Kolejnego poranka zza okiennic widac piekne slonce, wiec juz o 7 wyruszam w droge na plaze, po drodze jeszcze tylko lyk aromatycznej kawy i croissant z migdalami i godzine pozniej rokladam sie juz na piasku nad morzem. Plaza Arinella jest szeroka i piaszczysta, ale niestety kolor piasku to szary, poza tym czesc wybrzeza jest zainfekowana przez sinice, wiec nie wyglada to najlepiej. Plaza o poranku jest wyludniona, w oddali widac jedynie prom plynacy do Francji lub na sasiednia Sardynie, do poludnia trwa u mnie zatem blogi relaks nad Morzem Srodziemnym. Niestety, po godzinie 12:00 znowu naplywaja ciemnie chmury i deszcz przegania mnie z plazy, wiec trzeba wrocic do miasta, w sumie to czas akurat na sieste. Wieczorem takze sie wypogadza, wiec spaceruja kolorowymi waskimi uliczkami Bastii, miasto jest naprawde przeurocze i bardzo zadbane, naprawde serdecznie polecam kazdemu, by sie tam wybral. Sobotni poranek to juz czas, by zbierac sie na lotnisko, na szczescie istnieje dobre skomunikowanie z lotniskiem w postaci shuttle busa odjezdzajacego spod dworca kolegowego w Bastii – cena biletu do 10 euro platne gotowka u kierowcy. Poranna cafe creme i ok. pol godziny pozniej jestem juz na lotnisku, pogoda idealna, obserwuje plyte lotniska, po ktorej koluja glownie maszyny lokalnego przewoznika Air Corsica. Po okolo godzinie przylatuje juz moj easyJet z Berlina i rozpoczynamy boarding. Adieu!
Korsarz z Korsyki / 02.09.2021 – 04.09.2021
Kolejnego poranka zza okiennic widac piekne slonce, wiec juz o 7 wyruszam w droge na plaze, po drodze jeszcze tylko lyk aromatycznej kawy i croissant z migdalami i godzine pozniej rokladam sie juz na piasku nad morzem. Plaza Arinella jest szeroka i piaszczysta, ale niestety kolor piasku to szary, poza tym czesc wybrzeza jest zainfekowana przez sinice, wiec nie wyglada to najlepiej. Plaza o poranku jest wyludniona, w oddali widac jedynie prom plynacy do Francji lub na sasiednia Sardynie, do poludnia trwa u mnie zatem blogi relaks nad Morzem Srodziemnym. Niestety, po godzinie 12:00 znowu naplywaja ciemnie chmury i deszcz przegania mnie z plazy, wiec trzeba wrocic do miasta, w sumie to czas akurat na sieste. Wieczorem takze sie wypogadza, wiec spaceruja kolorowymi waskimi uliczkami Bastii, miasto jest naprawde przeurocze i bardzo zadbane, naprawde serdecznie polecam kazdemu, by sie tam wybral. Sobotni poranek to juz czas, by zbierac sie na lotnisko, na szczescie istnieje dobre skomunikowanie z lotniskiem w postaci shuttle busa odjezdzajacego spod dworca kolegowego w Bastii – cena biletu do 10 euro platne gotowka u kierowcy. Poranna cafe creme i ok. pol godziny pozniej jestem juz na lotnisku, pogoda idealna, obserwuje plyte lotniska, po ktorej koluja glownie maszyny lokalnego przewoznika Air Corsica. Po okolo godzinie przylatuje juz moj easyJet z Berlina i rozpoczynamy boarding. Adieu!
Cyrulik sewilski / 24.10.2020
W sobotni poranek linia S9 docieram na lotnisko
Berlin Schönefeld – to juz ostatnie dni, kiedy funkcjonuje ono pod ta nazwa,
niebawem otwiera sie bowiem wyczekiwany od lat port lotniczy Berlin Brandenburg
International (BER). Przed wylotem podczas skanowania kart pokładowych obsluga
prosi o okazanie kodu QR wymaganego dla osób podróżujących do Hiszpanii.
Całkiem sporo osób nie wie o konieczności owej rejestracji, byli to głównie
wracający z Niemiec Hiszpanie, wszak był to ostatni lot na tej trasie. Rejs
trwa 3 h 10 min i nie wyroznia sie niczym szczegolnym, jest jednak zdecydowanie
ciszej niz zwykle, bowiem zaloga nie prowadzi sprzedazy w natarczywy sposob jak
to mialo miejsce do tej pory. Mam do dyspozycji caly rzad, wiec moge sie bardziej
wyciagnac. Po przylocie na lotnisko w Sevilli w korytarzu formowane są dwie
kolejki – jedna dla osób, które wypełnią formularz w wersji papierowej na
miejscu, druga dla osób z kodem QR. Przed 14:00 lotnisko wyglądało na mocno
wyludnione i poza pracownikami niemal nikogo tam nie było, szybkie zeskanowanie
kodu, przejście obok kamery termowizyjnej i „¡Bienvenido a España!”. Czas
zmienic garderobe na letnia, w Andaluzji sa 24 stopnie, jest slonecznie i zdaje
sie, ze wciaz trwa tam lato. W kasie biletowej w hali przylotow kupuje bilet
dzienny lotniskowy za 6 euro, co interesujace, Sewilla wydaje sie nieswiadomie
promowac turystyke jednodniowa – bilet tam i z powrotem wazny tego samego dnia
kosztuje 6 euro, w przypadku powrotu w innym dniu nalezy liczyc sie z wydatkiem
8 euro. Niesamowite :D Przystanek linii lotniskowej EA znajduje sie po lewej
stronie od wyjscia, jest bardzo dobrze oznaczony, autobus przyjezdza zgodnie z
rozkladem jazdy i po ok. 35 minutach docieram do przystanku koncowego Plaza de
Armas, skad do starego miasta jest juz rzut beretem. Juz w drodze do centrum
widac, ze Sevilla jest nieslychanie piekna, ma bardzo bogata architekture, kolorowe
wzornictwo, egzotyczna bujna roslinnosc, feeria barw az uderza po oczach. Ale
zanim napawam sie widokiem zabytkow, to pierwsze kroki kieruje do supermarketu
Mercadona, gdzie zaopatruje sie w kilka hiszpanskich przysmakow, bedzie wiec
flan, turron czy chorizo.
Senegalskie klimaty / 09.11.2019 - 11.11.2019
Berlin by easyJet / 10.11.2018
Sylwestrowo w Berlinie / 31.12.2017
Good bye, Air Berlin / 08.09.2017
Nothing Toulouse / 22.01.2017
Kierunek Berlin / 22.07.2016 - 23.07.2016
Po wyjściu z jednego z barów (oczywiście nie byłbym sobą, gdybym nie napił się ulubionego Red Bulla) czas ruszać w drogę powrotną na dworzec. Próbuję kupić bilet w automacie (ważne: można płacić tylko niemiecką kartą EC lub Maestro), ale transakcja zostaje za każdym razem odrzucona z niewiadomego powodu (podczas zakupu biletu do miasta wszystko odbyło się bezproblemowo), zrezygnowany wrzucam w końcu monety i oto mogę odebrać upragniony bilet. S-Bahn na lotnisko jedzie około 15 minut, jest jeszcze bardzo wcześnie, dochodzi 4 rano, ale otwierają się już pierwsze stoiska w strefie ogólnodostępnej, w lotniskowym supermarkecie zaopatruję się w słodkie pieczywo oraz sok ekologiczny, później jeszcze kawa w McD i ruszam do strefy oprawy linii Air Berlin. Dzięki ich niedzielnej promocji Super Sunday w połączeniu ze zniżką – 15 EUR oferowaną przez serwis Tripsta mogłem zarezerwować przelot za jedyne 5 EUR, to nie lada gratka, zwłaszcza że mogę dolecieć na główne lotnisko Tegel, z którego szybko można dostać się do centrum. Tym razem po raz kolejny zatrzymuję się w hotelu Metropolitan w ścisłym centrum, słynny Ku’damm jest oddalony o ok. 5-10 minut spacerem. Po dawce kofeiny i kalorii zawartych w kawie i toście z McDonald’s ruszam do kontroli bezpieczeństwa. Wprawdzie trwa poranny szczyt, wiele rejsów odlatuje z Kolonii, ale cała kontrola przebiega bardzo sprawnie, nie przechodzi się już przez klasyczną bramkę, ale trzeba wejść do kapsuły i rozciągnąć ramiona, a wtedy uruchomione zostaje skanowanie i po chwili możemy już przejść do strefy air side lotniska. Nie jestem już głodny, więc zatapiam się w lekturze, ale ponieważ przy moim wyjściu do samolotu nie ma gniazdka elektrycznego, a chcę podładować telefon, to przenoszę się do nieco odległej części terminala i zbieram się stamtąd dopiero, kiedy akurat startuje mój boarding. Na mojej karcie pokładowej mam przyznaną grupę B, która może wejść na pokład razem z pasażerami z grupy A, szybko zajmuję zatem moje miejsce 17C. Do Berlina polecimy samolotem Boeing 737, panie miło witają na pokładzie, w rękawie wystawiona jest prasa dla chętnych.Boarding trwa dość długo, gdyż poranny rejs ma bardzo dobre obłożenie i wszyscy pasażerowie muszą się usadowić. Kiedy podchodzę do mojego rzędu okazuje się, że ktoś zajął moje miejsce, na szczęście zakochana holenderska parka przesiada się na miejsca 17A i 17B według przydziału, a ja korzystając z ładnej pogody mogę nacieszyć oczy widokiem za oknami. Kapitan wita pasażerów i informuje, że nasz rejs na lotnisko Tegel w Berlinie potrwa około 45 minut. Wreszcie zostają uruchomione z silniki, a na małych ekraników, które wysunąły się spod sufitu, pojawia się animacja video z instrukcją bezpieczeństwa na wypadek wystąpienia sytuacji awaryjnej na pokładzie. W końcu kołujemy do progu pasa i wzbijamy się w powietrze, po osiągnięciu wysokości przelotowej 10 000 stóp załoga rozpoczyna serwis pokładowy, który na tym krótkim rejsie krajowym składa się z małego precelka piwnego oraz ciepłego lub zimnego napoju. Jestem pełen podziwu dla personelu, że na tak krótkim dystansie są w stanie obsłużyć pełen samolot pasażerów, następnie zebrać śmiecie i przygotować kabinę do lądowania. Na tle linii airBerlin polski narodowy przewoźnik ze szklaneczką wody i miniwafelkiem Prince Polo wypada bardzo blado. Maszyna kieruje się już na lotnisko Tegel, pilot rozpoczyna zniżanie, mijamy brandenburskie tereny zielone i gładko lądujemy na pasie startowym. Nieco schodzi nam nim dojedziemy do stanowiska postojowego i zainstalowany zostanie rękaw, ale oczekiwania na słodki smak czekoladowego serduszka ;) Hallo Berlin, ae you ready?!
Grek Zorba i Francja - elegancja / 15.04.2016 - 19.04.2016
Spacerkiem udaje sie do hotelu Des Allees, po drodze przed licznymi kawiarniami siedza w wiekszosci arabscy mezczyzni, kobiet tradycyjnie brak. Kiedy nastepnego ranka opuszczam hotel przed 7 rano, oni juz zaczynaja okupywac miejsca przy stolikach, jak widac opieka socjalna we Francji ma sie calkiem dobrze. Po odswiezeniu sie i krotkiej drzemce w alabastrowej poscieli na szerokim lozu ruszam w miasto, pogoda jest coraz lepsza, moge spacerowac w szortach i t-shircie. Marsylia urzeka mnie od pierwszego wejrzenia, duzo ludzi na deptakach, zadbane budynki, roznorodne style architektoniczne, kolorowi ludzie. Duze wrazenie robi na mnie port, w ktorym cumuja zaglowki i motorowki, nieco przypomina do jachty milionerow z Nicei czy Monako, mile wspomnienia sprzed lat wracaja. Docieram do murow obronnych i umieszczonego na nich punktu widokowego, skad roztacza sie wspanialy widok na miasto. Pozniej wkraczam w mniej uczeszczane uliczki miasta, rowniez prezentuja sie zachwycajaco, dominuje niewymuszona elegancja, bardzo przypadaja mi do gustu nowoczesne tramwaje, a zwlaszcza ich metaliczny kolor.
Nastepnego dnia jeszcze przed 7 rano opuszczam hotel i z dworca Part-Dieu odjezdzam na lotnisko. Tuz przed dworcem dostrzegam trzech kolarzy z Polski w koszulkach grupy PKP z rowerami, tak jak sie domyslam rowniez leca do Krakowa linia easyJet. Poszczegolne terminale lotniska LYS sa od siebie dosc mocno oddalone, wedrowka z przystanku tramwajowego do Terminala 3, skad odlatuja tanie linie zajmuje dobry kwadrans, do tego nalezy jeszcze doliczyc kontrole bezpieczentswa oraz dlugi marsz do miejsca, z ktorego dolatuja maszyny, gdyz jest oddalone o kilkaset metrow. Pokonanie korytarzy i labityntu zajmuje dobrych kilka minut, jesli komus sie spieszy, to moze sie mocno zdziwic i nie zdazyc na samolot, trzeba jeszcze pamietac o czekajacej nas kontroli paszportowej. Pasazerow jest calkiem sporo, obsluga lotniska oferuje bezplatne nadanie bagazu do luku, oczywiscie skwapliwie korzystam z tego rozwiazania. Rejs przebiega bez fajerwerkow i w samo poludnie laduje na lotnisku Balice w Krakowie. Mam duzo czasu do wieczornego rejsu z Krakowa do Warszawy, pociagiem docieram do centrum miasta, krotka wizyta w grodzie Kraka jest jak najbardziej wskazana. Czas na wizyte w Starbucks Coffee i sprobowanie nowosci „cold brew”, zimny napoj kawowy z kostkami lodu dobrze mi robi. Przed godzina 19:00 melduje sie z powrotem na lotnisku w Krakowie, zajmuje miejsce w priorytetowej kolejce do odprawy, odbieram karte pokladowa i przechodze do nowej czesci terminala, robi wrazenie. Barwy jak to na polskich lotniskach szaro-pomaranczowe, ale zaproponowane rozwiazania architektoniczne w postaci wydzielonych przestrzeni/stref dla pasazerow poszczegolnych gate’ow bardzo mi sie spodobaly. Boarding rozpoczyna sie o czasie, do samolotu dypu Dash zostajemy przewiezieni autobusem. To dla mnie lot wyjatkowy, goszcze bowiem 250. raz na pokladzie samolotu. Szefowa pokladu p. Katarzyna Woznica wita na pokladzie tego bezposredniego rejsu do Warszawy, kapitanem jest p. Slawomir Kaszubowski, z ktorym mialem juz przyjemnosc leciec. Zaraz po starcie serwowane jest Prince Polo i szklaneczka wody, ja zabieram sie za lektura magazynu pokladowego Kalejdoskop. Nie zdazylem dotrzec do konca, bo w kabinie juz gasna swiatla i zblizamy sie do lotniska Okecie. Do widzenia!
Sycylijska mafia z Palermo / 08.04.2016 - 10.04.2016
Poniewaz tym razem lece linia Ryanair, to jestem obslugiwany z innej czesci terminala pasazerskiego niz zazwyczaj, kiedy latalem linia easyJet. Boarding rozpoczyna sie punktualnie, pani z obslugi oferuje mi darmowe nadanie walizki do luku bagazowego, wiec skwapliwie korzystam z tej opcji. Po co dzwigac, skoro moze to zrobic obsluga? ;) System przewoznika podczas odprawy online nie byl dla mnie laskawy, przypadlo mi srodkowe miejsce w ostatnim rzedzie samolotu po jego lewej stronie. Nie czuje sie komfortowo bedac wcisniety w fotel przy startu, ale po osiagnieciu wysokosci przelotowej jest juz lepiej, mimo ze z uwagi na lekkie turbulencje co kilka minut wlaczana jest sygnalizacja zapiecia pasow. Na szczescie udaje mi sie skupic na lekturze ksiazki i po 3 godzinach rejsu docieram nad Morze Srodziemne. Lotnisko zlokalizowane jest tuz nad morzem, dosc dlugo kolujemy po plycie lotniska, ale warto bylo czekac, gdyz po wyjsciu z samolotu uderza mnie przyjemne letnie powietrze. Samo lotnisko nie robi milego wrazenia, jest dosc male i ponure. Przed terminalem znajduje sie przystanek, linia autobusowa dociera bezposrednio do centrum miasta, autobusy odjezdzaja co 30 minut, bilet jednorazowy kosztuje 7 euro. Trafiamy na godziny szczytu, wiec im blizej srodmiescia, tym autobus wolniej jedzie, po okolo godzinie docieram na plac Juliusza Cezara tuz przy glownej stacji kolejowej. Zglodnialem, wiec postanawiam skosztowac kuchni sycylijskiej i w dworcowym punkcie bistro zamawiam ryzowa kulke z nadzieniem serowym arancini, rozplywa sie w ustach ;) Oprocz tego biore jeszcze na wynos focaccie, ktora zjadam na kolacje. Obok znajduje sie takze McDonald’s, ale jego oferta jest ubozsza niz w klasycznym lokalu, ceny sa zas wyzsze.
Kiedy juz uzupelnilem zapas kalorii docieram do mieszkania, w ktorym spedzie najblizsze dwie noce, miejsce nazywa sie Bed & Breakfast White – od pierwszego wejrzenia sie nim zachwycam. Pokoj jest bardzo przestronny i minimalistycznie urzadzony, podoba mi sie takze nowoczesna kuchnia. Dodatkowo mam do dyspozycji przestronny balkon z widokiem na gory, gdzie po rozpakowaniu swojego dobytku napajam sie promieniami zachodzacego slonca. Czas ruszyc w miasto, jest wiosennie i kolorowo, dominuje typowo wloska zabudowa, w tym okna z okiennicami. Rozpoczyna sie weekend, przechodnie szybko uciekaja z miasta do swoich mieszkan. Kieruje sie naprzod wzdluz Via Roma, po drodze udaje mi sie dostac w kiosku znaczki pocztowe (co jest w Italii problematyczne, o czym sie juz kilkakrotnie przekonalem), nieopodal znajduje sie monumentalny gmach poczty, skad nastepnego dnia wysylam widokowki do Polski. Czas po raz kolejny sprobowac lokalnych przysmakow, tym razem pora na deser, czyli lody (gelato), tradycyjne galkowe z lodziarni w poblizu Piazza San Domenico. Jest juz ciemno, kiedy wracam do mieszkania; przed snem przygotowuje sobie jeszcze filizanke espresso i zagryzam cantuccini i na sam koniec degustuje jeszcze drinka imitujacego piña colade. Rano budze sie rzeski jak skowronek, jeszcze bardziej ozywia mnie aromat swiezo zaparzonego cappuccino, sniadanie serwowane w obiekcie jest naprawde godne polecenia. Niestety, tego dnia pogoda nie jest juz tak ladna jak w piatkowe popoludnie, nad Sycylia wisza ciemne geste chmury, czym predzej ruszam wiec w strone morza, bo dla mnie zawsze stanowi ono jedna w ciekawszych atrakcji. Po drodze mijam ogrod botaniczny (Orto botanico di Palermo), by chwile pozniej wkroczyc do pieknego kompleksu parkowego Villa Giulia, gdzie przechadzam sie uroczymi alejkami, podziwiam bogata roslinnosc i architekture. W pewnym miescie na ziemi dostrzegam ... plastikowy pistolet-zabawke i od razu przypomina mi sie, ze przeciez jestem w miescie rzadzonym przez mafie. :D
Czesc portowa w zaden sposob nie zachwyca, jest sporo betonu a zaniedbane trawniki sluza pieskom za toalete, obraz nedzy i rozpaczy. Po przejsciu kilkuset metrow docieram do poteznej bramy, za ktora znajduje sie Via Vittorio Emanuele, jeden z wazniejszych i najbardziej reprezentatywnych ciagow komunikacyjnych Palermo. W poblizu odkrywam supermarket Carrefour, nie bylbym soba, gdybym nie wszedl do srodka, udaje mi sie dostac w nim bezkofeinowa kawe Lavazza oraz charakterystyczny dla tego regionu napoj Chino produkowany z czerwonych nieco gorzkich sycylijskich pomaranczy. Tuz przy kasie dostrzegam chrupiace rurki z kremem – to cannoli wypelnione serkiem ricotta, lokalny deser wywodzacy sie z Palermo, smakuje wybornie. Kiedy wychodze ze sklepu okazuje sie, ze rozpadalo sie na dobre, musze wiec ograniczyc nieco moja wedrowke po miescie i dopiero po poludniu, kiedy sie wypogadza, ruszam w kierunku starego miasta. Po drodze w jednym z barow zamawiam calzone z frytkami,palce lizac! Juz najedzony kontynuuje spacer, podziwiam najbardziej znane miejsca w Palermo jak Piazza Bellini, fontanna Pretoria czy Quattro Canti a slonce niesmialo przebija sie przez chmury. Wedruje po waskich uliczkach, zagladam na bazarki i do sklepow z mydlem i powidlem prowadzonych przez emigtantow z krajow arabskich czy z Indii. Na bardzo malym obszarze krzyzuja sie rozne kultury, ale odnosze wrazenie, ze nikt nikomu tutaj nie przeszkadza. W koncu docieram do Via della Liberta, na ktorej zlokalizowane sa najbardziej prestizowe marki jak Louis Vuitton czy Gucci. Wsrod butikow czolowych projektantow wloskiej mody znajduje ku mojej wielkiej uciesze salon firmowy Bialetti, jako fan kawy czuje sie tak jak u siebie, do mojej kolekcji trafia kawiarka Dama na 3 filizanki, z pewnoscia bedzie mila namacalna pamiatka z wycieczki. Mialem ochote spedzic wieczor na imprezie, ale pogoda po raz kolejny splatala figla i nie bylo innej opcji jak zaszyc sie w pieleszach.
Dubrovnik - perła Adriatyku / 26.06.2015 - 30.06.2015
Okazuje sie, ze jest tylko jedna kawiarnia okupowana przez pasazerow rejsu do Zagrzebia oraz
Madrileño de Varsovia / 09.01.2015 - 11.01.2015
Jest
piatkowy wieczor, wydawaloby sie, ze na miescie bedzie spory ruch, ale
ulice wydaja sie dosc wyludnione, byc moze to paskudna pogoda wplynela
na to, ze malo kto porusza sie pieszo. Dochodze w okolice
Nollendorfplatz, podziwiam teczowa iluminacje nad stacja metra, my mamy
tecze na Placu Zbawiciela, a oni np. teczowego misia oraz wlasnie
wspomniane iluminacje kopuly nad stacja. Wracam do hotelu, czas nieco
odpoczac i przygotowac sie do wieczornego wyjscia w tango, nie bylbym
soba, gdybym w weekend w Berlinie odpuscil clubbing. Tym razem po
dluzszej nieobecnosci odwiedzam Felixa, jeden z najbardziej eleganckich i
swego czasu topowych klubow nocnych w Berlinie, mieszczacy sie na
tylach luksusowego hotelu Adlon Palace przy Bramie Brandenburskiej.
Przed wejsciem jest juz mala kolejka, ale kilka osob zostaje
splawionych przez selekcjonera ze wzgledu na nieodpowiedni stroj. Szybki
rzut oka pana na bramce, pyta ile osob chce wejsc, pewnie rzadko mu sie
zdarza, ze ktos przychodzi w pojedynke, zwlaszcza ze przed chwila
odprawil grupke cudzoziemcow z krajow nordyckich. Po chwili jestem juz
wewnatrz, jeszcze tylko zyczenia „Viel Spass”, uiszczam oplate za wstep
(polecam zapisac sie na liste gosci portalu 030, ktora uprawnia do
tanszej wejsciowki) i marmurowymi schodami schodze w dol w glab klubu.
Felix i tym razem mnie nie zawodzi, bardzo dobra muzyka, ladna oprawa
wizualna, bardzo przyzwoicie ubrani goscie. Przed 4 nad ranem wracam do
hotelu, tej nocy nie bedzie mi juz dane zasnac, bo o 05:05 odjezdza z
przystanku przed dworcem ZOO moj autobus X9 na lotnisko Berlin-Tegel. Po
okolo kwadransie jazdy pustawym autobusem (maly update: nieco
zdrozaly bilety na komunikacje miejska; bilet jednorazowy na strefy
AB to wydatek 2,70 euro zamiast 2,60 euro) docieram na lotnisko TXL.
Wczesna pora, ale jest juz calkiem sporo pasazerow, moj lot linia Iberia
Express odbywa sie z terminala D, droga do tej czesci jest dobrze
oznaczona, a odprawa na poranny rejs do Madrytu juz trwa. Niestety, tym
razem karta pokladowa znowu nie jest kolorowa, ale cala czarno-biala, no
coz, najwidoczniej ladne karty pokladowe odchodza juz do lamusa.
Najwiecej pasazerow zdecydowanie wybiera polaczenie linia AirFrance do
Paryza, pewnie wiekszosc z nich leci dalej w swiat a port CDG to dla
nich jedynie punkt przesiadkowy. Kontrola bezpieczenstwa bardzo sprawna,
dalej niestety lotnisko nie prezentuje sie zbyt atrakcyjnie, to nieco
wiekszy barak. Niestety na poprawe warunkow nie ma co liczyc, skoro na
obrzezach stolicy jest juz wybudowane nowe lotnisko Berlin Brandenburg
International. Niestety, jego otwarcie zostalo juz kilkakrotnie przesuwane
i obecnie nikt nie jest w stanie przewidziec, jak skonczy sie ten
impas. Boarding rozpoczyna sie planowo, obsluga Iberii na lotnisku jest
hiszpanskojezyczna, wyglada to nieco egzotycznie, ale to dodatkowy plus
dla przewoznika. Pasazerow nie ma zbyt wielu, wiec mam duzo miejsca na
nogi, system przyznal mi miejsce 26 D, zatem przy przejsciu. Niestety,
akurat miejsce przy oknie bylo juz zajete, startujemy wczesnie, za oknem
jeszcze jest ciemno i pada deszcz, ale sam manewr jest bardzo lagodny.
Obsluga mila i oczywiscie hiszpanska, wiec moge podziwiac egzotyczna
urode stewardes. Standardowo przed startem nastapila moja ulubiona
czesc, czyli instrukcja bezpieczenstwa, przywital sie tez z nami
kapitan. Sam lot przebiegal bez zadnych zaklocen, byl niesamowicie
gladki i spokojny, wiekszosc pasazerow spala, ja tez zamknalem oczy na
dluzsza chwile, aczkolwiek jak zawsze nie udalo mi sie zasnac. Okolo
godziny 10 rozpoczynamy znizane do ladowania na lotnisku w Madrycie, za
oknem widac juz gorzysto-pustynny krajobraz okolicy, dokladnie tak samo
wygladalo to prawie 5 lat temu, kiedy w czerwcu 2010 lecialem do
hiszpanskiej stolicy po raz pierwszy. Tym razem samolot koluje do
nowoczesnego terminala 4, z ktorego odlatuja maszyny Iberii. Wychodzimy
rekawem do terminala, zbytnio mi sie nie spieszy, wiec po opuszczeniu
strefy dla pasazerow wjezdzam na drugie pietro na poziom odlotow i tam w
McD zjadam hiszpanskie sniadanie: tosty z oliwa i pulpa pomidorowa oraz
espresso. Po wyjsciu z lotniska wsiadam do bezplatnego autobusu
lotniskowego, ktory podwozi mnie pod Terminal 1, skad w niedzielny
poranek bede wracal linia Norwegian bezposrednio do Warszawy. Czas
wsiasc w metro i dojechac do miasta, warto pamietac o tym, ze
korzystajac ze stacji zlokalizowanej przy Terminalach 1-2-3 czy
Terminalu 4 nalezy uiscic dodatkowa oplate w wysokosci 3 euro, ktora
jest wliczona w cene biletu, tym samym zamiast 1,90 euro bilet na
podziemna kolejke kosztuje 4,90 euro. Jeszcze 5 lat temu doplata
wynosila 1 euro, jak widac ceny przejazdow na komunikacje miejska rosna.
Wysiadam w centrum Madrytu na bocznej uliczce na stacji Noviciado, do
hostelu Los Perales mam raptem 2 minutki, szybko trafiam na miejsce,
czas nieco odpoczac i ruszac w miasto na podboj hiszpanskiej stolicy.W drodze powrotnej zahaczam o plac Puerta del Sol, pełno jest na nim różnych artystów ulicznych oraz grajków, przypomina mi się trasa, którą codziennie przechodziłem w czerwcu 2010 roku z hostelu do centrum miasta. Ach, te czerwcowe upały, wtedy w Madrycie spędziłem 4 dni, w tym jeden cały w Lizbonie, do dziś miło wspominam tamtą wycieczkę na początek wakacji. Przechodzę do galerii El Corte Ingles, to miejsce, w którym kolejki są największe, przypomina naszą starą Galerię Centrum, a na dole znajdują się delikatesy - gourmet (a tam np. batonik KitKat z cookies oraz woda mineralna z sokiem o smaku kiwi!). Mimo że jest już przed godziną 18 słońce jeszcze nie zaszło, to bardzo miła odmiana od klimatu w Polsce, kiedy obecnie robi się ciemno już przed 16. Na Gran Via wstępuję jeszcze po pamiątkową pocztówkę a potem zahaczam o pierwszy McDonald's w Hiszpanii jak głosi pamiątkowa tablica przed wejściem. I pomyśleć, że pierwszego Maca w Polsce w Sezamie już nie ma :( Łezka się w oku kręci.W środku dużo ludzi, korzystam z automatu i zamawiam po raz kolejny kakao Nesquick oraz kanapkę McChicken z sosem śródziemnomorskim, który nadaje jej innego kolorytu. Czas odpocząć przed wieczorną zabawą w hiszpańskiej stolicy.
Kiedy wychodzę z mieszkania po północy okazuje się, że ulica wciąż pulsuje życiem, co ciekawe spotkamy tam nie tylko młodych ludzi, ale także sporo dystyngowanych par w średnim wieku wracających z kina czy teatru lub koncertu. W Polsce o tej porze na ulicach jest pusto, życie miejskie zamiera. Robi to na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Radzę też pamiętać, że zabawa w klubach rozpoczyna się tutaj znacznie później, bo dopiero ok. 2 w nocy, wcześniej mieszkańcy Madrytu okupują liczne bary z przekąskami (tapas) i raczą się alkoholem, widzę że publiczne picie piwa nie stanowi dla nich żadnego problemu (dziwne, ale w McD w Hiszpanii podają też piwo :D). Większość lokali gastronomicznych jest czynna całą dobę, zaskakują mnie otwarte o tej porze cukiernie serwujące donuty i inne lokalne słodkości. Yummy! Kiedy przed 4 rano pomykam z walizeczką na autobus nocny ulica wciąż nie śpi, powoli zaczynają wracać z zabawy pierwsi imprezowicze, postaram się zapisać w swoich wspomnieniach tą pozytywną cząstkę Hiszpanii. AeroExpress pojawia się na przystanku przy poczcie na Plaza de Cibeles ok. 10 minut przed rozkładowym odjazdem, ruszamy o 4 rano i już kwadrans później jesteśmy przy Terminalu 1 lotniska Barajas. Oficjalnie czas przejazdu zajmuje 40 minut, ale jak widać nocną porą ruch na ulicach jest znikomy i można błyskawicznie dostać się do stołecznego portu lotniczego.
Jak na tak wczesną porę ruch na lotnisku jest duży, w Terminalu 2 trwają już odprawy na rejsy do Frankfurtu czy Paryża, pierwsze operacje lotnicze startują o 6 rano. W WAW o tej porze zaczynają się pierwsze starty WizzAira, tradycyjni przewoźnicy rozpoczynają pierwsze starty godzinę później, dopiero po chwili uzmysławiam sobie, że z Hiszpanii do Niemiec jest dalej niż z Polski i ta różnica jest tym spowodowana, podobnie było w Porto. W Terminalu 1 Norwegian ma swoje stałe trzy stanowiska odprawy, obok są dwa miejsca dla WizzAira, kilkanaście dla linii easyJet a Ryanair ma tam nawet specjalnie wydzieloną sekcję. Mimo bladego świtu (a właściwie ciemnej nocy) ludzi koczujących w pobliżu jest sporo, część z nich nocowała na lotnisku, więc doceniam to, że tym razem nie musiałem się tak męczyć i mogłem się odświeżyć bezpośrednio przed podróżą, bo o śnie drugą noc z rzędu nie było mowy. Nie ma to jak intensywny wyjazd. Odprawa rozpoczyna się już ok. 04:45, szybko dostaję kartę pokładową i ruszam do kontroli bezpieczeństwa. Kiedy się odwracam widzę, że za mną wije się naprawdę pokaźna kolejka, Polaków nie widać/słychać prawie wcale, są za to młodzi Hiszpanie taszczący duże walizki, spore grupki się znają, podejrzewam, że po świątecznej przerwie wracają do kraju nad Wisłą studenci z programu Erasmus, bardzo to budujące, że ktoś z takiego kraju chce tutaj pomieszkać i postudiować, chociaż mieszkają we Wrocławiu i obserwując często licznie goszczących tam Włochów miałem nieodparte wrażenie, że przyjechali się tutaj zabawić ze Słowiankami a przy okazji wypić dużo wysokoprocentowych trunków. Correct me if I'm wrong...
Boarding rozpoczyna się ok. 40 minut przed odlotem i trwa dość długo, bo samolot jest niemal pełen, tym razem system automatycznie przydzielił mi miejsce 11 B, siedzę zatem w środku, ale moi współtowarzysze na szczęście nie zajmowali wiele miejsca. Personel pokładowy bardzo miły, panie rozdawały uśmiechy na prawo i lewo. Z kokpitu przed startem wszystkich pasażerów wita sympatyczny kapitan, informuje, że przez Skandynawię przeszedł huragan i po drodze będzie wiało, więc możemy spodziewać się turbulencji. Okazuje się, że pogoda obeszła się z nami bardzo łagodnie i cały lot nie zatrzęsło ani razu. Załoga również nie naprzykrzała się pasażerom z płatnym serwisem i przeszła przez kabinę jedynie raz kiedy za oknami było już słońce, bo start o 07:00 miał miejsce w ciemnościach. Już ok. godz. 10 po trzech godzinach przyjemnego lotu meldujemy się na Lotnisku Chopina w Warszawie, brr, jak zimno...











