Pokazywanie postów oznaczonych etykietą AFT. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą AFT. Pokaż wszystkie posty

Poznañ na bis / 26.07.2014

Po raz kolejny mam okazję polecieć porannym lotem na trasie z Poznania do Warszawy. Po imprezie w jednym z poznańskich klubów nocnym autobusem linii 242 docieram z nowoczesnego i mieniącego się kolorami dworca kolejowego Poznań Główny pod terminal odlotów poznańskiej Ławicy. Dochodzi godzina 4 rano, za oknami powoli świta. Tym razem pracownicy handlingowi pojawiają się na stanowiskach odprawy wcześniej niż kiedy leciałem ostatnio. Najpierw swoją pracę rozpoczyna stanowisko Lufthansy -€“ o poranku wyrusza lot do Monachium; chwilę później jest już czynne stanowisko PLL LOT, gdzie odbieram kartę pokładową do kolekcji -€“ od razu zauważam, że pan wydrukował mi ją w odwrotną stronę, ale już nie będę się czepiał szczegółów. Zaraz potem przechodzę do kontroli  bezpieczeństwa -€“ wejścia do niej broni mocno opalony pracownik Straży Ochrony Lotniska, który podejrzliwie wertuje kartę pokładową, sprawdza coś na swojej kartce z notatkami a następnie na telefonie i dopiero wtedy mnie wpuszcza - tak samo kontrolował przede mną pasażera Lufthansy. Nigdy nie spotkałem się z taką obsługą, najwidoczniej poznańskie lotnisko nie zainwestowało w czytniki do kodów kreskowych/ QR. Wtedy wystarczyłoby tylko zbliżenie takiej karty do automatu i wszystko byłoby jasne. Kontrola bezpieczeństwa błyskawiczna, bo oprócz mnie nie było nikogo w kolejce. Wolnym krokiem udaję się pod terminal, gdzie zajmuję wygodne miejsce na pomarańczowej ławeczce ING i udaje mi się nawet na dłuższą chwilę zasnąć. Oczywiście co jakiś czas wybudzają mnie odgłosy innych gromadzących się pasażerów czy pracowników lotniska. Na szczęście czas tym razem upłynął mi bardzo szybko i boarding rozpoczyna się punktualnie, pasażerów nie ma zbyt wielu, toteż autobus po chwili odjeżdża i kieruje się do samolotu typu Bombardier Dash Q-400 w barwach Eurolotu. Tradycyjnie część pasażerów nie zdaje sobie sprawy, że w tego typie maszyn większy bagaż podręczny nie zmieści się pod fotelem czy na półkach i trzeba oddać go ekipie handlingowej bezpośrednio przed samym wejściem do samolotu. Zajmuję moje wybrane wcześniej miejsce 3D (prawa strona przy oknie), zapinam pasy i przez okno ostatni raz spoglądam na lotnisko w Poznaniu. Stewardessa zaczyna tradycyjne powitanie, ale mówi bardzo niewyraźnie, tak że nie jestem w stanie zrozumieć jej nazwiska ani nazwiska pilota. Odwracam się nieco do tyłu i oto moim oczom ukazuje się  steward, który obsługiwał mój walentynkowy lot do Krakowa. Miło, źe zaczynam już kojarzyć obsługę - powoli staję się prawdziwym €œFrequent Travellerem.
Samolot kołuje i już po chwili wzbijamy się do góry, siedzę na przodzie, więc czuję, jak nas podnosi -€“ jeszcze tylko delikatny skręt i już mogę z lotu ptaka rozkoszować się widokiem Wielkopolski. Rozpoczyna się skromny poczęstunek, czyli Prince Polo oraz woda mineralna, próbuję się nieco zdrzemnąć ale sen nie przychodzi, jak to zwykle w samolocie. Po kilkunastu minutach lotu kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów, ponieważ już zbliżamy się do lądowania - wlatujemy w gęste chmury, ale nie ma żadnych turbulencji. Jeszcze tylko pobieżne sprawdzenie kabiny przed lądowaniem przez personel pokładowy, kilka skrętów maszyną, wypuszczenie podwozia i przed czasem lądujemy na warszawskim lotnisku. Halo Ziemia!

Kraków by night / 13.06.2014



Nadchodzi kolejny weekend – tym razem wzorem ostatnich tygodni także czeka mnie lot krajowy. Jest to niejako powtórka z rozrywki, ponieważ dokładnie 4 miesiące temu leciałem na tej samej trasie Warszawa – Kraków. Tym razem ze „względów operacyjnych” zdecydowałem się na jeszcze późniejsze połączenie, a przy zakupie biletów po raz kolejny pomocny był serwis AFT.
Odlot z Warszawy zaplanowany jest na godzinę 22:45, kilka minut po godzinie 21 pojawiam się w hali odlotów Lotniska Chopina i na dzień dobry zaskakuje mnie dość spora kolejka do stanowisk „baggage fast drop” w PLL LOT. Wprawdzie jestem już odprawiony on-line (ach, ten wybór miejsca przy ulubionym oknie!), ale standardowo nie odmawiam sobie podejścia do stanowiska po oryginalnie wydrukowaną kartę pokładową – w kolejce do „klasycznej” odprawy dla osób bez wydruków z Internetu prawie nikogo nie ma i pan z obsługi błyskawicznie wydaje dla mnie kartę. Podczas kontroli bezpieczeństwa bramka zapiszczała, więc po raz kolejny była macanka – nie ma reguły, a system działa naprawdę losowo – na szczęście nie stanowi to dla mnie żadnego problemu. Chwilę później z kuwety odbieram swoje drobiazgi i rozpoczynam wędrówkę po lotnisku. Trwa wieczorny szczyt, o tej samej porze odlatuje bardzo dużo maszyn. Widać, że zaczyna się weekend, bo pasażerów jest więcej niż zwykle – kilka razy byłem na lotnisku o tej godzinie w innych dniach tygodnia i świeciło ono pustkami, a tym razem tak nie jest. Na wyświetlaczu pojawiają się interesujące mnie kierunki jak Keflavik (WOWair) czy Erewań oraz Tbilisi – ach chętnie skoczyłbym po raz kolejny na Zakaukazie lub na Islandię, w tym roku kalendarz mam już mocno zapełniony, ale w przyszłym roku oprócz Chorwacji (najprawdopodobniej easyJet z Berlina do Dubrovnika) są to zdecydowanie destynacje, które chciałbym odhaczyć.  Nie spieszy mi się, chłonę całym sobą atmosferę warszawskiego lotniska, powoli przechodzę w stronę wyjścia 42, które znajduje się na samym końcu terminala. Obok mojej bramki przy gate 43 będzie nieco wcześniej boarding do Wilna. I pomyśleć, że gdyby nie Security Checz na AFT.de, to niebawem także mógłbym odwiedzić na krótko stolicę Litwy. Ale póki co nie było mi to pisane, a ja zabieram się za prasówkę z całego tygodnia, mam nieco zaległości do nadrobienia, więc odpływam nad swoimi myślami w fotelu i czas szybko mija. Zanim się obejrzałem wybija godzina 22, przy wyjściach 42 i 43 pojawiają się panie z obsługi naziemnej, najpierw na pokład wpuszczani są pasażerowie lotu do Wilna, ok. 22:25 rozpoczyna się Boarding mojego lotu. Tym razem podaję pani wydrukowaną wcześniej kartę pokładową i tym samym zachowuję całą kartę pokładową a nie tylko jej część, bowiem pani odrywa kawałki kart i pasażerom zostawia tylko ten mniejszy kwitek z podstawowymi danymi. Jeżeli komuś zależy na poszerzaniu swojej kolekcji kart, to warto nieco pokombinować ;)
Po schodkach schodzimy do autobusu, większość pasażerów to tranzyt, przylecieli z innych zagranicznych lotów i czekali na skomunikowanie z Krakowem. Dominują panowie w garniturach, którzy odbywali podróże służbowe. W autobusie moją uwagę przykuwa nieco starszy dość nonszalancko ubrany pan z walizką, czerwoną plakietką CREW oraz identyfikatorem PLL LOT.  Jak się chwilę później okazało, siedzieliśmy obok siebie, ale nie wiem, czy był to jakiś pilot czy też steward albo jeszcze ktoś inny. Na zewnątrz jest już ciemno, na dodatek pada deszcz, jest mokro i wieje wiatr, nienajlepsza pogoda na wieczorny start. Już w Bombardierze Q 400 Eurolotu dowiadujemy się od szefa pokładu (jeżeli dobrze zapamiętałem, to nazywał się Tomasz Skowron), że musimy jeszcze poczekać na kilku pasażerów przesiadkowych oraz na odpowiednie dokumenty od służb lotniskowych. O dziwo nie trwa to tak długo, zanim zaczniemy kołowanie następuje tradycyjny instruktaż bezpieczeństwa, zauważam, że w tym typie samolotów nie ma wzmianki o maskach tlenowych, podejrzewam, że skoro maszyna leci na niższym pułapie, to nie grozi jej dehermetyzacja i takich udoskonaleń po prostu nie ma na wyposażeniu maszyny. Kapitan Ireneusz Piasecki rozpoczyna kołowanie, małym „kuruźnikiem” trwa to całkiem sporo. Dzięki dobrej miejscówce mogę podziwiać start i wzbijanie się w chmury innego większego samolotu z floty PLL LOT, który wystartował tuż przed nami. Wreszcie nadchodzi i czas na nas, w kabinie robi się nieprzyzwoicie głośno, zwłaszcza że siedzę nieopodal śmigła, maszyna wzbija się w górę i moim oczom ukazuje się piękny krajobraz rozświetlonej Warszawy, PKiN, biurowiec Złota 44 i inne wieżowce na horyzoncie wyglądają fenomenalnie. Niestety, trzeba skręcić i moje oczy nie mogą długo napawać się takim widokiem. Skoro stolica Polski wygląda tak zjawiskowo, to aż nie jestem w stanie wyobrazić sobie, jak prezentuje się Las Vegas – ale na takie widoki muszę jeszcze poczekać do października.
Wkrótce po starcie kapitan wyłącza sygnalizację „zapiąć pasy”, steward rozdaje małe Prince Polo (kto wie, czy nie zmienią ich na Grześki, bo ostatnio LOT ma promocję z tą marką wafelków), sporo pasażerów jednak odmawia sobie tej słodkiej przekąski. Jeszcze tylko rozlewanie wody mineralnej (wybór między gazowaną a niegazowaną), chwila lotu i rozpoczynamy zniżanie do lotniska w Balicach. Niebo nad stolicą Małopolski jest bezchmurne, zatem wszystko widać z lotu ptaka jak na dłoni. Lotnisko jest znacznie dalej od centrum niż warszawskie Okęcie, więc niestety nie widać feerie barw za oknem. 35 minut lotu, delikatne przyziemienie i już jestem na miejscu. Za moment wybije północ, dobranoc!

Poznañ - miasto doznañ / 06.06.2014 - 07.06.2014

Kolejny weekend i kolejny lot krajowy – tym razem do Poznania docieram pociągiem TLK Goplana (bardzo miła niespodzianka na finisz - pociąg zatrzymuję się na Dworcu Letnim!), wieczorny spacer wzdłuż ulicy Święty Marcin i clubbing w stolicy Wielkopolski. Nad ranem niczym Kopciuszek wymykam się z klubu niepostrzeżenie, jeszcze tylko kawa i ciastko nocną pora w McDonald's Poznań City Center przy Dworcu Głównym i ruszam autobusem nocnym w drogę na lotnisko Ławica. Docieram kilka minut przed 4 rano, jest piękny sobotni poranek, słońce właśnie wschodzi na horyzoncie, a w hali terminala pojawiają się już pierwsi podróżni – z tego, co widzę, to zdecydowana większość z nich odlatuje do Londynu Luton linią WizzAir. Mimo że do odlotu jest mniej niż 2 godziny, to pracownicy obsługi lotniska pojawiają się przy stanowiskach odprawy biletowo-bagażowej dopiero na ok. 1,5 h przed planowanym odlotem. Bardzo mnie to dziwi, bo check-in standardowo rozpoczyna się na 2 godziny przed odlotem, być może w Poznaniu wygląda to inaczej, ponieważ port nie ma tak dużej liczby odlotów – tego ranka są jednocześnie jedynie 4 operacje – mój lot PLL LOT (wykonywany przez Eurolot) do Warszawy (WAW), następnie Monachium (MUC) linią Lufthansa, WizzAir do Londynu (LTN) i SAS do Kopenhagi (CPH). Z rozkładu jasno wynika, że później następuje przerwa, jest kilka połączeń Ryanair a na deser loty czarterowe, w końcu zaczyna się już sezon wakacyjny.
Jestem bodajże piąty w kolejce do odprawy, stanowisko LOTu obsługiwane jest przez dwóch panów, którzy sprawiają takie wrażenie, jakby pracowali za karę i  nadawali bagaże pasażerom z wielkiej łaski. Mają jakieś problemy z odprawą osób przede mną, podróżni nerwowo przestępują z nogi na nogę, a tymczasem za mną tworzy się niezły ogonek. Prawie wszyscy odlatujący do Warszawy udają się dalej w kolejny rejs, tym razem już zagraniczny. Ja jestem już odprawiony on-line, miejsce jest wybrane, podaję tylko dowód osobisty i odbieram kartę pokładową, tym razem nie nadaję bagażu rejestrowanego, musiałem zadowolić się podręcznym. Przed kontrolą bezpieczeństwa zmierzam się z surowym strażnikiem lustrującym karty pokładowe i dokumenty – wszystko zależy od lotniska, przykładowo na Okęciu dokumenty nie są weryfikowane przy przejściu do strefy dla pasażerów, natomiast jak widać w Poznaniu już tak. Pani przede mną pokazuje tylko potwierdzenie rezerwacji WizzAir i upiera się, że jest to karta pokładowa. Nierozgarnięta pasażerka zostaje odesłana do stanowiska odprawy, tam już ocieszą się z dodatkowego zastrzyku gotówki za wydrukowanie karty wstępu na lotnisku. Kontrola bezpieczeństwa przebiega sprawnie, moją uwagę zwróciła bardzo dobrze zorganizowana taśma, na której kładzione są plastikowe kuwety  - po odebraniu przedmiotów osobistych pojemniki automatycznie są przesuwane do specjalnego odbiornika i układane w stos, który pracownik służby ochrony lotniska może łatwiej przenieść na początek kolejki. Terminal jest nowoczesny, ale raczej opustoszały i chyba nie wygląda na to, by miał się w dużej mierze zapełnić ludźmi – odnoszę wrażenie, że wszystkie nowe terminale budowane na Euro 2012 były mocno na wyrost, ale może chodzi tutaj o perspektywiczność, gdy potoki pasażerskie się zwiększą, nie trzeba będzie przebudowywać terminala, by zwiększać jego przepustowość. Zajmuję miejsce w pobliżu wyjścia numer 3 i dzielnie oczekuję na lot, oczy same mi się zamykają, ale jakoś daję radę. Widzę nieco cudzoziemców, którzy czekają na inne samoloty, do Warszawy lecą w większości Polacy. Mój boarding się opóźnia, pada komunikat, ze będzie opóźniony o 15 minut z powodu mgły na Lotnisku Chopina w Warszawie. W rzeczywistości wsiadamy do autobusu ok. 30 minut po czasie, co wzbudza dozę zaniepokojenie pasażerów przesiadkowych. Tez bałbym się, ze nie zdążę na kolejny lot w takiej sytuacji. Nikomu nie życzę takich nerwów!

Na pokładzie samolotu Dash Q-400 witają nas dwie stewardessy, jednej obrywa się na wejściu od jakiegoś gburowatego pasażera, który jest niezadowolony z opóźnienia. Tym razem podróżnych nie ma tak wielu, zatem wszyscy szybko zajmują miejsca, następuje moja ulubiona instrukcja bezpieczeństwa i startujemy. Mam miejsce 4D, miejsce obok mnie 4C jest wolne, zatem czuję zdecydowanie większą przestrzeń. Pilot dość długo wznosi się na wysokość przelotową, następuje kilka skrętów i w końcu zostaje wyłączona sygnalizacja zapięcia pasów – stewardessa proponuje tradycyjnie małe klasyczne Prince Polo (o limitowanej karmelowej wersji XXL tylko można pomarzyć) i łyk wody mineralnej. Wkrótce potem przemawia kapitan z kokpitu, przeprasza bardzo serdecznie za powstanie opóźnienie i jednocześnie podkreśla, że priorytetem nas wszystkich jest w takim wypadku bezpieczeństwo. Według informacji z kokpitu wcześniej widzialność na lotnisku Okęcie wynosiła zaledwie 200 metrów, teraz jest już lepiej i wynosi ona 700 metrów, więc bezpiecznie lądujemy. Co ciekawe, u góry na niebie chmur praktycznie nie ma, niska ich warstwa unosi się lekko nad ziemią i można odnieść wrażenie, że niemalże ślizgamy się na warstwie chmur. Bombardier gładko przyziemia na pasie, kołujemy i wsiadamy prosto do autobusu. Kiedy przechodzę przez strefę lotniska dla pasażerów wylatujących (z powodu remontu strefy te są teraz pomieszane, ale tak jest na wielu lotniskach w Europie na stałe) trafiam akurat na stewarda w uniformie – tego samego, o którym wspomniałem w poście dotyczącym lotu z Gdańska. Jaki ten świat mały! Po przejściu do hali odbioru bagażu widzę, że trwa szczyt porannych przylotów – przybyły nocne połączenia z Tbilisi, Erewania i Aten, bardzo dużo podróżnych tłoczyło się przy biurze tranzytowym. Nie dla mnie takie atrakcje tego sobotniego poranka, ta krótka podróż już się dla mnie skończyła, do zobaczenia w przestworzach za tydzień…