Pokazywanie postów oznaczonych etykietą POZ. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą POZ. Pokaż wszystkie posty

Wielkanoc na Corfu / 28.04.2019


Krotkie weekendow wypady to moja specjalnosc, kiedy wiec na jednym z forow podrozniczych znajduje informacje o bardzo niskich cenach przelotow na grecka wyspe Korfu dlugo sie nie zastanawiam. Rzucam okiem na rozklad linii Ryanair i Lauda Motion i komponuje sobie niedzielna wycieczke na trasie Wieden-Korfu-Poznan, za 2 bilety place niecale 33 euro, co mozna smialo uznac za rewelacyjna cene. Na miejscu bede mial do dyspozycji ok. 10 godzin, postaram sie leniwie spedzic czas w Grecji. Poniewaz na stale mieszkam w Warszawie pozostaje do dogrania kwestia dojazdu do Wiednia oraz powrot z Poznania – tutaj „z pomoca” przychodzi mi PKP IC, w dworcowej kasie zaopatruje sie w promocyjny bilet do Wiednia na pociag IC Sobieski, z Poznania do Warszawy Centralnej dotre zas nocnym skladem TLK Uznam, kursujacym ze Swinoujscia. Takie rozwiazanie wiaze sie z koniecznoscia spedzenia nocy na wiedenskim lotnisku Schwechat, ale czego sie nie robi dla przygody, w tych kwestiach jestem juz zaprawiony :) Po komfortowej trwajacej ponad 7 h podrozy pociagiem zaopatruje sie jeszcze w minimarkecie Interspar na dworcu glownym w austriackie specjaly (wiadomo: Mozartkugeln, wafelki Manner). Przede mna krotki nocny spacer ulicami dawnej cesarskiej stolicy do stacji Wien Rennweg, by jednym z ostatnich skladow podmiejskiej kolejki linii S7 dotrzec okolo polnocy na lotnisko VIE (bilety kupujemy w automacie – koszt to 4,20 EUR). Po dotarciu na miejsce okazuje sie, ze nie tylko ja zdecydowalem sie spedzic tam noc, gdyz start mojego samolotu Lauda Motion na Korfu przewidziany jest na godzine 05:30 i nie ma mozliwosci dostac sie do Schwechat komunikacja publiczna na ta godzine...
Boarding mojego rejsu rozpoczyna sie punktualnie; co dosc zaskakujace – obluga handlingowa w zaden sposob nie weryfikuje pierwszenstwa wejscia na poklad. Okazuje sie, ze niemal caly samolot typu Airbus A321 bedzie wypelniony spragnionymi slonca turystami z Polski, wszkaze zaraz startuje dlugi weekend majowy. W Wiedniu akurat zaczyna padac deszcz, ale do samolotu wchodzimy przez rekaw i mimo kompletu pasazerow na pokladzie nasza maszyna wznosi sie w niebo o czasie. 90 minut pozniej w pelnym sloncu przyziemiamy na greckiej ziemi. Jest jeszcze dosc chlodno (12 stopni wedlug informacji z kokpitu), ale juz przebieram sie w letnia garderobe i rozpoczynam trawajacy ok. 30 minut spacer do miasta Korfu, ktoreg jest celem  moej wycieczki. Na dalsze eskapady wglab wyspy nie mam czasu, poza tym akurat obchodzona jest grekokatolicka Wielkanoc, wiec transport publiczny stalby pod znakiem zapytania, a prawa jazdy sie nie dorobilem, to zdecydowanie nie moja bajka ;) Samo lotnisko na Korfu jest malutkie i akurat trwa jego rozbudowa, wiec licze na to, ze standard obslugi pasazerskiej ulegnie znacznej poprawie. Trasa do miasteczka jest bardzo prosta i dobrze oznaczona, a spora jej czesc wiedzie wzdluz wybrzeza, mozna podziwiac znajdujace sie na morzu jachty i stateczki, w oddali majacza juz gorskie szczyty Albanii. O tej porze w swiateczny poranek ruch jest znikomy, na trawniku w alejkach parkowych pojawiaja sie nieliczni wlasciciele ze swoimi czworonoznymi pupilkami. Po drodze mijam maly skalny podest ze schodkami i barierka opadajacymi ku morzu, niestety, woda jest jeszcze lodowata, kontynuuje zatem moja piesza wedrowke do miasteczka. W koncu docieram na wypelniony sloncem placyk, wlasnie przy nim w eleganckich marmurowych wnetrzach miesci sie otwarty juz Starbucks Coffee, zachodze tam zatem na sniadanie – wybieram grecki klasyk cappuccino freddo oraz tradycyjna bugaca z serem i sezamem. Zasiadam wygodnie na balkonie, kontempluje krajobraz a w koncu kiedy ruszam do serca starowki udaje mi sie akurat trafic na uroczysta procesje wielkanocna z popem oraz orkiestra, ktora gra... polska piesn patriotyczna „Legiony”! Tego sie nie spodziewalem.
Zabytkowa czesc Korfu to marmurowe nawierzchnie, piekny piaskowy kolo bardzo ladnie komponuje sie z blekitem nieba i powiewajacymi licznie flagami narodowymi Grecji. Na ulicy i chodniach znajdziemy zas skorupy rozbitych glinianych naczyn – jak sie okazuje, to taki lokalny zwyczaj majacy gwarantowac pomyslnosc w nadchodzacym roku, mieszkancy wyspy przez okna wyrzucaja naczynia, ktore w hukiem roztrzaskuja sie na bruku.  Dochodzi poludnie, rozgladam sie za jakas knajpka, gdzie moglbym zjesc gyros czy souvlaki, ale z racji Wielkanocy otwarte sa tylko kawiarnie i cukiernie, z braku laku posilam sie kanapka GreekMc w restauracji McDonald’s. Czas poszukac miejsca do opalania, co w samym miescie Korfu bedzie trudne, na prozno szukac tutaj piaszczystych plaz, kieruje sie za ludnoscia lokalna i rozkladam sie na cyplu w poblizu wiatraku Anemomylos. Tuz obok cumuja male lodeczki rybakow, jest tez drabinka i schodki ulatwiajce wejscie do wody, o tej porze jest juz nieco cieplejsza i znajduja sie swiadkowie, ktorzy wskakuja w gladlka morska ton, ja zas na plazowym reczniku lekko odplywam i „uskuteczniam”  dolce far niente. Okolo 15:30 ruszam w droge powrotna na lotnisko, na 2 godziny przed odlotem hala odlotow (w nowej czesci lotniska) swieci jeszcze pustkami, ale koniec koncow samolot linii Ryanair do Poznania startuje niemal pelen. Okazuje sie, ze wiekszosc pasazerow spedzala w Grecji swieta wielkanocne i teraz wracaja do Polski. Podczas dwugodzinnego lotu polska zaloga ma rece pelne roboty, podrozni licznie korzystaja z oferty bistro i decyduja sie na badziewne gadzety w postaci zdrapek. Z sluchawkami na uszach jakos udaje mi sie przetrwac ta kakofonie dzwiekow, chociaz latwo nie bylo. Na deser do fanfar Ryanaira zostaje uraczony rzesistymi brawami od wspolpasazerow. Witamy w Polszy!

Gzik z Poznania / 05.08.2016 - 06.08.2016



Po nieco dłuższej przerwie powracam na warszawskie Lotnisko Chopina. Kolejny raz udało mi się skorzystać z tanich biletów linii PLL LOT na rejsy krajowe, nie wahałem się długo i wybrałem korzystne czasowo (i cenowo oczywiście też!) loty do Poznania. Czasy oferowanych połączeń były bardzo korzystne, w sam raz do mojego imprezowego harmonogramu. Wprawdzie z Paris Hilton nie mogę się równać, W piątkowe popołudnie kwadrans po godz. 17:00 pojawiam się w terminalu i kieruję się do jak zawsze opustoszałych stanowisk odprawy klasy biznes, agenci handlingowi są tutaj wyraźnie znudzeni, czytają książki w wolnym czasie, bardzo rzadko pojawiają się pasażerowie, którym mogą pomóc. Oczywiście odprawiłem się odpowiednio wcześniej online na stronie przewoźnika, by wybrać dogodne miejsce w Bombardierze Q-400 (tym razem 4D), ale nie mogę odebrać sobie tej przyjemności, by otrzymać wydrukowaną kartę na specjalnym papierze. Podczas odprawy online na stronie PLL LOT zauważyłem interesującą prawidłowość –  mój numer karty Miles & More (FQTV) nie był wpisany po wejściu w rezerwację i dostępność miejsc ograniczała się do jednego siedzenia, które zostało mi odgórnie narzucone przez system, wszystkie inne miejsca pokazywane były jako zajęte / niedostępne, co wydawało się dość dziwne, gdyż odprawiałem się na ponad 24 h przed odlotem. Po wpisaniu numeru karty Frequet Traveller dostępność miejsc w samolocie nagle okazała się znacznie większa i mogłem bez problemu „przesiąść się”. ;) Ot, taki mały trik, ale czasem przydatny trik, może komuś się przyda.
Szybkim krokiem kieruję się ku kontroli bezpieczeństwa w wersji „fast track”, nikogo poza mną nie ma przy stanowisku, więc błyskawicznie przechodzę do strefy air side i od razu zaszywam się  w saloniku, czas na małe before party przed imprezą w poznańskim klubie. Przy okazji robię prasówkę i zauważam efekty „dobrej zmiany” – Gazeta Wyborcza nie jest już dostępna w pojedynczych egzemplarzach, można ją wprawdzie przeczytać, ale egzemplarz jest specjalnie osadzony na drewnianej rączce służącej do przeglądania, nie można już zabrać sobie tego tytułu ze sobą. Za to pojawiło się bardzo dużo egzemplarzy Gazety Polskiej. Zrelaksowany, docieram do bramki numer 45 zlokalizowanej zupełnie na końcu terminala, po drodze mam zatem możliwość rozglądania się po lotnisku i pasażerach, to lubię! Przy wyjściu 44 obok będzie odbywał się niebawem boarding rejsu czarterowego, kolejka, którą początkowo błędnie wziąłem jako kolejkę do lotu do POZ, czeka właśnie na inną maszynę. Ponieważ mój rejs obsługuje mały Bombardier Q-400, to do samolotu zostajemy przewiezieni autobusem, dość długo czekamy na ostatnich pasażerów przesiadkowych, którzy w końcu docierają na pokład i kierowca rusza po płycie lotniska. Na pokładzie samolotu pasażerów wita szefowa pokładu p. Katarzyna Suska, chwilę później z głośników rozlega się głos kapitana rejsu WAW-POZ p. Arkadiusz Karasia, który przedstawia także pierwszego oficera p. Piotra Glińskiego. Załoga przedstawia instrukcję bezpieczeństwa i całkiem szybko kołujemy do progu pasa, by po kilku minutach wzbić się w powietrze w kierunku wschodnim. Niebawem czeka więc nas zakręt w powietrzy, by znaleźć się na trasie lotu do Poznania. Szybko osiągamy wysokość przelotową, o ile tego dnia w Warszawie niebo było raczej zachmurzone, to na trasie lotu jest słonecznie a przed samym lądowaniem w stolicy Wielkopolski mogę podziwiać stare miasto.
O poranku po dość intensywnej nocy spędzonej na parkiecie w jednym z poznańskich klubów docieram nocnym autobusem na lotnisko imienia Henryka Wieniawskiego. Zaskakująco duża grupa pasażerów koczowała tej nocy na lotnisku, okazuje się, że o 06:00 odlatuje rejs czarterowy do tureckiej Antalyi. Czyżby dodatkowy zatrzyk gotówki z programu 500 + przyczynił się do wzmożonego ruchu turystycznego? Nie da się ukryć, że gro pasażerów stanowią rodziny z małymi dziećmi. Ja jednak czekam na otwarcie odprawy PLL LOT, najpierw pojawia się jedna pracownica, ale wkrótce dołącza do niej kolega i u niego odbieram kolejną kartę pokładową na mój 261. lot. Zanim rodziny z dziećmi nadadzą swoje bagaże, mnie udaje się już przejść przez kolejkę do kontroli bezpieczeństwa i oczekuję na poranny rejs do WAW, na płycie stoi już zaparkowany samolocik, jak to zwykle bywa mała maszyna Bombardier Q-400, mam to samo przydzielone miejsce 4B, jest ono chyba najbardziej optymalne i po raz kolejny miejsce obok mnie jest wolne. Tym razem szefową pokładu jest p. Anna Domańska, a za sterami siedzi kpt. Piotr Gliński, który jeszcze przed startem wita pasażerów wita pasażerów i informuje, że czas naszego rejsu to około 30 minut. W rzeczywistości minęło niemal 40 minut zanim wylądowaliśmy w stolicy, ale i tak nigdzie mi się nie spieszyło tego sobotniego poranka. Przez noc pogoda uległa zmianie, pod nami białe chmury, ale na szczęścoe obywa się bez turbulencji i od strony Piaseczna lądujemy na pasie Okęcia. Dziękuję za uwagę!

Wart Poznania - 14.05.2016

W  sobote kwadrans przed 4 rano zjawiam sie po nocy przetanczonej w jednym z poznanskich klubow zjawiam sie lotnisku Lawica. To juz moj 5 rejs na tej trasie, nie ma to jak niemal prosto z parkietu udac sie do terminala pasazerskiego i z imprezy wracac do siebie samolotem ;) Port lotniczy dopiero budzi sie do zycia, uzupelniam stracone kalorie zestawem Big Mac, ktory w dworcowej restauracji McDonald’s zamowilem na wynos. Jeszcze tylko mala kawka i kieruje sie do stanowiska odprawy, panie wlasnie zaczynaja przyjmowac pierwszych tego dnia pasazerow. Najwieksza kolejka oczywiscie do stanowiska odprawy linii WizzAir, o poranku odlatuja rejsy do Londynu Luton oraz do Sztokholmu, klasyczne emigracyjne kierunki. Korzystam z przywileju posiadania srebrnej karty i odprawiam sie przy stanowisku dedykowanym klasie biznes. Pozniej jeszcze kontrola bezpieczenstwa, tym razem nie pikam, moge swobodnie przejsc dalej bez „macanki” i przeszukiwania moich rzeczy osobistych. Do odlotu jest jeszcze prawie polotorej godziny, biore sie za czytanie nowej ksiazki Teresy Grzywocz pt. „Z chmur do Azji”, w ktorej autorka stewardesa opisuje swoje wrazenia z Singapuru i panstw dalekiej Azji. Czas mija szybko, za oknami wstaje dzien a i ilosc pasazerow jest dosc znaczaca. O tej samej porze odlatuje SAS do Kopenhagi oraz Lufthansa do Monachium. Przez szybe dostrzegam, ze na plycie stoi zaparkowany Embraer 195 a nie Bombardier Dash Q 800 jak to bylo w planie. Bardzo mi to pasuje, gdyz nie przepadam za samolotami turbosmiglowymi, poniewaz jest w nich ciasniej i glosniej a ponadto bardziej czuc ew. turbulencje. 

Start samolotu zaplanowany jest na godzine 5:45, ale sama zaloga niewiele wczesniej wchodzi na poklad, pasazerowie musza jeszcze nieco poczekac nim zostana zaproszeni do autobusu. Tym razem jak nigdy podroznych jest naprawde duzo, wiekszosc miejsc jest zajetych, a zwykle samoloty na tym polaczeniu lataly prawie puste. Widocznie ludzie sie przerzucili na latanie, oczywiscie wiekszosc pasazerow podazaja do WAW na przesiadke. Zajmuje miejsce 6D, chwile pozniej dociera do nas glos kapitana p. Kamila Chudego z kokpitu. Szefowa pokladu jest na tym rejsie p. Katarzyna Krzyzanowska, ktora wita gosci a nastepnie z mlodsza kolezanka prezentuje zasady bezpieczenstwa w samolocie. Chwile pozniej pada komenda pilota i wzbijamy sie w gore, niebo jestr bezchmurne, powoli wstaje slonce, za to ja zatapiam sie w lekturze magazynu pokladowego Kalejdoskop. Zawsze ciesze sie na spotkanie z nim i przejrzenie interesujacych artykulow w nim zawartych. Szkoda tylko, ze mapka polaczen z tylu ksiazeczki wciaz tak malo atrakcyjna. Niemal od razu po osiagnieciu wysokosci przelotowej rozpoczyna sie standardowy serwis czyli woda i wafelek Prince Polo, a ja wczytuje sie w artykul o herbacie w magazynie pokladowym Kalejdoskop. Po nieprzespanej nocy oczy same mi sie zamykaja, ale udaje mi sie nie zasnac. Po 20 minutach rejsu wlaczona zostaje sygnalizacja zapiecia pasow, rozpoczyna sie znizanie do Lotniska Chopina w Warszawie, za oknem juz widac Wisle. Niestety, nad miastem wisza chmury, zapowiada sie chlodny i deszczowy dzien. Obsluga sprzata kubeczki i papierki, sprawdza zapiecie pasow i udaje sie na swoje miejsca. Chwile pozniej lagodnie przyziemiamy, halo Warszawa!






Wart Poznania / 23.10.2015 - 24.10.2015


Witam! Nadszedł weekend, czas na kolejną lotniczą podróż, tym razem krótkodystansową, ale zawsze to coś :) W piątkowe popołudnie ok. godz. 17:30 melduję się na warszawskim Lotnisku Chopina. W hali odlotów nie widzę wzmożonego ruchu, jest raczej sennie, a przy odprawie klasy biznes nie ma żywej duszy, personel gaworzy sobie w najlepsze i nawet nie dostrzega, kiedy podchodzę do stanowiska po odbiór wydrukowanych karty pokładowych. Przy stanowisku kontroli bezpieczeństwa „fast track” również nikogo nie ma, dopiero za mną w kolejce staje trzyosobowa rodzina. Tym razem obywa się bez dodatkowej kontroli, chwilę później jestem już w strefie przeznaczonej dla pasażerów, na dłuższą chwilę znikam w sklepie Aelia, gdzie dla znajomego sprawdzam ceny alkoholi a sam testuję nowe perfumy Versace Eros. Teraz nadchodzi czas na relaks w saloniku Polonez. Zauważam istotne zmiany, odnowiono część foteli a także dostawiono nowe obrotowe siedzenia wyglądające jak skrzyżowanie hamaku z elipsą. O dziwo business lounge jest mocno zatłoczony, jak to już zwykle bywa wśród gości dominują podtatusiali siwi biznesmeni mówiący po niemiecku w dyskretnej elegancji, ja znacząco zaniżam średnią wieku. Zajmuję miejsce w drugiej części saloniku i zabieram się za obiad, w menu jest zupa krem z zielonych warzyw, zapiekanka ziemniaczana, filety ze szpinakiem oraz zielona fasolka. Potem pora na deserek, kawusię, owoce i drinkowanie oraz prasówkę, bardzo lubię się tak odprężyć przed lotem. 
Punktualnie o godzinie 19:00 pojawiam się przy bramce numer 38, za kilka minut ma się rozpocząć boarding na mój rejs do Poznania. Już kilka dni wcześniej nie można było dostać biletów na to połączenie. Nic dziwnego, że połączenie zostało wycofane ze sprzedaży, ponieważ samolot był całkiem pełny, specjalnie zwróciłem uwagę na jego obłożenie, nie było ani jednego wolnego miejsca. Jeszcze przed boardingiem w okolicy bramki daje się zauważyć kilkunastoosobowy zespół muzyczny ze Szwecji. W jego składzie znajdowały się w zdecydowanej większości młode dziewczyny o stylistyce scholi kościelnej. Na domiar złego zachowywały się dość głośno, zaśmiewały i podśpiewywały nawet w trakcie trwania lotu nie zważając na pozostałych pasażerów. Do małego Dasha Q 400 tradycyjnie już zostajemy przewiezieni autobusem. Byłem przekonany, że z uwagi na większą niż zazwyczaj ilość podróżnych zostaną podstawione dwa pojazdy, tak się jednak nie dzieje, wszyscy gniotą się w jednym autobusie. O dziwo nie trzeba długo czekać aż ruszymy i po kilku manewrach jesteśmy już pod maszyną. Przy wejściu na pokładzie pasażerów wita szefowa pokładu p. Joanna Skowrońska i po kilkunastu minutach słychać magiczne słowa „boarding completed”. Siedzę już wygodnie w fotelu na miejscu 10D i przeglądam październikowe wydanie magazynu pokładowego „Kalejdoskop”. Jeszcze tylko mój ulubiony instruktaż bezpieczeństwa i wznosimy się do góry. Nad Warszawą niebo jest pięknie rozświetlone, kocham to uczucie, kiedy maszyna wznosi się w powietrze i mogę obserwować miasto nocą z lotu ptaka. Sam rejs bardzo spokojny, nic go nie zakłóca, mniej więcej w połowie lotu kapitan Paweł Włodarczyk podaje podstawowe informacje o locie. Oczywiście zostaje rozdana woda mineralna do picia i mały wafelek Prince Polo oraz miniżelki Frugo. Mam jeszcze ze sobą chipsy marchewkowe z saloniku, czas na coś zdrowego ;) Pierwszy raz przelatujemy niemal tuż nad poznańskim rynkiem, z góry jestem w stanie rozpoznać kilka budowli czy rondo Kaponiera. Kilkanaście minut przed czasem lądujemy na poznańskim lotnisku Ławica. It’s party time!

Jest kilka minut przed 4 rano w sobotę, kiedy to pojawiam się z powrotem na lotnisku im. Henryka Wieniawskiego. Patrzę na tablicę odlotów, wszystkie połączenia powinny być wykonane o czasie, mój rejs do Warszawy tradycyjnie jako pierwszy o 05:50. W terminalu jest na razie zaledwie kilka osób, co nie znaczy, że za kilka minut nie będzie ich więcej. Zwracam uwagę, że Poznań zyskał nowe połączenie do Sztokholmu Skavsta z linią WizzAir. Jak zawsze z samego rana odlatuje jeszcze maszyna WizzAir do Londynu a także Lufthansa do Monachium i SAS do Kopenhagi. Przede mną ciągle ten rejs do MUC, jakoś do tej pory wszystkie moje przesiadki LH miały miejsce we Frankfurcie. Wprawdzie z Monachium byłem kilka lat temu, ale dotarłem tam pociągiem z Wiednia i wracałem nocnym bezpośrednim połączeniem do Warszawy (wtedy jeszcze kuszetka na tej trasie była w rozkładzie). Kilka minut po godzinie 04:00 pojawia się obsługa lotniska, tak się składa, że jedną z pań już kojarzę, gdyż tą rotację POZ-WAW przyszło mi już zaliczać po raz piąty. Otrzymuję moją kartę pokładową i przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa; chyba po raz pierwszy bez żadnych przygód typu „piszczenie bramki”, kontrola na obecność materiałów wybuchowych czy też drobiazgowa kontrola bagażu podręcznego ze szczególnym uwzględnieniem portfela i jego zawartości ;) Niestety, poznańskie lotnisko nie oferuje praktycznie żadnych udogodnień, pozostały czas spędzam na twardym drewnianym krzesełku oczekując na Boarding. Przy okazji widzę załogi linii WizzAir i Lufthansa wychodzące po briefingu do samolotu. W końcu pojawia się lotniskowy personel i rozpoczyna się boarding, jak zawsze do autobusu. Pasażerów jest na tyle mało, że jestem w stanie ich policzyć, na trasie POZ-WAW w ten sobotni ciemny poranek jest ich raptem 20. Nie mija może pięć minut i już wszyscy podróżni wchodzą na pokład. Tym razem jest męska załoga, szef pokładu p. Andrzej Siewski chyba wstał lewą nogą, po raz pierwszy zdarza mi się widzieć tak opieszałego stewarda, nie odpowiada na „dzień dobry”, przez cały lot sprawia wrażenie nieobecnego. Na szczęście jego młodszy stażem kolega obstawiający tył Dasha Q400 wydaje się być bardziej przytomny i to od demonstruje zasady bezpieczeństwa na pokładzie samolotu. Kapitanem tego porannego rejsu jest p. Tomasz Tarka, z którym to już miałem okazję latać. Mam sporo miejsca dla siebie, gdyż jak wspomniałem frekwencja jest mizerna. Startujemy w ciemnościach, ale po kilku minutach lotu dostrzegam w oddali różowe wschodzące słońce. Cały lot przebiega bardzo gładko, nie wyczuwam żadnych turbulencji, wczytują się w kolejne strony magazynu stołecznego Gazety Wyborczej. Po 40 minutach w powietrzu przyziemiamy na Lotnisku Chopina w Warszawie. Z ciekawości zwracam uwagę, że oprócz mnie tylko jedna osoba kieruje się do wyjścia, a pozostali to pasażerowie transferowi. Do zobaczenia!

Poznañ w rytmie Mammia Mia / 11.04.2015


Czas na moją ostatnimi czasy najpopularniejszą trasę krajową Poznań – Warszawa. Kiedy na zewnątrz jest jeszcze ciemno, w sobotni poranek po imprezie docieram na poznańskie lotnisko. Oprócz mnie w hali odlotów jest już kilka osób, ale jak się okazuje wszyscy pozostali oczekują na poranny rejs linii WizzAir do Londynu Luton. Wiadomo, to najbardziej obłożony kierunek w siatce tego węgierskiego przewoźnika. Około 4 rano za ladą pojawiają się panie z obsługi naziemnej, które przygotowują stanowisko odprawy, pojawiają się odpowiednie barierki, ale za to tym razem brakuje czerwonego dywanu dla klasy business. ;) Przy pozostałych stanowiskach również zaczyna się coś dziać, mam wrażenie, że poranny sobotni rozkład odlotów z Ławicy mam już opanowany. Oprócz rejsu PLL LOT do stolicy o podobnej porze odlatuje wspomniany WizzAir a także SAS do Kopenhagi oraz Lufthansa do Monachium. Po odebraniu karty pokładowej (brak jakiejkolwiek kolejki) przemieszczam się w stronę kontroli bezpieczeństwa. Spotyka mnie miła niespodzianka, bowiem zainstalowano czytnik kodów kreskowych i teraz zbędna jest już szczegółowa weryfikacja kart wstępu przez pracowników SOL. Tym razem otwierałem nową kolejkę, więc magiczna bramka zapiszczała, co było równoznaczne z „macanką” przez potężnego pana kontrolera, który poprosił mnie również o zdjęcie obuwia i prześwietlenie go. Jakby jeszcze tego było mało pani sprawdzająca mój bagaż podręczny poddała mój mały płyn do soczewek oraz ulubiony kokosowy żel do rąk The Body Shop szczegółowej kontroli, byłem więc przeszukany na wszystkie fronty.
Poznańskie lotnisko jest małe, naprzeciwko wejścia znajduje się tradycyjny sklep duty free z alkoholami, perfumami i słodyczami. Nigdy nie rozumiałem fenomenu takich miejsc, bo ceny w nich są znacznie wyższe niż nawet w najdroższych delikatesach na mieście. Ale widocznie mają popyt, bo takiego typu miejsca znajdują się wręcz w każdym porcie lotniczym świata, niezależnie od jego rozmiarów.
Przechodzę w stronę bramek i na krzesłach znajduję magazyn lotniska w Poznaniu, by czas szybciej mi upłynął, dokładnie zapoznaję się z jego treścią; w najnowszym numerze władze lotniska chwalą się, że w maju zostanie zbazowany w POZ drugi samolot WizzAir, co pozwoli na zwiększenie ilości operacji lotniczych oraz otwarcie kilku nowych kierunków. Cudów jednak nie radzę się spodziewać, do poznańskiej siatki dołączy przykładowo lotnisko Stockholm Skavsta.
Około 40 minut przed odlotem obsługa lotniskowa prowadzi do samolotu załogę, widzę dwóch pilotów oraz stewardessę w średnim wieku i stewarda, który może być jej rówieśnikiem. Niedługo potem przy bramce numer 2 rozpoczyna się Boarding, podstawiony zostaje autobus i oczekujemy na ostatnich pasażerów. Ponieważ tego dnia jest ich wyjątkowo mało (raptem 17 osób), cała operacja nie trwa długo i po chwili siedzimy już w Embraerze 170. Do tej pory rotacja ta była wykonywana przez małe samoloty turbośmigłowe Dash w barwach euroLOTu, ale w związku z ogłoszeniem upadłości tej spółki wszystkie destynacje przeszły do spółki-matki PLL LOT. Ze względów formalnych tymczasowo wszystkie Dashe są uziemione na Lotnisku Chopina w Warszawie i nawet krótkie rejsy krajowe wykonywane są przez brazylijskie Embraer w barwach naszego narodowego przewoźnika. Przy wejściu do samolotu podróżnych wita sympatyczny szef pokładu p. Mariusz Grochowski, który przekazuje podstawowe informacje o locie. Rejs do Warszawy poprowadzi kapitan Michał Kubiak. Czekamy jeszcze tylko na dokumenty, które muszą być dostarczone do kokpitu, a w tle przygrywa przebój Abby „Mamma Mia”. Potem ma miejsce standardowy dwujęzyczny instruktaż bezpieczeństwa i po chwili wzbijamy się w powietrze. Jeszcze tylko ostry zakręt i już lecimy w kierunku Warszawy. Zaraz o starcie następuje klasyczny serwis pokładowy w postaci wafelka Prince Polo oraz wody mineralnej. Zapoznaję się z magazynem pokładowym „Kalejdoskop” i po około 30 minutach bezpiecznego lotu za oknami widać już stolicę Polski. Halo Warszawa!

Poznañ by night / 03.10.2014 - 04.10.2014

Nadchodzi weekend, więc tradycji musi stać się zadość. Przede mną bardzo krótki lot krajowy do stolicy Wielkopolski, następnie impreza w jednym z poznańskich klubów i powrót do Warszawy porannym lotem. Na Lotnisko Chopina przybywam w piątkowy wieczór kwadrans przed godziną 18, kolejka do odprawy pasażerskiej jest znikoma, ja jak zwykle wybieram stanowiska do odprawy tradycyjnej. Przede mną przy stanowisku stoi trzech młodych mężczyzn, najprawdopodobniej pochodzenia arabskiego. Okazuje się, że tylko jeden z nich jest pasażerem i leci do Monachium, natomiast dwóch kolegów go odprowadza. U mnie krotka piłka, muszę jedynie odebrać kartę pokładową, pan jeszcze upewnia się, czy pozostawić miejsce 3D przy oknie i drukuje dokument dla mnie. Kontrola bezpieczeństwa przebiega bardzo szybko i już jestem w strefie tylko dla osób podróżujących. Spoglądam na tablicę wylotów, moją uwagę zwraca samolot linii Finnair, nieco później jest zaś boarding lotu linii AirBerlin, już cieszę się na listopadową wizytę w tym mieście. Zajmuję miejsce przy bramce 36, z gate’u obok odlatuje samolot Lufthansy do Frankfurtu; od razu widać, że będzie bardzo dobrze obłożony, a jego pasażerowie to w większości delegacje, mnóstwo elegancko ubranych podróżnych wchodzi na pokład. Zajmuję się lekturą szwedzkiego kryminału pt. „Powrót nauczyciela tańca” Henninga Mankella, książka jest bardzo wciągająca, więc czas szybko mija i słyszę zapowiedź, że boarding opóźni się o ok. 15 minut z powodu późnego przylotu samolotu do Warszawy. Bardzo mi się nie spieszy, więc dodatkowy kwadrans na lotnisku tym razem nie robi mi różnicy. Niebawem zostajemy poproszeni do wyjścia, na dole czeka juz na nas autobus, którym podjedziemy do czekającego na płycie postojowej Bombardiera Dash Q400 w barwach Eurolotu. W autobusie panuje duży ścisk, okazuje się, że o ponad 5 godzin opóźnił się wylot samolotu PLL LOT z Nowego Jorku do Warszawy, a zdecydowana większość podróżnych jest właśnie z tego samolotu, więc zostali przebukowani na to połączenie. Po schodkach wchodzę na pokład malutkiego samolotu, zawsze muszę uważać na głowę, kiedy wchodzę do środka. Sympatyczna szefowa pokładu Maria Krupa wita pasażerów, zajmuję przydzielone mi miejsce 3D, zapinam pasy i w oczekiwaniu na start oddaję się lekturze magazynu pokładowego Kalejdoskop. Czekamy jeszcze na drugi autobus z podróżnymi, w końcu wszyscy zajmują miejsca i rozpoczyna się safety demo. W odróżnieniu od samolotów PLL LOT na pokładach Eurolotu nie można używać telefonów komórkowych. Mam wrażenie, że kołowanie po pasie trwa całą wieczność, ale wreszcie wzbijamy się w powietrze. Wznosimy się w kierunku zachodnim, mijamy Aleję Krakowską, rozpoznaję znajome budynki. Niebawem przelatujemy nad Dworcem Zachodnim PKP, oświetlona stolica z lotu ptaka wygląda pięknie. Szybko osiągamy wysokość przelotową ok. 5200 m, błyskawicznie rozpoczyna się serwis, dostaję szklaneczkę wody oraz wafelek Prince Polo i zagłębiam się w lekturze, najbardziej intryguje mnie artykuł na temat samolotów PLL LOT, które wystąpiły w filmach. Kapitanem wieczornego rejsu LO 3949 jest Jacek Figlus, na 10 minut przed lądowaniem podaje podstawowe informacje na temat lotu i chwile później rozpoczynamy zniżanie na lotnisko Ławica w Poznaniu. Poznań z góry również jest rozświetlony, bardzo mi się podobają takie widoki. Łagodnie przyziemiamy na lotnisku im. Henryka Wieniawskiego.
Po powrocie z imprezy melduję się na lotnisku kilka minut przed 4 rano. Za ladami do pracy przygotowują się już pracownicy obsługi handlingowej, o tej porze kawiarnie jeszcze są zamknięte, więc zadowalam się cappuccino z automatu. Po krótkim relaksie przy porannej kawie udaję się do stanowiska odprawy, przy ladzie stoi dwóch czarnoskórych Kenijczyków lecących do Moskwy z przesiadką w Warszawie. Po chwili także i ja odbieram moją kartę pokładową na rejs do Warszawawy startujący o 05:45 z poznańskiej Ławicy. Z kartą w dłoni udaję się do kontroli bezpieczeństwa, wiem, że w Poznaniu jest jakiś specyficzny system sprawdzania kart pokładowych, bo pracownik SOL zawsze musi spojrzeć w swoje notatki, nie ma tam bowiem automatycznego czytnika kart. Kontrola bezpieczeństwa w ten sobotni blady świt przebiega błyskawicznie, przede mną tylko wspomnianych dwóch murzynów oraz pewna Polka z amerykańskim paszportem wracająca do USA, w ręku ma 3 karty pokładowe wydane z logo Lufthansy, zatem pierwszy odcinek odbywa rejsem do Monachium. Zastanawia mnie fakt, że z POZ nie ma porannych lotów do Frankfurtu, w ten sposób pasażerowie nie mogą skorzystać z pełnej siatki połączeń niemieckiego przewoźnika, bo część rejsów odlatuje jedynie z FRA i to właśnie w godzinach porannych, jak np. mój lot do MIA sprzed ponad roku. Ale te kwestie zostawię już do rozwiązania pracownikom LH, ja zaś zasiadam na miejscu przed bramką numer 03 i zatapiam się w lekturze Henninga Mankella. Wprawdzie oczka się kleją, ale dzielnie udaje mi się dotrwać do godziny 5 z minutami, kiedy to rozpoczyna się boarding. Jak zawsze w Poznaniu przy wyjściu podstawiony jest autobus, tym razem pasażerów nie ma zbyt wielu. Po chwili stajemy już pod Bombardierem, ponownie w barwach Eurolotu. Zaraz przy wejściu stoi w płaszczu dość zmarznięta szefowa pokładu Patrycja Nowakowska, kapitanem tego rejsu jest Ireneusz Piasecki, przypomina mi się, że już miałem okazję lecieć z tym pilotem. Nic dziwnego, że załogi zaczynają się powoli powtarzać, skoro ostatnimi czasy regularnie latam z PLL LOT. Na zewnątrz jest jeszcze zupełnie ciemno, więc zza okien maszyny niewiele widać. Tym razem również zajmuję miejsce 3B i z uwagą przyglądam się mojemu ulubionemu instruktażowi bezpieczeństwa. Powoli kołujemy do progu pasa i wzbijamy się w powietrze, w górze widać już różowy horyzont, lecimy na wschód, więc powoli się rozwidnia, ale pod nami wciąż widać światła miast. Tym razem pilot przemawia do pasażerów kilka minut po starcie, pogoda do lądowania jest bardzo dobra, niebo jest bezchmurne, ale temperatura w Warszawie to jedynie 5 stopni powyżej zera. Chwilę po starcie nie mogło zabraknąć oczywiście tradycyjnego małego wafelka Prince Polo oraz szklaneczki wody mineralnej. Dokańczam przeglądać magazyn pokładowy Kalejdoskop; następna podróż na pokładzie PLL LOT do Kijowa to dopiero listopad, więc już nie będę miał okazji zerknąć na ta lekturę. Podchodzimy do lądowania od strony Piaseczna, mijamy trasę szybkiego ruchu, tory kolejowe (lina radomska) i lądujemy na Lotnisku Chopina. Do widzenia!

Poznañ na bis / 26.07.2014

Po raz kolejny mam okazję polecieć porannym lotem na trasie z Poznania do Warszawy. Po imprezie w jednym z poznańskich klubów nocnym autobusem linii 242 docieram z nowoczesnego i mieniącego się kolorami dworca kolejowego Poznań Główny pod terminal odlotów poznańskiej Ławicy. Dochodzi godzina 4 rano, za oknami powoli świta. Tym razem pracownicy handlingowi pojawiają się na stanowiskach odprawy wcześniej niż kiedy leciałem ostatnio. Najpierw swoją pracę rozpoczyna stanowisko Lufthansy -€“ o poranku wyrusza lot do Monachium; chwilę później jest już czynne stanowisko PLL LOT, gdzie odbieram kartę pokładową do kolekcji -€“ od razu zauważam, że pan wydrukował mi ją w odwrotną stronę, ale już nie będę się czepiał szczegółów. Zaraz potem przechodzę do kontroli  bezpieczeństwa -€“ wejścia do niej broni mocno opalony pracownik Straży Ochrony Lotniska, który podejrzliwie wertuje kartę pokładową, sprawdza coś na swojej kartce z notatkami a następnie na telefonie i dopiero wtedy mnie wpuszcza - tak samo kontrolował przede mną pasażera Lufthansy. Nigdy nie spotkałem się z taką obsługą, najwidoczniej poznańskie lotnisko nie zainwestowało w czytniki do kodów kreskowych/ QR. Wtedy wystarczyłoby tylko zbliżenie takiej karty do automatu i wszystko byłoby jasne. Kontrola bezpieczeństwa błyskawiczna, bo oprócz mnie nie było nikogo w kolejce. Wolnym krokiem udaję się pod terminal, gdzie zajmuję wygodne miejsce na pomarańczowej ławeczce ING i udaje mi się nawet na dłuższą chwilę zasnąć. Oczywiście co jakiś czas wybudzają mnie odgłosy innych gromadzących się pasażerów czy pracowników lotniska. Na szczęście czas tym razem upłynął mi bardzo szybko i boarding rozpoczyna się punktualnie, pasażerów nie ma zbyt wielu, toteż autobus po chwili odjeżdża i kieruje się do samolotu typu Bombardier Dash Q-400 w barwach Eurolotu. Tradycyjnie część pasażerów nie zdaje sobie sprawy, że w tego typie maszyn większy bagaż podręczny nie zmieści się pod fotelem czy na półkach i trzeba oddać go ekipie handlingowej bezpośrednio przed samym wejściem do samolotu. Zajmuję moje wybrane wcześniej miejsce 3D (prawa strona przy oknie), zapinam pasy i przez okno ostatni raz spoglądam na lotnisko w Poznaniu. Stewardessa zaczyna tradycyjne powitanie, ale mówi bardzo niewyraźnie, tak że nie jestem w stanie zrozumieć jej nazwiska ani nazwiska pilota. Odwracam się nieco do tyłu i oto moim oczom ukazuje się  steward, który obsługiwał mój walentynkowy lot do Krakowa. Miło, źe zaczynam już kojarzyć obsługę - powoli staję się prawdziwym €œFrequent Travellerem.
Samolot kołuje i już po chwili wzbijamy się do góry, siedzę na przodzie, więc czuję, jak nas podnosi -€“ jeszcze tylko delikatny skręt i już mogę z lotu ptaka rozkoszować się widokiem Wielkopolski. Rozpoczyna się skromny poczęstunek, czyli Prince Polo oraz woda mineralna, próbuję się nieco zdrzemnąć ale sen nie przychodzi, jak to zwykle w samolocie. Po kilkunastu minutach lotu kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów, ponieważ już zbliżamy się do lądowania - wlatujemy w gęste chmury, ale nie ma żadnych turbulencji. Jeszcze tylko pobieżne sprawdzenie kabiny przed lądowaniem przez personel pokładowy, kilka skrętów maszyną, wypuszczenie podwozia i przed czasem lądujemy na warszawskim lotnisku. Halo Ziemia!

Poznañ - miasto doznañ / 06.06.2014 - 07.06.2014

Kolejny weekend i kolejny lot krajowy – tym razem do Poznania docieram pociągiem TLK Goplana (bardzo miła niespodzianka na finisz - pociąg zatrzymuję się na Dworcu Letnim!), wieczorny spacer wzdłuż ulicy Święty Marcin i clubbing w stolicy Wielkopolski. Nad ranem niczym Kopciuszek wymykam się z klubu niepostrzeżenie, jeszcze tylko kawa i ciastko nocną pora w McDonald's Poznań City Center przy Dworcu Głównym i ruszam autobusem nocnym w drogę na lotnisko Ławica. Docieram kilka minut przed 4 rano, jest piękny sobotni poranek, słońce właśnie wschodzi na horyzoncie, a w hali terminala pojawiają się już pierwsi podróżni – z tego, co widzę, to zdecydowana większość z nich odlatuje do Londynu Luton linią WizzAir. Mimo że do odlotu jest mniej niż 2 godziny, to pracownicy obsługi lotniska pojawiają się przy stanowiskach odprawy biletowo-bagażowej dopiero na ok. 1,5 h przed planowanym odlotem. Bardzo mnie to dziwi, bo check-in standardowo rozpoczyna się na 2 godziny przed odlotem, być może w Poznaniu wygląda to inaczej, ponieważ port nie ma tak dużej liczby odlotów – tego ranka są jednocześnie jedynie 4 operacje – mój lot PLL LOT (wykonywany przez Eurolot) do Warszawy (WAW), następnie Monachium (MUC) linią Lufthansa, WizzAir do Londynu (LTN) i SAS do Kopenhagi (CPH). Z rozkładu jasno wynika, że później następuje przerwa, jest kilka połączeń Ryanair a na deser loty czarterowe, w końcu zaczyna się już sezon wakacyjny.
Jestem bodajże piąty w kolejce do odprawy, stanowisko LOTu obsługiwane jest przez dwóch panów, którzy sprawiają takie wrażenie, jakby pracowali za karę i  nadawali bagaże pasażerom z wielkiej łaski. Mają jakieś problemy z odprawą osób przede mną, podróżni nerwowo przestępują z nogi na nogę, a tymczasem za mną tworzy się niezły ogonek. Prawie wszyscy odlatujący do Warszawy udają się dalej w kolejny rejs, tym razem już zagraniczny. Ja jestem już odprawiony on-line, miejsce jest wybrane, podaję tylko dowód osobisty i odbieram kartę pokładową, tym razem nie nadaję bagażu rejestrowanego, musiałem zadowolić się podręcznym. Przed kontrolą bezpieczeństwa zmierzam się z surowym strażnikiem lustrującym karty pokładowe i dokumenty – wszystko zależy od lotniska, przykładowo na Okęciu dokumenty nie są weryfikowane przy przejściu do strefy dla pasażerów, natomiast jak widać w Poznaniu już tak. Pani przede mną pokazuje tylko potwierdzenie rezerwacji WizzAir i upiera się, że jest to karta pokładowa. Nierozgarnięta pasażerka zostaje odesłana do stanowiska odprawy, tam już ocieszą się z dodatkowego zastrzyku gotówki za wydrukowanie karty wstępu na lotnisku. Kontrola bezpieczeństwa przebiega sprawnie, moją uwagę zwróciła bardzo dobrze zorganizowana taśma, na której kładzione są plastikowe kuwety  - po odebraniu przedmiotów osobistych pojemniki automatycznie są przesuwane do specjalnego odbiornika i układane w stos, który pracownik służby ochrony lotniska może łatwiej przenieść na początek kolejki. Terminal jest nowoczesny, ale raczej opustoszały i chyba nie wygląda na to, by miał się w dużej mierze zapełnić ludźmi – odnoszę wrażenie, że wszystkie nowe terminale budowane na Euro 2012 były mocno na wyrost, ale może chodzi tutaj o perspektywiczność, gdy potoki pasażerskie się zwiększą, nie trzeba będzie przebudowywać terminala, by zwiększać jego przepustowość. Zajmuję miejsce w pobliżu wyjścia numer 3 i dzielnie oczekuję na lot, oczy same mi się zamykają, ale jakoś daję radę. Widzę nieco cudzoziemców, którzy czekają na inne samoloty, do Warszawy lecą w większości Polacy. Mój boarding się opóźnia, pada komunikat, ze będzie opóźniony o 15 minut z powodu mgły na Lotnisku Chopina w Warszawie. W rzeczywistości wsiadamy do autobusu ok. 30 minut po czasie, co wzbudza dozę zaniepokojenie pasażerów przesiadkowych. Tez bałbym się, ze nie zdążę na kolejny lot w takiej sytuacji. Nikomu nie życzę takich nerwów!

Na pokładzie samolotu Dash Q-400 witają nas dwie stewardessy, jednej obrywa się na wejściu od jakiegoś gburowatego pasażera, który jest niezadowolony z opóźnienia. Tym razem podróżnych nie ma tak wielu, zatem wszyscy szybko zajmują miejsca, następuje moja ulubiona instrukcja bezpieczeństwa i startujemy. Mam miejsce 4D, miejsce obok mnie 4C jest wolne, zatem czuję zdecydowanie większą przestrzeń. Pilot dość długo wznosi się na wysokość przelotową, następuje kilka skrętów i w końcu zostaje wyłączona sygnalizacja zapięcia pasów – stewardessa proponuje tradycyjnie małe klasyczne Prince Polo (o limitowanej karmelowej wersji XXL tylko można pomarzyć) i łyk wody mineralnej. Wkrótce potem przemawia kapitan z kokpitu, przeprasza bardzo serdecznie za powstanie opóźnienie i jednocześnie podkreśla, że priorytetem nas wszystkich jest w takim wypadku bezpieczeństwo. Według informacji z kokpitu wcześniej widzialność na lotnisku Okęcie wynosiła zaledwie 200 metrów, teraz jest już lepiej i wynosi ona 700 metrów, więc bezpiecznie lądujemy. Co ciekawe, u góry na niebie chmur praktycznie nie ma, niska ich warstwa unosi się lekko nad ziemią i można odnieść wrażenie, że niemalże ślizgamy się na warstwie chmur. Bombardier gładko przyziemia na pasie, kołujemy i wsiadamy prosto do autobusu. Kiedy przechodzę przez strefę lotniska dla pasażerów wylatujących (z powodu remontu strefy te są teraz pomieszane, ale tak jest na wielu lotniskach w Europie na stałe) trafiam akurat na stewarda w uniformie – tego samego, o którym wspomniałem w poście dotyczącym lotu z Gdańska. Jaki ten świat mały! Po przejściu do hali odbioru bagażu widzę, że trwa szczyt porannych przylotów – przybyły nocne połączenia z Tbilisi, Erewania i Aten, bardzo dużo podróżnych tłoczyło się przy biurze tranzytowym. Nie dla mnie takie atrakcje tego sobotniego poranka, ta krótka podróż już się dla mnie skończyła, do zobaczenia w przestworzach za tydzień…