Pokazywanie postów oznaczonych etykietą BUD. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą BUD. Pokaż wszystkie posty

Weekend u Madziarów / 29.08.2020 - 30.08.2020

Przede mną ostatni weekend wakacji, w Polsce akurat ma miejsce załamanie pogody i szczęśliwie udało mi się właśnie na ten czas zakupić bilety do Budapesztu. Akurat dzień przed wylotem węgierski rząd zapowiedział, że od 1 września zamknie swoje granice dla cudzoziemców, więc tym bardziej cieszyłem się na ten wyjazd. Wprawdzie w stolicy Węgier bywałem już nie raz, a ładnych parę lat temu przeżyłem romans z tym językiem, ale w ramach koronawirusowych ograniczeń nie będę narzekał na destynację, z uwagi na dynamiczną sytuację epidemiologiczną miałem małe pole do wyboru kolejnego kierunku podroży.

Na Lotnisku Chopina w sobotni poranek jest niemal pusto, nie ma żadnej kolejki do odprawy dla pasażerów klasy biznes czy do kontroli bezpieczeństwa fast track i chwilę później relaksuję się juz w saloniku Polonez, gdzie mimo reżimu sanitarnego oferta jest naprawdę zróżnicowana, poza zimnym bufetem korzystam także z opcji dania gorącego w postaci znanego mi już omleta, smakuje wybornie.

Boarding na rejs do Budapesztu rozpoczyna się punktualnie, niestety, do samolotu zostajemy przewiezieni autobusem, za czym nie przepadam. Na pokładzie wita nas już szefowa pokładu pani Kamila a chwilę później z kokpitu słychać głos kapitana Dominika Nowakowskiego, z którym to po raz kolejny mam okazję wzbić się w przestworza. Zachmurzenie nad Warszawą jest dość duże i dopiero po około kwadransie wynurzamy się z chmur, zostaje wyłączona sygnalizacja zapiąć pasy a załoga rozpoczyna serwis w postaci butelki wody mineralnej Ostromecko, słodkiej przekąski z piekarni Putka (jagodzianka bądź pasztecik ze szpinakiem) oraz orzeszków - po raz kolejny zabrakło Grześków, tym razem nie pojawiły się także precelki ani żelki Frugo. Lot trwa niecałą godzinę, przy podejściu do lądowania zaś idealnie widać z lotu ptaka Budapeszt, Dunaj i mosty nad nim oraz gmach parlamentu narodowego, który po niedawnym remoncie na nowo olśniewa swoim blaskiem.

Po nadzwyczaj sprawnym dotarciu do hotelu (mimo zamknięcia znacznego odcinka trzeciej linii metra) Ibis Styles Centrum w samym sercu miasta ruszam na spacer nad rzekę, a po drodze zatrzymuję się w bistro Leves, gdzie serwowane są zupy na wynos w cenie 590 zł za kubek - tak jest, są one sprzedawane w papierowych kubkach na wynos niczym kawa w sieciówkach, wygląda to bardzo oryginalnie i jest niezwykle apetyczne, zupa sycylijska z kurczakie bardzo mi smakowała. Po krótkim spacerze ruszam do metra i po krótkiej przesiadce docieram "zabytkową" linią numer 1 do kąpieliska Széchenyi, gdzie także udaje mi się załapać na promocję i całodniowy bilet wstępu na te baseny termalne kosztuje jedyne 3500 HUF (ok. 45 PLN). To niemal 50 % dawnej ceny wyjściowej, widać, że akcja koronawirus zrobił swoje. Elegancki pomalowany na żółto gmach mieści w sobie kilka różnego rodzaju kąpielisk, ale chyba najbardziej oblegany jest basen/brodzik z gorącymi źródłami. Na dworze piękna lampa i 35 stopni Celsjusza, a temperatura wody jeszcze kilka stopni wyższa, zaczynam błogi relaks. Później na chwilę wchodzę także do sauny suchej, ale jest w niej niesamowicie gorąco, do takiej temperatury jednak nie jestem przyzwyczajony, czas ochłodzić się zimnym prysznicem i powoli zbierać do wyjścia. Przede mną bowiem kulinarny gwóźdź programu, czyli placek po węgiersku zwany tutaj "lángos". Przy dworcu kolejowym Nyugati znajduje się coś na kształt warszawskiego Nocnego Marketu w znacznie mniejszej skali, ale tam właśnie mieści się stoisko, na którym serwowany jest ten przysmak, wybieram lángosa w wersji klasycznej ze śmietaną, czosnkiem i startym żółtym serem. Smakuje wybornie! Na deser dopycham się jeszcze kołaczem z wiórkami kokosowymi ;) Jest mi błogo, uczta kulinarna za mną, teraz czas na zakupy w supermarkecie sieci SPAR, który zawsze odwiedzam, ilekroć jestem na Węgrzech. W koszyku lądują lokalne łakocie, pasta paprykowa, salami, batonik Balaton, owocowe chłodniki Knorra, egzotyczne owsianki Dr. Oetker, roślinny jogurt ananasowo-kokosowy Alpro, orzechy w otoczce barbecue czy też wino egri bikaver. Jak dobrze, że w ramach karty Frequent Traveller mam możliwość zabrania na pokład dodatkowej sztuki bagażu, także w przypadku biletu w taryfie Ecomomy Saver. Wieczór to czas na spacery po mieście, mijam po drodze całkiem dużo lokali/barów/pubów, epidemii zupełnie tutaj nie widać i na dobrą sprawę jedyne miejsca, gdzie zakłada się maski ochronne to komunikacja miejska (z tym, że nie obowiązuje tutaj limit pasażerów, miejsca nie są blokowane czy oznaczane a z ekranów czy szyb nie epatują plakaty na temat wirusa - to lubię!) czy lotnisko oraz centra handlowe.

Mimo niedzieli budzę się już o 05:30, by dobrze wykorzystać dzień i rozpocząć go śniadaniem w hotelu o 06:30. Z racji ograniczeń w funkcjonowaniu kuchni posiłek jest zupełnie bez szału, ale chociaż mogę wzmocnić się espresso na dzień dobry.  Kilka minut po 7 rano, kiedy na ulicach Budapesztu jest jeszcze chłodno i pusto ruszam na kolejny spacer nad Dunaj, w planach jest wizyta pod węgierskim parlamentem, a do niego postanawiam dotrzeć pomarańczowym tramwajem linii 2, który kursuje wzdłuż prawego brzegu rzeki. Mam szczęście, bo chwilę po moim dotarciu na Plac Lajosa Kossutha ma miejsce uroczyście wciągniecie flagi państwowej na maszt przed gmachem, ma więc miejsce mała defilada żołnierzy. Teraz czas jeszcze skosztować kolejnej specjalności, czyli tortu Dobosa, którego kawałek zamawiam na wynos w legendarnej cukierni Gerbeaud, smakuje wybornie, zwłaszcza jego górna chrupiąca warstwa. Kiedy odwiedzę Węgry kolejny raz z pewnością wstąpię tam np. na tort Esterházy. Teraz przez most łańcuchowy przenoszę się na lewy brzeg rzeki, podziwiam wzgórze zamkowe i robię krótki spacer przy hotelu Gellért, gdzie wsiadam w nowoczesny skład 4. fioletowej linii budapeszteńskiego metra i ruszam na dworzec kolejowy Keleti, skąd odjeżdżają także pociągi do Polski. Dworzec został poddany lekkiemu liftingowi, jest bardziej zadbany, ale nadal krąży wokół niego sporo bezdomnych. Warszawski Dworzec Centralny to przy nim perełka. ;)

Popołudniową porą czas już udać się na lotnisko Ferihegy im. Ferenca Liszta, odprawa odbywa się błyskawicznie i tak samo mija mi lot powrotny na EMB195. Lądowanie w Warszawie ma miejsce tuż przed nadejściem tzw. superburzy, kapitan Rafał (w kokpicie jest także pierwszy oficer Kamil Bartczak) ostrzega przed umiarkowanymi turbulencjami przy podejściu do lądowania, ale nic takiego nie ma miejsca. Do zobaczenia za miesiąc na pokładach LOTu. ;)

Balkanska przygoda: Prisztina & Skopje / 19.01.2018 - 21.01.2018

W piatkowy poranek po dlugiej nocy spedzonej w Polskim Busie z Warszawy wysiadam na parkingu przy stacji metra Kölönföld i stamtad najnowsza czwarta linia metra docieram do stacji Rakoczy Utca, czyli w scisle centrum wegierskiej stolicy. Jest godzina 6 rano z minutami, moj organizm potrzebuje dawki kofeiny, a akurat w okolicy znajduje sie otwarty McDonald’s. Po porannej kawce jeszce na chwile wbiegam do pobliskiego supermarketu a nastepnie juz pieszo docieram do stacji Kalvin Ter, a stad juz linia metra jade az do koncowej stacji Köbanya-Kispest, gdzie czeka na mnie autobus 200E na lotnisko. Zaskoczyl mnie fakt, ze w koncu na trasach pojawiaja sie wyremontowane wagoniki metra (produkcji radzieckiej). Poza tym wladze miasta wprowadzily bezposredni autobus kursujacy miedze centrum a lotniskiem 100E. Na lotnisku sprawnie przechodze przez kontrole i musze jeszcze oczekiwac na wyswietlenie sie numeru bramki. Dobrze znam juz terminal lotniska w Budapeszcie, ostatni raz odlatywalem stad do Baku nocnym rejsem linii WizzAir, teraz z tego samego gate’u odlatuje do Prisztiny. Balkany sa moja czarna plama na mapie Europy, teraz zalicze dwa nowe kraje podczas mojej wycieczki, gdyz poza Kosowem wybieram sie do Skopje, stolicy Macedonii. Maszyna jest dosc slabo wypelniona, rejs do Prisztiny trwa ok. 1 h 20 min, podczas ladowania zaskakuje mnie fakt, ze uksztaltowanie terenu jest tak gorzyste. Sam terminal jest dosc maly, ale calkiem przyzwoity i nowoczesny, jeszcze tylko pobiezna kontrola paszportowa i juz jestem w halid przylotow. Pora na espresso oraz burek ze szpinakiem, czyli balkanska specjalnosc. Z lotniska do miasta jest ok. 25 km i nie kursuje publiczna komunikacja, wiec mafia taksowkowa ma sie dobrze. Poniewaz nie mam ochoty na wydanie 30 EUR, to postanawiam wziac sie na sposob. Kieruje sie glowna droga z lotniska w kierunku miasta, wprawdzie nie ma ona chodnia, ale pobocze jest raczej utwardzone i moge bezproblemowo dotrzec do ronda ze zjazdem z glownej trasy na lotnisko. Ustawiam sie w strategicznym miejscu i tam czekam na przejezdzajace autobusy, po kilku minutach nadjezdza autokar, macham reka, kierowca bez problemu sie zatrzymuje i ok. 20 minut pozniej jestem juz przy dworcu autobusowym i kieruje sie szybkim krokiem do hotelu. Pierwsze wrazenie to dosc spory chaos i boom budowlany, widac duzo rusztowan, buduje sie takze Ambasada Amerykanska, ktora zlokalizowana jest tuz obok mojego hotelu. Od razu po zameldowaniu ruszam do scislego centrum, znajduje poczte i zaopatruje sie  w znaczki pocztowe a nastepnie kieruje sie do pobliskiego supermarketu, ceny w prawdzie w euro, ale sa niesamowicie niskie, za pelen kosz lakoci place bardzo niska stawke. Teraz czas na spacer reprezentacyjna ulica, ktora prowadzi do katedry Matki Teresy z Kalkuty, ktora Kosowo takze sobie niejako zaanektowala. Taki kosciol moze nieco dziwic w panstwie zdominowanym przez islam. :) Na placu na przeciwko hotelu XXX znajduje sklep z pamiatkami, gdzie udaje mi sie zakupic magnesy i widokowki, czyli klasyczne gadzety z moich podrozy. Widowki najlepiej wypisuje sie przy kawusi, a o te w Prisztinie nie trudno, niemal tuz obok znajduje sie bardzo przestronna kawiarnia PRINCE, gdzie delektuje sie zimowa czekolada oraz ciastem tiramisu. Przede mna jeszcze wieczorny spacer po Prisztinie, po deserku czas na cos bardziej konkretnego, skusilem sie na kebab, specjalnosc kuchni balkanskiej, smakowal wybornie, a zajadalem go w przestronnej podgrzewanej restauracji.
Nastepnego dnia zaraz po przebudzeniu sie wyjrzalem przez okno i ujrzalem padajacy snieg. Myslalem, ze udalo mi sie uciec przed zima (w Polsce wlasnie szalal orkan Frederike) zaraz po sniadaniu udaje sie na dworzec autobusowy. W informacji pani daje mi pelen rozklad na trasie do Skopje, najbliszy bus odjezdza za 10 minut, w kasie za 5,50 EUR kupuje bilet i jestem skierowany do odpowiedniego stanowiska. Moja skromna osoba chyba wzbudza zainteresowanie, bo az 3 osoby od razu wskazuje mi droge na odpowiednia platforme, sam tez dalbym rade :D Busik do Skopje jest juz prawie pelen, ale akurat maja kilka pojedynczych miejsc, udaje mi sie swobodnie wejsc do srodka z walizka. Chwile po odjezdzie pojazdu bileter siedzacy obok kierowcy rozdaje liste do uzupelnienia, nalezy wpisac imie, nazwisko oraz numer paszportu. Nieco pozniej ten sam mezczyzna sprzedaje bilety, okazuje sie, ze mozna je takze nabyc juz na pokladzie za 5 euro, 0,50 EUR prowizji placi sie za taki sam bilet w kasie na dworcu, warto zatem isc bezposrednio do pojazdu. Oprocz mnie bilet mialy w reku tylko dwie osoby. Podroz trwa nieco ponad 2 godziny i wiedzie przez gorzysty krajobraz, padajacy snieg przykryl szczyty gorskie a w dolinach mimo niekorzystnej aury robotnicy uwijaja sie jak mroweczki, trwa budowa nowej trasy drogowej, w takich momentach widac, jak bardzo zaawansowana jest obecna technologia. Wspomniany wczesniej bileter jest bardzo pomocny podczas kontroli graniczne, zbiera paszporty, zanosi je do strazy granicznej a nastepnie rozdaje pasazerom, calosc trwa okolo 30 minut, po przekroczeniu granicy na terenie Macedonii pogoda lekko sie poprawia i przynajmniej nie pada snieg. W Skopje tuz po wyjsciu z busa zostaje otoczony przez kierowcow taxi, ktorzy chca zawiezc mnie na aerodrom, ale musze ich rozczarowac. W kantorze na dworcu kolejowo-autobusowym wymieniam euro na macedonskie denary a w pobliskiej poczcie po odstaniu w dosc dlugiej kolejce udaje mi sie nabyc znaczki. W koncu ruszam do hotelu, zaskakuja mnie czerwone pietrowe autobusy niczym zywcem przeniesione z Londynu. Przed wizyta w Skopje wiedzialem, ze miasto jest mocno specyficzne, wiec monumentalna architektura mnie nie zaskoczyla, a wrecz bardzo przypadla mi do gustu, przyznam, ze taki kicz w eleganckim wydaniu mnie urzeka. Po drodze trafiam jeszcze do centrum handlowego, gdzie robie spore zakupy spozywcze: tym razem biore kolejne jogurty, owsianki i rozne rodzaje kaw instant Nescafe (jest cynamonowa czy kokosowa frappe). Dosc szybko udaje mi sie trafic do mojego hotelu polozonego w centrum miasta, z zewnatrz wyglada dosc niepozornie, ale w srodku jest naprawde przyzwoity i nieco futurystyczny, tak jak lubie.
Czas na pierwszy spacer po miescie, niestety, pogoda zupelnie nie rozpieszcza, ale zostaje tu tylko na

chwile, wiec zalezy mi, by zobaczyc jak najwiecej. Pierwsze kroki kieruje na starowke, tutaj tez zaopatruje sie w widokowki i mimo marznacego deszczu ide dalej, tym razem przechodze przez kamienny most na rzece Vardar, mijam oszalamiajace gmachy rzadowe i trafiam na Plac Macedonia, gdzie mozna podziwiac ogromnego jezdzca na koniu, ktory nawiazuje do postaci Aleksandra Wielkiego (jego imieniem nazwane tez tez stoleczne lotnisko). W Skopje maja nawet luk triumfalny oraz 3 egzemplarze statkow na rzece, gdzie znajduja sie restauracje. Czas rozgrzac sie przy aromatycznym espresso Lavazzy tuz przy glownym placu. Ceny takze bardzo kuszace, mimo ze to jedna z najbardziej reprezentacyjnych ulic miasta. Tymczasem na kolace udaje sie do Burger Kinga (McD wycofal sie z kraju przed kilkoma laty), dawno nie jadlem klasycznego fast foodu, czas nadrobic zaleglosci. W koncu opady deszcze ze sniegiem ustaja, ale jestem juz dosc zmarzniety, wiec jeszcze tylko kilka krokow i szybko wracam do hotelowego pokoju wygrzac sie pod ciepla kolderke.
Nastepnego dnia po bardzo wystawnym sniadaniu mam jeszcze sporo czasu na spacer, mam ochote sie ogrzac, ale wszystko jest jeszcze pozamykane, z pomoca przychodzi mu ponownie Burger King, gdzie moge zamowic kawe na wynos, w wiekszosci kawiarni raczej nie widzialem opcji na wynos w papierowych kubkach. Czas zbierac sie na lotnisko, mam juz wykupiony i wydrukowany bilet na Vardar Bus, jego rozklad jest dostosowany do lotow linii WizzAir, a przystanek znajduje sie naprzeciwko hotelu Holiday Inn. Po ok. 30 minutach jazdy (czesc trasy przebiega droga szybkiego ruchu) docieramy na lotnisko, sprawnie przechodze przez kontrole bezpieczenstwa i paszportowa i oczekuje juz na odlot mojego samolotu WizzAir do Bratyslawy, skad tego samego wieczoru odlatuje dalej do Warszawy. Dziekuje zalodze!                 

Hong Kong, czyli Chiñczycy trzymaja sie mocno / 20.01.2016 - 25.01.2016

Jako specjalista od błędów taryfowych nie mogłem się powstrzymać od zakupu lotu do kolejnego azjatyckiego tygrysa i takim oto sposobem stałem się szczęśliwym posiadaczem biletu do Hong Kongu linią Swiss. Zakupu dokonałem na stronie expedia.com.hk – swego czasu ten ceniony pośrednik w magiczny sposób zapominał doliczyć do ceny biletu wartość lotu powrotnego. Bilety zostały uhonorowane, wszystkie loty odbyły się planowo i żadne niedogodności mnie z tego tytułu nie spotkały. Piszę do dlatego, gdyż zdaję sobie sprawę, że zwłaszcza osoby niedoświadczone d tego typu okazjach mogą się obawiać o swoją planowaną podróż. Tutaj wychodzę z założenia, że lepiej spróbować zarezerwować tai bilety niż później żałować, że się tego nie zrobiło. W najgorszy wypadku pośrednik anuluje rezerwację i zwróci nam pieniądze, które wydaliśmy na bilety.
Po nocy spędzonej w autokarze Lux Express (komfort jazdy zupełnie inny niż w superciasnym Polskim Busie, jak widać nazwa przewoźnika zobowiązuje) w środowe przedpołudnie wysiadam na dworcu Nepliget w słonecznym Budapeszcie. Teraz nie mam jednak czasu na zwiedzanie, gdyż ok. 14:30 startuje mój lot do Zurychu, a późnym wieczorem mam kolejny rejs do wspomnianego Hong Kongu. Jak pewnie niejednokrotnie tutaj wspominałem lubuję się w drapaczach chmur, nowoczesnej architekturze ze szkła i stali, więc ta jeszcze niedawno brytyjska kolonia była na moim celowniku już od dawien dawna. Oba rejsy liną Swiss wspominam bardzo miło, zwłaszcza lot na trasie dalekiego zasięgu ZRH-HKG był miły, pilot tak zgrabne poprowadził maszynę, że przez cały ponad 11-godzinny rejs do Chin nie odczuwało się żadnych turbulencji. Bardzo gustownie prezentował się także Business Lounge na lotnisku w Zurychu, gdzie przez kilka godzin relaksowałem się podczas przesiadki. Wnętrze jest bardzo eleganckie, a menu wytworne, tak się złożyło, że akurat tego dnia serwowali danie azjatyckie, więc komponowało się ono smakowo z moją destynacją. Jedyne, czego mogę się przyczepić, to słaba jakość systemu rozrywki pokładowej w samolocie Airbus A-340 linii Swiss. Ze względu na siedmiogodzinną różnicę czasu między Szwajcarią a Hong Kongiem lądowanie odbywa się w czwartkowe późne popołudnie czasu lokalnego. Warunki do lądowania są fatalne, miasto całe jest pokryte gęstą mgłą i chmurami, a mimo to pani pilot bardzo gładko udaje się wylądować i tak naprawdę dopiero kiedy koła dotknęły pasa lotniska ujrzałem ziemię. Port lotniczy robi wrażenie, jest ogromny, jasny i przemieszczają się przez niego pasażerowie ze wszystkich stron świata. Kontrola paszportowa przebiega bardzo sprawnie, moja walizka również szybko pokazuje się na taśmie; jeszcze tylko skan bagażu i już mogę przejść do hali przylotów. Czas odsapnąć, nieco się odświeżyć i jazda do hotelu. Tradycyjnie wybieram najtańszą opcję jaką okazuje się być autobus za 21 dolarów (1 HKG = 0,52 PLN), który dociera na wyspę Hong Kong. Zajmuję miejsce na górze (jako była brytyjska enklawa oczywiście jest tutaj ruch lewostronny a autobusy i nawet tramwaje są piętrowe) i przez nieco ponad godzinę jazdy podziwiam panoramę miasta i feerie barw odbijających się na wieżowcach. Dopiero z bliska okaże się, że o ile w centrum biurowce są eleganckie i zadbane, to kiedy zapuścimy się nieco dalej, dostrzeżemy bez trudu, że większość bloków mieszkalnych nadgryziona jest zębem czasu i robi dość ponure wrażenie, po ulicach chodzą szczury, momentami jest brudno i brzydko. To niczym na Hollywood Bouleverad w Los Angeles, gdy zbaczając z Alei Gwiazd trafiamy na zaniedbane posesje. Po wyjściu z autobusu na stacji metra Tin Hau wsiadam do jednej z linii metra, przemieszczam się dwie stacje w kierunku wschodnim i po kilku minutach od wyjścia z podziemi docieram do hotelu M1, gdzie spędzę 3 najbliższe noce. Dostaję pokój na 21. piętrze, widok z okna jest niesamowity, polecam każdemu takie wrażenia. Po odświeżeniu się zmęczenie mija, za to pojawia się „mały głód”, więc czas go zaspokoić. Nieopodal znajduje się mój ulubiony McDonald’s, ale ciekawość zwycięża i pierwsze kroki kieruję do tradycyjnego Chińczyka. Zupa przypomina smakiem i wyglądem rosół, ale już serwowane do niej dodatkowo pierożki z krewetkami w środku skutecznie odstraszyły mnie do próbowania dań kuchni lokalnej. Nienajedzony doceniam w takich chwilach McDonald’s, gdzie zawsze znaczna część menu będzie zunifikowana. Z przysmaków dostępnych tylko w Hong Kongu znajduję ciasto z czerwoną fasolą, zupę z krewetek  czy lody o saku purpurowego ziemniaka (bynajmniej nie jest to batat). Jeszcze tylko drobne zakupy spożywcze w 7Eleven i można iść spać.
Podczas całego pobytu w Hong Kongu pogoda była typowo angielska i w żaden sposobu nie rozpieszczała, było pochmurno, deszczowo i wietrznie. Mimo wszystko humor jednak mi dopisywał, w końcu oglądałem kolejną azjatycką metropolię i mimo  że nie zachwyciła mnie tak jak Tokio, to cieszę się, że odwiedziłem to miasto.
Chinskie jedzenie zupelnie mi nie odpowiadalo, pierwszego wieczora zamowilem zupe na zdjeciu przypominajaca nasz rosol, makaron byl oczywiscie chinski (cienszy i bialy), a na gorze umieszczone byly jeszcze pierozki. Bylem swiecie przekonany, ze w srodku znajduje sie smaczny farsz, spotkala mnie jednak niemila niespodzianka – do srodka wlozone byly bowiem krewetki, a z owocow morza jem tylko sushi. Na szczescie drugiego dnia udalo mi sie znalezc male stoisko Sushi Express, gdzie moglem przypomniec sobie jak smakuje Japonia. Lokalne jedzenie atakowalo moje nozdrza juz od samego rana, pod moim hotelem znajdowal sie bowiem chinski market, gdzie przede wszystkim sprzedawano roznego rodzaju artykuly spozywcze, warzywa, owoce morza i mieso. Widok wyciaganych ze szklanego akwarium ryb, ktore nastepnie ogluszano tasakiem pozostawil niesmak, a mieso, ktore wisialo na hakach napawalo mnie obrzydzeniem, kto wie, czy gdzies nie wisial np. pies? Do tego te zapachy! Moja ciekawosc przykula jedynie cukiernia, niestety, przy degustacji zakupionych produktow okazalo sie, ze niekoniecznie bylem przygotowane na takie rewelacje dla mojego podniebienia – w drozdzowce znalazlem czerwona fasole zas niewinna babeczka z kremem okazala sie byc wypelniona zoltkiem jajka. Co kraj, to obyczaj, przez dalsza czesc pobytu zywilem sie tylko w McDonald’s (zwracam uwage na przystepne ceny, zestaw mozna bylo nabyc juz za ok. 10-12 zl, napoje kawowce w McCafé rowniez byly tansze niz w Polsce) oraz tym, co znalazlem w sklepach typu 7Eleven, ktore podobnie jak w Tokio, Kuala Lumpur czy Singapurze znalezc mozna na kazdym roku. Niestety, ceny w nich do niskich nie naleza.
Bardzo polecam w Hong Kongu przejazdzke pietrowym tramwajem, halasuje i wieje niemilosiernie, jest raczej niewygodnie, bo wszystkie siedzenia sa drewniane, dosc twarde, ale wrazenia niesamowite, bardzo mi sie podobala jazda takim eksponatem. Cale wagony sa kolorowe, opakowane w reklamy, wnetrza sa zas zdecydowanie w stylu retro. Do tramwaju wchodzimy z tylu, wychodzimy z przodu obok kabiny motorniczego i tam tez uiszczamy zaplate, za jeden przejazd placimy symboliczne 2,30 HKD, niezaleznie od dlugosci trasy. Inaczej rzecz ma sie przy komunikacji autobusowej czy w metrze, gdzie cena za bilet uzalezniona jest od dystansu jaki przebywamy. Mnie zaskoczyl fakt, ze za przjeazdy nie mozna placic karta platnicza czy kredytowa, wszystkie automaty przyjmuja jedynie gotowke. Jezeli ktos planuje dluzszy pobyt i intensywniejsze korzystanie z sieci komunikacji miejskiej, polecam zakup karty prepaid Octopus, ktora mozna doladowac dowolna suma i nastepnie odklikiwac przy wsiadaniu/wysiadaniu z srodkow transportu. Po kazdym poprawnym uzyciu karty na wyswietlaczu pojawia sie kwota, ktora system pobral z naszego konta oraz kwota pozostala do wykorzystania. Ja osobiscie przez niecale 4 dni pobytu nie korzystalem z tej opcji, wiec bylem zdany na platnosc gotowka, u kierowcy i motorniczego trzeba miec przygotowana odliczona gotowke, gdyz nie wydaja oni reszty, a naleznosc wklada sie do specjalnego przezroczystego pojemnika. Warto jeszcze dodac, ze w sklad systemu zintegrowanej komunikacji miejskiej wchodza jeszcze promy kursujace miedzy wyspami. Najpopularniejszym polaczeniem jest bezapelacyjnie trasa miedzy wyspa Hong Kong a Kowloon, cala przyjemnosc trwa raptem kilka minut, ale z poziomu wody mozna podziwiac panorame smuklych wiezowcow po obu stronach zatoki.
Najpopularniejsza atrakcja turystyczna Hong Kongu jest bez watpienia Wzgorze Victorii znane jako Victoria Peak. Ze szczytu rozciaga sie panorama na cale miasto, tak naprawde dopiero stad widac, ze miasto pnie sie w gore i jak bardzo w jego zabudowie dominuja wiezowce. Na gore wjezdza sie kolejka zebata, ktora nieco przypomina ta na Gubalowke. Wagonik wspina sie powoli, w pewnych momentach zatrzymuje sie i mozna odniesc wrazenie, ze jest tak stromo, iz za chwile poszybujemy w dol. Nic takiego jednak nie nastapilo i calo dotarlem do celu. Bilet tam i z powrotem dla osoby doroslej to koszt 40 HKD, mozna nabyc specjalny pakiet upowazniajacy do wejscia na taras widokowy / do obserwatorium, ale podczas mojego pobytu pogoda nie rozpieszczala, a na gorze padal snieg z deszczem, wiec nie decydowalem sie na dodatkowy wydatki. Pomny wspomnien znajomych o gigantycznej kolejce w oczekiwaniu na przejazd na zwiedzanie Victoria Peak wybralem sie w niedzielny poranek, ale o godzinie 9 nie bylo zadnej kolejki na szczyt, w drodze powrotnej rowniez. Podejrzewam, ze wiekszosc osobo wolala sie wyspac czy zaszyc w cieplym lozku, bo aurat ewidentnie nie byla sprzyjajaca. Dla mnie niedziela byla ostatnim dniem pobytu w Hong Kongu, wiec nie mialem wielkiego wyboru.
Rowniez w niedziele natknalem się na zjawisko, o ktorym chcialem tutaj wspomniec. Otoz w centrum miasta, w przejsciach nadziemnych, na chodnikach czy poboczach lub wiekszych placach spotkac mozna bylo cale tabuny kobiet siedzacych w kartonowych miasteczkach. Nie wygladaly one w zadnym razie na bezdomne, byly normalnie ubrane, zadbane, czyste, plotkowaly, graly w karty, rozmawialy przez telefon, niektore robily sobie manicure czy czestowaly sie jedzeniem. Okazalo sie, ze sa to filipinskie sluzace, ktore w niedziele maja dzien wolny od pracy a poniewaz nie stac je na wyjscie do kawiarni czy kina, to koczuja w takich warunkach na miescie. W zyciu nie pomyslalbym, ze takie rzeczy maja miejsce w kraju wysokorozwinietym, a tu pelne zaskoczenie.
Poza opisana wyzej sytuacja wiekszych niespodzianek nie bylo, ewidentnie najbardziej reprezentacyjna w sensie handlowym ulica jest ciag w okolicach przystani promowej na wyspie Kowloon, gdzie w dlugim ciagu sasiaduja ze soba najdrozsze marki jak Louis Vuitton, Dolce & Gabbana, Versace, Gucci itd. Raj dla fashionistow i bogaczy, warto zobaczyc!
Podsumowujac, nie zobaczylem wiele odkrywczego, ale takze nie uwazam, ze byl to czas zmarnowany, zwlaszcza ze przetestowalem polaczenie dalekiego zasiegu linia Swiss i dodalem kolejne mile do mojej puli Miles & More. Predko w te rejony sie znow raczej nie zapuszcze, ale kto wie, jaki bedzie kolejny blad taryfowy? :)