Pokazywanie postów oznaczonych etykietą airberlin. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą airberlin. Pokaż wszystkie posty

Kierunek Berlin / 22.07.2016 - 23.07.2016

W piątkowe popołudnie niemal prosto z biura udaję się do centrum, gdzie rozpoczynam podróż pociągiem osobowym Kolei Mazowieckich do Modlina. Tego wieczora z lotniska w Modlinie udaję się podróż do Kolonii, skąd następnego dnia bladym świtem mam zarezerwowany rejs linią Air Berlin do niemieckiej stolicy, by po raz kolejny przekonać, jak dobrze się bawi to miasto.


W Modlinie jestem około 2 godziny przed odlotem. Mając w pamięci doniesienia prasowe na temat nadzwyczaj długich kolejek i natłoku pasażerów spodziewam się Armagedonu, a tymczasem przejście całej kontroli bezpieczeństwa zajmuje mi raptem 3 minuty; mimo piątkowego wieczoru wcale nie ma na nim dużej ilości podróżujących, bez problemów znajduję wolne miejsce w pobliżu wyjścia 2B, skąd będzie odbywał się boarding mojego rejsy linii Ryanair do Kolonii (CGN). Tym razem większym zainteresowaniem cieszą się loty na południe Europy. Zajmuję się lekturą prasy oraz lustrowaniem pozostałych podróżnych, to takie moje hobby, jako entuzjasta mody zawsze staram się wyławiać z tłumu ciekawe odważne stylizacje. Tego wieczoru nikt nie przykuł mojej uwagi, skupiam się więc na obserwacji płyty lotniska, na której lądują kolejne maszyny irlandzkiego przewoźnika. W końcu pojawia się też Boeing, który przyleciał z Kolonii i obsługa lotniska w Modlinie rozpoczyna kontrolę dokumentów, poszczególni pracownicy przeciskają się między podróżnymi i sprawdzają karty pokładowe, wygląda to zawsze nieco prymitywnie, ale tak to tam działa. Wychodzimy na zewnątrz, stajemy pod prowizoryczną wiatką i oczekujemy, aż będziemy mogli wejść na pokład. Podczas odprawy online system już po raz kolejny przyznał mi miejsce w ostatnim rzędzie, tym razem 33D. Kiedy boarding zostaje już zakończony przesiadam się do rzędu przede mną, gdzie usadawiam się wygodnie na miejscu 32F przy oknie po prawej stronie, a pozostałe dwa miejsca pozostają wolne. Załoga o śródziemnomorskim typie urody objaśnia zasady bezpieczeństwie na pokładzie samolotu i jesteśmy już gotowi do startu w kierunku Niemiec. Samolot szybko wznosi się do góry, przebija przez chmury i mniej więcej po 20 minutach lotu pod nami nie ma już chmur, które tego dnia kłębiły się nad Warszawą. Czas upływa mi szybko, po około godzinie kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów i rozpoczynamy zniżanie, po drodze widzę aż dwa samoloty innych linii lotniczych lecące gdzieś w pobliżu na innych wysokościach Pilot z kokpitu podaje podstawowe parametry dotyczące lotu, w Kolonii spodziewamy się pięknej pogody i temperatury 28 stopni Celsjusza i tak jest w rzeczywistości. Lotnisko jest mi dość dobrze znane, gdyż w Kolonii byłem w ubiegłym roku i niewiele się od tamtej pory zmieniło. Jest dopiero godzina 22:30, mój kolejny rejs do Berlina mam dopiero następnego dnia o 06:30 rano, najpierw udaję się zatem do McCafé, by naładować kalorie, a później decyduję się podjechać do centrum miasta kolejką za 1,80 EUR. Dworzec kolejowy w Kolonii zlokalizowany jest tuż przy katedrze, w nocy jest ładnie oświetlony, a sama katedra robi ładne wrażenie. Czas zakosztować życia nocnego.
Po wyjściu z jednego z barów (oczywiście nie byłbym sobą, gdybym nie napił się ulubionego Red Bulla) czas ruszać w drogę powrotną na dworzec. Próbuję kupić bilet w automacie (ważne: można płacić tylko niemiecką kartą EC lub Maestro), ale transakcja zostaje za każdym razem odrzucona z niewiadomego powodu (podczas zakupu biletu do miasta wszystko odbyło się bezproblemowo), zrezygnowany wrzucam w końcu monety i oto mogę odebrać upragniony bilet. S-Bahn na lotnisko jedzie około 15 minut, jest jeszcze bardzo wcześnie, dochodzi 4 rano, ale otwierają się już pierwsze stoiska w strefie ogólnodostępnej, w lotniskowym supermarkecie zaopatruję się w słodkie pieczywo oraz sok ekologiczny, później jeszcze kawa w McD i ruszam do strefy oprawy linii Air Berlin. Dzięki ich niedzielnej promocji Super Sunday w połączeniu ze zniżką – 15 EUR oferowaną przez serwis Tripsta mogłem zarezerwować przelot za jedyne 5 EUR, to nie lada gratka, zwłaszcza że mogę dolecieć na główne lotnisko Tegel, z którego szybko można dostać się do centrum. Tym razem po raz kolejny zatrzymuję się w hotelu Metropolitan w ścisłym centrum, słynny Ku’damm jest oddalony o ok. 5-10 minut spacerem. Po dawce kofeiny i kalorii zawartych w kawie i toście z McDonald’s ruszam do kontroli bezpieczeństwa. Wprawdzie trwa poranny szczyt, wiele rejsów odlatuje z Kolonii, ale cała kontrola przebiega bardzo sprawnie, nie przechodzi się już przez klasyczną bramkę, ale trzeba wejść do kapsuły i rozciągnąć ramiona, a wtedy uruchomione zostaje skanowanie i po chwili możemy już przejść do strefy air side lotniska. Nie jestem już głodny, więc zatapiam się w lekturze, ale ponieważ przy moim wyjściu do samolotu nie ma gniazdka elektrycznego, a chcę podładować telefon, to przenoszę się do nieco odległej części terminala i zbieram się stamtąd dopiero, kiedy akurat startuje mój boarding. Na mojej karcie pokładowej mam przyznaną grupę B, która może wejść na pokład razem z pasażerami z grupy A, szybko zajmuję zatem moje miejsce 17C. Do Berlina polecimy samolotem Boeing 737, panie miło witają na pokładzie, w rękawie wystawiona jest prasa dla chętnych.
Boarding trwa dość długo, gdyż poranny rejs ma bardzo dobre obłożenie i wszyscy pasażerowie muszą się usadowić. Kiedy podchodzę do mojego rzędu okazuje się, że ktoś zajął moje miejsce, na szczęście zakochana holenderska parka przesiada się na miejsca 17A i 17B według przydziału, a ja korzystając z ładnej pogody mogę nacieszyć oczy widokiem za oknami. Kapitan wita pasażerów i informuje, że nasz rejs na lotnisko Tegel w Berlinie potrwa około 45 minut. Wreszcie zostają uruchomione z silniki, a na małych ekraników, które wysunąły się spod sufitu, pojawia się animacja video z instrukcją bezpieczeństwa na wypadek wystąpienia sytuacji awaryjnej na pokładzie. W końcu kołujemy do progu pasa i wzbijamy się w powietrze, po osiągnięciu wysokości przelotowej 10 000 stóp załoga rozpoczyna serwis pokładowy, który na tym krótkim rejsie krajowym składa się z małego precelka piwnego oraz ciepłego lub zimnego napoju. Jestem pełen podziwu dla personelu, że na tak krótkim dystansie są w stanie obsłużyć pełen samolot pasażerów, następnie zebrać śmiecie i przygotować kabinę do lądowania. Na tle linii airBerlin polski narodowy przewoźnik ze szklaneczką wody i miniwafelkiem Prince Polo wypada bardzo blado. Maszyna kieruje się już na lotnisko Tegel, pilot rozpoczyna zniżanie, mijamy brandenburskie tereny zielone i gładko lądujemy na pasie startowym. Nieco schodzi nam nim dojedziemy do stanowiska postojowego i zainstalowany zostanie rękaw, ale oczekiwania na słodki smak czekoladowego serduszka ;) Hallo Berlin, ae you ready?!

Ich bin ein Berliner / 08.11.2014 - 10.11.2014

Po tygodniu przerwy w lataniu ponownie melduje sie na Lotnisku Chopina w Warszawie. Czas odwiedzic moje ukochane miasto Berlin. Bilety kupilem juz w kwietniu, wiec do listopada musialem sporo poczekac, ale oplacalo sie, bo akurat trafilem na obchody 25. rocznicy Muru Berlinskiego. Okolo godziny 8:30 melduje sie przy stanowisku odprawy i bardzo szybko nadaje bagaz. Chwile pozniej jest za mna juz niemalze kilometrowa kolejka, wiec dobrze wycyrklowalem moment otwarica check-inu linii AirBerlin, ktora to dostane sie do stolicy Niemiec. Do tej pory z Warszawy zawsze jezdzilem do Berlina pociagiem Berlin-Warszawa-Express lub autokarem Polski Bus czy Simple Express, teraz czas na inny komfort i podniebna podroz. Czas na Okeciu uplywa mi w miare szybko, wsrod podroznych przewazaja Polacy, ktorzy leca do Berlina spedzic tam dlugi listopadowy weekend. Lot jest wykonywany malym samolotem Bombardier Dash Q-400, ktory dobrze znam juz z rejsow operowanych na trasach krajowych Eurolotu. Boarding rozpoczyna sie o czasie, schodzimy na dol do podstawionego autobusu i podjezdzamy nim pod stojacy juz na plycie lotniska samolot. Na tego typu lotach oprocz 2 pilotow mamy tylo dwuosobowa zaloge, czolo samolotu zajmuje pan, z tylu o pasazerow troszczy sie zas stewardessa. Zajmuje moje wybrane podczas odprawy online miejsce 3F (nieco inna numeracja miejsc niz w LO) i zanim rozpoczniemu kolowanie do progu pasa przegladam magazyn pokladowy AirBerlin, ale niestety nie robi na mnie najlepszego wrazenia. Zerkam takze na mape kierunkow obslugiwanych przez linie, najbardziej egzotycznie brzmia dla mnie loty na portugalskie Azory oraz na holenderskie Curacao. Personel pokladowy rozpoczyna tradycyjne safety demo, w tego typu samolotach instrukcja jest bardzo ograniczona, poniewaz nie ma prezentacji masek z tlenem oraz kamizelek ratunkowych (nie lecimy nad woda). Jeszcze wita sie z nami kapitan i za kilka chwil startujemy; tego dnia pogoda w Warszawie jest bardzo kiepska, zaraz po starcie wlatujemy w deszczowe chmury i przez ponad polowe lotu lecimy w gestym mleku, nie widac nic za oknem. Po osiagnieciu wysokosci przelotowej rozpoczyna sie serwis, do wyboru jest batonik lub chipsy oraz zimny lub goracy napoj, szalu nie ma, ale w porownaniu z PLL LOT i tak jest lepiej. W koncu zza chmur wychodzi slonce i widac ziemie, nie lubie przelotow w chmurach, kiedy mam jakiegos punktu odniesienia i jestem niejako zawieszony w przestrzeni. Po okolo kwadransie znizamy sie do ladowania, za oknami widac juz Berlin, przez Brandenburgie przemierzaja pociagi S-Bahn, w koncu przyziemiamy gladko na pasie startowym lotniska Tegel. Sprzed samolotu do terminala C zabiera nas autobus, dawno temu mialem okazje odlatywac z tego terminala, niestety, przypomina on niskobudzetowy barak, ale nie ma sie co dziwic, ze linia nie inwestuje w budynek, poniewaz po otwarciu lotniska BER port lotniczy TXL zostanie zamkniety na cztery spusty. Takie sa plany, ale ciagle opoznienia nie daja zadnej gwarancji terminu oddania glownego lotniska BER do uzytku. Dosc dlugo czekamy na bagaz, bo o podobnej porze laduja inne samoloty, a przepustowosc jest mocno ograniczona. Wreszcie na tasmie pojawia sie moja walizka i opuszczam terminal C, przechodze do glownego budynku dedykowanemu pozostalbym liniom lotniczym. Akurat trwa odprawa na rejs mojego bylego pracodawcy do Dohy, a na plycie lotniska widze samolot Mongolian Air, lecacy do Ulan Bator z miedzyladowaniem w Moskwie.                    

Autobus linii X9 jedzie do dworca ZOO bardzo sprawnie, udaje sie uniknac korkow i zbednych postojow, po uplywie niecalych 30 minut docieram na miejsce, a stamtad juz tylko rzut beretem do ulicy Uhlandstrasse, gdzie w hotelu Eden am ZOO mam zarezerwowany nocleg. Zanim jednak dotre na miejsce zatrzymuje sie na kakao (sic!), ciastko jagodowe i Veggieburger TS w Mcdonald’s i dopiero po posilku spacerkiem zmierzam do hotelu. Jest umiejscowiony w eleganckiej kamienicy na 2. pietrze, jestem tutaj pierwszy raz, miejsce calkiem klimatyczne i w samym centrum Berlina Zachodniego. Jesli jeszcze kiedys bede potrzebowal noclegu w tej czesci miasta, to z pewnoscia rozwaze ich oferte.
Teraz czas na spacer, na zakupowej alei Berlina Kurfürstendamm czuc juz swiateczna atmosfere, przy ulicy ustawione sa ozdobione kolorowymi bombkami choinki, w wystawach sklepowych wszystkie dekoracje nawiazuja do nadchodzacego Bozego Narodzenia. Na poczatku Ku’dammu oraz na koncu tej arterii ustawione sa olbrzymie postacie Mikolajow, ktore po zapadnieciu zmroku beda pieknie podswietlone. W mojej ulubionej kawiarni Starbucks Coffe sa juz dostepne w sprzedazy swiateczne napoje, w tym roku jako nowosc jest Honey & Almond Chocolate, oczywiscie musze jej sprobowac. Wieczorowa pora wybieram sie na spacer na Potsdamer Platz, akurat otworzyl sie tam juz jarmark bozonarodzeniowy, dzikie tlumy grzeja sie przy winie, delektuja sie swiatecznymi specjalami czy jezdza na karuzeli lub lodowej slizgawce. Kiedy kieruje sie w strone Bramy Brandenburskiej zauwazam, ze tlum wciaz gestnieje, nigdy nie widzialem w tym miejscu takiej ilosci ludzi, wtem zdaje sobie sprawe, ze zbliza sie 25. rocznica upadku Muru Berlinskiego i w zwiazku z tym wladze miasta zorganizowaly specjalny event. Na miejscu dawnej niemiecko-niemieckiej granicy, gdzie przez lata stal potezny mur, ustawiono lampiony w formie balonow, ktore nastepnego dnia poznym wieczorem zostana wypuszczone do nieba. Na scenie pod brama wystepuja niemieccy artysci z tamtych lat, echo niesie sie po pobliskim parku Tiergarten, przez ktory wracam w strone mojego hotelu. Po drodze zatrzymuje sie przy kolumnie Siegessäule, wkrotce potem docieram juz w okolice dworca ZOO i udaje sie na zasluzony odpoczynek przed nocna impreza.
Kolejne dwa dni uplywaja mi na spacerach po Berlinie, korzystam tez z mojego ulubionego metra i kolejki S-Bahn, zapowiadane stacje w jezyku niemieckim brzmia dla mojego ucha tak milo i kojaco, kto wie, moze kiedys Berlin bedzie moim nowym domem, bo nie ukrywam, ze cos ciagnie mnie do niemieckiej stolicy. W niedziele tancze do upadlego na imprezie w CafeMoskau, a w poniedzialek buszuje po supermarkecie HIT; czego tam nie ma, jak zwykle niemieckie artykuly spozywcze spelniaja moje kulinarne zachcianki, jest napoj Mezzo o smaku coli i malin, kokosowy batonik Kit Kat Chunky, jogurt Mueller Milk kokoso+Raffaello, ryz na mleku Mueller o smaku tiramius czy Crunchips o smaku cheeseburgera. W promocji trafiam na czekoladki Ritter Sport o najrozmaitszych smakach za jedyne 0,69 euro.

W poniedzialkowe wczesne popoludnie autobusem 109 spod dworca ZOO docieram na lotnisko Berlin Tegel, tym razem kierowca musi sie przeciskac przez korki, wiec niektorzy pasazerowie w autobusie nerwowo zerkaja na swoje zegarki, jak dobrze, ze przewidujaco zawsze wyjezdzam wczesniej. W terminalu C nadaje bagaz przy stanowiskach odprawy AirBerlin (wspolne dla wszystkich lotow odbywajacych sie z terminala C), odbieram karte pokladowa (yuppie, jest kolorowa i na twardszym papierze!) i przechodze sprawnie przez kontrole bezpieczenstwa. Lotnisko jest wyludnione, nie ma zadnych kolejek i sprawnie docieram do gate C60, gdzie po okolo dwoch godzinach oczekiwania zaczyna sie  boarding. Samolot Bombardier Dash Q400 jest zaparkowany tuz przed wyjsciem, zatem tym razem nie ma koniecznosci korzystania z autobusu. Na zewnatrz jest juz ciemno, wieje lekki wiatr, w samolocie jest zimno, ale w trakcie lotu powoli sie rozgrzewam. Tym razem na przodzie samolotu prezentuje sie stewardessa w firmowym plaszczu linii AirBerlin, z tylu zas w gustownym sweterku stacjonuje sympatyczny steward w poldlugich wlosach. Zwracam uwage na jego nazwisko na identyfikatorze, jest typowo niemieckie z „von”, a podczas serwisu pokladowego pan zwraca sie do mnie czysta polszczyzna, bez wyczuwalnego akcentu. Podejrzewam, ze ma dwujezycznych rodzicow i stad jego znakomita wymowa. Podczas lotu pod nami widac swiatla mijanych miejscowosci, tym razem sam lot trwa tylo godzinke i jest rownie lagodny jak lot do Berlina, w samolocie pusto, liczba pasazerow z pewnoscia nie przekroczyla 20 osob, wiec deboarding na warszawskim Okeciu przebiegl sprawnie i wszyscy zabrali sie do jednego autobusu. Samolot podchodzi do ladowania z mojej ulubionej strony i tym optymistycznym akcentem koncze ta krotka opowiesc. Do zobaczenia niebawem!                  

I'm in Miami Beach... / 19.09.2013 - 22.09.2013



Startujemy do Miami Beach! Czas na tak długo wyczekiwaną wyprawę za Atlantyk, już od dawna odliczałem dni do rozpoczęcia mojej trzeciej podróży do USA. Stany Zjednoczone urzekły mnie już za pierwszym razem podczas podróży z Księżniczką Martą, kiedy to zwiedzaliśmy NYC i LA. Rok później mieliśmy w planach wspólną wyprawę do Miami i San Francisco, ale tak się niefortunnie złożyło, że poleciałem sam jedynie do Kalifornii, więc teraz nadszedł wreszcie czas, by nadrobić zaległości.
W czwartkowy poranek podjeżdżam taxi na Lotnisko Chopina w Warszawie, po raptem dwóch godzinach snu i wcześniejszych sześciu godzinach jazdy Polskim Busem z Wrocławia do stolicy z pewnością ledwo stałbym na nogach, ale adrenalina związana z lotem jest tak duża, że siły nie opuszczają mnie przez cały dzień. Cieszę się bardzo na tą podróż –  na trasie Frankfurt – Miami odbędzie się bowiem mój 100. lot – to robi wrażenie ;) Wydaje mi się, że latać zacząłem tak niedawno, ale czas szybko leci i z łezką w oku wspominam mój pierwszy lot z siostrą z warszawskiej Etiudy do Wiednia nieistniejącą już linią Sky Europe. Teraz korzystając z uprzejmości mojego pracodawcy mam dostęp do biletów zniżkowych różnych przewoźników, najlepsze połączenie, które znalazłem było wykonywane przez niemiecką Lufthansę, na powrót do mojego ulubionego Berlina wybrałem linię airberlin. Najbardziej stresującym momentem w całej podróży jest odprawa biletowo-bagażowa. Ponieważ posiadam bilet typu stand by, to właśnie na stanowisku check in tak naprawdę dowiem się, czy na pokładach obu maszyn jest wystarczająco miejsca, bym mógł polecieć na słoneczną Florydę. Ale jak mawia klasyk (czyt. Weronika Marczuk-Pazura, o przepraszam, już nie Pazura :-P): „Kto nie ryzykuje, nie pije szampana”. Na szczęście wszystko przebiega sprawnie, pani nakleja na walizkę kod MIA via FRA i wydaje dwie karty pokładowe, więc jestem już uspokojony. Wyjątkowo mam towarzysza podróży – udało mi się namówić na wyjazd mojego dobrego kolegę Rafała, tryb lotniskowy Anji Rubik mi nie grozi. Po odprawie czas na kontrolę bezpieczeństwa. Z powodu przebudowy starego terminala na Okęciu ruch w nowej części lotniska jest wzmożony, ale pracownicy ochrony pracują w szybkim tempie, jak nigdy otwarte są wszystkie bramki do kontroli bezpieczeństwa, dzięki czemu cała ta procedura przebiega sprawnie i już po chwili możemy udać się do gate’u numer 8, skąd do Frankfurtu odlecimy Airbusem A319. Pod bramką nie ma jeszcze zbyt wielu pasażerów, można spokojnie usiąść i przeanalizować plan wypadu do Miami. U mnie jest on wyjątkowo intensywny, bo wracam do Europy już po 3 dniach. U mnie jak zwykle ekspresowo, ponieważ mam jeszcze w niedalekiej przyszłości zaplanowane dwa wyjazdy i potrzebuję na nie dni urlopowych. Powoli zbliża się czas boardingu, najpierw do samolotu obsługa wprowadza starszą lady na wózku, a później miejsca zajmują pasażerowie klasy biznes. Mam przyjemność podróżować dwa rzędy za klasą biznes, miejsce przy przejściu, więc niestety przez okno nic nie zobaczę, ale za to będę miał więcej przestrzeni na nogi. Przy wejściu na pokład zaopatruję się w niemiecką prasę, czymś trzeba się zająć podczas lotu ;) Pasażerowie klasy biznes na pierwszy rzut oka wydają się niesamowicie niedostępni, sztywni i nieuprzejmi, ale w klasie ekonomicznej nie jest o wiele lepiej. Dużo starszych Niemców w garniturach oraz kilka starszych niemieckich małżeństw, Polacy na pokładzie stanowią mniejszość. Zastanawia mnie fakt, że samolot jest całkiem mocno wypełniony a niecały tydzień wcześniej było jeszcze ponad 40 wolnych miejsc w systemie rezerwacyjnym LH. Widać duża część podróżnych decyduje się na lot w ostatniej chwili.
Zaczyna się zapowiedź załogi i instruktaż dotyczący bezpieczeństwa w trakcie lotu, cabin crew na locie WAW-FRA nie zachwyca pod żadnym względem, obsługa jest dość przeciętna. Krótko po osiągnięciu wysokości przelotowej załoga serwuje ciepłe i zimne napoje a chwilę później jogurt z muesli. Identyczny niemal posiłek (różnią się tylko logo i kolory na opakowaniu) można zjeść w restauracji McDonald’s w ramach menu śniadaniowego – opakowanie i firma produkująca jogurt jest taka sama.  To taka mała ciekawostka dla fanów Maca :-P
Punktualnie przyziemiamy na jednym z największych lotnisk w Europie. Dość długo kołujemy po pasie, aż wreszcie maszyna zatrzymuje się na pozycji parkingowej i przez rękaw można opuścić samolot. Jesteśmy w terminalu 1A, trzeba przedostać się do części 1Z, okazuje się, że jest całkiem blisko, jeszcze tylko kontrola paszportowa i jesteśmy. Ta część terminala jest zdecydowanie bardziej nowoczesna, przy rękawach stoją największe egzemplarze floty Lufthansy, u sufitu wiszą duże telebimy informujące o aktualnych lotach, odległości są znaczne i w przemieszczaniu się podróżnych pomagają ruchome chodniki. Kiedy docieramy pod naszą bramkę, stoi już pod nią dość duża kolejka. Jako pasażer stand by nie mam wydrukowanego miejsca na mojej karcie pokładowej na lot FRA-MIA, podpytuję panią z help desku i dowiaduję się, że na monitorze będzie wyświetlona lista oczekujących na lot wraz z przydzielonymi im miejscami. Niestety, takie są już „przywileje” pasażera lecącego jako stand by, pocieszam się myślą o tym, że za lot zapłaciłem znacznie mniej niż za tradycyjny bilet. Moje nazwisko pojawia się na liście, trochę trwa, zanim komputer wygeneruje miejsca dla wszystkich z listy rezerwowej, bo osób oczekujących jest ku mojemu zaskoczeniu aż 15. Pasażerowie już wchodzą na pokład, kolejka szybko się przesuwa i po sprawdzeniu miejsca dołączam do mojego kompana podróży. Bramka po zeskanowaniu kodu na karcie pokładowej otwiera się i odbieram wydruk z numerem miejsca 18 H. Przed wejściem do rękawa tworzy się mały korek i oto po kilku minutach wita nas nowy Boeing 747-800 o nazwie „Potsdam”. Samolot wygląda bardzo świeżo, dla nieco mniej wtajemniczonych czytelników dodam, że jest to najdłuższy samolot pasażerski świata. Robi wrażenie! Tym razem obsługa zdecydowanie bardziej uprzejma, uśmiechnięta, młodsza, od razu na pokładzie wytwarza się miła atmosfera. Okazuje się, że w ostatniej chwili nastąpiła zamiana miejsc, na moim miejscu siedzi już inny pasażer i wręcza mi moją wydrukowaną kartę pokładową z nowym numerem miejsca 38 H. Żegnam się z Rafałem, który zajmuje miejsce 30 K przy oknie i zmierzam ku mojemu fotelowi. Przypadło mi ponownie miejsce przy przejściu, co przy długim prawie 10-godzinnym locie ma duże znaczenie. Na miejscu czeka już na mnie poduszka i kocyk, chwilę później dostaję słuchawki do systemu rozrywki i mogę zająć się multimediami na ekranie dotykowym przede mną. Następuje tradycyjna safety demo (moja ulubiona część lotu), kontrola kabiny przez personel i ogromny samolot niczym piórko odrywa się od pasa startowego. Kocham to uczucie!
Chwilę po starcie pilot odzywa się z kokpitu, wita wszystkich podróżnych i podaje podstawowe informacje dotyczące lotu. Co istotne, wszystkie parametry a także aktualne położenie maszyny można śledzić w panelu umieszczonym w poprzedzającym fotelu, jest to bowiem integralna część systemu rozrywki oferowanego przez Lufthansę. Wybór filmów, programów i muzyki jest bardzo szeroki, można nadrobić zaległości kinowe, co też zrobiłem po smacznym obiedzie. Krótko po wzbiciu się Boeinga 747 w powietrze personel rozdał przekąski oraz zimne napoje, około godzinę po starcie zaczęto serwować obiad – do wyboru było danie z ryżem i kurczakiem oraz ravioli, na które jako pasjonat kuchni włoskiej się zdecydowałem. Jedzenie na pokładzie bardzo smaczne, oprócz dania głównego była też bułeczka, masło, serek camembert, sałatka w sosie vinegret, a na deser ciasto i słodka czekoladka z żurawiem – logo Lufthansy. Po posiłku podano kawę i herbatę i nastąpiła boska chwila dekadencji. Samolot dotarł już nad Atlantyk, turbulencje nie wystąpiły, cały lot był bardzo spokojny i przyjemny. W przejściu między poszczególnymi częściami kabiny można było skorzystać z drink baru, razem z Rafałem poprosiliśmy stewardessę o kawę i ucięliśmy sobie nieco dłuższą pogawędkę w przejściu, bo przez cały lot siedzieliśmy oddzielnie, a jako fani latania musieliśmy podzielić się wrażeniami. To był pierwszy lot mojego kolegi przez Atlantyk, dla mnie była to zaś setna podniebna podróż, zatem emocje były bardzo pozytywne. Udało mi się nieco przejrzeć prasę a także obejrzeć dwa filmy „Nocny pociąg do Lizbony” oraz trzecią część „Kac Vegas”. Powiem szczerze, że bardzo sceptycznie podchodziłem do drugiego tytułu, ale okazało się, że niesamowicie mnie wciągnął, już wiem, gdzie kolejny raz polecę do USA…
Tymczasem po drugim posiłku (do wyboru kiełbaska z kapustą lub makaron w sosie pomidorowym – wiadomo, którą opcję wybrałem.) kapitan zniża lot i powoli podchodzimy do lądowania w Miami. Siedzę przy przejściu po prawej stronie, zatem nie mam dobrej widoczności. Łagodnie dotykamy pasa i wita nas już Miami. Przy wyjściu z samolotu w rękawie czuć już gorące wilgotne powietrze, zupełnie inny klimat niż ten w Polsce, kiedy opuszczaliśmy Warszawę, padał deszcz, a tutaj słońce, czyste niebo i wszechobecne palmy. Idealnym miejscem na wakacje jest dla mnie połączenie dużego miasta z piaszczystą plażą – dlatego też Miami nie zawiodło moich oczekiwać. Pogoda dopisała przez cały pobyt, nie na darmo Floryda jest nazywana „Sunshine State”.
Teraz trzeba odstać swoje w niesamowicie długiej kolejce do kontroli paszportowej. Wygląda na to, że o tej samej porze lądowały jeszcze inne maszyny i mamy wysyp podróżnych. Po godzinie oczekiwania wreszcie zostaję wpuszczony na terytorium USA, urzędnik imigracyjny bardzo sympatyczny, pyta mnie skąd pochodzę, zauważa pieczątkę z ZEA, więc pyta, jak było w Dubaju i wbija stempel USA ważny na najbliższe pół roku. Cóż, mnie pozostają tylko 3 dni, ale zawsze to coś. Chwilę później przez kontrolę przechodzi Rafał i odbieramy nasze bagaże. Stoją bezpiecznie obok taśmociągu, wcześniej zdjęły je już służby porządkowej lotniska w Miami. Pamiętam, że podobnie długo czekałem w kolejce w Emiratach Arabskich, z tym, że na lotnisku w Abu Dhabi musiałem nieco szukać mojej walizki, bo także była zdjęta z taśmociągu i stała w grupie bagaży z Londynu (przylatywałem z Berlina). Jeszcze tylko cło, ale żeby nie było zbyt łatwo, to najpierw surowy czarnoskóry strażnik zaprasza nas do punktu prześwietlenia bagażu, kolejna kolejka i wreszcie przekraczamy granicę, uff… Welcome to Miami!
Szybką nadziemną kolejką Metromover udajemy się do wypożyczalni samochodu, gdzie czeka na nas zamówiony przez Rafała samochód. Na początku mamy nieco kłopotów z koordynacją nawigacji, ale po kilku przecznicach odnajdujemy właściwą trasę i zmierzamy do Sunny Isles Beach, gdzie czeka na nas mieszkanie w wysokim apartamentowcu. Do plaży nad oceanem jest raptem 5 minut drogi, tuż obok znajduje się kompleks sklepów, moja ulubiona kawiarnia Starbucks Coffee, jest McDonald’s oraz supermarket Wallgreens – żyć, nie umierać, lepiej być nie mogło. Ponieważ jet lag daje się we znaki, to po rozpakowaniu bagażu i toalecie odpływamy, budzi nas dopiero poranne słońce…
Komu  w drogę, temu czas – po sytym śniadaniu pakujemy manatki do samochodu i ruszamy w bezdroża do parku narodowego Everglades na spotkanie  dziewiczą przyrodą Florydy. Po wjechaniu na docelową drogę ruch nie jest wielki, każdy samochód porusza się identycznym tempem, jest płasko aż po horyzont a wokół drogi wiją się rowy i bagna, w których można spotkać krokodyle. Dwa razy na drodze widzimy rozjechane aligatory, niesamowity widok. Wstępujemy na moment do parku Everglades i ruszamy polną ścieżką, ale okazuje się, że trasa ma aż 10 kilometrów, a nasz czas jest ograniczony, zmierzamy zatem dalej w kierunku Zatoki Meksykańskiej. Po drodze przekąska w Subway’u i obowiązkowo McDonald’s, jak zawsze muszę skosztować kanapek, które są niedostępne w Polsce. Przy kolejnym wejściu do parku Everglades decydujemy się popłynąć łódką na bagna, akurat za 20 minut rusza kolejny kurs, przedtem wspinamy się jeszcze na wieżę widokową, która informuje nas, że do Zatoki Meksykańskiej zostały raptem 4 mile. Z góry ta część parku przypomina nieco naszą krainę Wielkich Jezior Mazurskich. Ponieważ na Florydzie pełnia sezonu dopiero się rozpocznie po święcie dziękczynienia, nie ma tutaj tłoku turystów i na motorówce jest około 10 osób. Kapitan pokazuje nam poszczególne punkty, wypływamy na wody Gulf of Mexico a po drodze obserwujemy wynurzające się nad powierzchnię wody delfiny. Zabawa gwarantowana! W baku jeszcze sporo benzyny, zatem docieramy do miasta Naples położonego tuż nad zatoką, słońce chyli się ku zachodowi a my po raz pierwszy mamy okazję nacieszyć się piaskiem Florydy. Wykupiliśmy jedynie 20 minut parkowania, więc pośpiesznie wracamy do samochodu, zdążyliśmy jeszcze wejść na piękne drewniane molo. Jest sobotni wieczór, dużo ludzi spaceruje nabrzeżem. Na nas już pora , czas wracać do Miami. Po drodze podziwiamy zachód słońca i przejeżdżamy przez letnią burzę. Na szczęście trwa bardzo krótko, przynajmniej nieco zmoczyła zakurzone auto. W Miami Beach już świecą wszystkie światła, neony rozświetlają krajobraz i podkreślają urok wieżowców oraz szerokie ulice. Przed nami jeszcze wizyta w supermarkecie, trzeba zaopatrzyć się w amerykańskie przysmaki, znowu cieszę się z przepysznych jogurtów Yoplait. Udaje mi się wypatrzeć halloweenową edycję batonika Snickers oraz M&M’s o smaku precelków – zacne! :)
Nadszedł czas na imprezę, w Miami Beach ciężko znaleźć wolne miejsce do zaparkowania, nieco kluczymy po centrum, ale w końcu udaje się nam zostawić auto niedaleko Collins Avenue. Zabawa na początku jak najbardziej w porządku, ale wkrótce parkiet się wyludnia i my także zbieramy się do domu. Jeszcze tylko wizyta w 7Eleven, trzeba w końcu kupić pamiątki i widokówki, no i przespacerować się na plażę nocą. W oddali migocą statki w porcie, pewnie są tam też wycieczkowce na Bahamy, bo to bardzo popularna forma rozrywki tutaj. Wreszcie przed 5 rano docieramy do naszej rezydencji, przed nami jak się okazuje tylko 3 godziny snu.
Wstajemy dość wcześnie niczym nakręceni i zbieramy się na krótką wycieczkę do największego centrum handlowego w okolicy Aventura Mall. Niestety, w The Body Shop nie dostaję arbuzowego płynu do kąpieli, ale potem nadchodzi pora na winow shopping – jest tutaj wszystko, czego dusza zapragnie, salon Louis Vuitton, Zegna, Armani, Gucci i inni projektanci ze światowej czołówki. Whoah…
Po zakupach czas na jedzenie, tym razem wybieramy Danny’s, sieć fastfood z obsługą kelnerską. Nie powiem, moje danie było naprawdę smaczne, mogę swobodnie polecić to miejsce. Popołudnie to czas na plażowanie, piasek jest biały, woda ciepła i przejrzysta, cień dają wieżowce wzdłuż Collins Avenue, boska nutka dekadencji. Chciałoby się, by ta chwila trwała wiecznie, ale niestety w niedzielę po południu odlatuję już do Berlina. Na szczęście naładowałem akumulatory na sobotniej imprezie. Ponieważ samochód już zwróciliśmy do wypożyczali, to do centrum udaliśmy się autobusem miejskim. Na dzień dobry trzeba do maszynki przy kierowcy wrzucić dwa dolary za przejazd, aby wysiąść trzeba chwycić za linkę umieszczoną w autobusie, wygląda to bardzo prymitywnie, ale z takim rozwiązaniem spotkałem się już w Los Angeles. Wygląda na to, że autobusami porusza się sama socjalna nizina i osoby niekoniecznie zdrowe na umyśle, ale szczęśliwie dojeżdżamy do city. Przed klubem kolejki nie ma zbyt dużej, bardzo sympatyczny selekcjoner ściska nam dłonie i życzy udanej zabawy. Humor poprawia mi się jeszcze bardziej, kiedy na parkiecie DJ puszcza najnowszy kawałek mojej ulubienicy Britney „Work Bitch”, będę na pewno bardzo miło wspominał tą imprezę. W drodze powrotnej jesteśmy już tak zmęczeni, że budzimy się w autobusie prawie tuż przed przystankiem, na którym mamy wysiąść. Co za fart, nie powtórzymy losów bohaterów „Kac Vegas”. :-P
Niedziela jest dla mnie dniem pożegnania z Miami, poranna wizyta w Starbucks Coffee (co za skandal, wycofali z menu moje ulubione kawy niedostępne w Polsce!) i McDonald’s, potem krótkie wylegiwanie się na tarasie i przy basenie i muszę zbierać się na lotnisko. Żegnam się z Rafałem, który jeszcze zostaje w USA na dobre dwa tygodnie, na mnie już pora. Autobus Airport Flyer dowozi mnie pod stację kolejki Metromover na lotnisku MIA. Akurat jest 3 godziny przed odlotem, ustawiam się w kolejce do odprawy na lot airberlin (oprócz lotu do Berlina w tym samym czasie startuje też maszyna do Düsseldorfu) i tym razem jestem poproszony o okazanie mojego dokumentu potwierdzającego pracę w liniach lotniczych. Dobrze, że wziąłem ze sobą odpowiednią kartę. Na pokładzie Airbusa A330 jest dużo miejsc wolnych, sympatyczna pani wybrała dla mnie miejsce z tyłu samolotu w rzędzie dla trzech osób, ale ja siedzę sam i mam wystarczająco miejsca, by się bardziej wyciągnąć. Co zwraca moją uwagę to zdecydowanie mnie sympatyczna załoga pokładowa, mam wrażenie, że zbywali pasażerów i jak najszybciej chcieli zgasić światła w kabinie, aby mieć czas dla siebie. Jedzenie też mniej smaczne niż w Lufthansie, ale dobrze, już nie będę się skarżył, bo za tak niską cenę jaką zapłaciłem za bilet po prostu nie przystoi. Pierwsza godzina lotu dość nerwowa, bo maszyną co rusz wstrząsają silne turbulencje, w sumie przez cały lot sygnalizacja zapięcia pasów była włączona, ale później już nic się nie działo. Po śniadaniu samolot zaczął zniżanie na lotnisko Tegel w Berlinie i 20 minut przed czasem ląduję w niemieckiej stolicy, po raz kolejny wybrałem to miasto jako cel mojej podróży. Do następnego razu!