Pokazywanie postów oznaczonych etykietą stand by. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą stand by. Pokaż wszystkie posty

Smaki Azji - Kuala Lumpur & Singapur / 17.01.2014 - 22.01.2014

Nowy Rok, kolejne podróże! Tym razem czas wybrać się do Azji Południowo-Wschodniej – od zawsze fascynują mnie duże miasta, a jeszcze lepiej, jeśli są one położone w egzotycznej scenerii – wybór był zatem jeden: Kuala Lumpur i Singapur. Po raz kolejny korzystam z benefitów jakimi są bilety typu stand by, tym razem liczę na gościnność przewoźnika Qatar Airways, który reklamuje się wszem wobec jako pięciogwiazdkowa linia lotnicza.

W zimowe wczesne popołudnie docieram na warszawskie Lotnisko Chopina, jest kilka minut po godzinie 12, odprawa powinna zacząć się 3 godziny przed odlotem. Na ekranie widnieje jedynie informacja, że odlot będzie rozkładowo o 15:30, nie ma natomiast jeszcze informacji na temat, które stanowiska będą obsługiwać odprawę linii QR. Zajmuję miejsce przypadkowo na środku hali i okazuje się, że wybrałem najdogodniejsze miejsce, ponieważ kilka minut później obserwuję przygotowania pracowników Warsaw Airport Services. Do tej pory byłem przekonany, że na stołecznym lotnisku pracuje specjalny personel Qatar Airways, ale okazuje się, że cały check-in przeprowadza firma handlingowa WAS. Kilka osób już rozpoznaję, w końcu ostatnio to lotnisko, z którego rozpoczynam moje wojaże. Personel rozkłada czerwony dywan, pojawiają się specjalne oznakowania z logo przewoźnika a pan pilnujący kolejki zmienia mundurek z granatowego (wcześniej była tutaj odprawa rejsu Air France – ach, mam do nich sentyment, to był mój pierwszy lot za ocean w 2010 roku…) na burgundowy.

Do kolejki zgłaszają się pierwsi pasażerowie, podążam w ślad za nimi, by dowiedzieć się, czy znajdzie się dla mnie wolne miejsce na pokładzie. Z systemu rezerwacyjnego wynikało, że jest sporo osób zalistowanych jako stand by, ale sympatyczna pani z obsługi od razu mnie informuje, że polecę, musi tylko zalogować się na swoim stanowisku, więc czekam nieco z boku na wydanie karty pokładowej na pierwszy odcinek lotu WAW-DOH i nadanie bagażu tradycyjnie do miejsca docelowego jakim będzie KUL. O ile w Lufthansie rozwiązanie było takie, że na miejscu dostawało się dwie karty pokładowe (jedna z numerem miejsca na najbliższy lot, a druga bez przypisanego siedzenia), to w Qatar Airways pasażer lecący w ramach listy rezerwowej dostaje tylko kartę na pierwszy odcinek lotu, a kartę na dalszą podróż otrzymuje się na lotnisku w katarskiej stolicy. Ma to swoje dobre i złe strony – lecąc z Lufthansą tak naprawdę do czasu boardingu nie wiadomo, czy dana osoba poleci a wszystko wyświetlane jest na monitorach. W Qatar Airways wprawdzie można dowiedzieć się tego nieco wcześniej, ale po przylocie trzeba udać się do specjalnego „transfer desku” na piętrze, gdzie trzeba odstać swoje w dość długiej kolejce pasażerów z problemami wagi wszelakiej.


Kiedy czekam na wydanie karty pokładowej lustruję pasażerów przy sąsiednich stanowiskach – moje przypuszczenie się potwierdzają – polski pasażer ma na sobie spodnie inżynierki z niezliczoną ilością kieszeni lub dresy, panowie obowiązkowo obcisła koszulka ukazująca muskuły, panie zaś prezentują nienaganny fryz i opaleniznę. Na oko większość pasażerów ma 35-40 lat, jest też grupa podchmielonych panów-byków bełkoczących i wybuchających końskim śmiechem lecących się zabawić do Bangkoku. To właśnie stolica Tajlandii BKK figuruje jako trasa numer 1 polskich podróżnych – bardzo niskie ceny na miejscu, uciechy dla ciała, ping pong show i te sprawy – wiadomka… Żeby nie było jest to także jedna z najbardziej popularnych destynacji Niemców i Szwajcarów, po prostu widać, że gonimy Europę…
Do momentu wejścia na pokład mam jeszcze mnóstwo czasu, wykorzystuję go na zrobienie rezerwacji hotelowych w Malezji i Singapurze oraz na zakup biletu na nocny pociąg z Kuala Lumpur do „miasta lwa”. Zawsze planuję wszystko z dużym wyprzedzeniem, ale ponieważ tym razem wyjątkowo nie byłem pewien, czy polecę, to robię to na ostatnią chwilę – na szczęście są wciąż dostępne miejsca w wypatrzonych przeze mnie lokalizacjach. Kątem oka widzę, że do samolotu zmierza już katarska załoga, niestety, na pokładzie nie będzie mojego znajomego z dawnych lat, która został stewardem w QR. Szkoda, bo byłaby to interesująca okazja do spotkania po latach. Ale jednak nie tym razem.
Przede mną jeszcze kontrola paszportowa i chwila oczekiwania. Na szczęście boarding zaczyna się o czasie i po przejściu przez rękaw zajmuję moje miejsce po prawej stronie przy oknie. Ostatnio byłem sadzany przy przejściu, więc to dla mnie miła odmiana. Przez szybkę obserwuję odladzanie Airbusa 320. Niestety, mimo dość dobrego wypełnienia maszyny do Warszawy na razie lata jedynie ten mały typ samolotu. Tymczasem konkurencja z Emirates obsługuje swoje połączenie samolotem szerokokadłubowym. Ale to już inna bajka.
Wewnątrz samolotu dominuje kolor burgundowy, przed startem z głośników delikatnie sączy się muzyka relaksacyjna, a stewardessy o egzotycznej urodzie wręczają cukierki oraz chusteczki odświeżające. Bardzo miłym akcentem jest fakt, że w poprzedzających fotelach znajduje się bogaty system rozrywki – ekran dotykowy reaguje naprawdę sprawnie, mogłem zatem oddać się wyszukiwaniu interesującej mnie muzyki czy filmów. To także na tych monitorach prezentowane są instrukcje bezpieczeństwa po angielsku i arabsku, na swoich lotach załoga nie prowadzi standardowego instruktażu, co mnie bardzo zasmuca, bo jestem fanem tego właśnie elementu. Od razu po starcie samolot wlatuje w chmury i niestety nie widać Warszawy z lotu ptaka. Dosłownie chwilę po wyłączeniu sygnalizacji zapięcia pasów rozpoczyna się serwis pokładowy, na locie nie ma żadnej polskiej stewardessy, za to jest jeden Arab, Azjatka i kobieta o hinduskim typie urody. Posiłek podczas lotu klasyczny, bez szaleństw kulinarnych, ale dość smaczny. Po lunchu postanowiłem spróbować ginu z tonikiem, ale tutaj nastąpiła mała trudność komunikacyjna z azjatycką stewardessą, która uparcie wmawiała mi, że chcę zamówić „sinetonik”. Do chwili aż umoczyłem usta w szklaneczce nie byłem pewien, czy jej zawartość odpowiada mojemu zamówieniu, ale okazało się, że pani stanęła na wysokości zadania i podała mi właściwy drink. Sam lot przebiegł nadzwyczaj spokojnie bez żadnych turbulencji. W okolicach Turcji widziałem, że przelatujemy nad większymi miastami. Bardzo spodobała mi się aktualizowana na bieżąco mapa trasy przelotu wraz ze standardowymi parametrami. Po prawie 5 h 35 minutach na pokładzie kapitan gładko ląduje na pustynnym pasie w Doha, dochodzi godzina 23 czasu lokalnego, witamy nad Zatoką Perską, gdzie termometry wskazują 20 stopni Celsjusza i już po wyjściu z maszyny czuć przyjemne ciepło.


Teraz czas na podwózkę pasażerów do odpowiednich terminali, których na lotnisku w Doha jest kilka. W zależności od celu i klasy podróży, pasażerowie otrzymują specjalne opakowanie na kartę pokładową w odpowiednim kolorze. Praktycznie wszyscy pasażerowie w Katarze przesiadają się na dalszy lot do Azji lub Afryki i mają żółte karty pokładowe. Autobus jedzie wytyczoną ulicą przez lotnisko, mija kolejne zaparkowane maszyny, magazyny, hangary i wreszcie po raz pierwszy zatrzymuje się, by wypuścić osoby, które lecą jedynie do Kataru. Przy drzwiach autobusu stoi grupa pracowników lotniska, którzy pilnie sprawdzają, by nikt nie wysiadł wcześniej niż trzeba – oczywiście w grupie znalazło się sporo chętnych do wyjścia z autobusu i ze zdziwieniem zostali z powrotem do niego „zaproszeni”. Cóż, trzeba słuchać ze zrozumieniem zapowiedzi, jeszcze na pokładzie lotu prezentowany jest specjalny film z objaśnieni transferu. Oczywiście całe to zamieszanie skończy się po oddaniu nowego lotniska Hamad International Airport, ale jak na razie czeka ono na oficjalnie otwarcie. Wreszcie po około 20 minutach jazdy (przypomnijmy, że według linii minimalny czas na przesiadkę to 40 minut, które powinno wystarczyć – ja sobie tego nie wyobrażam) kierowca zatrzymuje pojazd przed terminalem transferowym, gdzie w kolejkach kłębi się dziki tłum pędzący na swoje loty przesiadkowe. Z lewej strony jest kolejka dla pasażerów z „short transfer”, którzy mają żółtą kartę pokładową z pomarańczową obwódką, z prawej strony zaś standardowy transfer dla osób z żółtą kartą. Kolejka porusza się bardzo sprawnie, kontrola bezpieczeństwa to tutaj raczej formalność, widać, że także pracownikom zależy, by jak najszybciej przepuścić przez wykrywacz metalu kolejne partie podróżnych. W godzinach nocnych na lotniskach nad Zatoką Perską przypada szczyt – to wtedy rejestrowane są tutaj największe potoki pasażerów zmierzających na loty z Europy w kierunku wschodnim. Zważywszy na to, że w Europie większość lotnisk nie jest czynna w nocy, tutejsi przewoźnicy skwapliwie korzystają z braku regulacji dotyczących lotów nocnych. Szybkim krokiem kieruję się na górę i po przeciwnej stronie bramki numer 21 znajduję poszukiwany „transfer desk”. Kolejka jest dość spora, a przy poszczególnych stanowiskach mają miejsce wręcz dantejskie sceny – jest płacz, krzyk i zgrzytanie zębów, ale pracownicy zdecydowanie nie robią sobie nic z żalów i pretensji pasażerów, którzy w przeważającej mierze spóźnili się na swój kolejny lot. Jeśli dana osoba zbytnio się awanturuje, po prostu odchodzą z miejsca pracy aż rozżalony delikwent się oddali. Zdecydowana większość pracowników lotniska paraduje w burgundowych mundurkach, są to praktycznie sami Azjaci, można uświadczyć także nieco Arabów – za to jako personel sprzątający służą prawie wyłącznie mieszkańcy Pakistanu i krajów ościennych. Ot, taka sytuacja…
Okazuje się, że mój lot do KUL nagle się zapełnił dodatkowymi podróżującymi (maszyna leci dalej do Phuket w Tajlandii, a to popularna miejscówka) i nie zmieszczę się na pokład na najbliższy lot, więc muszę poczekać dodatkowe 5 godzin. Specjalnie mi to nie przeszkadza, bo mam pewność, że na kolejne połączenie się załapię – w klasie biznes jest 28 miejsc wolnych, w ekonomicznej zaś 80. Przynajmniej będę miał więcej miejsca dla siebie, a że dotrę do Malezji dopiero pod wieczór – jakoś to przeboleję. Ze względu na 7 godzin różnicy czasu między Polską a regionem, do którego się udaję, dla mnie i tak będzie to wciąż popołudnie.
Na uwagę specjalną zasługują toalety na lotnisku w Doha – ruch w nich jest jak w ulu, a spotkać tam można indywidua maści wszelakiej. Kolejki niczym za komuny, wrażenia zapachowe gwarantowane, a wizualne także – Arabowie z brodami do pasa w swoich strojach obowiązkowo z tobołami jak z jarmarku, murzyni obmywający stopy w umywalkach, Japończycy w maseczkach odksztuszający flegmę i na deser nadzorujący to wszystko Pakistańczycy – o Józefie, o Maryjo, to ponad moje wyczucie estetyki…
W poszukiwaniu wygodnego miejsca na skorzystanie z Internetu udaję się pod okna do początkowej części terminala nieopodal bramki numer 1. Tam jest akurat nieco ciszej, są też wolne gniazdka elektryczne i lotniskowe wi-fi działa bardzo sprawnie, aż dziwne, że nie jest wymagane logowanie i akceptacja regulaminu korzystania z tej usługi. Po krótkiej aktualizacji wieści on-line przechadzam się po lotnisku, na dole znajduje się strefa duty free, w sumie wygląda to tak samo jak na każdym lotnisku, ceny oczywiście kosmiczne. Zbieram się do snu na zielonych fotelach w górnej części transferowej, co jakiś czas korytarzem przechodzą pracownicy lotniska budząc pasażerów i informując ich o „final call” dla danego lotu. Czas nawet szybko mi mija i za oknami wstaje już słońce, jest różowo, widać pustynny krajobraz, od razu mam przed oczami scenerię z lądowaniu w Abu Dhabi przed dwoma laty – jak ten czas szybko leci!
Ustawiam się ponownie w kolejce do „transfer desku”, tym razem kolejka jest bardzo krótka i panienka z okienka bez mrugnięcia okiem wręcza mi nową kartę pokładową na odcinek DOH-KUL. Do bramki 37 jest kawałek do przejścia, po drodze mijam osławiony Oryx Lounge, o który zawsze pytają pasażerowie. Przy recepcji saloniku stoją 3 osoby, przez szyby widać, że wewnątrz nie ma tłoku. Pod moim gatem także nie ma wielu pasażerów, Boarding zaczyna się na godzinę przed odlotem, co wcale nie dziwi biorąc pod uwagę fakt, że trzeba pokonać długi dystans autobusem. Wszystko idzie sprawnie i około pół godziny później stoję już na schodkach Airbusa 330, moją część obsługuje tajski (?) steward z gatunku „cud, miód i orzeszek”. Humor dopisuje, za oknami piękne słońce, aż żal pomyśleć, że kiedy za 7 h 40 minut wyląduję w Malezji będzie już wieczór. Niebawem na pokład wchodzi druga grupa pasażerów, ale wszystkie miejsca w moim rzędzie pozostają wolne. Pilot oraz personel pokładowy wita wszystkich gości, dość długo kołujemy i wreszcie startujemy – maszyna jest zdecydowanie większa od Airbusa 320, potrzebuję więcej czasu, by wzbić się w powietrze i hałas dobiegający z silników jest przy tym znacznie większy.
Wkrótce po starcie i osiągnięciu wysokości przelotowej rozpoczyna się moja ulubiona czynność, czyli serwis pokładowy – serwowane jest apetyczne śniadanie. Tym razem oprócz słuchawek, kocyka i poduszki na wszystkich siedzeniach znajduje się mała saszetka z burgundowymi (a jakże!) skarpetkami, pastą i szczoteczką do żebów, opaską na oczy oraz zatyczkami do uszu. Lot przebiega spokojnie, już kilka minut po pierwszym posiłku załoga prosi o zasłonięcie okien, by pasażerowie poszli spać – wiadomo, że dla nich śpiący pasażer jest najwygodniejszy. Ze mną tak łatwo im nie pójdzie, bo nie jestem w stanie zasnąć w trakcie lotu, więc cały czas jestem na czuwaniu. Nad subkontynentem indyjskim nieco trzęsie, załoga także musi zająć swoje miejsca. Na szczęście to tylko chwilowe i dalej lot kontynuowany jest bez żadnych problemów. Przed lądowanie personel rozdaje jeszcze ciepłego sandwicha do wyboru w dwóch wersjach smakowych – ja wybieram opcję wegetariańską. Samo przyziemienie tym razem dość mocne, aż poskakuję na siedzeniu ;) Witamy w Malezji – jeszcze tylko na powitanie komunikat od załogi, że za przemyt narkotyków grozi tutaj kara śmierci. Nigdy nie wiadomo, co osoba trzecia może komuś podrzucić do bagażu…
Lotnisko w Kuala Lumpur jest  bardzo nowoczesne, wyciszone i zadbane. Wszystko jest idealnie oznakowane, po drodze wyciągam jeszcze lokalną walutę z bankomatu (uff, działa be zarzutów!) i bezzałogową kolejką podjeżdżam do drugiego terminala, w którym odbywa się kontrola paszportowa. Kolejka nie jest długa, formalności załatwiane są bardzo sprawnie, nikt nie zadaje żadnych pytań, od razu dostaję pieczątkę i wizę w formie naklejki do paszportu. Obok mnie stoi para muzułmańska, kobieta jest „okutana” od stóp do głów, widać jej jedynie oczy. Funkcjonariusz straży granicznej prosi ją, by zdjęła woalkę z twarzy, ale kobieta odmawia i jej mąż coś tłumaczy urzędnikowi. Nie wiem, jak to się skończyło, bo ja już przekraczam granicę i widzę na taśmie mój bagaż. Byłem pewien obaw, że w związku ze zmianą lotu moja walizka nie dotrze na czas, ale obsługa lotniska w Katarze już zadbała o to, by trafiła ona do odpowiedniego samolotu. Jeszcze tylko cło (nothing to declare) i wychodzę do hali przylotów – jak zwykle można spotkać sporo ludzi oczekujących na rodziny, znajomych czy partnerów biznesowych, ci ostatni zawsze z tabliczkami, na których widnieją imiona i nazwiska pasażerów. Odzywa się syndrom mojej ulubienicy Anji Rubik – czy kiedyś ktoś jeszcze po mnie wyjedzie na lotnisko? Bardzo bym sobie tego życzył…
Jak wspomniałem, lotnisko KUL jest świetnie oznakowane, ruchomymi schodami zjeżdżam na poziom stacji kolejki KLIA Express i w kasie nabywam bilet do interesującej mnie stacji. Kilka minut później siedzę już w pędzącym ku centrum malezyjskiej stolicy pociągu. Jak dziwnie znaleźć się nagle w innej rzeczywistości – jestem zazwyczaj jedyną białą osobą w tym kolorowym tłumie. Z ciekawością patrzą na mnie skośne oczka oraz hebanowe twarze obecnych tutaj Hindusów i Tamilów – co za nowe doświadczenie. Po wyjściu z kolejki czeka mnie przeprawa na kolejną stację miejskiej kolejki, ale nie ma problemu ze znalezieniem odpowiednich przejść. Aby kupić żeton trzeba skorzystać z automatu, jest to naprawdę intuicyjne, gdyż z mapki na dotykowym wyświetlaczu wybieramy stację/okolicę, do której chcemy dotrzeć i system nalicza odpowiednią opłatę. Później taki żeton przykładamy do bramki metra a po odbyciu podróży wrzucamy go do odpowiedniego otworu, by bramka do wyjścia została dla nas otwarta. W razie problemów obok jest zazwyczaj dostępny ktoś z pracowników i służy pomocą. Ceny bardzo przystępne, a i malezyjskie ringgity można z łatwością przeliczać na polskie złotówki, bo stosunek jest praktycznie 1 do 1 (na naszą korzyść). Wysiadam w ścisłym centrum miasta, dokoła wieżowce, światła i intensywny ruch uliczny, me like! :) Za kierunkowskazami kieruję się do chińskiej dzielnicy, gdzie mam zarezerwowany nocleg w hotelu Ocean 77. Po drodze mijam moje stałe miejscówki – McDonald’s oraz Starbucks Coffee – tuż obok siebie, sasasa, już wiem, dokąd się udam na śniadanko ;) Skręcam w ruchliwą Petaling Street, która jest główną ulicą China Town i z moją walizką i w stroju (spodnie z kantem, koszula, krawat, marynarka, uff, jak gorąco!) zupełnie nie w klimacie tej dzielnicy przeciskam się między ulicznymi handlarzami rozglądając się za szyldem mojego hotelu. Z pomocą przychodzi mi jeden ze straganiarzy, wpisuje do swojego smartfona adres i nazwę hotelu i kieruje mnie w dobrą stronę. Teraz tylko wystarczy przedostać się na drugą stronę ulicy, co jest nie lada wyzwaniem przy takiej licznie stoisk, jaka się tam znajduje. W końcu jednak slalomem nie-gigantem udaje mi się dotrzeć na miejsce. Klasyczne formalności wjazdowe i wreszcie chwila odpoczynku. Mimo tylu godzin w podróży nie czuję zmęczenia, ale satysfakcję, że oto udało mi się dotrzeć do dalekiego kraju.
W KL jest już grubo po 23, kiedy wciąż pełen energii wychodzę z hotelu i wybieram się na nocny spacer pod słynne wieże Petronas Twin Towers – dla amatora drapaczy chmur taki widok to niezła gratka. Okolica jest już spokojna, straganiarzy nie ma na ulicach, większość lokali jest już pozamykana, ale McDonald’s jest czynny całą dobę – zamawiam ciastko ananasowe – to kolejny produkt, którego w Polsce nie uświadczymy, a tam i owszem. Pychota :)  Droga do wieżowców jest prosta, wydrukowane wcześniej mapki nie są mi wcale potrzebne. Może przeszkadzać nieco ruch lewostronny i fakt, że dla pieszych część świateł po prostu nie funkcjonuje, trzeba patrzeć, jakie światło mają samochody i odpowiednio wmanewrować się w ruch uliczny. Dopiero w bliskiej okolicy Petronas Twin Towers pojawiają się ludzie, w większość są to oczywiście turyści, którzy pod osłoną nocy chcą się sfotografować na tle wież. Jest kilka czynnych lokali (puby) oraz kluby karaoke, przed nimi parkują taksówki a z lokali wylewa się nieco podchmielony tłumek. I wreszcie dwie wieże – robią niesamowite wrażenie. Ilość światła, jakie oddają sprawia, że wydaje się, iż jest tam cały czas dzień. Czas wracać, w drodze powrotnej przyglądam się jeszcze wieży telewizyjnej Menara Tower, przypomina nieco Fernsehturm na Alexanderplatz w Berlinie. Już w China Town wchodzę do sklepiku 7 Eleven, gdzie zaopatruję się w lokalne smakołyki, ceny rozpieszczają, polecam mrożone kawy Nescafe w puszkach za niecałe 2 złote, rewelacyjnie smakują! Jest też mój ulubiony RedBull w nieco zmodyfikowanym mniejszym opakowaniu, jest jeszcze bardziej słodki niż ten mi znany, a że pijam zazwyczaj wersję Sugar Free, to zawartość cukru w cukrze chyba przekroczyła wartość krytyczną. Czas spać…
Po raptem 4 godzinach snu czas rozpocząć nowy dzień – straganiarze jeszcze nie zdążyli się rozłożyć na Petaling Street, więc szybko przemykam przez kolorową obwieszoną czerwonymi chińskimi lampionami ulicę i docieram do Starbucks Coffee – pora spróbować kolejne nowości, a mianowicie Chestnut Latte (latte o smaku kasztanowym) – mogę zdecydowanie polecić, kawka smakuje wybornie. Zbieram się w drogę do centrum, by obejrzeć wieże w dziennym świetle – coś wspaniałego dla oka. Zaraz obok znaleźć można duże centrum handlowe, akurat otwiera swoje podboje, półki w delikatesach aż uginają się od ciekawych produktów, które chciałoby się wrzucić do koszyka, wypatruję moją ulubioną Vanilla Coke – duża butelka za niecałe 3 złote, to taniej niż w Niemczech, gdzie dotychczas ją kupowałem. Ze stacji KLCC kolejką docieram na centralny plac miasta, gdzie znajdziemy maszt z powiewającą na nim flagą Malezji oraz jeden z większych meczetów w mieście. W drodze powrotnej zahaczam jeszcze o halę targową i kupuję drobne souveniry.
Kiedy przed południem docieram do China Town widzę, że dzielnica już żyje własnym życiem – na stoiskach powystawiane są podróbki najrozmaitszych marek i towarów, za bezcen można kupić prawie wszystko. Ponieważ wybija południe na mnie już czas i muszę wymeldować się z hotelu. Bagaż zostawiam na recepcji na dalej spaceruję po mieście, docieram do indyjskiej dzielnicy, gdzie można podziwiać małe świątynie poświęcone lokalnym bóstwom. Woń kadzidełek zmieszana z zapachami ze znajdujących się tam garkuchni mocno uderza w nozdrza. Polecam odwiedzić dworzec kolejowy Kuala Lumpur – nie należy go mylić ze stacją Sentral Kuala Lumpur, są to bowiem dwa inne miejsca. Dworzec Kuala Lumpur jest cały wykonany w stylu nawiązującym do sztuki islamu i przypomina meczet. Obecnie funkcjonuje jako stacja dla lokalnych pociągów, ale w przeszłości był ważnym węzłem przesiadkowym w malezyjskiej stolicy. Jeśli chodzi o język, to bez żadnych problemów można porozumiewać się z tubylcami po angielsku. Mówią z dość charakterystycznym akcentem, ale to nie utrudnia zbytni komunikacji. Malezja była przez lata kolonią brytyjską, stąd też dominujący tutaj język angielski, ruch lewostronny i inne wtyczki w kontaktach. Pamiętajcie, aby zabrać ze sobą przejściówkę taką samą jak do UK.
Przed wieczorem zabieram bagaż z hotelu i docieram do stacji Sentral Kuala Lumpur, skąd o 22:30 odjeżdża mój nocny międzynarodowy pociąg do Singapuru. Z Malezji do miasta-państwa odjeżdżają dziennie 3 pociągi, rezerwacji można dokonywać online na stronie KTMB. Wtedy też wybiera się odpowiednią miejscówkę oraz klasę podróży. Ja zadowoliłem się najtańszą opcją klasy 2 za jedyne 34 ringgity. Pociąg składa się w całości z klimatyzowanych wagonów, warunki całkiem przyzwoite. Jest podstawiany wcześniej około 30 minut przed odjazdem i wtedy też pasażerowie wpuszczani są na peron i dokonywana jest pobieżna weryfikacja biletu. Sam dworzec główny jest najwidoczniej dość nowy, bo znaczna jego część nie została jeszcze do końca zagospodarowana. Co mnie najbardziej zdziwiło to fakt, że są tam tylko 2 perony! Na szczęście mieli także kantor, gdzie pozostałe ringgity wymieniłem na dolary singapurskie. Sama podróż nocnym pociągiem w wagonie bezprzedziałowym minęła bez większych zastrzeżeń, w nocy pociąg miał dłuższe postoje na różnych stacjach i pod koniec praktycznie wszystkie miejsca były zajęta. Podróżni w większości spali, klimatyzacja robiła swoje, polecam ubrać się naprawdę ciepło. Około godz. 06:20 skład zatrzymał się na stacji JB Sentral, która jest posterunkiem granicznym. Po wyjściu części pasażerów do wagonów wchodzi straż graniczna i sprawdza paszporty – cały ten proceder nie trwa dłużej niż 15 minut. Ruszamy ze stacji przez przesmyk prowadzący do Singapuru, obok torów biegnie droga dla samochodów.
Oślepiają mnie silne światła i oto wjeżdżamy na stację Woodlands. Na peronie robi są czarno, w innych wagonach najwidoczniej też był komplet pasażerów. Przed posterunkiem granicznym trzeba wypełnić prostą deklarację wjazdową i potem można udać się do kolejki. Tutaj także żadnych pytań, dostaję pieczątkę do paszportu. Jeszcze tylko skanowanie bagażu i można opuścić budynek. Pierwsze wrażenie pozytywne, w korytarzu stacji stoi sympatyczny strażnik i wita wszystkich podróżnych. Przed stacją spora kolejka do taksówek, ale to nie mój poziom cenowy, więc maszeruję na przystanek autobusowy. Jest poranny szczyt i kolejne autobusy odjeżdżają co kilka minut. Razem w większością pasażerów wysiadam na stacji MRT (monorail – miejska kolejka, raz kursuje nad ziemią, innym razem niczym metro w podziemnym tunelu). Wnętrze bardzo zadbane, oczywiście znajduję tam też mój ulubiony McDonald’s i o poranku delektuję się mrożoną kawą z liczi i kokosem. Mój rytuał zawsze obejmuje cichą obserwację przemieszczających się ludzi, ciekawie jest tak wtopić się w masę ludzką i patrzeć na przedstawicieli zupełnie innego kręgu kulturowego. W automacie kupuję kartonikowy bilet z chipem na kolejkę MRT (sposób analogiczny jak w KL) i wjeżdżam na peron – akurat udaje mi się znaleźć miejsce w wagoniku, część ludzi musi poczekać na następny pociąg. Jest już chyba standardem, że stosowane są tutaj podwójne drzwi – tak, by uniemożliwić rzucenie się na tory samobójców i zminimalizować ryzyko wypadku. W wagoniku widać, że wszyscy zainteresowani są swoimi gadżetami – nowinki technologiczne są tutaj na porządku dziennym. Pociąg ma spore opóźnienie, ponieważ poprzedni skład uległ awarii, dlatego też często stajemy w miejscu i moja cała wycieczka trwa dość długo – przesiadam się na stacji City Hall i już po kilku przystankach jestem w chińskiej dzielnicy na peryferiach Singapuru. Tutaj wszystko wygląda zupełnie tak jak w Malezji, z tym, że są znacznie większe przestrzenie, ulice zaś są zaprojektowane w stylu amerykańskim, wiele z nich jest jednokierunkowych. W hotelu zostawiam bagaże i ruszam na miasto – mam przed sobą prawie cały dzień i do centrum ruszam pieszo, spacer wolnym krokiem zajmuje mi ponad godzinę, ale z pewnością mogę dłużej rozkoszować się widokiem wieżowców i egzotycznej roślinności niż z poziomu kolejki. Na mieście widać wielokulturowość Singapuru – są świątynie wielu różnych wyznań, a większość informacji podawana jest w 4 językach. Najbardziej zagadkowo brzmią dla mnie oczywiście chińskie znaczki ;) W połowie drogi zatrzymuję się przy centrum handlowym Bugis, gdzie zjadam pyszny obiadek w McDonald’s – do tego na deser ciastko z owocami taro a do picia napój McFrizzy z liczi. Kiedy już docieram do portu w Singapurze nie odmawiam sobie oczywiście fotki z symbolem miasta, czyli Merlionem. Po drugiej stronie mariny widać słynny budynek składający się z trzech wież połączonych dachem w kształcie deski surfingowej. Świetna sprawa! Zmęczenie i ostre słońce (wprawdzie niebo jest zachmurzone, ale promienie i tak się przez nie przebijają) dają mi się we znaki, do hotelu docieram kolejką i prawie cały wieczór i całą noc słodko przesypiam.
Budzę się, kiedy na zewnątrz wciąż jest jeszcze ciemno, w szerokości geograficznej w pobliżu równika tak to jednak wygląda. Po porannej toalecie pora rozejrzeć się za czymś na śniadanie. Postanawiam wybrać się na pocztę wysłać pocztówki i po drodze spróbować czegoś z azjatyckich specjałów. Droga jest prosta, a poczta okazuje się być połączona ze stację metra oraz małym centrum handlowym. Szybko załatwiam sprawę przesyłki do Polski i zamawiam w jednej z knajpek bułeczkę na parze z nadzieniem Tao Dao – smakuje wybornie. Oczywiście nie byłbym sobą, gdybym nie wstąpił też na małe śniadanko do pobliskiego McD :D Popołudnie spędzam w ścisłym centrum Singapuru, gdzie między wieżowcami i dżunglą czuję się całkiem dobrze. Akurat jestem tam w porze obiadowej, kiedy „białe kołnierzyki” mają lunch. Zamawiam Asian Dolce Latte (nic specjalnego szczerze mówiąc) i patrzę na egzotyczny tłum przechadzający się między biurowcami. Jeszcze krótki spacer po okolicy portu i czas na mnie, pora wracać do hotelu i udać się na lotnisko Changi. Całe szczęście, że do portu lotniczego doprowadzona jest kolejka, nie muszę wielokrotnie się przesiadać z bagażem. Mój wieczorny lot QR odlatuje z terminala 3, który jest jednym z najbardziej ekologicznych na świecie. Można tam znaleźć ogród z egzotyczną roślinnością czy obejrzeć motyle. Toalety w porównaniu z tym, co widziałem na lotnisku w Doha, to prawdziwy  luksus. Są prawie puste, obszerne, pięknie w nich pachnie i są wręcz sterylnie czyste. Zauważam, że kilka minut po 17 rozpoczyna się early check-in, szybko się odprawiam, by pozbyć się balastu w postaci bagażu i zwiedzić dalszą część lotniska. Z miejscem na lot nie ma problemu, w sumie w całym samolocie leciało może 60 pasażerów, co przy rozmiarach Boeinga 777 jest mikrym obłożeniem. Tym lepiej dla mnie, bo miałem miejsce przy oknie a dwa miejsca obok mnie też były wolne. Na uwagę zasługuje fakt, że po raz pierwszy odniosłem realny benefis dla pracowników linii lotniczej – w kawiarni na lotnisku SIN pani  widząc mój identyfikator obsłużyła mnie poza kolejnością i dostałem zniżkę. Ku mojemu zdziwieniu na powrocie w Doha także dostałem 50 % zniżki na kawę, sok i croissanta :) Teraz kosmiczne ceny na lotniskach nie są już takie straszne.
Sam lot upłynął bardzo spokojnie, lekkie turbulencje pojawiły się tylko na początku nad Oceanem Indyjskim. Tym razem o dziwo moją plakietką zainteresował się jeden ze stewardów, pytał, gdzie jestem zbazowany i czym się zajmuję. Miły small talk, bo do tej pory nikt z załogi mnie o to nie spytał. Lądowanie w Doha o północy czasu lokalnego, za mną 8 godzin lotu, 9 godzin transferu i kolejne 6 godzin lotu do Warszawy. Ale dla chcącego nic trudnego. Na początku upewniłem się, że dostanę miejsce na lot do WAW a potem mogłem już zatopić się w „poczekalni”. Przez pierwsze dwie godziny ruch jak w ulu, później do rana następuje błoga cisza. Odbieram kartę na mój lot i ustawiam się w kolejce do boardingu. Na pokładzie po raz pierwszy spotykam polską stewardessę, miły akcent na zakończenie podróży. Lot także przebiega gładko, wczesnym przedpołudniem ląduję na Lotnisku Chopina w zimnej Warszawie. Do zobaczenia na pokładzie LOT Polish Airlines w Walentynki! 

                                                                                                                    

Samba de Janeiro / 27.11.2013 - 01.12.2013

Bom dia! Minęły dwa miesiące od powrotu z gorącej Florydy, w Polsce nastała jesień, czas wyjechać w ciepłe kraje i naładować baterie energią słoneczną. Od kilku lat marzyłem o podróży do Brazylii i wreszcie nadszedł czas,  by te marzenia urzeczywistnić. Kraj ten jawił mi się jako egzotyczna ojczyzna samby, kawy i piłki nożnej najwyższej klasy oraz dobrej zabawy, o czym świadczy słynny karnawał w Rio.
Tak jak ostatnio korzystałem z biletów typu stand by, jak mawia klasyk "kto nie ryzykuje, nie pije szampana". Jest to dla mnie kolejna już podróż na pokładzie niemieckich linii lotniczych Lufthansa, chyba już na zawsze będę miał do nich sentyment, w końcu to z nimi odbyłem mój setny lot. Na dodatek personel jest niemieckojęzyczny, zatem jako germanofil cieszę się na każdy kontakt z tym językiem.
Wczesnym środowym przedpołudniem zjawiam się na lotnisku Chopina w Warszawie, przy stanowiskach odprawy biletowo-bagażowej Lufthansy nie ma najmniejszej kolejki, więc od razu podchodzę do lady i pracownik check-in prosi mnie o wydrukowaną kartę pokładową. Ponieważ jestem na liście rezerwowej, to takiej karty nie posiadam, więc pan drukuje dla mnie ładny kolorowy boarding pass z logo Lufthansy i nadaje bagaż docelowo do Rio de Janeiro. Pierwszy odcinek podróży wiedzie do Frankfurtu, gdzie po całym dniu oczekiwania przesiądę się na pokład Airbusa 340 lecącego do Brazylii. Specjalnie wybrałem dla siebie takie połączenie na wypadek problemów z dostaniem się na lot WAW-FRA, poza tym mgły występujące często o tej porze zwiększają ryzyko zakłóceń operacji lotniczych. No i co chyba najważniejsze - ostatnim razem na lotnisku we Frankfurcie byłem tylko nieco ponad godzinę, zatem nie miałem okazji go zwiedzić i tym razem chciałem nadrobić zaległości. Pierwsza karta pokładowa zawiera numer miejsca, natomiast karta na lot FRA-GIG takiej informacji nie zawiera, jeżeli zostanę zaakceptowany, to dowiem się o tym z monitorów przy bramkach na lotnisku w Niemczech. Pan w Warszawie jednak zapewnia, że problemów nie będzie. Termin taki wybrałem nieprzypadkowo - koniec listopada do dość martwy sezon w lotnictwie - ludzie już wrócili z wakacyjnych wojaży i czekają na okres świąteczno-noworoczny, kiedy to obłożenie samolotów będzie przekraczało 100 % (overbooking). Nie ma co ukrywać, taki gorący sezon to dla linii lotniczych czas największych żniw, można zapomnieć wtedy o promocjach i tanich biletach - czysta ekonomia. Z moich obserwacji wynika, że na lotnisku Okęcie ok. godz. 07:30 ruch jest znikomy, toteż szybko udaje mi się przejść przez kontrolę bezpieczeństwa i znaleźć wygodne miejsce w pobliżu bramki, z której mam odlot. Pogrążam się w lekturze kryminału "Potsdamer Platz", ale po jakimś czasie odkrywam, że przy gate kłębi się tłumek zdenerwowanych pasażerów - okazuje się, że mój lot będzie miał ok. 40 minut opóźnienia z powodu zbyt późnego przylotu do Warszawy i część pasażerów przesiadkowych chce zasięgnąć języka na temat swoich lotów, być może będzie bowiem konieczne przebukowanie dla nich lotów na późniejsze godziny wylotu z FRA. Na szczęście mnie to akurat tym razem nie dotyczy, bo mój lot do Rio de Janeiro zaplanowany jest dopiero na godz. 22:10. Co ciekawe, praktycznie w tym samym czasie z terminala (C) odlatują także rejsy Lufthansy do São Paulo i Buenos Aires, natomiast loty do Caracas i Bogoty realizowane są w godzinach przedpołudniowych.
Około godziny 10 na lotnisku pojawia się samolot w barwach niemieckiego przewoźnika, który obsłuży rejs LH 1347. Wkrótce potem rozpoczyna się boarding pasażerów, wzrokiem wyławiam co ciekawsze kąski, moją uwagę przykuwa starsza elegancka pani z amerykańskim paszportem. Kiedy wchodzimy na pokład i zajmuję moje miejsce po prawej stronie przy przejściu (środkowy fotel pozostaje pusty, więc mam nieco więcej swobody niż przy wszystkich siedzeniach zajętych) właśnie ta fashionistka prosi mnie o pomoc, bym umieścił jej małą walizkę w schowku na bagaż podręczny, co niezwłocznie czynię. Okazuje się, że to Polka, ale z amerykańskim paszportem, nie dajcie się zwieść dokumentom ;) Po mojej przeciwnej stronie też siedzi zadbana kobieta w średnim wieku, która ma przesiadkę na lot do Toronto, nieco martwi się warunkami pogodowymi w Kanadzie, bo później tam ma jeszcze przesiadkę na lot krajowy, a syn napisał jej, że w kraju szaleje zima. Pan siedzący za nią ma zaś przesiadkę na lot do Bombaju, wymieniają uwagi na temat obecnej sytuacji w Indiach dotyczących doniesień o gwałtach. Wkrótce także miejsce przy oknie w moim rzędzie zostaje zajęte przez młodą dziewczyną, która mówi do mnie po angielsku, pewnie wzięła mnie za Niemca, bo przy wejściu "poczęstowałem się" Frankfurter Allegemeine Zeitung - cóż, brakuje mi nieco na co dzień niemieckiej prasy, więc będę miał się czym zająć podczas tego lotu. Stewardessy na pokładzie są w dość zaawansowanym wieku, takie pulchne niemieckie Helgi, jednakże bardzo sympatyczne i uśmiechnięte, nie mogę im nic zarzucić. Kapitan na wstępie w dwóch językach przeprasza za powstałe opóźnienie, którego przyczyną miał być silny wiatr. W drodze powrotnej do Frankfurtu pilot wyraża nadzieję, że uda nam się wylądować na czas i nie myli się - jak stwierdził później, był to jego najszybszy lot na tej trasie. Tego dnia niebo nad Warszawą jest spowite gęstymi chmurami, nie mam okazji rozkoszować się widokiem stolicy z lotu ptaka, ale za to chwilę później osiągamy wysokość przelotową i przez szyby do kabiny zagląda słońce. Serwis pokładowy sprawny i szybki, ale serwowane pain au chocolate jest niesamowicie sztuczne i wcale mi nie smakuje. Oddaję się lekturze FAZ oraz listopadowego wydania magazynu pokładowego LH - na powrocie w oparciach foteli czeka na mnie bowiem już wersja grudniowa. Z zainteresowaniem przeczytałem artykuł dotyczący Niżnego Nowogrodu, ale na razie do Rosji się nie wybieram, bo dodatkowe koszty związane z wyrobieniem wizy skutecznie mnie do tego zniechęcają. Ale przyznam szczerze, że taki Sankt Petersburg z chęcią bym odwiedził...
Lądowanie we Frankfurcie łagodne, nad lotniskiem także kłębią się chmury, pada lekka mżawka, samolot długo kołuje po pasie startowym i zanim można wysiąść do autobusu mija wieczność - może nie tyle dla mnie, co dla pasażerów transferowych. Siedząca w pobliżu mnie dziewczyna pyta mnie o godzinę, zerkam na jej kartę pokładową i widzę, że właśnie powinien zaczynać się boarding na jej lot do Chicago, a przecież jeszcze trzeba dojechać autobusem pod terminal, przejść spory kawałek i zaliczyć kontrolę paszportową. Oj, nie lubię takich akcji na szybko, przypomina mi się mój godzinny transfer na londyńskim Heathrow przed dwoma laty, kiedy leciałem z Dublina do San Francisco. Szczęśliwie zdążyłem, ale 60 minut mogło okazać się niewystarczające.
Jak pisałem w poście dotyczącym Miami lotnisko we Frankfurcie to największy port w Niemczech i główny hub linii Lufthansa (jest takie ładne niemieckie określenie "Drehkreuz"), patrząc na płytę postojową możemy dostrzec przede wszystkim samoloty tego właśnie niemieckiego przewoźnika. Rozmiar portu lotniczego robi wrażenie, mnie urzekają reklamy na szybach terminala widoczne dla pasażerów z oddali - jest to dość ciekawa gra słowna, można znaleźć tam takie oto frazy Frankfurt. Delhi. Daily./ Me. You. US. / Gangway. Runway. Norway./ Frankfurt. Houston. No problem. / Check-in. Gate. Golden Gate. Po dotarciu już do terminala znakomita większość pasażerów przemyka do strefy tranzytowej, ja także się tam udaję, ale nie spieszy mi się, ponieważ dochodzi dopiero godzina 12:00, a lot LH500 startuje jak już wspomniałem o 22:10. Czas pozwiedzać lotnisko, pieszo przemierza cały pirs A, skąd w zdecydowanej większości odlatują maszyny do Europy, w tel cały czas słychać zapowiedzi typu "final call" nawołujące ostatnich pasażerów do wyjścia. Po około godzinie spaceru odczuwam lekkie znużenie i wychodzę na zewnątrz, by nabrać powietrza w płuca, jest zimno, jednak nie mam ochoty jechać kolejką S-Bahn do miasta. Schodzę do podziemia, a tam czeka na mnie prawdziwa niespodzianka - małe centrum handlowe ukryte w zwartej plątaninie korytarzy, szybko znajduję wskazówki, jak dojść do supermarketu oraz restauracji McDonald's. Nie byłbym sobą, gdybym nie skorzystał z okazji i nie odwiedził tego przybytku, zwłaszcza że w Niemczech do menu wprowadzili właśnie bagietki oraz ciastko czekoladowo-pomarańczowe. Wcześniej jednak zaopatruję się w wiktuały w markecie, w koszyku lądują niedostępne w Polsce jogurty i inne przysmaki. Po złożeniu zamówienia w McDonald's powoli spożywam posiłek i chłonę międzynarodową atmosferę.
Zastanawia mnie fakt, że w takim fast foodzie jak McD stołują się także piloci - no, chyba, że zdarza im się to sporadycznie ;) Kiedy już nasyciłem się posiłkiem udaję się do hali odlotów, gdzie mogę obserwować kolejki do stanowisk check-in, widzę sporo pasażerów odlatujących do Teheranu linią IranAir, żadna z kobiet (na razie) nie ma na sobie chusty - oczywiście gdy tylko samolot znajdzie się w przestrzeni powietrznej Iranu i będzie zbliżał się do lądowania ubiór pasażerek diametralnie się zmieni. Udaje mi się także wypatrzeć stanowisko odprawy mojego pracodawcy, koledzy z FRA ATO w burgundowych mundurkach rozpoczęli już pracę, na tablicy odlotów widniej informacja, że rejs QR do Dohy zamiast o 14:55 odleci o 15:30, pasażerów jeszcze nie widać, a ja znikam w czeluściach terminala C, by oddać się lekturze książki i prasy, mam przed sobą jeszcze prawie całe popołudnie, ale mimo kilku godzin oczekiwania nie uważam tego czasu za stracony. Około godziny 16 otwiera się odprawa chilijskiej linii LAN (lot do Santiago de Chile) oraz brazylijskiej TAM (lot do São Paulo), o ile na rejs do Chile praktycznie nikt się nie odprawia, to kolejka na lot do SP zdaje się nie mieć końca, dużo przestrzeni zajmują bagaże, bo lecąc do Brazylii pasażerowie mogą wziąć ze sobą dwie sztuki bagażu rejestrowanego do 32 kg każda. 
Moją uwagę przykuły też leciwe damy w płaszczykach z damską torebką oraz plecakiem bądź reklamówką, które obowiązkowo miały umieszczone na specjalnym wózku na bagaże. Panie te podchodziły bowiem regularnie do koszy na śmieci, dyskretnie zaglądały do środka i wyławiały aluminiowe puszki, które skrzętnie chowały w swoim bagażu. Ciekawa strategia - ucharakteryzować się na pasażerkę i zbierać puszki, by mieć na alkohol - kilka minut później jedna z "poławiaczek" z lubością sączyła sobie niemieckie piwo i przemierzała terminal ze swoim wózeczkiem.
Na nieco 2 godziny przed odlotem mojego rejsu do Rio de Janeiro idę jeszcze do McCafé spróbować kolejnej nowinki, a mianowicie kawy Choc Pecan Macchiato, potrzebowałem kilku łyków dobrej kawy na rozgrzanie i wybudzenie się z lekkiego marazmu. O dziwo tym razem lecąc sam nie muszę aktywować trybu lotniskowego Anji Rubik i humor mi dopisuje, w Europie jesień na całego, a ja na te 4 dni przeniosę się do ciepłego egzotycznego kraju, me like! Po drodze jeszcze upewniam się u pracownicy lotniska, czy mam kierować się do strefy C, ponieważ według tablicy przylotów check-in odbywa się w strefie A. Lotnisko jest tak skonstruowane, że trzeba się nieco nabiegać, ale wciąż mam spory zapas czasu. Przechodzę przez kontrolę paszportową, a następnie długim korytarzem zdającym się nie mieć końca docieram do kontroli bezpieczeństwa, jeszcze tylko klasyczna strefa duty free i jestem na miejscu pod moim gate, podróżnych prawie wcale nie ma. Po niedługiej chwili do specjalnych stanowisk przy bramce podchodzą panie z serwisu LH, uruchamiają też monitory, na których mogę zobaczyć moje nazwisko i imię w skróconej formie oraz przydzielony mi numer miejsca. Tego wieczoru na liście oczekujących znajduje się 9 osób, z czego większość w klasie biznes. Tym razem nie czekają do ostatniej chwili, więc jestem spokojny, że polecę, miejsce mam w tylnej części samolotu, ponownie przy przejściu. Zasadniczo preferuję miejsca przy oknie, ale jako pasażer stand by nie mam prawa do wyboru. Udało mi się wypatrzeć dwie pary, które lecą w klasie C do Rio, jedno to niemieckie małżeństwo w średnim wieku, drugie to młodsza stażem parka. 
Wejście na pokład Airbusa 340 odbywa się przez rękaw, przy wejściu gości wita starszy szef pokład o latynoskiej urodzie, na pokładzie w tylnej części kadłuba dostrzegam także nieco starszą stewardessę, która na mundurku ma przypiętą portugalską flagę, co świadczy o tym, że posługuje się tym językiem. Podobne oznaczenia wprowadzone są w tanich liniach easyJet. Zajmuję moje miejsce 43D, z opakowania wydobywam kocyk i poduszkę, 2 miejsca obok mnie są wolne, podczas trwającego ponad 12 godzin lotu (jak na razie najdłuższy w mojej karierze) będę mógł się nieco wyciągnąć. Rozglądam się dookoła, w pobliżu siedzi grupka wylansowanych Norwegów, po lewej stronie kilkoro Rosjan a przede mną (o zgrozo) Polacy - 3 panów koło czterdziestki, dość postawnych, jeden z nich chyba pracuje jako marynarz, ale o tym później. Uruchamiam także monitor umieszczony w oparciu fotela przed mną, na którym będę mógł śledzić na żywo trasę lotu, bardzo lubię tą opcję, dla fana lotnictwa to nie lada gratka. Sympatyczne stewardessy roznoszą słuchawki, instrukcja bezpieczeństwa zostaje wyświetlona na ekranach, powoli kołujemy, jeszcze ostatni rzut oka na rozświetlony terminal (który nota bene już zasypia - we FRA jest zakaz lotów nocnych) i samolot unosi się do góry. Nieco zajmuje mu, by osiągnąć wysokość przelotową, wtedy też wyłączona zostaje sygnalizacja zapięcia pasów i następuje szybki serwis, czyli precelki + zimne napoje. Chwilę później do dłoni pasażerów trafiają gorące chusteczki, czas na odświeżenie i zaraz podawana jest kolacja. Do wyboru raczej standardowo kurczak lub pasta, wybieram tradycyjnie już opcję numer dwa, a tu Zonk, bo danie to przypomina do złudzenia zestaw, który zamówiłem podczas lotu FRA-MIA. Myślałem, że catering jest nieco bardziej urozmaicony, ale się przeliczyłem. Lecimy nad zachodnią częścią Niemiec, Francją i o dziwo nad Zatoką Biskajską, Maderą, Azorami i Atlantykiem. Kiedy oddalamy się od portugalskiego wybrzeża samolotem zaczyna mocno kołysać, pilot informuje o turbulencjach, na ładnych kilka godzin samolotem nieźle telepie na lewo i prawo, większość podróżujących zapadła już w błogi sen, ale pomimo lampki wina u mnie on oczywiście nie przychodzi. Przespałem może w sumie 2 godziny całego rejsu, ale ja już tak mam, że choćby nie wiem jak bardzo byłbym zmęczony, to nie jestem w stanie zasnąć, mój organizm cały czas podświadomie czuwa - czyżby to skutek oglądania nagminnie kolejnych odcinków "Katastrof w przestworzach"? :-P
Niestety, jeśli chodzi o system rozrywki na pokładzie samolotów dalekiego zasięgu Lufthansy, to większość proponowanych tam filmów czy też muzyki nie trafia w moje gusta - zdecydowanie lepiej wyglądało to na pokładzie AirFrance czy airberlin - ale o gustach się podobni nie dyskutuje. Podczas nocnego lotu przez Atlantyk w uszach rozbrzmiewała muzyka Madonny, nad ranem zaś obejrzałem film "The Smurfs 2" - swego czasu w kinie byłem na pierwszej części, a sequel zainteresował mnie głównie ze względu na fakt, że piosenkę "Ooh La La" do tego obrazu nagrała moja ulubienica Britney Spears. Przygody sympatycznych Smerfów skończyły się, a samolot wreszcie dotarł do wybrzeża Brazylii i minął miasto Fortaleza. Nad brazylijskim interiorem znowu złapały nas turbulencje, nie chciałbym się rozbić nad amazońską dżunglą, ale wreszcie się uspokoiło i rozpoczął się serwis śniadaniowy - podano na gorąco jajecznicę ze szczypiorkiem, było też nieco szpinaku z makaronem, więc nie mogę narzekać. Później już tylko podchodzenie do lądowania i oto jestem w Ameryce Południowej, kolejny kontynent odwiedzony...
Wychodzimy przez rękaw, na lotnisku w Rio sprawnie działa klimatyzacja, ale przez szyby czuć już gorące słońce i powietrze innego rodzaju, to miła odmiana od pogody, która obecnie panuje w Europie. Pojedyncze osoby udają się do stanowisk transferowych, obywatele Brazylii mają osobną kontrolę paszportową, a wszyscy pozostali cudzoziemcy muszą tłoczyć się w dość długiej kolejce - dobrze, że o tej porze przyleciał tylko nasz samolot - zeszło mi tam prawie godzinę, nie chcę nawet myśleć, co by było, gdyby o tej samej porze przyleciał jeszcze inny rejs zagraniczny. W kolejce tuż przede mną stoją wspomniani wcześniej Polacy, panowie już na wstępie zakładają się, kto ile alkoholu wypije danego dnia, jest mi naprawdę wstyd za rodaków, że robią nam taką reklamę, ale co poradzić? Na plecaku jednego z nich dostrzegam jego dane adresowe, okazuje się, że pan Ireneusz L. pochodzi z Helu, na jego paszporcie widnieje zaś naklejka z napisem "marinero", zastanawiam się, czy ci kumple nie pracują przypadkiem razem na statku, ale trudno mi to wywnioskować z ich rechotu. Nareszcie nadchodzi moja kolej, podaję paszport i deklarację wypełnioną w samolocie, pojawia się nowy stempel, jeszcze tylko odbiór bagażu (walizka cała, chociaż niekoniecznie zdrowa, z każdą kolejną podróżą, jest coraz bardziej poobijana i porysowana) i mogę cieszyć się ziemią brazylijską.

Po przejściu odprawy celnej rozglądam się za bankomatami, ale na poziomie przylotów widzę tylko małe okienka kantorów oraz lokalnych banków, ruchomymi schodami wjeżdżam na górę i tam też znajduję to, czego szukałem - o dziwo po włożeniu karty VISA do bankomatu okazuje się, że transakcja nie może zostać zrealizowana. Jestem już zdenerwowany, bo celowo nie wziąłem ze sobą gotówki, gdyż reale brazylijskie w Polsce są praktycznie niedostępnie, a wolałem uniknąć podwójnego przewalutowania. Na szczęście w ostatnim z trzech bankomatów karta zostaje zaakceptowana i mogę wypłacić gotówkę. Teraz jeszcze tylko upewniam się w informacji, skąd odjeżdża autobus do miasta i wychodzę na zewnątrz, gdzie uderza mnie fala ciepłego powietrza. Na niebie nie ma żadnych chmur, czuję, że to będzie udany dzień.
Omijam bardzo długą kolejkę chętnych na taxi i zmierzam na przystanek autobusowy, który znajduje się tuż za postojem taksówek. Akurat chwilę później dociera pojazd, kupuję bilet za 13 R$ u kierowcy, zajmuję miejsce w środku autokaru i już chwilę później ruszam ku nowego dla mnie miastu. Po drodze podziwiam palmy i bujną roślinność, w oddali błyszczą góry, a nieopodal znajduje się Ocean Atlantycki i słynne plaże Copacabana i Ipanema - tyle o nich słyszałem, a teraz wreszcie będę mógł tam stanąć na własnych nogach. W ręku trzymam plan miasta, okazuje się, że ulice w Rio są doskonale oznaczone i nie mam problemu z orientacją w terenie. Ponieważ mam sporo czasu i chciałbym nacieszyć się metropolią o poranku wysiadam przy stacji metra Cinelandia i pierwsze kroki kieruję do usytuowanego tam McDonald's - jakżeby mogło być inaczej? Przed każdą wycieczką dokładnie sprawdzam, jakie kanapki i desery są w menu kraju, który akurat mam odwiedzić. W Brazylii zamawiam na śniadanie Pão de Queijo oraz czarną kawę - obsługa nie mówi po angielsku i jak się okazuje poza hostelem w Rio i obsługą na poczcie język ten jest praktycznie "martwy", zatem już na początku można wyrobić sobie zdanie o poziomie szkolnictwa - ale czy w Polsce jest o wiele lepiej? Z tym można polemizować...
W centrum podoba mi się filia ministerstwa finansów oraz teatr miejski, w śródmieściu rozmieszczonych jest też dużo monumentów a architektura to miks nowoczesności z okazałymi gmachami z czasów kolonialnych. Zmierzając w kierunku hostelu przedzieram się przez aleję wysadzaną platanami, w pobliskim parku wypisuję zakupione w kiosku widokówki do znajomych, wstępuję do małego supermarketu, by zaopatrzyć się w żywność i zobaczyć, co też mają w swojej ofercie - testuję Guaranę - znany brazylijski trunek gaszący pragnienie - smakuje naprawdę dobrze. Dokoła czuć zapach świeżych owoców a na każdym rogu można spróbować wody prosto z kokosa. W bistro nieopodal delektuję się kanapką typu pastel oraz sokiem z marakui. Jedzenie w takich barach jest nadzwyczaj tanie i pożywne, często sprzedawane są zestawy combo typu kanapka na ciepło + napój za 4 R$, polecam gorąco. Przygotowywane soki ze świeżo wyciskanych owoców oraz "salgados" stały się moim stałym elementem menu.
Po zameldowaniu się w hostelu Kariok i odświeżeniu się zakładam na siebie tank top, kuse szorty i ruszam w miejską dżunglę. Przejażdżka metrem dość przygnębiająca, bo same wagony i stacje w środku są dość mało kolorowe i ciemne. Wokół mnie rozbrzmiewa język, który jest tak inny od tych mi znanych, to dziwne uczucie, kiedy zupełnie nie masz pojęcia, o czym mówią ludzie siedzący obok. Wysiadam na przedostatniej stacji pomarańczowej linii podziemnej kolejki (ostatnia stacja obecnie nie funkcjonuje) i spacerem docieram do plaży Copacabana. Przy ruchliwej jezdni jak jeden mąż ustawione są luksusowe hotele, a już po drugiej stronie nadmorskiej promenady można rozkoszować się piaszczystą plażą i widokiem na
Pão de Açúcar - uwielbiam takie połączenie wieżowców i plaży, tego właśnie często szukam podczas moich wycieczek. Na Copacabanie spędzam praktycznie całe popołudnie, później spaceruję wzdłuż bulwaru i wieczorem wracam na nocleg do hostelu odespać podniebną podróż. 
Następnego dnia rano po sycącym śniadaniu (rewelacyjne pieczywo z kminkiem) zbieram się na szczyt Corcovado, z którego nad miastem góruje figura Chrystusa Zbawiciela - Cristo Redentor. Pomny informacjom, że do obejrzenia jednego z nowych cudów świata tworzą się gigantyczne kolejki zjawiam się u podnóża góry kilka minut po 9 rano - bilety umożliwiające wjazd kolejką szynową ("tramwajem") oraz wizytę u Jezuska są sprzedawane na godzinę 11:00, ale mogę poczekać. Piękna aura pozwala mi na kolejne wędrówki po okolicy, zabudowa jest gęsta, można zobaczyć, jak toczy się życie mieszkańców Rio. Przezornie przed czasem wracam na miejsce odjazdu kolejki i przed wejściem na peron pani z obsługi pyta mnie, czy jadę sam - akurat ma jeszcze jedno wolne miejsce na wcześniejszy kurs, a ponieważ osoby w kolejce nie chcą się rozdzielić, to pośpiesznie zajmuję moje miejsce. Wjazd po stromym zboczu robi wrażenie, można podziwiać panoramę miasta, a podczas jazdy rytmy samby przygrywa lokalny zespół, co wytwarza bardzo pozytywną atmosferę. Po około 20 minutach jazdy docieramy na szczyt, coś pięknego, chyba jeszcze nigdy nie widziałem takich ładnych widoków, naprawdę można się zapomnieć. Pod samą figurą dziki tłum, większość turystów wystawia ramiona i w ten sposób ustawia się do zdjęć na tle rzeźby. Jednak jak to mówią, komu w drogę, temu czas, następnym kursem zjeżdżam na dół i po kilku minutach oczekiwania wsiadam do lokalnego autobusu w stronę Ipanemy - bilet na metro to koszt 3,20 R$, zaś autobus miejski to wydatek rzędu 2,75 R$. Bilety kupuje się u biletera, który siedzi przy wejściu i po uiszczeniu zapłaty przesuwa specjalny kołowrotek tak, by pasażerowie mogli przejść do tylnej części pojazdu. Po drodze życie na ulicach Rio de Janeiro nie zamiera, wreszcie po około półgodzinnej przejażdżce wysiadam w pobliżu plaży i tam spędzam resztę dnia rozkoszując się widokami jak z katalogu biura podróży.
W sobotę po porannej wizycie na mieście, spróbowaniu bananowa-truskawkowego koktajlu oraz bananowego ciastka z McDonald's i małych zakupach kieruję się pieszo na lotnisko SDU. Jest to lokalny port lotniczy w Rio, który obsługuje połączenia krajowe, w przeważającej mierze są to loty do finansowej stolicy Brazylii za jaką uważane jest São Paulo. Taki jest też dalszy cel mojej krótkiej wycieczki - nie byłbym sobą, gdybym będąc tak blisko ominął największe miasto Ameryki Południowej. Loty realizowane są na miejskie lotnisko Congonhas (CGH), które słynie ze swojego krótkiego pasa startowego, a ewentualna rozbudowa tego portu jest ograniczona przez gęstą zabudowę. Samo lotnisko Santos Dumont w Rio robi na pierwszy rzut oka wrażenie opustoszałego, ale może trafiłem na taką porę, bo mamy sobotnie popołudnie. Co mnie zabolało to fakt, że przed podejściem do stanowisk nadawania bagażu trzeba już mieć wydrukowaną kartę pokładową. Do tego celu ustawiono kilkanaście automatów w hali odlotów, bez większych problemów odprawiam się na mój rejs realizowany przez taniego brazylijskiego przewoźnika linię GOL. Wszystko byłoby fajnie, gdyby nie to, że z automatu wydrukowany zostaje świstek na żółtym papierze przypominającym paragon w sklepie. Dla większości podróżnych to pewnie bez znaczenia, ale ja przywiązuję wagę do takich detali skoro już kolekcjonuję karty pokładowe i naklejki na bagaż. Niestety, pani podczas nadawania bagażu także nie ma możliwości wydrukowania boarding passa na bardziej trwałym papierze - mówi się trudno. Na Okęciu także wprowadzono podobne rozwiązanie, by podchodzić do stanowiska check in z już wydrukowaną kartą pokładową - kiedyś posłuchałem się pana z obsługi i karty na mój pierwszy lot do USA z Air France mam w formie papierka, a widziałem, że przede mną jakieś Chinki-Czikulinki dostały ładne i kolorowe wydruki. Teraz już nie daję się zbić z tropu ;)
W sąsiednich bramkach odprawiane są rejsy linii Azul do Golandii oraz Porto Alegre, wreszcie nadchodzi czas na moją kolej, po sprawdzeniu dokumentów zostaliśmy zabrani na płytę lotniska autobusem. Tym razem mam miejsce 11A przy oknie, miejsce w środku okazuje się być puste. Na pokładzie personel pokładowy wita pasażerów, na szczęście panie są dwujęzyczne. Łapiemy kilka minut opóźnienia, bo najpierw czekamy na spóźnioną stewardessę, a potem jest kolejka do startu. Tego dnia nad Rio de Janeiro unoszą się chmury, więc niestety chwilę po starcie podczas wznoszenia się nad wybrzeżem niewiele już widać. Sam lot jest krótki i przyjemny, mimo że to tanie linie, to bagaż rejestrowany jest w cenie, dostajemy także orzeszki i zimne napoje i zanim się obejrzałem maszyna zniża pułap i przebija się przez chmury nad São Paulo. Kiedy wreszcie samolot przebił się przez warstwę obłoków moim oczom ukazuje się niezwykły widok - las betonowych drapaczy chmur, który zdaje się nie mieć końca - dla entuzjasty takich budowli taki widok to nie lada gratka. Na większości wieżowców widać lądowiska dla helikopterów, bloki mieszkalne wyglądają z góry jak zapałki. I mimo że pogoda się popsuła, to ja już czuję, że ta metropolia mi się spodoba.
Lotnisko Congonhas jest całkiem spore, chociaż obsługuje raczej tylko ruch krajowy. Sporo czasu zajmuje przejście mi do taśmy, na której wykładany jest bagaż. Szybko chwytam walizkę i wychodzę na zewnątrz zgodnie z napisami w terminalu, jednak zamiast autobusów miejskich znajduję tam jedynie autokary na dalsze dystanse, busy dla załogi oraz nieodłączny element każdego lotniska, czyli postój taksówek, z których za wszelką cenę staram się nie korzystać. Przechodzę do hali odlotów i tam w informacji miła pani (także nie mówiąca po angielsku) wskazuje mi drogę na przystanek - ponieważ ciężko się z nią dogadać, to jest tak uprzejma, że wychodzi ze mną przed budynek i prowadzi na przystanek. Dla Brazylijczyków pewnie taka lokalizacja to nic dziwnego, ale sam z pewnością nie szukałbym przystanku akurat z tamtej strony lotniska. Znowu trzeba pomachać, by kierowca raczył się zatrzymać, ale autobusy kursują często i są naprawdę szybkie. Mam szczęście, bo mój numer podjeżdża niebawem. W SP jest znaczniej trudniej poruszać się po mieście, bo liczne estakady skutecznie uniemożliwiają obserwację nazw poszczególnych arterii, ale bez trudu dostrzegam katedrę i stację metra w jej pobliżu. Teraz przesiadka na podziemną kolejkę, nieco gimnastyki z bagażem i długa kolejka do kasy biletowej. Niestety, automaty biletowe działają tutaj tylko dla osób korzystających z biletów miesięcznych, pozostali muszą nabywać je w okienkach kasowych. Co dziwne, zarówno w RJ jak i SP nie istnieje coś takiego jak bilet dzienny czy 3-dniowy i podróżni skazani są na korzystanie z biletów jednorazowych, co niestety skutecznie uszczupla budżet. Sama stacja metra jest olbrzymia i robi wrażenie, najwięcej ludzi widziałem tutaj właśnie chyba w metrze, podobno w godzinach szczytu pracują tutaj "upychacze" niczym w Tokio.
Wysiadam na stacji Republica i podziwiam mały park w sercu miasta oraz kilka mniejszych budynków w pobliżu. Tuż obok widzę duże grupki młodzieży spacerujące deptakiem, podążam po trotuarze, zaglądam w wąskie uliczki strefy dla pieszych, ewidentnie jest nieco "spelunkowo", w powietrzu czuć zapach palonego zioła. Oczywiście okazuje się, że pomyliłem drogę i idę w odwrotnym kierunku niż trzeba, ale w końcu docieram do hotelu Calstar. Budynek jest nowoczesny i elegancki, dawno nie nocowałem w tak dobrze wyposażonym hotelu. Na recepcji największe zaskoczenie budzi fakt, że nikt z pracowników nie mówi po angielsku ani po hiszpańsku, dziewczyna wręcza mi laptop, uruchamia Google Translator i podstawowe informacje przekazuje mi za pomocą tego narzędzia. Jeszcze jedno dość nietypowe zachowanie to zrobienie mi "pamiątkowej" fotki kamerą - czyżby bali się, że nie ucieknę z hotelu bez zapłaty czy też to na wypadek, gdyby wciągnęło mnie miasto i potrzebna była identyfikacja zwłok? Wolę nie wnikać i zmykam na 4. piętro cichobieżną windą do przestronnego pokoju - w porównaniu z klitką w Rio de Janeiro czuję się jak arabski szejk a cena jest jedyne 10 reali wyższa niż w hostelu, gdzie spędziłem dwie poprzednie noce. Za oknem zapada już zmrok, na mieście zjadam pyszną kolację ("coxinha" rulez) i grzecznie idę lulu, bo całą niedzielę spędzę dość aktywnie. 

Pamiętacie Renana z relacji z mojej podróży do San Francisco? Gościłem wtedy u mojego znajomego Mateusza w Dublinie, a Renan to jego brazylijski współlokator, który jakiś czas temu wrócił do swojego rodzinnego miasta São Paulo i teraz nadarzyła się znakomita okazja ku temu, by się spotkać i by mógł mnie oprowadzić po mieście. Rano po obfitym posiłku (ale mi posmakowały te brazylijskie przekąski na ciepło!) Renan odbiera mnie z hotelu i rozpoczynamy naszą wędrówką po mieście. Miło jest po kilku dniach odezwać się do kogoś znajomego, kogo nie widziało się przez 2 lata a kontakt ograniczał się do wiadomości na FB. Podczas moich podróży nie zawieram nowych znajomości, zatem wreszcie miałem okazję z kimś porozmawiać. Tak rozmawiając o wszystkim i o niczym doszliśmy do najsłynniejszej ulicy SP Avenida Paulista - najbardziej wystrzałowe wieżowce mieszczą się właśnie tam, nadszedł zatem znakomity czas na sesję zdjęciową. Po drodze jeszcze wizyta w McDonald's i po prawie 3 godzinach marszu docieramy do gigantycznego kompleksu Ibirapuera Park, gdzie odpoczywamy w cieniu egzotycznej roślinności i chronimy się przed deszczem, który zaczął właśnie padać. Wokół dużo ludzi uprawiających sport, jogging czy jeżdżących na rowerach. Pierwszy raz mam okazję spróbować deser z owoców açaí z kawałkami banana i granolą - niebo w gębie! Ale to co dobre, szybko się kończy, czas wracać do hotelu, brać bagaż i zmykać na międzynarodowe lotnisko São Paulo Guarulhos (GRU). Ponieważ przed nami kawał drogi, to bierzemy autobus i wkrótce docieramy na miejsce. Ze schowka biorę mój bagaż (oczywiście wcześniej musiałem użyć magicznego narzędzia Google Translator) a Renan jest tak miły, że towarzyszy mi w drodze do metra i potem na stację Tatuape, skąd za 4 R$ biorę autobus 257 bezpośrednio na lotnisko. O tym tanim połączeniu wie dość mało osób, większość korzysta z autokarów w centrum, które kursują na podobnej trasie, ale cena wynosi około 30 reali. Jeszcze łyk Guarany jako "rozchodniaczek", żegnamy się z Renanem i czas na mnie - 40 minut później docieram pod terminal 1 portu lotniczego, muszę pod dachem przespacerować się kilkanaście metrów do mojego terminala 2, ale tradycyjnie mam jeszcze sporo czasu. Przepakowuję garderobę, w Polsce przecież już prawie zima, wyciągam z walizki kurtkę, by była w zanadrzu. Lotnisko GRU w porównaniu z GIG to klasa sama w sobie, jest znacznie większe, bardziej wytworne, nowoczesne i jednocześnie przytulne. Akurat kończy się odprawa pasażerów odlatujących rejsem Lufthansy do Monachium, ale już mogę zaczekować się na mój nocny lot LH 507 do Frankfurtu. Dostaję dwie karty pokładowe - na rejsie Boeingiem 747-400 przypisano mi miejsce 50G, jak się okazuje jest to także miejsce przy przejściu, a dwa miejsca obok mnie po lewej stronie są wolne. Lot powrotny do Warszawy tradycyjnie bez wskazania miejsca, przecież jestem pasażerem typu stand by. Co ciekawe, pani zamyka mój zamek przy walizce specjalnym plastikowym wkładem, co ma zapewne uniemożliwić wrzucenie do bagażu narkotyków - fajna sprawa. Po przejściu kontroli bezpieczeństwa i odstaniu około 3 kwadransów do kontroli paszportowej (zaczyna się wieczorny szczyt) mogę rozgościć się w lotniskowej kawiarni Starbucks Coffee (testuję kawę Floresta Negra Mocha, całkiem zacna) i oczekiwać wygodnie na mój lot. Boarding podzielony jest na kilka grup, najpierw oczywiście First Class i HON Circle, później Business Class i Gold Members a następnie poszczególne rzędy pasażerów Economy. Rozczarowuje mnie nieco fakt, że na nocnych lotach długodystansowych Lufthansa nie rozdaje pasażerom klasy ekonomicznej nawet miniaturowych kosmetyczek, podczas gdy w airberlin takie gadżety są przydzielane wszystkim pasażerom. Dobrze, koniec narzekania, za bilet zapłaciłem jedynie część tego, ile pozostali pasażerowie.
Punktualnie odbijamy się od pasa, silniki mocno pracują i w momencie startu wznoszenie jest niesamowicie głośno, ale wreszcie maszyna odrywa się od ziemi i wlatujemy w chmury. Zanim załoga rozpocznie serwowanie kolacji zapada noc, stewardessy proszą o zasłonięcie okien. Tym razem dla odmiany zdecydowałem się na kurczaka z ryżem, mimo że siedziałem z tyłu porcji starczyło dla wszystkich. Obłożenie lotu było naprawdę niskie, widać, że jesteśmy jeszcze przed sezonem. Podczas lotu do Frankfurtu miała miejsce bardzo miła niespodzianka - podszedł do mnie szef pokładu, spytał się, dla jakich linii pracuję, czy się zajmuję i przyniósł mi mały upominek w formie wspomnianej kosmetyczki z biznes klasy oraz porcji adwentowych słodyczy. Widać, że nadchodzą święta, bo wnętrze kabiny udekorowano wieńcami adwentowymi. Tym razem lecieliśmy inną trasą, najpierw nad wybrzeżem Brazylii, później przekroczyliśmy Atlantyk i dotarliśmy do wybrzeży Afryki. Boeing o nazwie "Wolfsburg" leciał nad Dakarem, Algierem, minął Morze Śródziemne, Niceę, Zurych i planowo przyziemił na pasie we FRA. Chwilę po moim wyjściu z rękawa podszedł do mnie brazylijski policjant w cywilu, poprosił o paszport, spytał o cel wizyty i oczywiście był zdziwiony, że byłem tak daleko jedynie 4 dni, ale kiedy usłyszał, że pracuję w liniach lotniczych o razu się zmył. Fakt, że latam na bardzo krótko oczywiście może budzić podejrzenia, że jestem przemytnikiem i już się do tego przyzwyczaiłem. Ale jak akurat lubię zwiedzać dużo a błyskawicznie, inaczej mój urlop i budżet bardzo by na tym ucierpiały. We Frankfurcie wita mnie piękna słoneczna pogoda, chociaż wiem, że za oknami terminala temperatura jest bliska zeru. Pod moją bramką gromadzą się już pierwsi pasażerowie, jest kilka osób z nocnych rejsów z USA, którzy też czekają na to połączenie. Tym razem tylko ja lecę do Warszawy jako stand by, z miejscem nie ma problemu, ale dość długo czekam nim przypisany mi numer siedzenia pojawi się na monitorze. Wreszcie jest i mogę wejść do autobusu, który robi niezłą rundkę po lotnisku nim podwiezie nas pod pokład samolotu do polskiej stolicy. Bez większych niespodzianek, znów mam miejsce przy korytarzu, czuję, że powoli ogarnia mnie senność, bo na pokładzie lotu z SP nie zmrużyłem oka, ale gdy tylko wznosimy się w powietrze uczucie senności zanika i cieszę się, że po raz kolejny znalazłem się w chmurach. Oby więcej takich chwil - my dream is to fly, over the rainbow, so high! Tymczasem do zobaczenia w 2014 roku...


I'm in Miami Beach... / 19.09.2013 - 22.09.2013



Startujemy do Miami Beach! Czas na tak długo wyczekiwaną wyprawę za Atlantyk, już od dawna odliczałem dni do rozpoczęcia mojej trzeciej podróży do USA. Stany Zjednoczone urzekły mnie już za pierwszym razem podczas podróży z Księżniczką Martą, kiedy to zwiedzaliśmy NYC i LA. Rok później mieliśmy w planach wspólną wyprawę do Miami i San Francisco, ale tak się niefortunnie złożyło, że poleciałem sam jedynie do Kalifornii, więc teraz nadszedł wreszcie czas, by nadrobić zaległości.
W czwartkowy poranek podjeżdżam taxi na Lotnisko Chopina w Warszawie, po raptem dwóch godzinach snu i wcześniejszych sześciu godzinach jazdy Polskim Busem z Wrocławia do stolicy z pewnością ledwo stałbym na nogach, ale adrenalina związana z lotem jest tak duża, że siły nie opuszczają mnie przez cały dzień. Cieszę się bardzo na tą podróż –  na trasie Frankfurt – Miami odbędzie się bowiem mój 100. lot – to robi wrażenie ;) Wydaje mi się, że latać zacząłem tak niedawno, ale czas szybko leci i z łezką w oku wspominam mój pierwszy lot z siostrą z warszawskiej Etiudy do Wiednia nieistniejącą już linią Sky Europe. Teraz korzystając z uprzejmości mojego pracodawcy mam dostęp do biletów zniżkowych różnych przewoźników, najlepsze połączenie, które znalazłem było wykonywane przez niemiecką Lufthansę, na powrót do mojego ulubionego Berlina wybrałem linię airberlin. Najbardziej stresującym momentem w całej podróży jest odprawa biletowo-bagażowa. Ponieważ posiadam bilet typu stand by, to właśnie na stanowisku check in tak naprawdę dowiem się, czy na pokładach obu maszyn jest wystarczająco miejsca, bym mógł polecieć na słoneczną Florydę. Ale jak mawia klasyk (czyt. Weronika Marczuk-Pazura, o przepraszam, już nie Pazura :-P): „Kto nie ryzykuje, nie pije szampana”. Na szczęście wszystko przebiega sprawnie, pani nakleja na walizkę kod MIA via FRA i wydaje dwie karty pokładowe, więc jestem już uspokojony. Wyjątkowo mam towarzysza podróży – udało mi się namówić na wyjazd mojego dobrego kolegę Rafała, tryb lotniskowy Anji Rubik mi nie grozi. Po odprawie czas na kontrolę bezpieczeństwa. Z powodu przebudowy starego terminala na Okęciu ruch w nowej części lotniska jest wzmożony, ale pracownicy ochrony pracują w szybkim tempie, jak nigdy otwarte są wszystkie bramki do kontroli bezpieczeństwa, dzięki czemu cała ta procedura przebiega sprawnie i już po chwili możemy udać się do gate’u numer 8, skąd do Frankfurtu odlecimy Airbusem A319. Pod bramką nie ma jeszcze zbyt wielu pasażerów, można spokojnie usiąść i przeanalizować plan wypadu do Miami. U mnie jest on wyjątkowo intensywny, bo wracam do Europy już po 3 dniach. U mnie jak zwykle ekspresowo, ponieważ mam jeszcze w niedalekiej przyszłości zaplanowane dwa wyjazdy i potrzebuję na nie dni urlopowych. Powoli zbliża się czas boardingu, najpierw do samolotu obsługa wprowadza starszą lady na wózku, a później miejsca zajmują pasażerowie klasy biznes. Mam przyjemność podróżować dwa rzędy za klasą biznes, miejsce przy przejściu, więc niestety przez okno nic nie zobaczę, ale za to będę miał więcej przestrzeni na nogi. Przy wejściu na pokład zaopatruję się w niemiecką prasę, czymś trzeba się zająć podczas lotu ;) Pasażerowie klasy biznes na pierwszy rzut oka wydają się niesamowicie niedostępni, sztywni i nieuprzejmi, ale w klasie ekonomicznej nie jest o wiele lepiej. Dużo starszych Niemców w garniturach oraz kilka starszych niemieckich małżeństw, Polacy na pokładzie stanowią mniejszość. Zastanawia mnie fakt, że samolot jest całkiem mocno wypełniony a niecały tydzień wcześniej było jeszcze ponad 40 wolnych miejsc w systemie rezerwacyjnym LH. Widać duża część podróżnych decyduje się na lot w ostatniej chwili.
Zaczyna się zapowiedź załogi i instruktaż dotyczący bezpieczeństwa w trakcie lotu, cabin crew na locie WAW-FRA nie zachwyca pod żadnym względem, obsługa jest dość przeciętna. Krótko po osiągnięciu wysokości przelotowej załoga serwuje ciepłe i zimne napoje a chwilę później jogurt z muesli. Identyczny niemal posiłek (różnią się tylko logo i kolory na opakowaniu) można zjeść w restauracji McDonald’s w ramach menu śniadaniowego – opakowanie i firma produkująca jogurt jest taka sama.  To taka mała ciekawostka dla fanów Maca :-P
Punktualnie przyziemiamy na jednym z największych lotnisk w Europie. Dość długo kołujemy po pasie, aż wreszcie maszyna zatrzymuje się na pozycji parkingowej i przez rękaw można opuścić samolot. Jesteśmy w terminalu 1A, trzeba przedostać się do części 1Z, okazuje się, że jest całkiem blisko, jeszcze tylko kontrola paszportowa i jesteśmy. Ta część terminala jest zdecydowanie bardziej nowoczesna, przy rękawach stoją największe egzemplarze floty Lufthansy, u sufitu wiszą duże telebimy informujące o aktualnych lotach, odległości są znaczne i w przemieszczaniu się podróżnych pomagają ruchome chodniki. Kiedy docieramy pod naszą bramkę, stoi już pod nią dość duża kolejka. Jako pasażer stand by nie mam wydrukowanego miejsca na mojej karcie pokładowej na lot FRA-MIA, podpytuję panią z help desku i dowiaduję się, że na monitorze będzie wyświetlona lista oczekujących na lot wraz z przydzielonymi im miejscami. Niestety, takie są już „przywileje” pasażera lecącego jako stand by, pocieszam się myślą o tym, że za lot zapłaciłem znacznie mniej niż za tradycyjny bilet. Moje nazwisko pojawia się na liście, trochę trwa, zanim komputer wygeneruje miejsca dla wszystkich z listy rezerwowej, bo osób oczekujących jest ku mojemu zaskoczeniu aż 15. Pasażerowie już wchodzą na pokład, kolejka szybko się przesuwa i po sprawdzeniu miejsca dołączam do mojego kompana podróży. Bramka po zeskanowaniu kodu na karcie pokładowej otwiera się i odbieram wydruk z numerem miejsca 18 H. Przed wejściem do rękawa tworzy się mały korek i oto po kilku minutach wita nas nowy Boeing 747-800 o nazwie „Potsdam”. Samolot wygląda bardzo świeżo, dla nieco mniej wtajemniczonych czytelników dodam, że jest to najdłuższy samolot pasażerski świata. Robi wrażenie! Tym razem obsługa zdecydowanie bardziej uprzejma, uśmiechnięta, młodsza, od razu na pokładzie wytwarza się miła atmosfera. Okazuje się, że w ostatniej chwili nastąpiła zamiana miejsc, na moim miejscu siedzi już inny pasażer i wręcza mi moją wydrukowaną kartę pokładową z nowym numerem miejsca 38 H. Żegnam się z Rafałem, który zajmuje miejsce 30 K przy oknie i zmierzam ku mojemu fotelowi. Przypadło mi ponownie miejsce przy przejściu, co przy długim prawie 10-godzinnym locie ma duże znaczenie. Na miejscu czeka już na mnie poduszka i kocyk, chwilę później dostaję słuchawki do systemu rozrywki i mogę zająć się multimediami na ekranie dotykowym przede mną. Następuje tradycyjna safety demo (moja ulubiona część lotu), kontrola kabiny przez personel i ogromny samolot niczym piórko odrywa się od pasa startowego. Kocham to uczucie!
Chwilę po starcie pilot odzywa się z kokpitu, wita wszystkich podróżnych i podaje podstawowe informacje dotyczące lotu. Co istotne, wszystkie parametry a także aktualne położenie maszyny można śledzić w panelu umieszczonym w poprzedzającym fotelu, jest to bowiem integralna część systemu rozrywki oferowanego przez Lufthansę. Wybór filmów, programów i muzyki jest bardzo szeroki, można nadrobić zaległości kinowe, co też zrobiłem po smacznym obiedzie. Krótko po wzbiciu się Boeinga 747 w powietrze personel rozdał przekąski oraz zimne napoje, około godzinę po starcie zaczęto serwować obiad – do wyboru było danie z ryżem i kurczakiem oraz ravioli, na które jako pasjonat kuchni włoskiej się zdecydowałem. Jedzenie na pokładzie bardzo smaczne, oprócz dania głównego była też bułeczka, masło, serek camembert, sałatka w sosie vinegret, a na deser ciasto i słodka czekoladka z żurawiem – logo Lufthansy. Po posiłku podano kawę i herbatę i nastąpiła boska chwila dekadencji. Samolot dotarł już nad Atlantyk, turbulencje nie wystąpiły, cały lot był bardzo spokojny i przyjemny. W przejściu między poszczególnymi częściami kabiny można było skorzystać z drink baru, razem z Rafałem poprosiliśmy stewardessę o kawę i ucięliśmy sobie nieco dłuższą pogawędkę w przejściu, bo przez cały lot siedzieliśmy oddzielnie, a jako fani latania musieliśmy podzielić się wrażeniami. To był pierwszy lot mojego kolegi przez Atlantyk, dla mnie była to zaś setna podniebna podróż, zatem emocje były bardzo pozytywne. Udało mi się nieco przejrzeć prasę a także obejrzeć dwa filmy „Nocny pociąg do Lizbony” oraz trzecią część „Kac Vegas”. Powiem szczerze, że bardzo sceptycznie podchodziłem do drugiego tytułu, ale okazało się, że niesamowicie mnie wciągnął, już wiem, gdzie kolejny raz polecę do USA…
Tymczasem po drugim posiłku (do wyboru kiełbaska z kapustą lub makaron w sosie pomidorowym – wiadomo, którą opcję wybrałem.) kapitan zniża lot i powoli podchodzimy do lądowania w Miami. Siedzę przy przejściu po prawej stronie, zatem nie mam dobrej widoczności. Łagodnie dotykamy pasa i wita nas już Miami. Przy wyjściu z samolotu w rękawie czuć już gorące wilgotne powietrze, zupełnie inny klimat niż ten w Polsce, kiedy opuszczaliśmy Warszawę, padał deszcz, a tutaj słońce, czyste niebo i wszechobecne palmy. Idealnym miejscem na wakacje jest dla mnie połączenie dużego miasta z piaszczystą plażą – dlatego też Miami nie zawiodło moich oczekiwać. Pogoda dopisała przez cały pobyt, nie na darmo Floryda jest nazywana „Sunshine State”.
Teraz trzeba odstać swoje w niesamowicie długiej kolejce do kontroli paszportowej. Wygląda na to, że o tej samej porze lądowały jeszcze inne maszyny i mamy wysyp podróżnych. Po godzinie oczekiwania wreszcie zostaję wpuszczony na terytorium USA, urzędnik imigracyjny bardzo sympatyczny, pyta mnie skąd pochodzę, zauważa pieczątkę z ZEA, więc pyta, jak było w Dubaju i wbija stempel USA ważny na najbliższe pół roku. Cóż, mnie pozostają tylko 3 dni, ale zawsze to coś. Chwilę później przez kontrolę przechodzi Rafał i odbieramy nasze bagaże. Stoją bezpiecznie obok taśmociągu, wcześniej zdjęły je już służby porządkowej lotniska w Miami. Pamiętam, że podobnie długo czekałem w kolejce w Emiratach Arabskich, z tym, że na lotnisku w Abu Dhabi musiałem nieco szukać mojej walizki, bo także była zdjęta z taśmociągu i stała w grupie bagaży z Londynu (przylatywałem z Berlina). Jeszcze tylko cło, ale żeby nie było zbyt łatwo, to najpierw surowy czarnoskóry strażnik zaprasza nas do punktu prześwietlenia bagażu, kolejna kolejka i wreszcie przekraczamy granicę, uff… Welcome to Miami!
Szybką nadziemną kolejką Metromover udajemy się do wypożyczalni samochodu, gdzie czeka na nas zamówiony przez Rafała samochód. Na początku mamy nieco kłopotów z koordynacją nawigacji, ale po kilku przecznicach odnajdujemy właściwą trasę i zmierzamy do Sunny Isles Beach, gdzie czeka na nas mieszkanie w wysokim apartamentowcu. Do plaży nad oceanem jest raptem 5 minut drogi, tuż obok znajduje się kompleks sklepów, moja ulubiona kawiarnia Starbucks Coffee, jest McDonald’s oraz supermarket Wallgreens – żyć, nie umierać, lepiej być nie mogło. Ponieważ jet lag daje się we znaki, to po rozpakowaniu bagażu i toalecie odpływamy, budzi nas dopiero poranne słońce…
Komu  w drogę, temu czas – po sytym śniadaniu pakujemy manatki do samochodu i ruszamy w bezdroża do parku narodowego Everglades na spotkanie  dziewiczą przyrodą Florydy. Po wjechaniu na docelową drogę ruch nie jest wielki, każdy samochód porusza się identycznym tempem, jest płasko aż po horyzont a wokół drogi wiją się rowy i bagna, w których można spotkać krokodyle. Dwa razy na drodze widzimy rozjechane aligatory, niesamowity widok. Wstępujemy na moment do parku Everglades i ruszamy polną ścieżką, ale okazuje się, że trasa ma aż 10 kilometrów, a nasz czas jest ograniczony, zmierzamy zatem dalej w kierunku Zatoki Meksykańskiej. Po drodze przekąska w Subway’u i obowiązkowo McDonald’s, jak zawsze muszę skosztować kanapek, które są niedostępne w Polsce. Przy kolejnym wejściu do parku Everglades decydujemy się popłynąć łódką na bagna, akurat za 20 minut rusza kolejny kurs, przedtem wspinamy się jeszcze na wieżę widokową, która informuje nas, że do Zatoki Meksykańskiej zostały raptem 4 mile. Z góry ta część parku przypomina nieco naszą krainę Wielkich Jezior Mazurskich. Ponieważ na Florydzie pełnia sezonu dopiero się rozpocznie po święcie dziękczynienia, nie ma tutaj tłoku turystów i na motorówce jest około 10 osób. Kapitan pokazuje nam poszczególne punkty, wypływamy na wody Gulf of Mexico a po drodze obserwujemy wynurzające się nad powierzchnię wody delfiny. Zabawa gwarantowana! W baku jeszcze sporo benzyny, zatem docieramy do miasta Naples położonego tuż nad zatoką, słońce chyli się ku zachodowi a my po raz pierwszy mamy okazję nacieszyć się piaskiem Florydy. Wykupiliśmy jedynie 20 minut parkowania, więc pośpiesznie wracamy do samochodu, zdążyliśmy jeszcze wejść na piękne drewniane molo. Jest sobotni wieczór, dużo ludzi spaceruje nabrzeżem. Na nas już pora , czas wracać do Miami. Po drodze podziwiamy zachód słońca i przejeżdżamy przez letnią burzę. Na szczęście trwa bardzo krótko, przynajmniej nieco zmoczyła zakurzone auto. W Miami Beach już świecą wszystkie światła, neony rozświetlają krajobraz i podkreślają urok wieżowców oraz szerokie ulice. Przed nami jeszcze wizyta w supermarkecie, trzeba zaopatrzyć się w amerykańskie przysmaki, znowu cieszę się z przepysznych jogurtów Yoplait. Udaje mi się wypatrzeć halloweenową edycję batonika Snickers oraz M&M’s o smaku precelków – zacne! :)
Nadszedł czas na imprezę, w Miami Beach ciężko znaleźć wolne miejsce do zaparkowania, nieco kluczymy po centrum, ale w końcu udaje się nam zostawić auto niedaleko Collins Avenue. Zabawa na początku jak najbardziej w porządku, ale wkrótce parkiet się wyludnia i my także zbieramy się do domu. Jeszcze tylko wizyta w 7Eleven, trzeba w końcu kupić pamiątki i widokówki, no i przespacerować się na plażę nocą. W oddali migocą statki w porcie, pewnie są tam też wycieczkowce na Bahamy, bo to bardzo popularna forma rozrywki tutaj. Wreszcie przed 5 rano docieramy do naszej rezydencji, przed nami jak się okazuje tylko 3 godziny snu.
Wstajemy dość wcześnie niczym nakręceni i zbieramy się na krótką wycieczkę do największego centrum handlowego w okolicy Aventura Mall. Niestety, w The Body Shop nie dostaję arbuzowego płynu do kąpieli, ale potem nadchodzi pora na winow shopping – jest tutaj wszystko, czego dusza zapragnie, salon Louis Vuitton, Zegna, Armani, Gucci i inni projektanci ze światowej czołówki. Whoah…
Po zakupach czas na jedzenie, tym razem wybieramy Danny’s, sieć fastfood z obsługą kelnerską. Nie powiem, moje danie było naprawdę smaczne, mogę swobodnie polecić to miejsce. Popołudnie to czas na plażowanie, piasek jest biały, woda ciepła i przejrzysta, cień dają wieżowce wzdłuż Collins Avenue, boska nutka dekadencji. Chciałoby się, by ta chwila trwała wiecznie, ale niestety w niedzielę po południu odlatuję już do Berlina. Na szczęście naładowałem akumulatory na sobotniej imprezie. Ponieważ samochód już zwróciliśmy do wypożyczali, to do centrum udaliśmy się autobusem miejskim. Na dzień dobry trzeba do maszynki przy kierowcy wrzucić dwa dolary za przejazd, aby wysiąść trzeba chwycić za linkę umieszczoną w autobusie, wygląda to bardzo prymitywnie, ale z takim rozwiązaniem spotkałem się już w Los Angeles. Wygląda na to, że autobusami porusza się sama socjalna nizina i osoby niekoniecznie zdrowe na umyśle, ale szczęśliwie dojeżdżamy do city. Przed klubem kolejki nie ma zbyt dużej, bardzo sympatyczny selekcjoner ściska nam dłonie i życzy udanej zabawy. Humor poprawia mi się jeszcze bardziej, kiedy na parkiecie DJ puszcza najnowszy kawałek mojej ulubienicy Britney „Work Bitch”, będę na pewno bardzo miło wspominał tą imprezę. W drodze powrotnej jesteśmy już tak zmęczeni, że budzimy się w autobusie prawie tuż przed przystankiem, na którym mamy wysiąść. Co za fart, nie powtórzymy losów bohaterów „Kac Vegas”. :-P
Niedziela jest dla mnie dniem pożegnania z Miami, poranna wizyta w Starbucks Coffee (co za skandal, wycofali z menu moje ulubione kawy niedostępne w Polsce!) i McDonald’s, potem krótkie wylegiwanie się na tarasie i przy basenie i muszę zbierać się na lotnisko. Żegnam się z Rafałem, który jeszcze zostaje w USA na dobre dwa tygodnie, na mnie już pora. Autobus Airport Flyer dowozi mnie pod stację kolejki Metromover na lotnisku MIA. Akurat jest 3 godziny przed odlotem, ustawiam się w kolejce do odprawy na lot airberlin (oprócz lotu do Berlina w tym samym czasie startuje też maszyna do Düsseldorfu) i tym razem jestem poproszony o okazanie mojego dokumentu potwierdzającego pracę w liniach lotniczych. Dobrze, że wziąłem ze sobą odpowiednią kartę. Na pokładzie Airbusa A330 jest dużo miejsc wolnych, sympatyczna pani wybrała dla mnie miejsce z tyłu samolotu w rzędzie dla trzech osób, ale ja siedzę sam i mam wystarczająco miejsca, by się bardziej wyciągnąć. Co zwraca moją uwagę to zdecydowanie mnie sympatyczna załoga pokładowa, mam wrażenie, że zbywali pasażerów i jak najszybciej chcieli zgasić światła w kabinie, aby mieć czas dla siebie. Jedzenie też mniej smaczne niż w Lufthansie, ale dobrze, już nie będę się skarżył, bo za tak niską cenę jaką zapłaciłem za bilet po prostu nie przystoi. Pierwsza godzina lotu dość nerwowa, bo maszyną co rusz wstrząsają silne turbulencje, w sumie przez cały lot sygnalizacja zapięcia pasów była włączona, ale później już nic się nie działo. Po śniadaniu samolot zaczął zniżanie na lotnisko Tegel w Berlinie i 20 minut przed czasem ląduję w niemieckiej stolicy, po raz kolejny wybrałem to miasto jako cel mojej podróży. Do następnego razu!