Pokazywanie postów oznaczonych etykietą A3. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą A3. Pokaż wszystkie posty

Kolebka Islamu, czyli Arabia Saudyjska na weekend / 09.01.2020 - 13.01 2020

Przede mną pierwsza tegoroczna i zarazem tak bardzo wyczekiwana podróż. Ruszam bowiem do Arabii Saudyjskiej, której niedostępność przez lata mnie fascynowała. Kiedy zatem jesienią anno domini 2019 Internet obiegła informacja, że KSA wprowadza wizy turystyczne, postanowiłem się tam w miarę szybko udać. Obawiałem się, że kraj ten szybko zadeptają żądni wrażeń turyści a ich ewentualne ekscesy poskutkują zablokowaniem możliwości wjazdu do tego królestwa na wizie turystycznej. Relatywnie szybko udało mi się znaleźć atrakcyjną ofertę cenową greckiej linii lotniczej Aegean Airlines na trasie Warszawa-Ateny-Jeddah (polska nazwa tegl drugiego co do wielkości miasta w Arabii Saudyjskiej brzmi Dżudda), nieco później pojawiła się promocja z okazji Black Friday na noclegi w sieci hoteli Accor a pod koniec roku złożyłem online wniosek wizowy i niemal zaraz po uiszczeniu opłaty kartą kredytową otrzymałem mail z wizą postaci pliku PDF.  Wiza taka jest ważna rok od daty wydania, maksymalny czas jednorazowego pobytu to 90 dni a jej koszt to 465 SAR (dla uproszczenia przyjmijmy, że to 465 PLN). Być może właśnie ta stosunkowo wysoka opłata oraz brak niskobudżetowych połączeń z naszego regionu sprawia, że turyści sensu stricte się tam wciąż nie zapuszczają, za to jak przekonałem się na pokładzie lotu Ateny-Jeddah bardzo dobrze miewa się turystyka pielgrzymkowa. Ku mojemu zaskoczeniu w samolocie jest całkiem sporo osób rasy białej, rzut oka na paszporty współpasażerów i już wiem, że to muzułmanie z Bałkanów, są paszporty z dawnej Jugosłowii jak Albania, Czarnogóra czy Bośnia i Hercegowina. Zupełnie zapomniałem, że ten region Euroupy także został zdominowany przez islam. Jeszcze jedna ciekawostka - podczas rejsów do Arabii Saudyjakiej jest oferowany alokohol! A od niedawna cudzoziemki nie mają obowiązku zakrywania odzieży wierzchniej i włosów abają i dośc swobodnie prezentują się na ulicach.
Po wylądowaniu w Jeddah prawie 45 minut przed czasem czekamy niemal godzinę na podstawienie schodków i autobusów, które zawiozą nas do terminala. Czegoś takiego jeszcze nigdy nie doświadczylem, ale teraz już wiem, skąd biorą się notoryczne opóźnienia rejsu JED-ATH, mimo że lot ATH-JED zwykle ląduje przed czasem. Okazuje się, że taki sam brak organizacji cechuje także rejsy narodowego przewoźnika Saudi Arabian Airlines. Po zmianie terminala z North na South (za taką wątpliwą przyjemnośc zapłacilem ok. 55 SAR w Uberze) okazuje się, że boarding mojego lotu krajowego do Rijadu zaczyna się dopiero po tym, jak samolot miał odlecieć. Nikt nic sobie z tego nie robi, lądujemy po przeszło godzinie spóźnienia a załoga stwierdza jedynie, że zawiniły względy organizacyjne. Przygotujcie się, żw oba terminale (North & South) nie posiadają rękawów, jeździ się kilometrami autbusami po asfalcie nim w końcu busik podjedzie na właściwe miejsce na płycie. Samą maszynę B777 w barwach Saudii mogę pochwalić za dość bogaty system rozrywki pokładowej. Niestety, nie dało się z niego w pełni skorzystać, gdyż nie zostają rozdane słuchawki a klasyczne od telefonu się nie nadają. Na szczęście krajówka to jedynie nieco ponad godzina lotu, podczas którego serwowany jest poczęstunek: do wyboru kanapka lub muffin oraz woda/soki/kawa/herbata. Bez szału, kanapka jest nieapetyczna i sucha, ale to zawsze jakiś miły gest.

Rijad to nowoczesne miasto aspirujące do bycia drugim Dubajem. Centrum jest pełne futurystycznych wieżowców z Kingdom Tower na czele, które pięknie rozświetlają panoramę miasta nocą. W Rijadzie trwa właśnie budowa metra, które planowo ma zostać uruchomione już w tym roku. Największą "atrakcję" stanowi dla mnie rytualna przerwa na modły. Wtedy zasłania się drzwi roletami w sklepach/restauracjach sięgającymi do podłogi i zamyka lokale na klucz. Przez szparę udało mi się podejrzeć, jak panowie pokładali się wtedy na dywaniku. Taki rytualny dywanik znajdziemy z pewnoscią także w pokoju w hotelu, dodatkowo strzałka wskazująca kierunek Mekki. Kolejna specyfika to segregacja płciowa w postaci osobnych wejść typu single & family, można je spotkać np. w moich ulubionych sieciówkach Starbucks Coffee i McDonald's. Jest wspólna kasa, a przestrzeń oddzielona jest ścianką działową. I ten sam pan najpierw obsługuje kasę męską (single) a potem obok rodzinną (family), by nie dochodziło do mieszania panów stanu wolnego z kobietami. Oczywiście kobiety lokalne są zwykle okutane od stóp do glów, widać im tylko oczy a często także na oczach noszą czarny woal. Moim hitem były dwie panie w złotych metalowych maskach na części twarzy. Allah patrzy!

Jeddah w przeciwieństwie do Rijadu to miasto, które funkcjonuje głównie jako baza dla islamskich pielgrzymow odbywających pielgrzymkę Hajj lub Umrah do pobliskiej Mekki. Polecam serdecznie zajrzeć tam na stare miasto, gdzie klucząc wśród zaułkow możemy podziwiać najrozmaitsze meczety (a także publiczne miejsca modlitwy na powietrzu, gdzie o danej porze mężczyźni gromadzą się na dywanie i oddają się modlitwie) czy bazar, gdzie dosłownie za grosze spróbujemy lokalnej kuchni, skosztujemy kawy, daktyli bądź też świeżo wyciskanych soków z egzotycznych owoców. To także jedyna okolica, gdzie możemy zaopatrzyć się w pamiątki. Warta odwiedzenia jest także nadmorska promenada Corniche, gdzie w parkach i na trawnikach miejscowe rodziny urządzają sobie pikniki.
Wprawdzie zarówno w Rijadzie jak i Jeddzie transport publiczny niemal nie występuje (jeżdżą busy firmy SAPTCO), to bardzo dobrze działa Uber, a na lotniskach znajdują się specjalnie oznaczone punkty odbioru pasażerów. Nie ma także większych problemów z dostępem do internetu, nie jest on specjalnie ocenzurowany. Poza tym wbrew opiniom, z którymi się spotkałem, po miastach da się chodzić pieszo i są tam chodniki. ;) Inna sprawa, że pieszo poruszają się zwykle tylko imigranci z Subkontynentu Indyjskiego lub Azji Południowo-Wschodniej, którzy także i tam stanowią tanią siłę roboczą. Największe niedogodności odczułem korzystając z toalet, których stan pozostawiał bardzo wiele do życzenia. Raczej nie spotkamy tam sedesów czy pisuarów a jedynie "otwory", do których załatwia się swoje potrzeby fizjologiczne. Oczywiście nie znajdziemy zwykle także papieru toaletowego a cała łazienka bedzie w wodzie niemal po kostki. Coś strasznego!

Arabia Saudyjska przyciągnęła mnie do siebie aurą tajemniczości, niedostępności, hermetyczności, słynną policją obyczajową. Swego czasu na forach internetowych czytałem informacje o bardzo skrupulatnych kontrolach bagażu i rzeczy osobistych, które wwozimy do kraju (dochodziło np. do konfiskaty prasy z reklamami z branży modowej), tymczasem po przylocie w kolejce do stanowiska funkcjonariusza stałem może raptem 2 minuty, nastąpiło zebranie odcisków palców, cyknięcie fotki a na koniec każdy bagaż jest prześwietlany, ale bardzo podobną procedurę wjazdową mają przecież USA. Nie taki diabeł straszny, jak go malują! Szczerze mówiąc, kraj ten niewiele różni się od innych z Półwyspu Arabskiego. ;) Pamiętajcie tylko o jednym, habibi, Allah Akbar! 

Athens-Paris Jet Express / 17.11.2017 - 19.11.2017

W piatkowe popoludnie, zaraz po pracy, zjawiam sie na Lotnisku Chopina. Tym razem zdecydowalem sie na kolejne polaczenie grecka linia Aegean, pierwsz rejs tradycyjnie prowadzi do hubu przewoznika w Atenach a w kolejny udam sie nastepnego popoludnia do Paryza. Jakis czas temu na moim ulubionym forum internetowym Fly4Free pojawil sie temat zwiastujacy bardzo tanie rejsy na roznych trasach przewoznika przy wylocie z Warszawy, za grosze mozna bylo zorganizowac sobie rejs do wielu europejskich destynacji. Z racji mojego zainteresowania kultura francuska oraz tym pieknym jezykiem zdecydowalem sie na kolejna wizyte w tym pieknym miescie, a po drodze postanowilem tym razem nieco zostac w Atenach. Ostatnimi czasy bywalem tam bowiem tylko w celach przesiadkowych, a teraz chcialem sobie nieco przypomniec grecka stolice. Rejs do Aten wspominam bardzo milo, jak zwykle swietny serwis na pokladzie, co na rejsach krotkdystansowych sie juz niemal nie zdarza. Gdzies nad wyspami greckimi widac blyskawice i chmury burzowe, ale pilot zrecznie prowadzi samolot i wkrotce ladujemy w Atenach, wita mnie cieply bezchmurny wieczor. Odbieram walizke z tasmy bagazowej (nadana dzieki uprzejmosci agentki handlingowej w WAW) i szybkim marszem kieruje sie do wyjscia, gdyz za kilka minut odjezdza moje metro do centrum a kolejny pociag odjezdza dopiero za 30 minut. Zdazylem jeszcze zaopatrzyc sie w cappuccino z McCafé na droge, kupic bilet w automacie i wejsc do wagonu i pociag akurat ruszyl :D Po drodze czekala mnie jeszcze jedna przesiadka na stacji Syntagma i ok. 23:00 dotarlem do hotelu Minoa w poblizu stacji metra Metaxourgeio. Szybki prysznic, winko z samolotu i komu w droge, temu w czas, podczas poprzedniej wizyty w Atenach nie mialem okazji poznac urokow zycia nocnego, teraz zatem nadrobilem zaleglosci i do rana oddawalem sie harcom na parkiecie w klubie Sodade 2 przy muzyce z lat 80 i 90. Sobotni poranek przywital mnie deszczem, ale mimo zlej aury wybralem sie na male zakupy do supermarketu a po drodze wstapuje do kawiarni Coffee Island na espresso na lodzie. W drodze powrotnej aura sie poprawia i decyduje sie na spacer na Akropol, o tej porze roku na wzgorzu nie ma wielu turystow, wiec spokojnie moge sie napawac atmosfera starozytnej Hellady. Czas szybko plynie, okolo poludnia zbieram sie juz na lotnisko, tym razem decyduje sie na autobus, po niecalej godzinie jazdy jestem juz na lotnisku i relaksuje sie w saloniku biznesowym Lufthansy, obiadek bardzo zacny, najedzony wchodze na poklad linii Aegean i po ponad 3 godzinach laduje juz w Paryzu na lotnisku Charlesa de Gaulle’a. Nieco klucze po terminalu szukajac przystanku autobusu 380 do centrum miasta, a w koncu kiedy udaje mi sie go znalezc, to przy marznacym wietrze musze odczekac na odjazd prawie pol godziny. Centrum Paryza wita mnie cala gama kolorow, dokola cale rzesze ludzi wszelkich narodowosci. Paryz i jego atrakcje mam juz dosc dobrze opracowane, koncentruje sie zatem na okolicy dworca Gare d l’Est i spedzam czas spacerujac po szerokich bulwarach a pozniej ogrzewam sie w kawiarni. Noc spedzam zas w jednym z klubow, po imprezie w Atenach mam apetyt na kolejna noc na parkiecie i tam tez spedzam czas. Po wyjsciu z lokalu pogoda niestety nie rozpieszcza, ale mimo niesprzyjajacej aury oraz zmeczenia po dwoch nieprzespanych nocach zmierzam na dlugi nocny spacer po Polach Elizejskich. Jest 3-4 w nocy, wszystkie sklepy i lokal gastronomiczne sa niestety pozamykane, ale ma to swoj urok, z tej perspektywy jeszcze nie ogladalem francuskiej stolicy. Nad ranem odbieram moja kabinowke z przechowalni dworca Gare dzu Nord i kieruje sie pieszo do polozonego w poblizu Gare de l’Est, tam na dworcu nabywam najnowszy numer tygodnika Paris Match z prezydentem Emmanuele Macronem na okladce i wsiadam w bezposredni autobus na lotnisko CDG, gdzie kilkanascie minut po moim przyjezdzie rozpoczyna sie odprawa biletowo-bagazowa na rejs PLL LOT do Warszawy. Niestety, z racji specyficznej budowy terminala 1 i jego poszczegolnych satelitow nie udaje mi sie skorzystac z business lounge’u Lufthansy, LOT operuje bowiem z czesci, gdzie realizowane sa tylko odloty linii SAS i Aegean, a tam znaduje sie jedynie salonik kontraktowy SAS a jego godziny otwarcia dopasowane sa pod rejsy skandynawskiego przewoznika. Na szczescie rejs PLL LOT do Warszawy przebiega bez zaklocen i o czasie rozkladowym melduje sie z powrotem na warszawskim Okeciu.

Szklane domy w Baku & mateczka Gruzja / 21.09.2016 - 26.09.2016

Ten miesiąc będzie dla mnie nieco bardziej intensywny pod względem podróży lotniczych. Po podróży na Białoruś  i do Kazachstanu zostajemy w kręgu byłych republik ZSRR, czas przywitać Azerbejdżan oraz po raz kolejny odwiedzić Gruzję. Baku gościło w czołówce mojej listy miejsc do odwiedzenia od bardzo dawna, swego czasu miałem nawet wykupiony bilet na trasie BUD-GYD, ale linia WizzAir z powodów sporów na tle finansowym z władzami lotniska w GYD zdecydowała się na rok zawiesić połączenie. Kiedy zatem pojawiła się informacja w mediach, że rejsy z Budapesztu do Baku zostaną wznowione, to nie wahałem się długo i zaplanowałem ten długo wyczekiwany wyjazd. Postanowiłem, że skoro już będę w pobliżu, to zahaczę także i o gruzińską stolicę, gdyż przy poprzedniej wizycie na Kaukazie ograniczyłem się jedynie do pięknego Batumi. Całość przedstawiała się następująco:

lot WizzAir WAW-BUD / 21.09 
lot WizzAir BUD-GYD / 21.09
lot Azerbaijan Airlines GYD-TBS / 24.09 
lot Aegean Airlines TBS – ATH / 26.09 
lot Aegean Airlines ATH – WAW / 26.09
Początkowo miałem w planach przebyć trasę z Baku do Tbilisi pociągiem, ale po przeczytaniu w internecie negatywnych komentarzy na temat warunków w pociągu międzynarodowym tej relacji, stwierdziłem, że zdecydowanie bardziej komfortowy będzie bezpośredni godzinny rejs linią lotniczą. Szczęście tym razem mi sprzyjało, gdyż do niedawna trasę GDY-TBS obsługiwały tylko linie lotnicze Qatar Airways w ramach serwisu swojej trasy z Doha. Linia robiła krótkie międzylądowanie w Baku, część pasażerów wysiadała w azerskiej stolicy, a zapewne znikoma ich część wsiadała na pokład i udawała się do Tbilisi. Takie rozwiązania stosują niektóre linie lotnicze na mniej uczęszczanych trasach, ostatnio widziałem podobny układ na trasie linii Air China z Pekinu przez Mińsk do Budapesztu.   
W środowy poranek docieram na Lotnisko Chopina, mam ze sobą wydrukowaną kartę pokładową, teraz trzeba odstać swoje w kolejce do kontroli bezpieczeństwa. Człowiek szybko przyzwyczaja się do dobrego, ostatnio wylatując z Warszawy zazwyczaj korzystałem z rejsów PLL LOT, więc mogłem skorzystać z przejścia „fast track”, teraz muszę poczekać dłużej w kolejce z pasażerami klasy ekonomicznej. Czas na lotnisku szybko mi mija, przez szybę obserwuję przylot inauguracyjnego rejsu linii China Airlines z Pekinu, tak się złożyło, że pierwszy rejs na Okęciu ląduje akurat w tym dniu. Boarding do naszego samolotu Airbus A320 (przejazd oczywiście autobusem) następuje o czasie, pierwsi wchodzą pasażerowie z wykupionym priority boarding, chwilę później kierowca otwiera drzwi także w drugiej części autobusu i zajmuję moje miejsce 17B. Środkowe miejsce to nic przyjemnego, ten samolot to jeden z nowszych nabytków linii, jest niesamowicie ciasny, miejsca są niesamowicie upchane, a siedząc w środku moja przestrzeń jest niesamowicie ograniczona. Załoga na czele z szefem stewardów p. Grzegorzem sprawnie przygotowuje kabinę do startu i planowo startujemy w kierunku Budapesztu. Po osiągnięciu wysokości przelotowej kapitan Jurski podaje podstawowe parametry lotu już po godzinie lądujemy na lotnisku Ferihegy. To mój kolejny rejs startujący z Budapesztu w ostatnim czasie, ostatni raz na Węgrzech byłem na przełomie stycznia i lutego dzięki promocji Swiss, kiedy to leciałem do Hong Kongu.
Wieczorem około godziny 19:00 jestem już z powrotem w budapeszteńskim porcie lotniczym. Dzień upłynął mi miło na spacerach nad Dunajem oraz po centrum handlowym Westend w pobliżu dworca kolejowego Nyugati. Widzę, że nic się nie zmieniło i nadal wygląda bardzo obskurnie i odpychająco. Lotnisko BUD także nie powala na kolana, zwłaszcza hala odlotów i stanowiska odprawy pamiętają z pewnością poprzednią epokę. Po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa jest już znacznie lepiej, tam na wygodnych siedzeniach oczekuję prawie godzinę na informację o numerze bramki, która wreszcie pojawia się na monitorze. Jeszcze tylko pobieżna kontrola bezpieczeństwa, boarding, sprawdzenie wizy i można zajmować miejsca. Tym razem samolot jest starszego typu, co gwarantuje więcej przestrzeni między siedzeniami. Obłożenie nie jest duże, dwa miejsca obok mnie pozostają wolne, mogę spokojnie się wyciągnąć i nieco podrzemać. Byłem ciekawy, czy załoga zgasi światło, tak jak to było na nocnym rejsie Katowice – Kutaisi przed ponad dwoma laty, ale przez cały rejs kabina była oświetlona. Pogoda dopisuje, za oknem mogę widzę rozświetlone miasta Rumunii, nad Morzem Czarnym kłębią się chmury, ale około godzinę przed planowanym lądowaniem w Baku znów widać ziemię, tym razem jest to już Kaukaz. Kilka minut przed czasem maszyna melduje się w azerskiej stolicy, wychodzimy na zewnątrz autobusu i pierwszy szok – jak tu wieje! Sprawdza się zatem legenda dotycząca nazwy miasta, która wywodzi się z języka perskiego i oznacza „uderzenia wiatrów”. Chwilę później jesteśmy już w terminalu, robi on na mnie bardzo dobre wrażenie, jest utrzymany w kremowej tonacji barw, elegancko wyłożony marmurami, znajdziemy tu dużo ornamentyki arabskiej, misterne złote dekoracje, skojarzenia z Dubajem są jak najbardziej na miejscu. Kontrola paszportowa nieco zajmuje, mimo ze straż graniczna nie zadaje żadnych pytań, to jednak formalności trwają dość długo, trzeba jeszcze zapozować do zdjęcia, to jakaś nowa moda, by na granicach robić osobom wjeżdżającym do kraju fotografie. Dobrze, że nie muszę oglądać siebie na tych zdjęciach. ;) W końcu wychodzę do przestronnej hali przylotów i od razu kieruję się do kantoru, gdzie wymieniam dolary amerykańskie na manaty azerskiej. 1 manat to około 2,5 zł, przed uwolnieniem waluty 1 manat posiadał wartość ponad 5 zł i Azerbejdżan uchodził za drogi kraj, teraz to uległo zmianie i ceny były na bardzo przyzwoitym poziomie. 
Przed wyjazdem przestudiowałem w internecie kwestię dojazdu z lotniska do centrum, ale okazało się, ze zawarte na forach lotniczych informacje są już nieaktualne. Obecnie sprzed poziomu przylotów, niemal tuż sprzed wejścia/wyjścia z terminalu zatrzymuje się elegancki dobrze oznakowany autobus linii H1 miejskiej spółki transportowej, który za 1,3 AZN w ciągu około 40 minut dociera do centrum miasta do stacji kolejowej oraz przystanku metra o nazwie 28 Maja. Bilet w postaci papierowej karty BakuCard można nabyć w automacie zaraz po wyjściu z lotniska, można kupić bilet pojedynczy albo od razu doładować kwotę 2,60 AZN zapewniającą też bilet na powrót, co też uczyniłem. Punktualnie raz na pół godziny te autokary odjeżdżają w kierunku miasta. Ponieważ na zewnątrz dopiero powoli budzi się do życia nowy dzień, to postanawiam nieco przeczekać na lotnisku, na górnym poziomie znajduje się kawiarnia Julius Meinl oraz McDonald’s, gdzie zamawiam cappuccino i nieco odpoczywam po nocnym locie na Kaukaz. Niestety, wszystkie linie z Europy przylatują tutaj o podobnych godzinach, także te z Rosji, Białorusi czy Ukrainy. Spoglądając na tablicę przylotów/odlotów można dostrzec, że do Baku lata sporo linii z krajów arabskich, mam w siatce połączenia z regionu Zatoki Perskiej i Turcji, spora część podróżnych przywdziała egzotyczne stroje, są kobiety w burkach oraz mężczyźni w galabijach i diszdaszach. Język rosyjski nie jest już tak powszechny jak w Kazachstanie, cyrylicy praktycznie nie zobaczymy w miejscach użyteczności publicznej, zdecydowanie wygrywa język azerski, który mi osobiście bardzo przypomina turecką mowę.
Pierwsze wrażenia z miasta są bardzo pozytywne. W ścisłym centrum mogę popatrzeć na tłumy ludzi kłębiące się przy placu przed wejściem do metra. Ich egzotyczna uroda przykuwa moją uwagę, panowie mają bardzo ciemną karnację, czarne jak smoła włosy oraz często zrośnięte brwi, panie zaś swoją cerę najwidoczniej odpowiednio rozjaśniają, gdyż jest ona niekiedy bardzo jasna i kontrastuje z ciemnymi włosami. Zwróciłem również uwagę na fakt, że najpopularniejszym strojem u mężczyzn są dopasowane koszule, często w orientlne wzory z kwiatami. To jednak nie owe wzory mnie zaintrygowały, ale podkoszulki na ramiączkach, który nagminnie prześwitywały spod koszul, zwłaszcza tych białych – takie obrazki kojarzą mi się bardzo z PRL-em i babcinym stylem, ale widać, że tam jest to na porządku dziennym. Co gorsza, u kilku facetów zauważyłem taki tank top pod t-shirtem czy koszulką polo, o rany!
Hotel Admiral, w którym się zatrzymałem, to jeden z najlepszych obiektów, w jakich podczas moich podróży miałem okazję się zatrzymać. Utrzymany w stylu plastic fantastic w bieli i elementach srebra mógł wydawać się kiczowaty, ale o gustach się nie dyskutuje. Miałem dla siebie dużo przestrzeni i przestronną łazienkę z wanną z hydromasażem. Sam obiekt mieścił się ok. 10 minut spacerem od stacji metra Ganclik (przez park im. Atatürka), od ścisłego centrum czy starego miasta oddalony był zatem nieznacznie. Przy stacji metra mieściło się też nowe centrum handlowe (część sklepów ma dopiero niebawem otworzyć swoje podwoje), gdzie codziennie wieczorem w hipermarkecie Bravo robiłem zakupy. Bardzo przypadły mi do gustu lokalne słodyczne, chałwa, baklava, sok z granata, napoje na bazie wody różanej czy też Fanta winogronowa oraz słone przekąski z Turcji dostępne za bezcen. Poziom cen w Azerbejdżanie bardzo pozytywnie mnie zaskoczył, praktycznie wszystko było tańsze niż w Polsce. Podejrzewam, iż jest to związane z ubiegłorocznym znacznym obniżeniem waluty, kiedyś manat azerski był wart bowiem ok. 5 zł, teraz 1 AZN to ok. 2,35 PLN. Zaznaczę jeszcze, że dba się tutaj o bezpieczeństwo, policja i służby porządkowe są dobrze widoczne, na stacjach metra oraz w centrach handlowych przed wejściem sprawdzane są wszystkie torby, plecaki czy okrycia wierzchnie.
Po odespaniu nocnego lotu popołudniową porą ruszam metrem do stacji Iczeri Szeher, czyli do starego miasta. Mury obronne i starówkę zostawiam sobie na kolejny dzień, teraz ruszam zaś na bulwar nadmorski, gdzie wśród palm przechadzam się przy powoli zachodzącym słońcu. Znajduję małą kawiarnię umiejscowioną na deptaku, wzorem miejscowych zamawiam herbatę po turecku, którą nalewa się z dzbanka do wąskiej szklaneczki i niemal obowiązkowo slodzi cukrem w kostkach. Wiatr nadal nie ustaje, ale widać, że właściciele lokalu są na to przygotowani i na krzesełkach można znaleźć także koce. Nad miastem górują wieże – nowoczesne wieżowce Flame Towers nawiązujące do krainy ognia za jaką uchodzi Azerbejdżan, postanawiam się zatem do nich dostać. Nieopodal bulwaru nadmorskiego znajduje się stacja kolejki, ale okazuje się, że „funikular” jest w konserwacji i na szczyt muszę dostać się pieszo. Wzdłuż trasy pociągu na górę biegną szerokie wygodne schody, po kilku minutach jestem w połowie drogi. Na wzgórzu znajdują się budynki rządowe ochraniane przez wojsko, wobec czego można spodziewać się patroli i stojących pod filarami wiaduktów żółnierzy z bronią długą, radzę uważać i nie robić zdjęć ;) Jeszcze tylko przejście przez ulicę i kolejne, tym razem jeszcze bardziej majestatyczne marmurowe schody, oświetlone misternymi latarniami. Po dotarciu na szczyt moje oczy cieszą się widokiem panoramy wieczornego Baku, Cezary Baryka z „Przedwiośnia” Stefana Żeromskiego nie musiałby dzisiaj podróżować do Warszawy w poszukiwaniu szklanych domów, gdyż znalazłby je tutaj. W oddali widać kiwony służące do wydobywania ropy, rewitalizacja śródmieścia z pewnością została w znacznej mierze sfinansowana z zysków, jakie kraj czerpie z wydobywania czarnego złota. Spoglądam jeszcze na cmentarz ofiar wojny z Armenią i zbiegam w dół po schodach w stronę miasta, które teraz jest rozświetlone blaskiem neonów, spaceruję szerokimi chodnikami i chłonę uliczny hałas i cieszę się z wysokiej temperatury oscylujące w granicy 27 stopni Celsjusza, mimo wiatru mogę zostać w t-shircie i wcale nie jest mi zimno. Nie trzymam się konkretnej trasy aż w końcu przypadkiem docieram do jednej ze stacji metra. Zliża się godzina 22:00, czas zbierać się do hotelu.
W piątkowy poranek po śniadaniu rozpoczynam dość intensywne zwiedzanie miasta, pierwsze kroki kieruję za mury starego miasta, gdzie znajdują się najstarsze budynki w azerskiej stolicy. Można tutaj spotkać budynki z charakterystycznymi balkonami, często zawieszone nad ulicą. Właśnie w dzielnicy Iczeri Szeher mieści się ambasada Rzeczypospolitej Polskiej, polska placówka dyplomatyczna prezentuje się całkiem ładnie. Wzdłuż wąskich wybrukowanych uliczek starego miasta znajdują się małe sklepiki z pamiątkami, zaopatruję się w magnes (koszt 2 AZN), niestety, o widokówkach nikt tutaj nie słyszał, dostaję je dopiero w księgarni, ale wyglądają one jak z poprzedniej epoki, zupełnie bez polotu, z wyblakłymi zdjęciami i przypisami. Sparecując docieram do Baszty Dziewiczej, która uchodzi za jeden z symboli Baku, z wieżą związana jest oczywiście odpowiednia legenda, chętni mogą wejść na górę i stamtąd obejrzeć panoramę miasta. Tutaj moje zagłębianie się w tą najstarszą część miasta dobiega końca, ruszam do nowszej części miasta na Plac Fontann, ale nim tam dotrę zatrzymuję się na latte  z orzechami pekan w kawiarni Gloria Jean’s Coffee. W klimatyzowanym wnętrzu na wygodnym fotelu wertuję luksusowy magazyn Baku wydawany przez Condé Nast. Dalej można znaleźć kolejne popularne sieciówki jak Starbucks Coffee (polecam kawę po turecku podawaną z buteleczką wody mineralnej oraz kostkami Turkish delight), Hard Rock Café czy McDonald’s (tutaj polecam ciastko żurawinowe oraz dużą herbatę, również z cukrem w kostkach w kolorowych papierkach, niestety, nie mają żadnych specjalnych kanapek czy deserów, które różniłyby się on menu w Polsce). Jeśli już jesteśmy przy kuchni, to w Azerbejdżanie dużą popularnością cieszą się wszelkiego rodzaju kebaby, budki czy knajpki z tym przysmakiem znajdziemy na każdym rogu, a ceny są bardzo przystępne, w niektórych miejscach poza centrum całkiem sporych rozmiarów smaczną bułkę wypełnioną mięsem i warzywami dostaniemy już za 1 manata, w centrum cena zwykle wynosi 1,5 manata (oczywiście często podawaną z ayranem), w restauracjach jest drożej, ale np. w sieciówce, w której skusiłem się na shoarmę zapłaciłem za nią bodajże 3 AZN. Na Placu Fontann spotkać można spacerujących mieszkańców Baku, to najwidoczniej jedno z popularniejszych miejsc, gdzie umawiają się mieszkańcy stolicy. Zauważam moją ulubioną Zarę, jednakże aktualna kolekcja nie rzuca mnie na kolana. Podążam za tłumem spacerowiczów, którzyu najwidoczniej w okoliczych domach towarowych robią zakupy i docieram na ulicę Nazani, która jest luksusowym deptakiem, na końcu ulicy znajduje się opera oraz teatr. Podczas wędrówki po mieście zauważam, że popularna jest tutaj profesja pucybuta, w Polsce kojarzę takie stanowisko jedynie z Galerii Mokotów. Śródmieście jest bardzo dobrze oznakowane, wszystkie ulice mają swoje nazwy, tabliczki są dobrze widoczne a dodatkowo w wielu miejscach ustawione są tablice z planami okolicy i na takiej właśnie mapie trafiam na najbliższy urząd pocztowy. Uliczka, na której się mieści placówka pocztowa jest bardzo niepozorna, ale rzeczywiście poczta jest czynna i posługując się językiem rosyjskim udaje mi się dokonać znaczków pocztowych na widokówki do Polski. Uwaga, po 4 dniach roboczych kartki były już w Warszawie, coś nieprawdopodobnego! ;)
Z centrum ruszam na Prospekt Nafciarzy, położony przy nadmorskiej promenadzie, docieram do molo niedaleko portu, na drewnianym pomoście spotykam czarnego bociana, nie przypuszczałem, że takie ptaki będę mógł tutaj zobaczyć. W kolejnym (a jest ich tu wiele) centrum handlowym degustuję wspomniane już ciastko żurawinowe i herbatę, można zająć miejsce na dużym balkonie, z którego widok rozciąga się na Morze Kaspijskie. Popołudniową porą postanawiam wrócić na wzgórze, skąd rozpościera się wspaniały widok na Baku, tym razem wspinaczka trwa nieco dłużej, gdyż temperatura jest znacznie wyższa i wiatr jakby nagle ustał. Piękne widoki z lotu ptaka wynagradzają jednak poniesiony wysiłek, warto było. Na deser zostawiłem sobie pałac szachów Szyrwanu, który mieści się za starymi murami miejskimi. Kompleks pałacowy zaczął powstawać na początku XV wieku i był świadkiem nie tylko tworzącej się państwowości, ale także tych smutnych wydarzeń z historii najnowszej Azerbejdżanu, jaką było rozstrzelanie przez Ormian żołnierzy azerskich na tym terenie, ślady po kulach do dzisiaj są widoczne na fasadzie budynku. Z relacji przewodniczki (bilet wstępu dla osoby dorosłej to koszt 4 AZN) wynikało, że cały kompleks został pieczołowicie odrestaurowany z inicjatywy kultowego przywódcy Azerów, czyli byłego prezydenta Heydara Aliyeva. Jak łatwo można się przekonać, większość wzniosłych budowli w kraju to jego zasługa i obiekty te są nazywane jego imieniem. Sam budynek nie przypomina pałacu w klasycznym rozumieniu tego słowa, na pewno nie może się od równać np. z wiedeńskim Schӧnbrunn, jego wnętrze jest surowe a ściany są gołe. Największe wrażenie zrobiła na mnie sala tronowa, w której podejmowano zagraniczne delegacje czy gości.
Kolejny dzień niemal całkowicie upływa pod znakiem deszczu, nie mam zatem zbyt wiele okazji do spacerów po mieście, przed południem jedynie odwiedzam okolice centrum kulturalnego Heydara Aliyeva, to kolejny z budynków o futurystycznym wyglądzie zaprojektowany całkiem niedawno (stosunkowo niedawno powstała też hala koncertowa, w której zorganizowano kilka lat temu finał konkursu Eurowizji) mający stać się wizytówką miasta. Resztę dnia spędzam zabunkrowany w McDonald’s z herbatą w dłoni, popołudnie zaś to relaks na lotnisku. Tego dnia warunki atmosferyczne są fatalne, zwiedzanie miasta na zewnątrz jest niemalże niemożliwe, wiatr w połączeniu z deszczem w takim mieście jak Baku to mieszkanka wybuchowa. Odprawa na mój wieczorny rejs linii Azerbaijan Airlines do Tbilisi rozpoczyna się na ponad 2 godziny przed odlotem, przy jednym ze stanowisk uśmiechnięty pracownik wręcza mi granatową kartę pokładową. Kontrola bezpieczeństwa oraz kontrola paszportowa przebiegają blyskawicznie i mogę już oczekiwać na boarding w wygodnych fotelach w strefie air side lotniska, które najwyraźniej zaprojektowane zostało na wyrost i hula na nim wiatr ;) Warto zwrócić uwagę na jego nowoczesną formę, nietypowy kształt i ciekawe rozwiązania architektoniczne.





Punktualnie 40 minut przed odlotem personel lotniska zaprasza na pokład, wejście następuje przez rękaw, co przy deszczowej pogodzie jest bardzo dobrym rozwiązaniem. Zajmuję moje miejsce 7F przy oknie po prawej stronie, pasażerów jest całkiem sporo, ale miejsce środkowe nie zostaje zajęte, mam więc większą swobodę. Maszyna w środku ma granatowe elementy wystroju, cała kolorystyka nawiązuje do ciemnoniebieskiego logo linii. Przed startem pilot podaje podstawowe informacje na temat rejsu i startujemy. Ze względu na niesprzyjające warunki atmosferyczne start nie należy do przyjemnych, kiedy w kompletnych ciemnościach gwałtownie wzbijamy się w powietrze, przez szyby widać chmury, przez które przebija się maszyna, oczywiście wszystko to jest odczuwalne w postaci lekkich turbulencji, ale wreszcie po około 15 minutach od startu osiągamy wysokość przelotową i wszelkie niedogodności ustają, a z góry można obserwować ziemię i światła mijanych po drodze miast. Wprawdzie lot do Tbilisi trwa jedynie godzinę, ale nawet na tak krótkiej trasie serwowane jest przekąska w postaci bułki z warzywami oraz kawy, herbaty lub wody, napoje gazowane, soki alkohole i słodycze są płatne dodatkowo, raczej niewielu podróżnych korzysta z tej formy serwisu. Przeglądam magazyn pokładowy oraz siatkę połączeń linii AZALJET, nie jest ona wprawdzie imponująca, ale mają w swojej ofercie rejsy do Nowego Jorku, a np. taka grecka linia Aegean nie posiada żadnych rejsów poza obręb basenu Morza Śródziemnego. Wkrótce łagodnie lądujemy na lotnisku w Tbilisi, jest wieczór, ok. 20:30. Kontrola paszportowa przebiega bardzo sprawnie, pan życzy mi miłego pobytu w Gruzji, ale okazuje się, że slużba graniczna zainteresowała się jeszcze moim bagażem podręcznym i muszę go zeskanować. Chwila prawdy i mogę ruszać, w hali przylotów na podróżnych czekają znajomi czy rodziny, ja zaś wymieniamy w kantorze manaty azerskie na gruzińskie lari (1 lari to w przybliżeniu 2 zlote), omijam taksówkarzy, którzy oczywiście także próbują nagabywać i zajmuję miejsce w żółtym autobusie o numerze 30 stojącej po lewej stronie od wyjścia z terminala (poziom odlotów!). Opłata za przejazd jednorazowy wynosi 50 tetri (1 zł), monetę wrzuca się do prostego automatu/metalowej skrzyneczki i odcina się wydrukowany bilet z numerem pojazdu oraz datą i godziną. Drugim sposobem uregulowania płatności jest zbliżenie do czytnika karty miejskiej MetroMoney Card, która funkcjonuje jak karta prepaidowa i za każdy odcinek pobierana jest stosowna opłata, przy przesiadkach poruszanie się po mieście wychodzi nieco taniej. Droga do centrum do dworca kolejowego zajmuje prawie godzinę, potwierdzam tezę, że gruzińscy kierowcy preferują ostrą jazdę bez trzymanki, a momentami liczba pasażerów w rozklekotanym autobusie była zdecydowanie większa niż norma. Najwidoczniej gruzińscy pasażerowie nie są zbytnio zdyscyplinowani jeśli chodzi o kwestię kasowania biletów, gdyż w ciągu godziny po trasie były aż trzy kontrole biletów. Istotna sprawa, kontrolerzy mogą prosić o bilecik także po wyjściu z pojazdu na przystanku, warto zatem zachować dowód przejazdu. W końcu docieram do mojego hotelu „” znajdującego się na 5. i 6. piętrze dworca kolejowego i niemal od razu zasypiam.  

Wstaję przed 8 rano, budzą mnie promienie słońca, z balkonu rozpościera się widok na pasmo górskie w oddali. Zbieram się i ruszam na poranny obchód miasta, pierwsze kroki kieruję do stacji metra, kupuję kartę i sunę schodami ruchomymi w dół na peron. Stacja robi bardzo ponure wrażenie, to chyba jedna z najbrzydszych linii metra, jakie kiedykolwiek widziałem. Bramki są żeliwne, wejście do stacji przypomina tunel do jakiejś meliny, strop jest zakurzony, widać pleśń,  stacje są ciemne, odpada z nich tynk, jedynym miłym akcentem są wagony metra, które wprawdzie mocno zużyte (znane dobrze wagony Wagonmash), ale oklejone są folią w barwy gruzińskiej flagi. Sama kolejka ma niezłe przyspieszenia, a odległości między kolejnymi stacjami są znaczne. Wysiadam na Placu Wolności, bezpośrednio przy wyjściu trwa budowa, witają mnie rusztowania i barykady, ale już chwilę później jestem przy złotym błyszczącym posągu patrona miasta Świętego Jerzego. Powoli przechadzam się ulicą Rustaveli, która uznawana jest za jedną z reprezentacyjnych jezdni Tbilisi. Przy niej znajdują się ważne budynki rządkowe, opera oraz kilka kościołów. Zwłaszcza kolorowy żółto-brązowy budynek opery robi wrażenie, jest wyjątkowo zadbany, po bokach stoją majestatyczne fontanny, kilkaset metrów dalej podziwiam zabytkowy kościół w charakterystycznych dla Zakaukazia kształcie. Zauważam pierwszy otwarty o tej porze supermarket Wendy’s – tak, to nie przypadek, obecna jest tutaj amerykańska sieciówka fast food (miałem przyjemność stołować się u nich w Miami), która oprócz części gastronomicznej ma także sporych rodzajów sklep spożywczy dość dobrze zaopatrzony. Po małych zakupkach znajduję kilknaście metrów dalej przy stacji metra Rustaveli restaurację McDonald’s, gdzie ogrzewam się przy dużym cappuccino, owocowym ciastku oraz toście z serem – niestety, w Gruzji nie istnieje menu śniadaniowe, nie mam okazji po raz kolejny spróbować żadnych nowości. Z położonej po drugiej stronie ulicy platformy widokowej podziwiam miasto i schodzę w dół w kierunku rzeki Kury. Tutaj już ładne widoczki ustępują miejskim koszmarkom z dawnych lat, robi się szaro, buro i ponuro.  Ale oto przede mną pojawia się piękny budynek Teatru Marjanishvili i ulica Aghmashenebeli, odpicowana że aż miło. Kolorowe odremontowane po wojnie kamienice pięknie się prezentują w słońcu, jest ciepło, pogoda dopisuje, po ulicy krążą grupki turystów. By dojść do hotelu muszę przedostać się przez bazar znajdujący się przy dworcu, to istny labirynt, harmider, który tam panuje jest nie do opisania, czuję się jak w Polsce lat 90., kiedy to miejsca takie jak to było głównym celem weekendowych wędrówek ludów. Jak dobrze, że takie życie wymarło…Popołudnie spędzam wędrując po starym mieście i okolicach, udaje mi się dotrzeć do nowoczesnego mostu dla pieszych, który porównywany jest do podpaski. Rzeczywiście, porównanie niezwykle trafione, ale i tak ma on swój urok. Cykam pamiątkową fotkę i ruszam dalej do stacji kolejki linowej, którą wjeżdżam na górę do pomnika Mateczki Gruzji, przejazd oszklonym wagonikiem na  górę nad miastem do koszt 1 lari, oczywiście płatność przy użyciu karty MetroMoney. Po dotarciu na szczyt można udać się na spacer do ogrodu botanicznego lub świątyni, ja jednak zatrzymuję się na dłuższą chwilę przy pomniku Mateczki Gruzji dzierżącej w dłoni miecz i komtempluję kryminał Joanny Chmielewskiej. Literatura towarzyszy mi także w podróży.




Po kontemplacji krajobrazu zjeżdżam wagonikiem w dół i przechadzam się po starym mieście, zamawiam świeżo wyciskany sok z granatów, cena 10 zł za mały kubeczek, nie jest już tak tano jak w Azerbejdżanie. Na stoisku z pamiątkami znajduję też widokówki (wreszcie, bo wcześniej nigdzie ich nie mieli, podobnie jak w Baku), koszt jednej kartki to bagatela 2 lari, czyli 4 złote. Podobno znaczki z Gruzji do Polski także nie należą do najtańszych, ale o tym nie miałem okazji się przekonać, gdyż w niedzielę urzędy pocztowe nie pracują, a poza tym i tak nie trafiłem na żaden na mojej trasie. W jednej z lokalnych knajpek zaopatruję się jeszcze w gorącą przekąskę ze szpinakiem i ciasto i ostatni raz wsiadam do metra. Ponieważ mam jeszcze spory zapas czasu a uwielbiam kolejki podziemne, to wożę się w podziemiach jeszcze kilkanaście ładnych minut; stacje oddalone od centrum znajdują się już nad ziemią. W końcu wracam do dworca głównego, z hotelu odbieram moją walizkę i wsiadam w żółty rozklekotany autobus numer 37. Do samego lotniska jadę tylko ja oraz dwóch jego pracowników, pozostali pasażerowie wsiadają i wysiadają po trasie. Dochodzi godzina 20:00, mój rejs linią Aegean Airlines do Aten a następnie stamtąd do Warszawy odlatuje dopiero o 05:10 rano, noc spędzam zatem na lotnisku, gdzie jak się okazuje życie kwitnie właśnie pod osłoną nocy, większośc rejsów z Europy przybywa bowiem późną nocą, co sprawia, że spora część pasażerów czeka na rejs na lotnisku przez noc.
Największą popularnością cieszą się rejsy do Stambułu, z czego wynika, że Turcja pełni w tym regionie znaczącą rolę, podobnie wyglądała sytuacja w Azerbejdżanie. Zaintrygował mnie fakt, że odprawy rejsów do Tel Avivu (TLV) i Teheranu (IKA) odbywają się z sąsiednich stanowisk, dwa wrogie kraje zupełnie obok siebie – takie małe faux pas, ale o dziwo obywatele obu państw nie skakali sobie do oczu ;) W przyszłym roku planuję wymianę paszportu, będę mógł zatem ponownie odwiedzić Izrael, obecnie z pieczątka z Iranu czy Libanu nie byłbym tam mile widziany :-P

W końcu około dwie godziny przed planowanym startem samolotu Aegean do Aten rozpoczyna się odprawa na mój rejs. Łudziłem się, że może karty pokładowe tej greckiej linii zmieniły się od czasu mojego ostatniego rejsu tą linią wiosną tego roku, ale nic takiego nie miało miesca. Nadal są to niemal puste kawałki papieru z bardzo małym nadrukiem, co więcej, na jednej karcie pokładowej zaznaczane sa wszystkie rejsy, nie mam co liczyć na ładną kolorową pamiątkę z podróży. Za to Aegean nadrabia bardzo dobrym serwisem na pokładzie i na trasach zagranicznych serwuje ciepły posiłek, ciepłe i zimne napoje oraz wybór alkoholi, a do tego w Atenach mogę skorzystać z lounge’u Lufthansy na lotnisku, gdzie serwowane są greckie przystawki i dania obiadowe. Palce lizać… Do zobaczenia na pokładzie jeszcze w tym miesiącu! ;)





Grek Zorba i Francja - elegancja / 15.04.2016 - 19.04.2016

W sobotni poranek przed godzina 08:00 pojawiam sie w terminalu berlinskiego lotniska Tegel. Tak sie ladnie zlozylo, ze tydzien po tygodniu mam wyloty ze stolicy Niemiec, tym razem jednak przyjechalem do Berlina dzien wczesniej, by skorzystac z niezwykle bogatej oferty zycia nocnego. ;) W swoj kolejny rejs udaje sie do Heraklionu; bardzo lubie klimaty srodziemnomorskie, a moj pobyt na Mykonos czy w Salonikach naprawde milo wspominam.  Co interesujace, pojawila sie bardzo atrakcyjna oferta na polaczenie grecka linia Aegean Airlines, za rejs na trasie Berlin (TXL) – Heraklion (HER) – Marsylia (MRS) z dlugim stop overem na Krecie zaplacilem niecale 50 euro. Odwiedzenie Prowansji takze bylo w moich planach, bardzo ucieszyl mnie ten deal. Poniewaz Ryanair zrezygnowal z obslugi polaczenia na trasie Marsylia – Modlin, to musialem znalezc alternatywne polaczenie powrotne, ale tu z pomocja przyszedl mi easyJet, ktory lata z Lyonu do Krakowa. Dystans miedzy francuskimi miastami postanowilem przemierzyc szybkim pociagiem TGV w promocyjnej taryfie OUIGO, z Krakowa do Warszawy zas zarezerwowalem sobie krajowy rejs PLL LOT, by zgromadzic kolejne mile na koncie Miles & More w celu przedluzenia srebrnego statusu o kolejne 2 lata.
Nie od dzis wiadomo, ze lotnisko Tegel jest przeciazone a opozniajace sie oddanie do uzytku nowego lotniska BER nie pomaga przy rozladowaniu potokow pasazerskich. Juz na dwie godziny przed odlotem do stanowiska linii Aegean ustawia sie kolejka laknacych slonca turystow, dominuja niemieccy emeryci, w kolejce wylawiam tez kilku Polakow. Okazuje sie, ze nie tylko wsrod podroznych sa Polacy, bowiem pani z obslugi naziemnej po podaniu jej mojego paszportu odzywa sie do mnie po polsku. Odbieram karte pokladowa, do odlotu mam jeszcze ponad 1,5 h, postanawiam wiec zjesc sniadanie w saloniku biznesowym Lufthansy. Z racji na specyficzna budowe lotniska TXL lounge znajduje sie na pietrze w nieco innej czesci terminala, trzeba zatem uwazac, by odpowiednio zaplanowac sobie czas na dojscie do bramki. Poniewaz w nocy nie spalem, siegam po aromatyczna kawe oraz zestaw sniadaniowy, na deser jeszcze szklaneczka whisky dla kurazu i krotka prasowka niemieckojezyczna. Boarding rozpoczyna sie o czasie, zajmuje wyznaczone mi miejsce 3 F, mam niebywale szczescie, dwa miejsca obok pozostaja wolne. Tego sobotniego poranka w Berlinie jest piekna sloneczna pogoda, wzbijamy sie w gore i juz kilka minut po osiagnieciu wysokosci przelotowej zgrabna zaloga w swoich granatowych sukienkach i fartuszkach rozpoczyna serwis. Aegean to jedna z niewielu linii, ktora na lotach krotkiego i sredniego zasiegu oferuje darmowy cieply posilek. Obiadek jest calkiem smaczny, pozniej tradycyjnie wertuje magazyn pokladowy przewoznika i obserwuje malownicze widoczki za oknem. Po okolo 3 godzinach rejsu wlatujemy nad Morze Srodziemne, kapitan rozpoczyna znizanie i ladujemy na lotnisku w Heraklionie. Sam port lotniczy znajduje sie stosunkowo blisko miasta, na ostatnim etapie ladowania moj Airbus A320 przelatuje tuz nad budynkami mieszkalnymi. Zaraz po wyjsciu na nagrzana plyte lotniska uderza mnie mile ciepelko, od razu zmieniam ubrania na letnie, przechodze przez parking, kupuje bilet do miasta w automacie i juz po chwili zajmuje miejsce w autobusie, ktory zawiezie mnie do centrum miasta. Droga jest prosta, wysiadam nieco wczesniej, gdy zauwazam restauracja McDonald’s i supermarket w jej poblizu, czas sprobowac specjalnosci z McD w Grecji, skorzystac z wi-fi a nastepnie zrobic male zakupy, bo przede mna jeszcze nocka na lotnisku, gdyz wylot do Marsylii jest w niedzielny poranek. Delektuje sie frappuccino i kanapka pod parasolem na zewnatrz restauracji, to moj pierwszy kontakt ze sloncem po powrocie z RPA, jak milo ;) W supermarkecie zaopatruje sie w prowiant, udaje mi sie dostac ulubiony batonik figowy i kilka smakolykow o smakach niedostepnych w Polsce. Czas ruszyc dalej, ku centrum miasta. Cale „stare miasto” utrzymane jest w piaskowych barwach, najladniej prezentuja sie budowle sakralne. Pozwalam sobie pobladzic po waskich uliczkach, kiedy wejdziemy w ich labirynt miasto pokazuje swoje drugie oblicze, przez okna mozna niemal zajrzec mieszkancom do domow. Na sznurkach suszy sie pranie, kilka podrzednych sklepikow czy knajpek jest zamknietych na cztery spusty, odnosze wrazenie, ze duch opuscil to miasto i jedynym sladem zycia sa przemykajace jeden za drugim koty. Z radoscia opuszczam te mury i kieruje sie do placu Platia Wenizelu  w samym sercu starego Heraklionu, to tutaj znajduje się słynna fontanna Morosiniego. Wreszcie udaje mi sie znalezc ludzi, ktorzy gesto obsiedli placyk lub zlokalizowane przy nim restauracje czy bary. Na glownym bulwarze zaopatruje sie w pamiatki, nieopodal zauwazam Starbucks Coffee, ceny maja bardzo atrakcyjne, zamawiam cappuccino i ciabatte i przy posilku wypisuje widokowki. Slonce powoli chyli sie ku zachodowi, czeka mnie jeszcze spacer do Portu Weneckiego, gdzie przy nabrzezu cumuja kutry rybackie i motorowki. Mam duzy zapas czasowy, wiec na lotnisko wracam tym razem pieszo, spacer zajmuje mi niecala godzine. Kiedy docieram do terminala akurat rozpoczyna sie wieczorna fala odlotow, na pierwszy ogien ida rejsy linii easyJet, pozniej odlatuja czartery do Francji, z moich obserwacji wynika, ze Kreta jest popularnym celem urlopowym Francuzow. Do rana daleko, oprocz mnie na lotnisku nie ma juz zadnych pasazerow, zajmuje miejsce na lawce i probuje zasnac.
Przed 04:00 czas na poranna toalete, na zewnatrz jest jeszcze ciemno, pierwsi pasazerowie powoli docieraja ma lotnisko, ja rowniez ustawiam sie w kolejce do odprawy. Mila pani z obslugi nie tylko drukuje mi karte pokladowa, ale oferuje, ze moj bagaz za darmo zostanie nadany do luku, co bardzo mnie cieszy, bo oznacza to wyzszy komfort podrozy i kolejna naklejke z lotniskowym tagiem. Kontrola bezpieczenstwa przebiega bardzo sprawnie,  teraz pozostaje mi oczekiwania na boarding. W podobnym czasie startuje tez rejs Aegean do Monachium, Lyonu oraz do Aten. W terminalu zauwazam matke z synem o aryjskiej urodzie, ktorzy lecieli ze mna lotem z Berlina, podejrzewam, ze takze skorzystali z tego samego bledu taryfowego, ale wybrali inne polaczenie. Boarding rozpoczyna sie o czasie, autobusem podjezdzamy pod maszyne, gdzie wita nas sympatyczna zaloga. Zajmuje wybrane wczesniej miejsce 2 F i rozgaszczam sie wygodnym fotelu. Rejs trwa rowne 3 godziny, praktycznie caly czas lecimy nad Morzem Srodziemnym, pod nami widac wyspy i przeplywajace statki. Na pokladzie ponownie rozdawane sa cieple posilki, tym razem zestaw wyglada jednak tak samo ja w dniu wczorajszym, wiec nie ma duzej ekscytacji. Kilka minut przed godzina 9 przyziemiamy na pasie lotniska w Marsylii, zlokalizowane jest jak wiekszosc lotnisk nad woda, ladujac mozna odnosic wrazenie, ze za chwile wpadnie sie do wody ;) Po wyjsciu z samolotu (przez rekaw) pasazerowie musza przejsc przez kontrole paszportowa – to reakcja Francji na zamachy terrorystyczne z Paryza. Potem jeszcze odbior walizki z tasmociagu, jej kondycja po kolejnym locie jest juz bardzo nadszarpnieta, nadszedl czas na zakup nowki sztuki. Wychodze z lotniska i kieruje sie do przystanku autobusowego shuttle bus, ktory podwozi bezposrednio do stacji kolejowej, skad lokalne pociagi odjezdzaja na glowny dworzec Marsylii Saint Charles. Bilet laczony kosztuje 5,60 EUR, mozna takze pojechac autobusem bezposrednio do centrum, ale to juz drozsza przyjemnosc. Po raz kolejny moje trzy karty platnicze odmawiaja posluszenstwa w automacie, musze udac sie do okienka kasowego, tam bezproblemowo udaje sie dokonac transakcji karta. Poniewaz w niedziele pociagi kursuja znacznie rzadziej niz w dni robocze, to czas spedzam na szwedaniu sie po lotnisku. Z przydatnych informacji – bardzo dobrze funkcjonuje darmowe wi-fi, z ktorego mozemy korzystac. Okolo godziny 11:00 docieram na dworzec Saint Charles, pogoda dopisuje, moj humor takze, poprawiam go sobie kanapka z McDonald’s. 
Spacerkiem udaje sie do hotelu Des Allees, po drodze przed licznymi kawiarniami siedza w wiekszosci arabscy mezczyzni, kobiet tradycyjnie brak. Kiedy nastepnego ranka opuszczam hotel przed 7 rano, oni juz zaczynaja okupywac miejsca przy stolikach, jak widac opieka socjalna we Francji ma sie calkiem dobrze. Po odswiezeniu sie i krotkiej drzemce w alabastrowej poscieli na szerokim lozu ruszam w miasto, pogoda jest coraz lepsza, moge spacerowac w szortach i t-shircie. Marsylia urzeka mnie od pierwszego wejrzenia, duzo ludzi na deptakach, zadbane budynki, roznorodne style architektoniczne, kolorowi ludzie. Duze wrazenie robi na mnie port, w ktorym cumuja zaglowki i motorowki, nieco przypomina do jachty milionerow z Nicei czy Monako, mile wspomnienia sprzed lat wracaja. Docieram do murow obronnych i umieszczonego na nich punktu widokowego, skad roztacza sie wspanialy widok na miasto. Pozniej wkraczam w mniej uczeszczane uliczki miasta, rowniez prezentuja sie zachwycajaco, dominuje niewymuszona elegancja,  bardzo przypadaja mi do gustu nowoczesne tramwaje, a zwlaszcza ich metaliczny kolor.
Nastepnego dnia wstaje bladym switem, nadrobilem zaleglosci w spaniu i ruszam do dworca kolejowego St. Charles. Na odjazd pociagu w taryfie OUIGO nalezy zglosci sie na 30 minut przed odjazdem pociagu i okazac wydrukowana karte pokladowa. Bezplatnie przewiezc mozna jedna sztuke bagazu podrecznego oraz torebke, za wiekszy bagaz trzeba juz placic. Po weryfikacj dokumentow mozna przejsc na peron i zajac miejsce w pociagu. Do obslugi polaczen uzywane sa starsze sklady pociagow TGV, co nie znaczy, ze komfort podrozy jest niski. Wagony sa pietrowe, ustawienie siedzen to 2-3. Pociag z gracja i duza szybkoscia przemierza kolejne kilometry, po niecalych dwoch godzinach jestem juz na dworcu Lyon Saint-Exupery. Pociagi OUIGO maja to do siebie, ze zatrzymuja sie na mniejszych dworcach poza centrami miast, do centrum Lyonu trzeba sie zatem dostac szybkim tramwajem, koszt biletu w dwie strony to ok. 30 euro, przejazd trwa pol godziny a tramwaje kursuja co ok. 15 minut. Na glownym dworcu kolejowym Part-Dieu ruch jak w ulu, po drugiej stronie ulicy znajduje sie duze centrum handlowe, ktore zapewne takze generuje spory ruch. Niestety, pogoda zaczyna sie psuc i kiedy docieram na miejsce do hotelu zaczyna padac. W koncu jednak zaczyna sie przejasniac i moge ruszyc w trase wzdluz Saony. W Lyonie ulice wydaja sie bardziej szerokie niz w Marsylii, przestrzeni jest tez duzo wiecej, a spacer wzdluz rzeki przypomina mi letnie wedrowki po Paryzu. Przy jednej z glownych ulic zatrzymuje sie na croissanta i cappuccino, milo spedzam czas na lekturze ksiazki, zazwyczaj mam ze soba cos do czytania w podrozy, to bardzo dobry sposob na znalezienie sobie zajecia, np. w kolejce czy oczekiwaniu na boarding. Moja uwage zwraca zlokalizowany basen przy brzegu rzeki, mimo dosc kaprysnej aury w basenie odbywa sie trening i umiesnieni plywacy bija nury w zimnej wodzie. Bardzo ciekawa sprawa.

Nastepnego dnia jeszcze przed 7 rano opuszczam hotel i z dworca Part-Dieu odjezdzam na lotnisko. Tuz przed dworcem dostrzegam trzech kolarzy z Polski w koszulkach grupy PKP z rowerami, tak jak sie domyslam rowniez leca do Krakowa linia easyJet. Poszczegolne terminale lotniska LYS sa od siebie dosc mocno oddalone, wedrowka z przystanku tramwajowego do Terminala 3, skad odlatuja tanie linie zajmuje dobry kwadrans, do tego nalezy jeszcze doliczyc kontrole bezpieczentswa oraz dlugi marsz do miejsca, z ktorego dolatuja maszyny, gdyz jest oddalone o kilkaset metrow. Pokonanie korytarzy i labityntu zajmuje dobrych kilka minut, jesli komus sie spieszy, to moze sie mocno zdziwic i nie zdazyc na samolot, trzeba jeszcze pamietac o czekajacej nas kontroli paszportowej. Pasazerow jest calkiem sporo, obsluga lotniska oferuje bezplatne nadanie bagazu do luku, oczywiscie skwapliwie korzystam z tego rozwiazania. Rejs przebiega bez fajerwerkow i w samo poludnie laduje na lotnisku Balice w Krakowie. Mam duzo czasu do wieczornego rejsu z Krakowa do Warszawy, pociagiem docieram do centrum miasta, krotka wizyta w grodzie Kraka jest jak najbardziej wskazana. Czas na wizyte w Starbucks Coffee i sprobowanie nowosci „cold brew”, zimny napoj kawowy z kostkami lodu dobrze mi robi. Przed godzina 19:00 melduje sie z powrotem na lotnisku w Krakowie, zajmuje miejsce w priorytetowej kolejce do odprawy, odbieram karte pokladowa i przechodze do nowej czesci terminala, robi wrazenie. Barwy jak to na polskich lotniskach szaro-pomaranczowe, ale zaproponowane rozwiazania architektoniczne w postaci wydzielonych przestrzeni/stref dla pasazerow poszczegolnych gate’ow bardzo mi sie spodobaly. Boarding rozpoczyna sie o czasie, do samolotu dypu Dash zostajemy przewiezieni autobusem. To dla mnie lot wyjatkowy, goszcze bowiem 250. raz na pokladzie samolotu. Szefowa pokladu p. Katarzyna Woznica wita na pokladzie tego bezposredniego rejsu do Warszawy, kapitanem jest p. Slawomir Kaszubowski, z ktorym mialem juz przyjemnosc leciec. Zaraz po starcie serwowane jest Prince Polo i szklaneczka wody, ja zabieram sie za lektura magazynu pokladowego Kalejdoskop. Nie zdazylem dotrzec do konca, bo w kabinie juz gasna swiatla i zblizamy sie do lotniska Okecie. Do widzenia!


U cesarza w Wiedniu / 04.12.2015 - 05.12.2015

W piątkowy poranek około godz. 08:30 pojawiam się na Lotnisku Chopina. Pogoda w Warszawie jak na początek grudnia całkiem niczego sobie, na różowym niebie widać słońce. Kiedy wchodzę do terminala przy wejściu widzę pilota Aeroflotu palącego papierosa, właśnie trwa odprawa na ich rejs do Moskwy, podejrzewam, że mają nieco dłuższą przerwę i miał nawet czas, by wyjść z kokpitu i zaciągnąć się dymkiem przed terminalem. Kiedy we wrześniu leciałem do Tokio załoga od razu realizowała rejs powrotny. Tym razem lecę do Wiednia, ale połączenie będzie nietypowe, bowiem podróżuję grecką linią lotniczą Aegean z przesiadką w Atenach. Pewnie spora część osób popuka się w czoło, ale dla zapaleńców lotnictwa przelot tą linią to niezła gratka, gdyż jako jedna z nielicznych linii w Europie serwuje ciepłe posiłki i darmowy alkohol pasażerom klasy ekonomicznej. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że bilet na trasie WAW-ATH-VIE kosztował około 30 euro, a łączny czas podróży wynosił niemal tyle, co podróż pociągiem, a do tego mam możliwość zebrania mil w programie Miles & More i skorzystania z saloniku biznesowego linii Lufthansa podczas przesiadki w Atenach, to nic dziwnego, że zdecydowałem się na takie połączenie. Odprawa na rejsy linii Aegean już się rozpoczęła, ale w kolejce nie ma jeszcze wielu podróżnych, a otwarte są trzy stanowiska. Miejsca na moje rejsy wybrałem podczas odprawy internetowej (otwiera się na 48 h przed odlotem), teraz odbieram jedynie kartę pokładową – ciekawostka, że jest jedna wspólna karta na dwa loty. Niestety, okazuje się, że jej wygląd jest tak samo nieatrakcyjny jak wygląd karty otrzymanej na lotnisku na Santorini na mój rejs do Aten. Cóż, muszę przyznać, że boarding pass wydrukowany przy odprawie on-line prezentuje się zdecydowanie lepiej, jest kolorowy i bardziej czytelny. Ale to chyba tylko jedna niedogodność, do której się przyczepię.
Po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa usadawiam się w pobliżu wyjścia numer 38, skąd będzie odlatywał nasz Airbus A320 do Aten. Zajmuję miejsce na wprost płyty lotniska i obserwuję ruch na niej. W pewnym momencie moją uwagę przykuwa samolot izraelskich linii lotniczych El Al, które to słyną z rygorystycznej kontroli pasażerów i przykładają niezwykłą wręcz wagę do ochrony i bezpieczeństwa. Korzystając z wolnego czasu specjalnie przechodzę w stronę stanowiska, z którego odbywać się będzie Boarding maszyny odlatującej niebawem do Tel Avivu. Tak jak się tego spodziewałem przy wejściu do gate’u stał specjalny agent odpowiadający za dany rejs. Szczegółów nie mogłem już dojrzeć, gdyż odlot miał miejsce ze strefy non-Schengen, a Grecja jak na razie nie wyszła poza ten układ. Mój samolot punktualnie pojawia się na płycie, najpierw wychodzą pasażerowie rejsu z Aten, a później nadchodzi czas na pobieżne sprzątanie, który jedna ze stewardess wykorzystuje na drobne zakupy w strefie wolnocłowej. Planowo rozpoczyna się nasz boarding, przy stanowisku znajduje się kilkanaście dziewcząt, które dopiero uczą się pracy na lotnisku. Mają okazję przetestować swoją wiedzę, ponieważ jedna z pasażerek ma spory nadbagaż i uiszcza dodatkową opłatę w euro. Zajmuję moje miejsce 4F, pierwszy rząd za klasą biznes, tradycyjnie miejsce przy oknie po prawej stronie tak jak lubię. Urocze stewardessy o śródziemnomorskiej urodzie w granatowych sukieneczkach z pomalowanymi na czerwono ustami witają pasażerów dźwięcznym greckim „Kalimera!”. Panie z personelu pokładowego mają w sobie dużo czaru, stale się uśmiechają, zagadują podróżnych, na pewno nie zachowują się sztywno czy nieprzystępnie, co już na początku rejsu poprawia humor. Pasażerów nie ma zbyt wielu, ale akurat mój rząd jest w całości wypełniony. Miejsca na nogi jest sporo, na to nie mogą narzekać, ale kiedy tuż obok mnie miejsca zajmuje grecka rodzina z dwójką małych dzieci zaczynam się bać. Całe szczęście, że rodzicom udaje się je jakoś zająć, więc nie hałasują tak bardzo ani nie płaczą na cały głos w trakcie lotu. Kiedy wszyscy pasażerowie zajęli już swoje miejsca, z kokpitu płynie głos kapitana Grecosa Leonidasa (sic!), który podaje klasyczny komunikat na temat naszego rejsu i czasu jego trwania, a zaraz potem na małych wysuwanych monitorach zaprezentowana zostaje instrukcja bezpieczeństwa w formie video. Stewardessy sprawdzają, czy wszyscy są zapięci a przy okazji rozdają małe cukierki / landrynki w srebrnej folii z ciemnoniebieskim logo linii. Nasza maszyna jest już gotowa do startu, zostajemy wypchnięci i kołujemy do progu pasa. Niestety, tak jak się domyślałem, tym razem startujemy w kierunku wschodnim, nie będzie mi się dane delektowanie się widokami warszawskiej panoramy z wieżowcami w tle. Powoli wznosimy się w górę i niebawem osiągamy naszą wysokość przelotową. W oczekiwaniu na serwis sięgam do magazynu pokładowego, jest on bardzo ładnie wydany, w aktualnym numerze znaleźć można m.in. wskazówki na temat miejsc wartych odwiedzenia w kilku miastach z siatki przewoźnika, jest też wywiad z Polką, która opowiada o życiu w Warszawie i promuje nasze miasto stołeczne. Jeszcze nie zdążyłem się dobrze wczytać w treść, a już pojawiają się stewardesy z wózkiem z napojami zimnymi (wybieram sok pomarańczowy) oraz z daniem obiadowym. Tacka po rozpakowaniu ujawnia swoją zawartość: jest sosik pomidorowy z mielonymi pulpecikami, ziemniaczki, bułeczka, serek President, kostka masła, krakersy oraz dwa słodkie ciastka Digestive. Kolejny serwis to już ciepłe napoje, tym razem decyduję się na ulubioną kawę i wracam do lektury magazynu, a następnie zakupionej w Berlinie książki na temat języka niemieckiego. Za oknem widać górską panoramę Tatr, później przelatujemy nad Bałkanami a na koniec na wodami Morza Egejskiego. Pogoda cały czas dopisuje, nie ma żadnych turbulencji, lądowanie również wykonane bardzo profesjonalnie, oby tak dalej; planowo kwadrans przed godziną czternastą ląduję w Atenach. Lotnisko jest sporych rozmiarów, dość dużo czasu zajmuje nam dotarcie na miejsce postojowe i dojazd autobusem do terminalu. W końcu jestem na greckiej ziemi, mam około dwie godziny dla siebie, czas na wizytę w Lufthansa Business Lounge, po raz kolejny posiadanie srebrnej karty Miles & More niesie za sobą wymierne korzyści. W recepcji saloniku uprzejma pani skanuje kartę pokładową oraz kartę Miles & More i zaprasza mnie do degustacji Gluehwein oraz Weihnachtsstrudel. W końcu Lufthansa to niemiecka linia, a w tamtym kraju adwent pielęgnuje się w wyjątkowy sposób. Dobrze pamiętam, że kiedy leciałem dwa lata temu Lufthansa na trasie Sao Paulo – Frankfurt szef pokładu wręczył mi ciasteczka adwentowe przygotowane z myślą o pasażerach klasy biznes, to chyba najmilszy gest, jaki dotychczas spotkał mnie ze strony personelu latającego. No, może poza upgradem do klasy Premium Voyageur w Air France podczas powrotu z mojej dziewiczej podróży za ocean z księżniczką Martą na trasie LAX-CDG – ale upgrade’u dokonał pracownik obsługi naziemnej, więc to się nie liczy :-P Salonik dzieli się na dwie części przedzielone od siebie kuchnią i zapleczem. Jest zdecydowanie mniejszy niż warszawski Polonez, ale też można znaleźć w nim inne rarytasy dla podniebienia, w menu królują specjały regionalne kuchni greckiej, niebo w gębie! Jest m.in. jogurt z miodem i orzechami, jabłecznik zapiekany na ciepło, małe kanapki, zupa krem, sałatka grecki, oliwki oraz pulpeciki i zapiekanki czy tarta ziemniaczana. Do kawy można dodać jeden z trzech syropów Monin (karmelowy, orzechowy lub waniliowy), są także owoce i bardzo szeroki wybór alkoholi, zimnych napojów i prasy międzynarodowej, lubię te chwile słodkiej dekadencji spędzane w saloniku. Tradycyjnie już byłem tam najmłodszym gościem i zaniżałem mocna średnią wieku, bo klasyczny bywalcy to siwi podtatusiali Niemcy. Za kwadrans powinien rozpocząć się Boarding na mój rejs do Wiednia, a przede mną jeszcze kontrola bezpieczeństwa. Ateńskie lotnisko jest bowiem zbudowane dość specyficznie, najpierw odbywa się jedynie weryfikacja kart pokładowych i wchodzimy do strefy duty free z lokalami gastronomicznymi, a dopiero głębiej znajduje się strefa ze stanowiskami do kontroli. Kolejka jest spora, ale i stanowisk dużo, kilka minut później ruszam już bezpośrednio do bramki 28 na dolnym poziomie. Taka mała dygresja – kuwety, do których wkłada się swoje przedmioty osobiste są koloru pomarańczowego a ich sponsorem jest portal Air Fast Tickets. To ten pośrednik, dzięki którego błędom w ubiegłym roku mogłem tanio podróżować po świecie. Było minęło, ale co zobaczyłem, to moje.  
Kiedy docieram do właściwej bramki okazuje się, że boarding jeszcze się nie rozpoczął, zajmuję zatem miejsce w formującej się właśnie kolejce. Obsługa lotniska już rozpoczęła swoją pracę, przy bramce pojawił się także funkcjonariusz greckiej policji czy straży granicznej i weryfikuje niektóre paszporty. Tym razem o dziwo moim nie jest zainteresowany, a zazwyczaj to właśnie ja jako ten samotny podróżujący byłem dokładniej sprawdzany. Na odcinku Ateny – Wiedeń podróżnych jest znacznie więcej, zostają podstawione dwa autobusy, które podwożą nas do samolotu. Tak samo jak i o poranku zostaję uprzejmie powitany przez uśmiechnięty damski personel pokładowy, zajmuję wybrane wcześniej miejsce 8 F i czekam, aż zbierze się komplet pasażerów. Tak się składa, że środkowe miejsce po mojej lewej stronie pozostaje wolne, ale kilka minut po starcie przesiada się na nie nastolatka podróżująca z rodziną, bo chciała na chwilę uwolnić się od młodszego brata, który nie dawał jej spokoju. Jak już wcześniej wspomniałem na pokładzie samolotów linii Aegean miejsca jest w sam raz, więc nie stanowiło to dla mnie większego problemu. Kilkanaście minut po starcie wlecieliśmy w chmury i zaczęło nami lekko telepać. W celu ukojenia skołatanych nerwów do obiadu zamówiłem buteleczkę białego wina (to juz mój trzeci ciepły posiłek tego dnia) i skupiłem się na dalszej lekturze książki, którą wziąłem ze sobą do podroży („Der Dativ ist dem Genitiv sein Tod” -Band 6). Po około dwóch godzinach lotu, kiedy za oknami jest już zupełnie ciemno, rozpoczynamy zniżanie do lądowania na wiedeńskie lotnisko Schwechat. Mamy 4 grudnia, dopiero teraz dochodzi do mnie, że równo rok temu startowałem stamtąd w podróż do Stambułu a dalej do Teheranu, jak ten czas szybko leci!
W Wiedniu parkujemy bezpośrednio przy terminalu i wchodzimy do środka przez rękaw, dzięki czemu oszczędzamy cenny czas. Za kilka minut wybije godzina 18:00, miło byłoby szybko znaleźć się w centrum austriackiej stolicy. Lotnisko prezentuje się bardzo nowocześnie, przed rokiem odlatywałem ze zdecydowanie starszej części. Najbardziej urzeka mnie elektroniczna tablica przylotowa, która wyświetlana jest na tle rozsuwanych drzwi, w których pojawiają się przylatujący pasażerowie. Liczba osób oczekujących na swoich bliskich jest imponująca, nie spodziewałem się, że będzie aż taki ruch. W automacie na lotnisku nabywam bilety na przejazd autobusem Post Bus za 8 euro do centrum Wiednia, autobus zatrzymuje się przy dworcu Westbahnhof, a naprzeciwko niego znajduje się hotel Fürstenhof, w którym zatrzymuję się na jedną noc. Mam jeszcze prawie 20 minut do odjazdu autokaru, przechodząc obok McCafé dostrzegam plakat z aktualną ofertą kawiarni. Brzmi kusząco, bo mają w asortymencie japoński specjał matcha latte. Chwilę później delektuję się już zielonym naparem, jak błogo!
Przejazd autokarem spod poziomu przylotów (przystanki są bardzo dobrze oznaczone) do dworca Westbahnhof trwa około 45 minut, co jest konkurencyjnym czasem wobec dojazdu kolejka S-Bahn i następnie metrem, a cenowo wychodzi jedynie niecałe 2 euro drożej. Dotychczas zawsze dojeżdżałem na lotnisko pociągiem, ale ponieważ zależało mi na czasie i unikaniu przesiadek, to zdecydowałem się na takie właśnie rozwiązanie. Kilka minut po godzinie 19:00 jestem już w hotelowym pokoju, czas na krótki odpoczynek i można ruszać w miasto. Chyba pierwszy raz jestem w takim stylowym secesyjnym pokoju, tak właśnie wyobrażałem sobie zawsze typowe wiedeńskie wnętrza. W piątkowy wieczór większość supermarketów jest już zamknięta, nie zrobię zatem zakupów spożywczych w Billi, które zawsze są niemal rytuałem podczas mojego pobytu w Wiedniu. W małym markecie na dworcu kolejowym zaopatruję się jedynie w wodę mineralną i ruszam na spacer wzdłuż pięknie oświetlonej ulicy Mariahilfer Strasse. Na ruchliwym w ciągu dnia deptaku o tej porze jest juz pustawo, przemykają pierwsi imprezowicze, czynne są jedynie nieliczne lokale gastronomiczne, można w spokoju delektować się oknami wystawowymi z motywami świątecznymi. Zbaczam nieco ze szlaku i odbijam w bok na prawo przy stacji metra, teraz jest już bardziej kameralnie a uliczki są sporo węższe i mają bardziej lokalny charakter. Szybkim krokiem docieram do opery, jej pięknie oświetlony gmach  góruje nad okolicą. Mijam Albertinę, postój dla dorożkarzy, w powietrzu czuć charakterystyczny zapach sami wiecie czego, całe szczęście, że sprzątanie odbywa się na bieżąco. Docieram do rezydencji Hofburg, niemal naprzeciwko znajduje się kawiarnia Starbucks Coffee stylizowana na lokal z epoki. Pamiętam dobrze, że czekałem tam na moją koleżankę, u której zatrzymałem się w Wiedniu podczas jednej z moich wizyt w 2009 roku. Jeszcze tylko kilka kroków i docieram na Graben, w oddali migocą światła na wystawie butiku marki Louis Vuitton, mijam tzw. „kolumnę morową” i już widzę kolorowy dach katedry Stephansdom. Przy placu tam gdzie ostatnio znajduje się też cukiernia Aida, którą to odwiedziłem przy mojej pierwszej wizycie w stolicy Austrii, wtedy też dość dokładnie zwiedziłem miasto, tym razem bowiem ograniczyłem się do życia nocnego, zakupów lokalnych przysmaków, kawy Wiener Melange i krótkich spacerów. Po drugiej stronie mieści się zaś jeden z lokali popularnej sieci Trześniewski, która słynie z wybornych kanapek. Jak sugeruje nazwisko twórcą idei sprzedawania kanapek w stylu „fast food” był Polak. Czas wracać do hotelu i przygotować się na wieczorną imprezę. Co jak co, ale tego sobie nie odpuszczę, zwłaszcza że do tej pory bawiłem się w Wiedniu tylko raz w klubie Passage, bo jakoś nie było więcej okazji ku temu.
Poranek po imprezie wcale nie jest leniwy, mój styl imprezowania nie powoduje kaca czy ciągów alkilowych, więc po tanecznej nocy na parkiecie ochoczo wstaję kilka minut przed 8 rano i zbieram się na wymarz do miasta. Pogoda jest cudna, świeci słońce, jest ciepło jak na początek grudnia, impreza była udana, zatem humor dopisuje. Na pierwszy ogień idzie McTost Deluxe i espresso, by dobrze się pobudzić do biegania po mieście, które za dnia wygląda jeszcze bardziej uroczo niż nocą. Po uzupełnieniu kalorii spaceruję dalej, by dotrzeć do katedry mijając po drodze najważniejsze wiedeńskie zabytki. Czas na wizytę w tradycyjnej wiedeńskiej kawiarni, wstępuję do Savoy Café, która może poszczycić się największych lustrem w Europie znajdującym się we wnętrzach. Siadam przy marmurowym stoliku, tuż za mną znajduje się wspomniane lustro, jego ogromne wymiary robią wrażenie. Wystrój jest bardzo elegancki, ale atmosfera w żadnym razie nie jest sztywna. Nieopodal znajduje się jarmark świąteczny a w soboty organizowany jest targ staroci, toteż klientela jest dość różnorodna. Wiener Melange smakuje wybornie, jestem rozgrzany i ruszam w dalszą drogę. Po drodze mijam licznych turystów, znaczna ich część pochodzi z Włoch, nie ma się czemu dziwić, bo to sąsiadujące ze sobą kraje. Jeszcze raz, ale tym razem w blasku słońca, podziwiam biały gmach muzeum Secesji ze złotą kopułą i łacińskimi inskrypcjami. Następnie robię rundkę przy Hofburgu i docieram na plac przy katedrze, który o tej przedpołudniowej porze jest już szczelnie wypełniony spacerowiczami. Tuż obok rozpoczyna się zakupowa aleja Kärtenstraße, gdzie znaleźć można butiki topowych światowych marek. Jest także biuro mojego poprzedniego pracodawcy Qatar Airways, ale w soboty jest ono zamknięte, więc nie zobaczę, jak koledzy się tam urządzili. Teraz nadszedł czas na małe zakupy spożywcze, na pierwszym miejscu na liście są oczywiście Mozartkugeln, wafelki Manner, tradycyjnie Coca Cola Vanilla, zaciekawiła mnie też m.in. pasta marchewkowo-chrzanowa. Patrzę na zegarek, czas wracać do hotelu, wymeldować się i szykować do odjazdu. Mój pociąg IC Polonia do Warszawy odjeżdża o 13:34 z dworca Westbahnhof. Skład był podstawiony już na godzinę przed odjazdem, czas ten wykorzystałem na kolejną wizytę w ulubionym McDonald’s, by zasmakować bananowego shake’a czy ciastka jagodowo-waniliowego. Jeszcze tylko wysyłam na poczcie pocztówkę i zajmuję wygodne miejsce w pociągu. Przede mną 8 godzin podróży do stacji Warszawa Centralna. W taką podróż chcę wyruszyć…

Grek Zorba - Santorini & Saloniki / 27.08.2015 - 31.08.2015


Kalimera! Dawno mnie tu nie bylo, czas nadrobic zaleglosci w podrozowaniu. Pierwszym etapem mojego urlopu jest Grecja. Podczas mojej pierwszej wizyty na wyspie Mykonos i w Atenach 3 lata temu bardzo mi sie podobalo, dlatego tez zdecydowalem sie odwiedzic ten kraj ponownie. Za cel obralem sobie kolejna bardzo popularna wyspe Santorini oraz miasto Saloniki. Z Polski oprocz nieregularnych polaczen czarterowych nie ma bezposrednich lotow na Cyklady. Postanowilem wykorzystac szeroka siatke linii easyJet z lotniska w Mediolanie Malpensa. Bilet na lot MXP-JTR kupowalem jesienia ubieglego roku i kosztowal niecale 30 euro, niemal tyle samo zaplacilem za dolot linia Ryanair z Modlina do Bergamo. W cieply czwartkowy wieczor laduje w na lotnisku BGY, oczom nie wierze, jak bardzo zmienil sie wewnatrz terminal. Ostatnio bylem tam w czerwcu 2013 roku, teraz lotnisko wyglada zupelnie inaczej, jest swiezo, bardzo kolorowo i nowoczesnie, zdeydowanie ladniejsze niz glowne lotnisko Malpensa. Mam wczesniej zarezerwowany online bilet na autobus do centrum Mediolanu za 4 euro, do odjazdu mam jeszcze sporo czasu, zatrzymuje sie w McCafé przy cappuccino i czekoladowym croissancie. Jak to we Wloszech dokola jest glosno i zywiolowo, lubie to! :)
Do glownego dworca kolejowego Stazione Centrale docieram okolo godziny 22:30, musze sie przesiasc tutaj na autobus lub pociag jadacy do terminalu lotniska MXP. Zarowno pociag jak i autobus maja nocna przerwe w kursowaniu, na nocny spacer pod katedre nie bedzie juz czasu. Zagladam na chwile na majestatyczny dworzec kolejowy wylozony bialym marmurem, w McDonald’s zamawiam m.in. kokosowy shake. Mamma mia, co za rozkosz dla podniebienia :D Jeszcze szybki spacer wzdluz peronow, podziwiam roznego rodzaju wagony pociagow stojace przy peronach oraz reklamy wloskiej mody wiszace na scianach dworca. Wskazowka dla podroznych: autobusy do lotniska Malpensa (bilet 8 euro) parkuja z drugiej strony dworca niz te, ktore lacza go z Bergamo. Wspominam o tym, poniewaz dosc malo jest znakow wskazujacych wlasciwy kierunek. Wszystkie sklepy i stoiska sa juz pozamykane, Stazione Centrale powoli szykuje sie do snu. Po okolo 40 minutach jazdy docieram na lotnisko do wciaz tak samo obskurnego Terminala 2, z ktorego obslugiwane sa rejsy linii easyJet. Przede mna nocka na lotnisku, poniewaz samolot na Santorini odlatuje dopiero we wczesny piatkowy ranek. Warunki do nocowania sa znosne, chociaz umieszczone miedzy siedzeniami barierki uniemozliwiaja przyjecie wygodniejszej pozycji. Okolo 5 rano staje w kolejce do odprawy, by odebrac pomaranczowa karte pokladowa. easyJet to jeszcze jedna z tych niewielu tanich linii, ktora wprawdzie zaleca odprawe online, ale nie kaze sobie slono placic za wydruk karty na lotnisku, z czego skwapliwie korzystam. O ile przy stanowiskach odprawy kolejek praktycznie nie ma, to do kontroli bezpieczenstwa trzeba juz swoje odstac, poranek to najwidoczniej godziny szczytu, widac to tez po tablicy odlotow, wedlug rozkladu startuje kilka maszyn jedna po drugiej. W oczekiwaniu na lot wzmacniam sie kolejnym cappuccino i woda mineralna. Boarding nieco sie spoznia, a kiedy juz sie rozpocznie kolejka pasazerow nagle zatrzyma sie w rekawie przy wejsciu do samolotu. W koncu jednak wchodzimy na poklad i zajmujemy miejsca. Kapitan na wstepie informuje, ze wylecimy ok. pol godziny pozniej niz przewidywal to rozklad ze wzgledu na ograniczenia nalozone na Grecje w ruchu lotniczym czy tez scisle rzecz ujmujac na kontrolerow ruchu lotniczego. Podrozujacych jest calkiem sporo, prawie wszyscy to Wlosi. Po okolo 3 godzinach rejsu ladujemy na wyspie w miejscowosci Fira (Thira). Wyspa prezentuje sie podobnie jak Mykonos, ma pochodzenie wulkaniczne, ziemia jest ciemna i w oddali widac biel tradycyjnych greckich domostw. Samo lotnisko na poziomie przylotow wyglada bardzo skromnie (to taki „delikatny” opis), w maciupkiej toalecie brakuje wszystkiego, widac, ze ma juz lata swojej swietnosci dawno za soba. Tymczasem przed lotniskiem czeka juz na mnie szofer gospodarza, to taki standard na wyspach, ze rodzinne hotele wysylaja na lotnisko czy do portu swojego kierowce. Kilka minut pozniej jestem juz milo przywitany sokiem ze swiezych pomaranczy w patio Hotelu Babis, jestem mile zaskoczony, bo czeka na mnie trzyosobowy przestronny pokoj, mimo ze klasycznie rezerwowalem dla siebie jedynke. Po krotkim odpoczynku ruszam pieszo do centrum stolicy wyspy, czyli wspomnianego miasta Fira. Droga jest kreta, bardzo ruchliwa i nie ma wzdluz niej zadnego chodnika, radze miec sie na bacznosci, bo samochody i skutery sa rozpedzone. 
Po kilkunastu metrach na zakrecie dostrzegam nietypowa zagrode, w ktorej mieszka maly osiolek imieniem Zizel. Na drucianym ogrodzeniu widnieje tabliczka z imienia zwierzecia, mozna go karmic marchewkami i poic woda. Naprzeciwko znajduje sie stacja benzynowa, skad mozna ja zaczerpnac i przyniesc. Zastanawiam sie do dzis, czy to jakis bezpanski osiolek czy tez inicjatywa spoleczna. Osly uchodza za symbol wyspy, ale obecnie nie widac ich tak czesto na drogach, byc moze to zatem relikt przeszlosci. Około kwadrans później  jestem juz w scislym zatloczonym centrum, trzeba nieco wspiac sie pod gore po stromej uliczce. Z nieba leje sie zar, jest glosno, dookola praktycznie sami turysci, lubie takie klimaty. W sklepie z pamiatkamki zaopatruje sie w magnes i pocztowki, czas posilic sie w ulicznym barze po drugiej stronie jezdni, wegetarianska kebab z cola smakuja wybornie, ceny o dziwo bardzo przystepne, sam kebab to koszt raptem 2,30 euro, napoj kosztowal chyba 0,60 euro. 
Po konsumpcji przy stoliku wypisuje widokowki, chwile pozniej wrzucam je do skrzynki pocztowej i delektuje sie widokiem z gory wyspy. Waskie uliczki maja swoj klimat, domy sa tradycyjnie pomalowane na bialo, a okna czy dachy na niebiesko. Jest pora obiadowa, obsluga zaprasza do swoich restauracji a sklepikarze do zakupow u nich. Jakze milo tak poleniuchowac i nic nie musiec. W drodze powrotnej wstepuje jeszcze do supermarketu, gdzie zaopatruje sie w niezbedne wiktualy na kolejne dni, z „nowosci” niedostepnych w Polsce spotykam m.in Lipton Ice Tea o smaku mojito. Popoludnie spedzam nad basenem hotelowym wygrzewajaca sie w promieniach slonca.

Nastepnego dnia o poranku wybieram sie do miejscowosci Oia, ktora uchodzi za najbardziej malownicza na wyspie. Dojechac do niej mozna autobusem lokalnego przewoznika za 2 euro, za przejazd mozna zaplacic tylko w autobusie u biletera, natomiast glowny dworzec autobusowy znajduje sie w scislym centrum Firy i to stamtad odjezdzaja wszystkie linie wglad wyspy. Podroz trwa okolo 30 minut, po drodze ogladam przez szyby malownicze krajobrazy, niebieska ton morza, blekit nieba i surowa brazowa wypalona ziemia oraz biale domki wygladaja niesamowicie. Ponadto przez pewien czas jedziemy na klifie, zbocze pod nami jest bardzo strome, czasem az strach spojrzec w dol. Autokar zatrzymuje sie na malym placyku, skad mozna ruszyc na zwiedzanie zakatkow miasteczka. Domki wygladaja jak z bajki, po krotkiej wspinaczce w gore wychodze na szeroki marmurowy plac, przy ktorym znajduje sie sporych rozmiarow kosciol z charakterystyczna dzwonnica. Plac przed swiatynia sluzy przede wszystkim roznego rodzaju handlarzom, ktorzy prezentuja tutaj swoje rekodziela. Po jego drugiej stronie widac juz blekitne fale i statki wycieczkowe plynaca po morzu. Walesanie sie w labiryncie kretych uliczek ma swoj urok, przypadkiem mozna wejsc do ciekawego lokalu oferujacego pamiatki czy tez do restauracji serwujacej lokalne przysmaki. Przede mna kolejne kamienne schodki w dol a tuz obok miesci sie malutki okragly kosciolek, najslynniejsza chyba widokowka z Santorini. Na schodkach robi sie kolejka, w koncu kazdy chce miec fotke na takim tle. Kieruje sie w dol na prawo, by zobaczyc wyspe z nieco innej perspektywy i po napawaniu sie widokami zbieram sie do powrotu do Firy. Z autobusu akurat wysiada kolejna grupa przyjezdnych, kolejni podrozni zajmuja miejsca i po chwili ruszamy. 
Powoli zegnam sie z Santorini, zamawiam mrozona kawe w kawiarni przy glownej ulicy Firy i saczac orzezwiajacy napoj obserwuje zycie uliczne w Grecji. Na pierwszy rzut oka nie jestem w stanie zauwazyc oznak kryzysu. Zaraz po powrocie do hotelu odjezdzam juz na lotnisko z szoferem i kilka minut pozniej stoje juz w kolejce do odprawy rejsu greckiej linii Aegean Airlines do Aten. Okazuje sie, ze poziom odlotow jest tak samo mizerny jak i przyloty. W srodku znajduje sie jedno obielone na bialo pomieszczenie z kilkoma stanowiskami odprawy i monitorami, przy takiej ilosci podroznych, jak o tej porze sie tam przewijala, terminal pekal w szwach a kolejka wylewala sie na zewnatrz. Spotkala mnie jednak mila niespodzianka, poniewaz pani z personelu pokladowego za darmo nadala moj bagaz podreczny do luku (mialem kupiony bilet w taryfie jedynie z bagazem podrecznym), a co wiecej przykleila na nim naklejke Piority z logo Star Alliance, bardzo mily gest! Ciekawa sprawa, ze po naklejeniu tagu bagazowego trzeba walizke oddac do przeswietlenia w osobnym punkcie kontrolnym, calosc nadzoruje Grek o bujnej blond grzywie, taki widok czesto sie nie zdarza. Przede mna jeszcze kilometrowa kolejka do kontroli bezpieczenstwa, bramki piszcza praktycznie po przejsciu przez nie kazdego pasazera, w takim wypadku obsluga lotniska prosi o ponowne przejscie, wtedy juz nie piszczy :) I teraz nastepuje punkt krytyczny, kilka krokow dalej po prostu nie ma sie gdzie ruszyc. W malych odstepach czasowych spodziewanych jest 5-6 maszyn (jedna jest juz sporo opozniona), ludzie tlocza sie jak w bydlecych wagonach, nie ma gdzie usiasc, nie ma czym oddychac, klimatyzacja nie istnieje, a sklep wolnoclowy ma rozmiar kiosku, o jakiejs kawiarni nawet nie wspomne. Na lotnisku jest niesamowicie glosno, przewazaja pasazerowie z Francji i Wloch, bo najblizsze maszyny odlatuja do Rzymu i Paryza wlasnie. Moj samolot do Aten rowniez sie opoznia o kwadrans z powodu poznego przylotu maszyna na Santorini, do Airbusa A320 obslugujacego ta rotacje zostajemy przewiezeni autobusem. Kabina samolotu jest bardzo elegancka, miejsca na nogi jest calkiem sporo, wnetrze sprawia wrazenie nowego. Zajmuje moje miejsce przy przejsciu z przodu kabiny i kontempluje urode stewardess, po raz pierwszy widze personel majacy na sobie sukienki (bez ramion). Pasazerow nie ma duzo, zatem niebawem startujemy, pilot przeprasza za opoznienie spowodowane ograniczeniami w ruchu lotniczym i juz po 30 minutach jestemy w Atenach. Lot byl niesamowicie krotki, ale zaloga zdazyla przejsc pod kabine z serwisem, na ktory skladal sie croissant 7 Days w specjalnym srebrnym opakowaniu z granatowym logo przewoznika, niestety, nie podano zadnych napojow. Mimo tej drobnej niedogodnosci jestem pod wrazeniem serwisu i ciesze sie, ze na poczatku grudnia po raz kolejny bede mial mozliwosc przetestowac ta linie na trasie WAW-ATH-VIE.
Lotnisko w Atenach jest mi znane, mialem okazje juz na nim byc przed trzema laty, zbyt wiele sie nie zmienilo. Na przesiadke na wieczorny rejs Ryanaira do Salonik mam jeszcze sporo czasu, wychodze zatem do strefy ogolnodostepnej i wjezdzam na gore ruchomymi schodami do McCafé, gdzie relaksuje sie przy kubku aromatycznej kawy. Pozniej powoli przechodze do strefy tylko dla pasazerow i testuje perfumy. Lokalizuje takze business lounge Lufthansy, gdzie mam zamiar odpoczywac podczas przesiadki w grudniu. Kiedy pojawiam sie przed bramka mojego lotu Ryanair w przejsciu zastaje panie z obslugi, ktore sprawdzaja karty pokladowe i wiekszosci pasazerow oferuja przewiezienie bagazu podrecznego w luku. W tym celu na bagaze nakladane sa specjalne zolte naklejki. Widac, ze rejs bedzie pelny, boarding rozpoczyna sie rowniez po czasie, ale rozklad Ryanaira ulozony jest tak, by wyladowac punktualnie i tak tez sie dzieje. Po wyjsciu z lotniska od razu znajdujemy sie przy przystanku autobusowym, jest sobotni wieczor, na autobus nocny trzeba poczekac prawie 30 minut, podroz do centrum rowniez trwa okolo pol godziny. Bilet autobusowy kosztuje 2 euro, mozna go nabyc w automacie w autobusie, platnosc wylacznie gotowka (monety 1 i 2 euro). Nie mam ze soba dokladnej mapy, co utrudnia orientacje w terenie (zwlaszcza noca w duzym miescie), ale udaje mi sie dobrze wysiasc na przystanku niemal tuz przed wejsciem do hotelu Argo. Jest grubo po polnocy, kiedy sie melduje, po prysznicu zmeczenie znika rak reka odjal i postanawiam skorzystac z weekendu. Okazuje sie, ze kilkanascie metrow dalej znajduje sie zaglebie klubowe, gdzie milo spedzam noc.
Nastepnego poranka kiedy wygladam za okiennice slonce juz mocno swieci, dochodzi 8 rano, czas wstawac. Moje pierwsze kroki kieruje do dworca kolejowego, ktory znajduje sie nieopodal. Dworzec z zewnatrz prezentuje sie nawet, nawet, ale w srodku ukazuje swoje drugie oblicze, nie jest moze zniszczony, ale opustoszaly i wyludniony, prawie nic sie tam nie dzieje, perony ziona pustka, widze raptem jeden dosc „dziadowski” sklad lokalnego szynobusa. Byc moze dworzec odzyje po ukonczeniu budowy metra, ktore ma tutaj docierac, prace juz trwaja, teren jest ogrodzony. W drodze powrotnej dosc dluga zastanawiam sie, gdzie zjesc sniadanie, wybor jest niesamowicie duzy jak na ulice o bardziej przemyslowym charakterze. Lokale sa kolorowe, nowoczesne i zadbane, serwuja roznego rodzaju napoje, a patrzac po „lokalsach” prawdziwa furore robi frappuccino. Tym razem decyduje sie jednak na wizyte w ulubionej Starbucks Coffee, ceny nawet nieco nizsze niz w Polsce, a to chyba i tak najdrozsze miejsce, bo w innych miejscach czy budkach z jedzeniem i napojami ceny sa znacznie nizsze niz w Polsce. Jest tez sporo cukierni i piekarni serwujacych najrozniejsze wypieki. Po wzmocnieniu sie ruszam w kierunku Bialej Wiezy, symbolu Salonik. Moja droga wiedzie m.in. przez elegancki ukwiecony bulwar, slonce mocno prazy, wiec na moment chowam sie pod sklepieniami eleganckich budynkow, w ktorych przewaznie na parterze zlokalizowane sa restauracje. Niebawem docieram do nadmorskiej arterii, po lewej stronie znajduja sie restauracje jedna obok drugiej, nastepnie mamy pas ulicy i szeroki chodnik przy samej wodzie, nieopodal portu; na samym koncu widac juz wieze oraz park w jej poblizu. Wybija poludnie, w okolicy klebi sie juz sporo turystow. Na tablicach zlokalizowanych przy latarni zapoznaje sie z jej historia a nastepnie przechodze do parku i podziwiam pomnik slynnego wodza Aleksandara Macedonskiego na koniu. Odwiedzam jeszcze ruiny kilku starych bizantynskich swiatyn i zasiadam w kolejnej kawiarni, by sprobowac wspomnianego wczesniej frappuccino oraz lokalnych wypiekow. Wieczorem przy zachodzacym sloncu wracam zas na bulwar przy porcie, by sprobowac kawy po grecku. Barista w ulubionym Starbucksie zagaduje mnie, pyta, skad i na jak dlugo przyjechalem i wrecza plan miasta. ;) Zasiadam przy tetniacym bulwarze i wpatruje sie w ciemna wode. Czas zegnac sie z Grecja.
Nazajutrz o poranku po wymeldowaniu z hotelu zaopatruje sie w kawalek pizzy i mocne espresso, moj autobus lotniskowy prawie od razu podjezdza na przystanek, kiedy mijamy nadmorski bulwar ostatni raz zwracam sie w strone morza, pol godziny pozniej jestem juz na lotnisku i oczekuje na moj rejs Ryanair do Modlina. Do widzenia!