Pokazywanie postów oznaczonych etykietą metro. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą metro. Pokaż wszystkie posty

Chinka Czikulinka z Szanghaju / 30.09.2017 - 04.10.2017

Kolejny wrzesniowy weekend i tak sie sklada, ze przede mna kolejna podroz; tym razem czeka mnie pierwsze spotkanie z chinska kultura. Panstwo Srodka od dawna mnie kusilo; wprawdzie zdecydowanie bardziej wolalbym zobaczyc chinska stolice, ale skoro Qatar Airways z racji noworocznej promocji zaproponowal rejsy na trasie Warszawa-Doha-Szanghaj za jedyne 1240 zl, to postanowilem skorzystac. Tak sie zlozylo, ze nieco pozniej pojawil sie blad taryfowy linii Finnair, dzieki ktoremu wybiore sie do Pekinu w lutym 2018 roku. Odliczanie rozpoczęte, a tymczasem w piatek ok. godz. 16:00 bezposrednio po pracy melduje sie na Lotnisku Chopina, grzecznie zajmuje miejsce na koncu kolejki do odprawy biletowo-bagazowej katarskiego przewoznika. Wprawdzie otwartych jest kilka stanowisk, ale pasazerowie sa obslugiwanie w zwolnionym tempie, gdyz w swoich obowiazkach wprawiaja sie nowi lotniskowi agenci i potrzebuja wiecej czasu. Po podejsciu do stanowiska (bardzo) mlody pan weryfikuj moja wize chinska a jego trenerka dodaje, ze spodziewala sie po mnie biletu dla zalogi (staff ticket), gdyz na szyi mam zalozona smyczke z logo i identyfikatorem przewoznika. To taka pamiatka z mojego okresu pracy we wroclawskim biurze Qatar Airways, teraz to tylko mgliste wspomnienie, na szczescie moge latac po swiecie na potwierdzonych biletach, a nie mocno ryzykownych niepotwierdzonych biletach typu stand by. Odbieram karty pokladowe na moje rejsy, po raz pierwszy bede startowal z Warszawy na pokladzie samolotu szerokokadlubowego, kiedy ostatnio w styczniu 2014 roku lecialem QR z Okecia trase DOH-WAW-DOH obslugiwal jeszcze maly Airbus A320, teraz zas to codzienne polaczenie wykonywane jest przez maszyne Airbus A330. Kolejka do kontroli bezpieczenstwa ciagnie sie niemilosiernie, potrzebuje ponad 20 minut, by sie przez nia przebic, potem jeszcze kontrola paszportowa, ale po drodze znajduje chwilke na skropienie sie zapachem Chanel Egoist. Po podejsciu do stanowisk strazy granicznej potwierdzam doniesienia prasowe: zostaly one rozbudowane i teraz jest ich wiecej, co umozliwia szybsze przedostanie sie pasazerow do strefy Non-Schengen. Ostatnimi czasy zwiekszyla sie liczba operowanych kierunkow poza UE, w zwiazku z czym nalezalo zadbac o odpowiednia przepustowosc lotniska w tym obszarze. Boarding rejsu opoznia sie okolo kwadrans, gdyz przy bramce obok wciaz sa wywolywani podrozni odlatujacy rejsem LO do Chicago. W koncu mozemy zajac miejsca na pokladzie, samolot jest nowszego typu, pod siedzeniami nie ma skrzynek obslugujacych system rozrywki, wiec mam calkiem sporo przestrzeni na nogi. Samolot wzbija sie tym razem odpowiednio dluzej, co wynika z jego rozmiarow i odpowiednio wiekszej masy startowej, w koncu odrywamy sie od pasa startowego i ruszamy w kierunku wschodnim, rejs do Kataru trwa nieco ponad piec godzin, tam mam nieco ponad 2 godziny na przesiadke i ruszam w dalszy dziewieciogodzinny rejs do Szanghaju. Start ma miejsce ok. 02:30 w nocy czasu lokalnego, okolo godzine po starcie serwowana jest obiadokolacja i chwile pozniej zaloga rozpoczyna usypianie kabiny, stewardessy prosza o zasloniecie okien, gdyz lecac na wschod niebawem do kabiny wpadna pierwsze promienie slonca. Skupiam sie na pokladowym systemie rozrywki, o ile znakomita wiekszosc filmowych hitow mam obejrzana, to siegam po sprawdzone przeboje muzyczne a po dawce drinkow udaje mi sie nieco zasnac. Niestety, aura nas Szanghajem jest deszczowa, ladujemy w chmurach i dopiero tuz nad lotniskiem Pudong widac ziemie. 

Po wyjsciu z samolotu udaje sie do kontroli paszportowej, niestety na pokladzie nie rozdawano kart migracyjnych, w zwiazku z czym trace nieco czasu na wypelnienie zoltych formularzy (podstawowe dane osobowe oraz miejsce zatrzymania sie w Chinach), ktore znajdziemy na poleczkach umieszczonych przed stanowiskami strazy granicznej. O podobnym czasie laduje samolot Turkish Airlines ze Stambulu, przez co kolejka sie wydluza, ale za to juz po kontroli moge odebrac moj bagaz z tasmy i nie musze na niego czekac, jak to czesto bywa na innych lotniskach. Do mojego hotelu zlokalizowanego w samym centrum Szanghaju w poblizu Ulicy Nankinskiej docieram metrem, w punkcie obslugi klienta nabywam bilet (w formie papierowej karty, ktora przy wejsciu i wyjsciu ze stacji przyklada sie do czytnika) na 72 h na komunikacje miejska (koszt 45 CNY) i po okolo godzinie jazdy linia numer 2 wysiadam na stacji People’s Square. Po drodze na jednej z poczatkowych stacji podziemnej kolejki trzeba sie przesiasc ze skladu 4-wagonowego do 8-wagonowego odjezdzajacego z tego samego peronu po przeciwnej stronie. Warto dodac, ze przy wejsciu na stacje przeswietlane sa nasze bagaze, a podczas przemieszczania sie po miescie nalezy miec odpowiedni zapas czasu, gdyz przesiadki w obrebie stacji przesiadkowych sa dosc czasochlonne ze wzgledu na dystans, ktory trzeba pokonac w podziemnych korytarzach, lecz same polaczenia transferowe sa bardzo dobrze oznaczone.

Moj pobyt w Szanghaju bede bardzo dobrze wspominac, chociaz efektu wow tym razem nie bylo. Mysle, ze im wiecej podrozuje, tym mniej rzeczy jest mnie w stanie zaskoczyc, ale nie znaczy to, ze zamierzac skonczyc z lataniem, jakas tajemnicza sila wciaz pcha mnie w swiat. Szanghaj to prawdziwa metropolia, ktora liczy okolo 20 milionow mieszkancow, urzekly mnie te dzikie przewalajace sie tlumy, a najbardziej obraz policjantow i zolnierzy, ktorzy musieli kierowac ruchem pieszam w scislym centrum. W godzinach popoludniowych zamykano nawet jedna z glownych stacji metra, gdyz natlok pasazerow byl tak duzy, ze zagrazal bezpieczenstwu podroznych. Radze przygotowac sie zatem na wizyte w miescie-molochu, ktore ma jednak swoja jasniejsze oblicze. Polecam wizyte na Starym Miescie, spacer po Zygzakowatym Moscie i ogrodach Yuyuan. Parkow w Szanghaju jest pod dostatkiem, mimo faktu, ze w dzielnicy Pudong mieszca sie liczne drapacze chmur, jak slynna Perla Orientu czy tez drugi najwyzszy budynek na swiecie Shaghai Tower. Warto przyjsc na nabrzeze Bund wieczorem, by napawac sie panorama drugiego brzegu, gdzie na drapaczach chmur codziennie do godziny 23:00 mozna podziwiac piekne kolorowe swiatla i wizualizacje. W Szanghaju bezposrednio przy stacji metra Shanghai Science and Technology Museum znajduje sie slynny bazar w stylu „fake market”, na ktorym mozna okazyjnie kupic znane swiatowe marki w bardzo okazyjnych cenach, oczywiscie nie sa to oryginalne produkty, a jedynie podroby, chociaz naprawde niektore towary wygladaja ludzaco podobnie, jak to na AliExpress, z ta roznica, ze tutaj na bazarze trzeba sie mocno targowac. Jesli zas chodzi o zakupy spozywcze to zdecydowanie polecam wypad do centrum handlowego przy stacji metra Zhongshan Park, gdzie znajdziemy francuski hipermarket Carrefour, a na polkach takie specjaly jak imbirowa Coca Cola, chipsy Lays o smaku limonki, najrozmaitsze napoje sojowe czy ksiezycowe ciastka z niespodzianka, a co wazne to te smakolyki sa bardzo przystepne cenowo. W Szanghaju pomiedzy blokami znajdziemy takze buddyjskie swiatynie, przypadkowo naprzeciwko swiatyni Jing'an natknalem sie na lokal Dunkin’ Donuts, w ktorym mozna skosztowac paczka z nadzieniem matcha. Mnie bardzo przypadla do gustu Świątynia Nefrytowego Buddy, gdzie w poszczegolnych komnatach mozna podziwiac rozne wcielenia Buddy a na dziedzincu wierni okadzaja sie za pomoca patyczkow. Szanghaj to niby Azja, ale bardzo mocno nawiazujaca do kultury zachodniej, na kazdym kroku spotkac mozna lokale sieci McDonald’s czy Starbucks Coffee, w McD polecam zestaw sniadaniowe, gdzie zupke z buleczka lub kawe z mala kanapka mozna dostac juz za 6 CNY, zas mala kawa (praktycznie kazdego rodzaju) kosztuje w Starbucks okolo 35 CNY. Mnie przypadly do gustu takze lokalne knajpki, gdzie mogle sprobowac pysznych pierozkow w ksztalcie sakiewek, kulek z czerwona fasola czy ziolowej galaretki. 
Poza tym polecam serdecznie japonskie sklepi Unisono, ktore wedlug mnie sa lokalnym odpowiednikiem dunskiej sieci sklepow Tiger, zatem znajdziemy tam mydlo i powidlo, mnie udalo sie wypatrzec plocienna torbe z Rozowa Pantera, pojduszke-zaglowek czy tez bananowy krem a za wiekszosc produktow zaplacimy grosze. A propos platnosci: radze nastawic sie na uzywanie gotowki, gdyz platnosc kartami wydanymi poza Chinami jest (poza hotelami czy niektorymi wiekszymi sklepami typu Nike, ale juz nie Carrefour) praktycznie niemozliwa, przyjmowane sa niemal wylacznie karty z logo UnionPay, ponadto powszechnie akceptowalne sa platnosci przy uzyciu mobilnych aplikacji ze smartfonow jak AliPay czy WePay, uzywane oczywiscie przez lokalsow. Jesli chodzi o komunikacje, to uprzedzam, ze o porozumiewaniu sie w jezyku angielskim mozna zapomniec, pozostaje nam uniwersalny body language, by dogadac sie z Chinkami-Czikulinkami. Powodzenia!:)                

Tu Radio Erewañ! / 04.11.2016 - 06.11.2016


Zdazylem sie nieco wygrzac podczas krotkiego pobytu w Jordanii, tym razem nieco zmarzne, gdyz jesienna pora wybieram sie po raz kolejny na Kaukaz, czas na zwiedzanie Erywania. Tym samym w ciagu jednego roku zalicze wszystkie trzy republiki i ich stolice z tego rejonu swiata. Wieczorowa pora w piatek w pierwszy weekend listopada pojawiam sie na lotnisku Chopina, przy stanowisku odprawy nadaje bagaz, przechodze przez kontrole bezpieczenstwa i relaksuje sie w saloniku biznesowym Polonez. Dochodzi czas boardingu, ruszam do kontroli paszportowej i wkraczam do strefy Non-Schengen, pod bramka oczekuje spora grupa pasazerow tranzytowych, w wiekszosci sa to posiadacze niemieckich paszportow, jest tez nieco Ormian, ale Polakow widac bardzo malo. Boarding opoznia sie o kilkanascie minut, wchodzimy na poklad ­i ruszamy okolo 40 minut po starcie, ale na  miejsce przylatujemy o czasie. Sam lot jest bardzo spokojny, o ile nad Europa lecimy nad chmurami, to za Morzem Czarnym niebo sie wypogadza, ale w nocy niestety nie mam mozliwosci obserwowac pasm gorskich. Ladujemy w Erywaniu ok. 5 rano czasu lokalnego, budynek terminalowy wydaje sie byc nowoczesny i przestronny. Obok nas maszyna linii Austrian Airlines szykuje sie do odlotu, na plycie widze takze samolot Aeroflotu, patrzac na rozklad to wlasnie rejsy do Moskwy sa dominujacym kierunkiem, widac, ze panstwa-satelity wciaz posiadaja bogata siatke polaczen do stolicy sowieckiego imperium. Podczas kontroli paszportowej celniczka od razu zauwaza pieczatke azerska i kieruje mnie do osobnego pokoju na krotkie przesluchanie. Spodziewalem sie tego, gdyz oba kraje sa w stanie wojny i nie podpisano oficjalnego rozejmu.  Panowie robia kserokopie pierwszej strony w moim paszporcie, pytaja o cel wizyty i wpisuja mnie do jakiegos rejestru, ale moge swobodnie wjechac na terytorium Armenii. Na zewnatrz wciaz jest ciemno, a temperatura nie rozpieszcza, o tej porze jeszcze nie kursuja autobusy do miasta, przechodze na gore na poziom wylotow, znajduje miejsce i probuje sie nieco zdrzemnac, co niestety nie jest zbyt proste, gdyz miedzy poszczegolnymi siedzeniami sa umieszczone podlokietniki. W koncu udaje mi sie jednak przyjac odpowiednia pozycje i uciac sobie drzemke. Kiedy sie budze na zewnatrz swieci juz piekne jesienne slonce, w oddali widac osniezone szczyty gorskie, majaczy Ararat. Po porannej toalecie wychodze na zewnatrz i postanawiam znalezc transport do centrum. Pani  z informacji turystycznej dobrze mnie pokierowala, po przejsciu na parking znajduje dwa stanowiska marszrutek, dwa zdezelowane busiki stoja na swoich miejscach, posiadaja numery, ale to jedyne, co mozna odczytac, gdyz cala trasa jest opisana w jezyku ormianskim. ­zgrabne szlaczki nie sa w stanie mi zupelnie nic powiedziec. Podchodzi do mnie kierowca, moim bardzo lamanym rosyjskim udaje mi sie wytlumaczyc mu, dokad chce dotrzec. Pan kieruje mnie do busika, drugi kierowca z parkingu odzywa sie do mnie po angielsku i potwierdza slowa przedmowcy. Chwile pozniej rozklekotany pojazd rusza i po ok. 30 minutach docieram do centrum do stacji metra Yeritasardakan. Centrum Erywania robi na mnie pozytywne wrazenie, jest zadbane, kamieniczki przy glownych arteriach mienia sie we wszystkich kolorach teczy, w tej czesci miasta ciezko mi doszukac sie wplywow archotektonicznych Wielkiego Brata z Moskwy. Po drodze do hotelu mijam nowoczesny deptak o anglojezycznej nazwie Northern Avenue, przy ktorym znalezc mozna najdrozsze butiki jak Burberry czy Versace. Kto by sie spodziewal, ze takie swiatowe marki sa dostepne w Armenii a sklepu H&M czy restauracji McDonald’s tutaj nie znajdziemy. Kontrasty...

Po zameldowaniu sie w hotelu i krotkim odpoczynku przy herbatce i malej buteleczce armenskiego koniaku (mily upominek ze strony hotelu) ruszam na dluzszy spacer po miescie; na pierwszy ogien ida kaskady, z ktorych roztacza sie majestatyczny widok na miasto. Dopiero teraz widac, jak bardzo jest ono rozlegle, na peryferiach kroluje wielka plyta, blokowiska z zewnatrz wydaja sie przytlaczac malutkie centrum starego miasta. Schodow jest bardzo duzo, ale niestety cala konstrukcja nie jest jeszcze ukonczona i na samej gorze nieco straszy. W pelnym sloncu spotkac mozna sporo spacerowiczow i turystow. W malym parku polozonym nieopodal mozna usiasc na jednej z licznych laweczek i podziwiac liczne konstrukcje, pomniki w najrozmaitszych ksztaltach czy fantazyjnie podciety zywoplot. W sklepiku z pamiatkami zaopatruje sie w widokowki i magnes, wczesniej na poczcie glownej kupilem znaczki, akurat trafiam znow na urzad pocztowy, wypisuje tam kartki i wrzucam je do skrzynki. Po drodze w punkcie bistro postanawiam uzupelnic kalorie i decyduje sie na chaczapuri z serem – przysmak znany mi z Gruzji, dosc podobnie smakuje kazachska samsa. Spacerujac po malowniczach zaulkach Erywania w oddali migocze mi posag mateczki Armenii, ale na nadaremnie probuje odnalezc do niego droge, plan miasta prowadzi mnie do kosciola, ale dalej przejscia nie ma, podejrzewam, ze podejscie na gore jest z innej strony, szkoda, bo nie bedzie mi dane spojrzec z tej perspektywy na Ararat. Znow docieram do stacji metra Yeritasardakan, tam robie zakupy w supermarkecie, ceny o dziwo wyzsze niz w Polsce, ale moze akurat trafilem na taki sklep. Slynne armenskie koniaki maja sie dobrze i sa bardzo mocno eksponowane w tutejszych sklepach, chetni moga takze zwiedzac fabryke Ararat i degustowac lokalny trunek. Ja pozostaje przy malej buteleczce tego napoju i postanawiam zawitac na Plac Republiki, ktory opisywany jest w kazdym przewodniku. Jak fan metra nie moge pominac oczywiscie skorzystania z tego srodka transportu, koszt zetonu to rownowartosc okolo 1 zl. Niestety, metro w Erywaniu prezentuje sie niemalze rownie ubogo jak podziemna kolejka w Tbilisi, stacje na zewnatrz przypominaja betonowe klocki, a po zjechaniu szybkimi schodami gleboko w dol natrafiamy na szare, ponure perony z kolumnami. Wagoniki kolejki sa nieco bardziej kolorowe, ale niesamowicie telepie podczas jazdy, nie wiem, czy na trasie jest tyle zakretow czy to sposob jazdy maszynistow. Zapowiedzi dzwiekowe sa nadawane w jezyku ormianskim oraz angielskim, to spory plus. Mysle, ze ciezko sie tutaj zgubic, gdyz w miescie istnieje jak dotad tylko jedna linia metra. Pozwolilem sobie nieco pojezdzic w tunelu, ale w koncu czas wyjsc na powierzchnie, wyjscie ze stacji Plac Rebupliki na obumarly plac z zardzewiala fontanna nieco w dole sprawia, ze czuje sie, jakbym trafil do Czarnobyla, ale po przejsciu na gorny poziom moim oczom ukazuja sie monumentalne eleganckie gmachy, w wiekszosci rzadowe, dumnie powiewaja na nich flagi Armenii, a po samym Placu Republiki przechadza sie cala rzesza prechodniow. Niestety, z racji na jesienna pore fontanny zdobiace plac sa juz wylaczone, wiec pozostaje mi podziwianie fasad budynkow, najwieksz gmach zajmuje Muzeum Historyczne, w ktorym dobrze udokumentowano przebieg wojny z Azerbejdzanem. Po calym dniu wytezonych spacerow czas nieco odpoczac i sie ogrzac. Udaje sie na Northern Avenue i wybieram Caffe Vergnano, gdzie przy cynamonowej latte odzyskuje energie. Powoli sie juz sciemnia, plan na moj ultrakrotki pobyt w Erywaniu wzorowo wykonany, przede mna dosc krotka noc, przed godzina 03:00 musze ruszyc z powrotem na lotnisko. Odprawiam sie online, wybieram tradycyjnie miejsce z przodu po prawej stronie przy oknie.
Po wyjsciu z hotelu i dojsciu do glownej trasy w poblizu deptaku North Avenue znajduje postoj taksowek, nocna komunikacja tutaj nie funkcjonuje, musze zatem skorzystac z tego nielubianego przede mnie rodzaju transportu. Nadzwyczaj szybko udaje mi sie wynegocjowac korzystna stawek 2000 dramow armenskich i ok. Kwadrans pozniej jestem juz na lotnisku. W hali odlotow jest duzo przestrzeni, kolejka do stanowiska PLL LOT juz sie tworzy i chwile pozniej poracownicy zapraszaja do odprawy. Po nadaniu bagazu otrzymuje karte pokladowa, przechodze do kontroli bezpieczenstwa oraz paszportowej. Ruch na lotnisku jest niewielki, oprocz naszego samolotu niebawem odbedzie sie jedynie rejs do Moskwy. Ceny w sklepie duty free oraz w dwoch lotniskowych kawiarniach sa standardowo wysokie, niby oficjalnie Armenia to tani kraj, ale na lotniskach ceny bywaja zaporowe ;) Rejs z Warszawy przybywa do EVN rozkladowo, boarding rozpoczyna sie nawet przed czasem, pasazerow jest zdecydowanie mniej nie podczas rejsu z WAW. Moja fotograficzna pamiec dostrzega wsrod pasazerow jednego mezczyzne, ktory lecial ze mna piatkowym rejsem – jak widac nie tylko ja jestem takim weekendowym podroznikiem. Kapitan XYZ wita pasazerow, po serwisie w postaci miniwafelka Prince Polo i wody mineralnej lub kawy/herbaty (cieply napoj wprowadzono na sezon zimowy) w kabinie wygaszone zostaja swiatla i ok. 3 godziny pozniej rozpoczynamz znizanie do lotniska Okecie. W niedzielny deszczowy poranek melduje sie w Warszawie. Do zobaczenia!

Szklane domy w Baku & mateczka Gruzja / 21.09.2016 - 26.09.2016

Ten miesiąc będzie dla mnie nieco bardziej intensywny pod względem podróży lotniczych. Po podróży na Białoruś  i do Kazachstanu zostajemy w kręgu byłych republik ZSRR, czas przywitać Azerbejdżan oraz po raz kolejny odwiedzić Gruzję. Baku gościło w czołówce mojej listy miejsc do odwiedzenia od bardzo dawna, swego czasu miałem nawet wykupiony bilet na trasie BUD-GYD, ale linia WizzAir z powodów sporów na tle finansowym z władzami lotniska w GYD zdecydowała się na rok zawiesić połączenie. Kiedy zatem pojawiła się informacja w mediach, że rejsy z Budapesztu do Baku zostaną wznowione, to nie wahałem się długo i zaplanowałem ten długo wyczekiwany wyjazd. Postanowiłem, że skoro już będę w pobliżu, to zahaczę także i o gruzińską stolicę, gdyż przy poprzedniej wizycie na Kaukazie ograniczyłem się jedynie do pięknego Batumi. Całość przedstawiała się następująco:

lot WizzAir WAW-BUD / 21.09 
lot WizzAir BUD-GYD / 21.09
lot Azerbaijan Airlines GYD-TBS / 24.09 
lot Aegean Airlines TBS – ATH / 26.09 
lot Aegean Airlines ATH – WAW / 26.09
Początkowo miałem w planach przebyć trasę z Baku do Tbilisi pociągiem, ale po przeczytaniu w internecie negatywnych komentarzy na temat warunków w pociągu międzynarodowym tej relacji, stwierdziłem, że zdecydowanie bardziej komfortowy będzie bezpośredni godzinny rejs linią lotniczą. Szczęście tym razem mi sprzyjało, gdyż do niedawna trasę GDY-TBS obsługiwały tylko linie lotnicze Qatar Airways w ramach serwisu swojej trasy z Doha. Linia robiła krótkie międzylądowanie w Baku, część pasażerów wysiadała w azerskiej stolicy, a zapewne znikoma ich część wsiadała na pokład i udawała się do Tbilisi. Takie rozwiązania stosują niektóre linie lotnicze na mniej uczęszczanych trasach, ostatnio widziałem podobny układ na trasie linii Air China z Pekinu przez Mińsk do Budapesztu.   
W środowy poranek docieram na Lotnisko Chopina, mam ze sobą wydrukowaną kartę pokładową, teraz trzeba odstać swoje w kolejce do kontroli bezpieczeństwa. Człowiek szybko przyzwyczaja się do dobrego, ostatnio wylatując z Warszawy zazwyczaj korzystałem z rejsów PLL LOT, więc mogłem skorzystać z przejścia „fast track”, teraz muszę poczekać dłużej w kolejce z pasażerami klasy ekonomicznej. Czas na lotnisku szybko mi mija, przez szybę obserwuję przylot inauguracyjnego rejsu linii China Airlines z Pekinu, tak się złożyło, że pierwszy rejs na Okęciu ląduje akurat w tym dniu. Boarding do naszego samolotu Airbus A320 (przejazd oczywiście autobusem) następuje o czasie, pierwsi wchodzą pasażerowie z wykupionym priority boarding, chwilę później kierowca otwiera drzwi także w drugiej części autobusu i zajmuję moje miejsce 17B. Środkowe miejsce to nic przyjemnego, ten samolot to jeden z nowszych nabytków linii, jest niesamowicie ciasny, miejsca są niesamowicie upchane, a siedząc w środku moja przestrzeń jest niesamowicie ograniczona. Załoga na czele z szefem stewardów p. Grzegorzem sprawnie przygotowuje kabinę do startu i planowo startujemy w kierunku Budapesztu. Po osiągnięciu wysokości przelotowej kapitan Jurski podaje podstawowe parametry lotu już po godzinie lądujemy na lotnisku Ferihegy. To mój kolejny rejs startujący z Budapesztu w ostatnim czasie, ostatni raz na Węgrzech byłem na przełomie stycznia i lutego dzięki promocji Swiss, kiedy to leciałem do Hong Kongu.
Wieczorem około godziny 19:00 jestem już z powrotem w budapeszteńskim porcie lotniczym. Dzień upłynął mi miło na spacerach nad Dunajem oraz po centrum handlowym Westend w pobliżu dworca kolejowego Nyugati. Widzę, że nic się nie zmieniło i nadal wygląda bardzo obskurnie i odpychająco. Lotnisko BUD także nie powala na kolana, zwłaszcza hala odlotów i stanowiska odprawy pamiętają z pewnością poprzednią epokę. Po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa jest już znacznie lepiej, tam na wygodnych siedzeniach oczekuję prawie godzinę na informację o numerze bramki, która wreszcie pojawia się na monitorze. Jeszcze tylko pobieżna kontrola bezpieczeństwa, boarding, sprawdzenie wizy i można zajmować miejsca. Tym razem samolot jest starszego typu, co gwarantuje więcej przestrzeni między siedzeniami. Obłożenie nie jest duże, dwa miejsca obok mnie pozostają wolne, mogę spokojnie się wyciągnąć i nieco podrzemać. Byłem ciekawy, czy załoga zgasi światło, tak jak to było na nocnym rejsie Katowice – Kutaisi przed ponad dwoma laty, ale przez cały rejs kabina była oświetlona. Pogoda dopisuje, za oknem mogę widzę rozświetlone miasta Rumunii, nad Morzem Czarnym kłębią się chmury, ale około godzinę przed planowanym lądowaniem w Baku znów widać ziemię, tym razem jest to już Kaukaz. Kilka minut przed czasem maszyna melduje się w azerskiej stolicy, wychodzimy na zewnątrz autobusu i pierwszy szok – jak tu wieje! Sprawdza się zatem legenda dotycząca nazwy miasta, która wywodzi się z języka perskiego i oznacza „uderzenia wiatrów”. Chwilę później jesteśmy już w terminalu, robi on na mnie bardzo dobre wrażenie, jest utrzymany w kremowej tonacji barw, elegancko wyłożony marmurami, znajdziemy tu dużo ornamentyki arabskiej, misterne złote dekoracje, skojarzenia z Dubajem są jak najbardziej na miejscu. Kontrola paszportowa nieco zajmuje, mimo ze straż graniczna nie zadaje żadnych pytań, to jednak formalności trwają dość długo, trzeba jeszcze zapozować do zdjęcia, to jakaś nowa moda, by na granicach robić osobom wjeżdżającym do kraju fotografie. Dobrze, że nie muszę oglądać siebie na tych zdjęciach. ;) W końcu wychodzę do przestronnej hali przylotów i od razu kieruję się do kantoru, gdzie wymieniam dolary amerykańskie na manaty azerskiej. 1 manat to około 2,5 zł, przed uwolnieniem waluty 1 manat posiadał wartość ponad 5 zł i Azerbejdżan uchodził za drogi kraj, teraz to uległo zmianie i ceny były na bardzo przyzwoitym poziomie. 
Przed wyjazdem przestudiowałem w internecie kwestię dojazdu z lotniska do centrum, ale okazało się, ze zawarte na forach lotniczych informacje są już nieaktualne. Obecnie sprzed poziomu przylotów, niemal tuż sprzed wejścia/wyjścia z terminalu zatrzymuje się elegancki dobrze oznakowany autobus linii H1 miejskiej spółki transportowej, który za 1,3 AZN w ciągu około 40 minut dociera do centrum miasta do stacji kolejowej oraz przystanku metra o nazwie 28 Maja. Bilet w postaci papierowej karty BakuCard można nabyć w automacie zaraz po wyjściu z lotniska, można kupić bilet pojedynczy albo od razu doładować kwotę 2,60 AZN zapewniającą też bilet na powrót, co też uczyniłem. Punktualnie raz na pół godziny te autokary odjeżdżają w kierunku miasta. Ponieważ na zewnątrz dopiero powoli budzi się do życia nowy dzień, to postanawiam nieco przeczekać na lotnisku, na górnym poziomie znajduje się kawiarnia Julius Meinl oraz McDonald’s, gdzie zamawiam cappuccino i nieco odpoczywam po nocnym locie na Kaukaz. Niestety, wszystkie linie z Europy przylatują tutaj o podobnych godzinach, także te z Rosji, Białorusi czy Ukrainy. Spoglądając na tablicę przylotów/odlotów można dostrzec, że do Baku lata sporo linii z krajów arabskich, mam w siatce połączenia z regionu Zatoki Perskiej i Turcji, spora część podróżnych przywdziała egzotyczne stroje, są kobiety w burkach oraz mężczyźni w galabijach i diszdaszach. Język rosyjski nie jest już tak powszechny jak w Kazachstanie, cyrylicy praktycznie nie zobaczymy w miejscach użyteczności publicznej, zdecydowanie wygrywa język azerski, który mi osobiście bardzo przypomina turecką mowę.
Pierwsze wrażenia z miasta są bardzo pozytywne. W ścisłym centrum mogę popatrzeć na tłumy ludzi kłębiące się przy placu przed wejściem do metra. Ich egzotyczna uroda przykuwa moją uwagę, panowie mają bardzo ciemną karnację, czarne jak smoła włosy oraz często zrośnięte brwi, panie zaś swoją cerę najwidoczniej odpowiednio rozjaśniają, gdyż jest ona niekiedy bardzo jasna i kontrastuje z ciemnymi włosami. Zwróciłem również uwagę na fakt, że najpopularniejszym strojem u mężczyzn są dopasowane koszule, często w orientlne wzory z kwiatami. To jednak nie owe wzory mnie zaintrygowały, ale podkoszulki na ramiączkach, który nagminnie prześwitywały spod koszul, zwłaszcza tych białych – takie obrazki kojarzą mi się bardzo z PRL-em i babcinym stylem, ale widać, że tam jest to na porządku dziennym. Co gorsza, u kilku facetów zauważyłem taki tank top pod t-shirtem czy koszulką polo, o rany!
Hotel Admiral, w którym się zatrzymałem, to jeden z najlepszych obiektów, w jakich podczas moich podróży miałem okazję się zatrzymać. Utrzymany w stylu plastic fantastic w bieli i elementach srebra mógł wydawać się kiczowaty, ale o gustach się nie dyskutuje. Miałem dla siebie dużo przestrzeni i przestronną łazienkę z wanną z hydromasażem. Sam obiekt mieścił się ok. 10 minut spacerem od stacji metra Ganclik (przez park im. Atatürka), od ścisłego centrum czy starego miasta oddalony był zatem nieznacznie. Przy stacji metra mieściło się też nowe centrum handlowe (część sklepów ma dopiero niebawem otworzyć swoje podwoje), gdzie codziennie wieczorem w hipermarkecie Bravo robiłem zakupy. Bardzo przypadły mi do gustu lokalne słodyczne, chałwa, baklava, sok z granata, napoje na bazie wody różanej czy też Fanta winogronowa oraz słone przekąski z Turcji dostępne za bezcen. Poziom cen w Azerbejdżanie bardzo pozytywnie mnie zaskoczył, praktycznie wszystko było tańsze niż w Polsce. Podejrzewam, iż jest to związane z ubiegłorocznym znacznym obniżeniem waluty, kiedyś manat azerski był wart bowiem ok. 5 zł, teraz 1 AZN to ok. 2,35 PLN. Zaznaczę jeszcze, że dba się tutaj o bezpieczeństwo, policja i służby porządkowe są dobrze widoczne, na stacjach metra oraz w centrach handlowych przed wejściem sprawdzane są wszystkie torby, plecaki czy okrycia wierzchnie.
Po odespaniu nocnego lotu popołudniową porą ruszam metrem do stacji Iczeri Szeher, czyli do starego miasta. Mury obronne i starówkę zostawiam sobie na kolejny dzień, teraz ruszam zaś na bulwar nadmorski, gdzie wśród palm przechadzam się przy powoli zachodzącym słońcu. Znajduję małą kawiarnię umiejscowioną na deptaku, wzorem miejscowych zamawiam herbatę po turecku, którą nalewa się z dzbanka do wąskiej szklaneczki i niemal obowiązkowo slodzi cukrem w kostkach. Wiatr nadal nie ustaje, ale widać, że właściciele lokalu są na to przygotowani i na krzesełkach można znaleźć także koce. Nad miastem górują wieże – nowoczesne wieżowce Flame Towers nawiązujące do krainy ognia za jaką uchodzi Azerbejdżan, postanawiam się zatem do nich dostać. Nieopodal bulwaru nadmorskiego znajduje się stacja kolejki, ale okazuje się, że „funikular” jest w konserwacji i na szczyt muszę dostać się pieszo. Wzdłuż trasy pociągu na górę biegną szerokie wygodne schody, po kilku minutach jestem w połowie drogi. Na wzgórzu znajdują się budynki rządowe ochraniane przez wojsko, wobec czego można spodziewać się patroli i stojących pod filarami wiaduktów żółnierzy z bronią długą, radzę uważać i nie robić zdjęć ;) Jeszcze tylko przejście przez ulicę i kolejne, tym razem jeszcze bardziej majestatyczne marmurowe schody, oświetlone misternymi latarniami. Po dotarciu na szczyt moje oczy cieszą się widokiem panoramy wieczornego Baku, Cezary Baryka z „Przedwiośnia” Stefana Żeromskiego nie musiałby dzisiaj podróżować do Warszawy w poszukiwaniu szklanych domów, gdyż znalazłby je tutaj. W oddali widać kiwony służące do wydobywania ropy, rewitalizacja śródmieścia z pewnością została w znacznej mierze sfinansowana z zysków, jakie kraj czerpie z wydobywania czarnego złota. Spoglądam jeszcze na cmentarz ofiar wojny z Armenią i zbiegam w dół po schodach w stronę miasta, które teraz jest rozświetlone blaskiem neonów, spaceruję szerokimi chodnikami i chłonę uliczny hałas i cieszę się z wysokiej temperatury oscylujące w granicy 27 stopni Celsjusza, mimo wiatru mogę zostać w t-shircie i wcale nie jest mi zimno. Nie trzymam się konkretnej trasy aż w końcu przypadkiem docieram do jednej ze stacji metra. Zliża się godzina 22:00, czas zbierać się do hotelu.
W piątkowy poranek po śniadaniu rozpoczynam dość intensywne zwiedzanie miasta, pierwsze kroki kieruję za mury starego miasta, gdzie znajdują się najstarsze budynki w azerskiej stolicy. Można tutaj spotkać budynki z charakterystycznymi balkonami, często zawieszone nad ulicą. Właśnie w dzielnicy Iczeri Szeher mieści się ambasada Rzeczypospolitej Polskiej, polska placówka dyplomatyczna prezentuje się całkiem ładnie. Wzdłuż wąskich wybrukowanych uliczek starego miasta znajdują się małe sklepiki z pamiątkami, zaopatruję się w magnes (koszt 2 AZN), niestety, o widokówkach nikt tutaj nie słyszał, dostaję je dopiero w księgarni, ale wyglądają one jak z poprzedniej epoki, zupełnie bez polotu, z wyblakłymi zdjęciami i przypisami. Sparecując docieram do Baszty Dziewiczej, która uchodzi za jeden z symboli Baku, z wieżą związana jest oczywiście odpowiednia legenda, chętni mogą wejść na górę i stamtąd obejrzeć panoramę miasta. Tutaj moje zagłębianie się w tą najstarszą część miasta dobiega końca, ruszam do nowszej części miasta na Plac Fontann, ale nim tam dotrę zatrzymuję się na latte  z orzechami pekan w kawiarni Gloria Jean’s Coffee. W klimatyzowanym wnętrzu na wygodnym fotelu wertuję luksusowy magazyn Baku wydawany przez Condé Nast. Dalej można znaleźć kolejne popularne sieciówki jak Starbucks Coffee (polecam kawę po turecku podawaną z buteleczką wody mineralnej oraz kostkami Turkish delight), Hard Rock Café czy McDonald’s (tutaj polecam ciastko żurawinowe oraz dużą herbatę, również z cukrem w kostkach w kolorowych papierkach, niestety, nie mają żadnych specjalnych kanapek czy deserów, które różniłyby się on menu w Polsce). Jeśli już jesteśmy przy kuchni, to w Azerbejdżanie dużą popularnością cieszą się wszelkiego rodzaju kebaby, budki czy knajpki z tym przysmakiem znajdziemy na każdym rogu, a ceny są bardzo przystępne, w niektórych miejscach poza centrum całkiem sporych rozmiarów smaczną bułkę wypełnioną mięsem i warzywami dostaniemy już za 1 manata, w centrum cena zwykle wynosi 1,5 manata (oczywiście często podawaną z ayranem), w restauracjach jest drożej, ale np. w sieciówce, w której skusiłem się na shoarmę zapłaciłem za nią bodajże 3 AZN. Na Placu Fontann spotkać można spacerujących mieszkańców Baku, to najwidoczniej jedno z popularniejszych miejsc, gdzie umawiają się mieszkańcy stolicy. Zauważam moją ulubioną Zarę, jednakże aktualna kolekcja nie rzuca mnie na kolana. Podążam za tłumem spacerowiczów, którzyu najwidoczniej w okoliczych domach towarowych robią zakupy i docieram na ulicę Nazani, która jest luksusowym deptakiem, na końcu ulicy znajduje się opera oraz teatr. Podczas wędrówki po mieście zauważam, że popularna jest tutaj profesja pucybuta, w Polsce kojarzę takie stanowisko jedynie z Galerii Mokotów. Śródmieście jest bardzo dobrze oznakowane, wszystkie ulice mają swoje nazwy, tabliczki są dobrze widoczne a dodatkowo w wielu miejscach ustawione są tablice z planami okolicy i na takiej właśnie mapie trafiam na najbliższy urząd pocztowy. Uliczka, na której się mieści placówka pocztowa jest bardzo niepozorna, ale rzeczywiście poczta jest czynna i posługując się językiem rosyjskim udaje mi się dokonać znaczków pocztowych na widokówki do Polski. Uwaga, po 4 dniach roboczych kartki były już w Warszawie, coś nieprawdopodobnego! ;)
Z centrum ruszam na Prospekt Nafciarzy, położony przy nadmorskiej promenadzie, docieram do molo niedaleko portu, na drewnianym pomoście spotykam czarnego bociana, nie przypuszczałem, że takie ptaki będę mógł tutaj zobaczyć. W kolejnym (a jest ich tu wiele) centrum handlowym degustuję wspomniane już ciastko żurawinowe i herbatę, można zająć miejsce na dużym balkonie, z którego widok rozciąga się na Morze Kaspijskie. Popołudniową porą postanawiam wrócić na wzgórze, skąd rozpościera się wspaniały widok na Baku, tym razem wspinaczka trwa nieco dłużej, gdyż temperatura jest znacznie wyższa i wiatr jakby nagle ustał. Piękne widoki z lotu ptaka wynagradzają jednak poniesiony wysiłek, warto było. Na deser zostawiłem sobie pałac szachów Szyrwanu, który mieści się za starymi murami miejskimi. Kompleks pałacowy zaczął powstawać na początku XV wieku i był świadkiem nie tylko tworzącej się państwowości, ale także tych smutnych wydarzeń z historii najnowszej Azerbejdżanu, jaką było rozstrzelanie przez Ormian żołnierzy azerskich na tym terenie, ślady po kulach do dzisiaj są widoczne na fasadzie budynku. Z relacji przewodniczki (bilet wstępu dla osoby dorosłej to koszt 4 AZN) wynikało, że cały kompleks został pieczołowicie odrestaurowany z inicjatywy kultowego przywódcy Azerów, czyli byłego prezydenta Heydara Aliyeva. Jak łatwo można się przekonać, większość wzniosłych budowli w kraju to jego zasługa i obiekty te są nazywane jego imieniem. Sam budynek nie przypomina pałacu w klasycznym rozumieniu tego słowa, na pewno nie może się od równać np. z wiedeńskim Schӧnbrunn, jego wnętrze jest surowe a ściany są gołe. Największe wrażenie zrobiła na mnie sala tronowa, w której podejmowano zagraniczne delegacje czy gości.
Kolejny dzień niemal całkowicie upływa pod znakiem deszczu, nie mam zatem zbyt wiele okazji do spacerów po mieście, przed południem jedynie odwiedzam okolice centrum kulturalnego Heydara Aliyeva, to kolejny z budynków o futurystycznym wyglądzie zaprojektowany całkiem niedawno (stosunkowo niedawno powstała też hala koncertowa, w której zorganizowano kilka lat temu finał konkursu Eurowizji) mający stać się wizytówką miasta. Resztę dnia spędzam zabunkrowany w McDonald’s z herbatą w dłoni, popołudnie zaś to relaks na lotnisku. Tego dnia warunki atmosferyczne są fatalne, zwiedzanie miasta na zewnątrz jest niemalże niemożliwe, wiatr w połączeniu z deszczem w takim mieście jak Baku to mieszkanka wybuchowa. Odprawa na mój wieczorny rejs linii Azerbaijan Airlines do Tbilisi rozpoczyna się na ponad 2 godziny przed odlotem, przy jednym ze stanowisk uśmiechnięty pracownik wręcza mi granatową kartę pokładową. Kontrola bezpieczeństwa oraz kontrola paszportowa przebiegają blyskawicznie i mogę już oczekiwać na boarding w wygodnych fotelach w strefie air side lotniska, które najwyraźniej zaprojektowane zostało na wyrost i hula na nim wiatr ;) Warto zwrócić uwagę na jego nowoczesną formę, nietypowy kształt i ciekawe rozwiązania architektoniczne.





Punktualnie 40 minut przed odlotem personel lotniska zaprasza na pokład, wejście następuje przez rękaw, co przy deszczowej pogodzie jest bardzo dobrym rozwiązaniem. Zajmuję moje miejsce 7F przy oknie po prawej stronie, pasażerów jest całkiem sporo, ale miejsce środkowe nie zostaje zajęte, mam więc większą swobodę. Maszyna w środku ma granatowe elementy wystroju, cała kolorystyka nawiązuje do ciemnoniebieskiego logo linii. Przed startem pilot podaje podstawowe informacje na temat rejsu i startujemy. Ze względu na niesprzyjające warunki atmosferyczne start nie należy do przyjemnych, kiedy w kompletnych ciemnościach gwałtownie wzbijamy się w powietrze, przez szyby widać chmury, przez które przebija się maszyna, oczywiście wszystko to jest odczuwalne w postaci lekkich turbulencji, ale wreszcie po około 15 minutach od startu osiągamy wysokość przelotową i wszelkie niedogodności ustają, a z góry można obserwować ziemię i światła mijanych po drodze miast. Wprawdzie lot do Tbilisi trwa jedynie godzinę, ale nawet na tak krótkiej trasie serwowane jest przekąska w postaci bułki z warzywami oraz kawy, herbaty lub wody, napoje gazowane, soki alkohole i słodycze są płatne dodatkowo, raczej niewielu podróżnych korzysta z tej formy serwisu. Przeglądam magazyn pokładowy oraz siatkę połączeń linii AZALJET, nie jest ona wprawdzie imponująca, ale mają w swojej ofercie rejsy do Nowego Jorku, a np. taka grecka linia Aegean nie posiada żadnych rejsów poza obręb basenu Morza Śródziemnego. Wkrótce łagodnie lądujemy na lotnisku w Tbilisi, jest wieczór, ok. 20:30. Kontrola paszportowa przebiega bardzo sprawnie, pan życzy mi miłego pobytu w Gruzji, ale okazuje się, że slużba graniczna zainteresowała się jeszcze moim bagażem podręcznym i muszę go zeskanować. Chwila prawdy i mogę ruszać, w hali przylotów na podróżnych czekają znajomi czy rodziny, ja zaś wymieniamy w kantorze manaty azerskie na gruzińskie lari (1 lari to w przybliżeniu 2 zlote), omijam taksówkarzy, którzy oczywiście także próbują nagabywać i zajmuję miejsce w żółtym autobusie o numerze 30 stojącej po lewej stronie od wyjścia z terminala (poziom odlotów!). Opłata za przejazd jednorazowy wynosi 50 tetri (1 zł), monetę wrzuca się do prostego automatu/metalowej skrzyneczki i odcina się wydrukowany bilet z numerem pojazdu oraz datą i godziną. Drugim sposobem uregulowania płatności jest zbliżenie do czytnika karty miejskiej MetroMoney Card, która funkcjonuje jak karta prepaidowa i za każdy odcinek pobierana jest stosowna opłata, przy przesiadkach poruszanie się po mieście wychodzi nieco taniej. Droga do centrum do dworca kolejowego zajmuje prawie godzinę, potwierdzam tezę, że gruzińscy kierowcy preferują ostrą jazdę bez trzymanki, a momentami liczba pasażerów w rozklekotanym autobusie była zdecydowanie większa niż norma. Najwidoczniej gruzińscy pasażerowie nie są zbytnio zdyscyplinowani jeśli chodzi o kwestię kasowania biletów, gdyż w ciągu godziny po trasie były aż trzy kontrole biletów. Istotna sprawa, kontrolerzy mogą prosić o bilecik także po wyjściu z pojazdu na przystanku, warto zatem zachować dowód przejazdu. W końcu docieram do mojego hotelu „” znajdującego się na 5. i 6. piętrze dworca kolejowego i niemal od razu zasypiam.  

Wstaję przed 8 rano, budzą mnie promienie słońca, z balkonu rozpościera się widok na pasmo górskie w oddali. Zbieram się i ruszam na poranny obchód miasta, pierwsze kroki kieruję do stacji metra, kupuję kartę i sunę schodami ruchomymi w dół na peron. Stacja robi bardzo ponure wrażenie, to chyba jedna z najbrzydszych linii metra, jakie kiedykolwiek widziałem. Bramki są żeliwne, wejście do stacji przypomina tunel do jakiejś meliny, strop jest zakurzony, widać pleśń,  stacje są ciemne, odpada z nich tynk, jedynym miłym akcentem są wagony metra, które wprawdzie mocno zużyte (znane dobrze wagony Wagonmash), ale oklejone są folią w barwy gruzińskiej flagi. Sama kolejka ma niezłe przyspieszenia, a odległości między kolejnymi stacjami są znaczne. Wysiadam na Placu Wolności, bezpośrednio przy wyjściu trwa budowa, witają mnie rusztowania i barykady, ale już chwilę później jestem przy złotym błyszczącym posągu patrona miasta Świętego Jerzego. Powoli przechadzam się ulicą Rustaveli, która uznawana jest za jedną z reprezentacyjnych jezdni Tbilisi. Przy niej znajdują się ważne budynki rządkowe, opera oraz kilka kościołów. Zwłaszcza kolorowy żółto-brązowy budynek opery robi wrażenie, jest wyjątkowo zadbany, po bokach stoją majestatyczne fontanny, kilkaset metrów dalej podziwiam zabytkowy kościół w charakterystycznych dla Zakaukazia kształcie. Zauważam pierwszy otwarty o tej porze supermarket Wendy’s – tak, to nie przypadek, obecna jest tutaj amerykańska sieciówka fast food (miałem przyjemność stołować się u nich w Miami), która oprócz części gastronomicznej ma także sporych rodzajów sklep spożywczy dość dobrze zaopatrzony. Po małych zakupkach znajduję kilknaście metrów dalej przy stacji metra Rustaveli restaurację McDonald’s, gdzie ogrzewam się przy dużym cappuccino, owocowym ciastku oraz toście z serem – niestety, w Gruzji nie istnieje menu śniadaniowe, nie mam okazji po raz kolejny spróbować żadnych nowości. Z położonej po drugiej stronie ulicy platformy widokowej podziwiam miasto i schodzę w dół w kierunku rzeki Kury. Tutaj już ładne widoczki ustępują miejskim koszmarkom z dawnych lat, robi się szaro, buro i ponuro.  Ale oto przede mną pojawia się piękny budynek Teatru Marjanishvili i ulica Aghmashenebeli, odpicowana że aż miło. Kolorowe odremontowane po wojnie kamienice pięknie się prezentują w słońcu, jest ciepło, pogoda dopisuje, po ulicy krążą grupki turystów. By dojść do hotelu muszę przedostać się przez bazar znajdujący się przy dworcu, to istny labirynt, harmider, który tam panuje jest nie do opisania, czuję się jak w Polsce lat 90., kiedy to miejsca takie jak to było głównym celem weekendowych wędrówek ludów. Jak dobrze, że takie życie wymarło…Popołudnie spędzam wędrując po starym mieście i okolicach, udaje mi się dotrzeć do nowoczesnego mostu dla pieszych, który porównywany jest do podpaski. Rzeczywiście, porównanie niezwykle trafione, ale i tak ma on swój urok. Cykam pamiątkową fotkę i ruszam dalej do stacji kolejki linowej, którą wjeżdżam na górę do pomnika Mateczki Gruzji, przejazd oszklonym wagonikiem na  górę nad miastem do koszt 1 lari, oczywiście płatność przy użyciu karty MetroMoney. Po dotarciu na szczyt można udać się na spacer do ogrodu botanicznego lub świątyni, ja jednak zatrzymuję się na dłuższą chwilę przy pomniku Mateczki Gruzji dzierżącej w dłoni miecz i komtempluję kryminał Joanny Chmielewskiej. Literatura towarzyszy mi także w podróży.




Po kontemplacji krajobrazu zjeżdżam wagonikiem w dół i przechadzam się po starym mieście, zamawiam świeżo wyciskany sok z granatów, cena 10 zł za mały kubeczek, nie jest już tak tano jak w Azerbejdżanie. Na stoisku z pamiątkami znajduję też widokówki (wreszcie, bo wcześniej nigdzie ich nie mieli, podobnie jak w Baku), koszt jednej kartki to bagatela 2 lari, czyli 4 złote. Podobno znaczki z Gruzji do Polski także nie należą do najtańszych, ale o tym nie miałem okazji się przekonać, gdyż w niedzielę urzędy pocztowe nie pracują, a poza tym i tak nie trafiłem na żaden na mojej trasie. W jednej z lokalnych knajpek zaopatruję się jeszcze w gorącą przekąskę ze szpinakiem i ciasto i ostatni raz wsiadam do metra. Ponieważ mam jeszcze spory zapas czasu a uwielbiam kolejki podziemne, to wożę się w podziemiach jeszcze kilkanaście ładnych minut; stacje oddalone od centrum znajdują się już nad ziemią. W końcu wracam do dworca głównego, z hotelu odbieram moją walizkę i wsiadam w żółty rozklekotany autobus numer 37. Do samego lotniska jadę tylko ja oraz dwóch jego pracowników, pozostali pasażerowie wsiadają i wysiadają po trasie. Dochodzi godzina 20:00, mój rejs linią Aegean Airlines do Aten a następnie stamtąd do Warszawy odlatuje dopiero o 05:10 rano, noc spędzam zatem na lotnisku, gdzie jak się okazuje życie kwitnie właśnie pod osłoną nocy, większośc rejsów z Europy przybywa bowiem późną nocą, co sprawia, że spora część pasażerów czeka na rejs na lotnisku przez noc.
Największą popularnością cieszą się rejsy do Stambułu, z czego wynika, że Turcja pełni w tym regionie znaczącą rolę, podobnie wyglądała sytuacja w Azerbejdżanie. Zaintrygował mnie fakt, że odprawy rejsów do Tel Avivu (TLV) i Teheranu (IKA) odbywają się z sąsiednich stanowisk, dwa wrogie kraje zupełnie obok siebie – takie małe faux pas, ale o dziwo obywatele obu państw nie skakali sobie do oczu ;) W przyszłym roku planuję wymianę paszportu, będę mógł zatem ponownie odwiedzić Izrael, obecnie z pieczątka z Iranu czy Libanu nie byłbym tam mile widziany :-P

W końcu około dwie godziny przed planowanym startem samolotu Aegean do Aten rozpoczyna się odprawa na mój rejs. Łudziłem się, że może karty pokładowe tej greckiej linii zmieniły się od czasu mojego ostatniego rejsu tą linią wiosną tego roku, ale nic takiego nie miało miesca. Nadal są to niemal puste kawałki papieru z bardzo małym nadrukiem, co więcej, na jednej karcie pokładowej zaznaczane sa wszystkie rejsy, nie mam co liczyć na ładną kolorową pamiątkę z podróży. Za to Aegean nadrabia bardzo dobrym serwisem na pokładzie i na trasach zagranicznych serwuje ciepły posiłek, ciepłe i zimne napoje oraz wybór alkoholi, a do tego w Atenach mogę skorzystać z lounge’u Lufthansy na lotnisku, gdzie serwowane są greckie przystawki i dania obiadowe. Palce lizać… Do zobaczenia na pokładzie jeszcze w tym miesiącu! ;)