani informuje mnie, że już jest zamknięte. Niepocieszony dochodzę w okolice gate numer 15, tam jeszcze raz przed poczekalnią kontrola kart pokładowych. Wszystko u mnie w jak najlepszym porządku, więc teraz pozostaje tylko oczekiwać na boarding.
W specjalnie wydzielonej strefie na samym końcu terminala pasażerowie oczekują na lot LO151. Dominują obywatele Izraela, są też dwie grupki pielgrzymkowe Polaków z księżmi-przewodnikami. Tradycyjnie czuję się wyobcowany, widzę, że prawie nikt nie leci sam a w mojej kategorii wiekowej jestem jedyny – u mnie to już normalka. Przykro mi, że ludzie w moim wieku nie mogą czy też nie chcą pozwolić sobie na tego typu podróże, ale nic na siłę. Czas szybko mija i rozpoczyna się opóźniony o 10 minut boarding. Wejście do samolotu przez rękaw, a przy wejściu na pokład mała niespodzianka, bo leci z nami steward, którego zapamiętałem z lotu na trasie BUD-WAW w sierpniu zeszłego roku. Załoga pokładowa w Locie to niestety pracownicy w wieku (przed)emerytalnym, prezentujący swoje grnatowe mundurki rodem z PRL, nic ciekawego, doprawdy! Zawsze zastanawiam się, jak taka stewardessa będzie w stanie przeprowadzić ewakuację. Najmłodsze Stefki z Lotu widziałem na trasie SVO-WAW. Podróżujący nieco zaklinowali przejście, ale ja już zdołałem usadowić się na moim miejscu 7F przy oknie po prawej stronie, na początku kabiny. Czeka na mnie kocyk, poduszka i pompowany zagłówek z logo operatora PLAY. Miejsce pośrodku jest wolne a przy przejście siada młoda Żydówka – ma charakterystyczne rysy twarzy, pociągły nos i czarne włosy. Pora na moje ulubione zdanie „Personel pokładowy, proszę przygotować i zamknąć drzwi” – „Drzwi przygotowane i sprawdzone”. Chwilę później rozpoczyna się instruktaż bezpieczeństwa i startujemy. Pierwszy raz mam okazję startować w nocy z Warszawy, miasto wygląda pięknie, naprawdę mamy niezłą aglomerację. W oddali błyszczy Pałac Kultury i Nauki, widać wieżowce i elektrownie na Żeraniu. Po osiągnięciu wysokości przelotowej pora na serwis – w pierwszej kolejności swój posiłek otrzymują te osoby, które zamówiły wersję koszerną. W czarnych pudełkach stewardzi roznoszą im potrawy. Większość z nich jednak już śpi i nie jest zainteresowana konsumpcją posiłku. Dla reszty pasażerów przygotowano standardowe lotowskie bułki ze wszystkim, do tego oczywiście gorące i zimne napoje, biorę sok pomidorowy, białe wino i szybko uwijam się z bułką ;) Pora spróbować zasnąć, co oczywiście nie będzie łatwe, bo silniki pracują na całego. Wprawdzie światła w kabinie są przyciemnione, ale nadal nie śpię. Spoglądam na migające w dole światła i zastanawiam się, gdzie w danej chwili znajduje się samolot. Kapitan z kokpitu wcześniej poinformował nas, że lecimy nad Ukrainą. Ogromne połacie światła po około 3 godzinach lotu trafnie rozpoznaję jako Stambuł. Już niedaleko, teraz w dole widać tylko Morze Śródziemne. Pora na toaletę, chwilę później kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów i rozpoczynamy zniżanie do lotniska w Tel Avivie. Przez okno wciąż nic nie widać, bo cały czas lecimy nad wodą. Wreszcie zastępuje ostry skręt kadłuba w lewo i za oknami widać linię brzegową oraz pierwsze światła izraelskiej metropolii. Moim oczom ukazują się kolorowe neony, światła wieżowców i kolorowe lampy na pasie startowym. Lądujemy w Ziemi Świętej na lotnisku im. Ben Guriona, shalom!
Przez rękaw przechodzę do przestronnego terminala i przez ładnych parę minut kieruję się za oznaczeniami w kierunku kontroli paszportowej. Okazuje się, że kolejka jest dość spora, bo większość lotów do TLV przybywa w nocy, samoloty wracają bladym świtem do swoich macierzystych hubów. Przede mną w kolejce stoi prawdziwa mieszanka narodowości – są Brazylijki, Francuzi, Japończycy, Niemcy, Hiszpanie. Kolejki do poszczególnych stanowisk przemieszczają się nadzwyczaj szybko. Nadchodzi moja kolej, urzędnik z kontroli granicznej pyta o cel i czas wizyty i miejsce, w którym się zatrzymam. Pokazuję mu potwierdzenie rezerwacji, jest nieco zdziwiony, że przyleciałem sam na 3 dni, ale bez mrugnięcia okiem przepuszcza mnie dalej i na moją prośbę nie wbija mi stempla do paszportu. Z pieczątką z Izraela nie ma bowiem wstępu do większości krajów arabskich, paszport mam ważny jeszcze przez 6 lat, z pewnością będę chciał jeszcze polecieć do którego z krajów muzułmańskich lub przesiąść się np. na lotnisku w Doha, czemu miałbym więc zamykać sobie drogę do kolejnych podróży? Kiedy podchodzę do taśmy z bagażami, moja walizka akurat wysuwa się z sortowni, chwytam za nią i zdecydowanym krokiem zmierzam ku wyjściu „nothing to declare”, kiedy to podchodzi do mnie policjant i prosi o paszport – na pierwszej stronie mam z nim pieczątki ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, więc na nich skupia się jego uwaga. Potem spojrzenie na wizy do USA i Rosji, tym samym wydaję się dla niego podejrzany i zostaję zaproszony do specjalnego pokoju zwierzeń na przeszukanie walizki. Pan oznajmia, że szukają narkotyków. Trzepanie bagażu już wcale mnie nie dziwi, bo zawsze poza strefą Schengen moja walizka jest wybierana do wyrywkowej kontroli. Jak się dużo podróżuje, to najwyraźniej jest się w kręgu obserwacji służb specjalnych :-P Samo przeszukanie nie trwa długo, pan przegląda pobieżnie zawartość walizki, rozchyla kilka reklamówek i kosmetyczkę H&M, ale wszystko jest w porządku. Teraz pora na sporządzenie protokołu z przeszukania, który muszę podpisać, potrzebne jest także imię ojca i numer lotu – to taki gdyby kogoś z szanownych Czytelników to spotkało. Na deser pada sakramentalne „Welcom to Izrael, sir” i mogę opuścić posterunek straży granicznej. Wychodzę do obszernej hali przylotów, przed drzwiami na podróżnych czeka spory tłum, szkoda, że ja jeszcze nie doczekałem się, by ktoś po mnie wyjechał, ale taki już widać los samotnego podróżnika.
Mam jeszcze sporo czasu do odjazdu pociągu z lotniska do centrum miasta, zaglądam do kawiarni KAKAO, z zainteresowanie spoglądam na ceny, o których tyle nasłuchałem się przed wyjazdem – tak, są wysokie, Tel Aviv to jedno z najdroższych miast świata. Raz się żyje! Wychodzę przed terminal, mimo że jest już 5 rano, to na dworze wciąż jest ciemno – ale to inna szerokość geograficzna, więc tutaj słońce nie wschodzi latem tak wcześnie jak w Polsce. Uderza wilgotne i ciężkie powietrze, aż strach pomyśleć, co będzie w samo południe. Za 15 NIS kupuję bilet do miasta, zjeżdżam schodami ruchomymi na niżej położony peron i oczekuję na przyjazd kolejki, wzmacniam się o poranku ulubionym energetykiem Red Bull Sugarfree. Nowoczesny skład podjeżdża punktualnie, wraz ze mną do wagonu wchodzi dość sporo osób, nie zajmuję miejsca siedzącego, bo na następnej stacji HaHagana wysiadam. Stamtąd najbliżej mam do mojego hotelu Sun City Hotel na Allenby Street. Podczas jazdy dnieje, kiedy wysiadam po kilku minutach jazdy na zewnątrz jest już jasno i mogę ruszyć w kierunku miasta. Pierwsze wrażenie dość ponure, okolice centralnego dworca autobusowego to uboga i zapuszczona dzielnica, sporo śmieci na chodnikach, to typowo robotnicza okolica, o dziwo bardzo dużo czarnej ludności, czekają na busy, którymi najprawdopodobniej dojeżdżają do pracy. Moje pojawienie się budzi pewną konsternację, pewnie rzadko widzą tu białą osobę o tej porze paradującą z walizką. Przypomina mi się mój pochód z metra w Los Angeles do hotelu Carlton, kiedy to podróżowałem po USA z księżniczką Martą. Nie zapomnę chyba nigdy tego rozkrzyczanego tłumu Meksykanów w ich dzielnicy. Budynki w tej okolicy Tel Avivu są zdewastowane, opuszczone, brudne, po ulicach pędzą śmieciarki i służby porządkowe. Im bardziej zagłębiam się w miasto, tym lepiej, okolica staje się coraz bardziej zadbana, nowoczesna. Za skrzyżowaniem Allenby Street i Rothschild Boulevard możemy spodziewać już zupełnej cywilizacji. Po kilkuset metrach spaceru bez trudu odnajduję mój hotel, ale oczywiście jest jeszcze za wcześnie, by rozgościć się w moim pokoju. Dopiero co wybiła godzin a 6 rano, w przechowalni zostawiam więc bagaż i ruszam w kierunku Morza Śródziemnego, po drodze zatrzymuję się na kawę i ciastko. W samym Tel Avivie znajduje się bardzo dużo małych kafejek i sklepików oraz piekarni, które oferują swoje usługi 24 h na dobę, polecam, naprawdę warto korzystać. Jest dużo punktów z wyciskanymi sokami, przecierami, jogurtami czy lodami a także tanich knajp z typowymi dla tego kraju potrawami jak np. falafel. Sporą porcję dostanie się już nawet za 6 NIS, w bardziej eleganckim wnętrzu za taką przyjemność płaci się ok. 15 NIS. Za to uwaga na ceny innych artykułów w sklepach (także w supermarketach) – butelka litrowej wody mineralne to koszt ok. 8-11 NIS, soki owocowe 12 NIS, Coca-Cola w puszce 6 NIS, mały jogurt 5-8 NIS, batonik Snickers 6 NIS – ceny są kilkakrotnie wyższe niż w Polsce, na szczęście liczyć można dość łatwo, bo po złodziejskim kursie w kantorze (zdecydowanie polecam korzystanie z kart MasterCard czy Visa na miejscu – tam praktycznie wszędzie je akceptują – ważne – karta Maestro nie jest akceptowana, także w bankomatach nie działała) 1 PLN = 1 NIS (w przybliżeniu, wg kursu NBP 1 NIS = 0,86 PLN).
Z hotelu położonego przy jednej z głównych ulic Tel Avivu do plaży mam około 5 minut pieszo. Poranek na plaży jest niesamowity, już jest gorąco, ale miasto jeszcze śpi, na przepięknej promenadzie pojawiają się pierwsi śmiałkowie na jogging i rowerzyści – rower to jak się okazuje popularny środek transportu w tym mieście. Na centralnym placu stoi okazała fontanna, przechodzę przez jezdnię i zachwycam się monumentalnymi hotelami, są wszystkie światowe sieciówka, ale w jakże innym wydaniu, niektóre wręcz futurystyczne. Obok szeroka piaszczysta plaża z ciepłą i krystalicznie czystą wodą (uwaga – meduzy!), wieżyczkami dla ratowników rodem z serialu „Baywatch”, i specjalnymi zacienionymi altanami do opalania. Są też oczywiście płatne parasole i leżaki dla chętnych. Co kilkadziesiąt metrów przymierzalnie, toalety, małe i duże prysznice i źródełka zaopatrzone w wodę pitną dla spragnionych. Całość bardzo estetycznie wykonana, robi wrażenie. Palmy, egzotyczna roślinność, szum fal morskich, kocham takie klimaty – na dodatek za plażą jest lotnisko Sde Dov, stale można więc obserwować startujące i lądujące maszyny.
Kiedy słońce już na dobre pojawia się na niebie, upał staje się nie do wytrzymania, aż boję się pomyśleć, ile może być stopni, napoje są więc moim nieodłącznym towarzyszem wędrówki po mieście. Czas na mały shopping, na który udaję się do nowoczesnego centrum handlowego Dizengoff Center. Wszędzie można poruszać się pieszo, jest stosunkowo blisko i łatwo trafić w poszczególne punkty. Przed wejściem do gmachu standardowa na izraelskie warunki kontrola bezpieczeństwa, po okazaniu zawartości toreb i przejściu przez wykrywacz metali można już rozkoszować się tą okazałą galerią handlową. Jest ona zbudowana na zasadzie ślimaka, kolejne piętra wiją się jeden pod drugim, łatwo więc się zorientować, gdzie w danej chwili się znajdujemy. Sklepy to w większości standardowe sieciówka, także tutaj trwa sezon na wyprzedaże. Jest też i mój ulubiony McDonald’s, ale zestaw kosztuje 50 NIS, wolę więc spróbować kuchni lokalnej, tym bardziej nie w menu nie ma nic specjalnego.
Czas udać się do hotelu – wybiła godzin 13:30. Check-in przebiega bardzo sprawnie, mam pokój na trzecim piętrze z balkonem na ulicę, klimatyzacja i wi-fi w pokoju działają bez zarzutów, na śniadanie dostaje się vouchery do zrealizowania w pobliskiej Cafe Bielik, posiłki syte i smaczne, można wybrać spośród dwóch zestawów. Sam Tel Aviv nie ma wiele zabytków do zaoferowania, dla fanów architektury z pewnością ciekawym doświadczeniem będzie panujący tutaj styl Bauhaus. Po wrażenia religijne warto z pewnością udać się do Jerozolimy, ale ja nie jestem zwolennikiem turystyki pielgrzymkowej, zdecydowanie preferuję klimaty imprezowe, a miasto Tel Aviv określane jest jako Non-Stop City :)
Oprócz leniuchowania na plaży, gdzie furorę robiły zestawy do gry w ping ponga i bumerangi, polecam spacer do Jaffy – starej dzielnicy miasta, z malowniczo położonym portem oraz parkiem na wzgórzu, skąd można podziwiać panoramę miasta i wieżowce górujące na Tel Avivem. Niezapomniane widoki, polecam serdecznie!
Przed powrotem spędziłem na lotnisku sporo czasu, bo z uwagi na szabat dotarłem tam już po godz. 16 w piątek, a odlot do WAW był zaplanowany na 6 rano. Miałem ze sobą książkę i laptopa, więc jakoś zagospodarowałem sobie ten czas, szkoda tylko, że gniazdka elektryczne są w terminalu umieszczone jedynie przy podłodze, ale nie ma przy nich miejsc do siedzenia, ślęczałem więc na marmurowej posadzce. Nie ulega wątpliwości, że czułem się samotnie, niczym moja ulubienica Anja Rubik, która nie znosi lotnisk i stara się za wszelką cenę unikać rodzin z dziećmi. Tutaj fragment artykułu dla magazynu VIVA! z polską topmodelką. Odprawa rozpoczyna się 3 godziny przed odlotem, ok. 2:30 można już przechodzić przez pierwszą część „security”. Najpierw kartkują paszport, miałem pieczątki z krajów arabskich, więc pytano mnie o daty i cel podróży do Dubaju i Maroka, czy byłem tam sam, gdzie się zatrzymałem a na koniec standardowe pytanie, czy samodzielnie pakowałem bagaż. Po rozmowie dostaje się numer na bagaż i paszport (pierwsza cyfra oznacza status „potencjalnego zagrożenia ze strony pasażera” w sześciostopniowej skali – ja dostałem 5 na 6 – uważajcie, bo mogę być zatem niebezpieczny!), następuje skanowanie walizki w specjalnym urządzeniu, pracownik służb bezpieczeństwa po sczytaniu numeru zamieszcza odpowiednie adnotacje dotyczące zawartości bagażu w systemie, tak, by przy kolejnym stanowisku służby wiedziały, na co zwrócić uwagę. Kolejnym punktem jest przeglądanie zawartości walizek nadawanych do luku, bagaż rejestrowany jest sprawdzany za pomocą specjalnych urządzeń i przyrządów (jest np. plastikowa łyżka, do której przymocowywane są papierki najprawdopodobniej z substancjami chemicznymi wrażliwymi na materiały wybuchowe itp.) - mój check-in jeszcze nie był otwarty, zostałem poproszony o pozostawienie bagażu u obsługi i zgłoszenie się z paszportem, kiedy odprawa już będzie działać. Po około 20 minutach wróciłem więc do "punktu obsługi", dostałem mój bagaż, ale także i strażnika, którego zadaniem było dopilnowanie, bym nadał bagaż gdzie trzeba i zapewne też nie włożył innego przedmiotu do walizki :-P Ach, wszystko przez te pieczątki. Na szczęście potem już takich ekscesów nie było.
Na ostatniej kondygnacji lotniska jest klasyczna kontrola bezpieczeństwa, czyli prze wszystkim chodzi o bagaż podręczny, znów muskanie wszystkich przedmiotów białą chusteczką z proszkiem/płynem, ale atmosfera bardzo miła - tutaj pracowali akurat młodzi ludzie, około 20. roku życia, sprawdzająca mnie dziewczyna nuciła sobie jakąś piosenkę pod nosem. Potem już tylko kontrola paszportowa, panią tym razem nie interesowały zbytnio moje arabskie stempelki, spytała, czy życzę sobie pieczątkę z Izraela, ale odmówiłem tego prezentu i wbiła ją tylko na karcie pokładowej. Potem już tylko strefa duty free i boarding na poranny lot LO152 do WAW. Punktualnie o godzinie 9 lądujemy na Lotnisku Chopina…
W specjalnie wydzielonej strefie na samym końcu terminala pasażerowie oczekują na lot LO151. Dominują obywatele Izraela, są też dwie grupki pielgrzymkowe Polaków z księżmi-przewodnikami. Tradycyjnie czuję się wyobcowany, widzę, że prawie nikt nie leci sam a w mojej kategorii wiekowej jestem jedyny – u mnie to już normalka. Przykro mi, że ludzie w moim wieku nie mogą czy też nie chcą pozwolić sobie na tego typu podróże, ale nic na siłę. Czas szybko mija i rozpoczyna się opóźniony o 10 minut boarding. Wejście do samolotu przez rękaw, a przy wejściu na pokład mała niespodzianka, bo leci z nami steward, którego zapamiętałem z lotu na trasie BUD-WAW w sierpniu zeszłego roku. Załoga pokładowa w Locie to niestety pracownicy w wieku (przed)emerytalnym, prezentujący swoje grnatowe mundurki rodem z PRL, nic ciekawego, doprawdy! Zawsze zastanawiam się, jak taka stewardessa będzie w stanie przeprowadzić ewakuację. Najmłodsze Stefki z Lotu widziałem na trasie SVO-WAW. Podróżujący nieco zaklinowali przejście, ale ja już zdołałem usadowić się na moim miejscu 7F przy oknie po prawej stronie, na początku kabiny. Czeka na mnie kocyk, poduszka i pompowany zagłówek z logo operatora PLAY. Miejsce pośrodku jest wolne a przy przejście siada młoda Żydówka – ma charakterystyczne rysy twarzy, pociągły nos i czarne włosy. Pora na moje ulubione zdanie „Personel pokładowy, proszę przygotować i zamknąć drzwi” – „Drzwi przygotowane i sprawdzone”. Chwilę później rozpoczyna się instruktaż bezpieczeństwa i startujemy. Pierwszy raz mam okazję startować w nocy z Warszawy, miasto wygląda pięknie, naprawdę mamy niezłą aglomerację. W oddali błyszczy Pałac Kultury i Nauki, widać wieżowce i elektrownie na Żeraniu. Po osiągnięciu wysokości przelotowej pora na serwis – w pierwszej kolejności swój posiłek otrzymują te osoby, które zamówiły wersję koszerną. W czarnych pudełkach stewardzi roznoszą im potrawy. Większość z nich jednak już śpi i nie jest zainteresowana konsumpcją posiłku. Dla reszty pasażerów przygotowano standardowe lotowskie bułki ze wszystkim, do tego oczywiście gorące i zimne napoje, biorę sok pomidorowy, białe wino i szybko uwijam się z bułką ;) Pora spróbować zasnąć, co oczywiście nie będzie łatwe, bo silniki pracują na całego. Wprawdzie światła w kabinie są przyciemnione, ale nadal nie śpię. Spoglądam na migające w dole światła i zastanawiam się, gdzie w danej chwili znajduje się samolot. Kapitan z kokpitu wcześniej poinformował nas, że lecimy nad Ukrainą. Ogromne połacie światła po około 3 godzinach lotu trafnie rozpoznaję jako Stambuł. Już niedaleko, teraz w dole widać tylko Morze Śródziemne. Pora na toaletę, chwilę później kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów i rozpoczynamy zniżanie do lotniska w Tel Avivie. Przez okno wciąż nic nie widać, bo cały czas lecimy nad wodą. Wreszcie zastępuje ostry skręt kadłuba w lewo i za oknami widać linię brzegową oraz pierwsze światła izraelskiej metropolii. Moim oczom ukazują się kolorowe neony, światła wieżowców i kolorowe lampy na pasie startowym. Lądujemy w Ziemi Świętej na lotnisku im. Ben Guriona, shalom!
Przez rękaw przechodzę do przestronnego terminala i przez ładnych parę minut kieruję się za oznaczeniami w kierunku kontroli paszportowej. Okazuje się, że kolejka jest dość spora, bo większość lotów do TLV przybywa w nocy, samoloty wracają bladym świtem do swoich macierzystych hubów. Przede mną w kolejce stoi prawdziwa mieszanka narodowości – są Brazylijki, Francuzi, Japończycy, Niemcy, Hiszpanie. Kolejki do poszczególnych stanowisk przemieszczają się nadzwyczaj szybko. Nadchodzi moja kolej, urzędnik z kontroli granicznej pyta o cel i czas wizyty i miejsce, w którym się zatrzymam. Pokazuję mu potwierdzenie rezerwacji, jest nieco zdziwiony, że przyleciałem sam na 3 dni, ale bez mrugnięcia okiem przepuszcza mnie dalej i na moją prośbę nie wbija mi stempla do paszportu. Z pieczątką z Izraela nie ma bowiem wstępu do większości krajów arabskich, paszport mam ważny jeszcze przez 6 lat, z pewnością będę chciał jeszcze polecieć do którego z krajów muzułmańskich lub przesiąść się np. na lotnisku w Doha, czemu miałbym więc zamykać sobie drogę do kolejnych podróży? Kiedy podchodzę do taśmy z bagażami, moja walizka akurat wysuwa się z sortowni, chwytam za nią i zdecydowanym krokiem zmierzam ku wyjściu „nothing to declare”, kiedy to podchodzi do mnie policjant i prosi o paszport – na pierwszej stronie mam z nim pieczątki ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, więc na nich skupia się jego uwaga. Potem spojrzenie na wizy do USA i Rosji, tym samym wydaję się dla niego podejrzany i zostaję zaproszony do specjalnego pokoju zwierzeń na przeszukanie walizki. Pan oznajmia, że szukają narkotyków. Trzepanie bagażu już wcale mnie nie dziwi, bo zawsze poza strefą Schengen moja walizka jest wybierana do wyrywkowej kontroli. Jak się dużo podróżuje, to najwyraźniej jest się w kręgu obserwacji służb specjalnych :-P Samo przeszukanie nie trwa długo, pan przegląda pobieżnie zawartość walizki, rozchyla kilka reklamówek i kosmetyczkę H&M, ale wszystko jest w porządku. Teraz pora na sporządzenie protokołu z przeszukania, który muszę podpisać, potrzebne jest także imię ojca i numer lotu – to taki gdyby kogoś z szanownych Czytelników to spotkało. Na deser pada sakramentalne „Welcom to Izrael, sir” i mogę opuścić posterunek straży granicznej. Wychodzę do obszernej hali przylotów, przed drzwiami na podróżnych czeka spory tłum, szkoda, że ja jeszcze nie doczekałem się, by ktoś po mnie wyjechał, ale taki już widać los samotnego podróżnika.
Mam jeszcze sporo czasu do odjazdu pociągu z lotniska do centrum miasta, zaglądam do kawiarni KAKAO, z zainteresowanie spoglądam na ceny, o których tyle nasłuchałem się przed wyjazdem – tak, są wysokie, Tel Aviv to jedno z najdroższych miast świata. Raz się żyje! Wychodzę przed terminal, mimo że jest już 5 rano, to na dworze wciąż jest ciemno – ale to inna szerokość geograficzna, więc tutaj słońce nie wschodzi latem tak wcześnie jak w Polsce. Uderza wilgotne i ciężkie powietrze, aż strach pomyśleć, co będzie w samo południe. Za 15 NIS kupuję bilet do miasta, zjeżdżam schodami ruchomymi na niżej położony peron i oczekuję na przyjazd kolejki, wzmacniam się o poranku ulubionym energetykiem Red Bull Sugarfree. Nowoczesny skład podjeżdża punktualnie, wraz ze mną do wagonu wchodzi dość sporo osób, nie zajmuję miejsca siedzącego, bo na następnej stacji HaHagana wysiadam. Stamtąd najbliżej mam do mojego hotelu Sun City Hotel na Allenby Street. Podczas jazdy dnieje, kiedy wysiadam po kilku minutach jazdy na zewnątrz jest już jasno i mogę ruszyć w kierunku miasta. Pierwsze wrażenie dość ponure, okolice centralnego dworca autobusowego to uboga i zapuszczona dzielnica, sporo śmieci na chodnikach, to typowo robotnicza okolica, o dziwo bardzo dużo czarnej ludności, czekają na busy, którymi najprawdopodobniej dojeżdżają do pracy. Moje pojawienie się budzi pewną konsternację, pewnie rzadko widzą tu białą osobę o tej porze paradującą z walizką. Przypomina mi się mój pochód z metra w Los Angeles do hotelu Carlton, kiedy to podróżowałem po USA z księżniczką Martą. Nie zapomnę chyba nigdy tego rozkrzyczanego tłumu Meksykanów w ich dzielnicy. Budynki w tej okolicy Tel Avivu są zdewastowane, opuszczone, brudne, po ulicach pędzą śmieciarki i służby porządkowe. Im bardziej zagłębiam się w miasto, tym lepiej, okolica staje się coraz bardziej zadbana, nowoczesna. Za skrzyżowaniem Allenby Street i Rothschild Boulevard możemy spodziewać już zupełnej cywilizacji. Po kilkuset metrach spaceru bez trudu odnajduję mój hotel, ale oczywiście jest jeszcze za wcześnie, by rozgościć się w moim pokoju. Dopiero co wybiła godzin a 6 rano, w przechowalni zostawiam więc bagaż i ruszam w kierunku Morza Śródziemnego, po drodze zatrzymuję się na kawę i ciastko. W samym Tel Avivie znajduje się bardzo dużo małych kafejek i sklepików oraz piekarni, które oferują swoje usługi 24 h na dobę, polecam, naprawdę warto korzystać. Jest dużo punktów z wyciskanymi sokami, przecierami, jogurtami czy lodami a także tanich knajp z typowymi dla tego kraju potrawami jak np. falafel. Sporą porcję dostanie się już nawet za 6 NIS, w bardziej eleganckim wnętrzu za taką przyjemność płaci się ok. 15 NIS. Za to uwaga na ceny innych artykułów w sklepach (także w supermarketach) – butelka litrowej wody mineralne to koszt ok. 8-11 NIS, soki owocowe 12 NIS, Coca-Cola w puszce 6 NIS, mały jogurt 5-8 NIS, batonik Snickers 6 NIS – ceny są kilkakrotnie wyższe niż w Polsce, na szczęście liczyć można dość łatwo, bo po złodziejskim kursie w kantorze (zdecydowanie polecam korzystanie z kart MasterCard czy Visa na miejscu – tam praktycznie wszędzie je akceptują – ważne – karta Maestro nie jest akceptowana, także w bankomatach nie działała) 1 PLN = 1 NIS (w przybliżeniu, wg kursu NBP 1 NIS = 0,86 PLN).
Z hotelu położonego przy jednej z głównych ulic Tel Avivu do plaży mam około 5 minut pieszo. Poranek na plaży jest niesamowity, już jest gorąco, ale miasto jeszcze śpi, na przepięknej promenadzie pojawiają się pierwsi śmiałkowie na jogging i rowerzyści – rower to jak się okazuje popularny środek transportu w tym mieście. Na centralnym placu stoi okazała fontanna, przechodzę przez jezdnię i zachwycam się monumentalnymi hotelami, są wszystkie światowe sieciówka, ale w jakże innym wydaniu, niektóre wręcz futurystyczne. Obok szeroka piaszczysta plaża z ciepłą i krystalicznie czystą wodą (uwaga – meduzy!), wieżyczkami dla ratowników rodem z serialu „Baywatch”, i specjalnymi zacienionymi altanami do opalania. Są też oczywiście płatne parasole i leżaki dla chętnych. Co kilkadziesiąt metrów przymierzalnie, toalety, małe i duże prysznice i źródełka zaopatrzone w wodę pitną dla spragnionych. Całość bardzo estetycznie wykonana, robi wrażenie. Palmy, egzotyczna roślinność, szum fal morskich, kocham takie klimaty – na dodatek za plażą jest lotnisko Sde Dov, stale można więc obserwować startujące i lądujące maszyny.
Kiedy słońce już na dobre pojawia się na niebie, upał staje się nie do wytrzymania, aż boję się pomyśleć, ile może być stopni, napoje są więc moim nieodłącznym towarzyszem wędrówki po mieście. Czas na mały shopping, na który udaję się do nowoczesnego centrum handlowego Dizengoff Center. Wszędzie można poruszać się pieszo, jest stosunkowo blisko i łatwo trafić w poszczególne punkty. Przed wejściem do gmachu standardowa na izraelskie warunki kontrola bezpieczeństwa, po okazaniu zawartości toreb i przejściu przez wykrywacz metali można już rozkoszować się tą okazałą galerią handlową. Jest ona zbudowana na zasadzie ślimaka, kolejne piętra wiją się jeden pod drugim, łatwo więc się zorientować, gdzie w danej chwili się znajdujemy. Sklepy to w większości standardowe sieciówka, także tutaj trwa sezon na wyprzedaże. Jest też i mój ulubiony McDonald’s, ale zestaw kosztuje 50 NIS, wolę więc spróbować kuchni lokalnej, tym bardziej nie w menu nie ma nic specjalnego.
Czas udać się do hotelu – wybiła godzin 13:30. Check-in przebiega bardzo sprawnie, mam pokój na trzecim piętrze z balkonem na ulicę, klimatyzacja i wi-fi w pokoju działają bez zarzutów, na śniadanie dostaje się vouchery do zrealizowania w pobliskiej Cafe Bielik, posiłki syte i smaczne, można wybrać spośród dwóch zestawów. Sam Tel Aviv nie ma wiele zabytków do zaoferowania, dla fanów architektury z pewnością ciekawym doświadczeniem będzie panujący tutaj styl Bauhaus. Po wrażenia religijne warto z pewnością udać się do Jerozolimy, ale ja nie jestem zwolennikiem turystyki pielgrzymkowej, zdecydowanie preferuję klimaty imprezowe, a miasto Tel Aviv określane jest jako Non-Stop City :)
Oprócz leniuchowania na plaży, gdzie furorę robiły zestawy do gry w ping ponga i bumerangi, polecam spacer do Jaffy – starej dzielnicy miasta, z malowniczo położonym portem oraz parkiem na wzgórzu, skąd można podziwiać panoramę miasta i wieżowce górujące na Tel Avivem. Niezapomniane widoki, polecam serdecznie!
Przed powrotem spędziłem na lotnisku sporo czasu, bo z uwagi na szabat dotarłem tam już po godz. 16 w piątek, a odlot do WAW był zaplanowany na 6 rano. Miałem ze sobą książkę i laptopa, więc jakoś zagospodarowałem sobie ten czas, szkoda tylko, że gniazdka elektryczne są w terminalu umieszczone jedynie przy podłodze, ale nie ma przy nich miejsc do siedzenia, ślęczałem więc na marmurowej posadzce. Nie ulega wątpliwości, że czułem się samotnie, niczym moja ulubienica Anja Rubik, która nie znosi lotnisk i stara się za wszelką cenę unikać rodzin z dziećmi. Tutaj fragment artykułu dla magazynu VIVA! z polską topmodelką. Odprawa rozpoczyna się 3 godziny przed odlotem, ok. 2:30 można już przechodzić przez pierwszą część „security”. Najpierw kartkują paszport, miałem pieczątki z krajów arabskich, więc pytano mnie o daty i cel podróży do Dubaju i Maroka, czy byłem tam sam, gdzie się zatrzymałem a na koniec standardowe pytanie, czy samodzielnie pakowałem bagaż. Po rozmowie dostaje się numer na bagaż i paszport (pierwsza cyfra oznacza status „potencjalnego zagrożenia ze strony pasażera” w sześciostopniowej skali – ja dostałem 5 na 6 – uważajcie, bo mogę być zatem niebezpieczny!), następuje skanowanie walizki w specjalnym urządzeniu, pracownik służb bezpieczeństwa po sczytaniu numeru zamieszcza odpowiednie adnotacje dotyczące zawartości bagażu w systemie, tak, by przy kolejnym stanowisku służby wiedziały, na co zwrócić uwagę. Kolejnym punktem jest przeglądanie zawartości walizek nadawanych do luku, bagaż rejestrowany jest sprawdzany za pomocą specjalnych urządzeń i przyrządów (jest np. plastikowa łyżka, do której przymocowywane są papierki najprawdopodobniej z substancjami chemicznymi wrażliwymi na materiały wybuchowe itp.) - mój check-in jeszcze nie był otwarty, zostałem poproszony o pozostawienie bagażu u obsługi i zgłoszenie się z paszportem, kiedy odprawa już będzie działać. Po około 20 minutach wróciłem więc do "punktu obsługi", dostałem mój bagaż, ale także i strażnika, którego zadaniem było dopilnowanie, bym nadał bagaż gdzie trzeba i zapewne też nie włożył innego przedmiotu do walizki :-P Ach, wszystko przez te pieczątki. Na szczęście potem już takich ekscesów nie było.
Na ostatniej kondygnacji lotniska jest klasyczna kontrola bezpieczeństwa, czyli prze wszystkim chodzi o bagaż podręczny, znów muskanie wszystkich przedmiotów białą chusteczką z proszkiem/płynem, ale atmosfera bardzo miła - tutaj pracowali akurat młodzi ludzie, około 20. roku życia, sprawdzająca mnie dziewczyna nuciła sobie jakąś piosenkę pod nosem. Potem już tylko kontrola paszportowa, panią tym razem nie interesowały zbytnio moje arabskie stempelki, spytała, czy życzę sobie pieczątkę z Izraela, ale odmówiłem tego prezentu i wbiła ją tylko na karcie pokładowej. Potem już tylko strefa duty free i boarding na poranny lot LO152 do WAW. Punktualnie o godzinie 9 lądujemy na Lotnisku Chopina…
Fashionista di Milano / 27.06.2012 - 28.06.2012
Ciao! Czerwiec tego roku wyjątkowo obrodził w wycieczki – w tym miesiącu dominuje słoneczna Italia. Niedawno była Piza, a teraz czas na włoską stolicę mody i biznesu, czyli Mediolan. To będzie moja druga wizyta w tym mieście, pierwszy raz byłem tam w lutym 2009 roku, to była moja pierwsza wizyta we Włoszech, miasto (a zwłaszcza tamtejsza moda i wyczucie stylu mieszkańców Lombardii) bardzo przypadło mi do gustu. Kiedy więc tylko pojawiła się informacja, że do Warszawy z Mediolanu Malpensa (MXP) będzie latać codziennie spółka-córka Alitalii – tania linia lotnicza AirOne – nie wahałem się ani trochę i w styczniu nabyłem bilet na ekspresowy dwudniowy wypad pod koniec czerwca na trasie WAW-MXP-WAW. To w zamierzeniu miał być taki prezent imieninowy, bowiem dzień po przylocie 29. czerwca świętowałem ;) Na rozruch nowej trasy w swojej siatce połączeń linia AirOne (nazwa ma dwa znaczenia, jest nie tylko angielska, lecz także włoska, bo „airone” znaczy „czapla”) linia zaproponowała pasażerom bilety w promocyjnej cenie 30 euro w dwie strony + 10 euro opłaty serwisowej za rezerwację. Tym oto sposobem stałem się posiadaczem biletu i pozostało jedynie odliczać dni do wylotu.
W środę 27. czerwca przed godziną 11 melduję się na warszawskim Lotnisku Chopina do odprawy (skorzystałem z nowego połączenia kolejowego – rewelacja!). Mimo że do odlotu jeszcze prawie 2 godziny, to przed stanowiskami check-in w strefie E terminalu kłębi się gęsty tłum. Tym razem lecę wyłącznie z bagażem podręcznym, w Mediolanie będę niecałe 24 godziny, duża walizka jest więc zbyteczna. Po odstaniu około 20 minut w ogonku dostaję upragnioną kartę pokładową, to kolejna do mojej pokaźnej już kolekcji, jest to mój 70. lot. Czekam na upragnioną setkę, ale to jak dobrze pójdzie dopiero w przyszłym roku. Trzymajcie kciuki! Co interesujące, pracownikowi obsługi naziemnej pokazuje się także bagaż podręczny, na który przylepia on zawieszkę z logo linii. Dotychczas taką praktykę widziałem tylko raz na lotnisku w Lizbonie, kiedy wracałem linią easyJet ze stolicy Portugalii do Madrytu. Teraz czas na kontrolę bezpieczeństwa i już mogę oczekiwać na lot w przestronnej hali. Czas umila mi lektura prasy i moje ulubione zajęcie, czyli obserwowanie ludzi i zgadywanie, jakiej narodowości są lub dokąd lecą. Boarding zaczyna się punktualnie, po sprawdzeniu kart pokładowych i dokumentów tożsamości ze zdjęciem pasażerowie przechodzą do autobusu, gdyż samolot nie jest zaparkowany bezpośrednio przy rękawie. Przy odprawie dostałem miejsce przy przejściu (aisle seat – jak ja uwielbiam angielską nomenklaturę) w środku samolotu, w rzędzie tuż za wyjściem awaryjnym. Miejsce przy oknie jest już zajęte, ale środkowy fotel pozostał wolny, mogłem zatem swobodniej operować nogami, bowiem miejsce jest mocno ograniczone. Przy wejściu na pokład wita mnie elegancki steward już nie pierwszej młodości. W pierwszej chwili po jego umundurowaniu sądziłem, że to kapitan ;) Podróżujący są wyjątkowo mobilni i sprawnie zajmują przydzielone im miejsca, mam trochę obaw, bo po przeciwnej stronie siedzi matka z dwojgiem małych dzieci, chłopczyk przez cały czas zadaje jej na głos kłopotliwe pytania, oby tylko ta dwójka nie płakała! Po niedawnym locie na Teneryfę jestem mocno uprzedzony do dzieci na pokładzie. Jeszcze tylko safety demo w wykonaniu cabin crew i take off następuje on time. O dziwo personel pokładowy jest niesamowicie dyskretny i po standardowych komunikatach i osiągnięciu wysokości przelotowej zakrywa się zasłonką w przedniej części kabiny i za wyjątkiem jednego płatnego serwisu jest praktycznie niewidoczny. To wspaniała odmiana po ostatnim locie z Ryanairem, kiedy to stewardessy wręcz przekrzykiwały się nawzajem informując paxów o promocjach, pseudoatrakcyjnych ofertach i zniżkach, jakie gwarantuje ten irlandzki przewoźnik. Można poczuć się jak w podniebnym supermarkecie, co powoduje pewien dyskomfort – zwłaszcza, że te komunikaty są nadawane niesamowicie głośno, w przeciwieństwie do ledwo słyszalnej instrukcji bezpieczeństwa prezentowanej przed startem. Za oknem chmury, po około godzinie lotu przelatujemy nad Alpami, widać szczyty ośnieżonych łańcuchów górskich. Wkrótce pilot rozpoczyna zniżanie do lotniska Malpensa i kilka minut przed czasem łagodnie przyziemiamy. Lotnisko jest naprawdę duże, to bardzo ważny hub we Włoszech, gdzie ląduje wiele samolotów obsługujących loty transkontynentalne. Chociaż już na pierwszy rzut oka widać, że terminal ma swoje lata, to prezentuje się całkiem nieźle, dominuje ciemnozielona barwa narodowego włoskiego przewoźnika Alitalia. Wszystkie istotne miejsca są dobrze oznaczone, nie sposób się zgubić, terminal jest przestronny, także przejście do środków transportu publicznego jest świetnie widoczne. Decyduję się skorzystać z połączenia kolejowego Malpensa Express. Zarówno pociąg jak i autobusy jadą do mocno oddalonego centrum miasta około 50 minut a za przejazd zapłacimy po 10 euro w jedną stronę. Bilet można kupić a automacie lub w kasie, wybieram pierwszą opcję, kasuję magnetyczną kartę i wsiadam do nowoczesnego składu, który już oczekuje na peronie. Pociągi odjeżdżają co 20-30 minut, część składów jeździ do dworca kolejowego Milano Cadorna, mnie jednak interesuje kurs do stacji Milano Centrale. Sam przejazd w bardzo komfortowych warunkach i punktualny, są przyciemniane szyby, działa klimatyzacja, w nowoczesnych wagonach jest dużo miejsca na bagaż, znajdziemy także stojaki na rowery i półki na większe walizki. Kiedy wysiadam na Stazione Centrale mam ochotę krzyknąć z radości niczym uczestniczka polskiej edycji programu Top Model: „Jesteśmy w Mediolanie!” Stacja jest niesamowita, bardzo podoba mi się jej monumentalność i dominująca dookoła biel oraz nowoczesne akcenty i rozwiązania technologiczne zainstalowane na dworcu po jego gruntownym remoncie. We wnętrzu panuje przyjemny chłód, ale na zewnątrz z nieba leje się żar, jeśli wierzyć informacjom przedstawionym na wyświetlaczu nad jednym z budynków w cieniu są aż 33 stopnie Celsjusza – to miły kontrast z pogodą w Polsce, która wtedy nie była zbyt łaskawa i dopiero miała się poprawić.
Po wyjściu z dworca przechodzę przez przejście podziemne, mijam restaurację McDonald’s, kilka metrów dalej przy eleganckiej ulicy Via Napo Torriani bez problemu odnajduję mój Hotel Garda. Okazuje się, że w okolicy jest hotel na hotelu, nie powinno być problemu ze znalezieniem noclegu. Poprzednio mieszkałem na przedmieściach Mediolanu a cena była sporo wyższa niż 45 euro, które przyszło mi zapłacić za pobyt tym razem. Wita mnie sympatyczny Włoch, błyskawiczna rejestracja i wjeżdżam cichobieżną miniaturową windą na ostatnie 6. piętro budynku. Z okna mojego pokoju rozciąga się widok na dachy sąsiednich budynków. Bardzo istotna kwestia – jest pilot do regulowania klimatyzacji – po przygodach na Majorce ten element wyposażenia pokoju bardzo sobie cenię. Podobają mi się też drzwi do łazienki, w których zamontowane jest gigantycznych rozmiarów lustro – I like it, like it! Szybkie rozpakowanie bagażu, prysznic i wychodzę na miasto. Spacer rozpoczynam szeroką aleją wśród wieżowców i banków, co i rusz znajdują się siedziby filii wszelkiego rodzaju instytucji. Na trotuarze pusto, w restauracjach z powodu upału dogorywa jedynie znudzona obsługa, ludzi prawie nie ma – moja pierwsza myśl to „Co za wymarłe miasto!” Wszystko się zmienia, kiedy docieram do Piazza Camillo Cavour. Tuż za marmurową bramą przenoszę się niemalże w inny świat, czyli do słynnej "dzielnicy" Quadrilatero d'Oro. Eleganccy Włosi i turyści przechadzają się deptakami i po chodnikach, w dłoniach torby z zakupami od najsłynniejszych światowych designerów, na każdym rogu znajduje się ekskluzywny butik, który kusi awangardową wystawą. Czuję, że to coś, czego w Polsce brakuje – Włosi mają prawdziwy talent do tworzenia mody i kreowania wizerunku. Cieszę się, że mam okazję podziwiać ich rewelacyjne stylizacje, z zachwytem patrzę na pędzących na skuterach czy rowerach z pracy do domu Włochów w garniturach i urodziwe Włoszki w zwiewnych sukienkach pędzących na velocypedach – u nas takich widoków nie da się uświadczyć. W powietrzu czuć zapach mocnych perfum i świeżo parzonej kawy. Sieć kawiarni i barów espresso jest tutaj wyjątkowo gęsta, za naprawdę małe pieniądze możemy napić się smacznej kawy, zjeść deser czy spróbować w restauracjach specjałów włoskiej kuchni jak pasta czy pizza. Pierwszy głód zaspokajam tradycyjnie w McDonald’s, tym razem próbuję tost z szynką i serem, pozostałe kanapki z menu są mi już znane. Po posiłku odkrywam Milano dalej, wchodzę do sklepów, ulubiona hiszpańska Zara ma tutaj salon z prawdziwego zdarzenia, przypomina operę, są osobne sklepy z odzieżą męską i damską. Przed wejściem do Bershki stoi olbrzymia limuzyna. Za to szwedzki potentat H&M na tle konkurencji wypada wyjątkowo blado i bez polotu, a jego kolekcja jest niesamowicie uboga.
Wreszcie docieram do Piazza Duomo, na którym to stoi urzekająca katedra. Podczas poprzedniej wizyty w mieście miałem okazję wejść na dach tej budowli i podziwiać miasto z lotu ptaka – polecam gorąco wszystkim odwiedzającym! Na placu pamiątkowe zdjęcie na tle kościoła oraz galerii Vittorio Emanuele II – to tam znajdują się najbardziej ekskluzywne butiki jak Prada czy Louis Vuitton, znajdziemy tam również McDonald’s i McCafe w wyjątkowej złotej oprawie. Jest wczesny wieczór, na ulicach bardzo dużo spacerowiczów, gra muzyka, uliczni handlarze puszczają bańki mydlane, słońce świeci, czego chcieć więcej. Kupuję pamiątki i pocztówki, przez chwilę obserwuję gołębie na głównym placu miasta, chwilo trwaj! Nie byłbym sobą, gdybym nie zrobił zakupów spożywczych – zawsze z podróży staram się przywozić przysmaki, które nie są dostępne w Polsce. Trzeba zaznaczyć, że w ścisłym centrum Mediolanu nie ma większych sklepów i marketów, możemy liczyć jedynie na małe punkty tabacchi z wyrobami tytoniowymi czy napojami. Aby zrobić większe zakupy trzeba oddalić się nieco od rynku. Znajduję bardzo dobrze zaopatrzoną Billę; kiedyś kojarzyła mi się ona ze szmirą á la Lidl czy Biedronka, ale po wizycie w jej wiedeńskich oddziałach zmieniłem zdanie – to świetnie wyposażony supermarket oferujący klientom szeroki asortyment wyrobów – nie jest to żaden dyskont, nie mają jak TESCO czy Biedra artykułów „wyprodukowanych dla …” a i ceny nie są niskie. Udało mi się dostać zielony makaron tagliatelle, jogurt Müller o smaku banan-winogrona, krakersy TUC z dodatkiem bazylii czy brzoskwiniowe Bacardi. Żałuję, że mam tylko bagaż podręczny, sosy pesto muszą poczekać na inną okazję.
W drodze powrotnej nadchodzi pora na prawdziwie włoskie cappuccino (o przepraszam, zauważyłem, że używają tutaj słowa cappuccio!) oraz brioche z owocami leśnymi (fruta de bosco). Włosi nie mają w zwyczaju długo przesiadywać w kawiarniach, przychodzą tam na poranną kawę czy słodką przekąskę, stają przy barowej ladzie, wypijają szybko napój z małej filiżanki i ruszają w dalszą drogę – dlatego też możemy usłyszeć ciągły brzęk szkła i porcelany, sprzątanych talerzyków i sztućców, obsługa sprawnie się uwija i na zamówienie nie trzeba długo czekać. Ach, ten aromat oryginalnej kawy Lavazza…
Wieczorny spacer do hotelu i pizza na kolację, do tego wspomniane wcześniej brzoskwiniowe Bacardi – bon appetit! Oglądam też drugą połowę meczu Hiszpania – Portugalia, bo Euro 2012 toczy się dalej, ale kiedy rozpoczyna się dogrywka wyłączam kanał Rai Sport i kładę się spać – rano muszę wcześnie wstać, a chcę być w dobrej formie, bo po południu mam ostatnie zajęcia w szkole językowej a wieczorem z pięknymi kibickami (to jakiś paskudny nowotwór językowy ostatnich dni) miałem w planach doping w fan zone przy warszawskim Pałacu Kultury i Nauki. Sen po dniu pełnym wrażeń nadszedł szybko, rano pobudka już kwadrans po 6, poranna toaleta, szybkie śniadanko i check-out z hotelu. Pogoda dopisuje, Mediolan już budzi się do życia, parę minut spędzam na stacji Milano Centrale i wsiadam do pociągu w kierunku portu lotniczego Malpensa. W czwartkowy poranek pasażerów jest więcej niż poprzedniego dnia, wiadomo, o tej porze jest dużo odlotów. Po około 50 minutach jazdy docieram na lotnisko, 10 minut temu rozpoczęła się moja odprawa przy stanowisko AirOne na lot do Warszawy. O dziwo kolejki nie ma i błyskawicznie dostaję wydrukowany boarding pass. Karta pokładowa jest dość specyficzna, bo o ile przy lotnisku wylotu jest napisane Milan Malpensa, to port docelowy to Frederic Chopin, nie starczyło już miejsca na nazwę miasta Warsaw :) Zawsze to coś nowego. Przede mną kontrola bezpieczeństwa, ludzi dużo, ale i stanowisk sporo, więc po chwili ja i mój bagaż podręczny mijamy wykrywacze metalu i czytnik Heimanna. Jestem już w strefie odlotów, lotnisko podzielone jest na część A i B – odloty Schengen to strefa A, zaś przed strefą B czeka nas jeszcze kontrola paszportowa – tym razem jednak nie jest mi dane lecieć poza UE, nie dostaję więc stempelka :( Trafiam do kawiarni i wzorem Włochów konsumuję szybkie śniadanko – kawka, sok pomarańczowy i croissant stawiają mnie na nogi. Jeszcze tylko woda na drogę i rozpoczynam spacer do gate A38. Po drodze oczywiście sporo sklepów i stoisk z artykułami wszelkiej maści, są też nieco elegantsze wyroby włoskich kreatorów mody. Niestety, to jeszcze nie okres wyprzedaży saldi, więc muszę wstrzymać się z zakupami w ulubionym D&G. W tym roku saldi w Mediolanie rozpoczynają się 1 lipca. Zjeżdżam windą na poziom 0 i po kilku minutach spaceru docieram do „poczekalni”. Około pół godziny później przy wyjściu zaczyna się robić tłoczno – to włoscy kibice lecą do Warszawy wspierać swoją drużynę Azzurri w półfinałowym meczu z Niemcami. Sam zastanawiam się, komu kibicować, bo oba kraje są bliskie memu sercu, ale pod wpływem dwóch ostatnich wycieczek wieczorem dopingowałem niebieskich piłkarzy i cieszyłem się z ich awansu do wielkiego finału Euro 2012 w Kijowie. Lustruję pasażerów, wypatrzyłem zaledwie 6 osób z Polski, dwie pary oraz matkę z córką, reszta to włoscy kibice, mają kolorowe akcesoria w barwach flagi narodowej, jest głośno, wesoło, udziela mi się ich dobry nastrój.
Boarding completed, ale samolot jeszcze trochę czeka z kołowaniem, przed rozpoczęciem taxing pilot nie włączył klimatyzacji, więc przez kilka minut na pokładzie samolotu jest niezwykle gorąco. Zająłem miejsce 6F, siedzę z przodu przy oknie po prawej stronie, jestem bardzo zadowolony, bo będę mógł swobodnie wyjrzeć przez szybę. Wkrótce startujemy i samolot łagodnie wznosi się w powietrze, na szczęście nie ma ostrych skrętów, spokojnie czekam do czas aż pilot wyłączy sygnalizację zapięcia pasów i będę mógł „enjoy my flight”. Niecałe 2 godziny szybko mijają, miałem ze sobą prasę, nadrabiałem zaległości w lekturze Detektywa oraz czasopism kolorowych, więc na nudę nie mogłem narzekać. O czasie lądujemy na Okęciu. Stewardessa życzy wszystkim udanego meczu i oczywiście pada z jej ust hasło „Forza Italia!”, co Włosi na pokładzie przyjmują owacyjnie. Tym oto pozytywnym akcentem mówię Państwu „Arrivederci!”
W środę 27. czerwca przed godziną 11 melduję się na warszawskim Lotnisku Chopina do odprawy (skorzystałem z nowego połączenia kolejowego – rewelacja!). Mimo że do odlotu jeszcze prawie 2 godziny, to przed stanowiskami check-in w strefie E terminalu kłębi się gęsty tłum. Tym razem lecę wyłącznie z bagażem podręcznym, w Mediolanie będę niecałe 24 godziny, duża walizka jest więc zbyteczna. Po odstaniu około 20 minut w ogonku dostaję upragnioną kartę pokładową, to kolejna do mojej pokaźnej już kolekcji, jest to mój 70. lot. Czekam na upragnioną setkę, ale to jak dobrze pójdzie dopiero w przyszłym roku. Trzymajcie kciuki! Co interesujące, pracownikowi obsługi naziemnej pokazuje się także bagaż podręczny, na który przylepia on zawieszkę z logo linii. Dotychczas taką praktykę widziałem tylko raz na lotnisku w Lizbonie, kiedy wracałem linią easyJet ze stolicy Portugalii do Madrytu. Teraz czas na kontrolę bezpieczeństwa i już mogę oczekiwać na lot w przestronnej hali. Czas umila mi lektura prasy i moje ulubione zajęcie, czyli obserwowanie ludzi i zgadywanie, jakiej narodowości są lub dokąd lecą. Boarding zaczyna się punktualnie, po sprawdzeniu kart pokładowych i dokumentów tożsamości ze zdjęciem pasażerowie przechodzą do autobusu, gdyż samolot nie jest zaparkowany bezpośrednio przy rękawie. Przy odprawie dostałem miejsce przy przejściu (aisle seat – jak ja uwielbiam angielską nomenklaturę) w środku samolotu, w rzędzie tuż za wyjściem awaryjnym. Miejsce przy oknie jest już zajęte, ale środkowy fotel pozostał wolny, mogłem zatem swobodniej operować nogami, bowiem miejsce jest mocno ograniczone. Przy wejściu na pokład wita mnie elegancki steward już nie pierwszej młodości. W pierwszej chwili po jego umundurowaniu sądziłem, że to kapitan ;) Podróżujący są wyjątkowo mobilni i sprawnie zajmują przydzielone im miejsca, mam trochę obaw, bo po przeciwnej stronie siedzi matka z dwojgiem małych dzieci, chłopczyk przez cały czas zadaje jej na głos kłopotliwe pytania, oby tylko ta dwójka nie płakała! Po niedawnym locie na Teneryfę jestem mocno uprzedzony do dzieci na pokładzie. Jeszcze tylko safety demo w wykonaniu cabin crew i take off następuje on time. O dziwo personel pokładowy jest niesamowicie dyskretny i po standardowych komunikatach i osiągnięciu wysokości przelotowej zakrywa się zasłonką w przedniej części kabiny i za wyjątkiem jednego płatnego serwisu jest praktycznie niewidoczny. To wspaniała odmiana po ostatnim locie z Ryanairem, kiedy to stewardessy wręcz przekrzykiwały się nawzajem informując paxów o promocjach, pseudoatrakcyjnych ofertach i zniżkach, jakie gwarantuje ten irlandzki przewoźnik. Można poczuć się jak w podniebnym supermarkecie, co powoduje pewien dyskomfort – zwłaszcza, że te komunikaty są nadawane niesamowicie głośno, w przeciwieństwie do ledwo słyszalnej instrukcji bezpieczeństwa prezentowanej przed startem. Za oknem chmury, po około godzinie lotu przelatujemy nad Alpami, widać szczyty ośnieżonych łańcuchów górskich. Wkrótce pilot rozpoczyna zniżanie do lotniska Malpensa i kilka minut przed czasem łagodnie przyziemiamy. Lotnisko jest naprawdę duże, to bardzo ważny hub we Włoszech, gdzie ląduje wiele samolotów obsługujących loty transkontynentalne. Chociaż już na pierwszy rzut oka widać, że terminal ma swoje lata, to prezentuje się całkiem nieźle, dominuje ciemnozielona barwa narodowego włoskiego przewoźnika Alitalia. Wszystkie istotne miejsca są dobrze oznaczone, nie sposób się zgubić, terminal jest przestronny, także przejście do środków transportu publicznego jest świetnie widoczne. Decyduję się skorzystać z połączenia kolejowego Malpensa Express. Zarówno pociąg jak i autobusy jadą do mocno oddalonego centrum miasta około 50 minut a za przejazd zapłacimy po 10 euro w jedną stronę. Bilet można kupić a automacie lub w kasie, wybieram pierwszą opcję, kasuję magnetyczną kartę i wsiadam do nowoczesnego składu, który już oczekuje na peronie. Pociągi odjeżdżają co 20-30 minut, część składów jeździ do dworca kolejowego Milano Cadorna, mnie jednak interesuje kurs do stacji Milano Centrale. Sam przejazd w bardzo komfortowych warunkach i punktualny, są przyciemniane szyby, działa klimatyzacja, w nowoczesnych wagonach jest dużo miejsca na bagaż, znajdziemy także stojaki na rowery i półki na większe walizki. Kiedy wysiadam na Stazione Centrale mam ochotę krzyknąć z radości niczym uczestniczka polskiej edycji programu Top Model: „Jesteśmy w Mediolanie!” Stacja jest niesamowita, bardzo podoba mi się jej monumentalność i dominująca dookoła biel oraz nowoczesne akcenty i rozwiązania technologiczne zainstalowane na dworcu po jego gruntownym remoncie. We wnętrzu panuje przyjemny chłód, ale na zewnątrz z nieba leje się żar, jeśli wierzyć informacjom przedstawionym na wyświetlaczu nad jednym z budynków w cieniu są aż 33 stopnie Celsjusza – to miły kontrast z pogodą w Polsce, która wtedy nie była zbyt łaskawa i dopiero miała się poprawić.
Po wyjściu z dworca przechodzę przez przejście podziemne, mijam restaurację McDonald’s, kilka metrów dalej przy eleganckiej ulicy Via Napo Torriani bez problemu odnajduję mój Hotel Garda. Okazuje się, że w okolicy jest hotel na hotelu, nie powinno być problemu ze znalezieniem noclegu. Poprzednio mieszkałem na przedmieściach Mediolanu a cena była sporo wyższa niż 45 euro, które przyszło mi zapłacić za pobyt tym razem. Wita mnie sympatyczny Włoch, błyskawiczna rejestracja i wjeżdżam cichobieżną miniaturową windą na ostatnie 6. piętro budynku. Z okna mojego pokoju rozciąga się widok na dachy sąsiednich budynków. Bardzo istotna kwestia – jest pilot do regulowania klimatyzacji – po przygodach na Majorce ten element wyposażenia pokoju bardzo sobie cenię. Podobają mi się też drzwi do łazienki, w których zamontowane jest gigantycznych rozmiarów lustro – I like it, like it! Szybkie rozpakowanie bagażu, prysznic i wychodzę na miasto. Spacer rozpoczynam szeroką aleją wśród wieżowców i banków, co i rusz znajdują się siedziby filii wszelkiego rodzaju instytucji. Na trotuarze pusto, w restauracjach z powodu upału dogorywa jedynie znudzona obsługa, ludzi prawie nie ma – moja pierwsza myśl to „Co za wymarłe miasto!” Wszystko się zmienia, kiedy docieram do Piazza Camillo Cavour. Tuż za marmurową bramą przenoszę się niemalże w inny świat, czyli do słynnej "dzielnicy" Quadrilatero d'Oro. Eleganccy Włosi i turyści przechadzają się deptakami i po chodnikach, w dłoniach torby z zakupami od najsłynniejszych światowych designerów, na każdym rogu znajduje się ekskluzywny butik, który kusi awangardową wystawą. Czuję, że to coś, czego w Polsce brakuje – Włosi mają prawdziwy talent do tworzenia mody i kreowania wizerunku. Cieszę się, że mam okazję podziwiać ich rewelacyjne stylizacje, z zachwytem patrzę na pędzących na skuterach czy rowerach z pracy do domu Włochów w garniturach i urodziwe Włoszki w zwiewnych sukienkach pędzących na velocypedach – u nas takich widoków nie da się uświadczyć. W powietrzu czuć zapach mocnych perfum i świeżo parzonej kawy. Sieć kawiarni i barów espresso jest tutaj wyjątkowo gęsta, za naprawdę małe pieniądze możemy napić się smacznej kawy, zjeść deser czy spróbować w restauracjach specjałów włoskiej kuchni jak pasta czy pizza. Pierwszy głód zaspokajam tradycyjnie w McDonald’s, tym razem próbuję tost z szynką i serem, pozostałe kanapki z menu są mi już znane. Po posiłku odkrywam Milano dalej, wchodzę do sklepów, ulubiona hiszpańska Zara ma tutaj salon z prawdziwego zdarzenia, przypomina operę, są osobne sklepy z odzieżą męską i damską. Przed wejściem do Bershki stoi olbrzymia limuzyna. Za to szwedzki potentat H&M na tle konkurencji wypada wyjątkowo blado i bez polotu, a jego kolekcja jest niesamowicie uboga.
Wreszcie docieram do Piazza Duomo, na którym to stoi urzekająca katedra. Podczas poprzedniej wizyty w mieście miałem okazję wejść na dach tej budowli i podziwiać miasto z lotu ptaka – polecam gorąco wszystkim odwiedzającym! Na placu pamiątkowe zdjęcie na tle kościoła oraz galerii Vittorio Emanuele II – to tam znajdują się najbardziej ekskluzywne butiki jak Prada czy Louis Vuitton, znajdziemy tam również McDonald’s i McCafe w wyjątkowej złotej oprawie. Jest wczesny wieczór, na ulicach bardzo dużo spacerowiczów, gra muzyka, uliczni handlarze puszczają bańki mydlane, słońce świeci, czego chcieć więcej. Kupuję pamiątki i pocztówki, przez chwilę obserwuję gołębie na głównym placu miasta, chwilo trwaj! Nie byłbym sobą, gdybym nie zrobił zakupów spożywczych – zawsze z podróży staram się przywozić przysmaki, które nie są dostępne w Polsce. Trzeba zaznaczyć, że w ścisłym centrum Mediolanu nie ma większych sklepów i marketów, możemy liczyć jedynie na małe punkty tabacchi z wyrobami tytoniowymi czy napojami. Aby zrobić większe zakupy trzeba oddalić się nieco od rynku. Znajduję bardzo dobrze zaopatrzoną Billę; kiedyś kojarzyła mi się ona ze szmirą á la Lidl czy Biedronka, ale po wizycie w jej wiedeńskich oddziałach zmieniłem zdanie – to świetnie wyposażony supermarket oferujący klientom szeroki asortyment wyrobów – nie jest to żaden dyskont, nie mają jak TESCO czy Biedra artykułów „wyprodukowanych dla …” a i ceny nie są niskie. Udało mi się dostać zielony makaron tagliatelle, jogurt Müller o smaku banan-winogrona, krakersy TUC z dodatkiem bazylii czy brzoskwiniowe Bacardi. Żałuję, że mam tylko bagaż podręczny, sosy pesto muszą poczekać na inną okazję.
W drodze powrotnej nadchodzi pora na prawdziwie włoskie cappuccino (o przepraszam, zauważyłem, że używają tutaj słowa cappuccio!) oraz brioche z owocami leśnymi (fruta de bosco). Włosi nie mają w zwyczaju długo przesiadywać w kawiarniach, przychodzą tam na poranną kawę czy słodką przekąskę, stają przy barowej ladzie, wypijają szybko napój z małej filiżanki i ruszają w dalszą drogę – dlatego też możemy usłyszeć ciągły brzęk szkła i porcelany, sprzątanych talerzyków i sztućców, obsługa sprawnie się uwija i na zamówienie nie trzeba długo czekać. Ach, ten aromat oryginalnej kawy Lavazza…
Wieczorny spacer do hotelu i pizza na kolację, do tego wspomniane wcześniej brzoskwiniowe Bacardi – bon appetit! Oglądam też drugą połowę meczu Hiszpania – Portugalia, bo Euro 2012 toczy się dalej, ale kiedy rozpoczyna się dogrywka wyłączam kanał Rai Sport i kładę się spać – rano muszę wcześnie wstać, a chcę być w dobrej formie, bo po południu mam ostatnie zajęcia w szkole językowej a wieczorem z pięknymi kibickami (to jakiś paskudny nowotwór językowy ostatnich dni) miałem w planach doping w fan zone przy warszawskim Pałacu Kultury i Nauki. Sen po dniu pełnym wrażeń nadszedł szybko, rano pobudka już kwadrans po 6, poranna toaleta, szybkie śniadanko i check-out z hotelu. Pogoda dopisuje, Mediolan już budzi się do życia, parę minut spędzam na stacji Milano Centrale i wsiadam do pociągu w kierunku portu lotniczego Malpensa. W czwartkowy poranek pasażerów jest więcej niż poprzedniego dnia, wiadomo, o tej porze jest dużo odlotów. Po około 50 minutach jazdy docieram na lotnisko, 10 minut temu rozpoczęła się moja odprawa przy stanowisko AirOne na lot do Warszawy. O dziwo kolejki nie ma i błyskawicznie dostaję wydrukowany boarding pass. Karta pokładowa jest dość specyficzna, bo o ile przy lotnisku wylotu jest napisane Milan Malpensa, to port docelowy to Frederic Chopin, nie starczyło już miejsca na nazwę miasta Warsaw :) Zawsze to coś nowego. Przede mną kontrola bezpieczeństwa, ludzi dużo, ale i stanowisk sporo, więc po chwili ja i mój bagaż podręczny mijamy wykrywacze metalu i czytnik Heimanna. Jestem już w strefie odlotów, lotnisko podzielone jest na część A i B – odloty Schengen to strefa A, zaś przed strefą B czeka nas jeszcze kontrola paszportowa – tym razem jednak nie jest mi dane lecieć poza UE, nie dostaję więc stempelka :( Trafiam do kawiarni i wzorem Włochów konsumuję szybkie śniadanko – kawka, sok pomarańczowy i croissant stawiają mnie na nogi. Jeszcze tylko woda na drogę i rozpoczynam spacer do gate A38. Po drodze oczywiście sporo sklepów i stoisk z artykułami wszelkiej maści, są też nieco elegantsze wyroby włoskich kreatorów mody. Niestety, to jeszcze nie okres wyprzedaży saldi, więc muszę wstrzymać się z zakupami w ulubionym D&G. W tym roku saldi w Mediolanie rozpoczynają się 1 lipca. Zjeżdżam windą na poziom 0 i po kilku minutach spaceru docieram do „poczekalni”. Około pół godziny później przy wyjściu zaczyna się robić tłoczno – to włoscy kibice lecą do Warszawy wspierać swoją drużynę Azzurri w półfinałowym meczu z Niemcami. Sam zastanawiam się, komu kibicować, bo oba kraje są bliskie memu sercu, ale pod wpływem dwóch ostatnich wycieczek wieczorem dopingowałem niebieskich piłkarzy i cieszyłem się z ich awansu do wielkiego finału Euro 2012 w Kijowie. Lustruję pasażerów, wypatrzyłem zaledwie 6 osób z Polski, dwie pary oraz matkę z córką, reszta to włoscy kibice, mają kolorowe akcesoria w barwach flagi narodowej, jest głośno, wesoło, udziela mi się ich dobry nastrój.
Boarding completed, ale samolot jeszcze trochę czeka z kołowaniem, przed rozpoczęciem taxing pilot nie włączył klimatyzacji, więc przez kilka minut na pokładzie samolotu jest niezwykle gorąco. Zająłem miejsce 6F, siedzę z przodu przy oknie po prawej stronie, jestem bardzo zadowolony, bo będę mógł swobodnie wyjrzeć przez szybę. Wkrótce startujemy i samolot łagodnie wznosi się w powietrze, na szczęście nie ma ostrych skrętów, spokojnie czekam do czas aż pilot wyłączy sygnalizację zapięcia pasów i będę mógł „enjoy my flight”. Niecałe 2 godziny szybko mijają, miałem ze sobą prasę, nadrabiałem zaległości w lekturze Detektywa oraz czasopism kolorowych, więc na nudę nie mogłem narzekać. O czasie lądujemy na Okęciu. Stewardessa życzy wszystkim udanego meczu i oczywiście pada z jej ust hasło „Forza Italia!”, co Włosi na pokładzie przyjmują owacyjnie. Tym oto pozytywnym akcentem mówię Państwu „Arrivederci!”
Pizza & Piza / 16.06.2012 - 17.06.2012
Buongiorno! Ani się obejrzałem jak minął tydzień od ostatniej podróży na Teneryfę i w sobotni poranek wsiadam na Dworcu Centralnym w pociąg InterRegio do Krakowa. Rozpoczynam kolejną wycieczkę, tym razem wręcz w ekspresowym tempie postanowiłem odwiedzić Pizę i zobaczyć na własne oczy ten fenomen architektury, jakim jest niewątpliwie Krzywa Wieża (po włosku torre pendente). Budowla ta stanowi razem z Colosseum niejako symbol Włoch, budzi pierwsze skojarzenia z tym krajem i pojawia się na niezliczonej liczbie fotografii. Na początku maja w systemie irlandzkiego taniego przewoźnika Ryanair pojawiły się tanie bilety na tą destynację, byłem już po swoim pierwszym locie tą linią na Maltę, długo nie musiałem się zastanawiać i nabyłem bilety za 150 zł w dwie strony. Ponieważ w samej Pizie praktycznie nic oprócz Krzywej Wieży do zobaczenia nie ma, to postanowiłem zostać tam tylko na jedną noc. Z pomocą przyszła mi siatka połączeń Ryanair, która umożliwiła wylot z Krakowa w sobotnie popołudnie o godzinie 16:10 i powrót do Wrocławia w niedzielę. Dzięki temu nie musiałem brać wolnego w pracy i miałem okazję spędzić intensywny weekend w bardzo słonecznej Italii. To był też mój pierwszy wyjazd tylko z bagażem podręcznym, na szczęście wbrew obawom bez problemu zmieściłem się w limicie wagowym do 10 kg a walizka luźno wchodziła do metalowego sizera na lotnisku w Balicach. Samego portu nie darzę zbytnią sympatią, jest on wręcz miniaturowych rozmiarów i przy nowych terminalach w Gdańsku czy Wrocławiu wygląda karykaturalnie. Ludzie tłoczą się na małej powierzchni, jest ciasno, a i sam dojazd do lotniska najprostszy nie jest. Najbardziej intensywnie reklamowane jest połączenie kolejowe szynobusem ze stacji Kraków Główny do bocznicy kolejowej na Balicach, od rampy trzeba iść jednak jeszcze spory kawałek do samego budynku terminala międzynarodowego, a jego cena ostatnio gwałtownie wzrosła. Z dworca transportuję się zatem bezpośrednim autobusem jadącym około 30 minut. W hali odlotów dziki tłum, dłuższe opóźnienia złapał samolot czarterowy lecący na Kos, podenerwowani pasażerowie z dziećmi (a jakże!) szczelnie wypełniają przestrzeń, ale o dziwo bez problemu znajduję wolne miejsce. Boarding rozpoczyna się punktualnie 45 minut przed odlotem, pan z lotniskowego gestapo upomina osoby, które chcą wnieść ze sobą na pokład 2 sztuki bagażu podręcznego (czytaj mała walizka-kabinówka i torebka damska). W samolocie sporo miejsc jest już zajętych, staram się siadać jak najdalej od rodzin z dziećmi, wybieram miejsce tuż za środkowym wyjściem ewakuacyjnym przy przejściu, środek jest wolny, zatem nie miałem zbytniego problemu z nogami. Mimo faktu, że wszyscy są już na swoich miejscach odlatujemy 40 minut po czasie i tyle przez całą trasę wynosi opóźnienie – kapitanowi nie udaje się go nadrobić, z głośników po lądowaniu nie słychać więc fanfar. Cały lot bardzo spokojny, zauważyłem, że kiedy prowadzona jest sprzedaż i stewardessa namawia podróżnych do zakupów, to z głośników zdecydowanie lepiej słychać dźwięk aniżeli w przypadku prezentacji safety demo. ;)
Po wyjściu z samolotu kieruję się na postój autobusowy zlokalizowany przed terminalem, około 20 minut odjeżdżam już w kierunku niedaleko położonej Pizy. Lotnisko jest położone niedaleko miasta, ale tym razem z okazji zamknięcia kilku kluczowych dróg i mostu na rzece Arno autobus zmienia trasę i dłużej zajmuje mu przebicie się przez zakorkowane wąski jednokierunkowe uliczki. Siedzę przy oknie, widzę tabliczki z napisami mijanych przystanków i ulic, do pewnego momentu wszystko się zgadza, zastanawiam się później, jaką trasą wiedzie objazd, ale oznakowanie jest dobre i wkrótce kierowca wraca na właściwą trasę przejazdu. To już pora na mnie, przystanek Bonnano 1. Za kolejną przecznicą znajduje się mała wąska żużlowa uliczka Pietro di Pisa, przy której położona jest villa Tower’s Garden. To w jednym z jej apartamentów przyjdzie mi spędzić noc. Okazuje się, że idące przede mną osoby, to para włoskich turystów i gospodarz domu, który wyszedł po nich na przystanek. Kiedy zauważa, że z walizeczką podążam za nimi, pyta mnie, dokąd zmierzam i zaprasza w swoje progi. Tuż za rogiem stoi już typowy toskański dom, pomalowany na żółto, otoczony bujną śródziemnomorską roślinnością, z charakterystycznymi oknami w formie drewnianych żaluzji – okiennic. Przed willą wita nas Julia prowadząca całą działalność. Jak na Włoszkę świetnie mówi po angielsku, pokazuje mi moje królestwo na jedną noc. Niesamowite, jak dobrze trafiłem. Mam dla siebie bardzo elegancki pokój, do tego olbrzymia łazienka cała w marmurach i wspólna nowoczesna kuchnia. Przy stolikach umieszczone są moje ulubione ruchome kolorowe stołki barowe, w lodówce chłodzą się napoje i jogurty, w szafkach czekają wiktuały na tradycyjne włoskie śniadanie (są m.in. biscotti), jest też ekspres do kawy marki Lavazza. Włoska gościnność robi na mnie spore wrażenie!
Szybko odświeżam się, zmieniam stój na bardziej letni (w Pizie mimo wieczornej godziny jest wciąż bardzo gorąco, na niebie żadnej chmurki) i wyruszam na miasto. Do głównego placu Campo dei Miracoli mam około 10 minut w dość szybkim tempie. Kiedy tam docieram, już się ściemnia, ale ludzi na ulicach przybywa. Wszystko za sprawą obchodzonego tego wieczoru święta „Luminaria”. Ulice nad rzeką zostały wyłączone z ruchu i zamieniły się w deptaki, we wszystkich budynki jest zgaszone bądź mocno przyciemnione światło, a na zewnątrz na fasadach i nad ulicą rozmieszczone są lampiony. Przed północą na głównym moście odbywa się spektakularny pokaz ogni sztucznych. Nie dla tego festynu tu jednak przyleciałem – moim głównym celem jest zobaczenie na własne oczy Krzywej Wieży, zanim jednak to nastąpi czas na posiłek. W restauracji McDonald’s wybieram włoską kanapkę Focaccino i shake o smaku cappuccino. Kolejka jest spora, więc zamówienia zbiera przedsiębiorcza pani z terminalem w ręku, wręcza każdemu klientowi numer zamówienia, a przy kasie po okazaniu naklejki od razu dostajemy nasze produkty. Widziałem już takie rozwiązanie w Paryżu na Champs d’Elysees i także się sprawdziło. Kiedy wreszcie się już posiliłem, wreszcie nadeszła ta wiekopomna chwila, po przejściu przez bramę staję oko w oko z imponującą Krzywą Wieżą – jest naprawdę krzywa, zdjęcia ani trochę nie kłamią, mam wrażenie, że budynek zaraz runie, bo przechył jest naprawdę duży. Zapada zmrok, jeden pstryk i zabytek uzyskuje iluminację – zgromadzenie na placu ludzie biją gromkie brawa. Na lewo od wieży znajduje się baptysterium oraz katedra. Mimo zakazu na trawie na głównym „piazza” Pizy ludzie urządzają sobie piknik. Warto w tym miejscu wspomnieć, że sposób ubierania się Włochów jest o lata świetlne oddalony od polskiej mody męskiej. Zdecydowana większość mężczyzn jest bardzo zadbana i metroseksualna, w Polsce takich obrazków na ulicy nie uświadczysz. Miło popatrzeć, dla fashionisty ten kraj jawi się jako prawdziwy raj. Nic dziwnego, że to właśnie z Italii pochodzi wielu znanych projektantów mody i włoska moda słynie w świecie ze swoich odważnych projektów.
Wtapiam się w kolorowy tłum, kupuję pamiątki, wysyłam przygotowane wcześniej widokówki i spaceruję wąskimi średniowiecznymi uliczkami razem z mieszkańcami Pizy, którzy tak licznie wypełnili wszystkie trattorie i restauracje. W tym samym czasie Polskę ogarnął piłkoszał, trwa mecz o wszystko z Czechami, jak to się skończyło niestety wszyscy wiemy. Podczas wieczornej przechadzki po mieści zauważyłem, że oprócz sklepików tabacchi w ścisłym centrum nie można znaleźć żadnego sklepu spożywczego czy supermarketu. To zjawisko dość charakterystyczne dla Włoch. Na zakupy jednak nie miałbym czasu, bo w niedzielę o 10:30 musiałbym już być na lotnisku imienia Galileusza. Po całym dniu wrażeń szybko zasypiam oglądając w telewizji Rai Uno podsumowanie z Euro 2012.

Niedziela wita mnie palącym słońcem, wstaję wcześnie, by z rana napić się kawy i przespacerować do Krzywej Wieży, by obejrzeć ją w świetle dziennym. Wszystko jest jeszcze pozamykane, jest godzina 8 rano, ruch turystyczny jeszcze się nie rozpoczął. Za dnia wieża wygląda jeszcze bardziej majestatycznie. Na tablicach informacyjnych zapoznaję się z interesującą historią budowli i przeprowadzanych regularnie prac konserwacyjnych. Ostatni większy projekt zakończył się w 2010 roku. Powoli ulice zapełniają się też sprzedawcami słodyczy, można kupić crocante i inne włoskie specjały. Na mnie jednak już czas, wracam do mojego mieszkania, zabieram przygotowaną już walizkę i zmykam na przystanek autobusowy, by około pół godziny później dotrzeć na lotnisko. Lotnisko jest małe, w strefie odlotów jest tylko jedna kawiarnia! Moją uwagę przykuwa makaron farfalle pomalowany w narodowe farby włoskiej flagi. Zatapiam się w lekturze prasy i w ten sposób mija mi czas do boardingu, wejście na pokład sprawne i bez zbędnych problemów ze strony obsługi lotniska, ale po zajęciu miejsc znów czekamy prawie 40 minut nim wystartujemy. Z 30-minutowym opóźnieniem lądujemy we Wrocławiu, skąd w dalszą drogę do Warszawy wyruszam w pociągu TLK. Ciao, Italia! Do zobaczenia niebawem!
Po wyjściu z samolotu kieruję się na postój autobusowy zlokalizowany przed terminalem, około 20 minut odjeżdżam już w kierunku niedaleko położonej Pizy. Lotnisko jest położone niedaleko miasta, ale tym razem z okazji zamknięcia kilku kluczowych dróg i mostu na rzece Arno autobus zmienia trasę i dłużej zajmuje mu przebicie się przez zakorkowane wąski jednokierunkowe uliczki. Siedzę przy oknie, widzę tabliczki z napisami mijanych przystanków i ulic, do pewnego momentu wszystko się zgadza, zastanawiam się później, jaką trasą wiedzie objazd, ale oznakowanie jest dobre i wkrótce kierowca wraca na właściwą trasę przejazdu. To już pora na mnie, przystanek Bonnano 1. Za kolejną przecznicą znajduje się mała wąska żużlowa uliczka Pietro di Pisa, przy której położona jest villa Tower’s Garden. To w jednym z jej apartamentów przyjdzie mi spędzić noc. Okazuje się, że idące przede mną osoby, to para włoskich turystów i gospodarz domu, który wyszedł po nich na przystanek. Kiedy zauważa, że z walizeczką podążam za nimi, pyta mnie, dokąd zmierzam i zaprasza w swoje progi. Tuż za rogiem stoi już typowy toskański dom, pomalowany na żółto, otoczony bujną śródziemnomorską roślinnością, z charakterystycznymi oknami w formie drewnianych żaluzji – okiennic. Przed willą wita nas Julia prowadząca całą działalność. Jak na Włoszkę świetnie mówi po angielsku, pokazuje mi moje królestwo na jedną noc. Niesamowite, jak dobrze trafiłem. Mam dla siebie bardzo elegancki pokój, do tego olbrzymia łazienka cała w marmurach i wspólna nowoczesna kuchnia. Przy stolikach umieszczone są moje ulubione ruchome kolorowe stołki barowe, w lodówce chłodzą się napoje i jogurty, w szafkach czekają wiktuały na tradycyjne włoskie śniadanie (są m.in. biscotti), jest też ekspres do kawy marki Lavazza. Włoska gościnność robi na mnie spore wrażenie!
Szybko odświeżam się, zmieniam stój na bardziej letni (w Pizie mimo wieczornej godziny jest wciąż bardzo gorąco, na niebie żadnej chmurki) i wyruszam na miasto. Do głównego placu Campo dei Miracoli mam około 10 minut w dość szybkim tempie. Kiedy tam docieram, już się ściemnia, ale ludzi na ulicach przybywa. Wszystko za sprawą obchodzonego tego wieczoru święta „Luminaria”. Ulice nad rzeką zostały wyłączone z ruchu i zamieniły się w deptaki, we wszystkich budynki jest zgaszone bądź mocno przyciemnione światło, a na zewnątrz na fasadach i nad ulicą rozmieszczone są lampiony. Przed północą na głównym moście odbywa się spektakularny pokaz ogni sztucznych. Nie dla tego festynu tu jednak przyleciałem – moim głównym celem jest zobaczenie na własne oczy Krzywej Wieży, zanim jednak to nastąpi czas na posiłek. W restauracji McDonald’s wybieram włoską kanapkę Focaccino i shake o smaku cappuccino. Kolejka jest spora, więc zamówienia zbiera przedsiębiorcza pani z terminalem w ręku, wręcza każdemu klientowi numer zamówienia, a przy kasie po okazaniu naklejki od razu dostajemy nasze produkty. Widziałem już takie rozwiązanie w Paryżu na Champs d’Elysees i także się sprawdziło. Kiedy wreszcie się już posiliłem, wreszcie nadeszła ta wiekopomna chwila, po przejściu przez bramę staję oko w oko z imponującą Krzywą Wieżą – jest naprawdę krzywa, zdjęcia ani trochę nie kłamią, mam wrażenie, że budynek zaraz runie, bo przechył jest naprawdę duży. Zapada zmrok, jeden pstryk i zabytek uzyskuje iluminację – zgromadzenie na placu ludzie biją gromkie brawa. Na lewo od wieży znajduje się baptysterium oraz katedra. Mimo zakazu na trawie na głównym „piazza” Pizy ludzie urządzają sobie piknik. Warto w tym miejscu wspomnieć, że sposób ubierania się Włochów jest o lata świetlne oddalony od polskiej mody męskiej. Zdecydowana większość mężczyzn jest bardzo zadbana i metroseksualna, w Polsce takich obrazków na ulicy nie uświadczysz. Miło popatrzeć, dla fashionisty ten kraj jawi się jako prawdziwy raj. Nic dziwnego, że to właśnie z Italii pochodzi wielu znanych projektantów mody i włoska moda słynie w świecie ze swoich odważnych projektów.
Wtapiam się w kolorowy tłum, kupuję pamiątki, wysyłam przygotowane wcześniej widokówki i spaceruję wąskimi średniowiecznymi uliczkami razem z mieszkańcami Pizy, którzy tak licznie wypełnili wszystkie trattorie i restauracje. W tym samym czasie Polskę ogarnął piłkoszał, trwa mecz o wszystko z Czechami, jak to się skończyło niestety wszyscy wiemy. Podczas wieczornej przechadzki po mieści zauważyłem, że oprócz sklepików tabacchi w ścisłym centrum nie można znaleźć żadnego sklepu spożywczego czy supermarketu. To zjawisko dość charakterystyczne dla Włoch. Na zakupy jednak nie miałbym czasu, bo w niedzielę o 10:30 musiałbym już być na lotnisku imienia Galileusza. Po całym dniu wrażeń szybko zasypiam oglądając w telewizji Rai Uno podsumowanie z Euro 2012.
Niedziela wita mnie palącym słońcem, wstaję wcześnie, by z rana napić się kawy i przespacerować do Krzywej Wieży, by obejrzeć ją w świetle dziennym. Wszystko jest jeszcze pozamykane, jest godzina 8 rano, ruch turystyczny jeszcze się nie rozpoczął. Za dnia wieża wygląda jeszcze bardziej majestatycznie. Na tablicach informacyjnych zapoznaję się z interesującą historią budowli i przeprowadzanych regularnie prac konserwacyjnych. Ostatni większy projekt zakończył się w 2010 roku. Powoli ulice zapełniają się też sprzedawcami słodyczy, można kupić crocante i inne włoskie specjały. Na mnie jednak już czas, wracam do mojego mieszkania, zabieram przygotowaną już walizkę i zmykam na przystanek autobusowy, by około pół godziny później dotrzeć na lotnisko. Lotnisko jest małe, w strefie odlotów jest tylko jedna kawiarnia! Moją uwagę przykuwa makaron farfalle pomalowany w narodowe farby włoskiej flagi. Zatapiam się w lekturze prasy i w ten sposób mija mi czas do boardingu, wejście na pokład sprawne i bez zbędnych problemów ze strony obsługi lotniska, ale po zajęciu miejsc znów czekamy prawie 40 minut nim wystartujemy. Z 30-minutowym opóźnieniem lądujemy we Wrocławiu, skąd w dalszą drogę do Warszawy wyruszam w pociągu TLK. Ciao, Italia! Do zobaczenia niebawem!
¡Bienvenidos, Tenerife! / 06.06.2012 - 09.06.2012
Najwyższy czas, by odwiedzić jeden z moich ulubionych krajów w Europie – mam tutaj na myśli Hiszpanię. W ubiegłym roku nie udało mi się odwiedzić Półwyspu Iberyjskiego, postanowiłem to więc nadrobić i jeszcze we wrześniu 2011 zarezerwowałem sobie bilet lotniczy na długi weekend przypadający na okres Bożego Ciała w czerwcu 2012. Wprawdzie nie był to klasyczny Półwysep Iberyjski, ale Wyspy Kanaryjskie na Atlantyku – moje pierwsze wczasy spędziłem 4 lata temu na osławionej przez "Pamiętniki z wakacji" Gran Canarii, teraz wybrałem zaś największą wyspę z archipelagu, czyli Teneryfę. Odlot tradycyjnie nastąpił z Berlina linią easyJet, z Warszawy oprócz sezonowych czarterów nie sposób się dostać na Kanary. W liniach easyJet panuje zasada – im wcześniej, tym taniej, warto o tym wiedzieć, bo w konkurencyjnych liniach Ryanair czy WizzAir często najtańsze bilety pojawiają się w systemie rezerwacyjnym na około miesiąc / dwa miesiące przed podróżą!
Odlot na Teneryfę (lotnisko Tenerife Sur – TFS, jest jeszcze lotnisko położone na północy wyspy Tenerife Norte - TFN) planowo miał nastąpić 3 dni po otwarciu nowego portu lotniczego Berlin Brandenburg International BER, z powodu opóźnień w odbiorze otwarcie nowego lotniska dla metropolii Berlin zostało przełożone na marzec 2013 roku, a ja po raz kolejny odlatywałem ze starego poczciwego lotniska Berlin Schönefeld. Nie jestem fanem tego portu lotniczego, Tegel też nie jest lepsze, terminale są w barwach żółto-szarych, ale że siatka połączeń z Niemiec jest znacznie bogatsza niż ta z Polski, to nie pozostaje mi nic innego jak wybierać tamtejsze lotniska. Ponieważ odlot był rozkładowo zaplanowany na godzinę 11:30, wybrałem po raz kolejny ofertę przewoźnika Polski Bus – bilet autokarowy na trasie Warszawa (Metro Wilanowska) – Berlin (lotnisko SXF) kosztował mnie raptem 30 zł. Kupowałem go jednak w dniu wrzucenia do systemu nowej puli biletów, kolejne mogły być już droższe.
Autokar przyjechał na pętlę autobusową o czasie, pasażerów nie było zbyt wielu, więc mogłem swobodnie rozłożyć się na dwóch siedzeniach i spróbować zasnąć, bo to kurs nocny. 2 dni wcześniej otwarto kolejny fragment autostrady, miałem zatem okazję wypróbować nową trasę. Najgorsze są długie ponad półgodzinne postoje w Łodzi i Poznaniu, bez zatrzymywania się autokar dojechałbym na miejsce znacznie szybciej. We wtorkowy wieczór nad Warszawą wisiały chmury, ale okazało się, że w Wielkopolsce pięknie świeciło słońce – było na tyle silne, że uniemożliwiło mi śledzenie tranzytu Wenus na słońcu. Kiedy nad ranem zobaczyłem drogowskaz do zajazdu "Złota Grota" w gminie Torzym aż zadrżałem – czyżby kierowca wzorem poprzednika znów chciał zaproponować turystom śniadanko w towarzystwie oszukańczej kelnereczki o urodzie Shazzy? Na szczęście dłuższy postój był na stacji Orlenu, moje obawy okazały się być płonne. Punktualnie o godzinie 8 rano (pół godziny przed czasem) wysiadłem tuż naprzeciwko głównego wejścia do terminala pasażerskiego lotniska Berlin Schönefeld. W terminalu B pomalowanym na pomarańczowo przeznaczonym jedynie dla pasażerów linii easyJet jest dość tłoczno, w Berlinie jest baza tego brytyjskiego przewoźnika, wiele samolotów startuje o podobnych godzinach. Mam jeszcze ponad godzinę do rozpoczęcia odprawy, konsumuję smaczne śniadanko w bistro Marche, przepakowuję nieco bagaż i zajmuję miejsce w pobliżu stanowisk check-in. Moje pierwsze przypuszczenia okazały się słuszne, wokół mnie dominują Polacy, są to przede wszystkim rodziny z małymi dziećmi. Reaguję na takich współpasażerów alergicznie, jak na złość okazuje się, że wszyscy lecą na Teneryfę. OK, powinienem być dumny, że Polacy stają się coraz bardziej mobilni, sami organizują sobie pobyt zagranicą i ruszają w podróż, zdaję sobie jednak sprawę, że na tym ich samodzielność się kończy. Kłania się nieznajomość języka, a swoim prostackim zachowaniem (nie wspomnę już o stroju – skarpety i sandały oraz reklamówka w ręku to klasyka gatunku; są też dziewczyny prosto z solarium z różowymi akcesoriami na sobie i ich partnerzy – macho z osiedlowej siłowni z obowiązkowym tatuażem na nodze!) robią nam niezła wizytówkę, akurat w dobie Euro 2012. Staram się jakoś ich ignorować i oczywiście pod żadnym pozorem nie zdradzam swojej narodowości. Na szczęście nie mam z tym większego problemu, większość i tak nie bierze mnie za Polaka, jak kiedyś polska konduktorka w pociągu BWE, która zaczęła mówić do mnie po angielsku :)
Sama odprawa mija bezproblemowo, nadaję bagaż rejestrowany, przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i oczekuję na odlot, 45 minut przez odlotem rozpoczyna się boarding, tym razem z gate 58, który zlokalizowany jest na poziomie -1. Wchodzimy bezpośrednio do samolotu, widzę, jak pracownice lotniska przechwytują pasażerów z ponadwymiarowym bagażem podręcznym i nalegają na zapłatę „haraczu”. Kiedy wchodzę na pokład większość miejsc jest już zajęta, zajmuję miejsce w siódmym rzędzie przy przejściu po prawej stronie. Obok mnie siedzi niemieckie małżeństwo w średnim wieku, para przez całą drogę nie sprawiała żadnych problemów, w przeciwieństwie do niemowląt i małych dzieci na pokładzie, które już z chwilą oderwania się samolotu od powierzchni ziemi zaczęły swój koncert – główny repertuar to krzyk i wręcz zanoszenie się płaczem. Tak było przez całe 5,5 godziny lotu, moje uszy i głowa znalazły się na skraju wyczerpania. Dobrze, że byłem jeszcze w stanie skupić się na lekturze prasy niemieckiej czy rozwiązywaniu zadań ze statystyki matematycznej na nadchodzący egzamin. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego młodzi rodzice decydują się na dość dalekie podróże z takimi maleństwami…
Po 5 godzinach bardzo gładkiego lotu kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów (a propos – kiedy załoga zorientował się, że większość pasażerów to Polacy, włączali także zapowiedzi z taśmy w języku polskim – pierwszy raz słyszałem standardowe komunikaty tej linii w języku polskim i zastanawia mnie, kto je przetłumaczył, bo była to fatalne kalka językowa), pasażerom siedzącym po lewej stronie ukazuje się górzysta wyspa, ci siedzący po prawej stronie mają przed sobą jedynie Ocean Atlantycki, przez co można odnieść wrażenie, że samolot będzie za chwilę wodował. Jeszcze parę minut tej karuzeli i już lądujemy na pasie startowym. Bienvenidos, Teneryfa!
Rozpalone słońce wita tłum turystów, wchodzimy na teren lotniska i dwóch latach przerwy znów widzę charakterystyczne żółto-czarne barwy hiszpańskiego systemu informacyjnego na lotniskach. Dość długo czekam na bagaż, pora zmienić ubranie na lżejsze i udać się na przystanek autobusowy. Wszystko jest bardzo dobrze oznakowane, nie sposób się zgubić. Z poszczególnych stanowisk odjeżdżają autobusy w różnych kierunkach, wszystko jest czytelnie rozpisane. Ponieważ autobus 450 jadący bezpośrednio do mojego kurortu Playa de las Americas będzie dopiero za 40 minut, wsiadam w inną linię jadącą do Los Cristianos tam przesiadam się w inny pojazd. Warto jeszcze na lotnisku zaopatrzyć się w darmową mapkę wyspy, to bardzo ułatwia poruszanie się po Teneryfie. Dość szybko docieram do hotelu Mar Ola Park, obiekt jest całkiem przyzwoity, ma podgrzewany basen (duży plus!), niedaleko znajduje się supermarket a parę metrów dalej jest spora piaszczysta plaża.

Po rozpakowaniu się i zabiegach kosmetycznych ruszam ku oceanowi. Zupełnie przypadkiem wybieram najbardziej reprezentacyjną ulicę miasta, gdzie znajdują się najlepsze butiki, jest też centrum handlowe i moja ulubiona Zara. Zakupy w tym sklepie w Hiszpanii wywołują u mnie prawdziwy dreszczyk pozytywnych emocji. Wybór ubrań jest bowiem znacznie większy a ceny niższe. Wprawdzie nie znalazłem tych rzeczy, które wypatrzyłem sobie w ich internetowym katalogu, ale i udało mi się upolować kuse jeansowe szorty – coś w stylu tych, które miał na sobie podczas spaceru na Lazurowym Wybrzeżu domniemany kochanek Lagerferlda Baptiste Giabiconi. Zainteresowanych odsyłam do zdjęć. Szukałem czegoś takiego od dłuższego czasu, bardzo cieszę się, że dostałem coś w podobnym guście. Kiedyś cierpiałem na kompleks grubych ud, ale od pewnego czasu się to zmieniło i eksponuję moje długie nogi bez nadmiernej krępacji. Po wieczornych zakupach w Zarze czas na jej młodszą siostrę Bershkę, tym razem wychodzę ze sklepu z cienkim niebieskim plecakiem treningowym. Zahaczam jeszcze o perfumerię (na Kanarach z racji przepisów podatkowych znacznie tańsze są perfumy) i wypróbowuję najnowsze zapachy Dolce & Gabbana (The One Sport & Light Blue Dreaming in Portofino), ale jakoś do mnie nie przemawiają. Na razie pozostanę przy moich D&G The One Gentleman. Zapada zmrok, rozświetlają się latarnie, na palmach i drzewach zawieszone są kolorowe lampki i ozdoby, wokół dużo iluminowanych fontann, szerokimi marmurowymi i granitowymi trotuarami suną elegancko ubrani turyści na wieczorną kolację, po ulicy bezszelestnie poruszają się białe taksówki, czuć, z głośników dudni muzyka, czuć, że kurort żyje. Jest już całkiem ciemno, kiedy docieram nad brzeg wzburzonego oceanu, dawno tam nie byłem, ale specyficzny zapach morskich fal sprawia, że wspomnienia z Gran Canarii wracają w mgnieniu oka. Spaceruję po nabrzeżu, jest wyjątkowo skaliste, wdycham świeże powietrze i cieszę się chwilą. Teraz pora na spacer nadmorskim bulwarem – po lewej stronie mam linię brzegową, jest dość urozmaicona, znajdziemy tam albo kamienie, albo krótkie piaszczyste plaże z ciemnym piaskiem, bo wyspa jest pochodzenia wulkanicznego. W oddali na horyzoncie migocze złowrogo łańcuch górski wraz z najwyższym szczytem Hiszpanii – Tede. Po prawej stronie mijam restaurację McDonald’s, w której zamawiam wieczorne cappuccino, idąc dalej raz za razem napotykam się na kolejną restaurację lub bar, wszystkie są już raczej zamykane, bo jest godzina 23. Na nadmorskiej promenadzie nie widać zbytnich tłumów, jest raczej pusto, chociaż pogoda zachęca do spacerów, są 23 stopnie Celsjusza, jest tu na tyle ciepło, że nie trzeba zakładać nic na t-shirt, żadnego pareo czy sweterka. To właśnie zapamiętałem z Gran Canarii. Docieram do małego drewnianego pomostu, który prowadzi na większą piaszczystą plażę z parasolami w hawajskim stylu (identyczne są na Majorce), tuż obok biegnie też główna droga połączona z deptakiem dla pieszych. Po drodze mijam kilka nocnych lokali, z wnętrz dudni wprawdzie muzyka, a w środku zionie pustką, to chyba jeszcze znak, że sezon się na dobre nie rozpoczął. Podczas całego pobytu widziałem przede wszystkim emerytów i rodziny z dziećmi, młodzieży czy par w sile wieku ani widu, ani słychu – pamiętajmy jednak, że mamy dopiero początek czerwca. Po długim spacerze powracam do hotelu i zapadam w błogi sen.
Poranek wita mnie pięknym słońcem i przyjemną temperaturą – biorę prysznic, wdziewam garderobę i biorę się za komponowanie śniadania – w apartamencie mam rewelacyjnie wyposażony aneks kuchenny, jest więc możliwość, by na spokojnie wszystko sobie przygotować. Poprzedniego dnia w supermarkecie nabyłem absolutny hit – pitny jogurt cynamonowy firmy Celgan – polecam wszystkim serdecznie! Ciekawie smakują także czekoladowe płatki w kształcie postaci z kreskówki „Simpsonowie”, po raz kolejny degustuję jogurt cuajada czy deser crema catalana i flan. Kuchnia hiszpańska nie przestaje zaskakiwać – jedyną niedogodnością jest fakt, że zdecydowaną większość jogurtów czy deserów można kupić tylko w czteropaku. Cena na opakowaniu obejmuje cztery sztuki produktu, nie wolno ich rozdzielać, aby zmieszać smaki. Podobnie rzecz ma się we Francji. Nie rozumiem zbytnio tego fenomenu, szczególnie godzi on we mnie jako poszukiwania wszelkich nowinek i mocno egzotycznych smaków niedostępnych w Polsce. Dobrze, że nie we wszystkich krajach ten proceder jest uskuteczniany, bo inaczej nic bym nie skosztował. Ciężkie jest życie singla w tym zakresie.

Po sytym posiłku ruszam na plażę – wybieram tą dalej położoną przy drewnianej kładce, gdzie poprzedniego wieczora zakończyłem mój „paseo nocturno”. Miasto dopiero budzi się do życia, sklepy, stoiska z pamiątkami czy restauracje są jeszcze zamknięte, nie ma nawet gdzie wypić porannej kawy – coś nie do pomyślenia np. we Włoszech, gdzie poranne espresso na szybko przy barze to niemal rytuał. Kocham takie klimaty, do tego zapach francuskiego pieczywa, zapach świeżej farby drukarskiej unoszącej się nad gazetami i to tempo szybkiego miasta. Tutaj czas płynie wolniej, niestety o dziwo chmury niekoniecznie wolniej się poruszają i parę minut po godzinie dziewiątej rano słońce jest przykryte sporą warstwą białego puchu. Na szczęście w sukurs przychodzi mi otwierany o godzinie 10 McDonald’s, gdzie przy porannej kawie i ciastku o nazwie Milka redondo (z hiszp. rondo – bardzo często to słowo występowało na drogowskazach i tablicach w Los Angeles) przypominającym naszą oponkę z czekoladą i wiórkami miło spędzam czas oczekując na wyjście słonecznych promieni. Moje prośby zostają wysłuchane i pół godziny później wyleguję się już na plaży w Playa de las America. Po południu w drodze do hotelu pora na zakup pamiątek, polecam kupować z dala od głównej promenady, bo mogą być nawet kilka razy droższe niż w innym punkcie. Tradycją jest już wysłanie widokówki do mojej germanistki z LO – to były czasy! Po zakupie souvenirów czas na jedzonko, w McDonald’s delektuję się pomidorowym chłodnikiem gazpacho i kanapką Snack Wrap Grilled Beef, u nas czegoś takiego nie było do tej pory w ofercie. Po odpoczynku przychodzi czas, by udać się na hotelowy basen, jest na powietrzu a woda w nim jest podgrzewana, co zdecydowanie poprawia komfort kąpieli. Korzystało z niego bardzo mało gości, mam więc pełną swobodę ruchów w wodzie. Po wysiłku na kolację serwuję sobie quiche z szynką i serem. Palce lizać!
Kolejny dzień nie różni się prawie wcale od dnia poprzedniego, uzupełniają go jedynie nocna secja clubbingu, a właściwie jej nieudana próba, bo okazuje się, że na Teneryfie życie nocne na początku czerwca praktycznie nie istnieje. Ciekawie było jedynie w jednym lokalu, który zorganizował imprezę „aloha” w hawajskim stylu, każdy gość przed wejściem dostawał od hostów (nie wiem, czy tak można pisać po polsku, ale skoro jest hostessa, to czemu ma nie być hosta – z angielskiego - lub nawet hosterów :-P) sznur kwiatów do założenia na szyję. Ach, Waikiki, nie ukrywam, że też chciałbym kiedyś polecieć do 50. stanu USA. W pierwszej kolejności jednak czekam na ofertę promocyjną do Miami.

Czas minął szybko, w sobotę po lekkim śniadaniu i spakowaniu bagażu wybieram się na krótki spacer na plażę, trzeba pożegnać się z Oceanem Atlantyckim, nie wiadomo na jak długo. Tak się składa, że akurat pogoda zaczyna się psuć, na niebie pojawiają się chmury, więc o opalanie może być ciężko. Ale szanowni wczasowicze, nie zrażajcie się – nawet jeśli nie widzicie bezchmurnego nieba, to na Kanarach słońce operuje pod ostrym kątem i z pewnością szybko wasza skóra nabierze upragniony brązowy odcień. Sam byłem zdziwiony, że tak szybko nie złapało! Nadeszła chwila pożegnania z Teneryfą, autobusem spod hotelu za 1,90 euro dojeżdżam po około 20 minutach pod halę odlotów lotniska Reina Sofia. Mam jeszcze trochę czasu do otwarcia odprawy, rozluźniam więc obolałe nogi na wygodnych lotniskowych krzesłach. Przed stanowiskami ponownie kłębi się tłum Polaków, tym razem jest także dość dużo Niemców i grupka Hiszpanów lecących do Berlina – stamtąd mają udać się do Polski na Euro. Nie spotykam żadnej znanej mi twarzy z środowego lotu, wynika z tego, że turyści latają tutaj na minimum tydzień a nie na 3 dni jak ja. Większość moich podróży odbywa się jednak w ekspresowym tempie, bo nie mogę pozwolić sobie na zbyt dużo wolnego, poza tym szybko się nudzę, wolę podróżować częściej a krócej.
Boarding przebiega powoli, panie z służby lotniska są skrupulatne, proszą o przepakowanie się do jednej sztuki bagażu podręcznego, dużo pasażerów musi też umieszczać swoje walizki w przygotowanych do tego celu metalowych pojemnikach o wymiarach dozwolonego bagażu podręcznego. Zaletą linii easyJet jest to, że nie ma limitu wagowego a jeden z wymiarów bagażu jest o 5 cm większy niż u konkurencji. Wreszcie wzbijamy się w powietrze, w tym czasie wypogodziło się i podziwiam łagodny start samolotu tuż nad oceanem. Nietypowa jest też trasa samolotu – nie lecimy od razu w kierunku Hiszpanii, lecz mijamy Maderę, następnie lecimy wzdłuż portugalskiego wybrzeża i kraju Basków i nad wodami terytorialnym Francji, dopiero tam wznosimy się nad kontynent. Kiedy lądujemy na Berlinem, w oddali widać strzelające w górę kolorowe fajerwerki – to znak, że reprezentacji Niemiec wygrała w pierwszym meczu turniej Euro 2012. Pół godziny przed czasem pilot łagodnie przyziemia i znów znajduję się w Berlinie, port lotniczy Schönefeld, jest godzina 22:10 czasu lokalnego. Gute Nacht, meine Damen und Herren!
Odlot na Teneryfę (lotnisko Tenerife Sur – TFS, jest jeszcze lotnisko położone na północy wyspy Tenerife Norte - TFN) planowo miał nastąpić 3 dni po otwarciu nowego portu lotniczego Berlin Brandenburg International BER, z powodu opóźnień w odbiorze otwarcie nowego lotniska dla metropolii Berlin zostało przełożone na marzec 2013 roku, a ja po raz kolejny odlatywałem ze starego poczciwego lotniska Berlin Schönefeld. Nie jestem fanem tego portu lotniczego, Tegel też nie jest lepsze, terminale są w barwach żółto-szarych, ale że siatka połączeń z Niemiec jest znacznie bogatsza niż ta z Polski, to nie pozostaje mi nic innego jak wybierać tamtejsze lotniska. Ponieważ odlot był rozkładowo zaplanowany na godzinę 11:30, wybrałem po raz kolejny ofertę przewoźnika Polski Bus – bilet autokarowy na trasie Warszawa (Metro Wilanowska) – Berlin (lotnisko SXF) kosztował mnie raptem 30 zł. Kupowałem go jednak w dniu wrzucenia do systemu nowej puli biletów, kolejne mogły być już droższe.
Autokar przyjechał na pętlę autobusową o czasie, pasażerów nie było zbyt wielu, więc mogłem swobodnie rozłożyć się na dwóch siedzeniach i spróbować zasnąć, bo to kurs nocny. 2 dni wcześniej otwarto kolejny fragment autostrady, miałem zatem okazję wypróbować nową trasę. Najgorsze są długie ponad półgodzinne postoje w Łodzi i Poznaniu, bez zatrzymywania się autokar dojechałbym na miejsce znacznie szybciej. We wtorkowy wieczór nad Warszawą wisiały chmury, ale okazało się, że w Wielkopolsce pięknie świeciło słońce – było na tyle silne, że uniemożliwiło mi śledzenie tranzytu Wenus na słońcu. Kiedy nad ranem zobaczyłem drogowskaz do zajazdu "Złota Grota" w gminie Torzym aż zadrżałem – czyżby kierowca wzorem poprzednika znów chciał zaproponować turystom śniadanko w towarzystwie oszukańczej kelnereczki o urodzie Shazzy? Na szczęście dłuższy postój był na stacji Orlenu, moje obawy okazały się być płonne. Punktualnie o godzinie 8 rano (pół godziny przed czasem) wysiadłem tuż naprzeciwko głównego wejścia do terminala pasażerskiego lotniska Berlin Schönefeld. W terminalu B pomalowanym na pomarańczowo przeznaczonym jedynie dla pasażerów linii easyJet jest dość tłoczno, w Berlinie jest baza tego brytyjskiego przewoźnika, wiele samolotów startuje o podobnych godzinach. Mam jeszcze ponad godzinę do rozpoczęcia odprawy, konsumuję smaczne śniadanko w bistro Marche, przepakowuję nieco bagaż i zajmuję miejsce w pobliżu stanowisk check-in. Moje pierwsze przypuszczenia okazały się słuszne, wokół mnie dominują Polacy, są to przede wszystkim rodziny z małymi dziećmi. Reaguję na takich współpasażerów alergicznie, jak na złość okazuje się, że wszyscy lecą na Teneryfę. OK, powinienem być dumny, że Polacy stają się coraz bardziej mobilni, sami organizują sobie pobyt zagranicą i ruszają w podróż, zdaję sobie jednak sprawę, że na tym ich samodzielność się kończy. Kłania się nieznajomość języka, a swoim prostackim zachowaniem (nie wspomnę już o stroju – skarpety i sandały oraz reklamówka w ręku to klasyka gatunku; są też dziewczyny prosto z solarium z różowymi akcesoriami na sobie i ich partnerzy – macho z osiedlowej siłowni z obowiązkowym tatuażem na nodze!) robią nam niezła wizytówkę, akurat w dobie Euro 2012. Staram się jakoś ich ignorować i oczywiście pod żadnym pozorem nie zdradzam swojej narodowości. Na szczęście nie mam z tym większego problemu, większość i tak nie bierze mnie za Polaka, jak kiedyś polska konduktorka w pociągu BWE, która zaczęła mówić do mnie po angielsku :)
Sama odprawa mija bezproblemowo, nadaję bagaż rejestrowany, przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i oczekuję na odlot, 45 minut przez odlotem rozpoczyna się boarding, tym razem z gate 58, który zlokalizowany jest na poziomie -1. Wchodzimy bezpośrednio do samolotu, widzę, jak pracownice lotniska przechwytują pasażerów z ponadwymiarowym bagażem podręcznym i nalegają na zapłatę „haraczu”. Kiedy wchodzę na pokład większość miejsc jest już zajęta, zajmuję miejsce w siódmym rzędzie przy przejściu po prawej stronie. Obok mnie siedzi niemieckie małżeństwo w średnim wieku, para przez całą drogę nie sprawiała żadnych problemów, w przeciwieństwie do niemowląt i małych dzieci na pokładzie, które już z chwilą oderwania się samolotu od powierzchni ziemi zaczęły swój koncert – główny repertuar to krzyk i wręcz zanoszenie się płaczem. Tak było przez całe 5,5 godziny lotu, moje uszy i głowa znalazły się na skraju wyczerpania. Dobrze, że byłem jeszcze w stanie skupić się na lekturze prasy niemieckiej czy rozwiązywaniu zadań ze statystyki matematycznej na nadchodzący egzamin. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego młodzi rodzice decydują się na dość dalekie podróże z takimi maleństwami…
Po 5 godzinach bardzo gładkiego lotu kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów (a propos – kiedy załoga zorientował się, że większość pasażerów to Polacy, włączali także zapowiedzi z taśmy w języku polskim – pierwszy raz słyszałem standardowe komunikaty tej linii w języku polskim i zastanawia mnie, kto je przetłumaczył, bo była to fatalne kalka językowa), pasażerom siedzącym po lewej stronie ukazuje się górzysta wyspa, ci siedzący po prawej stronie mają przed sobą jedynie Ocean Atlantycki, przez co można odnieść wrażenie, że samolot będzie za chwilę wodował. Jeszcze parę minut tej karuzeli i już lądujemy na pasie startowym. Bienvenidos, Teneryfa!
Rozpalone słońce wita tłum turystów, wchodzimy na teren lotniska i dwóch latach przerwy znów widzę charakterystyczne żółto-czarne barwy hiszpańskiego systemu informacyjnego na lotniskach. Dość długo czekam na bagaż, pora zmienić ubranie na lżejsze i udać się na przystanek autobusowy. Wszystko jest bardzo dobrze oznakowane, nie sposób się zgubić. Z poszczególnych stanowisk odjeżdżają autobusy w różnych kierunkach, wszystko jest czytelnie rozpisane. Ponieważ autobus 450 jadący bezpośrednio do mojego kurortu Playa de las Americas będzie dopiero za 40 minut, wsiadam w inną linię jadącą do Los Cristianos tam przesiadam się w inny pojazd. Warto jeszcze na lotnisku zaopatrzyć się w darmową mapkę wyspy, to bardzo ułatwia poruszanie się po Teneryfie. Dość szybko docieram do hotelu Mar Ola Park, obiekt jest całkiem przyzwoity, ma podgrzewany basen (duży plus!), niedaleko znajduje się supermarket a parę metrów dalej jest spora piaszczysta plaża.
Po rozpakowaniu się i zabiegach kosmetycznych ruszam ku oceanowi. Zupełnie przypadkiem wybieram najbardziej reprezentacyjną ulicę miasta, gdzie znajdują się najlepsze butiki, jest też centrum handlowe i moja ulubiona Zara. Zakupy w tym sklepie w Hiszpanii wywołują u mnie prawdziwy dreszczyk pozytywnych emocji. Wybór ubrań jest bowiem znacznie większy a ceny niższe. Wprawdzie nie znalazłem tych rzeczy, które wypatrzyłem sobie w ich internetowym katalogu, ale i udało mi się upolować kuse jeansowe szorty – coś w stylu tych, które miał na sobie podczas spaceru na Lazurowym Wybrzeżu domniemany kochanek Lagerferlda Baptiste Giabiconi. Zainteresowanych odsyłam do zdjęć. Szukałem czegoś takiego od dłuższego czasu, bardzo cieszę się, że dostałem coś w podobnym guście. Kiedyś cierpiałem na kompleks grubych ud, ale od pewnego czasu się to zmieniło i eksponuję moje długie nogi bez nadmiernej krępacji. Po wieczornych zakupach w Zarze czas na jej młodszą siostrę Bershkę, tym razem wychodzę ze sklepu z cienkim niebieskim plecakiem treningowym. Zahaczam jeszcze o perfumerię (na Kanarach z racji przepisów podatkowych znacznie tańsze są perfumy) i wypróbowuję najnowsze zapachy Dolce & Gabbana (The One Sport & Light Blue Dreaming in Portofino), ale jakoś do mnie nie przemawiają. Na razie pozostanę przy moich D&G The One Gentleman. Zapada zmrok, rozświetlają się latarnie, na palmach i drzewach zawieszone są kolorowe lampki i ozdoby, wokół dużo iluminowanych fontann, szerokimi marmurowymi i granitowymi trotuarami suną elegancko ubrani turyści na wieczorną kolację, po ulicy bezszelestnie poruszają się białe taksówki, czuć, z głośników dudni muzyka, czuć, że kurort żyje. Jest już całkiem ciemno, kiedy docieram nad brzeg wzburzonego oceanu, dawno tam nie byłem, ale specyficzny zapach morskich fal sprawia, że wspomnienia z Gran Canarii wracają w mgnieniu oka. Spaceruję po nabrzeżu, jest wyjątkowo skaliste, wdycham świeże powietrze i cieszę się chwilą. Teraz pora na spacer nadmorskim bulwarem – po lewej stronie mam linię brzegową, jest dość urozmaicona, znajdziemy tam albo kamienie, albo krótkie piaszczyste plaże z ciemnym piaskiem, bo wyspa jest pochodzenia wulkanicznego. W oddali na horyzoncie migocze złowrogo łańcuch górski wraz z najwyższym szczytem Hiszpanii – Tede. Po prawej stronie mijam restaurację McDonald’s, w której zamawiam wieczorne cappuccino, idąc dalej raz za razem napotykam się na kolejną restaurację lub bar, wszystkie są już raczej zamykane, bo jest godzina 23. Na nadmorskiej promenadzie nie widać zbytnich tłumów, jest raczej pusto, chociaż pogoda zachęca do spacerów, są 23 stopnie Celsjusza, jest tu na tyle ciepło, że nie trzeba zakładać nic na t-shirt, żadnego pareo czy sweterka. To właśnie zapamiętałem z Gran Canarii. Docieram do małego drewnianego pomostu, który prowadzi na większą piaszczystą plażę z parasolami w hawajskim stylu (identyczne są na Majorce), tuż obok biegnie też główna droga połączona z deptakiem dla pieszych. Po drodze mijam kilka nocnych lokali, z wnętrz dudni wprawdzie muzyka, a w środku zionie pustką, to chyba jeszcze znak, że sezon się na dobre nie rozpoczął. Podczas całego pobytu widziałem przede wszystkim emerytów i rodziny z dziećmi, młodzieży czy par w sile wieku ani widu, ani słychu – pamiętajmy jednak, że mamy dopiero początek czerwca. Po długim spacerze powracam do hotelu i zapadam w błogi sen.
Poranek wita mnie pięknym słońcem i przyjemną temperaturą – biorę prysznic, wdziewam garderobę i biorę się za komponowanie śniadania – w apartamencie mam rewelacyjnie wyposażony aneks kuchenny, jest więc możliwość, by na spokojnie wszystko sobie przygotować. Poprzedniego dnia w supermarkecie nabyłem absolutny hit – pitny jogurt cynamonowy firmy Celgan – polecam wszystkim serdecznie! Ciekawie smakują także czekoladowe płatki w kształcie postaci z kreskówki „Simpsonowie”, po raz kolejny degustuję jogurt cuajada czy deser crema catalana i flan. Kuchnia hiszpańska nie przestaje zaskakiwać – jedyną niedogodnością jest fakt, że zdecydowaną większość jogurtów czy deserów można kupić tylko w czteropaku. Cena na opakowaniu obejmuje cztery sztuki produktu, nie wolno ich rozdzielać, aby zmieszać smaki. Podobnie rzecz ma się we Francji. Nie rozumiem zbytnio tego fenomenu, szczególnie godzi on we mnie jako poszukiwania wszelkich nowinek i mocno egzotycznych smaków niedostępnych w Polsce. Dobrze, że nie we wszystkich krajach ten proceder jest uskuteczniany, bo inaczej nic bym nie skosztował. Ciężkie jest życie singla w tym zakresie.
Po sytym posiłku ruszam na plażę – wybieram tą dalej położoną przy drewnianej kładce, gdzie poprzedniego wieczora zakończyłem mój „paseo nocturno”. Miasto dopiero budzi się do życia, sklepy, stoiska z pamiątkami czy restauracje są jeszcze zamknięte, nie ma nawet gdzie wypić porannej kawy – coś nie do pomyślenia np. we Włoszech, gdzie poranne espresso na szybko przy barze to niemal rytuał. Kocham takie klimaty, do tego zapach francuskiego pieczywa, zapach świeżej farby drukarskiej unoszącej się nad gazetami i to tempo szybkiego miasta. Tutaj czas płynie wolniej, niestety o dziwo chmury niekoniecznie wolniej się poruszają i parę minut po godzinie dziewiątej rano słońce jest przykryte sporą warstwą białego puchu. Na szczęście w sukurs przychodzi mi otwierany o godzinie 10 McDonald’s, gdzie przy porannej kawie i ciastku o nazwie Milka redondo (z hiszp. rondo – bardzo często to słowo występowało na drogowskazach i tablicach w Los Angeles) przypominającym naszą oponkę z czekoladą i wiórkami miło spędzam czas oczekując na wyjście słonecznych promieni. Moje prośby zostają wysłuchane i pół godziny później wyleguję się już na plaży w Playa de las America. Po południu w drodze do hotelu pora na zakup pamiątek, polecam kupować z dala od głównej promenady, bo mogą być nawet kilka razy droższe niż w innym punkcie. Tradycją jest już wysłanie widokówki do mojej germanistki z LO – to były czasy! Po zakupie souvenirów czas na jedzonko, w McDonald’s delektuję się pomidorowym chłodnikiem gazpacho i kanapką Snack Wrap Grilled Beef, u nas czegoś takiego nie było do tej pory w ofercie. Po odpoczynku przychodzi czas, by udać się na hotelowy basen, jest na powietrzu a woda w nim jest podgrzewana, co zdecydowanie poprawia komfort kąpieli. Korzystało z niego bardzo mało gości, mam więc pełną swobodę ruchów w wodzie. Po wysiłku na kolację serwuję sobie quiche z szynką i serem. Palce lizać!
Kolejny dzień nie różni się prawie wcale od dnia poprzedniego, uzupełniają go jedynie nocna secja clubbingu, a właściwie jej nieudana próba, bo okazuje się, że na Teneryfie życie nocne na początku czerwca praktycznie nie istnieje. Ciekawie było jedynie w jednym lokalu, który zorganizował imprezę „aloha” w hawajskim stylu, każdy gość przed wejściem dostawał od hostów (nie wiem, czy tak można pisać po polsku, ale skoro jest hostessa, to czemu ma nie być hosta – z angielskiego - lub nawet hosterów :-P) sznur kwiatów do założenia na szyję. Ach, Waikiki, nie ukrywam, że też chciałbym kiedyś polecieć do 50. stanu USA. W pierwszej kolejności jednak czekam na ofertę promocyjną do Miami.
Czas minął szybko, w sobotę po lekkim śniadaniu i spakowaniu bagażu wybieram się na krótki spacer na plażę, trzeba pożegnać się z Oceanem Atlantyckim, nie wiadomo na jak długo. Tak się składa, że akurat pogoda zaczyna się psuć, na niebie pojawiają się chmury, więc o opalanie może być ciężko. Ale szanowni wczasowicze, nie zrażajcie się – nawet jeśli nie widzicie bezchmurnego nieba, to na Kanarach słońce operuje pod ostrym kątem i z pewnością szybko wasza skóra nabierze upragniony brązowy odcień. Sam byłem zdziwiony, że tak szybko nie złapało! Nadeszła chwila pożegnania z Teneryfą, autobusem spod hotelu za 1,90 euro dojeżdżam po około 20 minutach pod halę odlotów lotniska Reina Sofia. Mam jeszcze trochę czasu do otwarcia odprawy, rozluźniam więc obolałe nogi na wygodnych lotniskowych krzesłach. Przed stanowiskami ponownie kłębi się tłum Polaków, tym razem jest także dość dużo Niemców i grupka Hiszpanów lecących do Berlina – stamtąd mają udać się do Polski na Euro. Nie spotykam żadnej znanej mi twarzy z środowego lotu, wynika z tego, że turyści latają tutaj na minimum tydzień a nie na 3 dni jak ja. Większość moich podróży odbywa się jednak w ekspresowym tempie, bo nie mogę pozwolić sobie na zbyt dużo wolnego, poza tym szybko się nudzę, wolę podróżować częściej a krócej.
Boarding przebiega powoli, panie z służby lotniska są skrupulatne, proszą o przepakowanie się do jednej sztuki bagażu podręcznego, dużo pasażerów musi też umieszczać swoje walizki w przygotowanych do tego celu metalowych pojemnikach o wymiarach dozwolonego bagażu podręcznego. Zaletą linii easyJet jest to, że nie ma limitu wagowego a jeden z wymiarów bagażu jest o 5 cm większy niż u konkurencji. Wreszcie wzbijamy się w powietrze, w tym czasie wypogodziło się i podziwiam łagodny start samolotu tuż nad oceanem. Nietypowa jest też trasa samolotu – nie lecimy od razu w kierunku Hiszpanii, lecz mijamy Maderę, następnie lecimy wzdłuż portugalskiego wybrzeża i kraju Basków i nad wodami terytorialnym Francji, dopiero tam wznosimy się nad kontynent. Kiedy lądujemy na Berlinem, w oddali widać strzelające w górę kolorowe fajerwerki – to znak, że reprezentacji Niemiec wygrała w pierwszym meczu turniej Euro 2012. Pół godziny przed czasem pilot łagodnie przyziemia i znów znajduję się w Berlinie, port lotniczy Schönefeld, jest godzina 22:10 czasu lokalnego. Gute Nacht, meine Damen und Herren!
It's Moscow time... / 11.05.2012 - 13.05.2012
Nadeszła pora na kolejną podróż, wyczekiwaną od ponad roku, bo bilety na trasie Warszawa – Moskwa – Warszawa w PLL LOT zakupiłem jeszcze w kwietniu 2011. Uwielbiam duże aglomeracje miejskie, świetnie się w nich czuję mimo panującego tam hałasu i zawsze po takim pobycie czuję lekki niedosyt, że wszystko trwało tak krótko i pora wracać do szarej polskie rzeczywistości. W podróży do Rosji miał towarzyszyć mi mój współlokator, byłem więc zadowolony, że będzie to pierwsza od dawna wyprawa, w której będę miał się do kogo odezwać. Niestety, przewrotny los chciał inaczej i w końcu byłem zmuszony wybrać się sam do tego olbrzymiego kraju z bogatą kulturą. Formalności wizowe załatwiałem samodzielnie, jestem zdecydowanym wrogiem wszelkich pośredników i agencji, które chcą wyciągnąć pieniądze od nierozgarniętych petentów. Wszystko poszło sprawnie, na wizyty w ambasadzie Federacji Rosyjskiej nie straciłem dużo czasu i na ponad miesiąc przed wyjazdem mogłem cieszyć się czerwoną wizą w paszporcie. Wylot był zaplanowany na piątek 11 maja na godzinę 16:00. Jeszcze przed 14 zjawiam się na Lotnisku Chopina, w oczy aż kłuje pustka na lotnisku, czyżby mimo weekendu podróżowało tak mało pasażerów? Nadaję bagaż do odprawy, dostaję kartę pokładową i zmykam do starego terminala przy stanowiskach strefy A i B, bo tam kolejka do kontroli bezpieczeństwa praktycznie nie istnieje, za to w tzw. międzyczasie na nowym terminalu w sektorach D, E, F zebrało się trochę pasażerów. Jeszcze tylko błyskawiczna wręcz kontrola paszportowa i jestem przy moim wyjściu do samolotu, działam na laptopie, trochę obserwuję podróżnych, wreszcie zbliża się pora na boarding, ale przy gate stoi dopiero jedna pracownica obsługi naziemnej. Najpierw wpuszcza załogę a na około 15 minut przed odlotem do wyjścia do autobusu zaproszeni zostają pasażerowie. Samych podróżujących jest niewiele, zwraca za to uwagę grupa głośno rozmawiających mężczyzn dość pokaźnych gabarytów z przywieszkami i logo Wojak Group. Okazuje się, że są to pracownicy Kompani Piwowarskiej, którzy jadą do Moskwy na jakieś zawody bokserskie, wśród nich rozpoznaję Krzysztofa Diablo Włodarczyka. To kolejny celebryta, którego mam okazję spotkać na lotnisku bądź w samolocie. Przypomnę, że leciałem już do Paryża z Pawłem Delągiem a do Nicei i Olivierem Janiakiem, ponadto miałem okazję na lotnisku widzieć Krzysztofa Ibisza, Małgorzatę Kożuchowską z mężem Bartkiem Wróblewskim czy Andrzeja Gołotę odlatującego do domu już w dzień po odpadnięciu z „Tańca z gwiazdami”. :-P Wreszcie autobus rusza i podjeżdżamy pod schodki prowadzące na pokład samolotu typu Embraer. Zajmuję moje wcześniej wybrane miejsce 6D przy oknie i widzę jak pan bagażowy wkłada na taśmę moją walizkę. Mam więc pewność, że poleci ze mną do Mokswy. Stewardessy rozpoczynają standardową safety demo i po kilku minutach kołowania wzbijamy się w powietrze. Samolot wkrótce po starcie skręca ostro w prawo, więc mogę podziwiać panoramę Warszawy ze Stadionem Narodowym na czele. Widoczność jest naprawdę dobra, więc dopóki mogę, to wyglądam za okno. Wkrótce po starcie rozpoczyna się serwis pokładowy, tradycyjnie spora kanapka, mały wafelek Prince Polo oraz zimne i gorące napoje + alkohol. Wybieram kawę oraz sok porzeczkowy i lustruję pobieżnie Kaleidoscope, czyli magazyn pokładowy LOT. Jest w nim ciekawy artykuł dotyczący różnych typów gniazdem elektrycznych na świecie oraz specjalna mapa dotycząca szczepień ochronnych przed wyjazdem do egzotycznych krajów. Polecam!
W końcu przed godziną 20 czasu moskiewskiego samolot zniża się do lądowania na lotnisku Szeremetiewo w Moskwie. Za chmurami widać piękne zielone lasy i jeziora, miasto jest po lewej stronie. Wreszcie, po kilku minutach samolot łagodnie przyziemia i przez rękaw wychodzę do terminala F. Ta część jest dość stara, oddana na olimpiadę w Moskwie, więc i fajerwerków tutaj nie ma. W oczy uderza wszechobecna cyrylica, tak inna od alfabetu łacińskiego. Szybko ustawiam się w kolejce do kontroli paszportowej, celnik wita mnie „Zdrastwujtje”, zabiera część A karty lądowania (część B należy mieć cały czas ze sobą i oddać dopiero przy wyjeździe z Rosji), wbija pieczątkę i już jestem na terytorium Rosji. Po chwili odbieram walizkę, mój bagaż wylatuje na taśmę jako pierwszy, szybko przemierzam przez zieloną strefę „Nothing to declare” i wychodzę do hali przylotów. Sporo ludzi oczekujących na kogoś, mnie tradycyjnie nikt nie wita karteczką z imieniem i nazwiskiem czy balonikami, mijam więc cieciów oferujących taxi do miasta i wychodzę na przystanek autobusowy przed budynek. Wkrótce potem podjeżdża bus 817 dowożący pasażerów do najbliższej stacji metra Planernaya. Bilet kupuje się u kierowcy, kasuje go w specjalnym urządzeniu a wtedy zwalnia się bramka/kołowrotek i można przejść w głąb autobusu. Miejsca jest dość dużo, bo to przegubowiec. Autobus krąży po ogromnym lotnisku i zbiera podróżnych ze wszystkich terminali, zabiera mu sporo czasu aż wyjedzie poza teren lotniska i wjedzie na drogę szybkiego ruchu. Na jezdni w obie strony sznur szybko jadących samochodów, to robi wrażenie. Za oknem robi się ciemno, a przed autobusem wreszcie wyłaniają się światła miasta, mijam olbrzymie blokowiska i zlokalizowane przy nich sklepy jak Auchan, IKEA czy Leroy Merlin – wszystkie nazwy pisane są cyrylicą! Widać, że Rosjanie bardzo szanują własny język, poza tym jak się okazuje angielskiego prawie wcale nie znają, więc przynajmniej w ten sposób mogą przeczytać te obco brzmiące nazwy. Po wyjściu z autobusu jest już prawie godzina 22, szybko przechodzę do metra, w kasie kupuję bilet dla siebie i osobny na bagaż (po 28 rubli) i przechodzę przez bramkę na peron. Wagony nie zaskakują, bo są identyczne jak te stare w Warszawie, inne jest tylko malowanie. Za to stacje są przepiękne, to prawdziwie dzieła sztuki, marmur, złoto, żyrandole, płaskorzeźby, coś wspaniałego. W metrze o kolejnej stacji informują komunikaty głosowe, ponadto z głośników wciąż płyną informacje, by szanować innych pasażerów, ustąpić miejsca inwalidom, osobom starszym i kobietom w ciąży. Te komunikaty z głośników kojarzą mi się z Wielkim Bratem, tego typu komunikatów można tam usłyszeć sporo, nawet na ulicy czy na Placu Czerwonym. Pewnie kiedyś puszczano tam przemówienia radzieckich dygnitarzy ;) Od razu mówię, że przed wyjazdem do Rosji niezbędne jest wręcz nauczenie się cyrylicy, bez tego ani rusz, w metrze wszystko oznakowane jest prawie tylko w ten sposób. Czasem pojawią się nazwy w wersji anglojęzycznej, ale są one w takich miejscach, że nie usprawnią np. przesiadki. Co ciekawe, tam, gdzie krzyżowały się dwie linie metra i zlokalizowane są dwa perony wyspowe na podobnej wysokości, pociągi na przeciwległych torach na tym samym peronie nie jadą w przeciwnym kierunku, lecz jeden jedzie linią nr 6 w kierunku A, a drugi wagonik to linia 5 w kierunku C - na drugim peronie zaś wagonik linii 6 w kierunku B i na przeciwległym torze wagonik linii 5 w kierunku D - żeby nie było za łatwo. Na szczęście wszystko jest podpisane, ale jak wspomniałem cyrylicą. Odstępy między stacjami są dość długie, metro się nieźle rozpędza i szarpie, jest naprawdę głębokie, schody ruchome to minimum 2 minuty jazdy w górę / w dół. Przy wejściu do metra dużo policji i ochrony, a na dole przy schodach ruchomych na każdej stacji w budce za szybą siedzi pan (lub nawet częściej pani) obsługujący schody i patrzący na obraz z kamery. Po przesiadce na stacji Kitay Gorod docieram wreszcie do mojego miejsca pobytu – Hostel Fresh w pobliżu ul. Sretenka przy stacji metra Sukharevskaya. Droga jest dobrze oznaczona, nie ma problemu, aby trafić. Tuż obok stacji metra jest restauracji McDonald’s, więc wiem, gdzie skonsumuję śniadanie. Drzwi w hostelu otwiera mi jeden z właścicieli tego przybytku – jak bardzo się zdziwiłem, że jest to po prostu mieszkanie na 3. piętrze w kamienicy – całość miała tylko 3 pokoje gościnne (dwa wieloosobowe i mój dwuosobowy), 2 pomieszczenia dla pracowników, kuchnię, łazienkę, toaletę i palarnię. W życiu nie widziałem czegoś tak mikroskopijnego. W Madrycie też mieszkałem w czymś podobnym, ale tam tego typu lokal zajmował całe piętro, a nie jedno mieszkanie. Co by nie mówić, Hostel Fresh był naprawdę nieźle i nowocześnie wyposażony, bardzo przypadł mi do gustu. Jedyną niedogodnością był fakt, że drzwi do tego mieszkania była zamykane na klucz i przy każdym wyjściu / wejściu ktoś z obsługi musiał czuwać na posterunku odźwiernego. Na recepcji pracowała młoda dziewczyna mówiąca w miarę komunikatywnie po angielsku, wspomagała się rosyjskim, ale z dogadaniem się nie było problemów.
Jeśli myślicie się, że teraz pora na nocleg, to jesteście w błędzie – po kąpieli i rozpakowaniu bagażu przyszła pora na Moskwę nocą. Już wcześniej upatrzyłem sobie klub, który chciałem odwiedzić, wszystko oznaczyłem na mapce i przygotowałem podręczne wydruki z Google Maps. Do lokalu Central Station pieszo szło się góra 20 minut, droga była nieskomplikowana, wyszedłem z hostelu ok. 1 w nocy, na ulicach praktycznie pustki, za to na jezdni samochody pędziły jak szalone. Moskwa pod tym względem bije na głowę nawet takie Car City, jak mówią o Los Angeles! Tutaj ruch samochodowy ma niesamowite natężenie w dzień i w nocy. Na szczęście dla pieszych jest bardzo dużo przejść podziemnych, bo inaczej przejście przez jezdnię byłoby wręcz niemożliwe. Ulice są bardzo szerokie, mają po wiele pasów a kierowcy jeżdżą niesamowicie szybko. Kiedy już dotarłem do Central Stadion na miejscu przeszedłem niemalże kontrolę osobistą przeprowadzoną przez ochronę. Z mojej torebki wszystko zostało wyłożone na tackę, pan zaglądał do pojemniczka w płynem do soczewek, szperał w opakowaniu z chusteczkami czy gumami do żucia. Widziałem, że dziewczynie stojącej w kolejce za mną sprawdzał portfel i przeglądał jego zawartość. Można poczuć się nieswojo, ale to jest cena, jaką płaci się w tym kraju za bezpieczeństwo. Jak się później przekonałem, w każdym sklepie czy lokalu była ochrona, nawet w kawiarni Starbucksa Coffee. Teraz przyszła pora na zabawę w rytmach disco rusco, można czuć się nieco nieswojo przy takiej muzyce, ale w końcu jestem w Rosji. Nieco po godz. 3 czasu lokalnego postanowiłem już udać się odpocząć, bo w końcu rano czekało na mnie wielkie miasto – mimo że zegar biologiczny podpowiadał mi, że jest dopiero 1 w nocy. Zupełnie nie mogę pojąć, dlaczego między Warszawą a Moskwą są 2 godziny różnicy czasu a między Warszawą a Paryżem różnicy czasu nie ma, mimo że jest dalej. To dopiero zagadka!
Kolejny dzień to sobota, pogoda od rana piękna, rano wprawdzie na niebie jest trochę chmur, ale później aż do wieczora świeci słońce, po śniadanku w MC (testuję kanapkę Big Breakfast Roll i kawę z lodami) idę wolnym krokiem w kierunku Placu Czerwonego. Mijam monumentalne budynki, wszystkie gmachy są dość niskie, ale szerokie, połyskują złote kopuły cerkwi, tłum zmierza do pracy, bo to jak się dowiaduję sobota pracująca. Przy Lubyance na olbrzymim rondzie pozostałości po uroczystości zaprzysiężenia Vladimira Putina na prezydenta Rosji. Aby przedostać się na drugą stronę tego ruchliwego skrzyżowania trzeba przejść podziemiem – oprócz wejścia do stacji metra znaleźć tam można także sklepiki / kioski ze wszystkim – są papierosy, alkohol, słodycze (w Rosji bardzo popularne są rogaliki Seven Days), napoje, souveniry, bielizna, rajstopy i wszelkie inne mydło i powidło. Przypomina to nieco nasze przejście pod rotundą, z tym, że tam takiego tłoku przy owych pawilonach nie ma. Po wyjściu na ulicę znajduję pocztę, okazuje się, że kolejka nie jest zbyt duża i zdobywam znaczki na widokówki. Nie mam pewności, czy mają je uliczni straganiarze, będę więc zabezpieczony. Panienka z okienka była dość młoda i biegle mówiła po angielsku (przede mną obsługiwała Francuzkę i słyszałem ich rozmowę), nabyłem znaczki i wyszedłem z budynku. Naprzeciwko poczty znajduje się GUM – największy i najelegantszy rosyjski dom handlowy – to taka handlowa z drogimi butikami stylizowana na XIX wiek. Połyskuje złoto, jest elegancko, a wśród turystów dominują oczywiście Japończycy. Wszyscy robią sobie zdjęcie przy fontannie położonej w środku pawilonów handlowych. Obsługa nie ma jeszcze wiele pracy i widać, że się jej nudzi. Wolnym krokiem opuszczam ten okazały gmach i jestem wreszcie n a Placu Czerwonym. Teraz już wiem, skąd wzięła się ta nazwa – otóż wszystkie budynki znajdujące się w jego bezpośredniej bliskości są barwy mocno czerwonej. Najbardziej podoba mi się katedra bł. Wasyla z bajecznie kolorowymi wieżyczkami i kopułami, to taka bajkowa budowla, jakby wyrwana z nie z tego świata. Obok majestatyczny Kreml i mauzoleum Lenina. Niestety, dla zwiedzających większość atrakcji jest niedostępna, bo dopiero trwają porządki po uroczystościach związanych z Dniem Zwycięstwa 9 maja, o czym przypominają plakaty na całym mieście. W drodze powrotnej na lotnisko Szeremetiweo stał młody skaut i wręczał przechodzącym pasażerom pomarańczowo-czarną wstążkę w paski – symbol zwycięstwa ZSRR nad faszystowskimi Niemcami. Po serii pamiątkowych fotografii przechodzę w dół wybrukowanym placem ku rzece Moskwie. Tuż przy niej oczywiście potężna arteria samochodowa, nie słyszę własnych myśli, na ulicy jest olbrzymi ruch. Przez około 40 minut spaceruję wzdłuż Kremla, podziwiam elementy warowne i konstrukcję tej fortecy. Moim oczom ukazuje się także moskiewski grób Nieznanego Żołnierza tuż przy ścianie Kremla. Wartę pełnią żołnierze a liczne wycieczki szkolne składają wieńce kwiatów. Z tego, co zauważyłem, to obowiązywały czarne spodnie / spódnice i białe bluzki / koszule dla uczniów. Tuż obok znajduje się rozległy park, na rabatach kwitną kolorowe tulipany, spora ilość fontann umila czas zwiedzającym. Żegnam się z okolicą Kremla i zmykam ku najsłynniejszemu deptakowi Moskwy, jakim jest ulica Arbat. Witają mnie odrestaurowane kolorowe kamienice, na parterze których znajdują się liczne kawiarnie, sklepy z pamiątkami oraz banki i apteki – w Moskwie tych ostatnich jest pod dostatkiem, są prawie na każdym rogu. Na trotuarze dużo spacerujących przechodniów, wśród nich kręcą się uliczni artyści (malarze), rozbrzmiewa muzyka. Ciekawą kawiarnią jest „Mu”, przed lokalem stoi figurka łaciatej krowy i całe wnętrze jest tak wystylizowane. Jest też moja ulubiona sieciówka Starbucksa Coffee, gdzie zaopatruję się w kubek z rysunkiem z Moskwy, oraz Dunkin’ Donuts – widzę, że menu tutaj jest sporo bogatsze niż w Niemczech, do torebki ląduję smakowite kolorowe pączki, na których namalowane są uśmiechnięte buźki. Ulica jest dość długa, a na jej końcu znajduje się restauracja McDonald’s – pora na deser – sezonowy shake o smaku mango i ciasto wiśniowe. Przy okazji wypisuję widokówki i wrzucam jest do skrzynki na pobliskiej poczcie – ciekawe, kiedy dotrą do Polski. Zaraz za fast-foodem jest dość spory supermarket, co bardzo mnie cieszy, bo do tej pory miałem okazję jedynie obejrzeć małe osiedlowe sklepiki o nazwie „produkty” (od razu przypominają mi się czeskie „potraviny”) – na wejściu przeżywam niezły szok – tuż za drzwiami ustawiony jest automat z soczewkami Acuvue – po wrzuceniu odpowiedniej kwoty i wybraniu szkieł kontaktowych można cieszyć się ostrością widzenia, bardzo fajna sprawa, u nas soczewki dostępne są tylko w salonach optycznych i niektórych aptekach, widzę, że wybór jest dość spory. Podobny automat widziałem jeszcze później na lotnisku. Wybór towarów w markecie niestety nie rzuca na kolana, by upolować jakieś nowości i bardziej wyszukane produkty, które zawsze przywożę z zagranicy, trzeba byłoby pewnie jechać do Auchan na przedmieściach Moskwy, ale kiedy myślę o długiej podróży trolejbusem, to mi się skutecznie odechciewa. Po wyjściu ze sklepu kieruję się na Nowy Arbat – to taka potężna arteria, po której obu stronach znajdują się domy towarowe – jeden z nich jest niesamowicie długi, z głośników nad promenadą usłyszeć można „Radio Arbat”, spaceruję w cieniu i po dłuższej chwili docieram rozstaj dróg, za mostem widać perełkę architektury okresu socjalizmu, czyli „pałac kultury” – w Moskwie jest takich bodajże 7, nazywane są one siostrami Stalina, bo to za czasów tego radzieckiego dyktatora wznoszone tego typu budowle. Warszawa także dostała taki w darze od Wielkiego Brata ze Wschodu. Po dłuższym spacerze pora wracać do hostelu – trzeba odpocząć i nabrać sił. Dopiero wieczorem po sieście ruszam na miasto – w metrze ok. godz. 22 jest naprawdę tłoczno, widać, że miasto żyje. Podoba mi się to – w Polsce o tej godzinie w wagonikach podziemnej kolejki spotkać można tylko imprezowiczów, najczęściej są to pijani dresiarze lub pseudoartyści ulicy z długimi włosami i gitarą w ręku. Tutaj przekrój społeczeństwa jest zdecydowanie szerszy. Podziwiam zadbane stacje metra, odwiedzam Dworzec Białoruski, z którego odjeżdżają pociągi międzynarodowe do Polski. Przypominają mi się dawne czasy, kiedy marzyłem, by pojechać „Polonezem” do Rosji – teraz cenię sobie jednak komfort i szybkość, lot trwa niecałym 2 godziny, a pociąg jedzie prawie 2 dni. Ale koleją transsyberyjską nie pogardzę ;)
Kolejnego dnia leniwie rozpoczynam poranek. W nocy była nurza, na ulicy jest mokro, ale na szczęście nie ma dużo kałuż, więc ochlapanie przez pędzące auta mi nie grozi. Tym razem w planach Kamergersky Pereulok i Kuznetsky Most. To takie dość snobistyczne ulice w pobliżu Teatru Wielkiego (Bolshoy Teatr), przy których znajdują się butiki i salony renomowanych marek – jest więc D&G czy Chanel. Pogoda zbytnio nie sprzyja, więc na dworze ludzi jest mało, miasto wyraźnie straciło impet, chociaż na głównych prospektach auta dalej pędzą bez opamiętania. Oddalam się od okolicy Placu Czerwonego, mijam rzekę Moskwę z kursującymi po niej stateczkami wycieczkowymi i zagłębiam się w mniej znaną okolicę, widzę ludzi wychodzących z cerkwi, handlarki ikon i dewocjonalia, trochę żebraków, popa w swoich powłóczystych szatach i zwykłych mieszkańców rosyjskiej stolicy. Tutaj świat jakby trochę stanął w miejscu, życie toczy się wolniej, zagląda też mnie turystów. Co zwraca uwagę to fakt, że w Moskwie jest czysto, nie me tyle brudu i śmieci na ulicach, co w Polsce. Czas na obiad, nie będę tu oryginalny moim wyborem, znów odwiedzam McDonald’s – cóż, typowych restauracji z rosyjskim jedzeniem nie udało mi się spotkać, zdecydowanie przeważają tradycyjne kawiarnie (nazywane tutaj „coffee house” lub „kofeinia”). By spróbować czegoś bardziej „regionalnego”, decyduję się na kanapkę „Beef A La Russ” z ciemnego pieczywa – smakuje naprawdę nieźle! Co do cen w tej sieci, to są o dziwo zbliżone do polskich realiów. Po południu czas na Galerię Tietriakowską z jej zbiorami, najbardziej zainteresował mnie jednak pan stojący przed budynek z małą małpką w ubranku i kolorową papugą na ramieniu. Można było sobie oczywiście robić z nim zdjęcia za stosowną opłatą. A ja myślałem, że takie obrazki to tylko na Gibraltarze.
Wskazówki zegara kręcą się nieubłagalnie, zbieram się więc do hostelu po walizkę i zmykam do metra, muszę odstać chwilkę w kolejce do kasy, bo automaty sprzedają tylko zwykłe jednorazowe bilety, a ja potrzebuję też specjalnego kwitu na przewóz bagażu. Jedna przesiadka na stacji Prospekt Mira i tym razem jadę do Dworca Białoruskiego (w Moskwie nie ma jednego głównego dworca kolejowego – jest ich kilka – każdy jest stacją końcową dla pociągów przyjeżdżających z danego kierunku – jest więc np. Dworzec Kijowski, Jarosławski czy Smoleński). Nie mam ochoty na spędzenie 3 godzin w komunikacje, wybieram się droższą, ale jakże wygodniejszą formę pociągu Aeroexpress, który bez zatrzymywania się w 35 minut pokonuje trasę na lotnisko Szeremetiewo – koszt to 320 rubli. Jestem na lotnisku przed godziną 18, mam jeszcze godzinę do rozpoczęcia odprawy, pogrążam się w obserwacji nieco egzotycznych podróżnych (widać, że Moskwa to ważny węzeł tranzytowy do Azji) a później w lekturze lokalnej prasy – „Moscow Times”. 2 godziny przed odlotem rozpoczyna się odprawa – dostaję ładną kartę pokładową z logo Aeroflotu, bo to z nimi LOT ma umowę dwustronną na przeloty z / do Rosji. W paszporcie przy wizie kolejna pieczątki, tym razem potwierdzająca wyjazd z kraju. Lotnisko jest dość ponure, w szaro-czarnych barwach, na szczęście po kontroli bezpieczeństwa moim oczom ukazuje się zgoła inny widok – biel rzuca na kolana, sporo sklepów duty free, kawiarni i większa restauracja na górze. Z laptopem zajmuję miejsce w strefie tranzytowej, tylko tam jest gniazdko elektryczne, do którego mogę podłączyć komputer – bez baterii wytrzyma co najwyżej 5 minut. Sprawdza prace moich uczniów ze szkoły językowej, czas dość szybko mija, zbliża się godzin 20:30 czasu lokalnego, udaję się więc do bramki. Przy wyjściu 43 jest wprawdzie już pracownica obsługi naziemnej, ale boarding zaczyna się z poślizgiem. Wśród pasażerów zauważam Adama Darskiego Nergala – pewnie pamiętacie jego gorący romans z Dodą i walkę z chorobą. Wraca z Moskwy z jakiś znajomym, wygląda na żywo zupełnie normalnie, na pewno nie zależy mu na rozgłosie. Tym razem boarding przez rękaw, tradycyjne safety demo i wreszcie odlot do Warszawy. Za mną siedzi grupka podchmielonych rubasznych panów w wieku około 40 – 50 lat. Zwłaszcza ten siedzący za mną jest dość pokaźnych rozmiarów i przy wstawaniu chwyta za mój fotel, przez co dość często mną zarzucało do tyło. Panowie są rozbawieni i zachowują się dość głośno, mnie te ich rozmowy i śmiechy dość mocno przeszkadzają w lekturze prasy, ale po kilku głębszych (oczywiście z menu wybrali też alkohol) trochę się uspokajają. Nie przeszkodziło to im jednak w podrywie stewardess, które muszą na różne sposoby się od nich odpędzać. Współczuję im szczerze takich bezpośrednich i nachalnych pasażerów. Przy okazji wyszło na jaw, że jedna ze stewardess była na pokładzie feralnego lotu z kapitanem Wroną na pokładzie. Panowie podpytują ją, jak to wyglądało od kulis. Podziwiam tą panią, że mimo takich traumatycznych przeżyć nadal lata! Cóż, i takim oto sympatycznym akcentem kończę opowieść o wizycie u Moskali, jest godzina 21:00 czasu lokalnego, lądowanie na Okęciu wyznacza koniec trasy. Game over…
W końcu przed godziną 20 czasu moskiewskiego samolot zniża się do lądowania na lotnisku Szeremetiewo w Moskwie. Za chmurami widać piękne zielone lasy i jeziora, miasto jest po lewej stronie. Wreszcie, po kilku minutach samolot łagodnie przyziemia i przez rękaw wychodzę do terminala F. Ta część jest dość stara, oddana na olimpiadę w Moskwie, więc i fajerwerków tutaj nie ma. W oczy uderza wszechobecna cyrylica, tak inna od alfabetu łacińskiego. Szybko ustawiam się w kolejce do kontroli paszportowej, celnik wita mnie „Zdrastwujtje”, zabiera część A karty lądowania (część B należy mieć cały czas ze sobą i oddać dopiero przy wyjeździe z Rosji), wbija pieczątkę i już jestem na terytorium Rosji. Po chwili odbieram walizkę, mój bagaż wylatuje na taśmę jako pierwszy, szybko przemierzam przez zieloną strefę „Nothing to declare” i wychodzę do hali przylotów. Sporo ludzi oczekujących na kogoś, mnie tradycyjnie nikt nie wita karteczką z imieniem i nazwiskiem czy balonikami, mijam więc cieciów oferujących taxi do miasta i wychodzę na przystanek autobusowy przed budynek. Wkrótce potem podjeżdża bus 817 dowożący pasażerów do najbliższej stacji metra Planernaya. Bilet kupuje się u kierowcy, kasuje go w specjalnym urządzeniu a wtedy zwalnia się bramka/kołowrotek i można przejść w głąb autobusu. Miejsca jest dość dużo, bo to przegubowiec. Autobus krąży po ogromnym lotnisku i zbiera podróżnych ze wszystkich terminali, zabiera mu sporo czasu aż wyjedzie poza teren lotniska i wjedzie na drogę szybkiego ruchu. Na jezdni w obie strony sznur szybko jadących samochodów, to robi wrażenie. Za oknem robi się ciemno, a przed autobusem wreszcie wyłaniają się światła miasta, mijam olbrzymie blokowiska i zlokalizowane przy nich sklepy jak Auchan, IKEA czy Leroy Merlin – wszystkie nazwy pisane są cyrylicą! Widać, że Rosjanie bardzo szanują własny język, poza tym jak się okazuje angielskiego prawie wcale nie znają, więc przynajmniej w ten sposób mogą przeczytać te obco brzmiące nazwy. Po wyjściu z autobusu jest już prawie godzina 22, szybko przechodzę do metra, w kasie kupuję bilet dla siebie i osobny na bagaż (po 28 rubli) i przechodzę przez bramkę na peron. Wagony nie zaskakują, bo są identyczne jak te stare w Warszawie, inne jest tylko malowanie. Za to stacje są przepiękne, to prawdziwie dzieła sztuki, marmur, złoto, żyrandole, płaskorzeźby, coś wspaniałego. W metrze o kolejnej stacji informują komunikaty głosowe, ponadto z głośników wciąż płyną informacje, by szanować innych pasażerów, ustąpić miejsca inwalidom, osobom starszym i kobietom w ciąży. Te komunikaty z głośników kojarzą mi się z Wielkim Bratem, tego typu komunikatów można tam usłyszeć sporo, nawet na ulicy czy na Placu Czerwonym. Pewnie kiedyś puszczano tam przemówienia radzieckich dygnitarzy ;) Od razu mówię, że przed wyjazdem do Rosji niezbędne jest wręcz nauczenie się cyrylicy, bez tego ani rusz, w metrze wszystko oznakowane jest prawie tylko w ten sposób. Czasem pojawią się nazwy w wersji anglojęzycznej, ale są one w takich miejscach, że nie usprawnią np. przesiadki. Co ciekawe, tam, gdzie krzyżowały się dwie linie metra i zlokalizowane są dwa perony wyspowe na podobnej wysokości, pociągi na przeciwległych torach na tym samym peronie nie jadą w przeciwnym kierunku, lecz jeden jedzie linią nr 6 w kierunku A, a drugi wagonik to linia 5 w kierunku C - na drugim peronie zaś wagonik linii 6 w kierunku B i na przeciwległym torze wagonik linii 5 w kierunku D - żeby nie było za łatwo. Na szczęście wszystko jest podpisane, ale jak wspomniałem cyrylicą. Odstępy między stacjami są dość długie, metro się nieźle rozpędza i szarpie, jest naprawdę głębokie, schody ruchome to minimum 2 minuty jazdy w górę / w dół. Przy wejściu do metra dużo policji i ochrony, a na dole przy schodach ruchomych na każdej stacji w budce za szybą siedzi pan (lub nawet częściej pani) obsługujący schody i patrzący na obraz z kamery. Po przesiadce na stacji Kitay Gorod docieram wreszcie do mojego miejsca pobytu – Hostel Fresh w pobliżu ul. Sretenka przy stacji metra Sukharevskaya. Droga jest dobrze oznaczona, nie ma problemu, aby trafić. Tuż obok stacji metra jest restauracji McDonald’s, więc wiem, gdzie skonsumuję śniadanie. Drzwi w hostelu otwiera mi jeden z właścicieli tego przybytku – jak bardzo się zdziwiłem, że jest to po prostu mieszkanie na 3. piętrze w kamienicy – całość miała tylko 3 pokoje gościnne (dwa wieloosobowe i mój dwuosobowy), 2 pomieszczenia dla pracowników, kuchnię, łazienkę, toaletę i palarnię. W życiu nie widziałem czegoś tak mikroskopijnego. W Madrycie też mieszkałem w czymś podobnym, ale tam tego typu lokal zajmował całe piętro, a nie jedno mieszkanie. Co by nie mówić, Hostel Fresh był naprawdę nieźle i nowocześnie wyposażony, bardzo przypadł mi do gustu. Jedyną niedogodnością był fakt, że drzwi do tego mieszkania była zamykane na klucz i przy każdym wyjściu / wejściu ktoś z obsługi musiał czuwać na posterunku odźwiernego. Na recepcji pracowała młoda dziewczyna mówiąca w miarę komunikatywnie po angielsku, wspomagała się rosyjskim, ale z dogadaniem się nie było problemów.
Jeśli myślicie się, że teraz pora na nocleg, to jesteście w błędzie – po kąpieli i rozpakowaniu bagażu przyszła pora na Moskwę nocą. Już wcześniej upatrzyłem sobie klub, który chciałem odwiedzić, wszystko oznaczyłem na mapce i przygotowałem podręczne wydruki z Google Maps. Do lokalu Central Station pieszo szło się góra 20 minut, droga była nieskomplikowana, wyszedłem z hostelu ok. 1 w nocy, na ulicach praktycznie pustki, za to na jezdni samochody pędziły jak szalone. Moskwa pod tym względem bije na głowę nawet takie Car City, jak mówią o Los Angeles! Tutaj ruch samochodowy ma niesamowite natężenie w dzień i w nocy. Na szczęście dla pieszych jest bardzo dużo przejść podziemnych, bo inaczej przejście przez jezdnię byłoby wręcz niemożliwe. Ulice są bardzo szerokie, mają po wiele pasów a kierowcy jeżdżą niesamowicie szybko. Kiedy już dotarłem do Central Stadion na miejscu przeszedłem niemalże kontrolę osobistą przeprowadzoną przez ochronę. Z mojej torebki wszystko zostało wyłożone na tackę, pan zaglądał do pojemniczka w płynem do soczewek, szperał w opakowaniu z chusteczkami czy gumami do żucia. Widziałem, że dziewczynie stojącej w kolejce za mną sprawdzał portfel i przeglądał jego zawartość. Można poczuć się nieswojo, ale to jest cena, jaką płaci się w tym kraju za bezpieczeństwo. Jak się później przekonałem, w każdym sklepie czy lokalu była ochrona, nawet w kawiarni Starbucksa Coffee. Teraz przyszła pora na zabawę w rytmach disco rusco, można czuć się nieco nieswojo przy takiej muzyce, ale w końcu jestem w Rosji. Nieco po godz. 3 czasu lokalnego postanowiłem już udać się odpocząć, bo w końcu rano czekało na mnie wielkie miasto – mimo że zegar biologiczny podpowiadał mi, że jest dopiero 1 w nocy. Zupełnie nie mogę pojąć, dlaczego między Warszawą a Moskwą są 2 godziny różnicy czasu a między Warszawą a Paryżem różnicy czasu nie ma, mimo że jest dalej. To dopiero zagadka!
Kolejny dzień to sobota, pogoda od rana piękna, rano wprawdzie na niebie jest trochę chmur, ale później aż do wieczora świeci słońce, po śniadanku w MC (testuję kanapkę Big Breakfast Roll i kawę z lodami) idę wolnym krokiem w kierunku Placu Czerwonego. Mijam monumentalne budynki, wszystkie gmachy są dość niskie, ale szerokie, połyskują złote kopuły cerkwi, tłum zmierza do pracy, bo to jak się dowiaduję sobota pracująca. Przy Lubyance na olbrzymim rondzie pozostałości po uroczystości zaprzysiężenia Vladimira Putina na prezydenta Rosji. Aby przedostać się na drugą stronę tego ruchliwego skrzyżowania trzeba przejść podziemiem – oprócz wejścia do stacji metra znaleźć tam można także sklepiki / kioski ze wszystkim – są papierosy, alkohol, słodycze (w Rosji bardzo popularne są rogaliki Seven Days), napoje, souveniry, bielizna, rajstopy i wszelkie inne mydło i powidło. Przypomina to nieco nasze przejście pod rotundą, z tym, że tam takiego tłoku przy owych pawilonach nie ma. Po wyjściu na ulicę znajduję pocztę, okazuje się, że kolejka nie jest zbyt duża i zdobywam znaczki na widokówki. Nie mam pewności, czy mają je uliczni straganiarze, będę więc zabezpieczony. Panienka z okienka była dość młoda i biegle mówiła po angielsku (przede mną obsługiwała Francuzkę i słyszałem ich rozmowę), nabyłem znaczki i wyszedłem z budynku. Naprzeciwko poczty znajduje się GUM – największy i najelegantszy rosyjski dom handlowy – to taka handlowa z drogimi butikami stylizowana na XIX wiek. Połyskuje złoto, jest elegancko, a wśród turystów dominują oczywiście Japończycy. Wszyscy robią sobie zdjęcie przy fontannie położonej w środku pawilonów handlowych. Obsługa nie ma jeszcze wiele pracy i widać, że się jej nudzi. Wolnym krokiem opuszczam ten okazały gmach i jestem wreszcie n a Placu Czerwonym. Teraz już wiem, skąd wzięła się ta nazwa – otóż wszystkie budynki znajdujące się w jego bezpośredniej bliskości są barwy mocno czerwonej. Najbardziej podoba mi się katedra bł. Wasyla z bajecznie kolorowymi wieżyczkami i kopułami, to taka bajkowa budowla, jakby wyrwana z nie z tego świata. Obok majestatyczny Kreml i mauzoleum Lenina. Niestety, dla zwiedzających większość atrakcji jest niedostępna, bo dopiero trwają porządki po uroczystościach związanych z Dniem Zwycięstwa 9 maja, o czym przypominają plakaty na całym mieście. W drodze powrotnej na lotnisko Szeremetiweo stał młody skaut i wręczał przechodzącym pasażerom pomarańczowo-czarną wstążkę w paski – symbol zwycięstwa ZSRR nad faszystowskimi Niemcami. Po serii pamiątkowych fotografii przechodzę w dół wybrukowanym placem ku rzece Moskwie. Tuż przy niej oczywiście potężna arteria samochodowa, nie słyszę własnych myśli, na ulicy jest olbrzymi ruch. Przez około 40 minut spaceruję wzdłuż Kremla, podziwiam elementy warowne i konstrukcję tej fortecy. Moim oczom ukazuje się także moskiewski grób Nieznanego Żołnierza tuż przy ścianie Kremla. Wartę pełnią żołnierze a liczne wycieczki szkolne składają wieńce kwiatów. Z tego, co zauważyłem, to obowiązywały czarne spodnie / spódnice i białe bluzki / koszule dla uczniów. Tuż obok znajduje się rozległy park, na rabatach kwitną kolorowe tulipany, spora ilość fontann umila czas zwiedzającym. Żegnam się z okolicą Kremla i zmykam ku najsłynniejszemu deptakowi Moskwy, jakim jest ulica Arbat. Witają mnie odrestaurowane kolorowe kamienice, na parterze których znajdują się liczne kawiarnie, sklepy z pamiątkami oraz banki i apteki – w Moskwie tych ostatnich jest pod dostatkiem, są prawie na każdym rogu. Na trotuarze dużo spacerujących przechodniów, wśród nich kręcą się uliczni artyści (malarze), rozbrzmiewa muzyka. Ciekawą kawiarnią jest „Mu”, przed lokalem stoi figurka łaciatej krowy i całe wnętrze jest tak wystylizowane. Jest też moja ulubiona sieciówka Starbucksa Coffee, gdzie zaopatruję się w kubek z rysunkiem z Moskwy, oraz Dunkin’ Donuts – widzę, że menu tutaj jest sporo bogatsze niż w Niemczech, do torebki ląduję smakowite kolorowe pączki, na których namalowane są uśmiechnięte buźki. Ulica jest dość długa, a na jej końcu znajduje się restauracja McDonald’s – pora na deser – sezonowy shake o smaku mango i ciasto wiśniowe. Przy okazji wypisuję widokówki i wrzucam jest do skrzynki na pobliskiej poczcie – ciekawe, kiedy dotrą do Polski. Zaraz za fast-foodem jest dość spory supermarket, co bardzo mnie cieszy, bo do tej pory miałem okazję jedynie obejrzeć małe osiedlowe sklepiki o nazwie „produkty” (od razu przypominają mi się czeskie „potraviny”) – na wejściu przeżywam niezły szok – tuż za drzwiami ustawiony jest automat z soczewkami Acuvue – po wrzuceniu odpowiedniej kwoty i wybraniu szkieł kontaktowych można cieszyć się ostrością widzenia, bardzo fajna sprawa, u nas soczewki dostępne są tylko w salonach optycznych i niektórych aptekach, widzę, że wybór jest dość spory. Podobny automat widziałem jeszcze później na lotnisku. Wybór towarów w markecie niestety nie rzuca na kolana, by upolować jakieś nowości i bardziej wyszukane produkty, które zawsze przywożę z zagranicy, trzeba byłoby pewnie jechać do Auchan na przedmieściach Moskwy, ale kiedy myślę o długiej podróży trolejbusem, to mi się skutecznie odechciewa. Po wyjściu ze sklepu kieruję się na Nowy Arbat – to taka potężna arteria, po której obu stronach znajdują się domy towarowe – jeden z nich jest niesamowicie długi, z głośników nad promenadą usłyszeć można „Radio Arbat”, spaceruję w cieniu i po dłuższej chwili docieram rozstaj dróg, za mostem widać perełkę architektury okresu socjalizmu, czyli „pałac kultury” – w Moskwie jest takich bodajże 7, nazywane są one siostrami Stalina, bo to za czasów tego radzieckiego dyktatora wznoszone tego typu budowle. Warszawa także dostała taki w darze od Wielkiego Brata ze Wschodu. Po dłuższym spacerze pora wracać do hostelu – trzeba odpocząć i nabrać sił. Dopiero wieczorem po sieście ruszam na miasto – w metrze ok. godz. 22 jest naprawdę tłoczno, widać, że miasto żyje. Podoba mi się to – w Polsce o tej godzinie w wagonikach podziemnej kolejki spotkać można tylko imprezowiczów, najczęściej są to pijani dresiarze lub pseudoartyści ulicy z długimi włosami i gitarą w ręku. Tutaj przekrój społeczeństwa jest zdecydowanie szerszy. Podziwiam zadbane stacje metra, odwiedzam Dworzec Białoruski, z którego odjeżdżają pociągi międzynarodowe do Polski. Przypominają mi się dawne czasy, kiedy marzyłem, by pojechać „Polonezem” do Rosji – teraz cenię sobie jednak komfort i szybkość, lot trwa niecałym 2 godziny, a pociąg jedzie prawie 2 dni. Ale koleją transsyberyjską nie pogardzę ;)
Kolejnego dnia leniwie rozpoczynam poranek. W nocy była nurza, na ulicy jest mokro, ale na szczęście nie ma dużo kałuż, więc ochlapanie przez pędzące auta mi nie grozi. Tym razem w planach Kamergersky Pereulok i Kuznetsky Most. To takie dość snobistyczne ulice w pobliżu Teatru Wielkiego (Bolshoy Teatr), przy których znajdują się butiki i salony renomowanych marek – jest więc D&G czy Chanel. Pogoda zbytnio nie sprzyja, więc na dworze ludzi jest mało, miasto wyraźnie straciło impet, chociaż na głównych prospektach auta dalej pędzą bez opamiętania. Oddalam się od okolicy Placu Czerwonego, mijam rzekę Moskwę z kursującymi po niej stateczkami wycieczkowymi i zagłębiam się w mniej znaną okolicę, widzę ludzi wychodzących z cerkwi, handlarki ikon i dewocjonalia, trochę żebraków, popa w swoich powłóczystych szatach i zwykłych mieszkańców rosyjskiej stolicy. Tutaj świat jakby trochę stanął w miejscu, życie toczy się wolniej, zagląda też mnie turystów. Co zwraca uwagę to fakt, że w Moskwie jest czysto, nie me tyle brudu i śmieci na ulicach, co w Polsce. Czas na obiad, nie będę tu oryginalny moim wyborem, znów odwiedzam McDonald’s – cóż, typowych restauracji z rosyjskim jedzeniem nie udało mi się spotkać, zdecydowanie przeważają tradycyjne kawiarnie (nazywane tutaj „coffee house” lub „kofeinia”). By spróbować czegoś bardziej „regionalnego”, decyduję się na kanapkę „Beef A La Russ” z ciemnego pieczywa – smakuje naprawdę nieźle! Co do cen w tej sieci, to są o dziwo zbliżone do polskich realiów. Po południu czas na Galerię Tietriakowską z jej zbiorami, najbardziej zainteresował mnie jednak pan stojący przed budynek z małą małpką w ubranku i kolorową papugą na ramieniu. Można było sobie oczywiście robić z nim zdjęcia za stosowną opłatą. A ja myślałem, że takie obrazki to tylko na Gibraltarze.
Wskazówki zegara kręcą się nieubłagalnie, zbieram się więc do hostelu po walizkę i zmykam do metra, muszę odstać chwilkę w kolejce do kasy, bo automaty sprzedają tylko zwykłe jednorazowe bilety, a ja potrzebuję też specjalnego kwitu na przewóz bagażu. Jedna przesiadka na stacji Prospekt Mira i tym razem jadę do Dworca Białoruskiego (w Moskwie nie ma jednego głównego dworca kolejowego – jest ich kilka – każdy jest stacją końcową dla pociągów przyjeżdżających z danego kierunku – jest więc np. Dworzec Kijowski, Jarosławski czy Smoleński). Nie mam ochoty na spędzenie 3 godzin w komunikacje, wybieram się droższą, ale jakże wygodniejszą formę pociągu Aeroexpress, który bez zatrzymywania się w 35 minut pokonuje trasę na lotnisko Szeremetiewo – koszt to 320 rubli. Jestem na lotnisku przed godziną 18, mam jeszcze godzinę do rozpoczęcia odprawy, pogrążam się w obserwacji nieco egzotycznych podróżnych (widać, że Moskwa to ważny węzeł tranzytowy do Azji) a później w lekturze lokalnej prasy – „Moscow Times”. 2 godziny przed odlotem rozpoczyna się odprawa – dostaję ładną kartę pokładową z logo Aeroflotu, bo to z nimi LOT ma umowę dwustronną na przeloty z / do Rosji. W paszporcie przy wizie kolejna pieczątki, tym razem potwierdzająca wyjazd z kraju. Lotnisko jest dość ponure, w szaro-czarnych barwach, na szczęście po kontroli bezpieczeństwa moim oczom ukazuje się zgoła inny widok – biel rzuca na kolana, sporo sklepów duty free, kawiarni i większa restauracja na górze. Z laptopem zajmuję miejsce w strefie tranzytowej, tylko tam jest gniazdko elektryczne, do którego mogę podłączyć komputer – bez baterii wytrzyma co najwyżej 5 minut. Sprawdza prace moich uczniów ze szkoły językowej, czas dość szybko mija, zbliża się godzin 20:30 czasu lokalnego, udaję się więc do bramki. Przy wyjściu 43 jest wprawdzie już pracownica obsługi naziemnej, ale boarding zaczyna się z poślizgiem. Wśród pasażerów zauważam Adama Darskiego Nergala – pewnie pamiętacie jego gorący romans z Dodą i walkę z chorobą. Wraca z Moskwy z jakiś znajomym, wygląda na żywo zupełnie normalnie, na pewno nie zależy mu na rozgłosie. Tym razem boarding przez rękaw, tradycyjne safety demo i wreszcie odlot do Warszawy. Za mną siedzi grupka podchmielonych rubasznych panów w wieku około 40 – 50 lat. Zwłaszcza ten siedzący za mną jest dość pokaźnych rozmiarów i przy wstawaniu chwyta za mój fotel, przez co dość często mną zarzucało do tyło. Panowie są rozbawieni i zachowują się dość głośno, mnie te ich rozmowy i śmiechy dość mocno przeszkadzają w lekturze prasy, ale po kilku głębszych (oczywiście z menu wybrali też alkohol) trochę się uspokajają. Nie przeszkodziło to im jednak w podrywie stewardess, które muszą na różne sposoby się od nich odpędzać. Współczuję im szczerze takich bezpośrednich i nachalnych pasażerów. Przy okazji wyszło na jaw, że jedna ze stewardess była na pokładzie feralnego lotu z kapitanem Wroną na pokładzie. Panowie podpytują ją, jak to wyglądało od kulis. Podziwiam tą panią, że mimo takich traumatycznych przeżyć nadal lata! Cóż, i takim oto sympatycznym akcentem kończę opowieść o wizycie u Moskali, jest godzina 21:00 czasu lokalnego, lądowanie na Okęciu wyznacza koniec trasy. Game over…
Subskrybuj:
Posty (Atom)