Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kolonia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kolonia. Pokaż wszystkie posty

Kierunek Berlin / 22.07.2016 - 23.07.2016

W piątkowe popołudnie niemal prosto z biura udaję się do centrum, gdzie rozpoczynam podróż pociągiem osobowym Kolei Mazowieckich do Modlina. Tego wieczora z lotniska w Modlinie udaję się podróż do Kolonii, skąd następnego dnia bladym świtem mam zarezerwowany rejs linią Air Berlin do niemieckiej stolicy, by po raz kolejny przekonać, jak dobrze się bawi to miasto.


W Modlinie jestem około 2 godziny przed odlotem. Mając w pamięci doniesienia prasowe na temat nadzwyczaj długich kolejek i natłoku pasażerów spodziewam się Armagedonu, a tymczasem przejście całej kontroli bezpieczeństwa zajmuje mi raptem 3 minuty; mimo piątkowego wieczoru wcale nie ma na nim dużej ilości podróżujących, bez problemów znajduję wolne miejsce w pobliżu wyjścia 2B, skąd będzie odbywał się boarding mojego rejsy linii Ryanair do Kolonii (CGN). Tym razem większym zainteresowaniem cieszą się loty na południe Europy. Zajmuję się lekturą prasy oraz lustrowaniem pozostałych podróżnych, to takie moje hobby, jako entuzjasta mody zawsze staram się wyławiać z tłumu ciekawe odważne stylizacje. Tego wieczoru nikt nie przykuł mojej uwagi, skupiam się więc na obserwacji płyty lotniska, na której lądują kolejne maszyny irlandzkiego przewoźnika. W końcu pojawia się też Boeing, który przyleciał z Kolonii i obsługa lotniska w Modlinie rozpoczyna kontrolę dokumentów, poszczególni pracownicy przeciskają się między podróżnymi i sprawdzają karty pokładowe, wygląda to zawsze nieco prymitywnie, ale tak to tam działa. Wychodzimy na zewnątrz, stajemy pod prowizoryczną wiatką i oczekujemy, aż będziemy mogli wejść na pokład. Podczas odprawy online system już po raz kolejny przyznał mi miejsce w ostatnim rzędzie, tym razem 33D. Kiedy boarding zostaje już zakończony przesiadam się do rzędu przede mną, gdzie usadawiam się wygodnie na miejscu 32F przy oknie po prawej stronie, a pozostałe dwa miejsca pozostają wolne. Załoga o śródziemnomorskim typie urody objaśnia zasady bezpieczeństwie na pokładzie samolotu i jesteśmy już gotowi do startu w kierunku Niemiec. Samolot szybko wznosi się do góry, przebija przez chmury i mniej więcej po 20 minutach lotu pod nami nie ma już chmur, które tego dnia kłębiły się nad Warszawą. Czas upływa mi szybko, po około godzinie kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów i rozpoczynamy zniżanie, po drodze widzę aż dwa samoloty innych linii lotniczych lecące gdzieś w pobliżu na innych wysokościach Pilot z kokpitu podaje podstawowe parametry dotyczące lotu, w Kolonii spodziewamy się pięknej pogody i temperatury 28 stopni Celsjusza i tak jest w rzeczywistości. Lotnisko jest mi dość dobrze znane, gdyż w Kolonii byłem w ubiegłym roku i niewiele się od tamtej pory zmieniło. Jest dopiero godzina 22:30, mój kolejny rejs do Berlina mam dopiero następnego dnia o 06:30 rano, najpierw udaję się zatem do McCafé, by naładować kalorie, a później decyduję się podjechać do centrum miasta kolejką za 1,80 EUR. Dworzec kolejowy w Kolonii zlokalizowany jest tuż przy katedrze, w nocy jest ładnie oświetlony, a sama katedra robi ładne wrażenie. Czas zakosztować życia nocnego.
Po wyjściu z jednego z barów (oczywiście nie byłbym sobą, gdybym nie napił się ulubionego Red Bulla) czas ruszać w drogę powrotną na dworzec. Próbuję kupić bilet w automacie (ważne: można płacić tylko niemiecką kartą EC lub Maestro), ale transakcja zostaje za każdym razem odrzucona z niewiadomego powodu (podczas zakupu biletu do miasta wszystko odbyło się bezproblemowo), zrezygnowany wrzucam w końcu monety i oto mogę odebrać upragniony bilet. S-Bahn na lotnisko jedzie około 15 minut, jest jeszcze bardzo wcześnie, dochodzi 4 rano, ale otwierają się już pierwsze stoiska w strefie ogólnodostępnej, w lotniskowym supermarkecie zaopatruję się w słodkie pieczywo oraz sok ekologiczny, później jeszcze kawa w McD i ruszam do strefy oprawy linii Air Berlin. Dzięki ich niedzielnej promocji Super Sunday w połączeniu ze zniżką – 15 EUR oferowaną przez serwis Tripsta mogłem zarezerwować przelot za jedyne 5 EUR, to nie lada gratka, zwłaszcza że mogę dolecieć na główne lotnisko Tegel, z którego szybko można dostać się do centrum. Tym razem po raz kolejny zatrzymuję się w hotelu Metropolitan w ścisłym centrum, słynny Ku’damm jest oddalony o ok. 5-10 minut spacerem. Po dawce kofeiny i kalorii zawartych w kawie i toście z McDonald’s ruszam do kontroli bezpieczeństwa. Wprawdzie trwa poranny szczyt, wiele rejsów odlatuje z Kolonii, ale cała kontrola przebiega bardzo sprawnie, nie przechodzi się już przez klasyczną bramkę, ale trzeba wejść do kapsuły i rozciągnąć ramiona, a wtedy uruchomione zostaje skanowanie i po chwili możemy już przejść do strefy air side lotniska. Nie jestem już głodny, więc zatapiam się w lekturze, ale ponieważ przy moim wyjściu do samolotu nie ma gniazdka elektrycznego, a chcę podładować telefon, to przenoszę się do nieco odległej części terminala i zbieram się stamtąd dopiero, kiedy akurat startuje mój boarding. Na mojej karcie pokładowej mam przyznaną grupę B, która może wejść na pokład razem z pasażerami z grupy A, szybko zajmuję zatem moje miejsce 17C. Do Berlina polecimy samolotem Boeing 737, panie miło witają na pokładzie, w rękawie wystawiona jest prasa dla chętnych.
Boarding trwa dość długo, gdyż poranny rejs ma bardzo dobre obłożenie i wszyscy pasażerowie muszą się usadowić. Kiedy podchodzę do mojego rzędu okazuje się, że ktoś zajął moje miejsce, na szczęście zakochana holenderska parka przesiada się na miejsca 17A i 17B według przydziału, a ja korzystając z ładnej pogody mogę nacieszyć oczy widokiem za oknami. Kapitan wita pasażerów i informuje, że nasz rejs na lotnisko Tegel w Berlinie potrwa około 45 minut. Wreszcie zostają uruchomione z silniki, a na małych ekraników, które wysunąły się spod sufitu, pojawia się animacja video z instrukcją bezpieczeństwa na wypadek wystąpienia sytuacji awaryjnej na pokładzie. W końcu kołujemy do progu pasa i wzbijamy się w powietrze, po osiągnięciu wysokości przelotowej 10 000 stóp załoga rozpoczyna serwis pokładowy, który na tym krótkim rejsie krajowym składa się z małego precelka piwnego oraz ciepłego lub zimnego napoju. Jestem pełen podziwu dla personelu, że na tak krótkim dystansie są w stanie obsłużyć pełen samolot pasażerów, następnie zebrać śmiecie i przygotować kabinę do lądowania. Na tle linii airBerlin polski narodowy przewoźnik ze szklaneczką wody i miniwafelkiem Prince Polo wypada bardzo blado. Maszyna kieruje się już na lotnisko Tegel, pilot rozpoczyna zniżanie, mijamy brandenburskie tereny zielone i gładko lądujemy na pasie startowym. Nieco schodzi nam nim dojedziemy do stanowiska postojowego i zainstalowany zostanie rękaw, ale oczekiwania na słodki smak czekoladowego serduszka ;) Hallo Berlin, ae you ready?!

Eau de Cologne / 11.12.2015 - 12.12.2015

Kolejny weekend i kolejna podróż, tym razem to ostatnia lotnicza wycieczka tego roku. Kierunek sam w sobie nie powala na kolana, ale decydując się na zakup promocyjnych biletów do Kolonii chciałem przekonać się na własnej skórze, ile prawdy kryje się w stwierdzeniach, że to miasto to klubowa Mekka Zagłębia Ruhry. Na sam pobyt w Koloni przeznaczyłem piątkową noc, w sam raz, by zrobić rozeznanie na klubowej mapie tej nadreńskiej metropolii i o poranku bezpośrednio po imprezie wrócić do Warszawy. Ot, takie fanaberie wiecznego singla, który nie ma co zrobić z wolnym czasem w weekend.
W piątek wieczorem stawiam się kilka minut przed godziną 20:00 w terminalu lotniska w Modlinie. Tradycyjnie dojechałem do Modlina pociągiem Kolei Mazowieckich a następnie skorzystałem z ich wahadłowego autobusu podwożącego pasażerów bezpośrednio pod wejście do słynnego "kurnika". Moja karta pokładowa zostaje zeskanowana przez pracownika ochrony, tym razem bardzo sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i nie muszę wysłuchiwać żadnych upomnień czy też pretensji firmy ochroniarskiej. W terminalu ruch jest całkiem spory, odlatują maszyny do Rzymu, nasze krajówki oraz rejs do Londynu Stansted. Nasz samolot Boeing 737 z Kolonii pojawią się na płycie lotniska przed czasem, boarding następuje wyjątkowo sprawnie i mogę zająć miejsc przy oknie po prawej stronie w końcowej części samolot. Maszyna jest mocno wypełniona, tym razem nie uda mi się bardziej rozłożyć moich długich nóg. :( Całe szczęście lot trwa niecałe dwie godziny. Załoga bardzo się spręża, następuje tradycyjna instrukcja bezpieczeństwa i startujemy na Zachód. Stewardessy i stewardzi tradycyjnie już dwoją się i troją, by wepchnąć pasażerom coś do jedzenia, picia lub inne badziewia masy wszelakiej. Tego typu oferty gier losowych powinny zostać zakazane i nie mieć miejsca podczas trwania lotów. Ale Ryanair jako tania linia potrzebuje zastrzyku gotówki z każdych źródeł, więc nie pogardzi żadnym groszem. Prognoza pogody podana przez kapitana kilka minut po starcie niestety się sprawdza, po wylądowaniu w Kolonii aura nie rozpieszcza, pada całkiem intensywny deszcz. Po wyjściu ze strefy dla pasażerów udaje się w stronę dworca kolejowego na stacji Cologne Airport, w automacie kupuję bilety do miasta, zwiedzam pobieżnie terminal i ruszam w tango.
Kiedy rano po imprezowej nocy wracam na lotnisko powoli budzi się ono do życia, czas nadrobić stracone w tańcu kalorie. Na taką sposobność doskonale przyda się zlokalizowana na antresoli restauracja McDonald's, gdzie zabawia ulubione tosty z Nutellą, serem oraz cappuccino. Jeszcze tylko wizyta w kiosku oraz na poczcie, by wysłać pocztówkę i przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa. Na monitorach pojawia się już tablica z informacja o numerze bramki, z której będzie odlatywać samolot do Modlina. Za szybą ciągle pada, ale niekorzystna aura nie wpływa na wykonywanie operacji lotniczych. Nasza maszyna po rejsie z Berlina SXF wysadza pasażerów na płytę a my czekamy na znak ekipy sprzątającej, że można już wchodzić na pokład. Nieco trwa, zanim pracownicy się uwiną, więc po raz kolejny lustruję sobie to całkiem przyjemne lotnisko. Pierwszy i ostatni raz byłe tam we wrześniu 2009 roku, kiedy wracałem z Ibizy. To były moje pierwsze samodzielne wakacje, rok wcześniej byłem na Gran Canarii, ale tą podróż zarezerwowałem z nieistniejącym już biurem podróży Scan Holiday. Rejs mija dość szybko, ale widoki za oknem do najmilszych nie należą, gdyż jak okiem sięgnąć jest pochmurno i pada deszcz. Około południa kapitan przyziemia na lotnisku Warszawa Modlin. Do zobaczenia! To był ostatni rejs w tym roku.

Zapach wody koloñskiej / 18.02.2014 - 21.02.2014


Nie minął nawet tydzień od mojego lotu do Krakowa, a przede mną już następny lot. Po raz pierwszy mam okazję polecieć w zagraniczną delegację. Nomen omen, pracując przez rok w linii lotniczej nie było to możliwe, a na nowym miejscu pracy niejako na dzień dobry dostałem propozycję 4-dniowego wyjazdu do Kolonii. Już od dawien dawna miałem w planach wizytę w tym mieście, ale nie było mi po drodze. Kiedyś zarezerwowałem nawet bilet na lot WizzAir z Katowic do Kolonii, ale cena lotu powrotnego była zbyt wysoka i nie zmalała, więc zrezygnowałem z wypadu do Nadrenii Północnej Westfalii. Przez Kolonię przejeżdżałem kilka lat temu pociągiem EuroNight Jan Kiepura podróżując z Warszawy do Amsterdamu, pamiętam, że monumentalną katedrę widać było z okien pociągu, kiedy miał postój stacji Köln Hauptbahnhof. Teraz nadeszła pora, by odwiedzić jedną z najbardziej znanych niemieckich metropolii. Ponieważ obecnie Warszawa nie ma bezpośrednich połączeń lotniczych z Kolonia / Bonn (CGN), to mój pracodawca kupuje bilet na w linach Lufthansa na połączenie Warszawa (WAW) - Düsseldorf (DUS) w dość wysokiej klasie rezerwacyjnej (odpowiednio Q i V). Niejako na koszt firmy uzupełnię moje konto Miles & More o cenne mile, co cieszy jeszcze bardziej. Sam lot jest operowany przez spółkę-córkę Lufthansy Eurowings, połączenie jest realizowane samolotem Bombardier CRJ-900, dla mnie to kolejna nowość. Sporo wcześniej wybieram wymarzone miejsce 9F przy oknie po prawej stronie, by uniknąć komplikacji podczas odprawy. We wtorkowy poranek w Warszawie zapowiada się piękna słoneczna pogoda, jak na luty temperatura jest naprawdę wysoka, punktualnie na 2 godziny przez odlotem zjawiam się na Lotnisku Chopina. Całe szczęście, ze przed stanowiskami Lufthansy nie ma pracowników obsługi, którzy kontrolują kolejkę i sprawdzają, czy każdy pasażer przed udaniem się do punktu odprawy bagażowej ma wydrukowana kartę pokładową. Kto nie zrobił tego wcześniej, może skorzystać z automatów na lotnisku. Dla mnie to niekorzystne rozwiązanie, bo jestem kolekcjonerem kart pokładowych i akceptuję tylko "€œtradycyjne” karty na kolorowym nieco twardszym papierze. Obsługująca mnie pani na szczęście bez szemrania wydaje mi piękną kolorową kartę z logo Lufthansy. Kontrola bezpieczeństwa tym razem przebiega bez zbędnego przeszukiwania mnie, jedyne co mnie zaskakuje to fakt, ze muszę otworzyć mój służbowy laptop i pokazać pracownikowi ochrony jego spód. Z pewnością ma to swoje uzasadnienie -€“ od razu przypomina mi się książka pracownika lotniska we Frankfurcie "Die Bombe ist eh’ im Koffer". Jest godzina 07:30, mam zatem mnóstwo czasu, by dotrzeć do wyjścia numer 4, które znajduje się całkiem blisko. Nieco rozglądam się po lotnisku, krążę po sklepach duty free i salonikach prasowych, w końcu decyduję się podejść pod mój gate. Moje przypuszczenia się potwierdzają -€“ na lot oczekują głównie pasażerowie biznesowi, panowie w garniturach i pod krawatem, panie w eleganckich garsonkach, aż miło popatrzeć, chyba nigdy dotąd nie leciałem w takim towarzystwie. Wkrótce dołączają do mnie moje koleżanki z nowej pracy i nieco bliżej się poznajemy, bo do tej pory nie mieliśmy okazji ze sobą dłużej porozmawiać. Przy luźnym small talku czas szybko mija i rozpoczyna się boarding, oczywiście czeka na nas autobus, którym podjeżdżamy pod samolot. W porównaniu z innymi wydaje się być mały, ale i tak jest większy od Bombardiera, którym leciałem ostatnio w piątek do Krakowa -€“ ten nie posiada śmigieł, lecz silniki. Na pokładzie pasażerów witają 2 uśmiechnięte niemieckie stewardessy. Zajmuję moje miejsce 9F, okazuje się, że miejsce po lewej stronie obok mnie pozostaje wolne i mogę rozprostować moje długie nogi. Startujemy o czasie, jest piękna pogoda i z lotu ptaka obserwuję panoramę Warszawy -“ wieżowce w centrum miasta są niesamowite, Pałac Kultury I Nauki, obok Złota 44 i Metropolitan na ukończeniu. Jak miło dożyc takich czasów, kiedyś o takich drapaczach chmur można było tylko pomarzyć. Szybko osiągamy wysokość przelotowa i rozpoczyna się serwis -€“ ponieważ to krótki lot regionalny otrzymujemy jedynie jogurt Mövenpick - mnie trafia się smak karmelowy. Jogurty z tej serii są także dostępne w Almie, ale cena potrafi być zaporowa, na szczęście nadrobię to podczas zakupów w Niemczech.
Po kawie i obowiązkowym wręcz soku pomidorowym zabieram się za lekturę magazynu pokładowego Lufthansy oraz Gazety Wyborczej (za darmo na pokładzie) i Newsweeka. Czas szybko mija, kapitan oznajmia, ze zaczynamy zniżanie do lotniska w Düsseldorfie. Za oknem mocno się zachmurzyło, w dole widać grom fabryk, elektrowni i las budynków. “ Sprawnie lądujemy, nieco trwa deboarding pasażerów i już podjeżdżamy busem do hali przylotów, gdzie już po chwili odbieramy bagaże z taśmy. W mojej podroży debiutuje ze mną nowa walizka, która dostałem na koszt Qatar Airways -“ podczas lotu powrotnego z Singapuru mój bagaż został uszkodzony i dostałem nowa podobną walizkę gratis. Teraz czas zacząć czterodniową część służbową, czyli pełnienie obowiązków delegacji…


Najogólniej rzecz ujmując pobyt w Kolonii uważam za bardzo udany - każdego dnia miałem wolne popołudnia, więc starczyło czasu na wizyty na mieście. Ponieważ mieszkałem w hotelu Atrium Rodenkirchen, który znajdował się na przedmieściach, musiałem nieco czasu przeznaczyć na dostanie się do centrum, ale dojazd kolejką numer 16 był bezbolesny, do centrum jechałem ok. 20 minut. Po wyjściu z dworca głównego od razu wyłania się katedra, monumentalny gotyk i sklepienia krzyżowo-żebrowe robią wrażenie. Obowiązkowo trzeba wejść do środka, jest ciemno, u sufitu widnieją kolorowe witraże, a malutkie świeczki lekko rozświetlają mrok. Po świątyni krążą lokalni duchowni w czerwonych szatach i zbierają od wiernych / zwiedzających datki na renowację katedry. Tuż obok katedry znajduje się deptak - ulica handlowa, po której każdego dnia przemieszczają się tłumy zakupowiczów. Tradycyjnie wizyta w Zarze, H&M, w The Body Shop mieli akurat w promocji miniaturowe płyny pod prysznic o zapachach, których dawno nie widziałem w Warszawie. Obowiązkowo wpadłem do Starbucks Coffee (w ofercie mieli teraz Vanilla Spice Latte i Chai Tea Latte), Dunkin’ Donuts i McDonald’s - kubki smakowe zaspokojone. Poza tym w tajskiej knajpie Kittichai skusiłem się na pyszne tofu w sosie curry z orzechami i mój ulubiony sok z guawy. Mała impreza w klubie też zaliczona, zakupy słodyczy i innych przysmaków zrobione, więc jestem jak najbardziej zadowolony z pobytu w Kolonii.  
W piątek po południu nadszedł czas, kiedy to musiałem pożegnać się z Kolonią. Wiadomo, powroty zawsze są trudne, ale przede mną przecież kolejny lot, wiec już się na niego cieszę. Kilka minut po godzinie 14 odjeżdżamy taksówką spod biura i po około 20 minutach jazdy docieramy na koloński główny dworzec kolejowy - koszt takiej przyjemności to 22 euro, ale w końcu firma płaci, więc można sobie pozwolić na takie wygody. Sam z własnej i nieprzymuszonej woli z pewnością nawet nie rozważałbym opcji taxi - tak jestem zżyty z komunikacją miejską, że korzystanie z usług taksówek to dla mnie niemalże ostateczność - korzystałem z nich jedynie w Maroku, Egipcie (w AGA & SSH praktycznie nie funkcjonuje inna forma dojazdu na lotnisko) i dawno temu na Majorce i Ibizie, kiedy musiałem nad ranem dostać się na lotnisko. Oprócz faktu, że mogę podejrzeć jak funkcjonuje lokalny transport publiczny, nie muszę też rujnować mojego zazwyczaj skromnego budżetu. Zwłaszcza z taksówkarzami z krajów arabskich mam złe wspomnienia, więc jestem niejako uprzedzony do tego środka transportu.

Na dworcu Köln Hbf. w automacie kupujemy bilet na pociąg regionalny na lotnisko DUS – jeśli ktoś nie lubi nosić przy sobie gotówki gorąco polecam zabrać ze sobą do Niemiec kartę Maestro, bo bardzo często w różnego rodzaju automatach czy nawet niektórych bankomatach karty kredytowe Visa i Mastercard nie są akceptowane! Raz przez taką złośliwość losu utknąłem na peronie lotniska SXF na kilka dobrych minut, zanim znalazłem odpowiednie urządzenie, które było skłonne do współpracy ;) Ponieważ mamy jeszcze chwilę, to wstępuję do McDonald’s - wybieram bagietkę z pomidorami, mozarellą i rukolą - taki zestaw kanapka + napój to koszt 3,99 euro, więc cena jak na Niemcy bardzo korzystna. Jeszcze tylko wysyłam widokówki do znajomych w Polsce i ruszamy ruchomymi schodami na peron. Pociąg DB Regio powinien odjechać o 14:49 z toru czwartego, jest 14:48 a na naszym torze wciąż stoi pociąg IC Frankfurt - Amsterdam. Kątem oka dostrzegam, że w oddali na tym samym torze jest podstawiony nasz pociąg rzuciła mi się w oczy czerwona lokomotywa. Pędem ruszamy do piętrowych wagonów, inni podróżni z walizkami także zorientowali się, że pociąg jest podstawiony w dalszym sektorze i biegną do mającego zaraz odjechać składu. 
Na szczęście na peronie jest zawiadowca stacji, wiec na wszystkich poczeka. Kiedy w końcu docieramy do drzwi pociągu okazuje się, że jako pierwszy podstawiony jest wagon pierwszej klasy, więc musimy przejść przez cały korytarz. Niestety, następny wagon jest totalnie nabity pasażerami, ledwo starcza miejsca w przejściu a ostatni podróżni jeszcze dobiegają. Jesteśmy mocno zdziwieni - wprawdzie w piątek po południu na Dworcu Centralnym też bywa tłoczno, ale raczej po godzinie 16, a nie po 14. W większości są tutaj ludzie młodzi, więc pewnie sporo studentów w piątki wcześniej kończy zajęcia i wraca do okolicznych miejscowości w Zagłębiu Ruhry. Kierownik pociągu prosi wszystkich o przejście do kolejnych wagonów, ponieważ są mniej zatłoczone. Paradowanie z walizką przez korytarz miedzy ludźmi, psami oraz pokonywanie schodków w dół i w górę to zajęcie dla gimnastyka. Sport ten jednak całkiem zgrabnie mi wychodzi i znajduję nieco miejsca dla siebie w bodajże trzecim wagonie. Pociąg jedzie szybko, zatrzymuje się tylko na kilku stacjach, większość pasażerów wysiada na dworcu głównym w Düsseldorfie, następny przystanek to już lotnisko DUS. Ze stacji kolejką gondolową podjeżdżamy pod terminal A, punktualnie za 2 godziny mamy odlot, czas na odprawę.
W hali odlotów jest całkiem sporo pasażerów, większość to oczywiście biznesmeni z małymi walizeczkami. Na prawo od wejścia znajduje się odprawa dla klasy Business i First, do klasy ekonomicznej trzeba dostać się przepychając się nieco w głąb. Przed punktami odprawy oczywiście stoi pani, która pilnuje, by każdy wcześnie był już odprawiony - tym razem ku mojemu zdziwieniu automaty drukuję kolorowe karty Lufthansy. Szybko nadaję bagaż i przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa. Pasażerów jest dużo, ale jest także dużo otwartych stanowisk. Tym razem nie piszczę, wszystko jest w porządku i mogę przejść do strefy, gdzie zazwyczaj znajdują się sklepy duty free. Jestem niemiło zaskoczony, bo lotnisko DUS ma bardzo ubogą ofertę sklepów czy kawiarni - tak naprawdę nie było gdzie pospacerować. Być może w innym terminalu jest lepiej, ale część, do której miałem dostęp nie wyróżnia się niczym szczególnym. Zakamuflowanym nieco przejściem schodzę w dół i docieram go gate'u , skąd można doskonale obserwować odlatujące samoloty. Widzę, że z DUS latają np. Emirates z Dubaju. Dobrze wiedzieć, że tutaj im się udało, bo na lotnisku w Berlinie ich nie ma z powodu ograniczeń przepisami. Czas podczas lektury Frankfurter Allgemeine Zeitung szybko mija i rozpoczyna się boarding - prowadzony tylko przez jedną pracownicę lotniska. Jak widać tak też można dać sobie radę. Później krążymy po płycie lotniska i docieramy do naszego maleńkiego samolotu Bombardier CRJ-900. Część pasażerów, która ma ze sobą małe walizki, musi je oddać przed wejściem na pokład, zostaną one im wydane bezpośrednio po opuszczeniu samolotu w porcie przeznaczenia -podczas boardingu taki delikwent dostaje specjalną żółtą przywieszkę z logo Lufthansy z napisem "Delivery at aircraft" - tutaj zamieszczam link, gdzie można zapoznać się z odpowiednią procedurą bagażową. Wejście do samolotu po wąskich schodkach, przypomina mi się moment, kiedy także po schodkach wchodziłem na pokład Airbusa A330 - jest spora różnica :D Co mnie zaskakuje to fakt, że stewardess przy wejściu nie wita pasażerów, lecz patrzy w bok i stara się jak może unikać kontaktu wzrokowego, widać, że jest już zmęczona i najchętniej uciekłaby z miejsca pracy :-P Ale przed paniami jeszcze standardowa instrukcja bezpieczeństwa i wydawanie posiłków. Na szczęście chociaż kapitan jest uprzejmy, wita pasażerów i odzywa się jeszcze kilka razy w trakcie lotu z informacją o jego statusie. Lubię to!
Start gładki, ale chwilę potem zaczynam ostro skręcać, cały manewr odbywa się w ciemnych chmurach, więc budzi grozę, ale po chwili obieramy już kurs na Warszawę i pilot "wyprostowuje" maszynę. Półtorej godziny na pokładzie mija dość szybko, samolot jest dobrze wypełniony, ale są pojedyncze wolne miejsca, dominują Polacy, Niemców prawie nie widać. Tym razem jako posiłek serwowana jest kanapka z tuńczykiem i bodajże indykiem, a do posiłku zamawiam lampkę białego wina i lekko odpływam na moment. Czas lądować, witamy na lotnisku Chopina w Warszawie...