Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kazachstan. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kazachstan. Pokaż wszystkie posty

Sowieckie imperium: Almaty & Biszkek / 11.10.2018 - 16.10.2018

W październiku po wakacyjnej przerwie wróciłem na szlak podróżniczy; tym razem wybieram się na rubieże dawnego ZSRR. Ponad rok temu kupiłem bilety w taryfie low cost linii Ukraine International Airlines na trasie WAW-KBP-ALA & TSE-KBP-WAW. W Astanie miałem okazję być nieco ponad 2 lata temu podczas meczu polskiej reprezentacji z Kazachstanem i spodobało mi się na tyle, że postanowiłem odwiedzić dawną stolicę kraju Ałma-Atę (zwaną obecnie Ałmaty), a skoro byłem już tak blisko Kirgistanu, to zdecydowałem się jeszcze na jednodniowy wypad do Biszkeku i dla urozmaicenia trasy rejs linią Air Astana do obecnej stolicy Kazachstanu.
Rejs z Warszawy do Kijowa trwał nieco ponad godzinę, podczas odprawy online u ukraińskiego przewoźnika wybrałem sobie miejsce 7A przy oknie, podczas lotu z racji pięknej pogody mogłem rozkoszować się krajobrazem :) Kilkugodzinną przerwę w podróży wykorzystałem na wydostanie się z lotniska Boryspol i skorzystanie z dobrodziejstw kuchni ukraińskiej w Pyzatej Chacie w pobliżu stacji metra Pozniaky w centrum handlowym Piramida. Na poklad rejsu do Ałma-Aty zaproszono nas o czasie. Warto w tym miejscu przypomnieć. że ukrainskie linie po wprowadzeniu taryfy low cost zmniejszyly limit bagazu podrecznego do 7 kg na osobe a na lotnisku KPB w następuje wyrywkowa (lub nie!) weryfikacja wagi. Kobieta z personelu lotniska wazyla podreczna waga niemal kazda walizke kabinowa, u mnie wyszlo 8 kg, na szczęście nie musiałem się przepakowywać. Kilka minut po zajeciu przeze mnie na pokładzie B737-800 miejsca 7D (tym razem przy przejściu ze względu na długi czas lotu oraz mój wzrost) stanela nade mna sluszncyh rozmiarów starsza Ukrainka i zaczela mi zarzucac, ze zajalem jej miejsce, ze ona ma korytarz a ja okno, ale bylem pewien swojej racji i nie dalem sie zepchnac na gorsze dla mnie miejsce. Nie po to czuwalem na 48 h przed wylotem, by od razu wybrac to miejsce. W koncu owa pasazerka zawolala stewardese i niezle sie zdziwiła, ze to ja mam racje, nadasana usiadla w końcu pod oknem. Uff, co za numer, na tyle lotow (dokladnie 428w chwili obecnej) nigdy mi sie cos takiego nie zdarzylo. Co ciekawe kilka minut po starcie ta pasazerka zaczela mnie sympatycznie zagadywac i pytac skad jestem i po co lece do Alma-Aty, ona polecala bardzo Baku, ktore ja akurat juz odwiedzilem i mogłem jej przytaknąć. Widocznie pani chciała zetrzeć złe wrażenie, niech zna moje dobre serduszko ;) Na starcie pilot Rusłan zapowiedzial, ze z racji złej pogody na trasie spodziewane sa turbulencje, ale nic takiego nie mialo miejsca, byla piekna noc i przez szyby migotały swiatla miast pod nami niemal cala droge. Wystartowalismy ponad 45 minut po czasie, pilot wprawdzie wspomniał, z jakiego to powodu, ale jego angielski byl z tak mocnym wschodnim akcentem, ze tego akurat nie zrozumialem. Zaraz po starcie wystartowal serwis, byl do wyboru kurczak lub makaron, oprócz dania głównego była mała porcja marchewki z groszkiem i plasterek wedliny, maslo, buleczka i ciasto oraz kawa/herbata i woda. Sokow, napojów gazowanych czy alkoholowych nie serwuja za darmo, a jedynie za dodatkowa oplata w euro. Po zebraniu przez załogę tacek z jedzeniem ruszylem do toalety, a kiedy z niej wrocilem na moim miejscu siedzial jakis chlopak, który lamana angielszczyzna probował mi wytlumaczyc, ze stewardessa pozwolila mu sie przesiasc na moje miejsce. Mial w reku karte pokladowa z numerem miejsca 30D i nalegał, bym usiadł na jego miejscu, co mi zupełnie nie było w smak. W koncu obudzila sie moja „ulubienica” z miejsca 7F i po ukrainsku pouczyla go, ze to moje miejsce i wreszcie odszedł na tył maszyny cos marudzac czy przeklinając pod nosem. Jak widac moja miejscowka byla bardzo pozadana :D Po ladowaniu na lotnisku ALA trzeba wypelnic karte migracyjna z bardzo podstawowymi danymi i juz mozna stawac w kolejce do okienek z kontrola paszportowa. Nieco mi tam zeszlo, bo przed nami przylecial Turkish Airlines, zaraz po nas siadala Air Astana z Moskwy i Pegasus ze Stambulu Sabiha. Pani po rosyjsku spytala skad przyleciałem a potem dlugo wertowala moj paszport. Od razu domyslilem sie, ze szukala pieczatki z mojego poprzedniego pobytu, a ta mam w starym paszporcie i w koncu pa ruskij spytala, czy jestem pierwszy raz. Wytlumaczylem jej, ze we wrześniu 2016 mialem stary paszport i dopiero wtedy spojrzala na date wystawienia dokumentu. Pewnie mieli mnie już zarejestrowanego w swoim systemie i nie zgadzal sie jej numer paszportu.
Kiedy opuscilem strefe przylotów bylo wciaz ciemno, oczywiscie od razu obstapili mnie taksowkarze, ale stanowczo im podziekowalem, w kantorze wymienilem dolary na tenge i zaszylem sie w lotniskowej kantynie na sniadaniu, mialem gruzinskie chaczapuri, dwa nalesniczki z twarogiem i czaj (parzony samemu, bo Ciocia Stasia z „Klanu” zmarla w te wakacje) za 9 zl! U nas na lotnisku za tyle mozna kupić małą butelkę wody. Potem jeszcze pokrecilem sie na poziomie wylotów, poczytałem cyrylicą, dokąd odlatują najbliższe samoloty podpatrywałem się z zaciekawieniem w mundury i ogromne czapki z rondem kazachskim pogranicznikow, to tak smiesznie na nich wyglada. Ok. godz. 7 rano gdy już zrobiło się widno wyszedłem przed terminal. Na przystanku widnieje jedynie numer autobusu 92 i żadne inne linie nie podjeżdżały na lotnisko przez ok. 20 minut (a stały już kolejne 2-3 busy z numerem 92), więc w końcu wsiadłem do środa, bilet nabyłem u kierowcy (cena 150 tenge, z kartą Onay wychodzi 80 KZT) i wysiadłem po dość długiej jeździe niemal bezpośrednio przy stacji metra Raiymbek Batyr, skąd podziemną kolejką (żeton za 80 tenge) udałem się już w okolice mojego hotelu na ulicy Dostyk. Przy wejściu do metra trzeba przejść przez wykrywacz metalu oraz zeskanować bagaż. Samo metro jest nowoczesne, zostało oddane do użytku dopiero kilka lat temu. Sprawnie sie w nim porusza, większość komunikatow jest także w języku angielskim. Po wyjściu z metra na stacji Abay powitała mnie piekna pogoda, było slonecznie i ciepło a w oddali majaczyły malownicze lancuchy gorskie. Pierwsze chwile spędziłem w ulubionym Starbucksie przy latte i nowojorskim sernikuw centrum handlowym Dostyk Plaza, było jeszcze jest dosc wczesnie (w moim hotelu oficjalnie przyjmuja od 13:00), wiec postanowilem sie zrelaksowac w kawiarni.
W piatkowe popołudnie zdobyłem szczyt widokowy Kok Tobe, można na niego wjechać kolejką linową spod stacji metra Abay, ale ja wybrałem autobus o numerze 99 a na sam wierzchołem góry dotarłem już pieszo. Na samej górze poza piękną panoramą Tienszanu można skorzystać z nieco jarmarcznych atrakcji jak diabelski młyn, gokarty itd., jest tam też restauracja, małe ZOO, kramy z pamiątkami (polecam tam zakup magnesów!), jest także pomnik zespołu The Beatles, można się sfotografować z muzykami. Po zejściu na dół do miasta zrobiłem sobie bardzo długi spacer do miasta, gdzie podziwiałem dawne gmachy rządowe, parki oraz sobór św. Mikołaja, który na myśl przywodzi moskiewski Plac Czerwony. Trafiłem także na deptak zwany Arbatem, w pobliżu którego ulokowały się domy towarowe oraz eleganckie restauracje czy kawiarnie. W drodze powrotnej wstąpiłem jeszcze do McCafe na malinowego makaronika i cappuccino, musiałem nieco dać odpocząć schodzonym nogom. W sobotę odwiedziłem zaś największy meczet kraju, spacerowalem po kolorowych miekkich dywanach i siedzac po turecku obserwowalem modlacych sie. Meczet robi wrazenie, chociaz najpiekniejszy na swiecie jest moim skromnym zdaniem ten w Abu Dhabi, mam nadzieję zobaczyć go za rok. Położony w pobliżu Zielony Bazar to klimaty lat 90. w Polsce, zaś \swiezy sok z owocow granatu - pychotka! Skosztowałem także lokalnego kebaba, samsę i baklavę a w jednym z supermarketów trafiłem na napój Coca Cola Coffee, było też moje niedawne odkrycie, czyli Sprite ogórkowy, lubię wszelkie nowinki spożywcze i nieoczywiste smaki, np. w Kijowie zaopatrzyłem się w owsiankę o smaku tiramisu czy panna cotta. Bardzo atrakcyjne cenowo były także maski do twarzy w płachcie koreańskiej marki Missha, które w ich oficjalnych salonach można było nabyć już za 500 tenge (nieco ponad 5 zł!).
W niedzielę zgodnie z planem robiłem trasę Ałmaty – Biszkek. Bilet na marszrutkę z dworca Sayran kupuje się w kasie w pobliżu stanowiska numer 1, koszt to 1800 tenge. Z biletem/paragonem przechodzimy przez kontrolę ("cieć" rozwalony przy biurku przy barierkach sprawdza wydruk z kasy) i wychodzimy na zewnątrz, gdzie na pierwszym stanowisku (dobrze oznaczonym) czeka już na nas marszrutka. Kierowca schował mój bagaż na tył vana i po około ok. kwadransie oczekiwania na komplet pasażerów ruszyliśmy. Droga do granicy minęła całkiem szybko, w niedzielne przedpołudnie ruch był znikomy. Po drodze nie było żadnego przystanku. Przed granicą kierowca wydaje nam bagaże i pieszo udajemy się do kontroli, gdzie najpierw skanowane są bagaże a potem ustawiamy się w kolejce do kazachskich pograniczników. Było czynnych całkiem sporo stanowisk, ale przestrzegam, że z racji przepychanek osób chętnych do szybszego przekroczenia granicy nieco to trwa. Straż graniczna oddaje nam paszport z pieczątką wyjazdową oraz małą karteczkę, którą oddajemy żołnierzowi stojącemu na moście granicznym, idziemy przez most wytyczonym korytarzem i docieramy na stronę kirgiską, gdzie przejście jest mniejszych rozmiarów, ale wydaje mi się, że kolejka posuwa się sprawniej i po chwili jestem bogatszy o kolejną pieczątkę w paszporcie. Po wyjściu czekają już na nas taksówkarze, ja jednak szukałem mojej marszrutki, ale najwidoczniej kierowca nie raczył na mnie poczekać bądź zawrócił przed granicą. W kantorze wymieniłem euro na somy (dość słaby kurs), a kilka metrów dalej pan już nawoływał do marszrutek jadących z parkingu do centrum Biszkeku, przejazd to wydatek raptem 30 somów, nie ma się czego bać, chociaż ścisk w nich potrafi być niemiłosierny. W moim przypadku cała podróż do stolicy Kirgistanu zmieściła się w ok. 4 godzinach
Sam Biszkek to powrót do przeszłości, wydaje się, że wszyscy o tym mieście zapomnieli, w hotelu byłem jedynym gościem tej doby. Dominuje architektura rodem z ZSRR, w mieście znajdziemy pomnik Lenina oraz innego rodzaju zabytki z minionej epoki, są symbole „pabiedy”, jest wiele gigantycznych budynków rządowych w wokół centralnego placu Ała-Too przy maszcie z flagą narodową wartę trzymają żółnierze. Jedyną rozrywką jest tętniączy życiem dom towarowy CUM, gdzie zwłaszcza w KFC (powiew Zachodu!) można spotkać istne tłumy Kirgizów. Kolejnego dnia o poranku ruszam na lotnisko FRU, skad linią Air Astana odlatuję z powrotem do Kazachstanu. NA lotnisko dostaję się marszrutką # 380, odjezdza ona w Biszkeku z okolic ambasady Indii. Nieco czasu zajelo mi zlokalizowanie jej postoju. Otoz zatrzymuje sie ona na ul. Jash Gvardiya Blvd. w poblizu skrzyzowania z ul. Frunze, takze jest maly kawalek do przejscia od samej ambasady przy rondzie/stacji paliw.
O dziwo lotnisko w Biszkeku prezentuje się nadspodziewanie dobrze w porównaniu z miastem, jest przestronne a obsługa komunikuje się bezproblemowo w języku angielskim, co w stolicy Kirgistanu nie było takie oczywiste. Akurat trwa poranna fala odlotów, startuje rejs Turkish Airlines do Stambułu, chwilę później rozpoczyna się boarding pasażerów odlatujacych linią Uzbekistan Airways do Taszkientu a także linią China Southern do chińskiego Urumczi, przez szybę obserwuję także lądowanie kirgiskiej taniej linii Air Manas (spółka córka tureckiego Pegasusa obsługująca trasy lokalne). Mój Embraer 190 linii Air Astana rozkładowo melduje się na płycie lotniska FRU i niebawem mogę zająć miejsce, podczas boardingu okazuje się, że ze względu na wyważenie samolotu zostało zmienione moje miejsce i siadam w piątym rzędzie (12K – uwagę zwraca niestandardowa numeracja siedzeń), co bardzo mi odpowiada. Na pokładzie jest raptem 30 osób, większość ma transfer w Astanie (TSE) na inne połączenia tego przewoźnika. Linia uchodzi za jedną z lepszych i muszę jej to przyznać. Na trwającym nieco ponad godzinę locie po osiągnieciu wysokości przelotowej rozpoczyna się serwis w postaci ciepłego ciasta z farszem mięsno-warzywnym oraz gorących i zimnych napojów. W nocy nastąpiło załamanie pogody i kazachska stolica wita mnie niskim pułapem chmur, temperaturą w okolicach zera i intensywnymi opadami śniegu z deszczem. Przybijamy do rękawa i udajemy się do nowego terminala 1, za mojej poprzedniej bytności w Astanie był on jeszcze w budowie, akurat o tej porze nie ma innych lądujących samolotów, kontrola paszportowa jest błyskawiczna, wkrótce odbieram bagaż rejestrowanz (tym razem mam ten przywilej) i ruszam przed terminal, gdzie po chwili wsiadam w autobus 12 jadący do dworca kolejowego. Widzę, że dokonała się rewolucja w komunikacji, wprowadzono karty miejskie a bilety kupuje się u kierowcy (90 tenge + kolejne 90 tenge za bagaż), nie ma już osobnego stanowiska sprzedawcy biletów/kontrolera.
Tymczasem po przybyciu na miejsce do hotelu Art Astana spotkała mnie dosć niemiła niespodzianka. Nocleg miałem zarezerwowany niemal jak zawsze na portalu Booking.com a cena wynosiła 2000 KZT Na miejscu recepcjonistka poinformowala mnie, ze to byl blad cenowy i mam zaplacic 11 000 KZT i co wiecej akceptuja tylko gotowke, chociaz na stronie widnieje inormacja o platnosci karta. Co ciekawe, cała konwersacja przebiegała przy użyciu translatora, gdyż ani ona ani jej koleja nie mówili ani słowa po angielsku! Ale 2 lata temu w Astanie spotkało mnie to samo :D Rad nierad udalem sie do bankomatu po gotowke i oplacilem calosc, dostalem pokwitowanie z hotelu z oficjalna stawka 11 000 tenge i napisalem reklamacje do Booking.com. Do momentu rezerwacji nie otrzymalem ani od nich ani od hotelu zadnej informacji o anulacji rezerwacji czy bledzie cenowym, nikt tez nie kontaktowal sie ze mna telefonicznie w tej sprawie. Zobaczymy, czy zwrócą mi owe 9000 tenge, dotychczas miałem same pozytyzwne doświadczenia w z tym portalem i już dwa razy zwracali mi różnicę na kartę kredytową.
Niestety, z racji niesprzyjającej aury niemal cały poniedziałek spędziłem w kawiarni, gdzie studiowałem francuską gramatykę, jakiekolwiek spacery po mięscie skutkowałyby zmoknięciem i przeziębieniem a tego chciałem uniknąć. Dobrze, że Astanę odwiedzilem już wcześniej, także niewiele straciłem tym razem. Natomiast kolejka z lotniska do miasta wciąż w trakcie budowy, teraz termin jej otwarcia to rok 2020. W wielu miejscach stoją już konstrukcje wiaduktów, będę trzymał kciuku za tę budowę oraz za rozbudowę metra w Ałma-Acie. O 2 w nocy zamówionym Uberem odjeżdżam w stronę lotniska, tym razem dojazd zajmuje mi jedynie 20 minut a całość kosztuje raptem ok. 13 zł. O tak, ceny w Kazachstanie i Kirgistanie zdecydowanie należą do bardzo niskiej półki cenowej :) O dziwo, lot do Kijowa mimo początkowego opóźnienia ląduje prawie 50 minut przed czasem, mam zatem sporo czasu, by jeszcze dotrzeć do centrum miasta i ta Chreszczatyku skosztować croissanta z Nutellą i bananami oraz pysznej kawy a następnie zjeść barszcz ukraiński w Puzatej Chacie :) Daswidanja, wpadnę ponownie w czerwcu 2019!

Good bye Lenin, hello Borat! - Minsk & Astana / 01.09.2016 - 05.09.2016


Moja przygoda z podróżą do Kazachstanu rozpoczęła się wiosną tego roku, kiedy to białoruska linia lotnicza Belavia z okazji obchodów 20-lecia swojego istnienia w pierwszy weekend marca ogłosiła promocję na swoje rejsy z Mińska – cena za rejsy tam i z powrotem wynosiła 20 EUR + opłaty lotniskowe. Z racji swojego położenia i „sytuacji politycznej” Belavia operuje do kilku krajów byłego ZSRR, w swojej siatce połączeń ma także loty do kilku miast Kazachstanu. Ponieważ od dziecka interesowałem się koleją, to Kazachstan był mi jak najbardziej znany z mapy kolejowej świata, w końcu nie tak daleko przebiega trasa Kolei Transsyberyjskiej. W ostatnich latach kraj ten spopularyzowała (chociaż ciężko określić, czy to odpowiednie określenie) postać Borata, na polskim rynku telewizyjnym   też mieliśmy gościa z Kazachstanu w osobie pani Stasi z serialu „Klan”. Dodatkowym atutem mojej weekendowej wyprawy była możliwość zobaczenia Mińska oraz możliwość kibicowania na żywo polskim piłkarzom, którzy to 4 września podczas mojego pobytu w Astanie rozgrywali swój pierwszy mecz w fazie grupowej eliminacji do Mistrzostw Świata w piłce nożnej, które odbędą się w Rosji w 2018 roku. Bilety z Mińska do Astany kupione, teraz trzeba jeszcze zorganizować dolot z Warszawy do Mińska (tutaj „patriotycznie” wybieram rejs PLL LOT – wiadomo, kolejne mile wpadną na konto Miles & More) oraz niezbędne wizy. Najpierw uzyskuję w ambasadzie Kazachstanu wizę turystyczną za 35 euro, tydzień później w ambasadzie Białorusi za 15 euro dostaję wizę transferową. Nie ma lekko, do krajów wciąż niejako ściślej powiązanych gospodarczo z Rosją wymagana jest wiza, czasem niemal niemożliwa do uzyskania (vide Turkmenistan). W czwartkowe przedpołudnie docieram ponad 2 godziny przed odlotem na stołeczne Lotnisko Chopina, nadaję małą walizkę kabinową do luku, odbieram kartę pokładową i tym razem nieco muszę odstać w kolejce „fast track” do kontroli bezpieczeństwa. Przede mną leci jakaś grupowa delegacji z pracy, chyba są powiązani z lotnictwem, gdyż jeden z jej uczestników informuje pozostałych, iż jest bardzo prawdopodobne, że od stycznia przyszłego roku linie lotnicze Emirates na trasie WAW-DXB podstawią największy pasażerskie samolot świata Airbus A380. Pytanie, jak warszawskie Okęcie poradziłoby sobie logistycznie z obsłużeniem takiej maszyny. Wolny czas przed odlotem jak zwykle spędzam w saloniku Polonez, gdzie rozsmakowuję się w menu śniadaniowym i oddaję się lekturze prasy. Około 40 minut przed planowanym startem lotu do Mińska przechodzę do kontroli paszportowej i udaję się w okolice gate’u 21, gdzie niebawem rozpocznie się boarding. Okazuje się, że razem ze mną do stolicy Białorusi lecą także polscy koszykarze, większość z nich prezentuje się w swojej biało-czerwonej sportowej odzieży. Tym razem do Embraera zostaniemy przewiezieni autobusem, obsługa chce wszystkich pasażerów załadować do jednego autobusu, ale i tak okaże się, że już w samolocie będziemy czekali jeszcze na kilkoro pasażerów transferowych. Load factor jest całkiem spory, ale akurat miejsce 4C obok mnie pozostaje wolne, mam zatem większą swobodę ruchów podczas lotu. Z kokpitu melduje się kapitan Artur Haławin, a szefowa pokładu p. Katarzyna Gryn sprawnie opiekuje się podróżnymi. Menu jak to w LOT bywa ogranicza się do szklaneczki wody mineralnej i wafelka Prince Polo. Pogoda na trasie jest bardzo dobra, dopiero przed lądowaniem niebo mocno się chmurzy i Mińska wita nas deszczową aurą. Po wyjściu z samolotu zgodnie z kierunkowskazami udaję się do kontroli paszportowej, wcześniej trzeba jeszcze wypełnić druczek, taki sam wypełnia się wjeżdżając do Rosji. Ważny, by nie zgubić części B tej specjalnej karty, będzie ona niezbędna przy wylocie. Pieczątki w paszporcie wbite, muszę jeszcze nieco poczekać na bagaż i opuszczam strefę przylotów. Samo lotnisko robi wrażenie opustoszałego, chociaż słuchając zapowiedzi megafonowych można odnieść wrażenie, że ruch jest tu spory. Być może to dlatego, że poszczególne strefy są nieinwazyjne i oddzielono je dobrze od siebie, w związku z czym nie widać na raz całej ilość potoków pasażerskich. Dość dużo czasu zajmuje mi znalezienie kantoru, punkty wymiany walut są na Białorusi zcentralizowane przez banki, kolejka do wolnych stanowisk na poziomie odlotów wprawdzie nie jest duża, ale z moich obserwacji wynika, że na operację wymiany gotówki należy zagwarantować sobie minimum 30 minut. Kasjerka ogląda nasz paszport, wpisuje dane z niego do systemu, następnie sporządzany, drukowany i podpisywany jest protokół, co sprawia, że cała procedura się niebezpiecznie przedłuża. W końcu zrezygnowany, po około 40 minutach oczekiwania w kolejce, rezygnuję i wyciągam pieniądze w bankomacie, a przywiezione dolary jeszcze mi się przydadzą w Kazachstanie i jak się okaże podczas płacenia za wynajęte w Mińsku mieszkanie. Mimo informacji na stronie booking.com, że dostępna jest płatność kartą okazuje się, że płatność przyjmowana jest gotówką w USD. To już kolejny raz, kiedy odchodzi taki numer, miałem identyczną sytuację w Kijowie oraz St. Petersburgu. Przy małym stanowisku kawiarnianym zamawiam espresso (cena to raptem 2 ruble, czyli 4 złote), by rozmienić banknoty na drobne, które będą potrzebne mi do zakupu biletu autobusowego u kierowcy. Zaraz po wyjściu z terminala osacza mnie taksówkarska mafia, chętna do podwiezienia mnie do miasta za 15 USD. Udaję się jednak do autobusu E300, który kilka minut później odjeżdża w kierunku centrum. Międzynarodowy port lotniczy Mińsk-2 (MSQ) oddalone jest ponad 40 km od centrum miasta,  do stacji metra Uruchcha, która jest przystankiem krańcowym dla niebieskiej linii metra, autobus jedzie prawie 50 minut (bez zatrzymania). Radzę zagwarantować sobie ok. 1,5 h na dojazd z miasta, by spokojnie zdążyć na swój lot. Metro w Mińsku nie jest tak głębokie i bogato zdobione jak to w Moskwie, St. Petersburgu czy w Kijowie, ale nie da się ukryć, że klimat jest bardzo podobny, o klimacie Sojuza przypominają same nazwy poszczególnych przystanków jak Plac Lenina czy Wschód oraz mocno zdezelowane wagony znanej nam dobrze firmy „Metro Wagonmash” z St. Petersburga. Bilet na metro w przeliczeniu wydatek ok. 55 gr – tańsze bilety kupowałem jedynie w Kijowie podczas mojej pierwszej wizyty w ukraińskiej stolicy. ;) Ustawiam się w kolejce do kasy po kolorowy plastikowy żeton i czuję na sobie wzrok tęgiego strażnika z wąsem, która zaprasza mnie na prześwietlenie bagażu do specjalnie wydzielonej strefy. Ta praktyka to dodatkowa procedura bezpieczeństwa wprowadzona w życie po krwawym ataku terrorystycznym z kwietnia 2011 roku mińskim metrze. Całość nie zajmuje dużo czasu, widzę, że dysponują sprzętem identycznym jak ten na lotniskach. Po „przeszukaniu” ruchomymi schodzami zjeżdżam na peron, są one bardzo krótkie, gdyż metro w Mińsku budowana płytko pod ziemią. Kilkanaście minut później jestem już w ścisłym centrum stolicy na Prospekcie Niezależności i mam wrażenie, że gdzieś już coś podobnego widziałem – deja vu z Kijowa ;) Szeroki prospekty, wielkie chodniki, przejścia podziemne, ludzie niczym mrówki. Szybko odnajduję recepcję, gdzie odbieram klucze do mojego apartamentu, muszę znów wsiąść do metra i przejechać jedną stację podziemną kolejką. Poszczególne budynki są monumentalne, czasem by dojść do kolejnego numeru trzeba przespacerować się kilka ładnych minut. Mieszkanie, w którym zatrzymam się na tą noc, znajduje się w czteropiętrowym bloku położonym naprzeciwko Centralnego Domu Handlowego CUM, klatka schodowa jest niesamowicie obdrapana i wygląda na melinę, ale mieszkanie na 3. piętrze prezentuje się jak z innego świata – jest urządzone z gustem i nowocześnie. Po rozpakowaniu walizeczki, odświeżeniu się i krótkiej regeneracji ruszam na ruchliwą ulicę. Decyduję się przejść wzdłuż głównej arterii miasta do Placu Niepodległości. Poszczególne budynki na ulicy wyglądają bardzo podobnie do siebie, wszystkie mają potężne fasady, są dość „przysadziste” i nieco przytłaczające. Jest jednakże kilka wartych zauważenia perełek, np. kawiarnie Donut Box wzorowane na amerykańskiej sieci Dunkin’ Donuts. Oczywiście nie mogę się oprzeć kolorowym pączkom, tym razem postanawiam skusić się na donut z makiem oraz cappuccino. Z kawą w dłoni spaceruję po parku nad brzegiem rzeki, mijam gmach cyrku i docieram z powrotem do głównej ulicy. Po wdrapaniu się na górę moim oczom ukazuje się niesamowity gmach Pałacu Republiki, widać ten monumentalizm, który chce pozostawić po sobie urzędujący od zarania dziejów prezydent Łukaszenka. Przed budynkiem łopoczą zielono-czerwono-białe flagi Białorusi, a w oddali majaczy już logo McDonald’s. Wprawdzie komunizm trzyma się tu twardo, ale nawet tutaj dotarł przybytek kapitalizmu w postaci amerykańskich hamburgerów. Ruch w restauracji mają niesamowity, dawno nie widziałem takiego „przerobu” przy kasach. Zamawiam lemoniadę z guawą oraz jakąś kanapkę, niestety, menu nie różni się niemal wcale od tego w Polsce, ceny także niemal identyczne, szału nie ma ;) Wracam zatem do wędrówki, co jakiś czas przechodzę przez szerokie przejścia podziemne, gdzie tętni życie. Udaje mi się natknąć na czynny jeszcze urząd pocztowy, gdzie zaopatruję się w widokówki i znaczki do Polski, po czym kontynuję mój spacer do Placu Lenina, po drodze mijając spieszących mieszkańców Mińska. Słońce chyli się ku zachodowi, kiedy docieram na jeden z głównych placów białoruskiej stolicy i podziwiam pomnik wodza Lenina w pełnej krasie. Tuż za nim znajduje się budynek rządowy oraz uniwersytet.
 Jako fan kolejnictwa nie byłbym sobą, gdybym darował sobie obejrzenie głównego dworca kolejowego Mińsk Pasażerski, na który dojeżdżają także składy kursujące z Warszawy. Bryła dworca wyróżnia się nad okolicą, budynek stacyjny posiada kilka kondygnacji, jest obszerny i mieści w sobie wiele różnych funkcji użyteczności publicznej. Na tablicy świetlnej rozpoznają zapisane cyrylicą nazwy miejscowości jak Orsza, Baranowicza czy Brześć, oczywiście jest także i Moskwa, nie może być inaczej. Tuż obok zlokalizowane jest nowoczesne centrum handlowe „Galileo”, które odwiedzam w poszukiwaniu supermarketu i takowy też znajduję na parterze. Ceny bardzo zbliżone do polskich, chociaż niektóre produkty (nabiał sprowadzany z zagranicy) wydają się być horrendalnie drogie. Robię mały zapas smakołyków i ruszam w drogę powrotną. Jest już dość późno, robię się zmęczony, więc kieruję się do metra i podjeżdżam do stacji Jakuba Kolasa, skąd do mojego apartamentu mam już tylko rzut beretem. Czas na chill out i głęboki sen. O poranku budzi mnie hałas za oknem, mimo wczesnej pory natężenie ruchu samochodowego jest naprawdę duże, ale w sumie nie mogę narzekać, bo jestem wyspany a za oknem pięknie świeci słońce. Po wypiciu porannej porcji kawy, spróbowaniu ciemnego pieczywa oraz jogurtu deserowego Danone ruszam po raz kolejny do centrum miasta, by w blasku słońca przyjrzeć się monumentalnej zabudowie Mińska. Po długim spacerze do centrum kieruję się do restauracji McDonald’s, gdzie zaopatruję się w pożywne śniadanie składające się z owsianki, blinów, tosta oraz kawy, zawsze to coś innego niż standardowe menu śniadaniowe w Polsce. Do godziny 12:00 muszę wymeldować się z mieszkania, wracam więc metrem, czas na przebranie, toaletę i przepakowanie walizki. Już o 11:45 pojawia się pani sprzątająca po klucz, która z pewnością ma za zadanie przygotowanie mieszkania na przyjęcie ewentualnych kolejnych gości. Mam przed sobą jeszcze prawie pół dnia, gdyż rejs linii Belavia do Astany planowo startuje dopiero o 19:30, walizkę zostawiam w przechowalni bagażu w podziemiach dworca kolejowego (stawka 1 RUB za dobę) i urządzam sobie zatem długi spacer po śródmieściu, zaglądam w boczne ulice, nie spieszę się. Moje zaciekawienie budzi skrzyżowanie ulic Marksa i Lenina, na jednej z ulic znajdziemy popiersie Feliksa Dzierżyńskiego, komunizm w najczystszej postaci. Spacerując po parku raczę się lokalnym kwasem, to jakże popularny napój w krajach byłego ZSRR. Pogoda nieco się psuje, decyduję się wracać na dworzec, kilka kroków dalej za wspomnianym centrum handlowym „Galileo” znajduje się dworzec autobusowy, wcześniej dokładnie sprawdziłem miejsce, skąd odjeżdżają autobusy (bodajże 3 różne linie, których trasy nieco się różnią) na lotnisko, bilet można nabyć w kasie lub u kierowcy, oczywiście tylko za gotówkę. Przejazd na lotnisko trwa prawie godzinę, mimo faktu, że wybiła już godzina 15:00 na głównych arteriach Mińska nie widać korków, chociaż ruch jest wzmożony i pasażerowie się dość często zmieniają. Kiedy docieram na lotnisko mam jeszcze sporo czasu do odlotu, przy stoisku kawiarnianym zamawiam kawę americano i przeglądam w telefonie nieprzebrane zasoby internetu. Okazuje się, że akurat podczas mojego pobyt na Białorusi linia lotnicza Turkish Airlines zdecydowała się od okresu zimowego zawiesić połączenie na trasie Stambuł-Aqaba, mój rejs został automatycznie przebukowany na połączenie ze stolicą w Ammanie, co mnie jednak w żaden sposób nie zadowalało, na szczęście jeden mail do polskiego oddziału TK w Warszawie i wszystko zostało zmienione według mojego życzenia.
W końcu, na równo dwie godziny przed odlotem, na tablicy świetlnej pojawia się informacja o otwarciu odprawy reju linii Belavia do Astany (TSE), ustawiam się w kolejce, nadaję walizkę do luku bagażowego i odbieram kartę pokładową z miejscem wybranym wcześniej poprzez on-line check-in. Kontrola bezpieczeństwa oraz paszportowa odbywają się bardzo sprawnie, chociaż  uprzedzam, że sam proces skanowania bagaży podręcznych jest dość skrupulatny, możecie przygotować się, że będziecie poproszeni o otworzenie kabinówek itd. Po przejściu przez zlokalizowaną nieco dalej kontrolę paszportową można już udać się  niemal bezpośrednio go bramki, struktura lotniska jest dość specyficzna, każda bramka znajduje się w specjalnym okrągłym satelicie, gdzie znajdziemy bar. Tego dnia zablokowane jest wejście do sklepów duty free, czyżby to ze strachu przed Polakami, którzy wykupiliby spore zapasy wódki? To, co zastaję przy bramce mojego rejsu do Astany, jest zbieżne z moimi wyobrażeniami dotyczącymi profilu polskiego klienta/kibica. Bar oblega bowiem głośna gromadka facetów skupionych wokół dawnych działaczy PZPN, przy stoliku pod ścianą siedzi trójka Polaków, jeden wyglądający na Wikinga facet jest już bardzo pijany, zasypia na siedząco i przestaje reagować na bodźce z zewnątrz.
Boarding rozpoczyna się z lekkim opóźnieniem, ale load factor nie jest zbytnio imponujący, mam miejsce przy oknie tak jak lubię, miejsce w środku (lecimy maszyną Boeing 737) jest wolne. Zdaję sobie sprawę, że coś długo czekamy na komunikat załogi „boarding completed” (później z rozmowy pasażerów przede mną dowiedziałem się, że owa trójca z barowego stolika nie została wpuszczona na pokład), ale w końcu zaczynają się przygotowania personelu pokładowego do startu. Załoga ma kremowe mundurki, jasnofioletowe/różowe koszule, ich stroje prezentują się bardzo ładnie, gdyż zazwyczaj uniformy są ciemne. Przed startem zostajemy poczęstowani małymi landrynkami, załoga (w dość zaawansowanym wieku) wykonuje klasyczne safety demo, kołujemy do progu pasa i szybko wznosimy się nad chmury. Wieczorem, oczekując na lot, niebo się zachmurzyło i nawet popadało. Kilka minut po starcie za oknami jest już ciemno a my szybujemy ku stepom Azji Centralnej. Po około godzinie rozpoczyna się serwis pokładowy. Pomny dobrego serwisu na pokładzie rejsów linii Aeroflot jest bardzo ciekawe, co zaserwuje Belavia i niestety jest to duże rozczarowanie. W gustownie zapakowanym zestawie w nowym logo linii (Belavia przechodzi obecnie rebranding – nowe logo zrywa z siermiężnym malowaniem z epoki „radzieckiej” i ukazuje bławatka na niebieskim tle) znajduje się jedna mała sucha ciemna bułeczka, mieszanyj salad (jeden pomidorek koktajlowy, cztery plasterki ogórka szklarniowego i kilka paseczków sałaty) razem z czterema kawałeczkami kurczaka (bez sosu, ryżu czy makaronu) oraz orzechowy wafelek. Do picia jedynie woda mineralna, kawa lub czaj, napoje typu Coca Cola lub soki nie są oferowane,  o alkoholu można zapomnieć. Na szczęście do bezsmakowej herbaty dodawany jest plasterek cytryny, co ratuje sytuację, ale przez pozostałą część rejsu pozostaję głodny. Gdybym wiedział, że Belavia tak słabo karmi pasażerów, to na lotnisku w MSQ skorzystałbym z oferty sieci Burger King. Cóż, mądry Polak po szkodzie. Staram się nieco zmrużyć oczy, co ułatwia zgaszone w kabinie światło, czas nawet szybko mi mija, kapitan obniża pułap lotu a w oddali majaczą już światła Astany, Kazachstan welcome to! Po wyjściu z samolotu obowiązkowo czeka nas wypełnienie krótkiej karty migracyjnej z podstawowymi danymi. Część Polaków z PZPN-u, którzy także tankowali przy barze, są oczywiście nadal w stanie nieważkości i mają pretensje do pograniczników, że muszą wypełniać deklaracje, zachowują się niegrzecznie i wpychają w kolejkę. Dziwię się, że w tym miejscu nie interweniowała żadna policja, straż czy ochrona. Nieco czekam na swoją kolej, o tej porze (jest ok. 03:30 w nocy czasu lokalnego) przyleciał też jakiś inny samolot, więc chętnych do kontroli granicznej jest sporo. Szybkie zdjęcie, spojrzenie na kwitek, wizę, pieczątka do paszportu i już za moment zdejmuję z taśmy mój mały bagaż. Zawsze podziwiałem osobników, którzy są w stanie spakować się na było nie było kilkudniowy wypad w mały plecak. Mnie ledwo starcza walizka kabinowa, ale tak to już jest, jeśli chce się robić rewię mody ;)Doba hotelowa w hotelu Rauan w Astanie, w którym postanowiłem się zatrzymać, rozpocznie się dopiero o godzinie 14:00, zmęczenie daje o sobie znać, a mam jeszcze sporo czasu, zanim dotrwam na lotnisku do rana, kiedy to pierwszym autobusem po godzinie 06:00 będę mógł dotrzeć do centrum miasta. Z taksówek z zasady nie korzystam, traktuję je jako zło konieczne, każdy kierowca kojarzy mi się z taksówkową mafią, a mam lepsze sposoby na spożytkowanie pieniędzy niż wydanie kilkudziesięciu złotych za podwózkę, skoro mogę za kwotę kilkanaście razy niższą dotrzeć w to samo miejsce. W Astanie jednorazowy bilet autobusowy kosztuje raptem równowartość 90 groszy, kupuje się go u konduktora w autobusie, który z pewnością Was nie pominie. Po wyjściu z hali przylotów oczywiście taksówkarskie hieny atakują, ale śmiało je omijam, kieruję się do kantoru, gdzie dolary USD wymieniam na walutę kazachską tenge. Z garścią banknotów i monet mogę już skorzystać a takich dobrodziejstw jak automaty z gorącymi i zimnymi napojami – cena takiej herbaty czy kawy rewelacyjna, oscyluje w granicy 1,5 zł, nieco więcej zapłacimy za puszkę Coca Coli, a nadmienię, że to jedynie lotnisko i w sklepach na mieście powinno być jeszcze taniej. Myślałem, że może posilę się czymś w jakiejś kawiarni lotniskowej, ale niestety, mają tylko ciasta deserowe z kremami a to zdecydowanie nie jest coś, co zaspokoi mój głód. Czas wykorzystuję na zakup pamiątek., magnesy z różnymi wizerunkami Astany można na stoisku (w kształcie jurty) z pamiątkami dostać za raptem 3 – 4 zł. Reszta czasu to beztroskie leżakowanie, na górnym poziomie oprócz mnie „koczuje” sporo innych turystów, Polacy z samolotu ulotnili się błyskawicznie.


Kilka minut po godzinie 6 rano zbieram się z wygodnego szezlongu i wychodzę przed terminal, na poziomie przylotów oczywiście atakują mnie taksówkarze, ale po lewej stronie (wbrew temu, co pokazuje znak kierujący na prawo) dostrzegam już autobus miejski i przystanek. Pierwsi pasażerowie są już w środku, zajmuję miejsce i za kilka minut kierowca rusza. Przystanek jest dobrze oznaczony, widoczne są mapki z trasą przejazdu i informacje o cyklicznym rozkładzie jazdy. Autobus jest nowoczesny, wygląda jak klasyczny autobus miejski. Na przodzie za kierowcą siedzi także bileterka lub bileter, który rozprowadza bilety za 90 tenge, zauważy każdego nowo przybyłego pasażera, więc jazda na gapę jest niemożliwa ;) Na różowym niebie pojawiają się pierwsze promienie słońca, jak okiem sięgnąć widać trawiaste stepy i równiny, a w oddali za lekką mgiełką majaczy miasto z drapaczami chmur. Dojazd do dworca kolejowego trwa równą godzinę, podejrzewam, że w godzinach szczytów będzie trochę dłużej. Po drodze na przedmieściach w kierunku lotniska widać budowę metra, miasto ruszyło z kolejną wielką inwestycją. Tymczasem pierwszy etap trasy do miasta wiedzie przez osiedla domków jednorodzinnych oraz bloków mieszkalnych, widać, że wszystko jest nowe i infrastruktura na przedmieściach Astany dopiero kiełkuje, ale z pewnością autor tego przedsięwzięcia miał ambicje. Bloki są bowiem elegancko zdobione i sprawiają wrażenie potężnych, w zupełności nie przypominają bloków z wielkiej płyty. Powoli droga robi się coraz szersza, pojawiają się chodniki i przejeżdżamy przed pierwszymi wieżowcami ze szkła i stali. Bardzo lubię taką architekturę, a odbijające się słońce w tafli szkła poprawia mi nastrój. Przejeżdżamy głównymi arteriami nowej stolicy Kazachstanu, mijamy pałac prezydencki oraz inne gmachy rządowy i w końcu za mostem otoczenie się diametralnie zmienia – zabudowa jest znacznie gęstsza, poszczególne budynki charakteryzują się bardziej sowieckim stylem i są nadgryzione zębem czasu, ale wreszcie pojawiają się też ludzie na ulicach, gdyż dotychczas miasto było opustoszałe. Kiedy wysiadam pod dworcem kolejowym wreszcie widać jakieś ożywienie, są podróżni z bagażami, straganiarze, w hali dworcowej znajdują się liczne sklepiki, ale sam dworzec raczej jest z poprzedniej epoki, zapowiedzi pociągów po rosyjsku i kazachsku, język angielski zdecydowanie nie jest tutaj lingua franca, o czym mam okazję przekonać się chwilę potem w hotelu Rauan, w którym zarezerwowałem najbliższe dwie noce. Recepcjonistka wcale nie mówi po angielsku, ale na szczęście w ramach podstawowych zwrotów komunikacja w języku rosyjskim nie nastręcza zbytnich trudności. Mimo wczesnej pory dostaję już klucz do mojego pokoju, jaka to ulga móc wziąć gorący prysznic czy rozciągnąć się w łóżku. Czas na kilkugodzinną drzemkę ;)
Zarówno w sobotę jak i w niedzielę pogoda dopisuje i uskuteczniam spacery po Astanie. W starszej części miasta można bez większych problemów znaleźć sporo małych lokalnych fast foodów (dominuje kebab oraz bułeczki samsa) i knajpek, jeśli pragniemy powiewu Zachodu, to trzeba udać się do nowej części miasta za rzeką do jednego z centrów handlowych, gdzie znajdziemy znane nam sieci takie jak KFC czy Costa Coffee. Jest także i sieć sprzedająca jedzenie typowe lokalne, coś w stylu Puzatej Chaty na Ukrainie – na sobotni obiad zamawiam zestaw z sufletem moskiewskim, barszcz ukraiński oraz popularny także i tutaj kwas. Ceny w supermarkecie przystępne, spora część towarów znana nam i z naszych półek, wielkiej  różnicy nie dostrzegam ;)

Główne atrakcje Astany umiejscowione są na osi, wzdłuż której możemy podziwiać różne futurystyczne budowle. Ową „drogę” rozpoczyna największy namiot świata zwany chan czatyr, który inspirowany jest kazachską jurtą, czyli typowym mieszkaniem ludów koczujących na stepach. Następnie po drugiej stronie ulicy na bulwarze możemy podziwiać logo „I Love Astana”, przy którym chętnie fotografują się spacerowicze i turyści. Dalej znajdziemy bramę przypominającą kształtem łuk triumfalny, a w tym właśnie budynku mieści się siedziba koncernu naftowego KazMunajGaz. Dalej na bulwarze umieszczono kolejne fontanny, małe drzewka, place zabaw i ławeczki, obecnie eksponowane są tam globusy, które przedstawiają poszczególnych wystawców biorących udział w targach EXPO 2017 mających odbywać się właśnie w Kazachstanie. Kolejnym elementem deptaku jest najbardziej charakterystyczna dla miasta budowla Baiterek – jest to wieża symbolizująca mityczne drzewo życia, na którego szczycie mieni się słońce, symbol kraju. Na górę można wjechać windą i podziwiać panoramę miasta, które jest wciąż wielkim placem budowy. W bezpośredniej bliskości znajduje się siedziba biblioteki oraz filharmonii narodowej, a promenadę zwieńcza bogato zdobiony pałac prezydencki Ok Orda. Mnie najbardziej inspirują złote wieże umieszczone po obu stronach na placu przed pałacem. ;) Niedzielny wieczór upływa pod znakiem meczu polskiej reprezentacji w ramach eliminacji do mistrzostw świata w piłce nożne w 2018 roku. 4 września Kazachstan podejmował polską reprezentację, dla mnie to pierwsza okazja, by na żywo podziwiać naszą narodową drużynę. Około 1,5 h przed rozpoczęciem spotkania z wydrukowanym biletem w dłoni melduję się pod nowoczesnym (a jakże!) gmachem stadionu Astana Arena, gdzie będzie rozgrywany mecz.  Najpierw kontrola osobista, klasyczne macanko, otwarcie torby, potem zeskanowanie biletu i już tylko kilka kroków dzieli mnie od stadionu. W ogromnym hallu pierwsze, co rzuca mi się w oczy, to stoiska z pamiątkowymi szalikami oraz stanowiska małej gastronomii oferujące hot dogi czy zapiekanki. Sympatyczna (mówiąca po angielsku!) obsługa wskazuje mi drogę do mojego sektora i już na wejściu rozpoznaję twarze pijanych kibiców z Mińska, najwidoczniej przylecieli następnym samolotem kolejnego dnia, to się nazywa poświęcenie. Na forum lotniczym przeczytałem, że innym polskim kibicom lecącym przez Kijów także odmówiono wejścia na pokład, tym razem z powodu bójki na boisku. Polak potrafi… Niestety, to nie są odosobnione przypadki, gdyż to, co zobaczyłem na stadionie, to w zdecydowanej większości istna hołota. W polskim sektorze znajdowali się niemal wyłącznie mężczyźni w sile wieku, około 40 lat, zazwyczaj krótko ścięci lub z łysymi głowami, mocno wytatuowani. Przed rozpoczęciem meczu rozwieszali swoje transparenty i bannery z nazwami różnych polskich miast (i nie tylko polskich, albowiem pojawił się także szkocki Edynburg). Dodam, ze trybuny, w których siedzieliśmy, były pilnowane zwartym kordonem lokalnej policji, z początku byłem zdziwione, ale kiedy zobaczyłem, jak zachowują się Polacy, to wcale nie zdziwiłem się, że tak mocno nas pilnowali. Zaraz po odśpiewaniu hymnu znalazło się dwóch drących gardło wodzirejów, którzy przez cały mecz stali odwróceni do murawy i nawoływali do wulgarnych przyśpiewek i głośnego dopingowania. Myślałem, że takie obrazki można zobaczyć na meczach ligowych, ale okazuje się, że poziom intelektualny osób, które jeżdżą za polską reprezentacją, to mentalne dno. Momentami naprawdę czułem się tam nieswojo, zwłaszcza w momencie, gdy część kiboli zaczęła wskakiwać na plastikowe krzesełka i stawiała opór ochronie. Kilkakrotnie widziałem, jak policja skuwa w kajdanki nadaktywnych kibiców, znalazł się także jeden śmiałek, który został zwinięty na palenie na stadionie (z charakterystyczną koszulką „7iódemka”). Okrzyki typu „Kto nie skacze, ten z policji” czy „Jedźcie z kurwami” zupełnie do mnie nie przemawiały, okazuje się, że piłka nożna do brutalny sport i nie mówię tutaj o walce na boisku. Wynik 2:2 uważam za sprawiedliwy, w pierwszej połowie grę kontrolowali Polacy, w drugiej zaś Kazachowie. Nadmienię tutaj, iż wśród dopingujących Kazachów były całe rodziny z dziećmi i ich zachowanie było bardzo poprawne. Uff, wreszcie mecz dobiegł końca, czas zbierać się na lotnisko, co okazało się najbardziej skomplikowanym punktem planu. Mecz skończył się o północy, od lotniska dzieliło nas raptem kilka kilometrów (stadion jest przy trasie), ale okazuje się, że na parkingu nie ma żadnych taksówek. To doprawdy dziwne, że kierowcy nie wyczuli takiej okazji ;) W tłumie wracających ludzi wypatrzyłem dwóch chłopaków z Polski, którzy także chcieli dostać się na lotnisko, gdyż odlatywali tym samym rejsem Belavii nad ranem. Sympatyczny pan policjant kieruje nas do głównej drogi i sugeruje łapać okazję, nie tylko my mamy taki problem, także ludność lokalna macha na okazję. OMG, nigdy w życiu nie łapałem stopa ;) Po chwili zatrzymuje się kierowca, który za 2000 tenge zgadza się zabrać nas na lotnisko i chwilę potem możemy już odpoczywać przed odlotem do Mińska, który jak się okazuje jest opóźniony o ponad godzinę, a w praktyce przylatujemy do Białorusi prawie 3 godziny po czasie. Mnie się tym razem nie spieszy, gdyż dalszy rejs PLL LOT do Warszawy mam dopiero wieczorem. Ponieważ startujemy później, to lecimy już w blasku słońca, widoczność na trasie jest bardzo dobra i mogę podziwiać krajobrazy, co byłoby niemożliwe przy locie nocnym. Niestety, catering na locie TSE-MSQ jest jeszcze gorszy niż na locie do Kazachstanu – tym razem po raz kolejny 4 kawałeczki kurczaka oraz sucha porcja ryżu, nie ma ani jednego warzywka ani pieczywa, do tego ponownie orzechowy wafelek oraz kawa, herbata lub woda. Belavii mówię stanowcze niet :D Wnętrza mocno wysłużonego samolotu już komentował nie będę, na szczęście cało doleciałem do Mińska. Daswidania!