Pokazywanie postów oznaczonych etykietą KBP. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą KBP. Pokaż wszystkie posty

Kawa po turecku / 04.10.2019 - 07.10.2019


Tradycyjnie juz, kiedy do Polski zawitala jesien, mam w zwyczaju wybrac sie w nieco cieplejsze rejony swiata, by naladowac baterie. W listopadzie ubieglego roku korzystajac z bardzo atrakcyjnych taryf low cost w linii UIA zaplanowalem sobie okoloweekendowa trase do Turcji: WAW-KBP-ESB & ADB-KBP-WAW. Stambul odwiedzilem juz kilkakrotnie, a chcialem odwiedzic kolejne duze miasta w tym kraju – padlo wiec na stolice Ankare oraz polozony na Morzem Egejskim Izmir. Na temat tego drugiego miasta ostatnio mialem okazje przeczytac reportaze „Wróżąc z fusów”, chcialem wiec zweryfikowac zawarte w nich poglady.
Wszystkie rejsy odbyly sie punktulanie, bez zadnych niespodziewanych przygod. Podczas odprawy online na rejs Kijow-Ankara system automatycznie przydzieli mi miejsce 15F w rzedzie ewakuacyjnym, wiec za friko lecialem w miejscu ze znacznie wieksza przestrzenia na nogi. Na rejsach operowanych Embraerem miejsca na nogi pod dostatkiem, w B737 juz nieco gorzej, ale akurat rejs do WAW trwa na tyle krotko, ze idzie wytrzymac. Na pokladzie darmowy serwis w postaci szklanki wody ;)
Obsluga na lotnisku Boryspol w Kijowie chyba sie juz uspokoila, nie miala miejsca "lapanka" w postaci sprawdzania i wazenia bagazu waga podreczna, za to agenci mogliby sprawdzac, ile osob na poklad wchodzi z kabinowkami. Boarding WAW-KBP trwal ponad 40 minut, samolot mial pelne oblozenie, a wiadomo, ze miejsca w schowkach nie sa z gumy. Gdyby podczas boardingu zwrocono na to uwage, to czesc walizek od razu trafilaby za darmo do luku, ostatni pasazerowie latali ze stewardesami po calym pokladzie upychajac walizki na polkach i skutecznie blokujac przejscie.
Zarowno Ankara jak i Izmir bardzo przypadly mi do gustu, to preznie rozwijajace sie osrodki miejskie, dobrze skomunikowane, w obu miastach mamy do dyspozycji metro, dojazd na lotniska takze nie powinien stanowic problemu a jego cena jest przystepna. Bedac w Turcji zdecydowanie trzeba napic sie kawy po turecku, serwuja ja nie tylko liczne kafejki, ale takze kawiarnie sieciowe jak Starbucks Coffee czy Nero. Poza kawa wszedzie obecna jest takze herbata (zwana tutaj „çay”), jest serwowana w szklaneczka tulipankach o dostaniemy sa na kazdym rogu i o kazdej porze. Do kawy badz herbaty polecam slodkosci w formie baklavy lub lokum, a na obiad obowiazkowo kebab – nie ma innej rady :D
Nie da sie ukryc, ze ceny zarowno na Ukrainie, gdzie mialem kilkugodzinna przesiadke i wybralem sie do Kijowa, jak i w Turcji, naleza do bardzo przyjemnych, na pewno nie wydamy tutaj fortuny. Nieco problemu mialem ze znalezieniem miejsca, gdzie mozna kupic pamiatki, w koncu udalo mi sie to na bazarze Kemeraltı Çarşıs, ale znalazlem tylko jedno stoisko oferujace widokowki! Na szczescie poczte mialem akurat nieopodal hotelu w Izmirze i szybko udalo mi sie tam zalatwic formalnosci. Na zakupy spozywcze polecam bardzo dobrze zaopatrzone supermarkety sieci Migros, znajdziemy tam m.in. slodkie i slone przysmaki firm Ülker i Eti.

W Ankarze nie mialem wiele okazji na zwiedzanie, gdyz dotarlem do tureckiej stolicy dopiero w poznych godzinach popoludniowych, ale grod Ataturka zrobil na mnie pozytywne wrazenie. Lot krajowy zarezerwowalem na stronie linii Turkish Airlines, wiekszosc ich polaczen krajowych omijajacych hub w Stambule jest wykonywana przez spolke corka Anadolu Jet operujaca na Boeingach 737. Udalo mi sie upolowac bardzo korzystna taryfe za 101 lirow tureckich (ok. 70 zl) jak na trwajacy godzine rejs krajowy, z bagazem rejestrowanym oraz poczestunkiem (kawa, herbata, woda oraz kanapka/slona przekaska) jest to cena wrecz rewelacyjna.W Izmirze polecam serdecznie nadmorska promenade, spacer z centrum nad morze zajmie nam mniej niz kwadrans a recze, ze przejsc sie warto. Deptak wzdluz morza prezentuje sie bardzo dobrze, jest elegancki, czysty, znajdziemy tam wiele lawek, specjalne drewniane laweczki wystajace nad powierzchnie wody, jest pieknie wystrzyzony trawnik a takze specjalnie usypany kopiec z trawiastych schodow, na ktorych mozna usiasc czy sie wrecz polozyc. Na nabrzezu znajdziemy takze dosc bogate zaplecze restauracyjne a nawet mala galerie handlowa, gdzie mozna nieco odpoczac lub zrobic zakupy. Wzdluz promenady posadzone sa palmy, a jesli rozbola nas nogi, to mozemy wsiasc do niskopodlogowego tramwaju pedzacego po zielonym torowisku. Centralnym placem miasta jest Wieza Zegarowa, wokol ktorej stale kreci sie mnostwo przechodniow.
Weekendowy pobyt w Turcji to urlop w sam raz dla kogos intensywnie podrozujacego jak ja, okazja do blogiego relaksu przy wciaz pieknej pogodzie, kiedy w Europie juz mamy jesienna slote. A tymczasem do zobaczenia na pokladzie za 2 tygodnie!

Arabskie klimaty / 19.06.2019 - 23.06.2019


Zwykle kiedy w Polsce ma miejsce dlugi weekend, ja melduje sie w pracy i w ten sposob zyskuje dodatkowy dzien wolnego do puli urlopowej, ale tym razem postanowilem zrobic wyjatek od reguly i udaje sie na krotki wypad juz w srode. O 04:00 rano na Lotnisku Chopina jest jeszcze pusto, ale na plecach czuc juz oddech licznych pasazerow rejsow czarterowych – mam nad nimi te przewage, ze nie stoje w kolejce do nadania bagazu, gdyz tym razem podrozuje tylko z bagazem podrecznym w taryfie First Minute linii Ukraine International Airlines. Samolot  do Kijowa KBP (z nocowania w WAW) znajduje sie juz przy gate, ale jak na zlosc boarding znacznie sie w tym dniu opoznia. Punktualny start jest dla mnie o tyle istotny, ze niecale 2 h pozniej mam odlot rejsu UIA do Kairu, ktory jest na oddzielnej rezerwacji, wiec w przypadku opoznienia rejsu przylotowego zostaje w czarnej d****. W koncu udaje sie jakos zapakowac wszystkich pasazerow i wystartowac w kierunku wschodnim, a na samym lotnisku Boryspol mam jeszcze nawet czas na kawe o przeglad pasazerow odlatujacych moim rejsem. Okazuje sie, ze samolot B737 jest bardzo mocno wypelniony, kiedy odbijam karte pokladowa pojawia sie komunikat „seating issue” i zostaje mi wydrukowana nowa karta z miejscem 1B. Niestety, nie byl tu upgrade, a raczej downgrade, gdyz okazuje sie, ze przydzielone mi miejsce zwykle jest zlozone i funkcjonuje w klasie biznes jako „przegrodka” miedzy dwoma siedzeniami gwarantujac pasazerom wieksza swobode. Z moich obserwacji wynika, ze wspomniane miejsce ma zdecydowanie inne parametry niz fotel standardowy, sam ledwo sie w nim zmiescilem, a musze przyznac, ze moje gabaryty do obfitych na pewno nie naleza. 3 godziny w tym samolocie to droga przez meke, oczywiscie o posilku mozna tylko pomarzyc. Kiedy juz dolatujem nad Afryke wypatruje przez okno sladow egipskiej stolicy, z gory ladnie widac piramidy, meandry Nilu oraz rozmiar tej aglomeracji. Spodziewalem sie barakow i budynkow z blachy falistej, a tymczasem Kair moze pochwalic sie pieknymi gmachami i wiezowcami, takze samo lotnisko do najbrzydszych nie nalezy. Niestety, komunikacja publiczna mocno kuleje, zdecydowanie polecam zaprzyjaznic sie z Uberem, ktory w przystepnej cenie dowiezie nas do centrum miasta. Moge z czystym sumieniem polecic nocleg w butikowym hotelu Tahrir Plaza Suites, miejsce ma niesamowity potencjal i prezentuje sie rewelacyjnie, kazdy pokoj poswiecony jest innego bostwu, pokoje sa eleganckie, dobrze wyposazone, a rano serwowane jest w nich sniadanie kontynentalne. Dawno tak pozytywnie sie nie zaskoczylem.
Kair to przede wszystkim piramidy, kiedy srodowego wieczora docieram do Gizy (polecam przejazdzke metrem!) wejscie do glownego kompleksu jest juz zamkniete, ale monumentalne ostroslupy sa dobrze widoczne z daleka. W Kairze zwraca uwage ruch uliczny, tutaj pieszy takze jest bez szans, wszyscy kierowcy notorycznie uzywaja klaksonow  a co ciekawe nagle na jezdnie moze wparowac ... wielblad :D Wrazenia niezapomnianie! Nie bylbym soba gdybym nie udal sie do hipermarketu Carrefour, po wyjsciu z ktorego czulem sie obladowy niczym wspomniany wyzej wielblad. Na kolejny odcinek trasy Kair-Dubaj przysluguja mi az dwie sztuki bagazu rejestrowanego, wiec moge pozwolic sobie na wieksze zapasy. Oczywiscie pojawienie sie bialego turysty w busiku do stacji metra to nie lada sensacja, wiec na poczatku niemal wszystkie pary oczu skierowane sa na mnie, ale w koncu lokalsi sie przyzwyczajaja do mojej obecnosci i kontynuuje podroz bez natretnej obserwacji. Musze przyznac, ze o ile Egipcjalnie momentami potrafili byc nachalni i glosni, to nikt przez caly pobyt mnie nie oszukal, wydawano reszte, nie probowano doliczyc dodatkowych oplat itd. a w urzedzie pocztowym obsluzono poza kolejnoscia (widokowki dotarly do Polski w ciagu tygodnia). Poza hotelem polecam takze kawiarnie La Poire w poblizu placu Tahrir (pyszne ciasta oraz rozne rodzaje kaw w naprawde przystepnej cenie), nie polecam za to Muzeum Starozytnosci, gdzie mozna poczuc sie jak w zatechlej pracowni biologicznej w polskiej szkole, prezentowane ekspozycje zupelnie mnie nie zainteresowaly, a Egipcjalnie za wstep dla turystow nieco sobie licza.
Wieczor to noc pelna emocji, po raz pierwszy mialem bowiem okazje przeleciec sie liniami Emirates, ktore slyna z bardzo wysokiego poziomu obslugi na pokladzie. I rzeczywiscie, serwis jest godny linii 5-gwiazdkowej, obsluga dwoi sie i troi, zagaduje, serwuje alkoholowe drinki oraz podwojna porcje kolacji a na deser przesympatyczny pan steward zegna sie po polsku mowiac „Do widzenia”. Bardzo mily gest (Zaznaczam, pan nie byl Polakiem!) Do tego oczywiscie wyborna rozrywka pokladowa, az szkoda, ze rejs trwaj jedynie 3 godziny.
Dubaj mialem okazje odwiedzic przed paroma laty, teraz to taka sympatyczna rewizyta polaczona z kapielami w basenie na dachu hotelu Dusit Thani, plazowaniem, zakupami oraz nowymi punktami w postacji wizyty na szczycie Burj Khalifa oraz w meczecie w Abu Dhabi. Widok z najwyzszego budynku swiata podczas zachodu slonca robi wrazenie, ale zdecydowanie bardziej podoba mi sie Wielki Meczet Szejka Zajeda w Abu Dhabi, ktorego biel przy pelnym sloncu az bije po oczach. Arabska ornamentyka, przepych a jednoczesnie nowoczesne rozwiazania doskonale obrazuja to, jak obecnie wygladaja Zjednoczone Emiraty Arabskie. Ponad 40-stopniowy upal daje sie we znaki, ale to w sumie jedyna niedogodnosc, ktora odczuwam podczas pobytu w Dubaju. Rejs powrotny UIA na szczescie udaje sie jakos przetrwac, tym razem oblozenie jest sporo mniejsze i nie ma problemu z przestrzenia na nogi 😊 A w drodze powrotnej podczas przesiadki w Kijowie ruszam do miasta, gdzie konsumuje przysmaki w Puzatej Chacie. Omomom!

Sobota w Kijowie / 14.04.2018

W sobotni skoro swit melduje sie na stolecznym lotnisku im. Fryderyka Chopina, przede mna krotki jednodniowy wypad do Kijowa, na ktory czekal od niemal roku, kiedy to przewoznik Ukraine International Airlines zaoferowal pasazerow taryfe low cost dzialajaca na zasadzie first minute. Bilety w bardzo atrakcyjnych cenach mozna kupowac na okolo rok przed podroza, majac na uwadze, ze jest to najbardziej restrykcyjna taryfa, tylko z bagazem podrecznym, ktora nie umozliwa lotow z przesiadka w ramach jednej rezerwacji. Przy cenie ok. 160 zl za rejs powrotny bylem bardzo kontent z zakupu, jedyne co musialem zrobic, to uzbroic sie w anielska cierpliwosc, gdyz bilet na wylot w marcu kupowalem w kwietniu ubieglego roku. W tym czasie  ukrainski przewoznik wprowadzil dosc istotna zmiane: pasazerowie musza odprawic sie online i wydrukowac karte pokladowa, w przeciwnym razie za odprawe przy stanowisku pobranie zostanie dodatkowa oplata za wydrukowanie kart pokladowych, warto miec to na uwadze podrozujac liniami UIA. 
Boardig do samolotu w Warszawie ma miejsce przez rekaw, przy odprawie system na rejsie do Kijowa automatycznie przydzielil mi miejsce 5F, co bardzo mnie ucieszylo, gdyz jest to miejsce z przodu kabiny a na dodatek przy oknie po prawej stronie. Juz na pokladzie samolotu Boeing 737 okazalo sie, ze rzad piaty jest wyjatkowo feralny. Po raz pierwszy w zyciu okazalo sie bowiem, ze ledwo zmiescilem sie w moim fotelu. Mam 186 cm wzrostu, ale dotychczas nie odczuwalem nigdy tak bardzo ograniczonej przestrzeni, tutaj juz wchodzac do mojego rzedu zauwazylem, ze fotele sa w bardzo bliskiej odleglosci wzgledem rzedu czwartego, w ktorym przewoznik oferowal wieksza przestrzen na nogi i podejrzewam, ze to bylo tym wlasnie spowodowane. Odstep miedzy kolejnymi rzedami wygladal juz standardowo. Na powrocie mialem miejsce w rzedzie 23. i tam przestrzeni na nogi bylo wystarczajaco. Na szczescie rejs trwal nieco ponad godzine, wiec tak bardzo sie nie zmeczylem; podczas lotu obsluga serwowala platny catering, wygladalo to bardzo podobnie jak w PLL LOT jeszcze kilka miesiecy temu (obecnie poza woda mozna za darmo napic sie na pokladzie kawy lub herbaty i tradycyjnie poczestowac sie Prince Polo, ktore przez stewardessy dumnie jest nazywane „przekaska”). Po ladowaniu na lotnisku Borispol (KBP) bylem nieco zaskoczony, ze pilot nie dokolowal do terminala, zatrzymalismy sie na plycie lotniska i dotarlismy do hali przylotow autobusem. Podczas oczekiwania na przewiezienie do terminala mialem okazje obserwowac prace ukrainskich sluzb lotniskowych, bardzo intrygujaco wygladaja ciagniki z przyczepami, ktore transportuja bagaze, mozna sie poczuc jak na polu, gdzie praca wre a glowna rola w przedstawieniu odgrywaja traktory bialoruskiej produkcji, podobne rozwiazania widzialem juz dwa lata temu na minskim lotnisku. 
Do miasta docieram autobusem firmy Sky Express, ktory startuje sprzed hali przylotow, koszt dojazdu do stacji metra Charkowska to 60 hrywien, do glownego dworca kolejowego polozonego nieco dalej placimy 100 hrywien, bilety kupuje sie u kierowcy. Bezsposrednio po wyjsciu z autobusu trafiam na sowieckie blokowisko z wielkiej plyty, taki kijowski odpowiednik Ursynowa, przy glownej arterii biegnacej do miasta swoje stragany maja straganiarki z mydlem i powidlem, ja przeciskam sie przez spragnionych wrazen na przydroznym bazarze i docieram do oazy kapitalizmu, jaka jest znajdujacy sie tam McDonald’s. Mam szczescie, jest wczesny poranek i jeszcze jest tam serwowane sniadanie, zamawiam menu, w sklad ktorego wchodza kasza owsiana, naleniki i oraz kakao, calkiem pozywny zestaw na dobry poczatek dnia. Po konsumpcji czas spalic kalorie spacerujac po miescie, do scislego centrum docieram oczywiscie metrem, w kasie kupuje zeton za 5 hrywien i moge bez konca przemieszczac sie po tym podziemnym labiryncie, dopiero przy wyjsciu na powierzchnie i przejsciu przez bramki musialbym nabyc nowy zeton uprawniajacy mnie do kolejnego przejazdu – dopoki jestem w strefie peronowej, moge przebywam tam do woli. Z racji mojego zamilowania do kolei robie kilka przesiadek (Kijow ma 3 linie metra), odwiedzam najglebsza stacje metra na swiecie, za ktora to oficjalnie uznaje sie stacje Arsenalna. Wystroj stacji nawiazuje do czasow swietnosci Zwiazku Radzieckiego, mozna spotkac monumenty przedstawiajace sierp i mlot i inne symbole wladzy ludowej, taki relikt tamtych czasow. Po wyjsciu na powierzchnie (uwaga na szybko kursujace wiekowe schody ruchome) ponownie uderzam do McDonald’sa, tym razem jednak kieruje sie do McCafė, biore tylko kawe na wynos i rozpoczynam moj spacer po majestatycznym Chreszczytaku i Placu Niezaleznosci. Na Majdanie nie widac wiekszych sladow konfliktu zbrojnego z Rosja, na glownym placu miasta spotkac mozna kwiaciarki czy tez radosnych spacerowiczow robiacych sobie zdjecia z „zywymi’ maskotkami. W oddali polyskuja zlote kopuly Soboru Madrosci Bozej, przemieszczam sie zatem powolo w kierunku tej swiatyni, po drodze wstepuje jeszcze do urzedu pocztowego, skad do Polski wysylam zakupione wczesniej pocztowki. Odwiedzam takze supermarket Billa znajdujacy sie w centrum handlowym Globus, gdzie zaopatruje sie w lokalne przysmaki. 

Przechadzajac sie po Chreszczataku dostrzegam filie piekarni Lviv Croissants, gdzie wypiekane sa przepysze croissany z bardzo roznym nadzieniem. Zaraz jednak wybieram sie na obiad do Puzatej Chaty, a moj zoladek nie jest z gumy, pozostaje mi wiec tym razem obejsc sie smakiem. Wizyta w Pyzatej Chacie na Chreszczatyku to prawdziwa uczta dla mojego podniebienia, rozplywam sie nad barszczem ukrainskim i kotletem po kijowsku, na deser zas przenosze sie do kawiarni Love Coffee (lokalna sieciowka) znajdujacej sie na ostatnim pietrze Pinchuk Art Center tuz obok Rynku Besarabskiego. Przy wejsciu do budynku czeka w kolejce spory tlumek odwiedzajacych, nie jest to jednak kolejka do kawiarni, a do ­galerii sztuki, musze takze ustawic sie w kolejce i nieco poczekac, trzeba przejsc prze wykrywacz metalu i pokazac zawartosc swojego plecaka czy torebki. Za te drobne niedogodnosci jestesmy szczodrze wynagrodzeni po dotarciu winda na ostanie pietro budynku, cale wnetrze kawiarni jest utrzymane w bieli i ma bardzo futurystyczny design, na stolikach mozna ogladac archiwalne albumy Polaroida, a przez okna podziwiac panorame srodmiescia Kijowa i dachy sasiednich budynkow. Cala kawiarnia jest w nurcie eko, mozemy wybierac rozne rodzaje mleka organicznego dodawanego do kawy, ja wybralem moja ulubiona matcha latte i milo spedzilem czas delektujac sie zielonym napojem kontemplujac zdjecia z poprzedniej epoki. Wybija godzina 17:00, wiec powoli zbieram sie w droge powrotna na lotnisko, po drodze wstepuje jeszcze do sklepu MINISO, ktory dobrze znam z moich podrozy do Chin. Wprawdzie oferta na Ukrainie nie wydaje sie byc szczegolnie korzystna, ale w oko wpada mi maska do spania imitujaca misia, urzeka mnie od pierwszego wejrzenia i od razu laduje w koszyku, bedzie idealnie nadawac sie na kolejne dalekie podroze, a te mam juz starannie zaplanowane. Metrem ze stacji Teatralna docieram bezposrednio do dworca kolejowego, mam jeszcze nieco czasu do odjazu autobusu Sky Bus na lotnisko, wpadam na kolejna przekaske do KFC, male frytki, kawa i ruszam w droge. Tym razem jedziemy znacznie dluzej, bo prawie godzine, na pewnym odcinku trafilismy na spory korek, ktorego nie sposob bylo ominac. Jak zwykle mialem jednak spory zapas czasowy, wiec nie musialem sie nigdzie spieszyc. Na kijowskim lotnisku jeszcze przed wejsciem do terminala musimy poddac sie wstepnej kontroli bezpieczenstwa, sa bramki wykrywajace metal a nasz bagaz zostaje przeswietlony, miejmy to na uwadze planujac wylot z Kijowa (KBP), gdy procedura moze przyczynic sie do powstania dodatkowych kolejek. Wyjmuje wydrukowana wczesniej karte pokladowa, przechodze przez kolejna kontrole bezpieczenstwa i kontrole paszportowa, na szczescie pani kontrolujaca moj paszport nie pyta, dlaczego bylem w Kijowie tylko na 1 dzien ;) Mam sporo czasu dla siebie, lustruje tablice swietlne i kierunki, z ktorych wykonywane sa polaczenia lotnicze, pod wieczor dominuja kierunki wschodnie, na jesieni sam bede mial okazje przeleciec sie do Alma-Aty, ponownie na pokladzie linii UIA. Poki co kieruje sie na dolny poziom, skad bedzie odbywal sie boarding na moj powrotny rejs do Warszawy. Do WAW jest znacznie wiecej pasazerow niz na trasie do KBP, sadzac po paszportach, to pol na pol stanowia Polacy i Ukraincy. O dziwo start maszyny nastepuje planowo (wedlug serwisu Flight Radar maszyna codziennie lapala spore opoznienie), wylatujemy z Kijowa przy zachodzacym sloncu, lecimy prawdzie na zachod, ale kiedy ok. 20:30 ladujemy w Warszawie jest juz ciemno, nie udalo sie przechytrzyc praw fizyki. To byl bardzo mily dzien, oby wiecej takich wycieczek. :)