Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rosja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rosja. Pokaż wszystkie posty

Szklane domy w Baku & mateczka Gruzja / 21.09.2016 - 26.09.2016

Ten miesiąc będzie dla mnie nieco bardziej intensywny pod względem podróży lotniczych. Po podróży na Białoruś  i do Kazachstanu zostajemy w kręgu byłych republik ZSRR, czas przywitać Azerbejdżan oraz po raz kolejny odwiedzić Gruzję. Baku gościło w czołówce mojej listy miejsc do odwiedzenia od bardzo dawna, swego czasu miałem nawet wykupiony bilet na trasie BUD-GYD, ale linia WizzAir z powodów sporów na tle finansowym z władzami lotniska w GYD zdecydowała się na rok zawiesić połączenie. Kiedy zatem pojawiła się informacja w mediach, że rejsy z Budapesztu do Baku zostaną wznowione, to nie wahałem się długo i zaplanowałem ten długo wyczekiwany wyjazd. Postanowiłem, że skoro już będę w pobliżu, to zahaczę także i o gruzińską stolicę, gdyż przy poprzedniej wizycie na Kaukazie ograniczyłem się jedynie do pięknego Batumi. Całość przedstawiała się następująco:

lot WizzAir WAW-BUD / 21.09 
lot WizzAir BUD-GYD / 21.09
lot Azerbaijan Airlines GYD-TBS / 24.09 
lot Aegean Airlines TBS – ATH / 26.09 
lot Aegean Airlines ATH – WAW / 26.09
Początkowo miałem w planach przebyć trasę z Baku do Tbilisi pociągiem, ale po przeczytaniu w internecie negatywnych komentarzy na temat warunków w pociągu międzynarodowym tej relacji, stwierdziłem, że zdecydowanie bardziej komfortowy będzie bezpośredni godzinny rejs linią lotniczą. Szczęście tym razem mi sprzyjało, gdyż do niedawna trasę GDY-TBS obsługiwały tylko linie lotnicze Qatar Airways w ramach serwisu swojej trasy z Doha. Linia robiła krótkie międzylądowanie w Baku, część pasażerów wysiadała w azerskiej stolicy, a zapewne znikoma ich część wsiadała na pokład i udawała się do Tbilisi. Takie rozwiązania stosują niektóre linie lotnicze na mniej uczęszczanych trasach, ostatnio widziałem podobny układ na trasie linii Air China z Pekinu przez Mińsk do Budapesztu.   
W środowy poranek docieram na Lotnisko Chopina, mam ze sobą wydrukowaną kartę pokładową, teraz trzeba odstać swoje w kolejce do kontroli bezpieczeństwa. Człowiek szybko przyzwyczaja się do dobrego, ostatnio wylatując z Warszawy zazwyczaj korzystałem z rejsów PLL LOT, więc mogłem skorzystać z przejścia „fast track”, teraz muszę poczekać dłużej w kolejce z pasażerami klasy ekonomicznej. Czas na lotnisku szybko mi mija, przez szybę obserwuję przylot inauguracyjnego rejsu linii China Airlines z Pekinu, tak się złożyło, że pierwszy rejs na Okęciu ląduje akurat w tym dniu. Boarding do naszego samolotu Airbus A320 (przejazd oczywiście autobusem) następuje o czasie, pierwsi wchodzą pasażerowie z wykupionym priority boarding, chwilę później kierowca otwiera drzwi także w drugiej części autobusu i zajmuję moje miejsce 17B. Środkowe miejsce to nic przyjemnego, ten samolot to jeden z nowszych nabytków linii, jest niesamowicie ciasny, miejsca są niesamowicie upchane, a siedząc w środku moja przestrzeń jest niesamowicie ograniczona. Załoga na czele z szefem stewardów p. Grzegorzem sprawnie przygotowuje kabinę do startu i planowo startujemy w kierunku Budapesztu. Po osiągnięciu wysokości przelotowej kapitan Jurski podaje podstawowe parametry lotu już po godzinie lądujemy na lotnisku Ferihegy. To mój kolejny rejs startujący z Budapesztu w ostatnim czasie, ostatni raz na Węgrzech byłem na przełomie stycznia i lutego dzięki promocji Swiss, kiedy to leciałem do Hong Kongu.
Wieczorem około godziny 19:00 jestem już z powrotem w budapeszteńskim porcie lotniczym. Dzień upłynął mi miło na spacerach nad Dunajem oraz po centrum handlowym Westend w pobliżu dworca kolejowego Nyugati. Widzę, że nic się nie zmieniło i nadal wygląda bardzo obskurnie i odpychająco. Lotnisko BUD także nie powala na kolana, zwłaszcza hala odlotów i stanowiska odprawy pamiętają z pewnością poprzednią epokę. Po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa jest już znacznie lepiej, tam na wygodnych siedzeniach oczekuję prawie godzinę na informację o numerze bramki, która wreszcie pojawia się na monitorze. Jeszcze tylko pobieżna kontrola bezpieczeństwa, boarding, sprawdzenie wizy i można zajmować miejsca. Tym razem samolot jest starszego typu, co gwarantuje więcej przestrzeni między siedzeniami. Obłożenie nie jest duże, dwa miejsca obok mnie pozostają wolne, mogę spokojnie się wyciągnąć i nieco podrzemać. Byłem ciekawy, czy załoga zgasi światło, tak jak to było na nocnym rejsie Katowice – Kutaisi przed ponad dwoma laty, ale przez cały rejs kabina była oświetlona. Pogoda dopisuje, za oknem mogę widzę rozświetlone miasta Rumunii, nad Morzem Czarnym kłębią się chmury, ale około godzinę przed planowanym lądowaniem w Baku znów widać ziemię, tym razem jest to już Kaukaz. Kilka minut przed czasem maszyna melduje się w azerskiej stolicy, wychodzimy na zewnątrz autobusu i pierwszy szok – jak tu wieje! Sprawdza się zatem legenda dotycząca nazwy miasta, która wywodzi się z języka perskiego i oznacza „uderzenia wiatrów”. Chwilę później jesteśmy już w terminalu, robi on na mnie bardzo dobre wrażenie, jest utrzymany w kremowej tonacji barw, elegancko wyłożony marmurami, znajdziemy tu dużo ornamentyki arabskiej, misterne złote dekoracje, skojarzenia z Dubajem są jak najbardziej na miejscu. Kontrola paszportowa nieco zajmuje, mimo ze straż graniczna nie zadaje żadnych pytań, to jednak formalności trwają dość długo, trzeba jeszcze zapozować do zdjęcia, to jakaś nowa moda, by na granicach robić osobom wjeżdżającym do kraju fotografie. Dobrze, że nie muszę oglądać siebie na tych zdjęciach. ;) W końcu wychodzę do przestronnej hali przylotów i od razu kieruję się do kantoru, gdzie wymieniam dolary amerykańskie na manaty azerskiej. 1 manat to około 2,5 zł, przed uwolnieniem waluty 1 manat posiadał wartość ponad 5 zł i Azerbejdżan uchodził za drogi kraj, teraz to uległo zmianie i ceny były na bardzo przyzwoitym poziomie. 
Przed wyjazdem przestudiowałem w internecie kwestię dojazdu z lotniska do centrum, ale okazało się, ze zawarte na forach lotniczych informacje są już nieaktualne. Obecnie sprzed poziomu przylotów, niemal tuż sprzed wejścia/wyjścia z terminalu zatrzymuje się elegancki dobrze oznakowany autobus linii H1 miejskiej spółki transportowej, który za 1,3 AZN w ciągu około 40 minut dociera do centrum miasta do stacji kolejowej oraz przystanku metra o nazwie 28 Maja. Bilet w postaci papierowej karty BakuCard można nabyć w automacie zaraz po wyjściu z lotniska, można kupić bilet pojedynczy albo od razu doładować kwotę 2,60 AZN zapewniającą też bilet na powrót, co też uczyniłem. Punktualnie raz na pół godziny te autokary odjeżdżają w kierunku miasta. Ponieważ na zewnątrz dopiero powoli budzi się do życia nowy dzień, to postanawiam nieco przeczekać na lotnisku, na górnym poziomie znajduje się kawiarnia Julius Meinl oraz McDonald’s, gdzie zamawiam cappuccino i nieco odpoczywam po nocnym locie na Kaukaz. Niestety, wszystkie linie z Europy przylatują tutaj o podobnych godzinach, także te z Rosji, Białorusi czy Ukrainy. Spoglądając na tablicę przylotów/odlotów można dostrzec, że do Baku lata sporo linii z krajów arabskich, mam w siatce połączenia z regionu Zatoki Perskiej i Turcji, spora część podróżnych przywdziała egzotyczne stroje, są kobiety w burkach oraz mężczyźni w galabijach i diszdaszach. Język rosyjski nie jest już tak powszechny jak w Kazachstanie, cyrylicy praktycznie nie zobaczymy w miejscach użyteczności publicznej, zdecydowanie wygrywa język azerski, który mi osobiście bardzo przypomina turecką mowę.
Pierwsze wrażenia z miasta są bardzo pozytywne. W ścisłym centrum mogę popatrzeć na tłumy ludzi kłębiące się przy placu przed wejściem do metra. Ich egzotyczna uroda przykuwa moją uwagę, panowie mają bardzo ciemną karnację, czarne jak smoła włosy oraz często zrośnięte brwi, panie zaś swoją cerę najwidoczniej odpowiednio rozjaśniają, gdyż jest ona niekiedy bardzo jasna i kontrastuje z ciemnymi włosami. Zwróciłem również uwagę na fakt, że najpopularniejszym strojem u mężczyzn są dopasowane koszule, często w orientlne wzory z kwiatami. To jednak nie owe wzory mnie zaintrygowały, ale podkoszulki na ramiączkach, który nagminnie prześwitywały spod koszul, zwłaszcza tych białych – takie obrazki kojarzą mi się bardzo z PRL-em i babcinym stylem, ale widać, że tam jest to na porządku dziennym. Co gorsza, u kilku facetów zauważyłem taki tank top pod t-shirtem czy koszulką polo, o rany!
Hotel Admiral, w którym się zatrzymałem, to jeden z najlepszych obiektów, w jakich podczas moich podróży miałem okazję się zatrzymać. Utrzymany w stylu plastic fantastic w bieli i elementach srebra mógł wydawać się kiczowaty, ale o gustach się nie dyskutuje. Miałem dla siebie dużo przestrzeni i przestronną łazienkę z wanną z hydromasażem. Sam obiekt mieścił się ok. 10 minut spacerem od stacji metra Ganclik (przez park im. Atatürka), od ścisłego centrum czy starego miasta oddalony był zatem nieznacznie. Przy stacji metra mieściło się też nowe centrum handlowe (część sklepów ma dopiero niebawem otworzyć swoje podwoje), gdzie codziennie wieczorem w hipermarkecie Bravo robiłem zakupy. Bardzo przypadły mi do gustu lokalne słodyczne, chałwa, baklava, sok z granata, napoje na bazie wody różanej czy też Fanta winogronowa oraz słone przekąski z Turcji dostępne za bezcen. Poziom cen w Azerbejdżanie bardzo pozytywnie mnie zaskoczył, praktycznie wszystko było tańsze niż w Polsce. Podejrzewam, iż jest to związane z ubiegłorocznym znacznym obniżeniem waluty, kiedyś manat azerski był wart bowiem ok. 5 zł, teraz 1 AZN to ok. 2,35 PLN. Zaznaczę jeszcze, że dba się tutaj o bezpieczeństwo, policja i służby porządkowe są dobrze widoczne, na stacjach metra oraz w centrach handlowych przed wejściem sprawdzane są wszystkie torby, plecaki czy okrycia wierzchnie.
Po odespaniu nocnego lotu popołudniową porą ruszam metrem do stacji Iczeri Szeher, czyli do starego miasta. Mury obronne i starówkę zostawiam sobie na kolejny dzień, teraz ruszam zaś na bulwar nadmorski, gdzie wśród palm przechadzam się przy powoli zachodzącym słońcu. Znajduję małą kawiarnię umiejscowioną na deptaku, wzorem miejscowych zamawiam herbatę po turecku, którą nalewa się z dzbanka do wąskiej szklaneczki i niemal obowiązkowo slodzi cukrem w kostkach. Wiatr nadal nie ustaje, ale widać, że właściciele lokalu są na to przygotowani i na krzesełkach można znaleźć także koce. Nad miastem górują wieże – nowoczesne wieżowce Flame Towers nawiązujące do krainy ognia za jaką uchodzi Azerbejdżan, postanawiam się zatem do nich dostać. Nieopodal bulwaru nadmorskiego znajduje się stacja kolejki, ale okazuje się, że „funikular” jest w konserwacji i na szczyt muszę dostać się pieszo. Wzdłuż trasy pociągu na górę biegną szerokie wygodne schody, po kilku minutach jestem w połowie drogi. Na wzgórzu znajdują się budynki rządowe ochraniane przez wojsko, wobec czego można spodziewać się patroli i stojących pod filarami wiaduktów żółnierzy z bronią długą, radzę uważać i nie robić zdjęć ;) Jeszcze tylko przejście przez ulicę i kolejne, tym razem jeszcze bardziej majestatyczne marmurowe schody, oświetlone misternymi latarniami. Po dotarciu na szczyt moje oczy cieszą się widokiem panoramy wieczornego Baku, Cezary Baryka z „Przedwiośnia” Stefana Żeromskiego nie musiałby dzisiaj podróżować do Warszawy w poszukiwaniu szklanych domów, gdyż znalazłby je tutaj. W oddali widać kiwony służące do wydobywania ropy, rewitalizacja śródmieścia z pewnością została w znacznej mierze sfinansowana z zysków, jakie kraj czerpie z wydobywania czarnego złota. Spoglądam jeszcze na cmentarz ofiar wojny z Armenią i zbiegam w dół po schodach w stronę miasta, które teraz jest rozświetlone blaskiem neonów, spaceruję szerokimi chodnikami i chłonę uliczny hałas i cieszę się z wysokiej temperatury oscylujące w granicy 27 stopni Celsjusza, mimo wiatru mogę zostać w t-shircie i wcale nie jest mi zimno. Nie trzymam się konkretnej trasy aż w końcu przypadkiem docieram do jednej ze stacji metra. Zliża się godzina 22:00, czas zbierać się do hotelu.
W piątkowy poranek po śniadaniu rozpoczynam dość intensywne zwiedzanie miasta, pierwsze kroki kieruję za mury starego miasta, gdzie znajdują się najstarsze budynki w azerskiej stolicy. Można tutaj spotkać budynki z charakterystycznymi balkonami, często zawieszone nad ulicą. Właśnie w dzielnicy Iczeri Szeher mieści się ambasada Rzeczypospolitej Polskiej, polska placówka dyplomatyczna prezentuje się całkiem ładnie. Wzdłuż wąskich wybrukowanych uliczek starego miasta znajdują się małe sklepiki z pamiątkami, zaopatruję się w magnes (koszt 2 AZN), niestety, o widokówkach nikt tutaj nie słyszał, dostaję je dopiero w księgarni, ale wyglądają one jak z poprzedniej epoki, zupełnie bez polotu, z wyblakłymi zdjęciami i przypisami. Sparecując docieram do Baszty Dziewiczej, która uchodzi za jeden z symboli Baku, z wieżą związana jest oczywiście odpowiednia legenda, chętni mogą wejść na górę i stamtąd obejrzeć panoramę miasta. Tutaj moje zagłębianie się w tą najstarszą część miasta dobiega końca, ruszam do nowszej części miasta na Plac Fontann, ale nim tam dotrę zatrzymuję się na latte  z orzechami pekan w kawiarni Gloria Jean’s Coffee. W klimatyzowanym wnętrzu na wygodnym fotelu wertuję luksusowy magazyn Baku wydawany przez Condé Nast. Dalej można znaleźć kolejne popularne sieciówki jak Starbucks Coffee (polecam kawę po turecku podawaną z buteleczką wody mineralnej oraz kostkami Turkish delight), Hard Rock Café czy McDonald’s (tutaj polecam ciastko żurawinowe oraz dużą herbatę, również z cukrem w kostkach w kolorowych papierkach, niestety, nie mają żadnych specjalnych kanapek czy deserów, które różniłyby się on menu w Polsce). Jeśli już jesteśmy przy kuchni, to w Azerbejdżanie dużą popularnością cieszą się wszelkiego rodzaju kebaby, budki czy knajpki z tym przysmakiem znajdziemy na każdym rogu, a ceny są bardzo przystępne, w niektórych miejscach poza centrum całkiem sporych rozmiarów smaczną bułkę wypełnioną mięsem i warzywami dostaniemy już za 1 manata, w centrum cena zwykle wynosi 1,5 manata (oczywiście często podawaną z ayranem), w restauracjach jest drożej, ale np. w sieciówce, w której skusiłem się na shoarmę zapłaciłem za nią bodajże 3 AZN. Na Placu Fontann spotkać można spacerujących mieszkańców Baku, to najwidoczniej jedno z popularniejszych miejsc, gdzie umawiają się mieszkańcy stolicy. Zauważam moją ulubioną Zarę, jednakże aktualna kolekcja nie rzuca mnie na kolana. Podążam za tłumem spacerowiczów, którzyu najwidoczniej w okoliczych domach towarowych robią zakupy i docieram na ulicę Nazani, która jest luksusowym deptakiem, na końcu ulicy znajduje się opera oraz teatr. Podczas wędrówki po mieście zauważam, że popularna jest tutaj profesja pucybuta, w Polsce kojarzę takie stanowisko jedynie z Galerii Mokotów. Śródmieście jest bardzo dobrze oznakowane, wszystkie ulice mają swoje nazwy, tabliczki są dobrze widoczne a dodatkowo w wielu miejscach ustawione są tablice z planami okolicy i na takiej właśnie mapie trafiam na najbliższy urząd pocztowy. Uliczka, na której się mieści placówka pocztowa jest bardzo niepozorna, ale rzeczywiście poczta jest czynna i posługując się językiem rosyjskim udaje mi się dokonać znaczków pocztowych na widokówki do Polski. Uwaga, po 4 dniach roboczych kartki były już w Warszawie, coś nieprawdopodobnego! ;)
Z centrum ruszam na Prospekt Nafciarzy, położony przy nadmorskiej promenadzie, docieram do molo niedaleko portu, na drewnianym pomoście spotykam czarnego bociana, nie przypuszczałem, że takie ptaki będę mógł tutaj zobaczyć. W kolejnym (a jest ich tu wiele) centrum handlowym degustuję wspomniane już ciastko żurawinowe i herbatę, można zająć miejsce na dużym balkonie, z którego widok rozciąga się na Morze Kaspijskie. Popołudniową porą postanawiam wrócić na wzgórze, skąd rozpościera się wspaniały widok na Baku, tym razem wspinaczka trwa nieco dłużej, gdyż temperatura jest znacznie wyższa i wiatr jakby nagle ustał. Piękne widoki z lotu ptaka wynagradzają jednak poniesiony wysiłek, warto było. Na deser zostawiłem sobie pałac szachów Szyrwanu, który mieści się za starymi murami miejskimi. Kompleks pałacowy zaczął powstawać na początku XV wieku i był świadkiem nie tylko tworzącej się państwowości, ale także tych smutnych wydarzeń z historii najnowszej Azerbejdżanu, jaką było rozstrzelanie przez Ormian żołnierzy azerskich na tym terenie, ślady po kulach do dzisiaj są widoczne na fasadzie budynku. Z relacji przewodniczki (bilet wstępu dla osoby dorosłej to koszt 4 AZN) wynikało, że cały kompleks został pieczołowicie odrestaurowany z inicjatywy kultowego przywódcy Azerów, czyli byłego prezydenta Heydara Aliyeva. Jak łatwo można się przekonać, większość wzniosłych budowli w kraju to jego zasługa i obiekty te są nazywane jego imieniem. Sam budynek nie przypomina pałacu w klasycznym rozumieniu tego słowa, na pewno nie może się od równać np. z wiedeńskim Schӧnbrunn, jego wnętrze jest surowe a ściany są gołe. Największe wrażenie zrobiła na mnie sala tronowa, w której podejmowano zagraniczne delegacje czy gości.
Kolejny dzień niemal całkowicie upływa pod znakiem deszczu, nie mam zatem zbyt wiele okazji do spacerów po mieście, przed południem jedynie odwiedzam okolice centrum kulturalnego Heydara Aliyeva, to kolejny z budynków o futurystycznym wyglądzie zaprojektowany całkiem niedawno (stosunkowo niedawno powstała też hala koncertowa, w której zorganizowano kilka lat temu finał konkursu Eurowizji) mający stać się wizytówką miasta. Resztę dnia spędzam zabunkrowany w McDonald’s z herbatą w dłoni, popołudnie zaś to relaks na lotnisku. Tego dnia warunki atmosferyczne są fatalne, zwiedzanie miasta na zewnątrz jest niemalże niemożliwe, wiatr w połączeniu z deszczem w takim mieście jak Baku to mieszkanka wybuchowa. Odprawa na mój wieczorny rejs linii Azerbaijan Airlines do Tbilisi rozpoczyna się na ponad 2 godziny przed odlotem, przy jednym ze stanowisk uśmiechnięty pracownik wręcza mi granatową kartę pokładową. Kontrola bezpieczeństwa oraz kontrola paszportowa przebiegają blyskawicznie i mogę już oczekiwać na boarding w wygodnych fotelach w strefie air side lotniska, które najwyraźniej zaprojektowane zostało na wyrost i hula na nim wiatr ;) Warto zwrócić uwagę na jego nowoczesną formę, nietypowy kształt i ciekawe rozwiązania architektoniczne.





Punktualnie 40 minut przed odlotem personel lotniska zaprasza na pokład, wejście następuje przez rękaw, co przy deszczowej pogodzie jest bardzo dobrym rozwiązaniem. Zajmuję moje miejsce 7F przy oknie po prawej stronie, pasażerów jest całkiem sporo, ale miejsce środkowe nie zostaje zajęte, mam więc większą swobodę. Maszyna w środku ma granatowe elementy wystroju, cała kolorystyka nawiązuje do ciemnoniebieskiego logo linii. Przed startem pilot podaje podstawowe informacje na temat rejsu i startujemy. Ze względu na niesprzyjające warunki atmosferyczne start nie należy do przyjemnych, kiedy w kompletnych ciemnościach gwałtownie wzbijamy się w powietrze, przez szyby widać chmury, przez które przebija się maszyna, oczywiście wszystko to jest odczuwalne w postaci lekkich turbulencji, ale wreszcie po około 15 minutach od startu osiągamy wysokość przelotową i wszelkie niedogodności ustają, a z góry można obserwować ziemię i światła mijanych po drodze miast. Wprawdzie lot do Tbilisi trwa jedynie godzinę, ale nawet na tak krótkiej trasie serwowane jest przekąska w postaci bułki z warzywami oraz kawy, herbaty lub wody, napoje gazowane, soki alkohole i słodycze są płatne dodatkowo, raczej niewielu podróżnych korzysta z tej formy serwisu. Przeglądam magazyn pokładowy oraz siatkę połączeń linii AZALJET, nie jest ona wprawdzie imponująca, ale mają w swojej ofercie rejsy do Nowego Jorku, a np. taka grecka linia Aegean nie posiada żadnych rejsów poza obręb basenu Morza Śródziemnego. Wkrótce łagodnie lądujemy na lotnisku w Tbilisi, jest wieczór, ok. 20:30. Kontrola paszportowa przebiega bardzo sprawnie, pan życzy mi miłego pobytu w Gruzji, ale okazuje się, że slużba graniczna zainteresowała się jeszcze moim bagażem podręcznym i muszę go zeskanować. Chwila prawdy i mogę ruszać, w hali przylotów na podróżnych czekają znajomi czy rodziny, ja zaś wymieniamy w kantorze manaty azerskie na gruzińskie lari (1 lari to w przybliżeniu 2 zlote), omijam taksówkarzy, którzy oczywiście także próbują nagabywać i zajmuję miejsce w żółtym autobusie o numerze 30 stojącej po lewej stronie od wyjścia z terminala (poziom odlotów!). Opłata za przejazd jednorazowy wynosi 50 tetri (1 zł), monetę wrzuca się do prostego automatu/metalowej skrzyneczki i odcina się wydrukowany bilet z numerem pojazdu oraz datą i godziną. Drugim sposobem uregulowania płatności jest zbliżenie do czytnika karty miejskiej MetroMoney Card, która funkcjonuje jak karta prepaidowa i za każdy odcinek pobierana jest stosowna opłata, przy przesiadkach poruszanie się po mieście wychodzi nieco taniej. Droga do centrum do dworca kolejowego zajmuje prawie godzinę, potwierdzam tezę, że gruzińscy kierowcy preferują ostrą jazdę bez trzymanki, a momentami liczba pasażerów w rozklekotanym autobusie była zdecydowanie większa niż norma. Najwidoczniej gruzińscy pasażerowie nie są zbytnio zdyscyplinowani jeśli chodzi o kwestię kasowania biletów, gdyż w ciągu godziny po trasie były aż trzy kontrole biletów. Istotna sprawa, kontrolerzy mogą prosić o bilecik także po wyjściu z pojazdu na przystanku, warto zatem zachować dowód przejazdu. W końcu docieram do mojego hotelu „” znajdującego się na 5. i 6. piętrze dworca kolejowego i niemal od razu zasypiam.  

Wstaję przed 8 rano, budzą mnie promienie słońca, z balkonu rozpościera się widok na pasmo górskie w oddali. Zbieram się i ruszam na poranny obchód miasta, pierwsze kroki kieruję do stacji metra, kupuję kartę i sunę schodami ruchomymi w dół na peron. Stacja robi bardzo ponure wrażenie, to chyba jedna z najbrzydszych linii metra, jakie kiedykolwiek widziałem. Bramki są żeliwne, wejście do stacji przypomina tunel do jakiejś meliny, strop jest zakurzony, widać pleśń,  stacje są ciemne, odpada z nich tynk, jedynym miłym akcentem są wagony metra, które wprawdzie mocno zużyte (znane dobrze wagony Wagonmash), ale oklejone są folią w barwy gruzińskiej flagi. Sama kolejka ma niezłe przyspieszenia, a odległości między kolejnymi stacjami są znaczne. Wysiadam na Placu Wolności, bezpośrednio przy wyjściu trwa budowa, witają mnie rusztowania i barykady, ale już chwilę później jestem przy złotym błyszczącym posągu patrona miasta Świętego Jerzego. Powoli przechadzam się ulicą Rustaveli, która uznawana jest za jedną z reprezentacyjnych jezdni Tbilisi. Przy niej znajdują się ważne budynki rządkowe, opera oraz kilka kościołów. Zwłaszcza kolorowy żółto-brązowy budynek opery robi wrażenie, jest wyjątkowo zadbany, po bokach stoją majestatyczne fontanny, kilkaset metrów dalej podziwiam zabytkowy kościół w charakterystycznych dla Zakaukazia kształcie. Zauważam pierwszy otwarty o tej porze supermarket Wendy’s – tak, to nie przypadek, obecna jest tutaj amerykańska sieciówka fast food (miałem przyjemność stołować się u nich w Miami), która oprócz części gastronomicznej ma także sporych rodzajów sklep spożywczy dość dobrze zaopatrzony. Po małych zakupkach znajduję kilknaście metrów dalej przy stacji metra Rustaveli restaurację McDonald’s, gdzie ogrzewam się przy dużym cappuccino, owocowym ciastku oraz toście z serem – niestety, w Gruzji nie istnieje menu śniadaniowe, nie mam okazji po raz kolejny spróbować żadnych nowości. Z położonej po drugiej stronie ulicy platformy widokowej podziwiam miasto i schodzę w dół w kierunku rzeki Kury. Tutaj już ładne widoczki ustępują miejskim koszmarkom z dawnych lat, robi się szaro, buro i ponuro.  Ale oto przede mną pojawia się piękny budynek Teatru Marjanishvili i ulica Aghmashenebeli, odpicowana że aż miło. Kolorowe odremontowane po wojnie kamienice pięknie się prezentują w słońcu, jest ciepło, pogoda dopisuje, po ulicy krążą grupki turystów. By dojść do hotelu muszę przedostać się przez bazar znajdujący się przy dworcu, to istny labirynt, harmider, który tam panuje jest nie do opisania, czuję się jak w Polsce lat 90., kiedy to miejsca takie jak to było głównym celem weekendowych wędrówek ludów. Jak dobrze, że takie życie wymarło…Popołudnie spędzam wędrując po starym mieście i okolicach, udaje mi się dotrzeć do nowoczesnego mostu dla pieszych, który porównywany jest do podpaski. Rzeczywiście, porównanie niezwykle trafione, ale i tak ma on swój urok. Cykam pamiątkową fotkę i ruszam dalej do stacji kolejki linowej, którą wjeżdżam na górę do pomnika Mateczki Gruzji, przejazd oszklonym wagonikiem na  górę nad miastem do koszt 1 lari, oczywiście płatność przy użyciu karty MetroMoney. Po dotarciu na szczyt można udać się na spacer do ogrodu botanicznego lub świątyni, ja jednak zatrzymuję się na dłuższą chwilę przy pomniku Mateczki Gruzji dzierżącej w dłoni miecz i komtempluję kryminał Joanny Chmielewskiej. Literatura towarzyszy mi także w podróży.




Po kontemplacji krajobrazu zjeżdżam wagonikiem w dół i przechadzam się po starym mieście, zamawiam świeżo wyciskany sok z granatów, cena 10 zł za mały kubeczek, nie jest już tak tano jak w Azerbejdżanie. Na stoisku z pamiątkami znajduję też widokówki (wreszcie, bo wcześniej nigdzie ich nie mieli, podobnie jak w Baku), koszt jednej kartki to bagatela 2 lari, czyli 4 złote. Podobno znaczki z Gruzji do Polski także nie należą do najtańszych, ale o tym nie miałem okazji się przekonać, gdyż w niedzielę urzędy pocztowe nie pracują, a poza tym i tak nie trafiłem na żaden na mojej trasie. W jednej z lokalnych knajpek zaopatruję się jeszcze w gorącą przekąskę ze szpinakiem i ciasto i ostatni raz wsiadam do metra. Ponieważ mam jeszcze spory zapas czasu a uwielbiam kolejki podziemne, to wożę się w podziemiach jeszcze kilkanaście ładnych minut; stacje oddalone od centrum znajdują się już nad ziemią. W końcu wracam do dworca głównego, z hotelu odbieram moją walizkę i wsiadam w żółty rozklekotany autobus numer 37. Do samego lotniska jadę tylko ja oraz dwóch jego pracowników, pozostali pasażerowie wsiadają i wysiadają po trasie. Dochodzi godzina 20:00, mój rejs linią Aegean Airlines do Aten a następnie stamtąd do Warszawy odlatuje dopiero o 05:10 rano, noc spędzam zatem na lotnisku, gdzie jak się okazuje życie kwitnie właśnie pod osłoną nocy, większośc rejsów z Europy przybywa bowiem późną nocą, co sprawia, że spora część pasażerów czeka na rejs na lotnisku przez noc.
Największą popularnością cieszą się rejsy do Stambułu, z czego wynika, że Turcja pełni w tym regionie znaczącą rolę, podobnie wyglądała sytuacja w Azerbejdżanie. Zaintrygował mnie fakt, że odprawy rejsów do Tel Avivu (TLV) i Teheranu (IKA) odbywają się z sąsiednich stanowisk, dwa wrogie kraje zupełnie obok siebie – takie małe faux pas, ale o dziwo obywatele obu państw nie skakali sobie do oczu ;) W przyszłym roku planuję wymianę paszportu, będę mógł zatem ponownie odwiedzić Izrael, obecnie z pieczątka z Iranu czy Libanu nie byłbym tam mile widziany :-P

W końcu około dwie godziny przed planowanym startem samolotu Aegean do Aten rozpoczyna się odprawa na mój rejs. Łudziłem się, że może karty pokładowe tej greckiej linii zmieniły się od czasu mojego ostatniego rejsu tą linią wiosną tego roku, ale nic takiego nie miało miesca. Nadal są to niemal puste kawałki papieru z bardzo małym nadrukiem, co więcej, na jednej karcie pokładowej zaznaczane sa wszystkie rejsy, nie mam co liczyć na ładną kolorową pamiątkę z podróży. Za to Aegean nadrabia bardzo dobrym serwisem na pokładzie i na trasach zagranicznych serwuje ciepły posiłek, ciepłe i zimne napoje oraz wybór alkoholi, a do tego w Atenach mogę skorzystać z lounge’u Lufthansy na lotnisku, gdzie serwowane są greckie przystawki i dania obiadowe. Palce lizać… Do zobaczenia na pokładzie jeszcze w tym miesiącu! ;)





Sovietskoje Igristoje, czyli Kiszyniów / 27.05.2016 - 29.05.2016

Korzystajac z dlugiego weekendu postanowilem wybrac sie w podroz do dosc malo znanego w Polsce kraju. Mowa konkretnie o Moldawii, ktora wiele osob pamieta zapewne jako jedna z 15 republik z siermieznych czasow ZSRR i na tym ta wiedza sie konczy. Czesc osob nawegt nie jest w stanie zlokalizowac tego kraju na mapie. Kiszyniow na mojej liscie miast do odwiedzenia widnial od dawna, ale dopiero od niedawna PLL LOT wprowadzil to miasto do swojej siatki polaczen. Pierwsze skojarzenie z tym miastem to wczesne lata 90. i amerykanska opera mydlana „Dynastia”,  w ktorej pojawil sie watek ksiecia z Moldawii. W odcinku zamykajacy piaty sezon serialu miala miejsce masakra na ceremonii slubnej w Moldawii wlasnie; pamietam te emocje do dzisiaj, stad tez nazwa kraju dobrze zapadla mi w pamiec. A poniewaz ostatnio krag moich zainteresowan z Zachodu zmienil sie na Wschod, to wizyta w Kiszyniowie, gdzie dokonuje sie powolna transformacja gospodarcza, byla jak znalazl, a Szalona Sroda LOT tylko zdeterminowala mnie do zakupu biletow po korzystnej cenie.
W piatkowy poranek przed godzina 09:00 pojawiam sie na Lotnisku Chopina. Podchodze do automatu, w ktorym mozna pobrac wydrukowana karte pokladowa, ku mojego zaskoczeniu maszyna pyta mnie, czy mam do nadania bagas i po chwili drukuje mi zgrabny samoprzylepny tag bagazowy odpowiednio oznakowany. Jestem w szoku, dotychczas takie rozwiazania widzialem tylko w Kopenadze i Zurichu. Naklejke zachowuje na pamiatke (tak, kolekcjonuje je i karty pokladowe), a sam udaje sie do stanowiska, gdzie odbieram jeszcze raz boarding na klasycznym papierze i nadaje bagaz. Po chwili jestem juz przy fast tracku, w kolejce do kontroli bezpieczenstwa nie ma nikogo oprocz mnie, jeszcze tylko bluskawiczna wizyta w Aelii i juz jestem w moim ulubionym saloniku Polonez, gdzie przy delektuje sie sniadaniem i robie prasowke. Tym razem musze wyjsc z business lounge’u nieco wczesniej, gdyz przede mna jeszcze kontrola paszportowa, ale pod bramka numer 17 okazuje sie, ze boarding bedzie opozniony okolo 15 minut. Moja uwage skupia grupa mocno podchmielonych dzentelmenow w wieku ok. 40 lat, ktorzy rowniez oczekiwali na rejs do Kiszyniowa. Zachowywali sie dosc glosno i raczyli alkoholem, widac bylo, ze moze byc z nimi wesolo. Kiedy weszlismy do autobusu wiozacego pasazerow do Dasha Q-400 odnioslem wrazenie, ze ich przekrzykiwania wypelnily caly pojazd, po przejsciu do samolotu nie bylo lepiej. Szef pokladu p. Wojciech Grudniewski na na prosbe kapitana Igora Augustyniaka majac na uwadze zaistniale okolicznosci informuje, ze picie na pokladzie wniesionego alkoholu jest surowo zabronione. Chwile po starcie z Okecia podcza wzbijania sie do wysokosci przelotowej maszyna przez moment traci wysokosc, uczucie spadania w czarna dziure nie jest przyjemne, ale juz po chwili mozna odetchnac z ulga i rozpiac pasy. W tyle maszyny caly czas slychac podniesione meskie glosy, panowie probuja spiewac, cos krzycza, oprocz szefa pokladu upomina ich takze stewardesa p. Marzena Brudzinska, pierwszy raz widze cos takiego, o losie!
Po pobieznym przejrzeniu magazynu pokladowego Kalejdoskop (w koncu juz lecialem na pokladzie LO w tym miesiacu) zajalem sie lektura ksiazki „Bylam sluzaca w arabskich palacach”, wiec 1,5 h na pokladzie Bombardiera szybko mi minelo. Wprawdzie kapitan informowal, ze w Kiszyniowie niebo bedzie zasnute chmurami i bedzie deszczowo, ale chwile po wyladowaniu na niebie wychodzi slonce. Kontrola paszportowa idzie bardzo sprawnie, takze na bagaz nie trzeba dlugo czekac. Po wyjsciu w skromnej hali przylotow (lotnisko jest obecnie modernizowane) znajdziemy kantor oraz punkty korporacji taksowkarskich i firm wypozyczajacych samochody. Nie uswiadczymy tam natomiast bankomatu, jeden jedyny znajduje sie na poziomie odlotow w poblizu kas biletowych oraz  stanowisk  bankowych, dziala bez zarzutow, przyjmuje tradycyjne karty jak Visa, Maestro czy MasterCard. Po wyjsciu na parking przed lotniskiem widze, ze „weseli” panowie z samolotu juz racza sie piwkiem, widac, ze byli bardzo spragnieni. Kiedy tylko pojawiam sie na zewnatrz otaczaja mnie taksowkarze, ale smialo kieruje sie na postoj marszrutek. Przejazd do centrum to stala cena 3 lejow moldawskich, tyle samo trzeba tez zaplacic za bagaz, dojazd do centrum miasta zajmuje ok. 30 minut. Po drodze Mercedes dosc czesto sie zatrzymuje; poniewaz jest to marszrutka, kazdy z pasazerow ma prawo zatrzymac sie, gdzie mu sie zywnie podoba. Aby zatrzymac pojazd wystarczy ustawic sie przy krawezniku i odpowiednio wczesnie zamachac reka.

Z daleka dostrzegam charakterystyczna sylwetke budynku hotelu Cosmos, w ktorym przyjdzie mi spedzic ten weekend. Zaraz po wejsciu do hallu witaja mnie sympatyczne recepcjonistki i juz wiedza, jak sie nazywam. Okazuje sie, ze maja jeszcze tylko dwie rezerwacje na ten dzien, druga jest z Japonii, skosnych oczu nie posiadam, wiec panie od razu wiedzialy, z kim maja do czynienia. Dostaje pokoj na 7. pietrze, wystroj to poradziecki oldschool, jest fotel obity szara skaja, telewizor z kineskopem oraz lotewski telefon z tarcza. Z balkonu rozciaga sie widok na miasto i pomnik przed hotelem, tuz obok znajduja sie dwa male centra handlowe oraz hipermarket Bonus, gdzie kieruje pierwsze kroki po rozpakowaniu bagazu i krotkiej regeneracji. Wybor towarow na polkach jest calkiem spory, tak jak sie spodziewalem wiekszosc towarow pokrywa sie z tymi, ktore widzialem na Ukrainie i w Rosji. Ceny bardzo niskie, nie moge uwierzyc, ze pollitrowa butelka Coca Coli to wydatek rzedu 1,80 zl, butelka wina to koszt ok. 6- 8 zl, male opakowanie chipsow Pringles to raptem 3 zl. Za koszyk pelen lakoci place raptem rownowartosc ok 26 zlotych. Ciekawe, co czuja mieszkancy strefy euro, ktorzy tu przylatuja, dla nich niemal wszystko jest jak za darmo.
Po zakupach ruszam w miasto, bardzo pozytywnie zaskakuje mnie ruch drogowy w Kiszyniowie. O ile ulice i chodniki sa zazwyczaj w oplakanym stanie, to kierowcy sa nadzwyczaj uprzejmi, przepuszczaja pieszych na pasach, dostosowuja sie do sygnalizacji swietlnej i nie trabia bez potrzeby. Spodziewalem sie raczej powtorki w Teheranu, gdzie pieszy nie ma zadnych praw, a tutaj jest zupelnie inaczej. W miescie widac ducha minionej epoki, znajdziemy sporo wysokoch blokow z wielkiej plyty o czesto dosc fantazyjnych formach czy ksztaltach. Na parterach budynkow mieszkalnych przewazaja lokale handlowo-uslugowe, przede wszystkim sa to salony operatorow telefonii komorkowej jak Orange i Moldcell oraz sklepy spozywcze, kiczowate kasyna, kantory i banki, co jakis czas spotkac mozna sklepy odziezowe i obuwnicze, jednak nie sa to sieciowki, z tego typu sklepow na glownym bulwarze miasta im. Stefana Cel Mare dopatrzylem sie jedynie salonu United Colors of Benetton. Na tej ulicy znajduja sie takze gmachy administracji rzadowej, mozna przejsc sie przed siedzibe MSZ. Pozytywnie wyroznia sie Teatr Narodowy oraz siedziba Poczty Glownej, gdzie nastepnego dnia zaopatruje sie w pocztowki i znaczki. Niestety, wybor jest bardzo skromny, a na miescie pamiatki niemal nie funkcjonuja. Nie bylbym soba, gdybym nie dotarl do restauracji McDonald’s, by sprobowac lokalnych przysmakow, kanapka charakterystyczna dla Moldawii jest lavash, wersja z podwojnym serem oraz z warzywami jest bardzo smaczna. W koncu docieram do siedziby rzadu i Luku Triumfalnego symbolizujacego zwyciestwo nad Turcja, pod lukiem lopocze moldawska flaga. Po drugiej stronie placu znajduje sie mala swiatynia oraz bardzo ciekawe znalezisko – szachownica duzych rozmiarow, po ktorej mozna chodzic czy przestawiac poszczegolne figury.  Za skrzyzowaniem znajduje sie duzy park miejski, jego zycie tetni przy fontannie. W parku znajduja sie punkty malej gastronomii, gdzie mozna napic sie kawy, kupic lody, slodycze, popcorn czy wate cukrowa. W drodze powrotnej mijam takze wiekowy hoteli Chisinau oraz pozostalosci po gmachu hotelu International, ktory niszczeje niczym warszawski Prudential.
Nastepnego dnia o poranku schodze na sniadanie do hotelowej restauracji znajdujacej sie na wysokosci drugiego pietra. Restauracja to chyba jednak zbyt gornolotne okreslenie, gdyz wnetrze przestronnej Sali bardziej przypomina mi stolowke pracownicza w czasach PRL-u czy tez swietlice w osrodku wczasowym. Przy wejsciu swoj stolik ma pani w fartuszku, ktorej nalezy okazac specjalny kwit wydany na recepcji poswiadczajacy nasze prawo do posilku. Estetyka nie jest najlepszym punktem tego miejsca, serwowane sniadanie w formie szwedzkiego bufetu wyglada dosc topornie, co nie znaczy, ze odejdziemy od stolu glodni, jednak tego typu widokow i zastawy raczej nie spotkamy juz w hotelach, kolejny oldschool. Po posilku ruszam powoli do miasta, tym razem na chodnikach widac spory ruch, ludzie robia zakupy na weekend. W celach krajoznawczych korzystam z trolejbusa, po wejsciu do pojazdu czeka nas uiszczenie oplaty u bileterki. Jest to pani w fartuszku, ktora inkasuje pieniadze i wydziera nam papierowy bilet, koszt takiej przyjemnosci do 2 leje, niezaleznie od dlugosci trasy. W autobusie jest goraco i duszno, o klimatyzacji mozna tylko pomarzyc. Automatyczny glos zapowiada kolejne przystanki, nazwy pokazuja sie takze na wyswietlaczu, ale zorientowalem sie, ze nie zawsze sa one adekwatne do mijanych miejsc, wiec radze uwazac z poleganiem na tym systemie informacji. Jazda takim srodkiem transportu to nie lada wyzwanie. Popoludniowa pora zbiera sie na burze, czas ten spedzam w restauracji La Placinte, gdzie probuje serowego wypieku placinta, zupe z warzywami ciorba oraz czerwone wino moldawskie. Po smacznym obiedzie czas na deser, wybieram kawiarnie Tucano Coffee, ktora mozna smialo porownac do moldawskiej odpowiedzi na Starbucks Coffee. Ma bardzo ciekawy wystroj nawiazujacy do tukanow oraz egzotycznej przyrody, dosc rozbudowane menu cieplych oraz zimnych napojow i przekasek czy slodkosci. W glebokim fotelu delektuje sie chwila, sobotni wieczor mija mi w przyjemniej kawiarnianej atmosferze.
W niedzielny poranek po sniadaniu postanawiam odwiedzic kiszyniowski dworzec kolejowy, jako fan kolei zawsze staram sie odwiedzic glowne dworce, jezeli tylko mam taka mozliwosc. Zwlaszcza w krajach bylego Bloku Wschodniego tego tupu budynki prezentuja sie imponujaco. Niestety, dworzec w Kiszyniowie raczej nie przypomina poteznych gmachow widzianych w Moswie czy na Ukrainie, ale jest za to bardzo zadbany i udekorowany kolorowymi surfiniami. Na peronie czeka sporo pasazerow z bagazami, ale pociagu jeszcze nie widac, wiec nie mialem okazji zobaczyc, jak wygladaja moldawskie wagony. Na rozkladzie jest tylko kilka polaczen w ciagu dnia, kasy biletow sa czynne jedynie rano oraz poznym popoludniem przed „wieczorny szczytem”, kiedy odjezdzaja pociagi do Moskwy i St. Petersburga. Z zadbanym dworcem kolejowym kontrastuje bazarowe otoczenie. Cale zastepy ludnosci lokalnej wykladaja swoj towar na folii/ceracie/kocu i czekaja na potencjalnych klientow, przez placyk przewija sie sporo amatorow mydla i powidla, mozna tu znalezc niemalze wszystko, ale trzeba zaznaczyc, ze wiekszosc towarow jest z drugiej reki, ceny zas sa bezczelnie niskie.
Po takiej wizji lokalnej robie jeszcze drobne zakupy w centrum handlowym Green Hills, wracam do hotelu, wymeldowuje sie i ruszam lapac marszrutke z najblizszego przystanku. Czekalem raptem 5 minut nim podjechal busik z numerem 165, pasazerow nie ma jeszcze tak wielu, moge zajac miejsce siedzace. Niemal caly czas w samochodzie jest komplet podroznych, ale wymiana pasazerow odbywa sie plynnie, nie ma tloku, nikt nie stoi nade mna, moge nawet nieco wyprostowac nogi. Po okolo 25 minutach jazdy marszrutka wysiadam pod terminalem, w srodku klebi sie tlum podroznych, ale w wiekszosci sa to osoby odprowadzajace. Na monitorach rejs LO do WAW juz widnieje, ale poniewaz jest ponad 2,5 h do czasu odlotu, to odprawa sie jeszcze nie rozpoczela. Siadam na lawko-parapecie przy szybie (bardzo pomyslowe rozwiazanie) i spedzam czas na lekturze ksiazki, co jakis czas zerkajac na tablice swietlna z rozkladem lotow. W koncu pojawia sie obsluga i przy trzech stanowiskach prowadzona jest odprawa biletowo-bagazowa. Warto zauwazyc, ze odprawa online na rejsy z Kiszyniowa nie jest dostepna. Ze srebrna karta korzystam z odprawy dla klasy biznes, kontrola paszportowa oraz bezpieczenstwa przebiegaja bardzo sprawnie i juz po kilku minutach jestem w strefie duty free, ktora ze wzgledu na niskie ceny alkoholu i wyrobow tytoniowych w Moldawii cieszy sie duzym zainteresowaniem podroznych. Rejs z Warszawy przylatuje przed czasem i boarding mojego rejsu rowniez rozpoczyna sie sporo wczesniej, dzieki czemu startujemy prawie 10 minut wczesniej. Kapitanem rejsu jest p. Mariusz Czajkowski. Tym razem pogoda na calej trasie przelotu jest dobra i obywa sie bez jakichkolwiek turbulencji, chociaz miejsce 18C nie jest zbytnio  komfortowe. Ale 1 h 40 minut do Warszawy mozna sie przemeczyc ;) Do zobaczenia na pokladzie juz za tydzien!



Kiev Express / 22.11.2014 - 23.11.2014

Po krotkiej przerwie czas na kolejny weekendowy wypad. Po raz kolejny zawitalem do Kijowa, tym razem odwiedzilem stolice Ukrainy po kolejnej rewolucji i w trakcie konfliktu zbrojnego z Rosja, od mojej ostatniej wizyty w tym kraju wiele sie zmienilo. Wprawdzie Kijow nie widnial na mojej liscie miejsc do odwiedzenia w najblizszym czasie, ale poniewaz w maju udalo mi sie znalezc tanie bilety, to nie wahalem sie dlugo z ich zakupem, zawsze to kolejne loty i mile w programie bonusowym Miles & More. W sobotnie popoludnie pojawiam sie na Lotnisku Chopina i tradycyjnie juz ustawiam sie do lady przy klasycznej odprawie dla pasazerow klasy ekonomicznej. Podaje paszport a na wage klade mala walizke, pani z obslugi pyta, czy bede nadawal bagaz do luku, co potwierdzam. Okazuje sie, ze wedlug panienki z okienka moja klasa rezerwacyjna O nie uprawnia mnie do bezplatnego transportu walizki, od sierpnia PLL LOT wprowadzily nowa taryfe Economy Simple (OSIMPLE), w ktorej za bagaz rejestrowany trzeba dodatkowo zaplacic 60 zl. Moj bilet byl jednak wystawiany w maju, wobec czego obowiazuje mnie jeszcze postanowienia starej taryfy (OFMLO), w ktorej jedna sztuka bagazu rejestrowanego 23 kg jest w cenie biletu. Pani nie jest jednak zbyt przekonana i prosi o pomoc swojego przelozonego, ktore pokazuje jej maske biletu i jeszcze upewnia sie na infolinii, ze mam racje. Panienka szybko traci rezon i przeprasza za swoj blad, dostaje tradycyjna karte pokladowa i naklejke bagazowa, szybko przechodze przez kontrole bezpieczenstwa i jestem juz po drugiej stronie bramek. Przy stanowisku kontroli paszportowej (paszporty UE) nie ma kolejki, zajmuje miejsce nieopodal wyjscia numer 11 i oczekuje na boarding, czas uplywa mi na lekturze najnowszej Vivy na okladce z moja ulubienica Anja Rubik. Dokola tlumek gestnieje, praktycznie wszyscy trzymaja w reku ukrainskie paszporty (granatowe lub bordowe), Polakow na pokladzie praktycznie nie ma.
Okolo 30 minut przed wylotem przed gatem pojawiaja sie dwie pracownice obslugi naziemnej, rozpoczyna sie boarding, najpierw na poklad Embraera 190 zapraszani sa pasazerowie zajmujacy rzedy w tylnej czesci samolotu, ja mam miejsce 4D, wiec czekam spokojnie na swoja kolej i powoli przemieszczam sie przez rekawe. Przy wejsciu na poklad pasazerow witaja usmiechnieta stewardessy, okazuje sie, ze tym razem w samolocie sa az 4 a nie jak zwykle 2 stewardessy, wyglada na to, ze LOT zainwestowal w nowa zaloge i dwie dziewczyny sa na przyuczeniu. Roznica w obsludze pasazera jest kolosalna, mam nadzieje, ze z czasem i nowy personel nie przejmie nawykow od starych wyjadaczy. Szefowa poladu pani Marzena Zielinska wita podroznych na pokladzie, kapitanem trwajacego  1h 10 minut rejsu do Kijowa jest. Maszyna szybko zajmuje pozycje startowa i wznosimy sie w powietrze w kierunku wschodnim. Podstawa chmur tego dnia jest niska, wiec juz chwile po starcie nie widac za oknami, ale po kilku minutach osiagamy wysokosc przelotowa i za oknami pojawia sie piekne slonce, ktore towarzyszy nam az do rozpoczecia schodzenia do ladowania. Lot bardzo spokojny, turbulencje na szczescie nie wystapily. W klasie biznes siedza jedynie 3 osoby, za to klasa ekonomiczna jest pelna, poniewaz siedze tuz za biznesem, to platny serwis SkyBar rozpoczyna sie od mojego rzedu. Odpowiednio wczesniej zapoznalem sie z magazynem pokladowym kalejdoskop, okazuje sie, ze zmienila sie oferta kanapek, teraz do wyboru mamy rostbeef oraz lososia, cena zestawu kawa/herbata + kanapka wzrosla o 2 zlote. Sandwich jest bardzo smaczny, chwile pozniej roznoszona jest jeszce woda oraz poczestunek w formie miniwafelka Prince Polo. Czas na pokladzie umila mi lektura magazynu Kalejdoskop, najbardziej zaciekawil mnie artykul o kobietach-pilotach, okazalo sie, ze w PLL LOT jest ich kilka, a nie tylko jedna pani kapitan Barbara Luczak, z ktora mialem okazje leciec do Bejrutu we wrzesniu.


Po wyladowaniu bardzo sprawna kontrola paszportowa w nowoczesnym, komfortowym terminalu. Przy kontroli straznik nie zadaje zadnych pytan, do paszportu zostaje wbita kolejna pieczatka, po kilku minutach odbieram moj maly bagaz z tasmy i jestem juz w hali przylotow. Nowy terminal zostal oddany do uzytku przed EURO 2012 i wciaz lsni nowoscia. Tuz przed terminalem, nieco po prawej stronie znajduej sie przystanek Sky Busa, ktorym dojedziemy do centrum Kijowa na glowny dworzec kolejowy. Czas przejazdu to ok. 45-55 minut, bilety kupuje sie u kierowcy kosztuje 50 hrywien za przejazd w jedna strone, nie jest to 25 hrywien jak podaje oficjalna strona internetowa przewoznika, po drodze autobus ma 1 przystanek na przedmiesciach ukrainskiej stolicy przy stacji metra Charkowska. Gmach dworca centralnego w Kijowie bardzo pozytywnie mnie zaskakuje, jest duzy i nowoczesny, podejrzewam, ze budynek takze dostal nowe zycie wraz z EURO 2012. Podobny lifting przeszedl w tym czasie warszawski Dworzec Centralny. Przechodzac pod dworcem zwracam uwage na egzotyczne nazwy miast, z ktorych kursuja pociagi do Kijowa, wszystko opisane oczywiscie cyrylica, wypatruje sklady dalekobiezne z Moskwy i Sofii, na peronach stoja pociagi w charakterystycznym dla krajow bylego bloku wschodniego stylu, tradycyjnie odopowiednio opancerzone. Chetnie przejechalbym sie kiedys takim pociagiem, poki co na mojej liscie kierunkow do odwiedzenia sa tez inne miasta naszych wschodnich sasiadow jak Lwow czy Minsk, mam nadzieje, ze kiedys uda mi sie je odwiedzic.

Zaraz przy wyjsciu z podziemi po drugiej stronie dworca ukazuje sie wejscie do metra, w kasie kupuje jeden zeton na przejazd podziemna kolejka za dwie hrywny (obecnie niecale 50 groszy) i niesamowicie dlugimi schodami ruchomymi zjezdzam na peron, na scianach tunelu kolorowe reklamy, na schodach zas umieszczone sa biale neonowe lampy. Na koncu schodow tradycyjnie w oszklonej kabinie siedzi pani nadzorujaca potok pasazerski. Z tablicy informacyjnej odczytuje, ze sklad czerwonej linii metra w kierunku stacji Lisova odjedzie z toru po prawej stronie, przesuwam sie zatem blizej tej krawedzi peronu. Ludzi na stacji jest calkiem sporo, okazuje sie, ze w srodku nadjezdzajacych wagonikow pasazerow mimo dosc poznej pory jak na dzien wolny rowniez jest duzo, wiec musze nieco przeciskac sie w tlumie z moja mala walizka. Wysiadam na jednej z najbardziej ruchliwych stacji Chreszczatyk i podziemnym pasazem przechodze na Majdan Niepodleglosci. Po wyjsciu na zewnatrz okazuje sie, ze caly plac po zamieszkach zostal gruntownie wyremontowany i niemal nie ma sladu po toczacych sie tam walkach i demonstracjach. Po placu przechadzaja sie patrole milicji i wojska, w wiekszosci mundurowi sa bardzo mlodzi. Jest lekki przymrozek, szybkim krokiem zmierzam do apartamentu, w ktorym zarezerwowalem sobie nocleg. Mieszkanie miesci sie na 5. pietrze kamienicy, cale wnetrze jest nowoczesne i zrobione w stylu na bogato. Recepcjonistka oprowadza mnie po lokum i wrecza klucze, moge sie rozpakowac, przebrac i ruszyc w miasto na zakupy, czas na wizyte w Billi, jak ja lubie supermarkety na obczyznie, kiedy moge wybierac z polek produkty, ktore sa niedostepne w Polsce. Cieszy mnie zwlaszcza fakt, ze wartosc hrywny jest teraz tak niska, moge do koszyka wlozyc duzo rarytasow, a portfel nie bedzie przez to duzo lzejszy. Najbardziej oryginalna rzecza, ktora udaje mi sie dostac, sa chipsy Angry Birds o smaku coli. Ciesza oczywiscie smaczne jogurty Danone Activia czy desery Danissimo o smaku tiramisu a takze czekolady firmy Roshen. Obladowany ruszam w dalsza droge przez Chreszczatyk, tam zatrzymuje sie w ulubionym lokali sieci McDonald’s. Ruch jak w ulu, chyba w zyciu nie widzialem na raz tylu ludzi w jednej restauracji, podobne tlumy sa chyba tylko w Paryzu na Polach Elizejskich i w Mediolanie. O ile w kolejce do kasy nie musze stac dlugo, to juz zeby znalezc wolne miejsce musze sie nieco natrudzic. Skoro na zewnatrz zimno, to czas sie rozgrzac cafe latte, na deser ciastko kokosowo-czekoladowe i mala przegryzka w formie Mini Ciabatty. Po wyjsciu na zewnatrz kontunuuje spacer wzdluz Chreszczatyku, podziwiam bogato zdobione wystawy sklepowe, wokol widnieja juz swiateczne dekoracje, jest romantycznie i naprawde milo, az zal wracac do hotelu na nocleg.


Kiedy budze sie w niedzielny poranek i spoglam za okno nie moge uwierzyc wlasnym oczom, z nieba intensywnie pada snieg, bialy puch zdazyl juz pokryc ziemie. Złote kopuły cerwki pokryte śniegiem wyglądają niesamowicie. Nie straszna mi pogoda, zakladam zimowa czapke na glowe i wybieram sie na kolejny spacer, tym razem juz przy swietle dziennym. Na sniadanie wstepuje tradycyjnie do McD, tutaj zajadam sie nalesnikami, owsianka, sniadaniowym wrapem a wszystko to popijam cappuccino. Jak widac menu sniadaniowe w ukrainskim McDonald’s jest nad wyraz urozmaicone. Po solidnej dawce kalorii spaceruje miedzy masywnymi bogato zdobionymi i odrestaurowanymi kamienicami w centrum Kijowa, podziwiam klika budowli sakralnych i po raz pierwszy w tym roku kontempluje snieg. Wydawaloby sie, ze aura jest malo sprzyjajaca, ale humor mi dopisuje. Czas szybko mija, wiec wracam do hotelu, zbieram moje manatki i wsiadam z powrotem do metra. Teraz spacer z ciezszym bagazem po sniegu zabiera mi nieco wiecej czasu, ale i tak czekam jeszcze na odjazd Sky Busa spod dworca kolejowego. Wydawaloby sie, ze godzina 11:30 w niedziele to nie pora na przejazdzki metrem, ale podziemna kolejka po raz kolejny okazuje sie byc zatloczona, moze tak jest zawsze, ciezko mi powiedziec. Podczas mojego weekendowego pobytu w Kijowie w lipcu 2013 nie uswiadczylem specjalnie duzych potokow pasazerskich. Na lotnisku Boryspol (to nazwa rosyjska, po ukrainsku Boryspil) ruch jest znikomy, chociaz akurat do odprawy rejsu PLL LOT do Warszawy kolejka jest calkiem, calkiem, ale panie zza lady (Natasza i Olga) nic sobie z tego nie robia i z mina bezdusznych maszyn odprawiaja kolejnych pasazerow. Po nadaniu bagazu (tym razem bez incydentow jak w WAW) i odebraniu karty pokladowej przechodze kontrole bezpieczenstwa oraz paszportowa i rozpoczynam zwiedzanie czesci dla pasazerow. Lotnisko nie jest skomplikowane, ma bardzo prosty uklad urbanistyczny, architekt sobie nie zaszalal. Sa tylko dwa male punkty gastronomiczne oraz dosc spore sklepy wolnoclowe z alkoholem, tytoniem, perfumami i slodyczami. Najbardziej egzotycznie brzmia dla mnie nazwy destynacji, ktore oferowane sa z portu KBP: Tbilisi, Baku, Astana, Erywan; juz powoli ciesze sie na moja wyprawe do Baku w pazdzierniku 2015.

Kilka minut przed godzina 14 przed gatem numer 11 pojawia sie obsluga handlingowa, samolot z Warszawy przylecial przed czasem, deboarding odbyl sie sprawnie i mozna zajmowac miejsca. Tym razem podczas odprawy online wybralem miejsce przy przejsciu 6B, na pokladzie znowu 4-osobowa zaloga, tym razem szkoli sie mlody chlopak imieniem Jan oraz jedna z tych stewardes, ktora lecial dnia poprzedniego. Szef pokladu to starszy pan Andrzej Kozlowski, a kapitanem rejsu jest Jacek Krzysztoszek. Nad kijowskim lotniskiem zaczyna padac snieg, wiec po starcie dosc dlugo przebijamy sie przez chmury, by wreszcie osiagnac wysokosc przelotowa. Sam lot przebiega spokojnie i bez zaklocen, tym razem nie decyduje sie na zamowienie kanapki, czytam kolejne strony lotowskiego magazynu pokladowego. Kiedy docieramy nad Polske okazuje sie, ze niebo jest tutaj wypogodzone i ladujemy przy lekko juz zachodzacym sloncu. Tym samym lot 160. uznaje za zaliczony. Do zobaczenia za tydzien!

Carski Petersburg / 23.08.2014 - 25.08.2014

Nadszedł następny weekend i zarazem kolejny wyjazd. Za cel podróży obrałem sobie Sankt Petersburg. Dawna stolica Rosji była od dawna na mojej liście miast wartych zobaczenia, a że korzystając z Szalonej Środy w PLL LOT cena przelotu była atrakcyjna, to nie warto było dłużej zwlekać z zakupem biletu i tak oto nadszedł dzień wylotu.
Wyjazd poprzedziły oczywiście odpowiednie przygotowania, ponieważ aby wjechać na teren Federacji Rosyjskiej niezbędne jest posiadanie w paszporcie ważnej wizy. Około miesiąc wcześniej zamówiłem w agencji Eyand Travel voucher turystyczny (koszt 79 zł) oraz ubezpieczenie na czas trzydniowego pobytu (towarzystwo Signal Iduna). Wniosek o wydanie wizy można znaleźć na stronie ambasady rosyjskiej, tam także należy się umówić online na termin dostarczenia dokumentów do wydziału konsularnego (odpowiednio wydrukowany wniosek, voucher, ubezpieczenie oraz zdjęcie paszportowe). Opłata wizowa to 154 zł, uiszcza się ją w mieszczącej się naprzeciwko ambasady placówce Europa 2000, pobierana jest prowizja w wysokości 15 zł. Jak można podliczyć całkowity koszt wyniesie prawie 300 zł, ale wziąłem te koszty pod uwagę w moim skromnym budżecie. 5 sierpnia paszport z wbitą wizą był już gotowy do odbioru, kolejek w ambasadzie nie było.
W sobotni poranek docieram na Lotnisko Chopina, odlot do St. Petersburga zaplanowany jest na godzinę 10:55. Kolejka do odprawy biletowo-bagażowej jest niewielka, ale przed stanowiskami stoją pracownice lotniska, które nakazują wcześniejsze wydrukowanie sobie karty pokładowej w automatach. Mnie takie rozwiązanie nie odpowiada i udaję się do stanowisk nieco dalej, gdzie na końcu znajduje się dedykowane stanowisko family check-in, obok jest stanowisko special assistance i dopiero ostatnie stanowisko to tradycyjna odprawa.  Na moje nieszczęście na tym ostatnim stanowisku nikogo nie ma, czekam zatem cierpliwie na swoją kolej przy stanowisku rodzinnym, ale w końcu następuje zamiana pracowników i agentka handlingowa zaprasza mnie do lady. Jestem już odprawiony w systemie, pani jeszcze sprawdza dane na paszporcie, wydaje kartę pokładową i okleja odpowiednio bagaż. Kontrola bezpieczeństwa przebiega nadzwyczaj sprawnie, dwie osoby przede mną w kolejce stoi młody Hiszpan trzymający w dłoni kartę pokładową na rejs PLL LOT z napisem stand by. Wspominam, że jeszcze niedawno ja latałem na takich biletach…
Samo lotnisko znam już niemal na pamięć, sklepy Aelia czy inne kawiarnie nie są dla mnie zbytnio interesujące, więc udaję się do kontroli paszportowej i zwiedzam te rejony lotniska, w których jestem rzadko. Ostatni raz z warszawskiego Okęcia poza strefę Schengen odlatywałem w styczniu lecąc do Malezji przez Katar, także teraz z zainteresowaniem zerkałem na strefę, do której zazwyczaj nie mam wstępu. Teraz będę miał okazję być tam nieco częściej, bo niebawem przede mną lot do Bejrutu oraz do Las Vegas przez Londyn (LHR). Przy mojej bramce numer 21 oczekuję na lot, zatapiam się w lekturze niedawno nabytej książki Teresy Grzywacz Etat w chmurach, która opowiada od kulis o życiu polskiej stewardesy w Dubaju. Czas szybko mija i wokół mnie pojawiają się współpasażerowie, dominują Rosjanie, jest też tradycyjnie Azjatka z towarzyszącym jej Hindusem oraz kilkoro Polaków z przewodnikami w dłoniach. Boarding rozpoczyna się kwadrans po czasie, ale jest bardzo szybki, panie sprawdzają paszporty oraz wizy i można wchodzić na pokład. Zajmuję moje ulubione miejsce po prawej stronie przy oknie w przedniej części kabiny (5D), obok mnie siedzi jakiś dość skwaszony jegomość pod czterdziestkę. Jeszcze przed startem pyta stewardesę, czy może zająć wolne miejsce w klasie biznes (jest cała pusta), ale natrafia na stanowczą odmowę z jej strony. Pasażer pozostaje jednak nieugięty i wkrótce po starcie samolotu ponawia swoją prośbę, lecz tym razem pyta o wolne miejsca z tyłu samolotu. Tutaj stewardesa już nie oponuje, co mnie także cieszy, ponieważ mam wolne miejsce obok siebie. Szefem pokładu jest pan Andrzej Kuszewski, a kapitan dzisiejszego rejsu to Wiesław Bukwa. Załoga zdecydowanie ma już za sobą lata pracy, purser ma całą głowę siwych włosów, również jego koleżanki są w wieku przedemerytalnym, ale nie mogę im zarzucić, że nie wyglądają nieatrakcyjnie. Samolot łagodnie startuje w kierunku zachodnim, niebo nad Warszawą jest przejrzyste, więc mogę do woli wyglądać za okno i rozpoznawać miejsca, w których bywam. Po kilku minutach maszyna skręca w prawo, wzbija się do góry i osiągamy wysokość przelotową. Czas rozpocząć bezpłatny serwis na pokładzie w postaci wody mineralnej oraz małego wafelka Prince Polo. Chwilę później startuje także płatny serwis, zamawiam ze Sky Baru sandwicha z mozzarella oraz pomarańczową herbatę. Za oknem obserwuję piękne słońce, pilot melduje się, kiedy jesteśmy nad terytorium Litwy i podaje podstawowe parametry lotu. Zapowiada, że nad Petersburgiem niebo będzie zachmurzone a po południu nad miastem mogą przejść burze. Sam lot przebiega bardzo gładko, samolot jest w połowie pusty, widać, że niewielu pasażerów preferuje ten kierunek; być może ma to związek z konfliktem między Rosją a Ukrainą. Poza tym wydaje mi się, że kierunkiem bardziej obleganym przez pasażerów jest Moskwa, która może być uważana za centrum biznesowe (wszelkiego rodzaju delegacje) oraz jest hubem linii Aeroflot oferującej dogodne przesiadki na trasy azjatyckie czy do byłych republik radzieckich. Około 20 minut przed planowanym przylotem samolot zaczyna zniżać się do lądowania, następuje przygotowanie kabiny a za oknem pokazują się chmury, ale też pierwszy raz mogę zobaczyć okolice dawnego Leningradu z lotu ptaka. Z góry St. Petersburg wydaje się być jednym wielkim molochem, widać wysokie bloki oraz fabryki i magazyny na przedmieściach a także wijącą się przez miasto rzekę Newę. Lądowanie na lotnisku Pulkovo jest gładkie, ale samolot musi nieco poczekać na zamontowanie rękawa przy drzwiach. Razem z innymi podróżnymi wychodzę z maszyny i docieram do przestronnego sterylnego terminala, gdzie przy nowoczesnych stanowiskach odbywa się kontrola paszportowa. Pani pyta tylko, czy jestem z Warszawy, wpisuje odpowiednie dane do systemu i drukuje mi deklarację, którą będzie trzeba okazać podczas wylotu. Później udaję się do hali odbioru bagażu, tam na taśmach kręcą się walizki z całego świata, ale na te z Warszawy przyjdzie mi jeszcze nieco poczekać, wcześniej wyładowywane są bagaże z Tallina oraz włoskiego Rimini. To mój pierwszy lot z nową walizką, ale udaje mi się ją bez trudu rozpoznać. Teraz chwila prawdy, przejście z całym moim weekendowym dobytkiem przez green channel i oto w hali przylotów wita mnie gęsty tłumek ludzi oczekujących na swoich bliskich. O tak, tego bardzo mi brakuje, chciałbym, żeby ktoś kiedyś mnie powitał po przylocie czy po powrocie do Polski, a im bardziej efektywne powitanie, tym lepiej. Póki co na nic takiego się niestety nie zanosi, więc mogę tylko pozazdrościć szczęśliwcom. Humor jednak dopisuje, lotnisko bardzo mi się podoba, widać, że jest świeże i atrakcyjne dla oka. Na dodatek naprzeciwko wyjścia jest duży Starbucks Coffee a po drugiej stronie McDonald’s, czego mogę chcieć więcej? Tanecznym krokiem przechadzam się po lotnisku, w informacji zaopatruję się w darmowy plan miasta bardzo dobrej jakości, z tyłu jest specjalna grafika obrazująca linie petersburskiego metra. Akurat kiedy dochodzę do wyjścia pod terminal podjeżdża autobus linii 39 do stacji metra Moskovskaya, przyspieszam i wsiadam do pojazdu. Udaje mi się znaleźć wygodne miejsce siedzące i chwilę później ruszamy. Bilety na tej trasie można nabyć u konduktorki, która zaraz po starcie przemierza autobus i prowadzi sprzedaż; bilet oraz opłata za bagaż to koszt 50 rubli. Czas przejazdu to jak głosi zapowiedź spikera (także w języku angielskim) 25 minut i jazda praktycznie tyle wynosi. Wysiadam na ruchliwym placu i kieruję się do mocno zatłoczonego metra.
Po schodach przemieszczam się w dół do przejścia podziemnego, rozpoznaję tradycyjne elementy wystroju niczym w metrze moskiewskim, osobno wejście i osobno wyjście.

Przy kasach spore kolejki po żetony, ale paniom za ladą bardzo szybko idzie obsługa klienta i po chwili mogę przejść przez bramkę ku megaszybkim ruchomym schodom. Jeden żeton kosztuje 28 rubli, opłata za bagaż wynosi tyle samo. Aby zmieścić się z moją dużą walizką muszę przejść przez specjalne stanowisko z boku przy strażnikach i do otworu wrzucić dwa żetony. Wtedy bramka zostaje zwolniona i mogę zjechać w dół stromymi schodami. Wysokość robi wrażenie, kiedy patrzy się w dół nie widać końca, dopiero po jakimś czasie można dostrzec dolny poziom stacji i stanowisko pani, która obsługuje ruchome schody. Ruch jak na sobotnie popołudnie jest bardzo wzmożony, pod ziemią jest duszno, ale jeszcze mam czym oddychać. Perony stacji to oczywiście marmury i kapiące złotem żyrandole. Co mnie zaskakuje to fakt, że cały peron stacji Moskovskaya jest zabudowany, a na wysokości drzwi, gdzie zatrzyma się pociąg, zainstalowane są metalowe drzwi. Domyślam się, że zdecydowano się na takie rozwiązanie ze względów bezpieczeństwa, by pasażerowie (celowo lub przypadkowo) nie wpadali na tory czy wprost pod rozpędzony skład pociągu. Metro w Petersburgu wydaje się być bardziej przystępne dla pasażera; może to ja jestem już bardziej wyćwiczony w poruszaniu się po metrze w krajach dawnego bloku wschodniego, ale na pewno podziemne wędrówki ułatwiają napisy po angielsku. Wsiadam do wagonika, wygląda na dość jasny i w miarę nowy, pociąg rusza i szybko się rozpędza, z moich obserwacji wynika, że stacje są od siebie znacznie oddalone a prędkość metra jest szybsza niż w Polsce. Urzekają mnie zapowiedzi nazw poszczególnych stacji w języku rosyjskim. Przesiadam się na czerwoną linię metra na stacji Instytut Technologiczny i po kilku minutach jazdy wysiadam pod Dworcem Moskiewskim. Nieopatrzenie w podziemnym labiryncie skręcam w prawo zamiast w lewo i tak oto docieram do stacji Mayakovskaya położonej nieco dalej bezpośrednio przy głównej arterii miasta jaką jest Prospekt Newski. Na szerokich chodnikach przemieszczają się istne potoki ludzi, architektura w stylu na bogato, wszystkie kamienice i budynki są bardzo zadbane i gustownie ozdobione a młodzi ludzie ciekawie ubrani. Na pierwszy rzut oka Petersburg wcale nie wygląda na rosyjskie miasto, a jedynie wszechobecna cyrylica przypomina, że mamy do czynienia z metropolią w Rosji. Wyjmuję mapę i szybko znajduję drogę do Prospektu Suvorova, gdzie pod numerem 20 znajduje się Super Hostel, w którym zarezerwowałem sobie pokój. Mam pewne obawy po przygodach z noclegiem w Moskwie, ale tutaj wszystko (no, może prawie wszystko) przebiega sprawnie. Po wciśnięciu dzwonka przy drzwiach wejściowych drzwi zostają otwarte i wchodzę na pierwsze piętro, gdzie wita mnie sympatyczna Rosjanka w średnim wieku. Okazuje się, że nie mówi praktycznie wcale po angielsku, ale udaje nam się porozumieć, a w kwestiach spornych z pomocą przychodzi nam Google Translator. To, co mi się nie podoba to dziwny obowiązek zdejmowania butów w przedsionku korytarza (O co c’mon? W Moskwie było dokładnie tak samo!) i fakt, że nie działa (albo go nie ma) terminal do kart płatniczych, w związku z czym płatność za kolejną noc muszę uiścić w gotówce, co wiąże się z prowizją za wypłatę z bankomatu. Grr! Zawsze wybieram takie hotele, w których można płacić kartą, ale już kilka razy okazało się, że jest to chyba tylko wirtualna opcja. No cóż, bywa i tak. Za to te niedogodności przyćmiewa stan hostelu, ponieważ nie mogę nic złego powiedzieć na ten temat. Widać gołym okiem, że całe piętro zostało niedawno gruntownie odrestaurowane i oddane do użytku. Pokój oraz łazienka są wprawdzie dość małe, ale za to bardzo czyste i dobrze wyposażone, nic mi nie brakuje, a przecież tak naprawdę będę tam tylko nocował, bo podczas takich wyjazdów zdecydowaną większość czasu spędzam na mieście. Tak jest i tym razem, po toalecie i rozpakowaniu ruszam na miasto. Dochodzi godzina 18 czasu lokalnego, ale wcale tego nie widać, ponieważ słońce jest jeszcze wysoko. Po krótkim letnim deszczu (padało akurat wtedy, kiedy się odświeżałem) wypogodziło się i mogę cieszyć oko piękna pogoda i nadzwyczaj bogata architektura dawnej carskiej stolicy imperium rosyjskiego.
Bez żadnych problemów odnajduję się na Prospekcie Newskim, co krok można wstąpić do kawiarni (oprócz Starbucks Coffee z kosmicznymi wręcz cenami prym wiedzie rosyjska sieć Coffee House), zjeść coś dobrego, kupić pamiątki, biżuterię czy skorzystać z dobrodziejstw sieci odzieżowych znanych na całym świecie. Moją uwagę zwraca fakt, że bardzo dużo sklepów spożywczych czy lokali jest otwartych całą dobę, jak się okazuje miasto żyje. Zachwycam się fasadami pięknych kamienic oraz ukrytymi w zaułkach cerkwiami, potężna ulica ginie w tłumie przechodniów oraz samochodów i trolejbusów, Prospekt Newski jest poprzecinany kilkoma kanałami i rzeczkami, przy mostkach organizatorzy wycieczek statkiem starają się nakłonić turystów do nocnych rejsów po rzece. Robię sobie krótką przerwę, czas się posilić w ulubionej restauracji McDonald’s, gdzie zamawiam Freshburgera z parmezanem, shake’a z mango oraz ciastko z owocami tropikalnymi, pychotka! Po nabraniu sił ruszam w dalszą drogę, trafiam na Pocztę Główną, gdzie kupuję znaczki i wysyłam kartki do Polski. To chyba najtrudniejsze zadanie podczas mojego całego pobytu w Petersburgu, muszę najpierw wybrać odpowiedni numerek, a całość menu jest w cyrylicy. Dobrze, że opanowałem jej podstawy, jestem w stanie rozpoznać słowo międzynarodowy i dobrze trafiam, bo pani nakleja znaczki na pocztówki bez mrugnięcia okiem, a za całość płacę jedyne 52 ruble.
Po wizycie na poczcie wracam do głównego bulwaru miasta i dalej zmierzam ku rzece Newie.
Wreszcie ulica się kończy a po prawej stronie rozciąga się ogromny elegancki gmach muzeum Ermitaż. Przed budynkiem znajduje się duży plac, stoi tam mała scena, na której występuje jakiś artysta. Tuż przed okazałym Ermitażem wystawione są też rosyjskie czołgi pancerne, na wojskowe pojazdy chętnie wspinały się małe dzieci a rodzice cykali im fotki z opiekującymi się ekspozycją żołnierzami. Obok muzeum znajduje się mały park, gdzie swoje zdolności w akrobacjach z rowerami prezentują młodzi chłopcy. I wreszcie oto jest most z prawdziwego zdarzenia i rzeka Newa, majestatyczna i lekko falująca. Ermitaż przy jej brzegu wygląda fenomenalnie, po przeciwnej stronie mostu znajduje się inny okazały gmach. Przechodzę przez most i trafiam na zjazd motocyklistów. Pod dwoma pomnikami-latarniami trafiam na imprezę, ludzie tańczą w parach w rytm wygrywanej z głośników muzyki, rozpoznaje dźwięki rusco disco Srebrero Mama Ljuba, ale później leci też np. Like A Prayer Madonny. Tańce obserwują licznie zgromadzeni w okolicy spacerowicze, to taki ładny sielski anielski obrazek. Powoli zbliża się wieczór, czas wracam, bo przede mną daleka droga, a po trasie w supermarkecie Spar zaopatruję się jeszcze w niezbędne wiktuały. O ile w Moskwie miałem problemy ze znalezieniem dobrze zaopatrzonych delikatesów, to tutaj mogę poszaleć i nabyć smakołyki, które w Polsce są niedostępne. Ceny są bardzo przystępne, więc w koszyku lądują łakocie na kolejne dni. Docieram do hostelu kiedy za oknem jest już zupełnie ciemno. Na szczęście pogoda w Petersburgu w porównaniu z Polską akurat w ten weekend wygląda bardzo dobrze i przede mną ciepła noc, wobec czego mogę wybrać się na imprezę…
W przeciwieństwie do większości balangowiczów moje poranki po imprezach nigdy nie były ciężkie, także kilka minut po 8 rano otwieram oczy i cieszę się pięknym błękitnym niebem. Czas wstawać, by zrobić sobie nieco dłuższą rundkę po Petersburgu. Zaczynam od Dworca Finlandzkiego, na który dojeżdżają pociągi Allegro z Helsinek, ale tym razem poranny kurs już odjechał, a kolejny będzie dopiero późnym popołudniem. Sam dworzec też nie robi żadnego wrażenia, za to przed nim umieszczone są wielki pomnik wodza Lenina oraz majestatyczne fontanny. Pamiątkowa fotka i ruszam w drogę do krążownika Aurora, z którego wystrzał rozpoczął Rewolucję Październikową w 1917 roku. Statek stoi zacumowany na stałe przy brzegu rzeki, kolejka do zwiedzania jest bardzo długa, a że ja zazwyczaj ograniczam się do zwiedzania z zewnątrz, to tak czynię też i tym razem, kilka fotek i kontynuuję spacer ku twierdzy Piotra i Pawła ze złocistym szpicem na szczycie. Kolejny przystanek na moim spacerze to wysepka położona między dwoma mostami, gdzie wczoraj podziwiałem tańce, hulanki i swawole Rosjan. Nóżki bolą chodzić, więc po długim spacerze odpoczywam nieco w hostelu i dopiero później ruszam na kolejną wędrówkę po mieście. Tym razem odwiedzam Dworzec Moskiewski, skąd jak sama nazwa wskazuje, odjeżdżają pociągi w kierunki rosyjskiej stolicy. W środku budynku na jednej ze ścian widnieje wizualizacja mapy połączeń krajowych i międzynarodowych, można znaleźć Warszawę, Katowice czy Szczecin, taki miły kolejarski i zarazem polski akcent. Tuż za dworcem zlokalizowana jest stacja metra oraz pokaźnych rozmiarów galeria handlowa. To właśnie tam tętni życie w niedzielne popołudnie. Tam także znajdziemy polskie akcenty w postaci salonów takich marek jak Inglot czy Reserved. Całe centrum handlowe wykonane jest z marmurów, wewnątrz można znaleźć wszystkie znane marki z tego typu placówek na całym świecie. U góry tradycyjnie zlokalizowany jest food court a na dole hipermarket OK. Powoli nadchodzi wieczór, ucinam sobie krótką drzemkę a późną nocą ruszam nad Newę, by zobaczyć podnoszone mosty nad rzeką, towarzyszącą iluminację oraz przemieszczające się na wodzie statki. Mimo późnej pory ruch w noc z niedzieli na poniedziałek na Prospekcie Newskim jest całkiem spory, podoba mi się takie miasto nocą, Petersburg jest pięknie oświetlony, a ja upajam się takimi barwami. Po drodze na moment wstępuję do McDonald’s po cappuccino i rozkoszując się kubkiem aromatycznej kawy z mleczną pianką zmierzam ku Newie. Tym razem pokonuję trasę w szybkim tempie i kilka minut po pierwszej w nocy mogę podziwiać podniesiony Most Dworcowy oraz przepływające statki. Warto wspomnieć, że wraz z mostem podnoszą się także trakcja trolejbusowa oraz sygnalizacja świetlna czy znaki drogowe, to naprawdę niebywałe! Wśród nocnych marków spotykam także dwie panie z samolotu, które siedziały na miejscach 4A i 4B, nie ma to jak fotograficzna pamięć. W drodze powrotnej łapie mnie ulewny deszcz. Wprawdzie jestem wyposażony w parasol, ale spacer po śliskich i mokrych chodnikach nie należy do przyjemności, dlatego też następnego dnia rano nie spieszę się ze wstawaniem, lecz wysypiam się do bólu. Przede mną ostatni dzień w Petersburgu, miasto w poniedziałkowy poranek jest spowite chmurami, ale na szczęście już nie pada i mogę wykonać ostatnią rundkę po mieście. Jako fan kolejnictwa ruszam na Dworzec Witebski, dokąd swego czasu kursowały pociągi z Polski. Gmach niestety nie wygląda okazale ani z zewnątrz ani w środku, oczywiście przed wejściem tradycyjnie bramki wykrywające niebezpieczne przedmioty. Wewnątrz oczywiście policja na warcie, a poza tym jest dość mocno bazarowo, kręcą się cinkciarze, pełno badziewnych kramów z mydłem i powidłem, naprawdę nic szczególnego. Za to naprzeciwko znajduje się McDonald’s, gdzie zamawiam na obiad kanapkę GreekMac, jadłem ją już kilka razy w innych krajach, smakuje wybornie. Po posiłku spaceruję dalej, wracam do ulicy Wiedeńskiej (cóż za patetyczna nazwa, bo okolica sama w sobie jest mało atrakcyjna) i przechadzam się wzdłuż kanału … Przed oczami staje mi hipermarket Auchan, nie zastanawiam się dłużej, lecz od razu wstępuję tam z wizytą – wypatruję tam m.in. batonik Bounty o smaku ananasowym, jogurt Danone o smaku tiramisu oraz piwo Karmi o smaku mango-pomarańcza. Między półkami sklepowymi czas szybko płynie, pora wracać do hostelu po bagaż i czas zbierać się na lotnisko.


Ostatni raz mijam Prospekt Newski oraz Dworzec Moskiewski, wsiadam do głębokiego metra, gdzie przedzieram się przez tłum pasażerów i już pędzę w kierunku lotniska Pulkovo. Na stacji Moskovskaya, gdzie przesiadam się na autobus jadący w kierunku lotniska Pulkovo, zauważam specjalne pomieszczenie przy bramkach nazwane check point. To punkt kontrolny, gdzie straż metra czy policja zapraszają podejrzanych pasażerów (lub pasażerów z podejrzanym bagażem) celem kontroli osobistej. Akurat na moich oczach podczas łapanki władze zatrzymują chłopaka o azjatyckich rysach twarzy -€“ jeśli jest Rosjaninem, to pewnie pochodzi z części dalekich stepów, jakiś Kazachstan (pozdrowienia dla Borata!) czy inny daleki kraj jednej z byłych republik radzieckich. Na zewnątrz hula deszcz, ale mój autobus na lotnisko akurat podjeżdża na przystanek, zajmuję miejsce i chwilę po tym, jak pojazd rusza, kupuję bilet u kontrolerki. Po około 25 minutach wysiadam na poziomie 0 i schodami do góry wjeżdżam na poziom odlotów. Jak na kilku lotniskach zagranicznych, tak i w Petersburgu zaraz przy wejściu znajduje się bramka wykrywająca metale, a nasze bagaże zostają prześwietlone. Na ekranach widzę już przypisane stanowisko odprawy dla samolotu PLL LOT do Warszawy i kieruję się w jego stronę. Chwilę później ustawia się przed nim pokaźna kolejka, chociaż później na pokładzie okazuje się, że maszyna jest prawie pusta. Przed godziną 17 przy swoich pulpitach pojawiają się dwie młode dziewczyny oraz ich starszy wiekiem przełożony. Dostaję kartę pokładową, wygląda beznadziejnie, żadnego koloru ani logo, same czarne napisy. No cóż, zazwyczaj tam, gdzie dane linie lotnicze nie mają swojej bazy lub dany kierunek jest rzadko obsługiwany, agenci handlingowi o takie szczegóły nie dbają. Naklejka na bagaż także nie ma charakterystycznej zielonej obwódki, mówi się trudno, nie na każdym lotnisku moje gusta estetyczne mogą zostać zaspokojone. Ale przynajmniej na wystrój samego portu lotniczego nie mogę narzekać, bo jest stonowany i nadzwyczaj nowoczesny. Naprzeciwko odbywa się odprawa opóźnionego w tym dniu lotu linii Emirates do Dubaju, przed ladą rozłożony jest czerwony dywan, panie obsługują pasażerów w tradycyjnych beżowych strojach z nakryciem głowy, wygląda to przeuroczo. Szkoda, że żadna z linii europejskich nie prezentuje się z takim rozmachem. Przede mną jeszcze kontrola paszportowa, zdecydowana większość pasażerów pochodzi z Rosji, Białorusi bądź Kazachstanu, więc dla nich przygotowane są oddzielne stanowiska. Kolejka jest znikoma, szybko dostaję kolejne pieczątki w moim paszporcie. Kolejny punkt to ponowna, tym razem już dokładniejsza, kontrola bezpieczeństwa. Uwieńczeniem wszystkich punktów jest slalom po sklepie wolnocłowym, testuję różne zapachy perfum a później zmierzam ku bramce numer 6, skąd ma odlatywać mój samolot. Po drodze ostatnie drobne wydaję w automacie na napój kawowy wzbogacony nutą amaretto. Zajmuję miejsce na fotelu przy oknie i zatapiam się w lekturze, bo do rozpoczęcia boardingu jeszcze prawie 1,5 h. Czas upływa mi na lekturze kolejnych stron Etatu w chmurach, wokół mnie przez terminal przechodzą kolejni pasażerowie, którzy szykują się do odlotu. Odprawia się Lufthansa do Frankfurtu, KLM do Amsterdamu, Alitalia do Rzymu i British Airways do Londynu. Kwadrans przed godziną 19 zostajemy zaproszeni na pokład. Mam niebywale szczęście, bo udało mi się wreszcie zaliczyć lot samolotem z malowaniem logo Star Alliance. Tym razem samolot jest mniejszy, na pokładzie są tylko dwie stewardessy, jedna z nich to ta stewardesa, która pełniła dyżur na locie WAW-LED w sobotę. Kapitanem rejsu jest pan Jacek Żak. Pogoda na zewnątrz nie rozpieszcza, deszcz cały czas pada, zatem start jest gwałtowny i przez około 20 minut przebijamy się przez chmury. Później wypogadza się i samolotem już nie rzuca, słońce towarzyszy nam aż do zniżania na lotnisko w Warszawie. Mam dość niefortunne miejsce, ponieważ siedzę w ostatnim rzędzie, ale dzięki temu widzę, jak bardzo pusty jest ten Embraer. Najwidoczniej rejsy na tym kierunku nie cieszą się obecnie popularnością. Przy wysiadaniu z maszyny natykam się na … Pawła Deląga w towarzystwie dwóch pięknych kobiet. Dawno na lotnisku nie widziałem żadnego celebryty, więc nadrabiam zaległości. To już drugi raz, kiedy miałem okazję z nim lecieć - pierwszy raz spotkałem go na pokładzie samolotu Air France w porannym rejsie z Warszawy do Paryża we wrześniu 2010 roku, kiedy to z  księżniczką Martą ruszaliśmy na podbój USA. Co to był za wspaniały czas! I tym pozytywnym akcentem kończę opowieść o carskiej Rosji. Do zobaczenia niebawem!