Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Modlin. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Modlin. Pokaż wszystkie posty

Cyrulik sewilski / 24.10.2020

Weekendowa jednodniowke w hiszpanskiej Sevilli mialem w planach juz od dawien dawna, swego czasu bowiem Ryanair umozliwial wylot z Krakowa do Andaluzji w sobote rano i powrot do Warszawy Modlin tego samego dnia wieczorem, co dla mnie jako kolekcjonera dni wolnych bylo bardzo korzystne. Niestety, pozniej rozklad lotow ulegl zmianie i samoloty do Krakowa i Warszawy lataly niemalze o tej samej porze, potem zas pojawil sie wirus i zwiazane z nim ograniczenia w podrozowaniu, zwlaszcza do Hiszpanii. W koncu udalo mi sie „stworzyc” sobotni wyjazd na trasie Berlin Schönefeld-Sevilla-Warszawa Modlin. Do Berlina przybylem w piatkowy poranek, mialem mnostwo czasu dla siebie i dobrze go wykorzystalem, m.in. biorac udzial w zwiedzaniu z przewodnikiem dawnego lotniska Tempelhof (THF).

W sobotni poranek linia S9 docieram na lotnisko Berlin Schönefeld – to juz ostatnie dni, kiedy funkcjonuje ono pod ta nazwa, niebawem otwiera sie bowiem wyczekiwany od lat port lotniczy Berlin Brandenburg International (BER). Przed wylotem podczas skanowania kart pokładowych obsluga prosi o okazanie kodu QR wymaganego dla osób podróżujących do Hiszpanii. Całkiem sporo osób nie wie o konieczności owej rejestracji, byli to głównie wracający z Niemiec Hiszpanie, wszak był to ostatni lot na tej trasie. Rejs trwa 3 h 10 min i nie wyroznia sie niczym szczegolnym, jest jednak zdecydowanie ciszej niz zwykle, bowiem zaloga nie prowadzi sprzedazy w natarczywy sposob jak to mialo miejsce do tej pory. Mam do dyspozycji caly rzad, wiec moge sie bardziej wyciagnac. Po przylocie na lotnisko w Sevilli w korytarzu formowane są dwie kolejki – jedna dla osób, które wypełnią formularz w wersji papierowej na miejscu, druga dla osób z kodem QR. Przed 14:00 lotnisko wyglądało na mocno wyludnione i poza pracownikami niemal nikogo tam nie było, szybkie zeskanowanie kodu, przejście obok kamery termowizyjnej i „¡Bienvenido a España!”. Czas zmienic garderobe na letnia, w Andaluzji sa 24 stopnie, jest slonecznie i zdaje sie, ze wciaz trwa tam lato. W kasie biletowej w hali przylotow kupuje bilet dzienny lotniskowy za 6 euro, co interesujace, Sewilla wydaje sie nieswiadomie promowac turystyke jednodniowa – bilet tam i z powrotem wazny tego samego dnia kosztuje 6 euro, w przypadku powrotu w innym dniu nalezy liczyc sie z wydatkiem 8 euro. Niesamowite :D Przystanek linii lotniskowej EA znajduje sie po lewej stronie od wyjscia, jest bardzo dobrze oznaczony, autobus przyjezdza zgodnie z rozkladem jazdy i po ok. 35 minutach docieram do przystanku koncowego Plaza de Armas, skad do starego miasta jest juz rzut beretem. Juz w drodze do centrum widac, ze Sevilla jest nieslychanie piekna, ma bardzo bogata architekture, kolorowe wzornictwo, egzotyczna bujna roslinnosc, feeria barw az uderza po oczach. Ale zanim napawam sie widokiem zabytkow, to pierwsze kroki kieruje do supermarketu Mercadona, gdzie zaopatruje sie w kilka hiszpanskich przysmakow, bedzie wiec flan, turron czy chorizo.

Poniewaz mam na szybki spacer po miescie raptem niecale 3 godziny, ograniczam sie niemal do schematu znanego z window shopping i szybkim krokiem zaliczam tylko najwieksze zabytki miasta, wszystkie oczywiscie z zewnatrz. O dziwo wielkiego wrazenie nie robi na mnie slynna Katedra Najświętszej Marii Panny, ale niestandardowo konstrukcja Metropol Parasol. Zwróciłem takze uwagę na hiszpańskie flagi z czarną żałobną wstążeczką zwisające z wielu balkonów – podejrzewam, że to w związku z pandemią. Turystów specjalnie nie widać, a jeśli już, to słychać głównie język francuski.  Po spacerze czas nadrobic kalorie, w koncu wybila godzina 17:00, zakonczyla sie siesta, otworzyla sie gastronomia i moge zamowic churros z czekolada. Mala rzecz, a cieszy! Najedzony moge wrocic na lotnisko i udac sie w trwajacy 3 h 40 min rejs do Modlina. Tym razem pasazerow jest juz wiecej, wielu Polakow wraca do kraju po wypoczynku na poludniu Polwyspu iberyjskiego, to w koncu ostatnia mozliwosc bezosredniego rejsu na tej trasie. Niestety, polska zaloga bardzo stara sie uprzykrzac lot swoimi ogloszeniami na temat swojego zacnego serwisku pokladowego. Na szczescie wlaczenie muzyki w telefonie skutecznie wycisza mnie od natloku serwowanych informacji w trzech jezykach na temat niezaprzeczalnych walorow smakowych spaghetti bolognese i kilka minut po polnocy laduje na lotnisku Modlin WMI. Do zobaczenia w przestworzach, kiedys, gdzies!

Norweskie letnie noce / 14.06.2019 - 15.06.2019


Wycieczka weekendowa do Norwegii a zwlaszcza podroz nocnym pociagiem na trasie Oslo-Trondheim od dawna czekaly w kolejce do realizacji. W koncu udalo mi sie tak zaplanowac pobyt, by nie wykorzystac puli urlopowej, gdyz przy licznych podrozach czas kazdy dzien jest na wage zlota. W piatkowy poranek zameldowalem sie na lotnisku w Modlinie, skad punktualnie odlecialem linia Ryanair do Oslo Torp. W Ryanairze jak to zwykle bywa zaraz po starcie rozpoczal sie handel obnosny, sprzedaz zdrapek i chinskich zupek, mnie znacznie bardziej interesowaly piekne widoki za oknem. Po raz pierwszy mialem okazje podziwiac z lotu ptaka i do tego w pelnym sloncu Polwysep Helski, nawet nie przypuszczalem, ze tak pieknie sie prezentuje. Po ladowaniu w lotniskowej kawiarni zaopatruje sie w kawe i kanelbulle i zabieram sie do pracy, po 16:00 wylaczam laptopa i ruszam na spacer do pobliskiego Sandefjord, dokad kilka lat temu wybralem sie na jednodniowke. Wtedy Norwegie odwiedzalem zima, a tym razem trafilem na piekna letnia aure. W Sandefjord przy parku miejskim i jeziorze akurat trwal festyn sportowy, poogladalem sobie Norwegow grajacych w pilke siatkowa, w drodze powrtotnej do Torp odwiedzilem jeszcze supermarket, gdzie zaopatrzylem sie w prowiant na nocna podroz. Lokalny pociag w kierunku Oslo punktualnie pojawia sie na peronie, mijam niewielkie miasteczka, trasa jest dosc malownicza, zerkam jednak na zegarek, mam bowiem niecale pol godziny na przesiadke na pociag do Trondheim a moj pociag lapie okolo kwadrans opoznienia. W koncu docieram na glowny dworzec w Oslo, sklad do Trondheim jest juz podstawiony, mam jeszcze chwile, by w minimarkecie 7/11 kupic kubek goracej kawy. Punktualnie ruszam w nocna podroz, wagon bezprzedzialowy jest niestety dosc mocno zatloczony, nie ma mowy o wolnym miejscu obok, ze zmeczenia szybko zasypiam, wczesniej w wagonie barowym odbieram darmowy zestaw (poduszka, koc, opaska na oczy, zatyczki do uszu) i udaje mi sie z niewielkimi przerwami przekimac do rana. Wrazenie robi dzien polarny, przez cala noc ani na chwile nie zaszlo slonce, zawislo wprawdzie nisko nad horyzontem, ale nie schowalo sie zupelnie – zjawisko w Polsce niespotykane. Rozowe niebo o godzinie 1 czy 2 w nocy to cos pieknego, polecam kazdemu, teraz marzy mi sie noc polarna i zorza, czyli aurora borealis. Podrozowanie pociagiem po Norwegii do naprawde znakomity sposob na przemierzanie sporych odleglosci w komfortowych warunkach, a jesli zdecydujemy sie na zakup biletu w taryie „minipris” odpowiednio wczesniej, to taka wycieczka bedzie nas kosztowala naprawde grosze. W tym celu warto sledzic strone przewoznika VY.
W Trondheim moj pociag melduje sie nawet przed czasem przed 7 rano, dworzec kolejowy jest polozony urokliwie przy wodzie, w sklepie na stacji zaopatruje sie w kolejna kanelbulle i ruszam spacerem przez miasto. W miescie zdecydowanie warto obejrzec domki stawiane na palach oraz starowke, gdzie w waskich uliczkach czas biegnie niespiesznie, a kolorowe lokale zapraszaja do skorzystania i napawania sie chwila. Przez caly dzien utrzymuje sie piekna letnia aura, robie jeszcze rundke w okolice przystani przy dworcu kolejowym, gdzie ze specjalnych punktow widokowych mozna podziwiac piekna granatowa ton morska i wdychac charakterystyczny dla takich miejsc zapach. Dla fanow komunikacji ciekawostka – to wlasnie w Trondheim znajduje sie najdalej na polnoc polozona linia tramwajowa na swiecie, mozna sie przejechac dosc zabytkowym jak na standardy europejskie pojazdem.
Na lotnisko w Trondheim kursuje pociag z glownego dworca kolejowego, ale akurat w ten weekend trwa remont trasy i kolej podstawia autobusy zastepcze. Jestem sporo przed czasem, na lotnisku zupelnie nic sie nie dzieje, wszystkie punkty gastronomiczne w strefie ogolnodostepnej sa nieczynne i wygladaja na wymarle, jesli ktos chce wrzucic cos na zab polecam udac sie do znajdujacej sie przy lotnisku stacji benzynowej, na pewno maja tam hot-dogi oraz zapiekanki w przystepnych jak na ultradroga Norwegie cenach. Siedzac w fotelu w strefie przylotow obserwuje, jak powoli na lotnisko zmierza kwiat polskiej emigracji. Styrani, zmeczeni ciezka fizyczna praca wasaci panowie i przepitych twarzach targaja wielkie walizy, po raz pierwszy widze tak wielka kolejke do nadania bagazu rejestrowanego w linii WizzAir, wydaje sie, ze pomimo calego swojego uroku Trondheim to zdecydowanie nie jest turystyczny kierunek dla Polakow, a WizzAir stawia na przewoz polskich robotnikow z Gdanska do Norwegii. Tuz po starcie rozpoczyna sie serwis pokladowy i trwa w najlepsze do wyczerpania zapasow. Zdecydowanie widac, ze panowie lubia sobie wypic. Lysy kark siedzacy obok mnie zamawia dwie buteleczki wodki i cole i wypija je niemalze jednym haustem. Rejs obslugiwany jest przez wysluzona maszyne Airbus A320, tym razem system przydzielil mi miejsce E, wiec najgorsza opcje, czuje sie jak sardynka w puszce, a po locie na moich kolanach wciaz czuje materialowa siatke z siedzenia przed soba. Takie to uroki latania landrynka :D Dobry wieczor, Gdansk!

Nothing Toulouse / 22.01.2017

W niedzielny poranek melduję się na lotnisku w Modlinie, kilka tygodni wcześniej w systemie linii Ryanair skusilem sie na tani bilet na trasie WMI-TLS w nadziei na milo spedziona jednodniowke w Tuluzie. Poniewaz rejsy na tej trasie odbywaja sie tylko 2 razy w tygodniu, musialem znalezc sobie odpowiednie polaczenie powrotne – idealnym rozwiazaniem okazal sie powrot linia easyJet z Tuluzy do Berlina tego samego dnia wieczorem.
Przed startem rejsu do Tuluzy spotyka mnie mila niespodzianka, steward sklada mi propozycje zajecia miejsca w rzedzie awaryjnym z wieksza przestrzenia na nogi. Sam lot przebiega bez zaklocen i po nieco ponad 2 godzinach ladujemy na lotnisku TLS. Miasto slynie z fabryki Airbusa, przy lotnisku widac hangary, w ktorym remontowane serwisowane sa samoloty francuskiej produkcji, na plycie stoja A380 oraz A350 – to pierwszy raz, kiedy widze ta maszyne na zywo. Po wyjsciu z samolotu czeka nas kontrola paszportowa. Wprawdzie Francja jest w stefie Schengen, ale po zamachach terrorystycznych i wprowadzeniu stanu wyjatkowego przywrocono kontrole dokumentow na granicy. Na lotnisku od razu znajduje male stoisko z pamiatkami, gdzie nabywam widokowki, a chwile pozniej udaje sie do saloniku prasowego po najnowszy numer trgodnika „Paris Match”. Musze dbac o moj poziom francuskiego, zwlaszcza teraz, kiedy uczeszczam na zajecia prowadzone przez native speakera.
Dojazd do centrum miasta jest bardzo prosty, spod terminala odjezdza tramwaj oraz autobus, istotna informacja to taka, ze automat biletowy przyjmuje jedynie monety euro, nie sa akceptowane banknoty ani karty platnicze czy kredytowe. Francuzi moga placic specjalna karta „carte bancaire”, to chyba odpowiednik niemieckiej karty EC. W poblizu zlokalizowany jest wprawdzie punkt obslugi pasazera, ale w niedziele jest czynny jedynie popoludniami. Zatem polecam sie zaopatrzyc w bilon. Przejazd tramwajem T2 do stacji metra "B" Palais de Justice zabiera mi okolo 40 minut, wsiadam do podziemnej kolejki i z jedna krotka przesiadka docieram do stacji Capitol, ktora miesci sie w samym sercu miasta na Placu Ratuszowym. Niestety, tego dnia aura nie sprzyja spacerom, jest pochmurno, mgliscie i pada lekki deszcz i az do wieczora sie to nie zmieni. Zatrzymuje sie na chwile w restauracji McDonald’s, testuje dwie male kanapki, ktore sa dostepne w ofercie francuskiej sieci. Po naladowaniu kalorii ruszam na krotki spacer po centrum, okazuje sie, ze jest ono calkiem nieduze i spokojnie w ciagu godziny mozna sie po nim pokrecic. Dzdzysta aura nie sprzyja spacerom, na ulicach i chodnikach jest niemal zupelnie pusto. Jak to zwykle we Francji, wszystkie sklepy sa w niedziele zamkniete, co jeszcze bardziej poteguje atmosfere „wymarcia”. O dziwo zamknieta jest takze duza ilosc knajp czy restauracji, pewnie swoje podwoje otwieraja jedynie w sezonie letnim.  Pod jednym z elegantszych hoteli w centrum miasta stoja dwa autokary, a przed gmachem hotelu ustawione sa barierki, na ktore napiera spory tlumek krzyczacych fanow, to jakas druyzna sportowa, niestety, nie bylem w stanie rozszyfrowac, kim byly oklaskiwane osoby, ktore wkrotce odjechaly podstawionymi autobusami. Przypadkiem docieram do kina, sprawdzam aktualny repertuar (nie tak znow inny od polskiego) i ceny biletow (10 euro), tuz obok znajduje sie moja ulubiona kawiarnia Starbucks Coffee, ale byc we Francji i isc do amerykanskiej kawiarni to raczej nie w porzadku, zwlaszcza ze nie widze zadnych kawowych nowosci w menu. Spacerujac dalej trafiam do malej cukierni z aneksem gastronomicznym, gdzie przesympatyczne panie serwuja slodkie i slone przekaski. Zamawiam espresso lungo, kanapke croque monsieur oraz croissanta z migdalami i zajmuje miejsce przy stoliku. Po degustacji francuskich klasykow zabieram sie za lekture magazynu „Paris Match”. Czas przy prasowce szybko uplywa, ruszam w droge po raz kolejny, tym razem juz bezposrednio pod gmach wymiaru sprawiedliwosci, gdzie znajduje sie przystanek, z ktorego wroce na lotnisko. Po drodze z zewnatrz zatrzymuje sie jescze przy katedrze sw. Szczepana oraz w kiosku z pamiatkami. Dominuje kolor fioletowy, ktory jest charakterystyczny dla tego regionu (Prowansja). Waskimi uliczkami docieram do tramwaju, w niedziele nie kursuja zbyt czesto, musze nieco poczekac na pojazd.

Na lotnisku calkiem spory ruch, w koncu to niedzielne popoludnie, moj rejs linii easyJet do Berlina zaplanowany jest na godzine 19:55, mam jeszcze czas, wiec zajmuje miejsce przy jednym ze stolikow nieopodal stanowisk odprawy, wzmacniam sie mala buteleczka likieru Baileys i wczytuje sie w ostanie strony biografie Coco Chanel. Kontrola bezpieczenstwa bardzo profesjonalna, po kilku minutach jestem juz w strefie air side lotniska i przy kawie i ciastku oczekuje na moj lot. Przy bramce obok akurat trwa boarding na lot linii Tunis Air do Tunisu, obserwuje sobie arabskich pasazerow, ktorzy jak zwykle na poklad zabieraja niemal caly swoj dobytek, nie liczac zwykle kllku sztuk bagazu rejestrowanego. Tymczasem na moj rejs do Berlina czeka podejrzanie mala liczba pasazerow – okazuje sie, ze tak zostaje juz do konca i w Airbusie A320 bedzie raptem 17 pasazerow oraz zaloga. W tym wypadku boarding przebiega niezwykle sprawnie, zaloga musi jeszcze dokonac relokacji miejsc, by wywazyc samolot. Znowu w przydziale dostaje miejsce w rzedzie ewakuacyjnym. Rejs uplywa mi bardzo przyjemnie, za oknem noc, ale niebo jest wypogodzone, wiec moge podziwiac z gory swiatla miast. Berlin Schönefeld, serdecznie witamy! :)

Kierunek Berlin / 22.07.2016 - 23.07.2016

W piątkowe popołudnie niemal prosto z biura udaję się do centrum, gdzie rozpoczynam podróż pociągiem osobowym Kolei Mazowieckich do Modlina. Tego wieczora z lotniska w Modlinie udaję się podróż do Kolonii, skąd następnego dnia bladym świtem mam zarezerwowany rejs linią Air Berlin do niemieckiej stolicy, by po raz kolejny przekonać, jak dobrze się bawi to miasto.


W Modlinie jestem około 2 godziny przed odlotem. Mając w pamięci doniesienia prasowe na temat nadzwyczaj długich kolejek i natłoku pasażerów spodziewam się Armagedonu, a tymczasem przejście całej kontroli bezpieczeństwa zajmuje mi raptem 3 minuty; mimo piątkowego wieczoru wcale nie ma na nim dużej ilości podróżujących, bez problemów znajduję wolne miejsce w pobliżu wyjścia 2B, skąd będzie odbywał się boarding mojego rejsy linii Ryanair do Kolonii (CGN). Tym razem większym zainteresowaniem cieszą się loty na południe Europy. Zajmuję się lekturą prasy oraz lustrowaniem pozostałych podróżnych, to takie moje hobby, jako entuzjasta mody zawsze staram się wyławiać z tłumu ciekawe odważne stylizacje. Tego wieczoru nikt nie przykuł mojej uwagi, skupiam się więc na obserwacji płyty lotniska, na której lądują kolejne maszyny irlandzkiego przewoźnika. W końcu pojawia się też Boeing, który przyleciał z Kolonii i obsługa lotniska w Modlinie rozpoczyna kontrolę dokumentów, poszczególni pracownicy przeciskają się między podróżnymi i sprawdzają karty pokładowe, wygląda to zawsze nieco prymitywnie, ale tak to tam działa. Wychodzimy na zewnątrz, stajemy pod prowizoryczną wiatką i oczekujemy, aż będziemy mogli wejść na pokład. Podczas odprawy online system już po raz kolejny przyznał mi miejsce w ostatnim rzędzie, tym razem 33D. Kiedy boarding zostaje już zakończony przesiadam się do rzędu przede mną, gdzie usadawiam się wygodnie na miejscu 32F przy oknie po prawej stronie, a pozostałe dwa miejsca pozostają wolne. Załoga o śródziemnomorskim typie urody objaśnia zasady bezpieczeństwie na pokładzie samolotu i jesteśmy już gotowi do startu w kierunku Niemiec. Samolot szybko wznosi się do góry, przebija przez chmury i mniej więcej po 20 minutach lotu pod nami nie ma już chmur, które tego dnia kłębiły się nad Warszawą. Czas upływa mi szybko, po około godzinie kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów i rozpoczynamy zniżanie, po drodze widzę aż dwa samoloty innych linii lotniczych lecące gdzieś w pobliżu na innych wysokościach Pilot z kokpitu podaje podstawowe parametry dotyczące lotu, w Kolonii spodziewamy się pięknej pogody i temperatury 28 stopni Celsjusza i tak jest w rzeczywistości. Lotnisko jest mi dość dobrze znane, gdyż w Kolonii byłem w ubiegłym roku i niewiele się od tamtej pory zmieniło. Jest dopiero godzina 22:30, mój kolejny rejs do Berlina mam dopiero następnego dnia o 06:30 rano, najpierw udaję się zatem do McCafé, by naładować kalorie, a później decyduję się podjechać do centrum miasta kolejką za 1,80 EUR. Dworzec kolejowy w Kolonii zlokalizowany jest tuż przy katedrze, w nocy jest ładnie oświetlony, a sama katedra robi ładne wrażenie. Czas zakosztować życia nocnego.
Po wyjściu z jednego z barów (oczywiście nie byłbym sobą, gdybym nie napił się ulubionego Red Bulla) czas ruszać w drogę powrotną na dworzec. Próbuję kupić bilet w automacie (ważne: można płacić tylko niemiecką kartą EC lub Maestro), ale transakcja zostaje za każdym razem odrzucona z niewiadomego powodu (podczas zakupu biletu do miasta wszystko odbyło się bezproblemowo), zrezygnowany wrzucam w końcu monety i oto mogę odebrać upragniony bilet. S-Bahn na lotnisko jedzie około 15 minut, jest jeszcze bardzo wcześnie, dochodzi 4 rano, ale otwierają się już pierwsze stoiska w strefie ogólnodostępnej, w lotniskowym supermarkecie zaopatruję się w słodkie pieczywo oraz sok ekologiczny, później jeszcze kawa w McD i ruszam do strefy oprawy linii Air Berlin. Dzięki ich niedzielnej promocji Super Sunday w połączeniu ze zniżką – 15 EUR oferowaną przez serwis Tripsta mogłem zarezerwować przelot za jedyne 5 EUR, to nie lada gratka, zwłaszcza że mogę dolecieć na główne lotnisko Tegel, z którego szybko można dostać się do centrum. Tym razem po raz kolejny zatrzymuję się w hotelu Metropolitan w ścisłym centrum, słynny Ku’damm jest oddalony o ok. 5-10 minut spacerem. Po dawce kofeiny i kalorii zawartych w kawie i toście z McDonald’s ruszam do kontroli bezpieczeństwa. Wprawdzie trwa poranny szczyt, wiele rejsów odlatuje z Kolonii, ale cała kontrola przebiega bardzo sprawnie, nie przechodzi się już przez klasyczną bramkę, ale trzeba wejść do kapsuły i rozciągnąć ramiona, a wtedy uruchomione zostaje skanowanie i po chwili możemy już przejść do strefy air side lotniska. Nie jestem już głodny, więc zatapiam się w lekturze, ale ponieważ przy moim wyjściu do samolotu nie ma gniazdka elektrycznego, a chcę podładować telefon, to przenoszę się do nieco odległej części terminala i zbieram się stamtąd dopiero, kiedy akurat startuje mój boarding. Na mojej karcie pokładowej mam przyznaną grupę B, która może wejść na pokład razem z pasażerami z grupy A, szybko zajmuję zatem moje miejsce 17C. Do Berlina polecimy samolotem Boeing 737, panie miło witają na pokładzie, w rękawie wystawiona jest prasa dla chętnych.
Boarding trwa dość długo, gdyż poranny rejs ma bardzo dobre obłożenie i wszyscy pasażerowie muszą się usadowić. Kiedy podchodzę do mojego rzędu okazuje się, że ktoś zajął moje miejsce, na szczęście zakochana holenderska parka przesiada się na miejsca 17A i 17B według przydziału, a ja korzystając z ładnej pogody mogę nacieszyć oczy widokiem za oknami. Kapitan wita pasażerów i informuje, że nasz rejs na lotnisko Tegel w Berlinie potrwa około 45 minut. Wreszcie zostają uruchomione z silniki, a na małych ekraników, które wysunąły się spod sufitu, pojawia się animacja video z instrukcją bezpieczeństwa na wypadek wystąpienia sytuacji awaryjnej na pokładzie. W końcu kołujemy do progu pasa i wzbijamy się w powietrze, po osiągnięciu wysokości przelotowej 10 000 stóp załoga rozpoczyna serwis pokładowy, który na tym krótkim rejsie krajowym składa się z małego precelka piwnego oraz ciepłego lub zimnego napoju. Jestem pełen podziwu dla personelu, że na tak krótkim dystansie są w stanie obsłużyć pełen samolot pasażerów, następnie zebrać śmiecie i przygotować kabinę do lądowania. Na tle linii airBerlin polski narodowy przewoźnik ze szklaneczką wody i miniwafelkiem Prince Polo wypada bardzo blado. Maszyna kieruje się już na lotnisko Tegel, pilot rozpoczyna zniżanie, mijamy brandenburskie tereny zielone i gładko lądujemy na pasie startowym. Nieco schodzi nam nim dojedziemy do stanowiska postojowego i zainstalowany zostanie rękaw, ale oczekiwania na słodki smak czekoladowego serduszka ;) Hallo Berlin, ae you ready?!

Frytki z majonezem, czyli ponownie w Brukseli / 26.02.2016 - 27.02.2016


W piątkowe popołudnie pojawiam się po raz kolejny na lotnisku Chopina. Los znowu pchnął mnie w drogę do Brukseli, tym razem lecę tylko na piątkową imprezę i w sobotni poranek wracam do Polski. Tak jak ostatnio podczas analogicznego wyjazdu do Charleroi lecę linią WizzAir, powrót mam zaplanowany linią Ryanair do Modlina.
Na warszawskim Okęciu jestem ok. godz. 16:40, z mojego biurowca na stołeczne lotnisko mam rzut beretem, przy dobrej pogodzie z okien mogę obserwować lądujące samoloty. Lotnisko zionie pustką, a wydawałoby się, że weekendy to pora, kiedy zagęszczenie będzie największe. Tym razem tak jednak nie jest, już po kilku minutach jestem za kontrolą bezpieczeństwa, jeszcze tylko tradycyjnie wizyta w sklepie wolnocłowym i mogę już oczekiwać na mój wylot, mam ze sobą prasę, więc czas mija względnie szybko. Przed wyjściem number 38, skad bedzie odbywal sie boarding, tradycyjnie sporo wczesniej formuje sie juz kolejka pasazerow. Chcial nie chcial trzeba wstac i sie przylaczyc, kilka minut po czasie mozemy wchodzic do autobusu, ktory zawiezie nas na plyte lotniska do samolotu Airbus A320. Zajmuje wyznaczone miejsce 15 E, a kiedy samolot jest juz pelen i mam pewnosc, ze nikt juz sie nie dosiadzie, przesuwam sie na wolne miejsce pod okno. Akurat zaczyna padac snieg i pogoda sie pogarsza, trzeba bedzie odladzac maszyne, tracimy wiec kolejne minuty i startujemy z ponad 30-minutowym opoznieniem. Tym razem zaloga pokladowa to same kobiety, a pilotem jest znany mi juz kapitan Grzegorz Serafin. Rejs bardzo spokojny, na Zachodzie chmur nie ma i moge z lotu ptaka podziwiac swiatla miast. Przegladam magazyn pokladowy WizzAir, mapka polaczen i obslugiwanych lotnisk jest coraz bardziej gesta. Po okolo dwoch godzinach rejsu laduje w Charleroi i czym predzej pedze na stanowisko Flibco, autokar odjezdzajacy o 21:00 jest juz pelen, musze czekac na kolejny. Ten takze niemal natychmiast sie zapelnia i odjezdzam do Brukseli juz kwadrans pozniej. To pierwszy raz, kiedy obserwuje takie zainteresowanie tym srodkiem transportu. Dotychczas nigdy nie stalem w kolejce, by zajac miejsce i wszyscy chetnie spokojnie sie miescili. Po niecalej godzinie docieram na dworzec Midi. Bonsoir, Bruxelles.  Alors on danse!
Jest godzina 3:30 kiedy wychodze z klubu, jestem jeszcze nieco oszolomiony glosna muzyka i kolorowymi swiatlami, odczuwam w uszach kontrast po wyjsciu na zewnatrz, lekki mrozek, cisza, ciemnosc, gdzieniegdzie przejezdza samochod, pod niektorymi bramami stoja ludzie. Mam ochote na kawe, ale caly dworzec Midi jest zamykany na noc, a automaty z napojami sa zlokalizowane wewnatrz i nie ma sie jak do nich dostac. Musze zatem uzbroic sie w cierpliwosci i poczekac az dojade do Charlerioi. Autokar Flibco juz stoi na swoim miejscu, probuje przypomniec sobie, kiedy pierwszy raz bylem w Brukseli, oj, dawno temu to bylo, moja przygoda z lataniem juz trwa ladnych pare lat. I oby trwala jak najdluzej. W autobusie slodko sobie przysypiam, budze sie powoli na rondzie przed wjazdem na lotnisko. Trwa poranny szczyt, baza Ryanaira w Charleroi jest duza, wiec i porannych wylotow jest calkiem sporo. Rejs do Warszawy – Modlina zaplanowany jest na godz. 07:05, mam sporo czasu na poranna kawe. Niestety, PAUL otwierany jest dopiero o 07:00, a dochodzi 05:00. Przechodze przez kontrole bezpieczenstwa majac na uwadze, ze zaraz za nia jest calkiem spora restauracja/kawiarnia. Tlok jest spory, akurat straznik przede mna zaprasza do nowo otwartego stanowiska. W kolejce stoi sporo Marokanczykow, starsze kobiety o bujnych ksztaltach nie znaja ni w zab francuskiego, ich synowie czy corki musza im tlumaczyc slowa obslugi, ktora kaze zdjac bizuterie czy chusty. Domyslam sie, ze nie sa to osoby, ktore leca samolotem po raz pierwszy, ale schemat pozostaje zawsze taki sam.
Mam jeszcze dwie godziny do odlotu, po imprezie zglodnialem, by nadrobic kalorie zamawiam zestaw sniadaniowe: brioche z czekolada, latte i sok pomaranczowy. O dziwo po przetanczonej nocy nie chce mi sie zbytnio spac, zabieram sie za lekture bezplatnej gazety Metro. Kiedys byla takze wydawana w Polsce pod nazwo Metropol, jak milo poczytac co nieco w tym pieknym jezyku. Powoli kieruje sie do mojego wyjscia do samolotu, pasazerow nie ma zbyt wielu, o dziwo dominuja cudzoziemcy odwiedzajacy Polske. W Belgii zapowiada sie piekna pogoda, jest slonecznie. Tym razem przypadlo mi miejsce 33A w ostatnim rzedzie przy oknie. Obok mnie swoje miejsca maja dwie panie (matka z corka), ale kiedy okazuje sie, ze caly rzad przed nami jest wolny, to przesiadaja sie, dzieki czemu ja mam dla siebie wiecej miejsca. Mniej wiecej na 40 minut przed planowanym ladowaniem kapitan przekazuje komunikat, ze z powodu gestej mgly nasz rejs zostanie przekierowany na Lotnisko Chopina, co spotyka sie z moim entuzjazmem. Na dojazd z glownego stolecznego lotniska do mojego mieszkania potrzebuje okolo kwadransa. Powoli zblizamy sie juz do Warszawy, ktora z gory bardzo ladnie sie prezentuje. Kilka minut przed 9 rano przybijamy do portu im. Fryderyka Chopina. 

Eau de Cologne / 11.12.2015 - 12.12.2015

Kolejny weekend i kolejna podróż, tym razem to ostatnia lotnicza wycieczka tego roku. Kierunek sam w sobie nie powala na kolana, ale decydując się na zakup promocyjnych biletów do Kolonii chciałem przekonać się na własnej skórze, ile prawdy kryje się w stwierdzeniach, że to miasto to klubowa Mekka Zagłębia Ruhry. Na sam pobyt w Koloni przeznaczyłem piątkową noc, w sam raz, by zrobić rozeznanie na klubowej mapie tej nadreńskiej metropolii i o poranku bezpośrednio po imprezie wrócić do Warszawy. Ot, takie fanaberie wiecznego singla, który nie ma co zrobić z wolnym czasem w weekend.
W piątek wieczorem stawiam się kilka minut przed godziną 20:00 w terminalu lotniska w Modlinie. Tradycyjnie dojechałem do Modlina pociągiem Kolei Mazowieckich a następnie skorzystałem z ich wahadłowego autobusu podwożącego pasażerów bezpośrednio pod wejście do słynnego "kurnika". Moja karta pokładowa zostaje zeskanowana przez pracownika ochrony, tym razem bardzo sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i nie muszę wysłuchiwać żadnych upomnień czy też pretensji firmy ochroniarskiej. W terminalu ruch jest całkiem spory, odlatują maszyny do Rzymu, nasze krajówki oraz rejs do Londynu Stansted. Nasz samolot Boeing 737 z Kolonii pojawią się na płycie lotniska przed czasem, boarding następuje wyjątkowo sprawnie i mogę zająć miejsc przy oknie po prawej stronie w końcowej części samolot. Maszyna jest mocno wypełniona, tym razem nie uda mi się bardziej rozłożyć moich długich nóg. :( Całe szczęście lot trwa niecałe dwie godziny. Załoga bardzo się spręża, następuje tradycyjna instrukcja bezpieczeństwa i startujemy na Zachód. Stewardessy i stewardzi tradycyjnie już dwoją się i troją, by wepchnąć pasażerom coś do jedzenia, picia lub inne badziewia masy wszelakiej. Tego typu oferty gier losowych powinny zostać zakazane i nie mieć miejsca podczas trwania lotów. Ale Ryanair jako tania linia potrzebuje zastrzyku gotówki z każdych źródeł, więc nie pogardzi żadnym groszem. Prognoza pogody podana przez kapitana kilka minut po starcie niestety się sprawdza, po wylądowaniu w Kolonii aura nie rozpieszcza, pada całkiem intensywny deszcz. Po wyjściu ze strefy dla pasażerów udaje się w stronę dworca kolejowego na stacji Cologne Airport, w automacie kupuję bilety do miasta, zwiedzam pobieżnie terminal i ruszam w tango.
Kiedy rano po imprezowej nocy wracam na lotnisko powoli budzi się ono do życia, czas nadrobić stracone w tańcu kalorie. Na taką sposobność doskonale przyda się zlokalizowana na antresoli restauracja McDonald's, gdzie zabawia ulubione tosty z Nutellą, serem oraz cappuccino. Jeszcze tylko wizyta w kiosku oraz na poczcie, by wysłać pocztówkę i przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa. Na monitorach pojawia się już tablica z informacja o numerze bramki, z której będzie odlatywać samolot do Modlina. Za szybą ciągle pada, ale niekorzystna aura nie wpływa na wykonywanie operacji lotniczych. Nasza maszyna po rejsie z Berlina SXF wysadza pasażerów na płytę a my czekamy na znak ekipy sprzątającej, że można już wchodzić na pokład. Nieco trwa, zanim pracownicy się uwiną, więc po raz kolejny lustruję sobie to całkiem przyjemne lotnisko. Pierwszy i ostatni raz byłe tam we wrześniu 2009 roku, kiedy wracałem z Ibizy. To były moje pierwsze samodzielne wakacje, rok wcześniej byłem na Gran Canarii, ale tą podróż zarezerwowałem z nieistniejącym już biurem podróży Scan Holiday. Rejs mija dość szybko, ale widoki za oknem do najmilszych nie należą, gdyż jak okiem sięgnąć jest pochmurno i pada deszcz. Około południa kapitan przyziemia na lotnisku Warszawa Modlin. Do zobaczenia! To był ostatni rejs w tym roku.

Grek Zorba - Santorini & Saloniki / 27.08.2015 - 31.08.2015


Kalimera! Dawno mnie tu nie bylo, czas nadrobic zaleglosci w podrozowaniu. Pierwszym etapem mojego urlopu jest Grecja. Podczas mojej pierwszej wizyty na wyspie Mykonos i w Atenach 3 lata temu bardzo mi sie podobalo, dlatego tez zdecydowalem sie odwiedzic ten kraj ponownie. Za cel obralem sobie kolejna bardzo popularna wyspe Santorini oraz miasto Saloniki. Z Polski oprocz nieregularnych polaczen czarterowych nie ma bezposrednich lotow na Cyklady. Postanowilem wykorzystac szeroka siatke linii easyJet z lotniska w Mediolanie Malpensa. Bilet na lot MXP-JTR kupowalem jesienia ubieglego roku i kosztowal niecale 30 euro, niemal tyle samo zaplacilem za dolot linia Ryanair z Modlina do Bergamo. W cieply czwartkowy wieczor laduje w na lotnisku BGY, oczom nie wierze, jak bardzo zmienil sie wewnatrz terminal. Ostatnio bylem tam w czerwcu 2013 roku, teraz lotnisko wyglada zupelnie inaczej, jest swiezo, bardzo kolorowo i nowoczesnie, zdeydowanie ladniejsze niz glowne lotnisko Malpensa. Mam wczesniej zarezerwowany online bilet na autobus do centrum Mediolanu za 4 euro, do odjazdu mam jeszcze sporo czasu, zatrzymuje sie w McCafé przy cappuccino i czekoladowym croissancie. Jak to we Wloszech dokola jest glosno i zywiolowo, lubie to! :)
Do glownego dworca kolejowego Stazione Centrale docieram okolo godziny 22:30, musze sie przesiasc tutaj na autobus lub pociag jadacy do terminalu lotniska MXP. Zarowno pociag jak i autobus maja nocna przerwe w kursowaniu, na nocny spacer pod katedre nie bedzie juz czasu. Zagladam na chwile na majestatyczny dworzec kolejowy wylozony bialym marmurem, w McDonald’s zamawiam m.in. kokosowy shake. Mamma mia, co za rozkosz dla podniebienia :D Jeszcze szybki spacer wzdluz peronow, podziwiam roznego rodzaju wagony pociagow stojace przy peronach oraz reklamy wloskiej mody wiszace na scianach dworca. Wskazowka dla podroznych: autobusy do lotniska Malpensa (bilet 8 euro) parkuja z drugiej strony dworca niz te, ktore lacza go z Bergamo. Wspominam o tym, poniewaz dosc malo jest znakow wskazujacych wlasciwy kierunek. Wszystkie sklepy i stoiska sa juz pozamykane, Stazione Centrale powoli szykuje sie do snu. Po okolo 40 minutach jazdy docieram na lotnisko do wciaz tak samo obskurnego Terminala 2, z ktorego obslugiwane sa rejsy linii easyJet. Przede mna nocka na lotnisku, poniewaz samolot na Santorini odlatuje dopiero we wczesny piatkowy ranek. Warunki do nocowania sa znosne, chociaz umieszczone miedzy siedzeniami barierki uniemozliwiaja przyjecie wygodniejszej pozycji. Okolo 5 rano staje w kolejce do odprawy, by odebrac pomaranczowa karte pokladowa. easyJet to jeszcze jedna z tych niewielu tanich linii, ktora wprawdzie zaleca odprawe online, ale nie kaze sobie slono placic za wydruk karty na lotnisku, z czego skwapliwie korzystam. O ile przy stanowiskach odprawy kolejek praktycznie nie ma, to do kontroli bezpieczenstwa trzeba juz swoje odstac, poranek to najwidoczniej godziny szczytu, widac to tez po tablicy odlotow, wedlug rozkladu startuje kilka maszyn jedna po drugiej. W oczekiwaniu na lot wzmacniam sie kolejnym cappuccino i woda mineralna. Boarding nieco sie spoznia, a kiedy juz sie rozpocznie kolejka pasazerow nagle zatrzyma sie w rekawie przy wejsciu do samolotu. W koncu jednak wchodzimy na poklad i zajmujemy miejsca. Kapitan na wstepie informuje, ze wylecimy ok. pol godziny pozniej niz przewidywal to rozklad ze wzgledu na ograniczenia nalozone na Grecje w ruchu lotniczym czy tez scisle rzecz ujmujac na kontrolerow ruchu lotniczego. Podrozujacych jest calkiem sporo, prawie wszyscy to Wlosi. Po okolo 3 godzinach rejsu ladujemy na wyspie w miejscowosci Fira (Thira). Wyspa prezentuje sie podobnie jak Mykonos, ma pochodzenie wulkaniczne, ziemia jest ciemna i w oddali widac biel tradycyjnych greckich domostw. Samo lotnisko na poziomie przylotow wyglada bardzo skromnie (to taki „delikatny” opis), w maciupkiej toalecie brakuje wszystkiego, widac, ze ma juz lata swojej swietnosci dawno za soba. Tymczasem przed lotniskiem czeka juz na mnie szofer gospodarza, to taki standard na wyspach, ze rodzinne hotele wysylaja na lotnisko czy do portu swojego kierowce. Kilka minut pozniej jestem juz milo przywitany sokiem ze swiezych pomaranczy w patio Hotelu Babis, jestem mile zaskoczony, bo czeka na mnie trzyosobowy przestronny pokoj, mimo ze klasycznie rezerwowalem dla siebie jedynke. Po krotkim odpoczynku ruszam pieszo do centrum stolicy wyspy, czyli wspomnianego miasta Fira. Droga jest kreta, bardzo ruchliwa i nie ma wzdluz niej zadnego chodnika, radze miec sie na bacznosci, bo samochody i skutery sa rozpedzone. 
Po kilkunastu metrach na zakrecie dostrzegam nietypowa zagrode, w ktorej mieszka maly osiolek imieniem Zizel. Na drucianym ogrodzeniu widnieje tabliczka z imienia zwierzecia, mozna go karmic marchewkami i poic woda. Naprzeciwko znajduje sie stacja benzynowa, skad mozna ja zaczerpnac i przyniesc. Zastanawiam sie do dzis, czy to jakis bezpanski osiolek czy tez inicjatywa spoleczna. Osly uchodza za symbol wyspy, ale obecnie nie widac ich tak czesto na drogach, byc moze to zatem relikt przeszlosci. Około kwadrans później  jestem juz w scislym zatloczonym centrum, trzeba nieco wspiac sie pod gore po stromej uliczce. Z nieba leje sie zar, jest glosno, dookola praktycznie sami turysci, lubie takie klimaty. W sklepie z pamiatkamki zaopatruje sie w magnes i pocztowki, czas posilic sie w ulicznym barze po drugiej stronie jezdni, wegetarianska kebab z cola smakuja wybornie, ceny o dziwo bardzo przystepne, sam kebab to koszt raptem 2,30 euro, napoj kosztowal chyba 0,60 euro. 
Po konsumpcji przy stoliku wypisuje widokowki, chwile pozniej wrzucam je do skrzynki pocztowej i delektuje sie widokiem z gory wyspy. Waskie uliczki maja swoj klimat, domy sa tradycyjnie pomalowane na bialo, a okna czy dachy na niebiesko. Jest pora obiadowa, obsluga zaprasza do swoich restauracji a sklepikarze do zakupow u nich. Jakze milo tak poleniuchowac i nic nie musiec. W drodze powrotnej wstepuje jeszcze do supermarketu, gdzie zaopatruje sie w niezbedne wiktualy na kolejne dni, z „nowosci” niedostepnych w Polsce spotykam m.in Lipton Ice Tea o smaku mojito. Popoludnie spedzam nad basenem hotelowym wygrzewajaca sie w promieniach slonca.

Nastepnego dnia o poranku wybieram sie do miejscowosci Oia, ktora uchodzi za najbardziej malownicza na wyspie. Dojechac do niej mozna autobusem lokalnego przewoznika za 2 euro, za przejazd mozna zaplacic tylko w autobusie u biletera, natomiast glowny dworzec autobusowy znajduje sie w scislym centrum Firy i to stamtad odjezdzaja wszystkie linie wglad wyspy. Podroz trwa okolo 30 minut, po drodze ogladam przez szyby malownicze krajobrazy, niebieska ton morza, blekit nieba i surowa brazowa wypalona ziemia oraz biale domki wygladaja niesamowicie. Ponadto przez pewien czas jedziemy na klifie, zbocze pod nami jest bardzo strome, czasem az strach spojrzec w dol. Autokar zatrzymuje sie na malym placyku, skad mozna ruszyc na zwiedzanie zakatkow miasteczka. Domki wygladaja jak z bajki, po krotkiej wspinaczce w gore wychodze na szeroki marmurowy plac, przy ktorym znajduje sie sporych rozmiarow kosciol z charakterystyczna dzwonnica. Plac przed swiatynia sluzy przede wszystkim roznego rodzaju handlarzom, ktorzy prezentuja tutaj swoje rekodziela. Po jego drugiej stronie widac juz blekitne fale i statki wycieczkowe plynaca po morzu. Walesanie sie w labiryncie kretych uliczek ma swoj urok, przypadkiem mozna wejsc do ciekawego lokalu oferujacego pamiatki czy tez do restauracji serwujacej lokalne przysmaki. Przede mna kolejne kamienne schodki w dol a tuz obok miesci sie malutki okragly kosciolek, najslynniejsza chyba widokowka z Santorini. Na schodkach robi sie kolejka, w koncu kazdy chce miec fotke na takim tle. Kieruje sie w dol na prawo, by zobaczyc wyspe z nieco innej perspektywy i po napawaniu sie widokami zbieram sie do powrotu do Firy. Z autobusu akurat wysiada kolejna grupa przyjezdnych, kolejni podrozni zajmuja miejsca i po chwili ruszamy. 
Powoli zegnam sie z Santorini, zamawiam mrozona kawe w kawiarni przy glownej ulicy Firy i saczac orzezwiajacy napoj obserwuje zycie uliczne w Grecji. Na pierwszy rzut oka nie jestem w stanie zauwazyc oznak kryzysu. Zaraz po powrocie do hotelu odjezdzam juz na lotnisko z szoferem i kilka minut pozniej stoje juz w kolejce do odprawy rejsu greckiej linii Aegean Airlines do Aten. Okazuje sie, ze poziom odlotow jest tak samo mizerny jak i przyloty. W srodku znajduje sie jedno obielone na bialo pomieszczenie z kilkoma stanowiskami odprawy i monitorami, przy takiej ilosci podroznych, jak o tej porze sie tam przewijala, terminal pekal w szwach a kolejka wylewala sie na zewnatrz. Spotkala mnie jednak mila niespodzianka, poniewaz pani z personelu pokladowego za darmo nadala moj bagaz podreczny do luku (mialem kupiony bilet w taryfie jedynie z bagazem podrecznym), a co wiecej przykleila na nim naklejke Piority z logo Star Alliance, bardzo mily gest! Ciekawa sprawa, ze po naklejeniu tagu bagazowego trzeba walizke oddac do przeswietlenia w osobnym punkcie kontrolnym, calosc nadzoruje Grek o bujnej blond grzywie, taki widok czesto sie nie zdarza. Przede mna jeszcze kilometrowa kolejka do kontroli bezpieczenstwa, bramki piszcza praktycznie po przejsciu przez nie kazdego pasazera, w takim wypadku obsluga lotniska prosi o ponowne przejscie, wtedy juz nie piszczy :) I teraz nastepuje punkt krytyczny, kilka krokow dalej po prostu nie ma sie gdzie ruszyc. W malych odstepach czasowych spodziewanych jest 5-6 maszyn (jedna jest juz sporo opozniona), ludzie tlocza sie jak w bydlecych wagonach, nie ma gdzie usiasc, nie ma czym oddychac, klimatyzacja nie istnieje, a sklep wolnoclowy ma rozmiar kiosku, o jakiejs kawiarni nawet nie wspomne. Na lotnisku jest niesamowicie glosno, przewazaja pasazerowie z Francji i Wloch, bo najblizsze maszyny odlatuja do Rzymu i Paryza wlasnie. Moj samolot do Aten rowniez sie opoznia o kwadrans z powodu poznego przylotu maszyna na Santorini, do Airbusa A320 obslugujacego ta rotacje zostajemy przewiezeni autobusem. Kabina samolotu jest bardzo elegancka, miejsca na nogi jest calkiem sporo, wnetrze sprawia wrazenie nowego. Zajmuje moje miejsce przy przejsciu z przodu kabiny i kontempluje urode stewardess, po raz pierwszy widze personel majacy na sobie sukienki (bez ramion). Pasazerow nie ma duzo, zatem niebawem startujemy, pilot przeprasza za opoznienie spowodowane ograniczeniami w ruchu lotniczym i juz po 30 minutach jestemy w Atenach. Lot byl niesamowicie krotki, ale zaloga zdazyla przejsc pod kabine z serwisem, na ktory skladal sie croissant 7 Days w specjalnym srebrnym opakowaniu z granatowym logo przewoznika, niestety, nie podano zadnych napojow. Mimo tej drobnej niedogodnosci jestem pod wrazeniem serwisu i ciesze sie, ze na poczatku grudnia po raz kolejny bede mial mozliwosc przetestowac ta linie na trasie WAW-ATH-VIE.
Lotnisko w Atenach jest mi znane, mialem okazje juz na nim byc przed trzema laty, zbyt wiele sie nie zmienilo. Na przesiadke na wieczorny rejs Ryanaira do Salonik mam jeszcze sporo czasu, wychodze zatem do strefy ogolnodostepnej i wjezdzam na gore ruchomymi schodami do McCafé, gdzie relaksuje sie przy kubku aromatycznej kawy. Pozniej powoli przechodze do strefy tylko dla pasazerow i testuje perfumy. Lokalizuje takze business lounge Lufthansy, gdzie mam zamiar odpoczywac podczas przesiadki w grudniu. Kiedy pojawiam sie przed bramka mojego lotu Ryanair w przejsciu zastaje panie z obslugi, ktore sprawdzaja karty pokladowe i wiekszosci pasazerow oferuja przewiezienie bagazu podrecznego w luku. W tym celu na bagaze nakladane sa specjalne zolte naklejki. Widac, ze rejs bedzie pelny, boarding rozpoczyna sie rowniez po czasie, ale rozklad Ryanaira ulozony jest tak, by wyladowac punktualnie i tak tez sie dzieje. Po wyjsciu z lotniska od razu znajdujemy sie przy przystanku autobusowym, jest sobotni wieczor, na autobus nocny trzeba poczekac prawie 30 minut, podroz do centrum rowniez trwa okolo pol godziny. Bilet autobusowy kosztuje 2 euro, mozna go nabyc w automacie w autobusie, platnosc wylacznie gotowka (monety 1 i 2 euro). Nie mam ze soba dokladnej mapy, co utrudnia orientacje w terenie (zwlaszcza noca w duzym miescie), ale udaje mi sie dobrze wysiasc na przystanku niemal tuz przed wejsciem do hotelu Argo. Jest grubo po polnocy, kiedy sie melduje, po prysznicu zmeczenie znika rak reka odjal i postanawiam skorzystac z weekendu. Okazuje sie, ze kilkanascie metrow dalej znajduje sie zaglebie klubowe, gdzie milo spedzam noc.
Nastepnego poranka kiedy wygladam za okiennice slonce juz mocno swieci, dochodzi 8 rano, czas wstawac. Moje pierwsze kroki kieruje do dworca kolejowego, ktory znajduje sie nieopodal. Dworzec z zewnatrz prezentuje sie nawet, nawet, ale w srodku ukazuje swoje drugie oblicze, nie jest moze zniszczony, ale opustoszaly i wyludniony, prawie nic sie tam nie dzieje, perony ziona pustka, widze raptem jeden dosc „dziadowski” sklad lokalnego szynobusa. Byc moze dworzec odzyje po ukonczeniu budowy metra, ktore ma tutaj docierac, prace juz trwaja, teren jest ogrodzony. W drodze powrotnej dosc dluga zastanawiam sie, gdzie zjesc sniadanie, wybor jest niesamowicie duzy jak na ulice o bardziej przemyslowym charakterze. Lokale sa kolorowe, nowoczesne i zadbane, serwuja roznego rodzaju napoje, a patrzac po „lokalsach” prawdziwa furore robi frappuccino. Tym razem decyduje sie jednak na wizyte w ulubionej Starbucks Coffee, ceny nawet nieco nizsze niz w Polsce, a to chyba i tak najdrozsze miejsce, bo w innych miejscach czy budkach z jedzeniem i napojami ceny sa znacznie nizsze niz w Polsce. Jest tez sporo cukierni i piekarni serwujacych najrozniejsze wypieki. Po wzmocnieniu sie ruszam w kierunku Bialej Wiezy, symbolu Salonik. Moja droga wiedzie m.in. przez elegancki ukwiecony bulwar, slonce mocno prazy, wiec na moment chowam sie pod sklepieniami eleganckich budynkow, w ktorych przewaznie na parterze zlokalizowane sa restauracje. Niebawem docieram do nadmorskiej arterii, po lewej stronie znajduja sie restauracje jedna obok drugiej, nastepnie mamy pas ulicy i szeroki chodnik przy samej wodzie, nieopodal portu; na samym koncu widac juz wieze oraz park w jej poblizu. Wybija poludnie, w okolicy klebi sie juz sporo turystow. Na tablicach zlokalizowanych przy latarni zapoznaje sie z jej historia a nastepnie przechodze do parku i podziwiam pomnik slynnego wodza Aleksandara Macedonskiego na koniu. Odwiedzam jeszcze ruiny kilku starych bizantynskich swiatyn i zasiadam w kolejnej kawiarni, by sprobowac wspomnianego wczesniej frappuccino oraz lokalnych wypiekow. Wieczorem przy zachodzacym sloncu wracam zas na bulwar przy porcie, by sprobowac kawy po grecku. Barista w ulubionym Starbucksie zagaduje mnie, pyta, skad i na jak dlugo przyjechalem i wrecza plan miasta. ;) Zasiadam przy tetniacym bulwarze i wpatruje sie w ciemna wode. Czas zegnac sie z Grecja.
Nazajutrz o poranku po wymeldowaniu z hotelu zaopatruje sie w kawalek pizzy i mocne espresso, moj autobus lotniskowy prawie od razu podjezdza na przystanek, kiedy mijamy nadmorski bulwar ostatni raz zwracam sie w strone morza, pol godziny pozniej jestem juz na lotnisku i oczekuje na moj rejs Ryanair do Modlina. Do widzenia!

BeNeLux - jakby luksusowo w Luksemburgu / 05.06.2015 - 07.06.2015


W Polsce nadszedł długi weekend czerwcowy, czas ruszyć w drogę, zwłaszcza że majówkę spędziłem w kraju i nigdzie nie wyjeżdżałem. Tym razem cel podróży wybrałem zupełnie przypadkowo. Dawno temu po sieci zaczął krążyć magiczny błąd taryfowy umożliwiający zakup biletów lotniczych na trasie Luksemburg – Londyn Heathrow linią British Airways za jedyne 0,99 euro. Grzechem byłoby nie skorzystać z takiej okazji, szybko spojrzałem w kalendarz i zarezerwowałem odległy termin zgrany z długim weekendem po Bożym Ciele, dopiero później kupowałem kolejne odcinki lotów i zastanowiłem się, jak zgrać całość wycieczki. Postanowiłem, że trasa będzie przebiegać następująco:

piątek, 5 czerwca, Ryanair: Warszawa Modlin – Bruksela Charleroi
piątek, 5 czerwca, Shuttle Bus Flibco: Bruksela Charleloi – Luksemburg (Gare Central)
sobota, 6 czerwca, British Airways: Luksemburg – Londyn Heathrow
niedziela, 7 czerwca, Londyn Gatwick – Warszawa Okęcie

Od początku wiedziałem, że Luksemburg nie jest tanią miejscówką, ale z pomocą w znalezieniu noclegu w korzystnej cenie przyszedł mi serwis Hotwire, który przesłał mi voucher na wartość 50 USD do wykorzystania w ciągu roku. W połączeniu z promocją rezerwacji w ciemno (robiąc rezerwację poznajemy jedynie kategorię hotelu oraz jego położenie w przybliżeniu) nocleg w 5 * hotelu Sofitel w dzielnicy europejskiej kosztowałem mnie jedynie 30 USD, wprost niewiarygodna cena jak na hotel takiej klasy. Jak pokazuje powyższy przykład czasem przy planowaniu podróży potrzebny jest łut szczęścia.
W piątek o poranku wyruszam pociągiem Kolei Mazowieckich do stacji Modlin, tam przesiadam się w podstawiony wcześniej autobus i sprawnie docieram do lotniska. Nie jestem fanem tego miejsca, ale ponieważ nie chciałem być zbyt wcześnie w Belgii (rejs WizzAir z WAW do CRL odlatywał tego dnia o 6 rano), to niejako nie miałem alternatywy. Na Mazowszu piękna pogoda, widać, że pasażerów nie będzie zbyt wielu, kierunek jest już chyba dość wyeksploatowany, a poza tym to piątek, więc pewnie spora część turystów wylatywała już w środę po południu lub w czwartek. Maszyna Ryanair z bazy w CRL przylatuje przed czasem, boarding przebiega bardzo sprawnie i możemy o czasie wystartować. Tym razem system przydzielił mi miejsca w środkowej części kabiny, ale cały lot przebiega bardzo spokojnie, więc nie czuję silniejszych drgań czy turbulencji. Po lądowaniu mam jeszcze ok. 3 godziny do odjazdu autokaru przewoźnika Flibco do Luksemburga.  Polecam sprawdzanie na bieżąco strony tej firmy, gdyż po załadowaniu do systemu sprzedaży można bezproblemowo upolować najtańsze bilety po 5 euro za odcinek; podobnie rzecz ma się z przewoźnikiem easyBus oferującym transfery z centrum Londynu na poszczególne lotniska, tutaj możemy upolować bilety za ok.2 funty. Mam dużo czasu, najpierw wzorem innych podróżnych zasiadam na trawniku przed terminalem i zażywam kąpieli słonecznej, później regeneruję się w kawiarni Paul na lotnisku. Nareszcie wybija godzina przyjazdu autokaru i na przystanku przed wyjściem pojawia się zielony autobus. W środku jest bardzo komfortowo, rozkładane fotele, klimatyzacja, dużo przestrzeni na nogi, wszystko działa jak trzeba. Podróż z lotniska Charleroi do centrum Luksemburga trwa około dwóch godzin i praktycznie przez całą trasą jedziemy drogą szybkiego ruchu mijając po drodze wielu holenderskich i belgijskich przewoźników. W autobusie podróżuje tym kursem zaledwie kilka osób, mam miejsce, by się nieco porozciągać na obu siedzeniach. Krótka drzemka jeszcze nikomu nie zaszkodziła.


Około godziny 17 zatrzymujemy się przed dworcem kolejowym w Luksemburgu, ruch jak w ulu, setki ludzi spieszących w każdą stronę, wiele osób ma kolorową skórę, słychać hałas, zapowiedzi licznych pociągów, już czuję, że żyję i lubię to miasto. Pierwsze kroki kieruję do kiosku z prasą, gdzie nabywam widokówki. Po przeciwnej stronie znajduję urząd pocztowy, po raz pierwszy widzę na poczcie automat do wydawania znaczków, również na przesyłki zagraniczne, świetna sprawa, nie muszę pobierać numerka i stać w kolejce. Teraz mapa w dłoń (na dworcu znajduje się punkt informacji turystycznej) i ruszam przed siebie, z nieba nadal leje się żar, słońce praży niemiłosiernie, ale jestem dzielny i postanawiam przejść dość spory odcinek do hotelu w dzielnicy Kirchberg pieszo, by przy okazji zobaczyć serce miasta. Rozpoznaję szyld supermarketu Delhaize, dalej mój ulubiony McDonald’s (dość zapuszczony, bez działającej klimatyzacji, za to z wyśrubowanymi maksymalnie cenami) i sklepy sieciówki jak H&M. Kiedy kończy się szpaler budynków moim oczom ukazuje się piękny malowniczy krajobraz: przede mną znajduje się wiadukt, w dole biegnie dolina i wąskie uliczki, po lewej stronie na wzgórzu wznosi się zaś zamek i dumnie powiewa flaga Wielkiego Księstwa Luksemburga, jak oficjalnie nazywa się ten najmniejszy z krajów Beneluksu. Kilkaset metrów dalej naprzeciwko wspomnianego zamku znajduje się duży plac ze złotą statuą, to centralny punkt dla wszystkich wycieczek po mieście, można tutaj spotkań grupy Azjatów namiętnie się fotografujące na tle majestatycznego zamku. Odbijam w jedną z bocznych uliczek na lewo i to jestem w najbardziej reprezentacyjnej części miasta, spora część tego obszaru to deptak przeznaczony niemal wyłącznie dla ruchu pieszego. Jedna z głównych zakupowych mieści witryny takich mistrzów mody jak Chanel czy Dolce & Gabbana, w końcu do Luksemburga licznie przybywają możni tego świata, więc gdzie, jak nie w tym miejscu, będą mogli spełniać swoje zachcianki. Jest po 18, praktycznie wszystkie sklepy są już zamknięte, powoli sunę z walizeczką w kierunku wzgórza Kirchberg, po drodze mijam kolejny wiadukt, gmach filharmonii, przechodzę przez jezdnią na światłach i wreszcie mogę zameldować się w hotelu Sofitel. Cytując klasyka "Jest tu jakby luksusowo".
Następnego poranka po degustacji japońskiej zielonej herbaty i kawy (obowiązkowo!) opuszczam hotel i wybieram się na przystanek autobusowy. Tak się złożyło, że akurat od soboty 6 czerwca 2015 weszło w życie nowe prawo pozwalające jeździć autobusami miejskimi za darmo w każdą sobotę. Większość kursów dociera do centrum, dojeżdżam do dworca głównego i tak w zwolnionym tempie powtarzam trasę mojej wędrówki z piątkowego popołudnia. Okazuje się, że jedna z głównych ulic w weekend zamieniana jest w deptak, który zajmują handlowcy z przyległych sklepów i na specjalnych standach oferująca specjalne promocje czy degustację swoich wyrobów kulinarnych. Zaopatruję się w cappuccino w McD i wolnym krokiem przechadzam się po ulicach delektując się smakiem ulubionej kawy. Następnie przechodzę przez wiadukt i docieram do głównego placu miasta, skąd można podziwiać zamek i flagę Wielkiego Księstwa Luksemburga. Skręcam w stronę starówki, gdzie na jednym z placyków placów w cieniu restauracyjnych ogródków siedzą sobie spacerowicze. Obok na wąskich ulicach jest dość głośno, trwa bowiem agitacja przed lokalnymi wyborami, a kiełbasa wyborcza przybrała tutaj rolę szampana z truskawkami, u la la!

W drodze z centrum odwiedzam park miejski, gdzie przez dłuższą wyleguję się pod chmurką na zielonej trawce, a następnie autobusem docieram do centrum handlowego „Metropolis”. Nie byłbym sobą, gdybym nie odwiedził sklepu spożywczego, by wyszukać specjały serwowane wyłącznie na danym rynku. Tym razem największą uwagę poświęcam napojom, najciekawiej brzmi Fanta o smaku bzu (napój w kolorze niebieskim), niestety, smakowo żadna rewelacja. Po posileniu się łakociami ruszam z powrotem a kierunku hotelu, gdzie odbieram bagaż i kieruję się autobusem na lotnisko.


Port   sam tym razem nie mam ochoty na zabawę, nie potrafię czerpać przyjemności z party, kiedy jestem sam i dookoła widzę same zadowolone twarze, ludzi radośnie bawiących się ze znajomymi, a ja czuję się jak w złotej klatce. Mimo wszystko jednak humor dopisuje, wracam do hotelu piętrowym czerwonym autobusem, w jego wnętrzu znajduję ciekawe wierszyki na temat zasad kultury w komunikacji miejskiej, w bardzo niedługim czasie podobna kampania pojawia się w Warszawie.
lotniczy okazuje się być mikroskopijny, ale jednocześnie urokliwy, ma coś w sobie. Na jego płycie stoją w większości turbośmigłowe samoloty linii LuxAir, jedynie co jakiś czas pojawiają się większe maszyny europejskich przewoźników. Odprawa na mój rejs British Airways do Londynu właśnie się rozpoczęła, przy stanowiskach dwie panie z obsługi ucięły sobie pogawędkę. Są bardzo uśmiechnięte, od razu dostaję kartę pokładową na mój lot i przechodzę do kontroli bezpieczeństwa. Tutaj kilka osób przede mną, lecą easyJet do Portugalii. Mam jeszcze bardzo dużo czasu, zajmuję jedno z miejsc przy oknie i obserwują pas startowy, akurat kołuje maszyna Swiss i Lufthansy, później mam okazję podziwiać duży samolot cargo przewoźnika Panalpina, z którym dość regularnie współpracuję przy wysyłkach transoceanicznych. Wreszcie ląduje Airbus BA, z samolotu wysiadają podróżni, następuje sprzątanie kabiny i niebawem Boarding. Osób lecących do Londynu (a raczej via LHR) jest garstka, naliczyłem około 30 osób. System z automatu poprzydzielał miejsca z przodu i z tyłu kabiny, ja zajmuję tradycyjnie miejsce przy oknie po prawej stronie w drugim rzędzie za klasą biznes. Załoga nieco starsza, bardzo uprzejma, najpierw szef pokładu wita wszystkich, a później włącza się kapitan z kokpitu, podaje podstawowe parametry na temat lotu. Okazuje się, że nasz lot potrwa jedynie ok. 1 h, chociaż na stronie przewoźnika rozkładowo rejs twa 1 h 40 min. Tradycyjnie najpierw zaglądam do magazynu pokładowego i dokładnie studiuję mapę destynacji oferowanych przez BA. Po raz kolejny potwierdza się moja teoria o tym, że „narodowi” przewoźnicy latają przed wszystkim do swoich byłych kolonii – najwidoczniej tam potoki pasażerskie są wciąż bardzo wysokie. Kilka minut po starcie rozpoczyna się serwis pokładowy. Ponieważ lot trwa bardzo krótko, to składa się jedynie z ciepłych i zimnych napojów oraz paczuszki chipsów o różnych smakach do wyboru, po ostatnich bardzo pozytywnych doświadczeniach z BA podczas podróży do Las Vegas i z Toronto spodziewałem się czegoś lepszego, ale w sumie w porównaniu z nieśmiertelnym Prince Polo i szklaneczką wody mineralnej w LO jest to wyższy poziom obsługi. Do tego można zamówić także napoje alkoholowe, wspomnień czar zadziała, wybrałem z menu Johnny’ego Walkera z colą. Ponieważ pogoda za oknem była bardzo ładna, to udało mi się po raz pierwszy zobaczyć dokładniej Morze Północne i wybrzeże Anglii oraz centrum Londynu z lotu ptaka – dokładnie mogłem rozróżnić Tamizę, Eye of London czy Big Bena, a chwilę potem już byłem na lotnisku Heathrow. Ponieważ tym razem podróżowałem jedynie z bagażem podręcznym, bardzo szybko udało mi się dotrzeć do kontroli paszportowej (przypominam, Wielka Brytania jest poza strefą Schengen) i mogłem już powitać brytyjską ziemię. Jest ciepły czerwcowy wieczór w Zjednoczonym Królestwie. Trasę do śródmieścia mam już obcykaną, okazuje się, że mój hotel znajduje się bezpośrednio przy linii metra jadące z lotniska, zatem omijają mnie uciążliwe przesiadki i sprawnie docieram na miejsce. Nieopodal zlokalizowane jest całodobowe Tesco, gdzie zaopatruję się w jogurty, to mój jedzeniowy fetysz, drugi zaraz po McDonald’s ;) Wieczorem o dziwo nie czuję zmęczenia, wybieram się na Soho, by podpatrzeć, jak inni imprezują,
Niedzielny poranek rozpoczynam od obfitego śniadania, czyli English Breakfast, a w menu znajduje się klasycznie jajecznica, kiełbaski, tosty, dżem czy jogurt z musli. Zaraz potem wyruszam w miasto, by dotrzeć na osławioną Oxford Street i zajrzeć do Primarka. Mój spacer trwa około 1 h 20 min, mijam po drodze słynne muzea, ale to nie czas na zwiedzanie, zdecydowanie bardziej interesuje mnie przebywanie na ulicy, obserwowanie życia i ludzi niż muzealnych eksponatów. Bardzo miłe wrażenie po raz kolejny robi na mnie Hyde Park, gdzie na zielonych obszarach można wygodnie się położyć i kontemplować. Zaliczam oczywiście i wizytę w ulubionym McD, po raz kolejny zagarniam kanapkę typu Deli oraz bananowy shake. Czas w mieście szybko mija, pora wracać do hotelu po bagaż, całe szczęście, że easyBus odjeżdża z Lily Road, która jest oddalona o ok. 5-10 minut drogi od mojego zakwaterowania. Na lotnisko London Gatwick docieram sporo przed czasem, mój wieczorny rejs do Warszawy odlatuje za ok. 3 godziny, drukuję czarno-białą kartę pokładową w automacie i wjeżdżam na górny poziom, gdzie ok. 20 minut z pewnością zajmuje sama kontrola bezpieczeństwa, ponieważ natłok pasażerów jest dość znaczny. Czas pozostały do odlotu samolotu Norwegian na Lotnisko Chopina spędzam przy kawie przeglądając prasę i katalogi przywiezione z Luksemburga. Teraz mogę zobaczyć to, czego nie udało mi się ujrzeć na żywo. W końcu po około 2 godzinach na monitorze pojawia się informacja o numerze wyjścia, przy bramce jest już pan z obsługi, który niebawem rozpoczyna boarding, samolot jest wypełniony po brzegi, ale to w końcu koniec długiego weekendu. Tak się składa, że miejsce mam przydzielone w środku, ale jakoś muszę przetrwać te 2,5 h rejsu, który upływa mi na lekturze magazynu pokładowego oraz prasy. Do widzenia!
 

Bruxelles la nuit / 06.03.2015 - 07.03.2015



Wlasnie nadszedl weekend, a poniewaz lubie urozmaicenie, to kiedy jesienia znalazlem bilety do Brukseli Charleloi w bardzo korzystnej cenie, nie musialem dlugo sie zastanawiac i dokonalem rezerwacji. Tym razem celem samym w sobie nie jest belgijska stolica, ale clubbing w tym miescie w piatkowa noc. Odkad w czasach kryzysu w Warszawie zamknieto moje ulubione lokale Utopia i The Cinnamon (tutaj link do video z archiwalnej imprezy Moet Rose) pozostaje mi tylko z lezka w oku wspominac tance na barze do bialego rana przy kiczowatej muzyce na ul. Jasnej 1 czy piruety na stolkach barowych w budynku Metropolitain przy Placu Pilsudskiego, kiedy to przy wschodzie slonca szczegolnie pieknie odznaczal sie nieistniejacy juz neon hotelu Victoria (Sofitel). Coz, jak spiewala pewna znana artystka, to se ne vrati, zlote czasy warszawskiego clubbingu odeszly w zapomnienie, a po dominacji klubow typu lux jak grzyby po deszczu zaczely wyrastac lokale typu Plan B czy Powiekszenie, ktore zdecydowanie do mnie nie trafialy. Akurat podczas moich czterech poprzednich pobytow w Brukseli zrobilem dobre rozeznanie w kwestii imprezowania, wiec wystarczylo tylko kupic bilety, by na kilka godzin odleciec w inny swiat.
Dobrze sie zlozylo, ze w piatkowy wieczor odlatywalem z Lotniska Chopina linia WizzAir, nieco wczesniej skonczylem prace, podjechalem jeszcze do mieszkania i przed godzina 17 dotarlem na Okecie. Na powrot mialem zarezerwowany poranny lot konkurencyjnej linii RyanAir, wiec niemalze prosto z imprezy wracalem do Polski. Tradycyjnie pasazerowie WizzAira formuja kolejke do odprawy na dlugo przed rozpoczeciem boardingu, w koncu przy zajmowaniu miejsc obowiazuje zasada „kto pierwszy, ten lepszy”. Jest piatkowy wieczor, wiec pasazerow jest bardzo duzo, tradycyjnie na plyte lotniska do Airbusa 320 wegierskiego przewoznika zostajemy dowiezieni autobusem. Pierwsi szczesliwcy zajmuja miejsca przy oknach, ja wybieram miejsce 6C, by miec nieco wiecej przestrzeni na nogi, tym razem miejscowka przy oknie nie jest moim priorytetem, a nie przepadam za miejscami w glebi samolotu. Na moje nieszczescie na miejsce srodkowe wtarabania sie otyly przepocony starszy mezczyzna, ktory przez praktycznie caly lot chrapie, wiec warunki podrozy mialem bardzo niekomfortowe. Dobrze, ze rejs trwal tylko dwie godziny. Tym razem w skladzie zalogi rozpoznaje bruneta, ktorego spotkalem w sierpniu podczas lotu do i z Goteborga, za to jego blond kolega do zludzenia przypominal mi pewnego znajomego, ktory lata jako steward w barwach mojego bylego pracodawcy. Bardzo, ale to bardzo podobaja mi sie stroje zalogi W6, te fioletowe koszule u panow i rozowe bluzeczki u pan bardzo zgrabnie sie komponuja. Staram sie skupic na lekturze magazynu pokladowego, ale jest to trudne ze wzgledu na wspolpasazera po mojej lewicy. Za oknem bezchmurne niebo, w ciemnosci migocza swiatla mijanych miast, lubie podziwiac takie widoki. Lagodnie podchodzimy do ladowania na lotnisku CRL. 
Pierwsze kroki kieruje do kiosku, w ktorym nabywam widokowki dla znajomych, pozniej zas zaopatruje sie w bilet na Shuttle Bus Flibco do centrum Brukseli. Polecam zakup biletow w internecie, poniewaz na lotnisku doliczana jest prowizja w wysokosci 3 euro, najtansze bilety online kosztuja 5 euro, najdrozsze zas sa po 14 euro, warto kupowac wczesniej, jesli znamy juz terminy naszej podrozy. Przejazd do miasta na Bruxelles Gare du Midi / Zuid Station trwa okolo godziny. Wysiadam w znajomych mi rejonach i w planach mam male zakupki smakolykow w dworcowym Carrefour Express, ale okazuje sie, ze wszystkie lokale sa juz zamkniete, mimo ze nie wybila jeszcze godzina 22. W Polsce byloby to nie do przyjecia, ale na Zachodzie takie praktyki to niemalze standard. Nie moge skorzystac rowniez z kawiarni/cukierni, w ktorej zawsze zaopatrywalem sie w smaczne pieczywo. Mowi sie trudno, na szczescie wiem, ze moj ulubiony McDonald’s mnie nie zawiedzie i szybkim krokiem zmierzam do stacji metra de Boeur. Pogoda jest iscie wiosenna, mimo wieczornej pory jest cieplo, na ulicach duzo spacerowiczow, tradycyjnie przy Avenue de Stalingrad przemierza egzotyczna arabska dzielnice, bardzo lubie takie kolorowe kontrasty, ludzi zywcem przeniesionych z innej szerokosci geograficznej. W McDonald’s ruch jak w ulu, zdecydowana wiekszosc klienteli stanowia mlodzi ludzie, ktorzy sa wlasnie w drodze na impreze. Posilam sie kanakpa i wzmacniam mocnym espresso, by nie opasc z sil na parkiecie, bo autobus powrotny na lotnisko CRL mam o 4 rano. Czas pojsc w tango ;)
Po udanej imprezie przed 4 rano wychodzę na powietrze, jest rześko, a dobry humor mnie nie opuszcza. O tej porze Bruksela jest wyludniona, przed dworcem kręci się tylko kilkoro bezdomnych oraz taksówkarzy, którzy również oferują mi podwózkę do Charleroi, ale dziękuję im bardzo za pomoc i niecałą godzinę później docieram na lotnisko, które o tej porze już budzi się do życia, a przed stanowiskami odprawy Ryanaira kłębi się kolejka osób nadających bagaż rejestrowany. Sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i dopiero wtedy zdaję sobie sprawę, jak jestem zmęczony - w końcu jestem na nogach od piątkowego poranka przez ponad 24 h bez zmrużenia oka. Ale dla rasowego podróżnika takie niedogodności to nic, dzielnie daję sobie radę i czekam na boarding przed bramką numer 10 na samym dole lotniska. Przy sąsiedniej bramce rozgrywają się dantejskiej sceny, jakieś włoskie matrony wydzierają się na siebie nawzajem wniebogłosy. Mamma mia!
Nasz boarding do Warszawy Modlin nie wyróżnia się niczym szczególnym, może dla lingwistów ciekawostką będzie to, że zapowiedzi są wygłaszane w trzech językach: po francusku, holendersku i angielsku. Tym razem system przydzielił mi miejsce 18B, siedzenie środkowe to najgorsze, co może być, ale zaciskam zęby i nader łagodni znoszę tą niedogodność. Obok mnie siedzi dwóch Belgów z większej grupy kibiców obwieszonej girlandami i flagami, a jeden chłopak ma na sobie spódnicę, błękitną koszulę z logo linii czarterowej linii lotniczej Arke Fly (TUI) i czerwoną apaszkę i podczas lotu przechodzi przez kabinę udając stewardesę ku uciesze kolegów. Podejrzewam, że przegrał jakiś zakład i musiał się w ten sposób wykazać. Tradycyjnie jak to już bywa podczas lotu oferowane są wszelkiej maści zdrapki, losy, kupony konkursowe, perfumy i przekąski, ale ze względu na poranną porę załoga nie jest bardzo agresywna. Podczas lotu niemal cały czas mkniemy przez chmury, lądowanie w deszczu, więc nie mogłem dostrzec nic na ziemi. Bez odbioru!

Krajówka do Wrocka ;) / 07.02.2015 - 08.02.2015


W sobotni poranek skoro świt pojawiam się na peronie stacji Warszawa Żwirki i Wigury, skąd składem Kolei Mazowieckich docieram do Modlina. Pociąg kończy bieg na stacji PKP, następnie skomunikowanym autobusem podjeżdżam pod sam terminal á la kurnik (koszt biletu lotniskowego to 17 zł). Jest kwadrans po godzinie 7 rano, za równą godzinę mój samolot linii Ryanair wystartuje do Wrocławia. Czas zatem na bardzo krótki lot krajowy, irlandzki tani przewoźnik kusi niskimi biletami, które na stronie internetowej można kupić już od 19 zł za przelot w jedną stronę, a znając różnego rodzaju triki sztuczki da się tę cenę jeszcze bardziej obniżyć. Ale to nie czas i miejsce na korepetycje z taniego latania…
Na terminalu w Modlinie ostatnio byłem latem, kiedy to leciałem stamtąd do Gdańska, ale niewiele się od tamtej pory zmieniło. Tym razem mimo wczesnej pory funkcjonowały aż 3 stanowiska przy kontroli bezpieczeństwa, zazwyczaj była tylko jedna kolejka, a tym razem mogłem wybrać, w którym ogonku się ustawić. Miałem wątpliwą przyjemność, że po przejściu przez bramkę zostałem wytypowany do kontroli, więc musiałem przejść przez macankę dość mało sympatycznego pracownika ochrony. Po przejściu do hali odlotów moją uwagę zwróciła długa kolejka pasażerów do boardingu na rejs do Gdańska, ale wtedy jeszcze nie wiedziałem, że liczba pasażerów na lot do Wrocławia będzie prezentować się podobnie. Pojawiłem się przy wyjściu 4B, chwilę później obsługa lotniska poprosiła o uformowanie kolejki i rozpoczęła się kontrola kart pokładowych oraz dokumentów ze zdjęciem. Z rozmowy agentów handlingowych wynikało, że tego ranka podróżować ma 173 osoby, co jest według mnie naprawdę rewelacyjnym wynikiem. Kiedy w sierpniu testowałem tą trasę wypełnienie maszyny nie było zbyt obiecujące, ale reklama oraz niskie ceny zrobiły swoje.
Boarding rozpoczął się o czasie, przez szybę widziałem lądowanie maszyny z Wrocławia, jest to bowiem lot obsługiwany przez bazę ze stolicy Dolnego Śląska. Kiedy pasażerowie z WRO przemierzali pieszo płytę lotniska i kierowali się do budynku, my już staliśmy w przedsionku oraz od wiatą i czekaliśmy, aż pracownicy Służby Ochrony Lotniska zaproszą nas na pokład.
Tym razem system przewoźnika przydzielił mi miejsce 21D, zatem przy przejściu po prawej stronie; wprawdzie nie przepadam za miejscami w tylnej części kabiny, ale lepsze to niż sam ogon bądź kiszenie się w środku, nawet przez taki krótki czas jak 40 minut, ile trwa ten lot krajowy. Na pokładzie bryluje rubaszna załoga, rozpoznaję dwóch łysych roztytych stewardów (p. Piotr i p. Tomasz) o urodzie śp. Józefa Oleksego, a towarzyszą im dwie młode dziewczyny, obie o imieniu Justyna. Nieco trwa nim wszyscy pasażerowie zajmą swoje miejsca, współpasażerki z mojego rzędu wchodzą na pokład dość późno, ale o dziwo w półkach bagażowych nad fotelami znajduje się jeszcze miejsce na bagaż podręczny. To jak dla mnie jedyny plus Ryanair nad WizzAirem, że linia lotnicza nie rozróżnia między małym a dużym bagażem podręcznym a od niedawna na pokład można wnieść dwie sztuki bagażu, jedną klasyczną walizkę kabinową oraz małą torebkę czy plecaczek; wreszcie skończyły się dantejskie sceny upychania wszystkiego po kieszeniach. Jeszcze lepiej jest w linii easyJet, gdzie nie obowiązuje limit wagony na bagaż podręczny a na dodatek pracownicy handlingowi często nadają bagaż do luku za darmo. Pasy zapięte, następuje instruktaż bezpieczeństwa w języku angielskim, a dopiero tuż przed startem z taśmy puszczona zostaje zapowiedź w języku polskim. Zastanawia mnie, czy skoro nie lecimy nad wodą, jest sens informowania o możliwości używania kamizelek ratunkowych. Interesowałem się tym tematem i o ile mi wiadomo, to na lotach o krótkim dystansie, których trasa nie przebiega nad zbiornikiem wodnym, nie ma takiej konieczności. W PLL LOT na krótkich rejsach wewnątrz Europy często ta część instruktażu została pomijana, ale widocznie Ryanair nie ma oddzielnego nagrania, w którym fragment tez został wycięty. A może linia po prostu woli dmuchać na zimne? Mniejsza oto, czas start!
Wznosimy się w powietrze i tylko przez bardzo krótką chwilę jesteśmy w chmurach, już za moment wznosimy się ku słońcu, które będzie nam towarzyszyć aż do lądowania we Wrocławiu. Mimo że na ziemi w Modlinie pogoda i widzialność była kiepska, to gdzieś tam w chmurach wcale tego nie widać. Ledwo zdążyliśmy się wzbić w przestworza, kiedy śmieszna na siłę załoga rozpoczęła swoje standardowe slogany o możliwości skorzystania z pseudoatrakcyjnych ofert i promocji na napoje czy przekąski. Następnie panowie namawiali do „drapania” (cytat jednego ze stewardów: „Co można wydrapać? Na przykład komuś oczy, ale mu tego nie polecamy.”), czyli agitacja zdrapek, z których dochody przeznaczone są na cele charytatywne. Byłem szczerze zdziwiony, bo całkiem sporo pasażerów się w nie zaopatrzyło, oczywiście w ramach niesamowitej promocji „2 w cenie 1” za 10 zł, były też zestawy 7 zdrapek w odpowiednio wyższej cenie. Później przez kabinę przejechał jeszcze wózek z perfumami i kosmetykami i kapitan rozpoczął zniżanie do lądowania na lotnisku Wrocław Starachowice.  Przyziemienie dość łagodne, jeszcze tylko fanfary (już nie ogłuszające trąbki) i można wysiadać z Boeinga 737-800.

Sam pobyt we Wrocławiu ma dla mnie znaczenie sentymentalne, bo spędziłem tam 13 miesięcy mojego życia i minął właśnie równy rok od mojego powrotu do Warszawy. Wrocław jest mi trudno jednoznacznie ocenić, bo jakby nie patrzeć mam z tym miastem sporo przykrych skojarzeń przez pryzmat pracy w Qatar Airways. Z pozoru idealna praca dla pasjonata lotnictwa jak ja szybko podcięła mi skrzydła i pokazała jak bardzo bezduszna i zakłamana jest to firma, nikomu nie polecam pracy w tym akurat arabskim „kołchozie”. Ale nie znaczy to, że cała organizacja jest taka zła, może to być po prostu zasługa źle dobranego kierownictwa. Z drugiej zaś strony był to też czas, który spędziłem na odkrywaniu nowych miejsc, nawiązałem nowe znajomości, które przetrwały do dziś. Utwierdziłem się w przekonaniu, że moje miejsce jest w większych metropoliach, Wrocław choć ładny architektonicznie nie ma tego „flowu”, jaki wyczuwam w Warszawie. Co kto lubi…
W drogę powrotną wyruszam w niedzielne popołudnie, pod Renomą wsiadam w autobus 406 jadący bezpośrednio do portu lotniczego im. Mikołaja Kopernika. Czas przejazdu wynosi około 40 minut, jestem przyzwyczajony, że mieszkam nieopodal Okęcia i mogę się tam dostać w niespełna kwadrans, więc te 40 minut w zatłoczonym autobusie wydają mi się wiecznością. Mimo że przez Lotnisko Chopina w Warszawie przewija się więcej pasażerów dziennie, to w środkach komunikacji publicznej obsługującej port lotniczy nie widać tłumów,  ponieważ dojeżdża tam kilka linii autobusowych, została uruchomiona linia kolejowa a zdecydowana część cudzoziemców decyduje się na dojazd taksówką. Jestem na wrocławskim lotnisku stosunkowo wcześnie, sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa (uff, udało się nie zapiszczeć na bramce!) i wjeżdżam schodami ruchomymi na poziom odlotów, gdzie na wygodnych fotelach mogę w spokoju oczekiwać na mój lot. Ruch jest tutaj znacznie większy niż na lotnisku w Modlinie, który obsługuje tylko jednego przewoźnika. Podczas mojego pobytu we WRO odlatują dwa rejsy Lufthansy (do Frankfurtu i Monachium), PLL LOT do Warszawy, SAS do Kopenhagi oraz WizzAir do Oslo Torp. Niebawem i pod gatem numer 5 pojawia się obsługa lotniska i tworzy się kolejka pasażerów. Bardzo szybko zostajemy zaproszeni do wyjścia, po przejściu przez korytarz i schody w dół oczekujemy aż pracownik płyty lotniska otworzy drzwi i da znak, że można wejść do samolotu. Pogoda jest już gorsza i wieje mocny wiatr, ale na szczęście do przejścia jest tylko krótki odcinek. W progu maszyny wita nas męska część załogi, jednego ze stewardów już rozpoznaję z poprzednich rejsów krajowych Ryanair, drugi natomiast ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu jest czarnoskóry.


Z tyłu kabiny kolegom towarzyszą dwie panie, zapamiętałem, że jedna z nich ma na imię Marta, a to dlatego, że po zajęciu przypisanego mi miejsca (15C) zostałem przez nią spytany, czy podróżuję sam i mogłem przesiąść się na wygodne miejsce 16C w rzędzie ewakuacyjnym, a obok miałem jeszcze dwa miejsca wolne. Przez cały lot miałem możliwość oglądania ziemi z lotu ptaka, co nie udało mi się na rejsie sobotnim. Tym razem safety demo zaprezentowane zostało wyłącznie w języku angielskim, załoga najwyraźniej zapomniała o włączeniu polskiej wersji, a myślę, że byłoby warto, bo spora część pasażerów była starsza wiekiem i podejrzewam, że nie mają większego doświadczenia w lataniu, a do skorzystania z tego środka transportu skusiła ich niska cena oraz pewna ciekawość. Lot jest bardzo spokojny, podczas rejsu wertuję magazyn pokładowy, ale nie znajduję w nim zbyt wielu informacji godnych uwagi. Oczywiście przez cały czas pasażerowie są zachęcani do załogę do zakupów wszelkiego rodzaju posiłków i innego badziewia, szczerze mówiąc na 175 odbytych lotów nie widziałem jeszcze kogoś, kto kupowałby na pokładzie perfumy. Podejście do lądowania również i tym razem łagodne i o godzinie 17:05 przyziemiamy na pasie startowym w Modlinie. Przede mną jeszcze długa  droga do domu. Cóż, tanie podróżowania wymaga czasem poświęceń, ale czas spędzony w przestworzach jest tego warty. Przynajmniej takie mam zdanie na ten temat obecnie. Do zobaczenia za miesiąc!