Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Berlin. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Berlin. Pokaż wszystkie posty

Korsarz z Korsyki / 02.09.2021 – 04.09.2021

Na francuska Korsyke wybieralem sie juz od lat, ale wciaz bylo mi tam jakos nie po drodze. Kiedys mialem juz nawet kupionu bilet linia Volotea za 1 euro, ale ciezko bylo dopasowac lot powrotny i ostatecznie zrezygnowalem z wyjazdu. Az w koncu Korsyka pojawila sie w siatce linii easyJet i zabukowalem sobie lot typu multi city na trasie Berlin-Ajaccio & Bastia-Berlin. Niestety, w wyniku pandemicznych turbulencji linia poszatkowala rozklad i zostalo w nim jedynie polaczenie do Bastii, ale poniewaz bardzo zalezalo mi, by w koncu odwiedzic wyspe, na ktorej urodzil sie Napolen Bonaparte, to zdecydowalem sie na dwudniowy wypad na polnocna czesc wyspy. Tym razem mam tez okazje po raz pierwszy odleciec z nowego lotniska Berlin Brandenburg, ktore swoim blaskiem oczywiscie deklasuje dawne porty lotnicze Tegel i Schönefeld. Sam lot przebiega bardzo spokojnie, mam to szczescie, ze dwa miejsca obok mnie sa wolne, jestem zatem wystarczajaco miejsca na nogi a ja korzystajac z pieknej pogody na wysokosci przelotowej moge podziwiac zmieniajace sie krajobrazy za oknem. Niestety, juz po ladowaniu w Bastii pogod sie zmienia i znad gor nadciagaja chmury. Kiedy tylko wychodze z hotelu akurat zaczyna lekko kropic, ale udaje mi sie jeszcze dotrzec na poczte, by wyslac kupione po drodze widokowki. Zasiadam pod parasolem przy glownym placu miejskim i tam degustuje nalesnika z kremem z kasztanow oraz espresso (we Francji nazywane czesto expresso!). Pogoda nieco sie poprawia, odwiedzam jeszcze supermarket SPAR i zaopatruje sie we francuskie specjalny marki Bonne Maman oraz bagietki, sery i butelke lokalnego wina. Skoro przestalo padac, czas przejsc sie na zachod slonca w kierunku plazy Arinella, na ktora mam w planach wybrac sie nastepnego dnia i nadrabiac zaleglosci w opalaniu. Po drodze mijam urokliwy port jachtowy, wokol ktorego tradycyjnie znajduja sie liczne restauracje, ceny raczej kosmiczne, wiec lojalnie uprzedzam, by przygotowac odpowiednio gruby portfel. Uwaga tez na platnosci karta, bo w wielu miejscach nie sa w powszechnym uzyciu. 

Kolejnego poranka zza okiennic widac piekne slonce, wiec juz o 7 wyruszam w droge na plaze, po drodze jeszcze tylko lyk aromatycznej kawy i croissant z migdalami i godzine pozniej rokladam sie juz na piasku nad morzem. Plaza Arinella jest szeroka i piaszczysta, ale niestety kolor piasku to szary, poza tym czesc wybrzeza jest zainfekowana przez sinice, wiec nie wyglada to najlepiej. Plaza o poranku jest wyludniona, w oddali widac jedynie prom plynacy do Francji lub na sasiednia Sardynie, do poludnia trwa u mnie zatem blogi relaks nad Morzem Srodziemnym. Niestety, po godzinie 12:00 znowu naplywaja ciemnie chmury i deszcz przegania mnie z plazy, wiec trzeba wrocic do miasta, w sumie to czas akurat na sieste. Wieczorem takze sie wypogadza, wiec spaceruja kolorowymi waskimi uliczkami Bastii, miasto jest naprawde przeurocze i bardzo zadbane, naprawde serdecznie polecam kazdemu, by sie tam wybral. Sobotni poranek to juz czas, by zbierac sie na lotnisko, na szczescie istnieje dobre skomunikowanie z lotniskiem w postaci shuttle busa odjezdzajacego spod dworca kolegowego w Bastii – cena biletu do 10 euro platne gotowka u kierowcy. Poranna cafe creme i ok. pol godziny pozniej jestem juz na lotnisku, pogoda idealna, obserwuje plyte lotniska, po ktorej koluja glownie maszyny lokalnego przewoznika Air Corsica. Po okolo godzinie przylatuje juz moj easyJet z Berlina i rozpoczynamy boarding. Adieu!

Cyrulik sewilski / 24.10.2020

Weekendowa jednodniowke w hiszpanskiej Sevilli mialem w planach juz od dawien dawna, swego czasu bowiem Ryanair umozliwial wylot z Krakowa do Andaluzji w sobote rano i powrot do Warszawy Modlin tego samego dnia wieczorem, co dla mnie jako kolekcjonera dni wolnych bylo bardzo korzystne. Niestety, pozniej rozklad lotow ulegl zmianie i samoloty do Krakowa i Warszawy lataly niemalze o tej samej porze, potem zas pojawil sie wirus i zwiazane z nim ograniczenia w podrozowaniu, zwlaszcza do Hiszpanii. W koncu udalo mi sie „stworzyc” sobotni wyjazd na trasie Berlin Schönefeld-Sevilla-Warszawa Modlin. Do Berlina przybylem w piatkowy poranek, mialem mnostwo czasu dla siebie i dobrze go wykorzystalem, m.in. biorac udzial w zwiedzaniu z przewodnikiem dawnego lotniska Tempelhof (THF).

W sobotni poranek linia S9 docieram na lotnisko Berlin Schönefeld – to juz ostatnie dni, kiedy funkcjonuje ono pod ta nazwa, niebawem otwiera sie bowiem wyczekiwany od lat port lotniczy Berlin Brandenburg International (BER). Przed wylotem podczas skanowania kart pokładowych obsluga prosi o okazanie kodu QR wymaganego dla osób podróżujących do Hiszpanii. Całkiem sporo osób nie wie o konieczności owej rejestracji, byli to głównie wracający z Niemiec Hiszpanie, wszak był to ostatni lot na tej trasie. Rejs trwa 3 h 10 min i nie wyroznia sie niczym szczegolnym, jest jednak zdecydowanie ciszej niz zwykle, bowiem zaloga nie prowadzi sprzedazy w natarczywy sposob jak to mialo miejsce do tej pory. Mam do dyspozycji caly rzad, wiec moge sie bardziej wyciagnac. Po przylocie na lotnisko w Sevilli w korytarzu formowane są dwie kolejki – jedna dla osób, które wypełnią formularz w wersji papierowej na miejscu, druga dla osób z kodem QR. Przed 14:00 lotnisko wyglądało na mocno wyludnione i poza pracownikami niemal nikogo tam nie było, szybkie zeskanowanie kodu, przejście obok kamery termowizyjnej i „¡Bienvenido a España!”. Czas zmienic garderobe na letnia, w Andaluzji sa 24 stopnie, jest slonecznie i zdaje sie, ze wciaz trwa tam lato. W kasie biletowej w hali przylotow kupuje bilet dzienny lotniskowy za 6 euro, co interesujace, Sewilla wydaje sie nieswiadomie promowac turystyke jednodniowa – bilet tam i z powrotem wazny tego samego dnia kosztuje 6 euro, w przypadku powrotu w innym dniu nalezy liczyc sie z wydatkiem 8 euro. Niesamowite :D Przystanek linii lotniskowej EA znajduje sie po lewej stronie od wyjscia, jest bardzo dobrze oznaczony, autobus przyjezdza zgodnie z rozkladem jazdy i po ok. 35 minutach docieram do przystanku koncowego Plaza de Armas, skad do starego miasta jest juz rzut beretem. Juz w drodze do centrum widac, ze Sevilla jest nieslychanie piekna, ma bardzo bogata architekture, kolorowe wzornictwo, egzotyczna bujna roslinnosc, feeria barw az uderza po oczach. Ale zanim napawam sie widokiem zabytkow, to pierwsze kroki kieruje do supermarketu Mercadona, gdzie zaopatruje sie w kilka hiszpanskich przysmakow, bedzie wiec flan, turron czy chorizo.

Poniewaz mam na szybki spacer po miescie raptem niecale 3 godziny, ograniczam sie niemal do schematu znanego z window shopping i szybkim krokiem zaliczam tylko najwieksze zabytki miasta, wszystkie oczywiscie z zewnatrz. O dziwo wielkiego wrazenie nie robi na mnie slynna Katedra Najświętszej Marii Panny, ale niestandardowo konstrukcja Metropol Parasol. Zwróciłem takze uwagę na hiszpańskie flagi z czarną żałobną wstążeczką zwisające z wielu balkonów – podejrzewam, że to w związku z pandemią. Turystów specjalnie nie widać, a jeśli już, to słychać głównie język francuski.  Po spacerze czas nadrobic kalorie, w koncu wybila godzina 17:00, zakonczyla sie siesta, otworzyla sie gastronomia i moge zamowic churros z czekolada. Mala rzecz, a cieszy! Najedzony moge wrocic na lotnisko i udac sie w trwajacy 3 h 40 min rejs do Modlina. Tym razem pasazerow jest juz wiecej, wielu Polakow wraca do kraju po wypoczynku na poludniu Polwyspu iberyjskiego, to w koncu ostatnia mozliwosc bezosredniego rejsu na tej trasie. Niestety, polska zaloga bardzo stara sie uprzykrzac lot swoimi ogloszeniami na temat swojego zacnego serwisku pokladowego. Na szczescie wlaczenie muzyki w telefonie skutecznie wycisza mnie od natloku serwowanych informacji w trzech jezykach na temat niezaprzeczalnych walorow smakowych spaghetti bolognese i kilka minut po polnocy laduje na lotnisku Modlin WMI. Do zobaczenia w przestworzach, kiedys, gdzies!

Senegalskie klimaty / 09.11.2019 - 11.11.2019


W sobotni poranek o 4 rano melduje sie na lotnisku Berlin Tegel, po 3 dniach spedzonych w stolicy Niemiec czas ruszyc w dalszy etap podrozy, a mianowiecie przez Lizbone do Dakaru. Kolejka do odprawy linii TAP Portugal mimo niesamowicie wczesnej pory jest juz bardzo dluga, na szczescie korzystajac z przywileju karty Frequent Traveller w sojuszu Star Alliance moge odprawic sie przy stanowisku klasy biznes, gdzie akurat nie bylo nikogo. Pani nadaje bagaz i wydaje karty pokladowe a ja kieruje sie powoli w strone saloniku Lufthansy, ale musze jeszcze poczekac na jego otwarcie do 05:00. Sniadanko po nocy spedzonej w klubie smakuje wysmienicie, dla kurazu przed trzygodzinnym lotem jeszcze szklaneczka whisky i ruszam do kontroli bezpieczenstwa, gate 01A jest zlokalizowany niemal tuz za loungem LH. Trwa juz boarding, wszystko odbywa sie bardzo plynnie, dzieki czemu blyskawicznie udaje mi sie przejsc przez security i chwile pozniej jestem juz na pokladzie Airbusa A321neo, taka maszyba jeszcze nie lecialem, a mam okazje zajac miejsce 23D tuz obok wyjscia ewakuacyjnego, obok mnie tylko 1 miejsce, bo kolejne zajmuje juz stewardessa czuwajaca nd bezpieczenstwem lotu. Pogoda tego ranka jest paskudna, nieco nam zajmuje, nim maszyba wzniesie sie na wysokosc przelotowa a ciemne chmury beda pod nami. Rozpoczyna sie serwis pokladowy, dla pasaserow standardowej klasy ekonomicznej przewidziano dosc sucha kanapke oraz ciasto marmurkowe i napoje, ale jestem najedzony, wiec nie bede narzekal.

W Lizbonie czeka mnie calodzienna przesiadka, ruszam na miasto, delektuje sie w znanej mi cukierni tarteletka z mango oraz pastel de nata oraz porto i spaceruje po malowniczej portugalskiej stolicy cieszac sie z promieni jesiennego slonca. W godzinach wieczornych z powrotem jestem na lotnisku, na niecale 2 h przed odlotem na stronie przewoznika podmieniam sobie (juz za darmo) miejsce na 4D - jest to tzw. klasa economy xtra z wieksza przestrzenia na nogi (33" zamiast 28") oraz cieplym posilkiem, podczas gdy w tyle kabiny serwowana jest tylko przekaska. Gdyby nie lektura forum Fly4Free nie mialbym pojecia, ze jest taka mozliwosc.

Boarding przebiega bardzo sprawnie z podzialem na grupy, ale jest on prowadzony z uzyciem autobusu, z rekawa nie jest nam dane tym razem skorzystac. Podobnie rzecz ma sie po puntkualnym ladowaniu w stolicy Senegalu. Nocny rejs trwa nieco ponad 3,5 h, po serwisie (pyszny makaron!) zaloga przygasza swiatlo w kabinie, mnie jak to zwykle bywa nie udaje sie zdrzemnac, taka moja natura.

Kontrola paszporotwa nie trwa dlugo, standarowy zestaw pytan, skanowanie dloni oraz fotka, odebranie bagazu i juz jestem w Senegalu, teraz pozostaje dlugie oczekiwanie do rana na transport do miasta. To paradoks, ale pomimo wszechobecnej biedy dojazd na lotnisko bezposrednim autobusem ("navette") to rownowartosc ok. 50 zl - inna sprawa, ze nowe lotnisko w Dakarze (DSS) jest od miasta znacznie oddalone.  Taniej do miasta mozna dostac sie autobusami komunikacji publicznej odjezdzajacych spod wiezy kontroli lotow, ale jak na zlosc akurat w niedziele jest w Senegalu obchodzone "swieto proroka" i moj bus numer 401 nie przyjezdza na przystanek przez niemal 2 godziny, a poniewaz jestem bardzo mocno ograniczony czasowo, to decyduje sie wspoldzielic taxi do miasta wraz z Senegalczykami. Raczej nie polecam tej opcji, gdyz i tak odnioslem wrazenie, ze zaplacilem jak za zboze.

Po dotarciu do miasta mozna odniesc wrazenie, ze znajdujemy sie w Indiach, tylko ludnosc jest czarnoskora. Istny smrod,  brud i ubostwo. Ulice sa niemal do polowy zasypane piaskiem pustyni, na kraweznikach, pod baobabami wyleguja sie bezdomni, lepianki z blachy falistej groza zawaleniem. Nad miastem dominuja meczety a jedynymi w miare zadbanymi budynkami poza bankami i supermarketami sa teatr narodowy i dworzec kolejowy. A propos dworca, to w przyszlym roku planowane jest oddanie linii kolejowej z lotniska do miasta. Jej czesc juz funkcjonuje i ma sie dobrze.

Na ulicy toczy sie zycie, przy budynkach pasa sie kozy i wychudzone konie, kobiety robia w baliach przepierke a woda wylewana jest do kanalu sciekowego biegnacego przy jednej z arterii. Niesamowite wrazenia zapachowe gwarantowane...

Moim skromnym zdaniem jedynym wartym odnotowania miejscem w Dakarze jest plaza La voile d'Or - uwaga, wstep jest platny i kosztuje 2000 FCA (ok. 12 zl). Niech nie zwiedzie Was fakt, ze droga do niej wiedzie przez zabudowania portowe - to miejsce zaiste jawi sie jako rajska oaza, znajdziemy tam piekny bialy piasek, palmy, czysta wode, lezaki oraz dobrze zaopatrzona czesc kawiarniano-barowa. To jedna z piekniejszych plazy, ktore odwiedzilem, a tych mam juz nieco na swoim koncie.

W Senegalu z pewnoscia pomaga znacznie znajomosc francuskiego, praktycznie wszedzie zetkniemy sie z tym jezykiem, po angielsku mialem okazje rozmawiac tylko raz ze straznikiem granicznym.

Nie ukrywam, ze ta nieco mityczna destynacja (kojarzona glownie z rajdem Paryż-Dakar) bardzo mocno mnie zawiodla, spodziewalem sie eleganckich budowli z czasow kolonialnych a tymczasem zobaczylem niekonczace sie morze slumsow i blizej nieokreslonych bazarow. Szkoda, ze obecnie tak to wyglada. W Kenii rowniez nie bylo specjalnie wytwornie, ale to jednak niwsamowita roznica cywilizacyjna. Za to na plus wypadaja bardzo barwne stroje afrykanskich kobiet, mimo ciezkich warunkow bytowych sa one zadbane i trzymaja fason. Waka waka, it's time for Africa!

Berlin by easyJet / 10.11.2018


W sobotni poranek ok. 08:30 pojawiam sie na stolecznym Lotnisku Chopina. Od kilku dni Warszawa jest spowita gesta mgla, tego dnia sytuacja takze nie wyglada dobrze, ale rzut oka na tabele odlotow/przylotow pozwala mi stwierdzic brak zaklocen w funkcjonowaniu portu lotniczego. O tej porze jest juz po porannej fali wylotowej i kontrola bezpieczenstwa przy strefie A terminala przebiega bardzo sprawnie, chwile pozniej jestem juz w strefie airside lotniska. Jeszcze tylko skropie sie perfumami Chanel Egoist i juz mkne po marmurowej posadzce ku bramce 44 zlokalizowanej na koncu terminala, skad bedzie odbywal sie boarding na moj rejs linia easyJet do Berlina Tegel. Kiedy tylko ta tania linia zaanonsowala swoje polaczenie, czym predzej zarezerwowalem bilet na przelot to stolicy Niemiec, to moja ponadczasowa destynacja, zawsze dobrze sie tam czuje, a jesli w koncu nadarzyla sie okazja, by dotrzec tam za niska cene, to nie musialem sie wahac, zwlaszcza ze ceny byly naprawde konkurencyjne a czas podrozy w porownaniu z pociagiem byl nieporownywalnie lepszy. Obserwuje rejs lecacy z Berlina do Warszawy i zaczynam sie mocno niepokoic, gdy na wysokosci Gorzowa Wielkopolskiego maszyna zawraca a potem dwukrotnie krazy w powietrzu. Obawialem sie, ze z powodu zlych warunkow atmosferycznych na lotnisku docelowym nie bedzie w stanie wyladowac i wroci do Berlina, ale w koncu samolot pojawil sie pod rekawem na lotnisku Chopina. To fenomen jak na tania linie, bowiem przewoznicy zwykle tna koszty. Wkrotce z Airbusa A320 wysiadaja pierwsi pasazerowie, deboarding trwa dosc dlugo, co pokazuje, ze oblozenie rejsu bylo tego dnia wysokie. Jeszcze tylko sprzatania maszyny i mozemy wchodzic na poklad, najpierw zapraszani sa pasazerowie Speedy Boarding a zaraz potem pozostali. Bagaze podreczne nie sa w zaden sposob sprawdzane, poza tym warto w tym miejscu nadmienic, ze easyJet to linia, ktora nie posiada limitu wagowego bagazu podrecznego a i jego rozmiar jest calkiem przyzwoity, co dobrze swiadczy o tej linii na tle ostatnich zmian w Ryanairze i WizzAirze. Zajmuje miejsce 17C i obserwuje wchodzacych na poklad pasazerow, przekroj spoleczenstwa jest bardzo szeroki. Po zajeciu miejsc nastepuje instrukcja bezpieczenstwa, cala zaloga mojego rejsu pochodzi z basenu Morza Srodziemnego, tylko jeden czlonek zalogi mowi po niemiecku. Co zaskakujace to fakt, ze ze wzgledu na niska widocznosc zaloga prosi pasazerow o wylaczenie wszystkich urzadzen elektronicznych, tryb samolotowy jest podobno niewystarczajacy. Stoimy na plycie lotniska jeszcze ponad 20 minut az w koncu pilot kieruje sie do pasa startowego i po rozbiegu delikatnie odrywamy sie od ziemi, niemal po chwili mgla zupelnie zanika i zostaje „przy gruncie” a my mozemy cieszyc sie w pelnego slonca. Sam lot nie wyroznia sie niczym szczegolnym, chwile po starcie rozpoczyna sie platny serwis pokladowy, zamowien nie ma zbyt wiele i personel moze sie udac na swoje miejsca. Lot trwa rowna godzine, po rozpoczeniu znizania ku mojemu zaskoczeniu wciaz utrzymuje sie piekna pogoda, po mgle w Niemczech nie ma zadnego sladu, a nad Berlinem pieknie swieci slonce. Witamy na lotnisku Berlin Tegel. Auf Wiedersehen!

Sylwestrowo w Berlinie / 31.12.2017

W niedzielne popoludnie pojawiam sie na Lotnisku Chopina, przede mna nieco bardziej wyjatkowy lot do Berlina ze wzgledu na date – odbywa sie on bowiem w Sylwestra. Poza tym jest to dla mnie maly jubileusz, bedzie to lot 375. Przy stanowisku odprawy klasy biznes PLL LOT odbieram karte pokladowa, mila pani zyczy mi szczesliwej podrozy i zaprasza do skorzystania z dedykowanego przejscia fast track. Mimo ze teoretycznie mi ono nie przysluguje, to PLL LOT na swoim lotnisku hubowy w Warszawie oferuje taka opcje takze pasazerom klasy ekonomicznej, ktorzy posiadaja jedynie karte Star Alliance Silver, normalnie taki luksus jest przeznaczony dla pasazerow klasy biznes oraz pasazerow o statusie Senator i HON. Lotnisko swieci pustkami, nikogo nie ma przy kontroli bezpieczenstwa, jeszcze tylko na stoisku duty free skrapiam sie perfumami Chanel Egoist (taka moja mala tradycja) i relaksuje sie w saloniku biznesowym Polonez, przede mna prawdziwie niedzielny obiad z rosolkiem :D Obfity posilek przyda mi sie bardzo przed wieczorna impreza. Boarding z gate’u numer 1 rozpoczyna sie punktualnie, do samolotu zostajemy przewiezieni autobusem. Po dotarciu do lotowskiego Bombardiera dotrzegam, ze kapitan rejsu LO 389 Emanuel Grzegórzko ma na sobie swiecaca zolta korone – odpowiedni gadzet przed sylwestrowa zabawa. Kapitan usmiecha sie do wsiadajacych pasazerow i macha w ich kierunku, bardzo mily gest przed podroza. Na pokladzie wita nas sympatyczna szefowa pokladu pani Patrycja Tucholska. Zajmuje wybrane wczesniej miejsce 5 D, fotel obok mnie pozostaje wolny, wiec mam nieco wiecej przestrzeni na nogi. Kapitan wraz z pierwszym oficerem Filipem Zasada witaja nas na pokladzie i zapowiadaja bardzo dobra pogode na lot, tak tez dzieje sie w rzeczywistosci, samolot startuje co do minuty, za oknem widac pieknie rozswietlone centrum Warszawy, wprawdzie do polnocy jeszcze daleko, ale w oddali juz widac rozblyskujace fajerwerki. Prawdziwa kanonade na niebie widac jednak dopiero podczas podchodzenia do ladowania na lotnisko Tegel w Berlinie, z lotu ptaka moge podziwiac niemal prawdziwy pokaz. Zawsze wydawalo mi sie, ze wznosza sie one wysoko, ale z wysokosci kabiny pasazerskiej wspomniane fajerwerki docieraja stosunkowo nisko i nie sa szkodliwe dla przelatujacych obiektow. Nasz rejs do Berlina TXL trwal godzine i 10 minut, podczas rejsu oprocz kawy i herbaty a takze wody serwowano przekaske w postaci Mikolajka, a nie klasycznego Prince Polo, co jest ciekawym, zapewnie sezonowym rozwiazaniem. Tym razem magazyn pokladowy Kalejdoskop skupial sie na swiatecznych potrafach w Polsce oraz reklamie najnowszego polaczenia dalekiego zasiegu LOT-u do Singapuru. Szczęśliwego Nowego Roku!

Good bye, Air Berlin / 08.09.2017

W piatkowe popoludnie stawiam sie po dluzszej przerwie (ostatni raz lecialem krajowkami w lipcu) na Lotnisku Chopina, skad tego wieczora mam odleciec do Berlina. Bilet na rejs linia Air Berlin udalo mi sie nabyc za mile zebrane w programie Avios linii British Airways, to ostatni dzwonek na bezposrednie polaczenie miedzy Warszawa a Berlinem, gdyz ten niemiecki przewoznik w sierpniu oglosil bankructwo i niebawem zakonczy swoja dzialalnosc. Na razie nie znane sa jeszcze jego dalsze losy, wiadomo jedynie, ze pojawili sie chetni gracze na rynku, ktorzy maja na celu odkupienie czesci linii i zagospodarowanie floty. Dla mnie ten rejs to pozegnanie z Air Berlin, sama linie bede dosc cieplo wspominal, chociaz moje pierwsze spotkanie z nimi przed laty podczas rejsu TXL-IBZ zakonczylo sie ich wpadka w postaci zagubionego bagazu rejestrowanego, a moja walizke odebralem dopiero 3 dni po ladowaniu na Ibizie. Pozniej mialem z nimi dluzszy przelot na trasie MIA-TXL, rejsy WAW-TXL-WAW i krajowke CGN-TXL w zeszloroczne wakacje.Zapadla mi w pamiec czekoladki w ksztalcie serduszek, ktorymi zaloga czestowala przy wysiadaniu z samolotu. Tym razem, zapewne ze wzgledu na sytuacje finansowa linia nie mogla sobie pozwolic na zaden poczestunek. Rejs do Berlina operowany jest w dalszym ciagu samolotem turbosmiglowym Bombardier Dash Q 400. Ze wszystkich maszyn, ktorymi mialem okazje leciec, to wlasnie tych samolotach odczuwam najwiekszy dyskomfort – sa one ciasne, glosne i podatne na wszelkie ruchy mas powietrza. Ze wzgledu na swoje uwarunkowania ich wysokosc przelotowa jest tez znacznie mniejsza, co oznacza, ze czesto w przypadku zachmurzenia samolot niemal caly czas leci w chmurach. L Tym razem lecielismy do Berlina rejsem wieczornym, wiec juz podzas startu bylo ciemno, ale moglem przez chwile obejrzec Warszawa z lotu ptaka noca. Sam rejs nie wyroznia sie niczym szczegolnym i zgodnie z planem trwa ok. 1 h 40 minut, kiedy to przyziemiamy na lotnisku Tegel. Good bye, Air Berlin! It's party time now :)

Nothing Toulouse / 22.01.2017

W niedzielny poranek melduję się na lotnisku w Modlinie, kilka tygodni wcześniej w systemie linii Ryanair skusilem sie na tani bilet na trasie WMI-TLS w nadziei na milo spedziona jednodniowke w Tuluzie. Poniewaz rejsy na tej trasie odbywaja sie tylko 2 razy w tygodniu, musialem znalezc sobie odpowiednie polaczenie powrotne – idealnym rozwiazaniem okazal sie powrot linia easyJet z Tuluzy do Berlina tego samego dnia wieczorem.
Przed startem rejsu do Tuluzy spotyka mnie mila niespodzianka, steward sklada mi propozycje zajecia miejsca w rzedzie awaryjnym z wieksza przestrzenia na nogi. Sam lot przebiega bez zaklocen i po nieco ponad 2 godzinach ladujemy na lotnisku TLS. Miasto slynie z fabryki Airbusa, przy lotnisku widac hangary, w ktorym remontowane serwisowane sa samoloty francuskiej produkcji, na plycie stoja A380 oraz A350 – to pierwszy raz, kiedy widze ta maszyne na zywo. Po wyjsciu z samolotu czeka nas kontrola paszportowa. Wprawdzie Francja jest w stefie Schengen, ale po zamachach terrorystycznych i wprowadzeniu stanu wyjatkowego przywrocono kontrole dokumentow na granicy. Na lotnisku od razu znajduje male stoisko z pamiatkami, gdzie nabywam widokowki, a chwile pozniej udaje sie do saloniku prasowego po najnowszy numer trgodnika „Paris Match”. Musze dbac o moj poziom francuskiego, zwlaszcza teraz, kiedy uczeszczam na zajecia prowadzone przez native speakera.
Dojazd do centrum miasta jest bardzo prosty, spod terminala odjezdza tramwaj oraz autobus, istotna informacja to taka, ze automat biletowy przyjmuje jedynie monety euro, nie sa akceptowane banknoty ani karty platnicze czy kredytowe. Francuzi moga placic specjalna karta „carte bancaire”, to chyba odpowiednik niemieckiej karty EC. W poblizu zlokalizowany jest wprawdzie punkt obslugi pasazera, ale w niedziele jest czynny jedynie popoludniami. Zatem polecam sie zaopatrzyc w bilon. Przejazd tramwajem T2 do stacji metra "B" Palais de Justice zabiera mi okolo 40 minut, wsiadam do podziemnej kolejki i z jedna krotka przesiadka docieram do stacji Capitol, ktora miesci sie w samym sercu miasta na Placu Ratuszowym. Niestety, tego dnia aura nie sprzyja spacerom, jest pochmurno, mgliscie i pada lekki deszcz i az do wieczora sie to nie zmieni. Zatrzymuje sie na chwile w restauracji McDonald’s, testuje dwie male kanapki, ktore sa dostepne w ofercie francuskiej sieci. Po naladowaniu kalorii ruszam na krotki spacer po centrum, okazuje sie, ze jest ono calkiem nieduze i spokojnie w ciagu godziny mozna sie po nim pokrecic. Dzdzysta aura nie sprzyja spacerom, na ulicach i chodnikach jest niemal zupelnie pusto. Jak to zwykle we Francji, wszystkie sklepy sa w niedziele zamkniete, co jeszcze bardziej poteguje atmosfere „wymarcia”. O dziwo zamknieta jest takze duza ilosc knajp czy restauracji, pewnie swoje podwoje otwieraja jedynie w sezonie letnim.  Pod jednym z elegantszych hoteli w centrum miasta stoja dwa autokary, a przed gmachem hotelu ustawione sa barierki, na ktore napiera spory tlumek krzyczacych fanow, to jakas druyzna sportowa, niestety, nie bylem w stanie rozszyfrowac, kim byly oklaskiwane osoby, ktore wkrotce odjechaly podstawionymi autobusami. Przypadkiem docieram do kina, sprawdzam aktualny repertuar (nie tak znow inny od polskiego) i ceny biletow (10 euro), tuz obok znajduje sie moja ulubiona kawiarnia Starbucks Coffee, ale byc we Francji i isc do amerykanskiej kawiarni to raczej nie w porzadku, zwlaszcza ze nie widze zadnych kawowych nowosci w menu. Spacerujac dalej trafiam do malej cukierni z aneksem gastronomicznym, gdzie przesympatyczne panie serwuja slodkie i slone przekaski. Zamawiam espresso lungo, kanapke croque monsieur oraz croissanta z migdalami i zajmuje miejsce przy stoliku. Po degustacji francuskich klasykow zabieram sie za lekture magazynu „Paris Match”. Czas przy prasowce szybko uplywa, ruszam w droge po raz kolejny, tym razem juz bezposrednio pod gmach wymiaru sprawiedliwosci, gdzie znajduje sie przystanek, z ktorego wroce na lotnisko. Po drodze z zewnatrz zatrzymuje sie jescze przy katedrze sw. Szczepana oraz w kiosku z pamiatkami. Dominuje kolor fioletowy, ktory jest charakterystyczny dla tego regionu (Prowansja). Waskimi uliczkami docieram do tramwaju, w niedziele nie kursuja zbyt czesto, musze nieco poczekac na pojazd.

Na lotnisku calkiem spory ruch, w koncu to niedzielne popoludnie, moj rejs linii easyJet do Berlina zaplanowany jest na godzine 19:55, mam jeszcze czas, wiec zajmuje miejsce przy jednym ze stolikow nieopodal stanowisk odprawy, wzmacniam sie mala buteleczka likieru Baileys i wczytuje sie w ostanie strony biografie Coco Chanel. Kontrola bezpieczenstwa bardzo profesjonalna, po kilku minutach jestem juz w strefie air side lotniska i przy kawie i ciastku oczekuje na moj lot. Przy bramce obok akurat trwa boarding na lot linii Tunis Air do Tunisu, obserwuje sobie arabskich pasazerow, ktorzy jak zwykle na poklad zabieraja niemal caly swoj dobytek, nie liczac zwykle kllku sztuk bagazu rejestrowanego. Tymczasem na moj rejs do Berlina czeka podejrzanie mala liczba pasazerow – okazuje sie, ze tak zostaje juz do konca i w Airbusie A320 bedzie raptem 17 pasazerow oraz zaloga. W tym wypadku boarding przebiega niezwykle sprawnie, zaloga musi jeszcze dokonac relokacji miejsc, by wywazyc samolot. Znowu w przydziale dostaje miejsce w rzedzie ewakuacyjnym. Rejs uplywa mi bardzo przyjemnie, za oknem noc, ale niebo jest wypogodzone, wiec moge podziwiac z gory swiatla miast. Berlin Schönefeld, serdecznie witamy! :)

Kierunek Berlin / 22.07.2016 - 23.07.2016

W piątkowe popołudnie niemal prosto z biura udaję się do centrum, gdzie rozpoczynam podróż pociągiem osobowym Kolei Mazowieckich do Modlina. Tego wieczora z lotniska w Modlinie udaję się podróż do Kolonii, skąd następnego dnia bladym świtem mam zarezerwowany rejs linią Air Berlin do niemieckiej stolicy, by po raz kolejny przekonać, jak dobrze się bawi to miasto.


W Modlinie jestem około 2 godziny przed odlotem. Mając w pamięci doniesienia prasowe na temat nadzwyczaj długich kolejek i natłoku pasażerów spodziewam się Armagedonu, a tymczasem przejście całej kontroli bezpieczeństwa zajmuje mi raptem 3 minuty; mimo piątkowego wieczoru wcale nie ma na nim dużej ilości podróżujących, bez problemów znajduję wolne miejsce w pobliżu wyjścia 2B, skąd będzie odbywał się boarding mojego rejsy linii Ryanair do Kolonii (CGN). Tym razem większym zainteresowaniem cieszą się loty na południe Europy. Zajmuję się lekturą prasy oraz lustrowaniem pozostałych podróżnych, to takie moje hobby, jako entuzjasta mody zawsze staram się wyławiać z tłumu ciekawe odważne stylizacje. Tego wieczoru nikt nie przykuł mojej uwagi, skupiam się więc na obserwacji płyty lotniska, na której lądują kolejne maszyny irlandzkiego przewoźnika. W końcu pojawia się też Boeing, który przyleciał z Kolonii i obsługa lotniska w Modlinie rozpoczyna kontrolę dokumentów, poszczególni pracownicy przeciskają się między podróżnymi i sprawdzają karty pokładowe, wygląda to zawsze nieco prymitywnie, ale tak to tam działa. Wychodzimy na zewnątrz, stajemy pod prowizoryczną wiatką i oczekujemy, aż będziemy mogli wejść na pokład. Podczas odprawy online system już po raz kolejny przyznał mi miejsce w ostatnim rzędzie, tym razem 33D. Kiedy boarding zostaje już zakończony przesiadam się do rzędu przede mną, gdzie usadawiam się wygodnie na miejscu 32F przy oknie po prawej stronie, a pozostałe dwa miejsca pozostają wolne. Załoga o śródziemnomorskim typie urody objaśnia zasady bezpieczeństwie na pokładzie samolotu i jesteśmy już gotowi do startu w kierunku Niemiec. Samolot szybko wznosi się do góry, przebija przez chmury i mniej więcej po 20 minutach lotu pod nami nie ma już chmur, które tego dnia kłębiły się nad Warszawą. Czas upływa mi szybko, po około godzinie kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów i rozpoczynamy zniżanie, po drodze widzę aż dwa samoloty innych linii lotniczych lecące gdzieś w pobliżu na innych wysokościach Pilot z kokpitu podaje podstawowe parametry dotyczące lotu, w Kolonii spodziewamy się pięknej pogody i temperatury 28 stopni Celsjusza i tak jest w rzeczywistości. Lotnisko jest mi dość dobrze znane, gdyż w Kolonii byłem w ubiegłym roku i niewiele się od tamtej pory zmieniło. Jest dopiero godzina 22:30, mój kolejny rejs do Berlina mam dopiero następnego dnia o 06:30 rano, najpierw udaję się zatem do McCafé, by naładować kalorie, a później decyduję się podjechać do centrum miasta kolejką za 1,80 EUR. Dworzec kolejowy w Kolonii zlokalizowany jest tuż przy katedrze, w nocy jest ładnie oświetlony, a sama katedra robi ładne wrażenie. Czas zakosztować życia nocnego.
Po wyjściu z jednego z barów (oczywiście nie byłbym sobą, gdybym nie napił się ulubionego Red Bulla) czas ruszać w drogę powrotną na dworzec. Próbuję kupić bilet w automacie (ważne: można płacić tylko niemiecką kartą EC lub Maestro), ale transakcja zostaje za każdym razem odrzucona z niewiadomego powodu (podczas zakupu biletu do miasta wszystko odbyło się bezproblemowo), zrezygnowany wrzucam w końcu monety i oto mogę odebrać upragniony bilet. S-Bahn na lotnisko jedzie około 15 minut, jest jeszcze bardzo wcześnie, dochodzi 4 rano, ale otwierają się już pierwsze stoiska w strefie ogólnodostępnej, w lotniskowym supermarkecie zaopatruję się w słodkie pieczywo oraz sok ekologiczny, później jeszcze kawa w McD i ruszam do strefy oprawy linii Air Berlin. Dzięki ich niedzielnej promocji Super Sunday w połączeniu ze zniżką – 15 EUR oferowaną przez serwis Tripsta mogłem zarezerwować przelot za jedyne 5 EUR, to nie lada gratka, zwłaszcza że mogę dolecieć na główne lotnisko Tegel, z którego szybko można dostać się do centrum. Tym razem po raz kolejny zatrzymuję się w hotelu Metropolitan w ścisłym centrum, słynny Ku’damm jest oddalony o ok. 5-10 minut spacerem. Po dawce kofeiny i kalorii zawartych w kawie i toście z McDonald’s ruszam do kontroli bezpieczeństwa. Wprawdzie trwa poranny szczyt, wiele rejsów odlatuje z Kolonii, ale cała kontrola przebiega bardzo sprawnie, nie przechodzi się już przez klasyczną bramkę, ale trzeba wejść do kapsuły i rozciągnąć ramiona, a wtedy uruchomione zostaje skanowanie i po chwili możemy już przejść do strefy air side lotniska. Nie jestem już głodny, więc zatapiam się w lekturze, ale ponieważ przy moim wyjściu do samolotu nie ma gniazdka elektrycznego, a chcę podładować telefon, to przenoszę się do nieco odległej części terminala i zbieram się stamtąd dopiero, kiedy akurat startuje mój boarding. Na mojej karcie pokładowej mam przyznaną grupę B, która może wejść na pokład razem z pasażerami z grupy A, szybko zajmuję zatem moje miejsce 17C. Do Berlina polecimy samolotem Boeing 737, panie miło witają na pokładzie, w rękawie wystawiona jest prasa dla chętnych.
Boarding trwa dość długo, gdyż poranny rejs ma bardzo dobre obłożenie i wszyscy pasażerowie muszą się usadowić. Kiedy podchodzę do mojego rzędu okazuje się, że ktoś zajął moje miejsce, na szczęście zakochana holenderska parka przesiada się na miejsca 17A i 17B według przydziału, a ja korzystając z ładnej pogody mogę nacieszyć oczy widokiem za oknami. Kapitan wita pasażerów i informuje, że nasz rejs na lotnisko Tegel w Berlinie potrwa około 45 minut. Wreszcie zostają uruchomione z silniki, a na małych ekraników, które wysunąły się spod sufitu, pojawia się animacja video z instrukcją bezpieczeństwa na wypadek wystąpienia sytuacji awaryjnej na pokładzie. W końcu kołujemy do progu pasa i wzbijamy się w powietrze, po osiągnięciu wysokości przelotowej 10 000 stóp załoga rozpoczyna serwis pokładowy, który na tym krótkim rejsie krajowym składa się z małego precelka piwnego oraz ciepłego lub zimnego napoju. Jestem pełen podziwu dla personelu, że na tak krótkim dystansie są w stanie obsłużyć pełen samolot pasażerów, następnie zebrać śmiecie i przygotować kabinę do lądowania. Na tle linii airBerlin polski narodowy przewoźnik ze szklaneczką wody i miniwafelkiem Prince Polo wypada bardzo blado. Maszyna kieruje się już na lotnisko Tegel, pilot rozpoczyna zniżanie, mijamy brandenburskie tereny zielone i gładko lądujemy na pasie startowym. Nieco schodzi nam nim dojedziemy do stanowiska postojowego i zainstalowany zostanie rękaw, ale oczekiwania na słodki smak czekoladowego serduszka ;) Hallo Berlin, ae you ready?!

Grek Zorba i Francja - elegancja / 15.04.2016 - 19.04.2016

W sobotni poranek przed godzina 08:00 pojawiam sie w terminalu berlinskiego lotniska Tegel. Tak sie ladnie zlozylo, ze tydzien po tygodniu mam wyloty ze stolicy Niemiec, tym razem jednak przyjechalem do Berlina dzien wczesniej, by skorzystac z niezwykle bogatej oferty zycia nocnego. ;) W swoj kolejny rejs udaje sie do Heraklionu; bardzo lubie klimaty srodziemnomorskie, a moj pobyt na Mykonos czy w Salonikach naprawde milo wspominam.  Co interesujace, pojawila sie bardzo atrakcyjna oferta na polaczenie grecka linia Aegean Airlines, za rejs na trasie Berlin (TXL) – Heraklion (HER) – Marsylia (MRS) z dlugim stop overem na Krecie zaplacilem niecale 50 euro. Odwiedzenie Prowansji takze bylo w moich planach, bardzo ucieszyl mnie ten deal. Poniewaz Ryanair zrezygnowal z obslugi polaczenia na trasie Marsylia – Modlin, to musialem znalezc alternatywne polaczenie powrotne, ale tu z pomocja przyszedl mi easyJet, ktory lata z Lyonu do Krakowa. Dystans miedzy francuskimi miastami postanowilem przemierzyc szybkim pociagiem TGV w promocyjnej taryfie OUIGO, z Krakowa do Warszawy zas zarezerwowalem sobie krajowy rejs PLL LOT, by zgromadzic kolejne mile na koncie Miles & More w celu przedluzenia srebrnego statusu o kolejne 2 lata.
Nie od dzis wiadomo, ze lotnisko Tegel jest przeciazone a opozniajace sie oddanie do uzytku nowego lotniska BER nie pomaga przy rozladowaniu potokow pasazerskich. Juz na dwie godziny przed odlotem do stanowiska linii Aegean ustawia sie kolejka laknacych slonca turystow, dominuja niemieccy emeryci, w kolejce wylawiam tez kilku Polakow. Okazuje sie, ze nie tylko wsrod podroznych sa Polacy, bowiem pani z obslugi naziemnej po podaniu jej mojego paszportu odzywa sie do mnie po polsku. Odbieram karte pokladowa, do odlotu mam jeszcze ponad 1,5 h, postanawiam wiec zjesc sniadanie w saloniku biznesowym Lufthansy. Z racji na specyficzna budowe lotniska TXL lounge znajduje sie na pietrze w nieco innej czesci terminala, trzeba zatem uwazac, by odpowiednio zaplanowac sobie czas na dojscie do bramki. Poniewaz w nocy nie spalem, siegam po aromatyczna kawe oraz zestaw sniadaniowy, na deser jeszcze szklaneczka whisky dla kurazu i krotka prasowka niemieckojezyczna. Boarding rozpoczyna sie o czasie, zajmuje wyznaczone mi miejsce 3 F, mam niebywale szczescie, dwa miejsca obok pozostaja wolne. Tego sobotniego poranka w Berlinie jest piekna sloneczna pogoda, wzbijamy sie w gore i juz kilka minut po osiagnieciu wysokosci przelotowej zgrabna zaloga w swoich granatowych sukienkach i fartuszkach rozpoczyna serwis. Aegean to jedna z niewielu linii, ktora na lotach krotkiego i sredniego zasiegu oferuje darmowy cieply posilek. Obiadek jest calkiem smaczny, pozniej tradycyjnie wertuje magazyn pokladowy przewoznika i obserwuje malownicze widoczki za oknem. Po okolo 3 godzinach rejsu wlatujemy nad Morze Srodziemne, kapitan rozpoczyna znizanie i ladujemy na lotnisku w Heraklionie. Sam port lotniczy znajduje sie stosunkowo blisko miasta, na ostatnim etapie ladowania moj Airbus A320 przelatuje tuz nad budynkami mieszkalnymi. Zaraz po wyjsciu na nagrzana plyte lotniska uderza mnie mile ciepelko, od razu zmieniam ubrania na letnie, przechodze przez parking, kupuje bilet do miasta w automacie i juz po chwili zajmuje miejsce w autobusie, ktory zawiezie mnie do centrum miasta. Droga jest prosta, wysiadam nieco wczesniej, gdy zauwazam restauracja McDonald’s i supermarket w jej poblizu, czas sprobowac specjalnosci z McD w Grecji, skorzystac z wi-fi a nastepnie zrobic male zakupy, bo przede mna jeszcze nocka na lotnisku, gdyz wylot do Marsylii jest w niedzielny poranek. Delektuje sie frappuccino i kanapka pod parasolem na zewnatrz restauracji, to moj pierwszy kontakt ze sloncem po powrocie z RPA, jak milo ;) W supermarkecie zaopatruje sie w prowiant, udaje mi sie dostac ulubiony batonik figowy i kilka smakolykow o smakach niedostepnych w Polsce. Czas ruszyc dalej, ku centrum miasta. Cale „stare miasto” utrzymane jest w piaskowych barwach, najladniej prezentuja sie budowle sakralne. Pozwalam sobie pobladzic po waskich uliczkach, kiedy wejdziemy w ich labirynt miasto pokazuje swoje drugie oblicze, przez okna mozna niemal zajrzec mieszkancom do domow. Na sznurkach suszy sie pranie, kilka podrzednych sklepikow czy knajpek jest zamknietych na cztery spusty, odnosze wrazenie, ze duch opuscil to miasto i jedynym sladem zycia sa przemykajace jeden za drugim koty. Z radoscia opuszczam te mury i kieruje sie do placu Platia Wenizelu  w samym sercu starego Heraklionu, to tutaj znajduje się słynna fontanna Morosiniego. Wreszcie udaje mi sie znalezc ludzi, ktorzy gesto obsiedli placyk lub zlokalizowane przy nim restauracje czy bary. Na glownym bulwarze zaopatruje sie w pamiatki, nieopodal zauwazam Starbucks Coffee, ceny maja bardzo atrakcyjne, zamawiam cappuccino i ciabatte i przy posilku wypisuje widokowki. Slonce powoli chyli sie ku zachodowi, czeka mnie jeszcze spacer do Portu Weneckiego, gdzie przy nabrzezu cumuja kutry rybackie i motorowki. Mam duzy zapas czasowy, wiec na lotnisko wracam tym razem pieszo, spacer zajmuje mi niecala godzine. Kiedy docieram do terminala akurat rozpoczyna sie wieczorna fala odlotow, na pierwszy ogien ida rejsy linii easyJet, pozniej odlatuja czartery do Francji, z moich obserwacji wynika, ze Kreta jest popularnym celem urlopowym Francuzow. Do rana daleko, oprocz mnie na lotnisku nie ma juz zadnych pasazerow, zajmuje miejsce na lawce i probuje zasnac.
Przed 04:00 czas na poranna toalete, na zewnatrz jest jeszcze ciemno, pierwsi pasazerowie powoli docieraja ma lotnisko, ja rowniez ustawiam sie w kolejce do odprawy. Mila pani z obslugi nie tylko drukuje mi karte pokladowa, ale oferuje, ze moj bagaz za darmo zostanie nadany do luku, co bardzo mnie cieszy, bo oznacza to wyzszy komfort podrozy i kolejna naklejke z lotniskowym tagiem. Kontrola bezpieczenstwa przebiega bardzo sprawnie,  teraz pozostaje mi oczekiwania na boarding. W podobnym czasie startuje tez rejs Aegean do Monachium, Lyonu oraz do Aten. W terminalu zauwazam matke z synem o aryjskiej urodzie, ktorzy lecieli ze mna lotem z Berlina, podejrzewam, ze takze skorzystali z tego samego bledu taryfowego, ale wybrali inne polaczenie. Boarding rozpoczyna sie o czasie, autobusem podjezdzamy pod maszyne, gdzie wita nas sympatyczna zaloga. Zajmuje wybrane wczesniej miejsce 2 F i rozgaszczam sie wygodnym fotelu. Rejs trwa rowne 3 godziny, praktycznie caly czas lecimy nad Morzem Srodziemnym, pod nami widac wyspy i przeplywajace statki. Na pokladzie ponownie rozdawane sa cieple posilki, tym razem zestaw wyglada jednak tak samo ja w dniu wczorajszym, wiec nie ma duzej ekscytacji. Kilka minut przed godzina 9 przyziemiamy na pasie lotniska w Marsylii, zlokalizowane jest jak wiekszosc lotnisk nad woda, ladujac mozna odnosic wrazenie, ze za chwile wpadnie sie do wody ;) Po wyjsciu z samolotu (przez rekaw) pasazerowie musza przejsc przez kontrole paszportowa – to reakcja Francji na zamachy terrorystyczne z Paryza. Potem jeszcze odbior walizki z tasmociagu, jej kondycja po kolejnym locie jest juz bardzo nadszarpnieta, nadszedl czas na zakup nowki sztuki. Wychodze z lotniska i kieruje sie do przystanku autobusowego shuttle bus, ktory podwozi bezposrednio do stacji kolejowej, skad lokalne pociagi odjezdzaja na glowny dworzec Marsylii Saint Charles. Bilet laczony kosztuje 5,60 EUR, mozna takze pojechac autobusem bezposrednio do centrum, ale to juz drozsza przyjemnosc. Po raz kolejny moje trzy karty platnicze odmawiaja posluszenstwa w automacie, musze udac sie do okienka kasowego, tam bezproblemowo udaje sie dokonac transakcji karta. Poniewaz w niedziele pociagi kursuja znacznie rzadziej niz w dni robocze, to czas spedzam na szwedaniu sie po lotnisku. Z przydatnych informacji – bardzo dobrze funkcjonuje darmowe wi-fi, z ktorego mozemy korzystac. Okolo godziny 11:00 docieram na dworzec Saint Charles, pogoda dopisuje, moj humor takze, poprawiam go sobie kanapka z McDonald’s. 
Spacerkiem udaje sie do hotelu Des Allees, po drodze przed licznymi kawiarniami siedza w wiekszosci arabscy mezczyzni, kobiet tradycyjnie brak. Kiedy nastepnego ranka opuszczam hotel przed 7 rano, oni juz zaczynaja okupywac miejsca przy stolikach, jak widac opieka socjalna we Francji ma sie calkiem dobrze. Po odswiezeniu sie i krotkiej drzemce w alabastrowej poscieli na szerokim lozu ruszam w miasto, pogoda jest coraz lepsza, moge spacerowac w szortach i t-shircie. Marsylia urzeka mnie od pierwszego wejrzenia, duzo ludzi na deptakach, zadbane budynki, roznorodne style architektoniczne, kolorowi ludzie. Duze wrazenie robi na mnie port, w ktorym cumuja zaglowki i motorowki, nieco przypomina do jachty milionerow z Nicei czy Monako, mile wspomnienia sprzed lat wracaja. Docieram do murow obronnych i umieszczonego na nich punktu widokowego, skad roztacza sie wspanialy widok na miasto. Pozniej wkraczam w mniej uczeszczane uliczki miasta, rowniez prezentuja sie zachwycajaco, dominuje niewymuszona elegancja,  bardzo przypadaja mi do gustu nowoczesne tramwaje, a zwlaszcza ich metaliczny kolor.
Nastepnego dnia wstaje bladym switem, nadrobilem zaleglosci w spaniu i ruszam do dworca kolejowego St. Charles. Na odjazd pociagu w taryfie OUIGO nalezy zglosci sie na 30 minut przed odjazdem pociagu i okazac wydrukowana karte pokladowa. Bezplatnie przewiezc mozna jedna sztuke bagazu podrecznego oraz torebke, za wiekszy bagaz trzeba juz placic. Po weryfikacj dokumentow mozna przejsc na peron i zajac miejsce w pociagu. Do obslugi polaczen uzywane sa starsze sklady pociagow TGV, co nie znaczy, ze komfort podrozy jest niski. Wagony sa pietrowe, ustawienie siedzen to 2-3. Pociag z gracja i duza szybkoscia przemierza kolejne kilometry, po niecalych dwoch godzinach jestem juz na dworcu Lyon Saint-Exupery. Pociagi OUIGO maja to do siebie, ze zatrzymuja sie na mniejszych dworcach poza centrami miast, do centrum Lyonu trzeba sie zatem dostac szybkim tramwajem, koszt biletu w dwie strony to ok. 30 euro, przejazd trwa pol godziny a tramwaje kursuja co ok. 15 minut. Na glownym dworcu kolejowym Part-Dieu ruch jak w ulu, po drugiej stronie ulicy znajduje sie duze centrum handlowe, ktore zapewne takze generuje spory ruch. Niestety, pogoda zaczyna sie psuc i kiedy docieram na miejsce do hotelu zaczyna padac. W koncu jednak zaczyna sie przejasniac i moge ruszyc w trase wzdluz Saony. W Lyonie ulice wydaja sie bardziej szerokie niz w Marsylii, przestrzeni jest tez duzo wiecej, a spacer wzdluz rzeki przypomina mi letnie wedrowki po Paryzu. Przy jednej z glownych ulic zatrzymuje sie na croissanta i cappuccino, milo spedzam czas na lekturze ksiazki, zazwyczaj mam ze soba cos do czytania w podrozy, to bardzo dobry sposob na znalezienie sobie zajecia, np. w kolejce czy oczekiwaniu na boarding. Moja uwage zwraca zlokalizowany basen przy brzegu rzeki, mimo dosc kaprysnej aury w basenie odbywa sie trening i umiesnieni plywacy bija nury w zimnej wodzie. Bardzo ciekawa sprawa.

Nastepnego dnia jeszcze przed 7 rano opuszczam hotel i z dworca Part-Dieu odjezdzam na lotnisko. Tuz przed dworcem dostrzegam trzech kolarzy z Polski w koszulkach grupy PKP z rowerami, tak jak sie domyslam rowniez leca do Krakowa linia easyJet. Poszczegolne terminale lotniska LYS sa od siebie dosc mocno oddalone, wedrowka z przystanku tramwajowego do Terminala 3, skad odlatuja tanie linie zajmuje dobry kwadrans, do tego nalezy jeszcze doliczyc kontrole bezpieczentswa oraz dlugi marsz do miejsca, z ktorego dolatuja maszyny, gdyz jest oddalone o kilkaset metrow. Pokonanie korytarzy i labityntu zajmuje dobrych kilka minut, jesli komus sie spieszy, to moze sie mocno zdziwic i nie zdazyc na samolot, trzeba jeszcze pamietac o czekajacej nas kontroli paszportowej. Pasazerow jest calkiem sporo, obsluga lotniska oferuje bezplatne nadanie bagazu do luku, oczywiscie skwapliwie korzystam z tego rozwiazania. Rejs przebiega bez fajerwerkow i w samo poludnie laduje na lotnisku Balice w Krakowie. Mam duzo czasu do wieczornego rejsu z Krakowa do Warszawy, pociagiem docieram do centrum miasta, krotka wizyta w grodzie Kraka jest jak najbardziej wskazana. Czas na wizyte w Starbucks Coffee i sprobowanie nowosci „cold brew”, zimny napoj kawowy z kostkami lodu dobrze mi robi. Przed godzina 19:00 melduje sie z powrotem na lotnisku w Krakowie, zajmuje miejsce w priorytetowej kolejce do odprawy, odbieram karte pokladowa i przechodze do nowej czesci terminala, robi wrazenie. Barwy jak to na polskich lotniskach szaro-pomaranczowe, ale zaproponowane rozwiazania architektoniczne w postaci wydzielonych przestrzeni/stref dla pasazerow poszczegolnych gate’ow bardzo mi sie spodobaly. Boarding rozpoczyna sie o czasie, do samolotu dypu Dash zostajemy przewiezieni autobusem. To dla mnie lot wyjatkowy, goszcze bowiem 250. raz na pokladzie samolotu. Szefowa pokladu p. Katarzyna Woznica wita na pokladzie tego bezposredniego rejsu do Warszawy, kapitanem jest p. Slawomir Kaszubowski, z ktorym mialem juz przyjemnosc leciec. Zaraz po starcie serwowane jest Prince Polo i szklaneczka wody, ja zabieram sie za lektura magazynu pokladowego Kalejdoskop. Nie zdazylem dotrzec do konca, bo w kabinie juz gasna swiatla i zblizamy sie do lotniska Okecie. Do widzenia!


Sycylijska mafia z Palermo / 08.04.2016 - 10.04.2016

W czwartkowy wieczor melduje sie pod warszawskim Dworcem Centralnym i oczekuje na przyjazd autokaru Lux Express, ktory zawiezie mnie do Berlina. Po raz kolejny upatrzylem sobie wylot z lotniska Schönefeld, to niemal staly punkt kazdej podrozy. Po nocy w autobusie o poranku wysiadam przed terminalem lotniska SXF, moj rejs linii Ryanair do Palermo startuje dopiero o godzinie 13:30. Wizyta na Sycylii od pewnego czasu chodzila mi juz po glowie, a poniewaz udalo mi sie skomunikowac weekendowe polaczenia lotnicze i znalezc korzystne ceny, to nie wahalem sie dluzej i zdecydowalem sie na kolejny wyjazd do Wloch.
Poniewaz tym razem lece linia Ryanair, to jestem obslugiwany z innej czesci terminala pasazerskiego niz zazwyczaj, kiedy latalem linia easyJet. Boarding rozpoczyna sie punktualnie, pani z obslugi oferuje mi darmowe nadanie walizki do luku bagazowego, wiec skwapliwie korzystam z tej opcji. Po co dzwigac, skoro moze to zrobic obsluga? ;) System przewoznika podczas odprawy online nie byl dla mnie laskawy, przypadlo mi srodkowe miejsce w ostatnim rzedzie samolotu po jego lewej stronie. Nie czuje sie komfortowo bedac wcisniety w fotel przy startu, ale po osiagnieciu wysokosci przelotowej jest juz lepiej, mimo ze z uwagi na lekkie turbulencje co kilka minut wlaczana jest sygnalizacja zapiecia pasow. Na szczescie udaje mi sie skupic na lekturze ksiazki i po 3 godzinach rejsu docieram nad Morze Srodziemne. Lotnisko zlokalizowane jest tuz nad morzem, dosc dlugo kolujemy po plycie lotniska, ale warto bylo czekac, gdyz po wyjsciu z samolotu uderza mnie przyjemne letnie powietrze. Samo lotnisko nie robi milego wrazenia, jest dosc male i ponure. Przed terminalem znajduje sie przystanek, linia autobusowa dociera bezposrednio do centrum miasta, autobusy odjezdzaja co 30 minut, bilet jednorazowy kosztuje 7 euro. Trafiamy na godziny szczytu, wiec im blizej srodmiescia, tym autobus wolniej jedzie, po okolo godzinie docieram na plac Juliusza Cezara tuz przy glownej stacji kolejowej. Zglodnialem, wiec postanawiam skosztowac kuchni sycylijskiej i w dworcowym punkcie bistro zamawiam ryzowa kulke z nadzieniem serowym arancini, rozplywa sie w ustach ;) Oprocz tego biore jeszcze na wynos focaccie, ktora zjadam na kolacje. Obok znajduje sie takze McDonald’s, ale jego oferta jest ubozsza niz w klasycznym lokalu, ceny sa zas wyzsze.

Kiedy juz uzupelnilem zapas kalorii docieram do mieszkania, w ktorym spedzie najblizsze dwie noce, miejsce nazywa sie Bed & Breakfast White – od pierwszego wejrzenia sie nim zachwycam. Pokoj jest bardzo przestronny i minimalistycznie urzadzony, podoba mi sie takze nowoczesna kuchnia. Dodatkowo mam do dyspozycji przestronny balkon z widokiem na gory, gdzie po rozpakowaniu swojego dobytku napajam sie promieniami zachodzacego slonca. Czas ruszyc w miasto, jest wiosennie i kolorowo, dominuje typowo wloska zabudowa, w tym okna z okiennicami. Rozpoczyna sie weekend, przechodnie szybko uciekaja z miasta do swoich mieszkan. Kieruje sie naprzod wzdluz Via Roma, po drodze udaje mi sie dostac w kiosku znaczki pocztowe (co jest w Italii problematyczne, o czym sie juz kilkakrotnie przekonalem), nieopodal znajduje sie monumentalny gmach poczty, skad nastepnego dnia wysylam widokowki do Polski. Czas po raz kolejny sprobowac lokalnych przysmakow, tym razem pora na deser, czyli lody (gelato), tradycyjne galkowe z lodziarni w poblizu Piazza San Domenico. Jest juz ciemno, kiedy wracam do mieszkania; przed snem przygotowuje sobie jeszcze filizanke espresso i zagryzam cantuccini i na sam koniec degustuje jeszcze drinka imitujacego piña colade. Rano budze sie rzeski jak skowronek, jeszcze bardziej ozywia mnie aromat swiezo zaparzonego cappuccino, sniadanie serwowane w obiekcie jest naprawde godne polecenia. Niestety, tego dnia pogoda nie jest juz tak ladna jak w piatkowe popoludnie, nad Sycylia wisza ciemne geste chmury, czym predzej ruszam wiec w strone morza, bo dla mnie zawsze stanowi ono jedna w ciekawszych atrakcji. Po drodze mijam ogrod botaniczny (Orto botanico di Palermo), by chwile pozniej wkroczyc do pieknego kompleksu parkowego Villa Giulia, gdzie przechadzam sie uroczymi alejkami, podziwiam bogata roslinnosc i architekture. W pewnym miescie na ziemi dostrzegam ... plastikowy pistolet-zabawke i od razu przypomina mi sie, ze przeciez jestem w miescie rzadzonym przez mafie. :D
Czesc portowa w zaden sposob nie zachwyca, jest sporo betonu a zaniedbane trawniki sluza pieskom za toalete, obraz nedzy i rozpaczy. Po przejsciu kilkuset metrow docieram do poteznej bramy, za ktora znajduje sie Via Vittorio Emanuele, jeden z wazniejszych i najbardziej reprezentatywnych ciagow komunikacyjnych Palermo. W poblizu odkrywam supermarket Carrefour, nie bylbym soba, gdybym nie wszedl do srodka, udaje mi sie dostac w nim bezkofeinowa kawe Lavazza oraz charakterystyczny dla tego regionu napoj Chino produkowany z czerwonych nieco gorzkich sycylijskich pomaranczy. Tuz przy kasie dostrzegam chrupiace rurki z kremem – to cannoli wypelnione serkiem ricotta, lokalny deser wywodzacy sie z Palermo, smakuje wybornie. Kiedy wychodze ze sklepu okazuje sie, ze rozpadalo sie na dobre, musze wiec ograniczyc nieco moja wedrowke po miescie i dopiero po poludniu, kiedy sie wypogadza, ruszam w kierunku starego miasta.  Po drodze w jednym z barow zamawiam calzone z frytkami,palce lizac! Juz najedzony kontynuuje spacer, podziwiam najbardziej znane miejsca w Palermo jak Piazza Bellini, fontanna Pretoria czy Quattro Canti a slonce niesmialo przebija sie przez chmury. Wedruje po waskich uliczkach, zagladam na bazarki i do sklepow z mydlem i powidlem prowadzonych przez emigtantow z krajow arabskich czy z Indii. Na bardzo malym obszarze krzyzuja sie rozne kultury, ale odnosze wrazenie, ze nikt nikomu tutaj nie przeszkadza. W koncu docieram do Via della Liberta, na ktorej zlokalizowane sa najbardziej prestizowe marki jak Louis Vuitton czy Gucci. Wsrod butikow czolowych projektantow wloskiej mody znajduje ku mojej wielkiej uciesze salon firmowy Bialetti, jako fan kawy czuje sie tak jak u siebie, do mojej kolekcji trafia kawiarka Dama na 3 filizanki, z pewnoscia bedzie mila namacalna pamiatka z wycieczki. Mialem ochote spedzic wieczor na imprezie, ale pogoda po raz kolejny splatala figla i nie bylo innej opcji jak zaszyc sie w pieleszach.
Niedzielny poranek uplywa mi pod znakiem spacerow po okolicy, ogladam pociagi na pobliskim dworcu kolejowy, akurat przybywa nocny pociag z Rzymu z dworca Roma Termini, skład jest niesamowicie długi, końca nie widać. Jeszcze łyk włoskiej kawy i pora zbierać się na autobus Terravision, który z dworca autobusowego przewiezienie mnie bezpośrednio na lotnisko w odległym Trapani, skąd odlecę w rejs Ryanairem do Warszawy – Modlin. W autobusie jest komplet pasażerów, warto zatem zadbać o wcześniejszą rezerwację biletów. Podróż do Trapani trwa niecałe 2 godziny, wysiadam tuż przed wejście do strefy odlotów, przepakowuję manatki i ruszam do kontroli bezpieczeństwa zlokalizowanej na górnym poziomie terminala. Samo lotnisko to raptem kilka bramek, jeden sklepik i kawiarnia/restauracja, ceny jak to na lotniskach są szalone. Wprawdzie nie brakuje wolnej przestrzeni, ale miejsc do siedzenia brakuje, całkiem sporo turystów, także z Polski. Tym razem największą grupę podróżnych stanowią polscy emeryci, większość z nich stawia dopiero pierwsze kroki w samodzielnym lataniu. Pojawia się także nieodłączony element wyposażenia klasycznego Janusza, czyli reklam z Biedronki. Państwo siedzący obok mnie nie potrafią zrozumieć, że załoga samolotu we Włoszech nie jest polskojęzyczna, ze stewardem próbują się dogadać na migi. O losie! Na szczęście lot jest nieco krótszy niż rejs z Berlina i nie występują turbulencje, punktualnie przybywa do Modlina. Halo Centralo!


Dubrovnik - perła Adriatyku / 26.06.2015 - 30.06.2015

Znacie Ev’ry Night, znacie? :-P A scislej mowiac, czy znacie teledysk do tego „hita-kita” Mandaryny? Jesli kojarzycie jego lokalizacje, to bedziecie wiedziec, dokad wybralem sie w kolejna podroz, ktora tym razem rozpoczynam w moim ulubionym Berlinie. Pomysl na odwiedzenie Chorwacji zrodzil sie w mojej glowie kilka lat temu, kiedy lecac do Neapolu kapitan zwrocil nasza uwage na widniejace w dole mury obronne Dubrovnika. Chorwackie wybrzeze Adriatyku wygladalo z lotu ptaka bardzo atrakcyjnie, wiec zimowa pora zarezerwowalem bilety na trasie Berlin Schönefeld – Dubrovnik – Berlin Schönefeld. W sobotnie przedpoludnie pociagiem Airport Express z dworca ZOO docieram na lotnisko SXF, wyglada ona tak samo nieatrakcyjnie jak zawsze, nowy port lotniczy Berlin Brandenburg International (BER) stoi wybudowany juz od kilku ladnych lat, niestety wady konstrukcyjne spowodowaly, ze gigantyczna inwestycja wciaz nie zostala oddana do uzytku i chcac uniknac blamazu wladze nie podaja nowego terminu otwarcia BBI. Nieoficjalnie mowi sie nawet o 2019 roku...
Po dotarciu do pomaranczowej czesc terminalu, gdzie znajduja sie wylacznie stanowiska odpraw linii easyJet. Mam jeszcze okolo 30 minut do rozpoczecia odprawy na moj rejs, zajmuje miejsce w zatloczonym i mocno podniszczonym terminalu i uwaznie lustruje pasazerow, z ktorych zdecydowana wiekszosc stanowia Polacy, co wiecej, to oni wlasnie licznie udaja sie do Dubrovnika. Ustawiam sie w kolejce do odprawy i dostaje pomaranczowa karte pokladowa, jestem chyba jedynym, ktory prosi o tradycyjna karte, poniewaz wszyscy maja wydrukowane karty online. Rowniez posiadam taki wydruk, ale jak tylko moge staram sie odbierac tradycyjne boarding passy, to takie moje hobby. Po kontroli bezpieczenstwa i  przejsciu przez sklep wolnoclowy kiedy zerkam na monitor okazuje sie, ze wylot bedzie opozniony okolo 40 minut. Tak jak podejrzewam dzieje sie tak z powodu poznego przylotu samolotu na berlinskie lotnisko. Dopiero przy bramce widac, jak wiele turystow wybralo ten sam kierunek. Startujemy w koncu okolo godzine po czasie, ale kapitan nadrabia opoznienia i tragedii nie ma, bo na miejscu jestesmy jedynie ok. 20 – 30 minut po czasie. Bardzo duze wrazenie robi ladowanie, samolot szybuje nad lazurowymi wodami Adriatyku, by wzbic sie na specjalne wzniesienie, na ktorej usypany jest pas startowy. Po wyjsciu z Airbusa od razu staje oko w oko z goracym powietrzem, slonce mocno opalizuje. Jeszcze tylko blyskawiczna kontrola paszportowa i juz jestem w przestronnej hali przylotow, gdzie mila niespodzianke stanowi bankomat chorwackiej sieci banków, w ktorego polskim odpowiedniku mam konto w Polsce.
W hali przylotow zlokalizowane jest rowniez stanowisko przewoznika Atlas, ktory kursuje miedzy lotniskiem DBV a dworcem autobusowym. Autobus jest juz mocno wypelniony, ale jeszcze znajduje wolne miejsce i po kilku minutach odjezdzamy. Bardziej oplaca sie kupic bilety w dwie strony, platnosc tylko gotowka. Dojazd do centrum trwa okolo 30-40 minut. W Chorwacji swieci piekne slonce, przez okna autokaru kontempluje bajkowe krajobrazy Riwiery Adriatyku. Dla tej okolicy charakterystyczne sa strome urwiska opadajace wprost do morza, turkusowa woda pieknie wspolgra z dzika, nieco orientalna roslinnoscia, co jakis czas widac egzotyczne palmy, a w oddali blyszcza pomaranczowe dachowki domostw w Dubrowniku.
Po wyjsciu z autobusu umieram z pragnienia, ale dzielnie walcze z pragnieniem i decyduje sie najpierw dotrzec do kwatery, w ktorej mam zarezerwowany nocleg. W tych stronach o klasyczny hotel raczej ciezko, sa bardzo drogie hotele pieciogwiazdkowe a hoteli klasy sredniej praktycznie sa nieobecne, Chorwacja ma za to do zaoferowania liczne apartamenty, wille czy kwatery prywatne. Moje mieszkanie znajduje sie jak to zwykle bywa na wzgorzu, by sie tam wdrapac musze niezle sie napocic, zar leje sie z nieba, ale piekne widoki na nowy port i zatoke wynagradzaja trudy wspinaczki.  Po rozgoszczeniu sie w mieszkaniu i odpoczynku wracam do miasta, tym razem pokonanie kamiennych schodkow nie przysparza mi trudnosci, bowiem zbiegam w dol. Po drodze na dworzec autobusowy mijalem hipermarket Konzum i to wlasnie tam kieruje pierwsze kroki, by zobaczyc, jakie specjaly goszcza na chorwackich polkach. Okazuje sie, ze nie roznia sie tak bardzo od tego, co mozna zobaczyc w Polsce, ale udaje mi sie upolowac m.in. gruszkowy cydr Somersby, ktory dotychczas pilem w ubieglym roku w Bulgarii. O dziwo zaskakuja mnie ceny, ktore wydaja sie byc wyzsze niz w Polsce, np. pollitrowa Coca Cola to wydatek 5 zl. Na szczescie przy kasie znajduje tez widokowki, wiec wieczorem bede mogl je wypisac. Po wyjsciu ze sklepu kieruje sie wzdluz nowego portu do scislego centrum miasta, moja uwage zwracaja eleganckie jachty zacumowane przy brzegu, wyglada to niczym w Saint Tropez, nie przypuszczalbym, ze to takie elegancki kurort. Slonce powoli zachodzi, kiedy po dluzszym spacerze docieram na starowke, ktora jest okolona poteznymi murami obronnymi, ktore uchodza za swoista wizytowke miasta. Przy bramie stoja przebrani za straznikow mlodzi chlopcy z bronia, zaraz za zwodzonym mostem przenosimy sie do innego swiata, marmurowe chodniki az blyszcza w zachodzacym sloncu. Turysci przechadzaja sie po glownym deptaku miasta Stradun, podazam za nimi docieram do pieknego placu z katedra, bogato zdobione fasady budynkow az bija blaskiem, cala starowka jest w kremowej tonacji zdobiona bogaro marmurem. Po przejsciu za kolejna brame znajduje sie maly cypel, gdzie zlokalizowany jest maly stary port, skad odplywaja male stateczki turystyczne, wiekszosc z nich kursuje na niedaleka wyspe Lokrum, gdzie mozna rozkoszowac sie dziewiczymi plazami oraz podziwiac klasztor. Powoli zapada zmrok i zaczynam odczuwac zmeczenie, wracam do mojego apartamentu i zasypiam jak susel.
Kiedy budze sie w niedzielny poranek na niebie klebia sie deszczowe chmury, juz wiem, ze z plazowania nic nie bedzie. Po sniadaniu na tarasie postanawiam zatem pospacerowac ponownie po starowce i napawac sie widokami ze wzgorza. Mimo niedzielnego przedpoludnia czynne sa wszystkie sklepy a takze piekarnia nieopodal, moge sprobowac swiezego pieczywa oraz slynnego burka, nieoficjalnego przysmaku Chorwacji, przekaska jest bardzo smaczna, rowniez w wersji na zimno, polecam serdecznie. Po popoludniowej burzy momentalnie wypogadza sie, ruszam w kierunku plazy, by zobaczyc, czy rzeczywiscie sa takie kamieniste, za jakie uchodza. Okazuje sie, ze w poblizu starego miasta znajduje sie sztuczna plaza z eleganckimi lezakami, parasolami i klimatyzowanym klubem, z ktorego to glosnikow wydobywa sie dosc glosna muzyka house. Rozkladam sie na piasku, widac, ze poprawa pogody zmobilizowala turystow do masowego ruszenia na plaze. To bardzo dobra zapowiedz kolejnego dnia, ktory niemal w calosci od godzin wczesnoporannych spedzam na plazy korzystajac z kapieli slonecznych. Kilka razy zdecydowalem sie nawet wejsc do lodowatej wody, ale uksztaltowanie dna morskiego skutecznie uniemozliwialo spacery brzegiem plazy. Czas na plazy plynie powoli, przygladam sie korzystajacym z lata turystom, w poblizu na chwile rozklada sie takze duza rodzina z Polski, ale wkrotce dzieci krzykiem zmuszaja ich do zejscia z plazy. Po kapieli slonecznej na chwile zahaczam jeszcze na startowke, gdzie w jednej z waskich uliczek zlokalizowana jest poczta i moge wyslac widokowki do Polski i Szwajcarii. Upal w nagrzanych murach dosc ciezko zniesc, staram sie szybko przemknac w cieniu do mojego mieszkania. Zabieram moje manatki i zmykam na autobus Atlas jadacy w kierunku lotniska. Tym razem droga do portu lotniczego trwa jedynie nieco ponad kwadrans, wdrapuje sie po schodkach do hali odlotow i szukam miejsca, w ktorym moglbym poczekac na rozpoczecie odprawy.
Okazuje sie, ze jest tylko jedna kawiarnia okupowana przez pasazerow rejsu do Zagrzebia oraz
lotu czarterowego do Paryza. Udaje mi sie jednak znalezc miejsce na stolku barowym (uwielbiam!) i przez dluzsza chwile delektuje sie cappuccino. Po rozpoczeciu odprawy biletowo-bagazowej na rejs do Berlina (nieco wczesniej odlatuje maszyna easyJet do CDG) odbieram karte pokladowa (o dziwo jest to jedynie zwykla biala kartka papieru, bez zadnego koloru, a juz na pewno zupelnie nie taka ladna i pomaranczowa, do jakich przyzwyczail mnie tez przewoznik). Gladko przechodze przez kontrole bezpieczenstwa i znajduje sie w strefie duty free, gdzie tradycyjnie juz testuje nowe dla mnie zapachy perfum. Mam jeszcze duzo czasu, zamawiam Coca Colę w barku i siegam po lekture, ktora zabralem ze soba w podroz. Okazuje się, że boarding rozpocznie się nawet przed czasem, nie jestem przywyczajony do takich standardów i doceniam starania obsługi lotniska, gdyż dzięki temu możemy planowo wystartować i dotrzeć do Berlina przed czasem. Na pokładzie samolotu wita nas uśmiechnięta załoga easyJeta, jak to zwykle bywa, wśród załogi jest także jedna Polka - to już chyba klasyka gatunku przy berlińskiej bazie. Krótki po starcie wpadamy w chmury i samolotem zaczyna telepać, kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów i (płatny) serwis zostaje chwilowy wstrzymany. Na szczęście po około 10 minutach turbulencje ustają i do samego Berlina podróż przebiega bardzo spokojnie. Gute Nacht!                

Madrileño de Varsovia / 09.01.2015 - 11.01.2015

Pora na pierwszą podróż w tym roku. Już od dawna, zainspirowany utworem Marakesz 05:30 Agnieszki Maciąg, miałem zaplanowany lot easyJet z Berlina SXF do Maroka i połączenie powrotne z Madrytu do Warszawy linią Norwegian, pozostał mi do zakupienia jedynie odcinek RAK-MAD linią Ryanair, ale cena wydawała mi się mocno zawyżona jak na dwugodzinny lot tą tanią linią. Zdecydowałem się zatem na trasę alternatywną, zarezerwowałem połączenie z Berlina-Tegel do Madrytu linią Iberia Express, a do Berlina dostałem sie w piątek autokarem przewoźnika Polski Bus. Jazda autobusem niezmiernie mi się nudzila, ale zakup biletu na pociag EuroCity krótko przed wyjazdem był mało opłacalny, a głównym celem ponownej wizyty w stolicy Hiszpanii były zakupy na wyprzedażach w sklepach Inditexu.
Do mojego ulubionego Berlina na dworzec autobusowy ZOB dojezdzam w piatkowy wieczor, pogoda nie rozpieszcza, pada deszcz i wieje wiatr. Cale szczescie, ze pozniej aura sie poprawia i jest jak na ta pore roku calkiem znosnie. Po raz kolejny decyduje sie na nocleg w okolicy dworca ZOO, bo zalezy mi na dobrej komunikacji i bezposredniej bliskosci do Ku’dammu czy lokali typu fast food. Hostel & Hotel Aletto zlokalizowany jest przy Hardenbergstrasse, niemal tuz na tylach dworca ZOO. Sam obiekt jest bardzo duzy i wyglada na to, ze swiezo po remoncie, caly parter prezentuje sie niesamowicie nowoczesne, co jest mila odskocznia od czesto-gesto spotykanych wnetrz urzadzonych po taniosci. Zajmuje moje miejsce w pokoju, rozpakowuje maly bagaz podreczny i ruszam na miasto, na pierwszy ogien idzie supermarket Hit w przejsciu pod dworcem, gdzie juz tradycyjnie nabywam niemieckie slodycze niedostepne w Polsce. Pozniej jak to mam w zwyczaju skladam wizyte w restauracji McDonald’s, nie ma to jak wgryzac sie w przepysznego Veggie Burgera i popijac go cieplym kakao, w sam raz na taka zimowa wietrzna aure. Kiedy tak sobie siedze przy ladzie barowej i z poziomu antresoli lustruje co dzieje sie za oknem zauwazam, ze przestaje padac. Wzmocniony posilkiem i pozytywna energie z Berlina ruszam na Ku’damm, gdzie juz trwaja wyprzedaze, wchodze do kliku sklepow odziezowych, co mnie zastanawia, to fakt, ze artykuly przecenione w H&M sa sporo tansze niz w Polsce, kto by pomyslal. A przeciez zarobki Niemcow sa sporo wyzsze niz przecietne wynagrodzenia Polakow...
Jest piatkowy wieczor, wydawaloby sie, ze na miescie bedzie spory ruch, ale ulice wydaja sie dosc wyludnione, byc moze to paskudna pogoda wplynela na to, ze malo kto porusza sie pieszo. Dochodze w okolice Nollendorfplatz, podziwiam teczowa iluminacje nad stacja metra, my mamy tecze na Placu Zbawiciela, a oni np. teczowego misia oraz wlasnie wspomniane iluminacje kopuly nad stacja. Wracam do hotelu, czas nieco odpoczac i przygotowac sie do wieczornego wyjscia w tango, nie bylbym soba, gdybym w weekend w Berlinie odpuscil clubbing. Tym razem po dluzszej nieobecnosci odwiedzam Felixa, jeden z najbardziej eleganckich i swego czasu topowych klubow nocnych w Berlinie, mieszczacy sie na tylach luksusowego hotelu Adlon Palace przy Bramie Brandenburskiej. Przed wejsciem jest juz mala kolejka, ale kilka osob zostaje splawionych przez selekcjonera ze wzgledu na nieodpowiedni stroj. Szybki rzut oka pana na bramce, pyta ile osob chce wejsc, pewnie rzadko mu sie zdarza, ze ktos przychodzi w pojedynke, zwlaszcza ze przed chwila odprawil grupke cudzoziemcow z krajow nordyckich. Po chwili jestem juz wewnatrz, jeszcze tylko zyczenia „Viel Spass”, uiszczam oplate za wstep (polecam zapisac sie na liste gosci portalu 030, ktora uprawnia do tanszej wejsciowki) i marmurowymi schodami schodze w dol w glab klubu. Felix i tym razem mnie nie zawodzi, bardzo dobra muzyka, ladna oprawa wizualna, bardzo przyzwoicie ubrani goscie. Przed 4 nad ranem wracam do hotelu, tej nocy nie bedzie mi juz dane zasnac, bo o 05:05 odjezdza z przystanku przed dworcem ZOO moj autobus X9 na lotnisko Berlin-Tegel. Po okolo kwadransie jazdy pustawym autobusem (maly update: nieco zdrozaly bilety na komunikacje miejska; bilet jednorazowy na strefy AB to wydatek 2,70 euro zamiast 2,60 euro) docieram na lotnisko TXL. Wczesna pora, ale jest juz calkiem sporo pasazerow, moj lot linia Iberia Express odbywa sie z terminala D, droga do tej czesci jest dobrze oznaczona, a odprawa na poranny rejs do Madrytu juz trwa. Niestety, tym razem karta pokladowa znowu nie jest kolorowa, ale cala czarno-biala, no coz, najwidoczniej ladne karty pokladowe odchodza juz do lamusa. Najwiecej pasazerow zdecydowanie wybiera polaczenie linia AirFrance do Paryza, pewnie wiekszosc z nich leci dalej w swiat a port CDG to dla nich jedynie punkt przesiadkowy. Kontrola bezpieczenstwa bardzo sprawna, dalej niestety lotnisko nie prezentuje sie zbyt atrakcyjnie, to nieco wiekszy barak. Niestety na poprawe warunkow nie ma co liczyc, skoro na obrzezach stolicy jest juz wybudowane nowe lotnisko Berlin Brandenburg International. Niestety, jego otwarcie zostalo juz kilkakrotnie  przesuwane i obecnie nikt nie jest w stanie przewidziec, jak skonczy sie ten impas. Boarding rozpoczyna sie planowo, obsluga Iberii na lotnisku jest hiszpanskojezyczna, wyglada to nieco egzotycznie, ale to dodatkowy plus dla przewoznika. Pasazerow nie ma zbyt wielu, wiec mam duzo miejsca na nogi, system przyznal mi miejsce 26 D, zatem przy przejsciu. Niestety, akurat miejsce przy oknie bylo juz zajete, startujemy wczesnie, za oknem jeszcze jest ciemno i pada deszcz, ale sam manewr jest bardzo lagodny. Obsluga mila i oczywiscie hiszpanska, wiec moge podziwiac egzotyczna urode stewardes. Standardowo przed startem nastapila moja ulubiona czesc, czyli instrukcja bezpieczenstwa, przywital sie tez z nami kapitan. Sam lot przebiegal bez zadnych zaklocen, byl niesamowicie gladki i spokojny, wiekszosc pasazerow spala, ja tez zamknalem oczy na dluzsza chwile, aczkolwiek jak zawsze nie udalo mi sie zasnac. Okolo godziny 10 rozpoczynamy znizane do ladowania na lotnisku w Madrycie, za oknem widac juz gorzysto-pustynny krajobraz okolicy, dokladnie tak samo wygladalo to prawie 5 lat temu, kiedy w czerwcu 2010 lecialem do hiszpanskiej stolicy po raz pierwszy. Tym razem samolot koluje do nowoczesnego terminala 4, z ktorego odlatuja maszyny Iberii. Wychodzimy rekawem do terminala, zbytnio mi sie nie spieszy, wiec po opuszczeniu strefy dla pasazerow wjezdzam na drugie pietro na poziom odlotow i tam w McD zjadam hiszpanskie sniadanie: tosty z oliwa i pulpa pomidorowa oraz espresso. Po wyjsciu z lotniska wsiadam do bezplatnego autobusu lotniskowego, ktory podwozi mnie pod Terminal 1, skad w niedzielny poranek bede wracal linia Norwegian bezposrednio do Warszawy. Czas wsiasc w metro i dojechac do miasta, warto pamietac o tym, ze korzystajac ze stacji zlokalizowanej przy Terminalach 1-2-3 czy Terminalu 4 nalezy uiscic dodatkowa oplate w wysokosci 3 euro, ktora jest wliczona w cene biletu, tym samym zamiast 1,90 euro bilet na podziemna kolejke kosztuje 4,90 euro. Jeszcze 5 lat temu doplata wynosila 1 euro, jak widac ceny przejazdow na komunikacje miejska rosna. Wysiadam w centrum Madrytu na bocznej uliczce na stacji Noviciado, do hostelu Los Perales mam raptem 2 minutki, szybko trafiam na miejsce, czas nieco odpoczac i ruszac w miasto na podboj hiszpanskiej stolicy.
Po przejsciu kilkunastu metrow trafiam na glowna arterie miasta Gran Via, tlum ludzi spacerujacych na ulicach  jasno sugeruje, ze jest sobotnie popoludnie, ludzie robia duze zakupy, bo 6 stycznia wystartowaly wyprzedaze (z hiszpanskiego „las rebajas”). Mieszkancy Madrytu okupuja kawiarnie i knajpki (moja „wielka trojka”, czyli Starbucks Coffee, Dunkin’ Donuts & McDonald’s sa oczywiscie obecne, a jakzeby inaczej!) przy Gran Via, bardzo lubie wtopic sie w taki barwny tlum i obserwowac przechodniow.  Jako fan mody ciesze oko stylowkami hiszpanskich mezczyzn, przy nich Polska wydaje sie byc taka szara i bezbarwna. Pierwsze kroki kieruje do supermarketu Dia, posilam sie smacznym slodkim pieczywem i spaceruje dalej, delektujac sie tempem madryckiej arterii. Zagladam do ulubionych sklepow Inditexu, ceny tak jak podejrzewalem sa atrakcyjniejsze niz w Polsce, a to dopiero pierwsza tura przecen. Architektura ulicy bardzo mi sie podoba, wysokie bogato zdobione kolumnami kamienice z ogromnymi drzwiami robia wrazenie. Szybko przemierzam kolejne przecznice i docieram do Plaza de Cibeles, gdzie lokalizuje przystanek autobusowy, z ktorego w nocy  bede odjezdzal nocnym autobuse AeroExpress na lotnisko, koszt biletu to 5 euro, mozna je nabyc tylko u kierowcy.

W drodze powrotnej zahaczam o plac Puerta del Sol, pełno jest na nim różnych artystów ulicznych oraz grajków, przypomina mi się trasa, którą codziennie przechodziłem w czerwcu 2010 roku z hostelu do centrum miasta. Ach, te czerwcowe upały, wtedy w Madrycie spędziłem 4 dni, w tym jeden cały w Lizbonie, do dziś miło wspominam tamtą wycieczkę na początek wakacji. Przechodzę do galerii El Corte Ingles, to miejsce, w którym kolejki są największe, przypomina naszą starą Galerię Centrum, a na dole znajdują się delikatesy - gourmet (a tam np. batonik KitKat z cookies oraz woda mineralna z sokiem o smaku kiwi!). Mimo że jest już przed godziną 18 słońce jeszcze nie zaszło, to bardzo miła odmiana od klimatu w Polsce, kiedy obecnie robi się ciemno już przed 16. Na Gran Via wstępuję jeszcze po pamiątkową pocztówkę a potem zahaczam o pierwszy McDonald's w Hiszpanii jak głosi pamiątkowa tablica przed wejściem. I pomyśleć, że pierwszego Maca w Polsce w Sezamie już nie ma :( Łezka się w oku kręci.W środku dużo ludzi, korzystam z automatu i zamawiam po raz kolejny kakao Nesquick oraz kanapkę McChicken z sosem śródziemnomorskim, który nadaje jej innego kolorytu. Czas odpocząć przed wieczorną zabawą w hiszpańskiej stolicy. 

Kiedy wychodzę z mieszkania po północy okazuje się, że ulica wciąż pulsuje życiem, co ciekawe spotkamy tam nie tylko młodych ludzi, ale także sporo dystyngowanych par w średnim wieku wracających z kina czy teatru lub koncertu. W Polsce o tej porze na ulicach jest pusto, życie miejskie zamiera. Robi to na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Radzę też pamiętać, że zabawa w klubach rozpoczyna się tutaj znacznie później, bo dopiero ok. 2 w nocy, wcześniej mieszkańcy Madrytu okupują liczne bary z przekąskami (tapas) i raczą się alkoholem, widzę że publiczne picie piwa nie stanowi dla nich żadnego problemu (dziwne, ale w McD w Hiszpanii podają też piwo :D). Większość lokali gastronomicznych jest czynna całą dobę, zaskakują mnie otwarte o tej porze cukiernie serwujące donuty i inne lokalne słodkości. Yummy! Kiedy przed 4 rano pomykam z walizeczką na autobus nocny ulica wciąż nie śpi, powoli zaczynają wracać z zabawy pierwsi imprezowicze, postaram się zapisać w swoich wspomnieniach tą pozytywną cząstkę Hiszpanii. AeroExpress pojawia się na przystanku przy poczcie na Plaza de Cibeles ok. 10 minut przed rozkładowym odjazdem, ruszamy o 4 rano i już kwadrans później jesteśmy przy Terminalu 1 lotniska Barajas. Oficjalnie czas przejazdu zajmuje 40 minut, ale jak widać nocną porą ruch na ulicach jest znikomy i można błyskawicznie dostać się do stołecznego portu lotniczego.

Jak na tak wczesną porę ruch na lotnisku jest duży, w Terminalu 2 trwają już odprawy na rejsy do Frankfurtu czy Paryża, pierwsze operacje lotnicze startują o 6 rano. W WAW o tej porze zaczynają się pierwsze starty WizzAira, tradycyjni przewoźnicy rozpoczynają pierwsze starty godzinę później, dopiero po chwili uzmysławiam sobie, że z Hiszpanii do Niemiec jest dalej niż z Polski i ta różnica jest tym spowodowana, podobnie było w Porto. W Terminalu 1 Norwegian ma swoje stałe trzy stanowiska odprawy, obok są dwa miejsca dla WizzAira, kilkanaście dla linii easyJet a Ryanair ma tam nawet specjalnie wydzieloną sekcję. Mimo bladego świtu (a właściwie ciemnej nocy) ludzi koczujących w pobliżu jest sporo, część z nich nocowała na lotnisku, więc doceniam to, że tym razem nie musiałem się tak męczyć i mogłem się odświeżyć bezpośrednio przed podróżą, bo o śnie drugą noc z rzędu nie było mowy. Nie ma to jak intensywny wyjazd. Odprawa rozpoczyna się już ok. 04:45, szybko dostaję kartę pokładową i ruszam do kontroli bezpieczeństwa. Kiedy się odwracam widzę, że za mną wije się naprawdę pokaźna kolejka, Polaków nie widać/słychać prawie wcale, są za to młodzi Hiszpanie taszczący duże walizki, spore grupki się znają, podejrzewam, że po świątecznej przerwie wracają do kraju nad Wisłą studenci z programu Erasmus, bardzo to budujące, że ktoś z takiego kraju chce tutaj pomieszkać i postudiować, chociaż mieszkają we Wrocławiu i obserwując często licznie goszczących tam Włochów miałem nieodparte wrażenie, że przyjechali się tutaj zabawić ze Słowiankami a przy okazji wypić dużo wysokoprocentowych trunków. Correct me if I'm wrong...

Boarding rozpoczyna się ok. 40 minut przed odlotem i trwa dość długo, bo samolot jest niemal pełen, tym razem system automatycznie przydzielił mi miejsce 11 B, siedzę zatem w środku, ale moi współtowarzysze na szczęście nie zajmowali wiele miejsca. Personel pokładowy bardzo miły, panie rozdawały uśmiechy na prawo i lewo. Z kokpitu przed startem wszystkich pasażerów wita sympatyczny kapitan, informuje, że przez Skandynawię przeszedł huragan i po drodze będzie wiało, więc możemy spodziewać się turbulencji. Okazuje się, że pogoda obeszła się z nami bardzo łagodnie i cały lot nie zatrzęsło ani razu. Załoga również nie naprzykrzała się pasażerom z płatnym serwisem i przeszła przez kabinę jedynie raz kiedy za oknami było już słońce, bo start o 07:00 miał miejsce w ciemnościach. Już ok. godz. 10 po trzech godzinach przyjemnego lotu meldujemy się na Lotnisku Chopina w Warszawie, brr, jak zimno...