Pokazywanie postów oznaczonych etykietą USA. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą USA. Pokaż wszystkie posty

Do Honolulu malpy straszyc / 20.01.2020 - 27.01.2020


Kiedy bylem maly Hawaje wydawaly mi sie tak niedostepne i odlegle, ze nawet nie marzylem, iz kiedys odwiedze ten archipelag. Po latach los jednak sie do mnie usmiechnal i zeslal promocje w postaci lotow do Honolulu z wylotem z Belgradu w cenie ok. 500 EUR. Dla konesera lotnictwa to nie lada gratka, bowiem sama trasa jest ciekawa i wiedzie przez Vancouver a tam wczesniej nie mialem okazji byc. Do samej Kanady pewnie bym sie ponownie nie wybral, a tym samym w pakiecie mam calodniowe zwiedzanie glownego osrodka miejskiego w Kolumbii Brytyjskiej. Mam takze dluga przesiadke we Frankfurcie, po raz pierwszy mam okazje pojechac do miasta i wieczorem podziwiac rozswietlone wiezowce. 

W srode czas na dlugi lot do Vancouver realizowany samolotem B747-600, to dopiero drugi raz, kiedy bede mial okazje przeleciec sie ta wielka czterosilnikowa maszyna. Niestety, okazuje sie, ze przestrzen na pokladzie jest mocno ograniczona i gdyby nie fakt, ze srodokowe miejsce jest wolne, to mialbym spory problem, by sie zmiescic. Na szczescie przyzwoity serwis pokladowy oraz serwis rozrywkowy sprawiaja, ze sam lot uplywa w milej atmosferze i mimo dwugodzinnego opoznienia bede milo go wspominal.  Pogoda w Vancover typowa dla tego miasta – jest wietrznie i deszczowo, ale nie moge powiedziec, ze jest zimno. Zabudowa bardzo przypomina ta, ktora widzialem juz w Montrealu i Toronto, przy ulicy stoja niskie pawilony czy domki, jest na szczescie sporo kawiarni, bede sie mial wiec gdzie ogrzac przy goracym napoju – wlasnie wizyty w kawiarniach to z racji niepogody kwintesencja mojego pobytu w Vancouver. Kolejnego dnia z rana chwilo przestalo padac, ruszam wiec na dluzszy spacer nabrzezem do Waterfront a pozniej robie sobie rundke po parkach. W scislym centrum Vancouver znajduje sie calkiem sporo biurowcow ze szkla i stali, jako fan wiezowcow chlone te widoki. 


Drugiego dnia pobytu kolejka docieram na lotnisko, teraz czeka mnie ok. 6 h lotu do Honolulu. Nazwa hawajskiej stolicy zawsze kojarzyla mi sie z powiedzeniem „Do Honolulu malpy straszyc”, teraz bede mial okazje przekonac sie, ze na miejscu malpy wcale nie zwisaja z drzew. :) Pierwotnie moj lot mial byc operowany linia Air Canada i nowym samolotem typu B737 MAX, jednak z powodu uziemienia tych maszyn kanadyjski przewoznik wynajal na tej trasie wysluzone Boeingi B767 od linii czarterowej Omni Air International. O ile najpierw bylem bardzo sceptycznie nastawiony do tego samolotu, to calkiem spodobala mi sie ta nieco nietypowa maszyna, zaloga na pokladzie byla mieszana, czesc obslugi z Air Canada a czesc z Omni Air, byly dwa serwisy z bezplatnymi napojami, serwis rozrywki tez bylo dostepny, filmy akurat mieli juz dosc archiwalne, ale muzyka mi odpowiadala, a co najwaniejsze moglem sledzic trase lotu na biezaco na wyswietlaczu. Ladowanie w Honolulu przebiega bardzo gladko, po wyjsciu z samolotu (tym razem lecialem tylko z bagazem podrecznym) nie musze juz zalatwiac zadnych formalnosci wjazdowych na teren USA, gdyz Stany Zjednoczone na rejsach z Kanady przeprowadzaja swoja „immigration” jeszcze na terenie Kanady na lotnisku wylotu, co sprawie, ze po ladowaniu w Stanach traktowani jestesmy jako pasazerowie lotu krajowego.

Po krotkiej nocy wstaje pelen energii i wybieram sie na wschod slonca na plaze Waikiki, jest jeszcze ciemno, kiedy opuszczam hostel, kilkanascie metrow dalej widac juz przepiekna plaze i palmy oraz inna egzotyczna roslinnosc, woda w oceanie ma calkiem przyjemna temperature. Wszystkie budynki sa pomalowane na kolorowo, jest niesamowicie czysto, niczym w bajce. Po porannym spacerze po plazy ruszam na sniadanie do restauracji McDonald’s, ktora mimo bardzo wczesnej pory jest juz otwarta, tak samo jest z innymi kawiarniami i lokalami przy glownej arterii polozonej niemal bezposrednio przy plazy. Nie ma takze problemow z zakupem pamiatek czy widokowek. Na rajskiej plazy spedzam leniwe dwa dni, obserwuje turystow, piekne krajobrazy i ciesze sie sloncem. W sobotni poranek przed sniadaniem w hostelu (serwuja znakomite tosty z maslem orzechowym) wybieram sie na Diamentowa Gore, czyli nieczynny juz wulkan, z ktorego szczytu mozna podziwiac zachwycajaca panorame wyspy Oahu. Wejscie na szlak turystyczny kosztuje raptem 1 USD, droga na gore jest bardzo kreta i stroma, ostatni jej odcinek to krotka wedrowka w wydrazonym w skale tunelu, trzeba to wziac pod uwage. W sobotni wieczor urzadzam sobie jeszcze spacer do centrum handlowego, wychodze obladowany m.in. lokalna kawa, czekoladkami z orzechami macadami, polecam serdecznie!

W niedzielny poranek melduje sie na jeszcze sennym lotnisku Honolulu, skanuje moja walizke (wszystkie bagaze pasazerow lecacych na „mainland” USD musza zostac przeswietlone) a w automacie biletowym odbieram karty pokladowe na kolejne rejsy. Tym razem jestem zabukowany na trasie HNL-LAX-MUC-BEG, gdzie lot do Kalifornii operuje amerykanski United na nieznanym mi samolocie Boeing B757, ktory ma dosc nietypowa konstrukcje – jest bowiem bardzo dlugi i waski. Trafia mi sie miejsce w srodku, ale nie moge narzekac, bo mam wystarczajaco miejsca na nogi, lot jest wyjatkowo gladki i smakuja mi przekaski oraz napoje serwowane na pokladzie. Ladujemy w Los Angeles przed czasem, to juz kolejny moj raz na tym lotnisku. Przed ladowaniem sprawdzilem sobie mapke terminali w Los Angeles, okazalo sie, ze na jednym z terminali maja moje ulubione Dunkin’ Donuts, ktore w centrum Honolulu byly niedostepne. Z kolorowymi paczkami i kawa w dloni ruszam do terminala miedzynarodowego, skad odlece na pokladzie samolotu A340 do Monachium. Okazuje sie, ze czesc miesc z tylu kabiny jest wolnych i mam dla siebie cale dwa miejsca, moge wygodnie sie rozgoscic i rozkoszowac serwisem pokladowym, popijac drinki i ogladac swiatla miast pod nami. Okolo 11 godzin pozniej melduje sie w Monachium, teraz juz tylko wieczornz rejs PLL LOT do Warszawy z drozdzowka od Putki na pokladzie :) Aloha!

Chicago - Kochaj albo rzuc! / 18.10.2019 - 21.10.2019


Wyjazd do Chicago chodzil mi po glowie od dawien dawna, ale niesamowicie ciezko bylo znalezc atrakcyjna cenowo oferte do tego miasta, ktore uchodzi za jedno z centrow biznesowych USA. W promocjach niemal zawsze jest Nowy Jork lub Kalifornia, ale Chicago i inne amerykanskie miasta pojawiaja sie stosunkowo rzadko, kiedy wiec udalo mi sie znalezc cene oscylujaca w granicy ok. 300 EUR na rejsy liniami Swiss & Austrian (przy wylocie i powrocie do Kopenhagi) nie musialem sie dlugo zastanawiam. Dolot do Kopenhagi odbylem na pokladzie PLL LOT, tani bilet udalo sie upolowac w promocji LOT.
Lot LX6 na trasie ZRH-ORD byl bardzo spokojny, po starcie dlugo lecielismy w chmurach, dopiero nad Wielka Brytania naszym oczom ukazalo sie slonce, ktore owarzyszylo mi niemal przez czas trwania calego rejsu. Skusilem sie na zamowiony wczesniej posilek koszerny, ale niestety mnie on rozczarowal, byl zapakowany w folie i zawieral plastikowe sztucce, najgorzej. Podczas lotu obejrzalem dwa francuskie filmy niedostepne w dystrybucji w Polsce a nastepnie wsluchiwalem sie w najnowsza plyte Willa Younga pt. "Lexicon". Co warto odnotowac, caly Airbus A330 byl oblozony niemal do ostatniego miejsca, zwrocilem uwage, ze na pokladzie lecialo bardzo duzo naprawde otylych facetow typu "bear" w w wieku ok. 40+. Jeden pasazer jeszcze napychal sie chipsami Pringles, a kiedy trzeba bylo rozlozyc stolik na obiad, to mu sie to nie udalo! Moge tylko wspolczuc starszej pani, ktora siedziala przez caly lot po prawicy tego jegomoscia.
Kontrola „immigration” w Chicago okazalo sie zwykla formalnoscia, caly proces jest bardzo usprawniony przez automaty, nastepnie blyskawiczna rozmowa z oficerem, jeszcze tylko odbior bagazu z tasmy, clo i juz jestem na terenie USA. Do centrum miasta mozna dostac sie wygodnie niebieska linia kolejki CTA, na moje potrzeby zainwestowalem w bilet dobowy kosztujacy 10 USD, ktory uprawnia do nieograniczonej liczby przejazdow srodkami transportu miejskiego w Chicago. Do centrum pociag jedzie okolo godziny, a kiedy juz wysiadamy w scislym downtown, glowe trzeba zadzierac do gory, by dobrze przyjrzec sie licznym wiezowcom tam stojacym. Nie ukrywam, ze najbardziej podobal mi sie drapacz chmur nalezacy do Trumpa. ;)
W samym Chicago polecam przede wszystkim Millennium Park a w nim fontanne i multimedialna ekspozycje Crown Fountain oraz Cloud Gate, czyli slynna „fasolke”, w ktorej mozemy sie przejrzec i bawic naszym aparatem fotograficznym, robiac sobie zdjecia w roznych ujeciach jak w krzywym zwierciadle. Bardzo blisko wspomnianego parku znajduje sie otwara w ubieglym roky kawiarnia Nutella Cafe sygnowana Ferrero, gdzie mozemy nie tylko wypic np. sspresso z nutka Nutelli, ale takze kupic nalesniki z bananami i Nutella czy uzupelnic nasze zapasy tego czekoladowego kremu. Ceny dosc wysokie, ale raz sie zyje. Poza tym odwiedzam oczywiscie filie Dunkin' Donuts, gdzie kosztuje specjalnych paczkow z okazji zblizajacego sie Halloween a w Starbucks Coffee delektuje sie Pumpin Spice Latte. Ewidentnie czuc jesien w powietrzu.
Powrotny rejs Austrian Airlines na pokladzie Boeinga B777 wspominam calkiem milo. Odpowiedni wczesnie wybrane miejsce podczas odprawy online pozwolilo mi i tym razem usiasc z przodu samolotu, co daje mozliwosc szybkiego skorzystania z serwisu pokladowego. Panie ubrane na krwisto czerwony kolor calkiem zgrabnie sie prezentowaly i byly mile, posilek obiadowy podano ok. godzine po starcie. Na monitorku obejrzalem jeden niemiecki film "Der Fall Collini", swietny thriller trzymajacy w napieciu. Niestety, oferta byla jeszcze bardziej uboga niz Swissa, dobrze, ze ponownie udalo mi sie posluchac Willa Younga, bo inaczej noc umilalby mi jednostajny szum silnikow. Szumnie zapowiadane sniadanie to poza napojami jeden duzy zapychajacy muffin, wygladalo to niesamowicie slabo i tak samo smakowalo, jak nigdy zostawilem niemal polowe porcji, wiedzac, ze niebawem zjem cos bardziej konkretnego w saloniku Austriana. I niby tak bylo, bo na sniadanie wjechala porcja jajecznicy, ale poza tym oraz pieczywem i dzemem nie ma tam zadnego wyboru, o serze czy wedlinach mozna zapomniec, podczas pory obiadowej takze nie mozna liczyc na zadne wytrawne dania. Najlepiej pod tym wzgledem prezentuja sie saloniki LH w Mediolanie i Atenach oraz w ich hubach. Polecam serdecznie a tymczasem wracam na poklad A321 do Kopenhagi, gdzie po krotkim oczekiwaniu na przesiadke wracam do Warszawy z kapitanem Krzysztofem Wieczorkiem na pokladzie PLL LOT.

Boston Tea Party / 07.02.2019 - 11.02.2019


Przede mna kolejny weekendowy wypad, tym razem bedzie to lot za Atlantyk, juz dawno temu skorzystalem bowiem z wyjatkowo niskiej taryfy oferowanej przez linie United i postanowilem spedzic weekend na dawno nie odwiedzanym przez mnie Wschodnim Wybrzezu USA. Wylot mial miejsce z Paryza CDG, przelot do Bostonu z przesiadka w Monachium realizowany byl moja ulubiona linia Lufthansa, powrot zas to wspomniany juz amerykanski przewoznik United na trasie Boston – Waszyngton (Dulles) – Paryz CDG. W czwartkowy wieczor polskim narodowym przewonikiem docieram na stoleczne paryskie lotnisko, gdzie spedzam nocke a kilka minut po 4 rano melduje sie na odprawie rejsu LH do MUC, mimo wykupionej taryfy light econony pani nadaje moj bagaz do luku, dostaje tez karty pokladowe na oba odcinki lotu, online moglem jedynie wybrac miejsca podczas odprawy, nie udalo mi sie natomiast wygenerowac kart pokladowych z racji koniecznosci weryfikacji dokumentow przed rejsem do USA (paszport i wiza). Obsluga takze przypomina mi o mozliwosci skorzystania z lounge’u, co oczywiscie czynie i czas przed odlotem spedzam w lotniskowym saloniku na sniadaniu. Lot do Monachium nie wyroznia sie niczym szczegolnym maszyna A320 jest dosc mocno oblozona, mam miejsce przy oknie z tylu kabiny, o 06:30 jest jeszcze ciemno, dopiero po okolo godzinie drogi robi sie jasno i podziwiam snieg na bawarskiej ziemi. Wiekszosc pasazerow przysypia, ja delektuje sie buleczka a la warkocz klonowy i przegladam magazyn pokladowy, ktory jest wyraznie cienszy niz w przeszlosci. Po ladowaniu w Monachium mam jeszcze niemal caly dzien do odlotu mojego Airbusa A340 do Bostonu, tak sie sklada, ze akurat o tej samej porze trase WAW-MUC-SOF przemierza moj dobry znajomy z pracy, wypijamy kawke w terminalu i ucinamy sobie mila pogawedke, reszte dnia zas spedzam w pieknym lounge’u niemieckiego przewioznika. Boarding na lot do BOS rozpoczyna sie punktualnie, na pokladzie jest bardzo malo pasazerow, mam dla siebie takze miejsce obok, wiec moge miec pelna swobode ruchow i bez przeszkod obserwowac to, co dzieje sie za oknem. Prawie caly lot ma miejsce nad chmurami, wiec wiele nie widac, ale za to prawie caly czas do kabiny wpada dzienne swiatlo, oczywiscie pasazerowie w wiekosci po sutym posilku poszli spac, ja zas podziwialem nieznane dziela niemieckiej kinematografii a pozniej robilem prasowke – mialem ze soba LOGO oraz Zwierciadlo z lounge’u na Lotnisku Chopina, lekture skonczylem akurat na ok. pol godziny przed ladowaniem.
Ku mojemu zaskoczeniu procedura wjazdowa do Stanow Zjednoczonych Ameryki przebiega teraz sprawniej, po wyjsciu z samolotu pasazerowie korzystaja z automatow, gdzie skanuje sie wize i odpowiada na proste pytania (te same, ktore znajdowaly sie dawniej w formularzu wjazdowym), a nastepnie skanuje sie odciski palcow i pozuje do zdjecia ;) Po chwili maszyna drukuje nam potwierdzenie rejestracji i z takim oto kwitkiem i paszportem w dloni udajemy sie do urzednika, ktora przeprowadza z nami bardzo krotki wywiad i juz jestesmy w USA. Jeszcze tylko odbior bagazu z tasmy (jego ewentualne skanowanie) i Boston welcome to! Z lotniska udaje sie bezplatnym busem Silver Line do przesiadkowej stacji metra South Station, skad z jedna przesiadka docieram w okolice Boston University do mojego miejsca zakwaterowania, 2 noclegi mam zarezerwowane w starej willi w brytyjskim stylu. Po drodze jeszcze wstepuje do supermarketu, okazuje sie, ze sklep zamykaja juz o 21, wiec pozniej nie bede mial juz mozliwosci zrobienia malych zakupow, a przyda sie cos jeszcze przekasic przed snem. Do koszyka trafiaja same lakociw w postaci kokosowych ciastek Oreo, woda kokosowa czy tez chipsy Pringles. Po calym dniu na nogach szybko zasypiam, w nocy slysze hulajacy za oknem wiatr, ale moge spac dalej.
Rano budzi mnie piekne slonce, w Polsce juz dawno dzien trwa w najlepsze, a ja dopiero zaczynam dzialac, tradycyjnie od moich ulubionych paczkow Dunkin’ Donuts, pozniej zas kieruje sie do restauracji McDonald’s, gdzie delektuje sie sniadaniem, maja pyszne w swojej ofercie Sausage McGriddles, kielbaska w slodkiej otoczce smakuje wybornie. Niestety, z moich obserwacji wynika, ze w USA lokale typu DD, McD czy tez Starbucks sa zdecydowanie bardziej zaniedbane, sa brudne, nieposprzate i kreci sie po nich nieco bezdomnych, w Polsce serwis jest na pewno o kilka oczek wyzej. Boston doskonale nadaje sie do urzadzanie sobie pieszych wycieczek, przez srodmiescie przebiega specjalna trasa Freedom Trail w postaci wytyczonego wzdluz chodnika/drogi pasa, ktora prowadzi po kolei pomiedzy poszczegolnymi atrakcjami i waznymi dla miasta punktami. Miasto wyglada na bardzo brytyjskie z amerykanskim akcentem w postaci szerokich wielopasmowych ulic i czesto gesto powiewajacych flag. Spaceruje w nim sporo mlodziezy, czuc, ze studenci lubia sie zabawic, spacerujac czesto wyczuwalem zapach marihuany unoszacy sie w powietrzu. W scislym centrum znajdziemy wiezowce, ktore rzucaja cien, jest przenikliwie zimno, ale nie daje sie i niemal caly dzien spedzam na zewnatrz wypijajac hektolitry kawy. Bardzo podoba mi sie nabrzeze portowe oraz hala Faneuil z licznymi pamietkami, to wlasnie w okolicy tworzyla sie historia, to tutaj mialo miejsce slynne Boston Tea Party.
W miescie kroluja knajpy z owocami morza, to nie moje klimaty, ale jesli ktos lubi takie rzeczy, to bedzie sie tutaj czul jak w raju.
W niedzielny poranek musze juz zbierac sie na bostonskie lotnisko, tym razem jade inna trasa, korzystam z zielonej a nastepnie niebieskiej linii metra (uwaga – linia zielona to tak naprawde tramwaj, ktory dosc wolno przemierza miasto!) i w koncu z darmowego shuttle busa. Bilety na komunikacje mozna kupic w automatach, jednorazowy przejazd to wydatek rzedu 2.75 USD, w moim przypadku nie dzialala platnosc karta, a jedynie gotowka – to taka wskazowka dla potomnych. Po niecalej godzinie (akurat trafilem na dosc dlugi czas oczekiwania na przesiadki) docieram do portu lotniczego, gdzie w Terminalu B udaje sie do stanowisko odprawy linii United. Tam w automacie udaje mi sie odprawic, ale musze skorzystac z pomocy asystenta, ktory weryfikuje moj paszport, automat wypluwa czarno-biale karty pokladowe wydrukowane na bardzo cienkim papierze, ale nie udaje mi sie dostac ladnych i kolorowych, a wiem, ze takie sa tez dostepne. W mojej taryfie bagaz jest dodatkowo platny, tym razem nikt nie oferuje mi bezplatnego nadania bagazu, wiec z moja kabinowka udaje sie do dosc skrupulatnej kontroli bezpieczenstwa, mam jeszcze duzo czasu do mojego odlotu, maszyna Bombardier Canadair Regional Jet juz czeka pod bramka i jest podpieta pod rekaw a boarding startuje nawet przed czasem. Lotnisko jest bardzo przestronne, dobrze oznakowane, podobaja mi sie znajdujace sie na nim duze wyswietlacze z krotkimi filmikami dotyczacymi danych destynacji. Maszyna United Express jest bardzo dobrze wypelniona, zajmuje miejsce 10A, na fotelu obok siedzi pilot tych linii, akurat jego numer miejsca oraz inicjaly byly widoczne na monitorze podczas boardingu (podobnie jak we FRA czy MUC), wiec wiem, ze to bilet stand by. Startujemy i sam lot trwa okolo godzine, lecimy w pieknym sloncu, pod nami skute lodem terytorium USA. Do Waszyngtonu na miedzynarodowe lotnisko Dulles docieramy okolo kwadrans przed czasem, ale sporo zajmie mi wydostanie sie z niego. Dojazd do miasta trwa nieco ponad godzine, najpierw trzeba dostac sie do stacji metra shuttle busem za 5 USD, a pozniej nalezy w automacie wykupic plastikowa karte oraz bilet na Metrorail, nieco mi to zajmuje, dojazd ze stacji Wiehle-Reston East trwa bowiem dokladne 40 minut a w niedziele pociagi kursuja co 20 minut. W Waszyngotnie jestem doslownie kwadrans, wysiadam w samym sercu amerykanskiej stolicy pod Bialym Domem, akurat kilka chwil pozniej agenci Secret Service odblokowuja ulice przed gmachem i mozna zaczac sesje foto z jednym z najbardziej rozpoznawalnych na swiecie budynko w tle. Musze sie zbierac w droge powrotna na lotnisko, macham wiec Donaldowi Trumpowi, mam nadzieje, ze jeszcze kiedys zagoszcze w tym kraju na nieco dluzej, w 2019 roku na pewno odwiedze USA jeszcze dwukrotnie, ale beda to tak naprawde tylko przesiadki.
Rejs do Paryza na pokladzie linii United bez rewelacji. Porcje jedzenia byly skromne (wzialem posilek wegetarianski - ryz z warzywami, do tego salatka z niesmiertelnym sosem vinaigrette i malutka buleczka), plastikowe sztucce, z alkoholi jedynie piwo i wino, na plus fakt, ze napoje gazowane sa serwowane w duzych puszkach. Sniadanie to pognieciony croissant i jogurt truskawkowy, zal.pl. Sama zaloga mocno wiekowa, ale akurat panie krzatajace sie w mojej okolicy byly przemile i same proponowaly pasazerom miejsca w Economy Premium z wieksza przestrzenia na nogi, bo maszyna byla bardzo slabo wypelniona. Na rozrywke pokladowa nie moge narzekac, lecialem B787, wiec samolot nowy, bylo kilka filmow, ktore nie byly wyswietlane w polskich kinach, wiec te 6 h 40 minut szybko mi uplynelo. Bonjour, Paris!

Kac Vegas & zimna Kanada / 14.10.2014 - 20.10.2014

Druga polowa pazdziernika to doskonaly czas na urlop – kiedy w naszych szerokosciach geograficznych za oknem coraz zimniej wyjazd do cieplych miejsc jestbardzo dobrym rozwiazaniem, by nie dac sie jesiennej chandrze i uciec od szarej polskiej rzeczywistosci. Cel wyjazdu mialem sprecyzowany juz bardzo dawno temu, na pomysl wypadu do Las Vegas wpadlem podczsa mojego lotu do Miami przed ponad rokiem. To wlasnie wtedy mialem okazje obejrzec na pokladzie samolotu Lufthansy trzecia czesc filmu Kac Vegas – Hangover, a ze jestem podatny na dzialanie kolorowych swiatel, to lukier serwowany w Sin City mnie urzekl i od tamtej pory wiedzialem, ze jesli wroce do USA po raz kolejny, to bedzie to wlasnie wizyta w stanie Nevada i stolicy hazardu. Dodatkowym bodzcem, ktory zachecil mnie do zlozenia wizyty w Vegas byl fakt, ze moja ulubienica Britney Spears rozpoczela swoja koncertowa rezydenture w tym miescie, wiec mialem niepowtarzalna okazje zobaczyc jej sceniczny show w Planet Hollywood na zywo. Z racji tego, ze w Stanach Zjednoczonych bylem juz wczesniej i odwiedzilem wszystkie duze miasta, ktore chcialem zobaczyc (dla niewtajemniczonych przypomne wypad z ksiezniczka Marta do NYC i LA, pozniejsza wizyte w San Francisco oraz ubiegloroczny pobyt w Miami na Florydzie), stwierdzilem, ze wycieczka tylko do Las Vegas to bedzie zbyt malo i do harmonogramu wycieczki dodalem takze Kanade. Poczatkowo ograniczylem sie jedynie do Toronto, ale z czasem porownujac ceny biletow lotniczych doszedlem do wniosku, ze skoro przez najblizsze lata nie planuje leciec w tamte rejony ponownie, to zahacze takze o stan Quebec i francuskojezyczny Montreal, wszak w tym roku odwiedzilem francuskojezyczne miejsca kilkukrotnie. Okazuje sie, ze z Polski do Las Vegas jest ciezko dostac sie bez dwoch przesiadek, z czego jedna zazwyczaj ma miejsce w Europie a druga juz na terenie USA. Chcialem uniknac dodatkowej przesiadki w Ameryce, poniewaz wiaze sie ona z przejsciem immigration w pierwszym porcie przylotu, pozniej trzeba odebrac bagaze z tasmy, zaniesc je do stanowiska odprawy na lot kraowy i przejsc przez kontrole bezpieczenstwa, a w razie opoznienia moglbym utknac w Chicago czy innym miescie na noc. Jedyne bezposrednie polaczenie z Europy (z Londynu Heathrow) do Las Vegas oferuje linia British Airways i to glownie z tego powodu zdecydowalem sie na tego przewoznika. Poza tym nigdy nie mialem okazji goscic na pokladzie tej linii, a ze lot powrotny z Toronto do Londynu mial odbywac sie na pokladzie najnowszego samolotu Boeing 787 Dreamliner, to dlugo nie musialem sie zastanawiac, czy moja decyzja jest sluszna i w sierpniu kupilem bilety na stronie BA na trase multi-city WAW-LHR-LAS & YYZ-LHR-WAW. Odcinek LAS-YUL zarezerwowalem w linii Air Canada, zas z Montrealu do Toronto dostalem sie MegaBusem, nasz Polski Bus jest odpowiednikiem tej linii autokarowej kursujacej po USA i Kanadzie.
W koncu nadszedl dlugo oczekiwany dzien 14. pazdziernika i okolo godziny 10 zjawilem sie na Lotnisku Chopina. Mimo ze do odlotu maszyny British Airways z Warszawy byly jeszcze dwie godziny, to kolejka do odprawy pasazerskiej byla juz calkiem dluga. Stanowisko check-in BA na warszawskim Okeciu znajduje sie w dosc niefortunnym miejscu, poniewaz jest to ostatni rzad i nieco dalej umiejscowione sa lokale gastronomiczne oraz biura niektorych linii lotniczych, wobec czego kolejka przybiera bardzo dziwny ksztalt i na dobra sprawe trudno bylo zorientowac sie, czy stoi sie we wlasciwycm ogonku, a do lady British Airways sa az 3 rozne kolejki: jedna dla pasazerow klasy biznes, osobna dla osob odprawionych online, ktorzy nadaja jedynie bagaz (baggage drop off) i najdluzsza kolejka do zwyklej odprawy. Jestem odprawiony online na odcinek LHR-LAS, ale na lot WAW-LHR przy mojej rezerwacji odprawic sie nie dalo, za to moglem zrobic odprawe w automacie na lotnisku. Jako fan papierowych kart pokladowych w tradycyjnej formie odstalem swoje i niezle sie rozczarowalem, bo karty pokladowe BA okazaly sie byc cale w czarno-bialych barwach bez zadnych kolorowych dodatkow chociazby w postaci logo przewoznika. Myslalem, ze jest tak moze tylko w Warszawie czy na innych mniejszych lotniskach, ale podejrzalem, ze takze w glownym hubie przewoznika wydawane sa takie beznadziejne boarding passy, pewnie przez oszczednosc. Na plus dla BA powiem, ze jest na nich naprawde duzo informacji oraz pelne nazwy lotnisk i przypisany caly numer Frequent Flyer. Kolejka do kontroli bezpieczenstwa porusza sie w iscie slimaczym tempie, ale i tak mam jeszcze duzo czasu, by poczekac na pod gatem. Sadzac po ilosci pasazerow przed bramka tego dnia Airbus A320 bedzie wypelniony po brzegi. Boarding rozpoczyna sie punktualnie i zajmuje moje miejsce 9F, jest tak jak lubie, czyli po prawej stronie i przy oknie. Miejsce 9D przy przejsciu zajmuje wyfiokowana dama bedaca wierna kopia wlascicielki Pusi z komedii Galimatias, czyli Kogel Mogel II. Laskawie przepuszcza mnie na moje miejsce, pozniej do srodka wchodzi jeszcze pan w srednim wieku lecacy w towarzystwie corki, ktora ma miejsce po drugiej stronie i z ich rozmowy wynika, ze chca siedziec obok siebie. Pan pyta sie tej damy, czy moze zamienic sie miejscami, ale pani kategorycznie odmawia, bo ona moze siedziec tylko przy przejsciu i syn mieszkajacy w UK specjalnie wybral dla niej to miejsce. Juz czekam, az ja zostane poproszony o zamiane miejsc, ale pan mowi do corki, ze ona jako kobieta powinna mnie poprosic o udostepnienie miejsca, co jednak na szczescie nie nastepuje. Tym razem odmowilbym, bo mnie bardzo zalezy na tym, by podczas lotu moc obserwowac to, co widac za oknem. Zwlaszcza po ostatnich niefortunnych doswiadczeniach podczas lotu powrotnego z Bejrutu, kiedy to zostalem usadowiony w ostatnim rzedzie, ktorego bardzo, ale to bardzo nie lubie. Tymczasem wywiazuje sie mala sprzeczka miedzy dystyngowana paniusia a panem, ktore wlozyl swoj bagaz podreczny do polki i przypadkowo zagniotl zakiet szanownej pasazerki. Odzywa sie jej prawdziwa natura, kobieta nie przebiera w slowach, wyzywa czlowieka od burakow, mowi mu, ze pewnie leci kleic pape do Anglii i grozi, ze wezwie policje :D Uff,  przez chwile robi sie goraco...
Zaloga na pokladzie to same starsze sympatyczne Brytyjki, poniewaz samolot jest wyposazony w wysuwane monitory, to intruktaz bezpieczenstwa pokazywany jest w formie filmu. Dosc dlugo kolujemy do progu pasa i wreszcie wzbijamy sie w powietrze, mimo chmur jestem w stanie rozroznic topografie Warszawy, bardzo lubie podziwiac panorame stolicy z lotu ptaka. Po kilku minutach lagodnego wznoszenia kapitan wylacza sygnalizacje zapiecia pasow a na ekranikach pokazuja sie mapki ilustrujace trase lotu wraz z uaktualnianymi na zywo parametrami, takich bajerow brakuje mi we flocie PLL LOT. Niebawem rozpoczyna sie serwis, stewardessy rozdaja pyszne kanapki oraz napoje, dawno nie jadlem tak dobrego posilku na pokladzie, mimo ze to tylko sandwich. Po posilku oddaje sie lekturze magazynu pokladowego British Airways, obrazkow duzo, ale tresci malo, wiec calkiem szybko udaje mi sie przebrnac przez calosc, jak zawsze najbardziej interesuja mnie informacje dotyczace siatki polaczen. Widac wyraznie, ze jak kazda linia lotnicza takze i brytyjski przewoznik obsluguje polaczenia do swoich bylych kolonii czy terytoriow zaleznych (np. Wyspy Dziewicze). Czas uplywa szybko i rozpoczynamy znizanie do ladowania na lotnisku Heathrow, nad Anglia slonce, ale okolice Londynu osnute grubymi chmurami i wiele nie widac. Sam manewr ladowania przebiega sprawnie i bez zbednych turbulencji, po kilku minutach jestem juz u Krolowej Elzbiety II i podazam za znakami kierujacymi mnie do Terminalu 5, z ktorego bede odlatywal do Las Vegas. Jak mniemam, zadzialala tutaj psychologia tlumu, bo za mna podaza takze dystyngowana paniusia z miejsca 9D i czeka na autobus transferowy. Nawiazuje rozmowe z inna pasazerka i dopiero ktos stojacy nieopodal wyprowadza ja z bledu, ze do wyjscia i po odbior bagazy trzeba sie wrocic i udac w inna czesc budynku. :-P
Terminal 5 lotniska LHR to jeden wielki moloch, a ja lubie takie duze przestrzenie, tlok i ludzi o roznych kolorach skory z roznych kregow kulturowych, ktorzy mieszaja sie ze soba na malej powierzchni, wtedy czuje sie tak kosmopolitycznie. W oczekiwaniu na moj lot do Las Vegas zatapiam sie w lekturze kolejnej ksiaki Henninga Mankella pt. Zapora, w kawiarni pret-a-manger zamawiam kawe i kanapke i czas uplywa mi calkiem szybko. Na wyswietlaczu pojawia sie w koncu informacja, ze moj wylot bedzie z czesci B Terminala 5, do ktorej to udaje sie specjalnym pociagiem. Tam podstawione pod rekawy czekaja same duze maszyny British Airways, a na plycie lotniska widze samolot przewoznika w zlotych barwach. Powoli pod gatem do Las Vegas zaczynaja pojawiac sie kolejni pasazerowie, zdecydowana wiekszosc stanowia Wlosi i Hiszpanie, sa tez oczywiscie Brytyjczycy oraz nieco Amerykanow wracajacych do ojczyzny. Na poczatku na poklad Boeinga 747-400 zapraszani sa pasazerowie klasy biznes oraz osoby podrozujace z malymi dziecmi, pozniej osoby zajmujace miejsca w tylnych rzedach klasy ekonomicznej a na sam koniec podrozni siedzacy z przodu. Miejsce 23H przy oknie juz na mnie czeka, okazuje sie, ze przede mna siedzi wielopokoleniowa jak to zwykle bywa dosc glosna wloska rodzina, takze na poczatku jestem zmuszony wysluchiwac ich burzliwych dyskusji na temat usadzenia i zamiany miejsc, ale wreszcie udaje im sie jakos rozkokosic na fotelach. Zaloga oraz kapitan informuja, ze lot potrwa okolo 10 godzin, start lekko sie opoznia, bo kolejka samolotow jest dluga, ale najwidoczniej jest to wliczone w czas lotu, bo w Las Vegas przyziemiamy o czasie. Na temat samego lotu nie moge nic zlego powiedziec, tym razem zaloga jest bardzo mloda i takze bardzo mila i pomocna, na wstepie rozdaja deklaracje celne dotyczace wjazdu do USA, pozniej serwowane sa napoje, a ok. godzinie po starcie rozpoczyna sie obiad, zamawiam jak zazwyczaj danie wegetarianskie, a na deser racze sie Jackiem Danielsem. Sam lot mija bardzo spokojnie, po drodze ani razu nie wpadamy w turbulencje, moge wyciagnac nogi, poniewaz miejsce posrodku jest wolne. Jedyne na co moge ponarzekac, to niesprawny system rozrywki pokladowej, po okolo 2 godzinach lotu przestal on dzialac i restart nie pomagol, wobec czego musialem zadowolic sie jedynie mapka z trasa samolotu. Ladowanie w Las Vegas to marzenie, juz podczas znizania z daleka widac lune pulsujacych kolorowych swiatel, a w miare zblizania sie samolotu do lotniska McCarran mozna dokladnie przyjrzec sie hotelom tonacym w blasku neonow. Widac dokladnie piramide ze Sfinskem, Wieze Eiffla czy rzymskie koloseum,  nie jestesmy jednak w muzeum miniatur a w Las Vegas na pustyni Mojave, ale nie jest to w zaden sposob fatamorgana. Po wyladowaniu kontrola immigration jak nigdy przebiega bardzo zgrabnie, ale to pewnie dlatego, ze oprocz lotu Brtisih Airways nic ma zadnego innego przylotu z zagranicy. Rutynowe pytania, badanie odciskow palcow, siatkowki oka i witaj Ameryko! Dosc dlugo czekam na swoja walizke, ale wreszcie wylania sie i ona; oddaje stosowny formularz u celnika i swobodnie opuszczam strefe przylotow. Welcome to the USA! Na miejscu dochodzi godzina 20 czasu lokalnego, jest 9 godzin roznicy miedzy Las Vegas a Polska. Wydawaloby sie, ze bede po podrozy bardzo zmeczony i senny, ale w takich chwilach chyba jakas adrenalina i hormony szczescia biora w gore i odnajduje w sobie duze poklady energii. Zmieniam terminal – miedzy terminalami 1 i 3 co kilka minut kursuje darmowy autobus wahadlowy. Aby dotrzec do centrum mamy do wyboru kilka opcji, ja decyduje sie na autobus numer, ktorego trasa przebiega w poblizu mojego hotelu. Po wejsciu do autobusu chce kupic bilet u kierowcy, ale okazuje sie, ze banknot 20-dolarowy jest zbyt duzy, a automat umieszczony w autobusie obok kierowcy nie przyjmuje wiekszych nominalow i nie wydaje reszty. Wobec tego musze  sie wycofac, wejsc do terminala, gdzie rozmieniam pieniadze kupujac wode mineralna oraz widokowki. Oczywiscie autobus juz odjechal, musze poczekac 30 minut na kolejny kurs, ale nie czuje zmeczenia i dzielnie czekam na przyjazd pojazdu. Autobusy w Las Vegas przypominaja te kursujace po Miami, jest po godzinie 21 i pasazerow nie ma zbyt wielu. Kolejne przystanki sa zapowiadane przez glos spikera, sa tez zamontowane tablice, na ktorych pojawiaja sie nazwy kolejnych przystankow. Ciezko mi precyzyjnie okreslic, na ktorych z nich mam wysiasc, okazuje sie, ze wysiadlem o 1 przystanek wczesniej, ale luna kolorowego swiatla prowadza mnie do hotelu Circu Circus, gdzie spedzam kolejne 2 dni.
Pobyt w Las Vegas uplywa mi bardzo milo, pogoda jest przednia, slonce swieci, korzystam z dobrodziejstw basenu, czytam amerykanska prace i delektuje sie kawa w Starbucskie. Podziwiam potezne hotele i kasyna oraz spacerowiczow przechadzajacych sie po Las Vegas Boulevard, tym razem dominuje Amerykanie, musze powiedziec, ze pierwszy raz w zyciu widzialem naprawde otyle osoby, czesc z nich jezdzila na specjalnych wozkach/motorkach. Ukoronowaniem mojego pobytu w Las Vegas byl koncert Britney Spears w przybytku Axis w resorcie Planet Hollywood. W środowy wieczór kilka po godzinie 19:30 dotarłem do miejsca, w którym odbywało się show. Kiedy już udało mi się przebrnąć przez świątynię hazardu mogłem wejść do części dla osób oczekujących na koncert Britney. Główne drzwi otwierano o godzinie 20:00, sam występ miał rozpocząć się o godzinie 21:00. Scena miała kształt półkola, poszczególne wejścia były bardzo dobrze oznaczone i nie było żadnego tłumu. Mając w pamięci dantejskie sceny z koncertu Madonny na Bemowie byłem w szoku, że tutaj show może wyglądać tak kulturalnie, bez żadnych przepychanek. Goście oczekujący na spektakl mogą skorzystać z popcorn baru, który serwował także drinki. Wnętrze było kolorowe, podświetlane rozmaitymi barwami a na ekranach na ścianach prezentowane były fragmenty teledysków gwiazdy wieczoru. Zająłem moje miejsce i rozpoczęło się odliczanie. Bardzo zaskoczył mnie fakt, że wśród publiczności przeważały emerytowane małżeństwa bądź rodziny z dziećmi, do tej pory byłem przekonany, że grupa odbiorców artystki jest zupełnie inna, ale pewnie aspekt finansowy także odrywa spore znaczenie. Gdyby to było standardowy koncert podczas trasy, kiedy odwiedza się różne miasta, to z pewnością znalazłoby się na miejscu dużo więcej oddanych fanów, a nie łudźmy się, że wiele osób z Polski poleci do Vegas, by spełnić swoją fanaberię i zobaczyć show na żywo. Kilka minut po godzinie 21 światła zgasły, z głośników rozległa się zapowiedź nadejścia księżniczki popu, za kurtyną ukazała się zjeżdżająca w dół kula, w której umieszczona była Britney a w tle rozbrzmiały pierwsze takty jej najnowszego przeboju Work Bitch, w USA sprytnie ocenzurowanego. Kiedy po tylu ładnych latach zobaczyłem moją ulubienicę na żywo, nogi miałem jak z waty, ale dzielnie trzymałem formę, tańczyłem i śpiewałem w rytm jej największych hitów, to była przebojowa noc, oby więcej takich pozytywnych muzycznych wibracji.
W czwartkowy poranek po emocjach środowego wieczoru nie było łatwo dojść do siebie, ale poranek przy basenie skutecznie mnie rozbudził, a upalne słońce dało energię na długi dzień spędzony na przemierzaniu Las Vegas wzdłuż i wszerz. Późnym wieczorem żegnałem już tą oazę na pustyni Mojave i linią Air Canada Rouge odlatywałem do kanadyjskiego Montrealu we francuskojęzycznej prowincji Quebec. Po godzinie 20 byłem już na lotnisku im McCarana i mogłem odprawić się na mój lot, równocześnie z moim lotem do YUL odprawiany jest także lot do Toronto (YYZ), można skorzystać z automatów, które wydrukują nie tylko karty pokładowe, ale także zawieszki bagażowe. Tak jak linie amerykańskie na lotach krajowych także i w tym wypadku musiałem dopłacić 25 USD za bagaż rejestrowany, płatności można dokonać kartą w automacie podczas odprawy i  jest to bardzo wygodna forma uregulowania należności. Jak podejrzewałem karty pokładowe do marny czarno-biały skrawek papieru, Tagi bagażowe również wyglądają bardzo ubogo, trzyliterowy kod jest mało widoczny a o zielonych paskach na krawędziach mogę zapomnieć. Cóż, w Stanach panuje zupełnie inna kultura latania, dla nich jest to bardzo powszechne i nie przywiązują wagi do takich rzeczy. Po kontroli paszportowej oraz przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa oczekuję na odlot mojego Airbusa A320 w barwach liścia klonowego. Boarding rozpoczyna się planowo i co ciekawe jest prowadzony w dwóch językach, po angielsku oraz po francusku, co bardzo mi się podoba. Personel pokładowy również komunikuje się dwujęzycznie z pasażerami, tym razem stewardessy są bardzo młode, mają na oryginalnie skrojone kapelusze a ich uniformy zupełnie nie przypominają poważnych garsonek czy kostiumów, jeszcze bardziej na luzie prezentowała się załoga linii Virgin America, kiedy to we wrześniu 2010 roku leciał z nowojorskiego lotniska JFK do Los Angeles. Po zajęciu miejsc nastąpiła tradycyjna instrukcja bezpieczeństwa i błyskawicznie wystartowaliśmy w trwający 5 godzin lot LAS-YUL.
Start bardzo lagodny, po chwili moge upajac sie widokami nocnego Las Vegas, po raz ostatni moge podziwiac to niezwykle miasto z lotu ptaka, mam tradycyjnie miejsce przy oknie. Pogoda jest piekna, co jakis czas mijamy rozswietlone pola, niestety w samolocie nie ma wyswietlaczy pokazujacych aktualna mape, wiec nie jestem w stanie okreslic, jakie miasta mijamy. Poniewaz lot obslugiwany jest przez tania spolke corke linii Air Canada Rouge, wiec na pokladzie nie ma darmowych posilkow, ale stewardessy roznosza darmowe zimne napoje kilka razy podczas lotu. Po ponad 4 godzinach lotu w oddali pokazuje sie rozowe wschodzace slonce a w dole widac bardzo rozlegly Montreal i potezna rzeke. Spokojnie ladujemy na lotnisku w stolicy francuskojezycznej prowincji Quebec, na plycie lotniska przewazaja samoloty Air Canada. Po wyjsciu z samolotu trzeba udac sie do kontroli paszportowej, o tej porze nie ma zadnych kolejek, zwlaszcza ze wiekszosc pasazerow mojego lotu stanowili Kanadyjczycy, dla ktorych jest osobna kolejka. Pan za okienkiem zadaje podstawowe pytania o dlugosc pobytu, cel wyjazdu i miejsce pracy, po czym wbija pieczatke i przechodze odebrac bagaz, tym razem nie musze dlugo czekac na walizke, oddaje jeszcze deklaracje celna tuz przed wyjsciem i bienvenue au Canada. Jest bardzo wczesna pora, po nocnym locie czuje sie troszke zmeczony, wjezdzam schodami ruchomymi na poziom odlotow i tam znajduje kawiarnie, gdzie zamawiam bajgla oraz kawe z mlekiem, czas sie dobrze obudzic, jest kilka minut po 7 rano, 3 godziny roznicy do Las Vegas. Nad miastem wisza ciemne chmury, jest zimno i wietrznie, ale takiej wlasnie pogody spodziewalem sie w kraju liscia klonowego. Ciesze sie, ze znowu mam mozliwosc rozmawiania po francusku. Przegladam moje notatki dotyczace wycieczki, pobieram darmowa mapke Montrealu z punktu informacji turystycznej na lotnisku i w automacie kupuje calodzienny bilet na wszystkie linie komunikacji miejskiej. Tuz przed terminalem zatrzymuje sie autobus 787 laczacy port lotniczy Montreal Trudeau ze scislym centrum miasta, podroz do miasta trwa ok. 40 minut, sa poranne korki, wiec warto to uwzglednic. W autobusie bardzo zroznicowani etniczo pasazerowie, lubie takie towarzystwo. Akurat kiedy wjezdzamy do miasta, zza chmur wychodzi slonce, wiec humor dopisuje. Moj hotel znajduje sie nieopodal dworca autobusowego w centrum Montrealu i po kilku minutach jestem na miejscu a recepjonistka wloskiego pochodzenia oznajmia, ze moj pokoj bedzie gotowy za niecaly kwadrans; bardzo mila niespodzianka. Po okolo 15 minutach oczekiwania udaje sie do mojego pokoju, rozpakowuje sie i biore cieply orzezwiajacy prysznic, ubieram sie cieplej, by sprostac zmiennej pogodzie i wychodze na zewnatrz. Montreal wydaje mi sie byc takim miksem miedzy Paryzem a Nowym Jorkiem, oprocz wiezowcow w stylu Manhattanu w centrum znajduja sie male malownicze domki i kamieniczki. Tak sie sklada, ze w poblizu zlokalizowane jest centrum handlowe, znajduje tam takze punkt pocztowy a na przeciwko znajduje sie McDonald’s, gdzie zamawiam sniadaniowe burito. Po posilku czas na wyprawe na stare miasto, dokad udaje sie metrem. Wagoniki sa cale srebrne i przypominaja metro w Nowym Jorku, ale stacje sa znacznie ladniejsze niz te w NYC. Wysiadam w centrum i podazam za tlumem na reprezentacyjna ulice Montrealu, po drodze mijam kopie katedry Notre Dame, z moich obserwacji wynika, ze praktycznie kazdy na ulicy w Kanadzie pije kawe na wynos, nic dziwnego, bo przezywajacy wiatr daje sie we znaki. Z centrum udaje sie w kierunku portu, mijam zabytkowe waskie uliczki z budynkami z czerwonej cegly, wyglada to niezwykle uroczo. Port wyglada na dosc opuszczony, nad woda znajduje sie kilka pomostow, w drewnianych budynkach mozna ogrzac sie w kawiarniach. W drodze powrotnej zatrzymuje sie w jednej z kawiarni, by sprobowac cappuccino z syropem klonowym, czyli kanadyjskiej specjalnosci. W centrum handlowym zaglebiam sie w supermarkecie, roznorodnosc towarow sprawia, ze mieni mi sie w oczach, czego tam nie ma, sa np. Ciasteczka Oreo z nadzieniem mietowym, chipsy Lay’s o smaku cynamonowym a takze najrozniejsze rodzaje gotowych polproduktow do odgrzania czy przygotowania. Slinka cieknie. Teraz juz czas odpoczac, bo w nocy dzielnie uskutecznialem clubbing, a dobrze sie zlozylo, ze dzielnica rozrywkowa znajdowala sie w bezposredniej bliskosci mojego hotelu.
Rano po skromnym sniadaniu w hotelu podjezdzam metrem do dworca kolejowego, w poblizu ktorego znajduje sie przystanek Mega Busa. W poczekalni mozna skorzystac z darmowego wifi, na pokladzie autokarow takze jest dostepna ta usluga, ale podczas mojego kursu lacze praktycznie nie dzialalo. Okolo kwadrans przed odjazdem autokaru kierowcy wpuszczaja pasazerow do autobusu, wyglada niemal identycznie jak Polski Bus. Ludzi jak na poranek calkiem sporo, droga do Toronto biegnie autostrada, zza okien widac jedynie pola i lasy, dopiero na ok. 30 minut przed wjazdem do stolicy prowincji Ontario na horyzoncie pojawiaja sie bloki i wiezowce a w oddali majaczy CN Tower – wieza telewizyjna i chyba najbardziej rozpoznawalny budynek w miescie. W sobotnie popoludnie pogoda takze nie jest zbytnio zachecajaca do spacerow, nadal jest zimno i wietrznie, ale na szczescie dotarcie do hostelu nie zajmuje mi duzo czasu. Architektura w Toronto jest juz inna niz w Montrealu, zdecydowanie bardziej angielska niz francuska, w starszej czesci srodmiescia zabudowa jest niska, w poblizu wody do gory pna sie wiezowce. Mieszkam na Church Street, nieopodal znajduje sie dzielnica udekorowana teczowymi flagami, pasy na jezdni takze sa w kolorach teczy, jakos nie moge sobie wyobrazic takich obrazko w Polsce. Z mapka w dloni docieram do glownego dworca kolejowego, skad juz rzut beretem do wspomnianej wiezy telewizyjnej. Wedlug mnie jest ludzaca podobna do wiezy, ktora stoi w Berlinie na Alexanderplatz. W jej poblizu mozna zwiedzic muzeum kolejnictwa, stare kanadyjskie lokomotywy i wagony pociagow towarowych wystawione sa na powietrzu i mozna je ogladac za darmo. Robi sie ciemno, a szklane wiezowce iluminuja intensywne swiatlo, rozgwiezdzone niebo nad Toronto wyglada bardzo malowniczo, jak wiadomo uwielbiam takie nowoczesne metropolie, zatem i tam czuje sie dobrze. Po drodze obowiazkowa wizyta w Starbucks Coffee oraz w McDonald’s i czas odpoczac, bo pozniej czeka mnie impreza we FLY YYZ.
W
niedzielny poranek po smacznym sniadanku ruszam w miasto, pogoda sie zdecydowanie poprawila, mimo ze nadal jest zimno, to swieci piekne jesienne slonce i moge cieszyc sie panorama miasta w cieplych  kolorowych barwach. Czas szybko uplywa i po poludniu zbieram sie juz na lotnisko, najpierw czeka mnie przejazdzka metrem z przesiadka do stacji Kipling Station a stamtad autobus Express Rocket zawozi mnie na lotnisko. Stanowisko odprawy linii British Airways jest juz otwarte, wczesniej dostalem informacje mailowa od linii, ze samolot bedzie opozniony o ponad 3 godziny z powodu poznego przylotu do Toronto. W Londynie mam na przesiadke bardzo duzo czasu, wiec opoznienie nie stanowi dla mnie problemu, a dodatkowo staje sie posiadaczem vouchera o wartosci 10 CAD z racji opoznienia. Na lotnisku maja mojego ulubionego Starbucksa, gdzie moge przed dlugim lotem zrelaksowac sie przy Chai Tea Latte, jagododziance i popcornie. W koncu okolo godz. 21 zostajemy kolejno zapraszani na poklad Dreamlinera, dla mnie bedzie to pierwszy lot Boeingiem 787. Po wejsciu do samolotu od razu widac, ze maszyna jest nowa i swieza. Mam wiecej miejsca na nogi a najwieksza atrakcje stanowia duze okna, ktore nie posiadaja tradycynych plastikowych zaslonek, ale maja guzik, za pomoca ktorego mozna zmieniac zaciemnienie i kolor szyby, co za bajer! System rozrywki elektronicznej takze bogaty i nie zacina sie tak, jak podczas lotu do Las Vegas, niestety przyslowie „nie chwal dnia przed zachodem” jest prawdziwie, bo po okolo 2 godzinach lotu, kiedy juz zjadlem obiad i chcialem obejrzec sobie odcinek serialu kryminalnego o komisarzu Wallanderze okazalo sie, ze system sie zacial i dzialala tylko mapka oraz plyta Madonny The Immaculate Collection, ktora mialem uruchomiona chwile po starcie. Moja uwage zwrocila bardzo wiekowa zaloga pokladowa, na moje oko wszyscy byli miedzy 50. a 60. rokiem zycia. Pomyslalem sobie, ze to ze wzgledu na fakt, ze zaloga jest doswiadczona a samolot dosc czesto ulegal usterkom technicznym. Na szczescie podczas mojego nocnego rejsu do Londynu nic takiego nie mialo miejsca, start maszyny bardzo lagodny (w przeciwienstwie do lotu do LAS, kiedy to wyraznie slyszalem wszystkie trzaski), lekkie turbulencje pojawily sie tylko w rejonie Irlandii, a caly lot trwal okolo 6 godzin. Jedzonko na pokladzie bylo bardzo smaczne, pozniej udalo mi sie nawet zapasc w lekki sen, byc moze moj organizm juz przyzwyczail sie do latania. Nad ranem podano sniadanie, ten lot byl krotszy, wiec i posilek duzo skromniejszy, bo tylko muffin oraz jogurt, ale dobre i to, zawsze mozna nieco zaspokoic glod. Nad Londynem piekna pogoda, z okien samolotu podziwiam brytyjska stolice, ladujemy na Heathrow i udaje sie do swojego terminala 3, gdzie korzystam z wygodnych foteli, na ktorych moge sobie zdrzemnac i poczekac w spokoju na kolejne polaczenie do Warszawy. Wokol mnie korytarze lotniska przemierzaja ludzie z calego swiata, ale jestem tak zmeczony, ze na kilka godzin zasypiam z bagazem podrecznym na kolanach.
Co jakis czas przebudzalem sie ze snu i sprawdzalem godzine, by ze zmeczenia przypadkiem nie przespac lotu. Numer gate mojego lotu do Warszawy wyswietla sie dopiero na okolo 30 minut przed odlotem, tuz przed rozpoczeciem boardingu. Tak sie sklada, ze obok Airbusa A320, ktorym polece do Polski, zaparkowane sa dwa najwieksze pasazerskie samoloty swiata Airbus A380, trwa boarding na lot linii Quantas do Melbourne (via DXB) oraz na lot linii Emirates do Dubaju. Australia jest caly czas numerem jeden na mojej liscie miejsc wartych zobaczenia, mam nadzieje, ze w nadchodzacym roku uda mi sie spelnic kolejne marzenie. Load factor na moim locie takze bardzo dobry, BA na polaczeniach z i do Polski nie moga narzekac na brak pasazerow, ale mysle, ze jest to spowodowane faktem, ze na tej trasie oferuja tylko 2 loty dziennie. Biore ze stojaka gazetke Time, bym podczas lotu mial sie czym zajac. Tym razem zaloga jest mieszana i w srednim wieku, mimo natloku pasazerow boarding przebiega sprawnie i o czasie ruszamy z Heathrow, a na ekranie mozna sledzic parametry lotu. Wkrotce po osiagnieciu wysokosci przelotowej rozpoczyna sie serwis, po raz kolejny mam okazje wgryzac sie w niezwykle smaczna kanapke. Ladowanie nastepuje o czasie, stolice Polski spowija warstwa chmur deszczowych, typowa jesienna szaruga. Dobry wieczor, Warszawo, witam po przerwie!         


I'm in Miami Beach... / 19.09.2013 - 22.09.2013



Startujemy do Miami Beach! Czas na tak długo wyczekiwaną wyprawę za Atlantyk, już od dawna odliczałem dni do rozpoczęcia mojej trzeciej podróży do USA. Stany Zjednoczone urzekły mnie już za pierwszym razem podczas podróży z Księżniczką Martą, kiedy to zwiedzaliśmy NYC i LA. Rok później mieliśmy w planach wspólną wyprawę do Miami i San Francisco, ale tak się niefortunnie złożyło, że poleciałem sam jedynie do Kalifornii, więc teraz nadszedł wreszcie czas, by nadrobić zaległości.
W czwartkowy poranek podjeżdżam taxi na Lotnisko Chopina w Warszawie, po raptem dwóch godzinach snu i wcześniejszych sześciu godzinach jazdy Polskim Busem z Wrocławia do stolicy z pewnością ledwo stałbym na nogach, ale adrenalina związana z lotem jest tak duża, że siły nie opuszczają mnie przez cały dzień. Cieszę się bardzo na tą podróż –  na trasie Frankfurt – Miami odbędzie się bowiem mój 100. lot – to robi wrażenie ;) Wydaje mi się, że latać zacząłem tak niedawno, ale czas szybko leci i z łezką w oku wspominam mój pierwszy lot z siostrą z warszawskiej Etiudy do Wiednia nieistniejącą już linią Sky Europe. Teraz korzystając z uprzejmości mojego pracodawcy mam dostęp do biletów zniżkowych różnych przewoźników, najlepsze połączenie, które znalazłem było wykonywane przez niemiecką Lufthansę, na powrót do mojego ulubionego Berlina wybrałem linię airberlin. Najbardziej stresującym momentem w całej podróży jest odprawa biletowo-bagażowa. Ponieważ posiadam bilet typu stand by, to właśnie na stanowisku check in tak naprawdę dowiem się, czy na pokładach obu maszyn jest wystarczająco miejsca, bym mógł polecieć na słoneczną Florydę. Ale jak mawia klasyk (czyt. Weronika Marczuk-Pazura, o przepraszam, już nie Pazura :-P): „Kto nie ryzykuje, nie pije szampana”. Na szczęście wszystko przebiega sprawnie, pani nakleja na walizkę kod MIA via FRA i wydaje dwie karty pokładowe, więc jestem już uspokojony. Wyjątkowo mam towarzysza podróży – udało mi się namówić na wyjazd mojego dobrego kolegę Rafała, tryb lotniskowy Anji Rubik mi nie grozi. Po odprawie czas na kontrolę bezpieczeństwa. Z powodu przebudowy starego terminala na Okęciu ruch w nowej części lotniska jest wzmożony, ale pracownicy ochrony pracują w szybkim tempie, jak nigdy otwarte są wszystkie bramki do kontroli bezpieczeństwa, dzięki czemu cała ta procedura przebiega sprawnie i już po chwili możemy udać się do gate’u numer 8, skąd do Frankfurtu odlecimy Airbusem A319. Pod bramką nie ma jeszcze zbyt wielu pasażerów, można spokojnie usiąść i przeanalizować plan wypadu do Miami. U mnie jest on wyjątkowo intensywny, bo wracam do Europy już po 3 dniach. U mnie jak zwykle ekspresowo, ponieważ mam jeszcze w niedalekiej przyszłości zaplanowane dwa wyjazdy i potrzebuję na nie dni urlopowych. Powoli zbliża się czas boardingu, najpierw do samolotu obsługa wprowadza starszą lady na wózku, a później miejsca zajmują pasażerowie klasy biznes. Mam przyjemność podróżować dwa rzędy za klasą biznes, miejsce przy przejściu, więc niestety przez okno nic nie zobaczę, ale za to będę miał więcej przestrzeni na nogi. Przy wejściu na pokład zaopatruję się w niemiecką prasę, czymś trzeba się zająć podczas lotu ;) Pasażerowie klasy biznes na pierwszy rzut oka wydają się niesamowicie niedostępni, sztywni i nieuprzejmi, ale w klasie ekonomicznej nie jest o wiele lepiej. Dużo starszych Niemców w garniturach oraz kilka starszych niemieckich małżeństw, Polacy na pokładzie stanowią mniejszość. Zastanawia mnie fakt, że samolot jest całkiem mocno wypełniony a niecały tydzień wcześniej było jeszcze ponad 40 wolnych miejsc w systemie rezerwacyjnym LH. Widać duża część podróżnych decyduje się na lot w ostatniej chwili.
Zaczyna się zapowiedź załogi i instruktaż dotyczący bezpieczeństwa w trakcie lotu, cabin crew na locie WAW-FRA nie zachwyca pod żadnym względem, obsługa jest dość przeciętna. Krótko po osiągnięciu wysokości przelotowej załoga serwuje ciepłe i zimne napoje a chwilę później jogurt z muesli. Identyczny niemal posiłek (różnią się tylko logo i kolory na opakowaniu) można zjeść w restauracji McDonald’s w ramach menu śniadaniowego – opakowanie i firma produkująca jogurt jest taka sama.  To taka mała ciekawostka dla fanów Maca :-P
Punktualnie przyziemiamy na jednym z największych lotnisk w Europie. Dość długo kołujemy po pasie, aż wreszcie maszyna zatrzymuje się na pozycji parkingowej i przez rękaw można opuścić samolot. Jesteśmy w terminalu 1A, trzeba przedostać się do części 1Z, okazuje się, że jest całkiem blisko, jeszcze tylko kontrola paszportowa i jesteśmy. Ta część terminala jest zdecydowanie bardziej nowoczesna, przy rękawach stoją największe egzemplarze floty Lufthansy, u sufitu wiszą duże telebimy informujące o aktualnych lotach, odległości są znaczne i w przemieszczaniu się podróżnych pomagają ruchome chodniki. Kiedy docieramy pod naszą bramkę, stoi już pod nią dość duża kolejka. Jako pasażer stand by nie mam wydrukowanego miejsca na mojej karcie pokładowej na lot FRA-MIA, podpytuję panią z help desku i dowiaduję się, że na monitorze będzie wyświetlona lista oczekujących na lot wraz z przydzielonymi im miejscami. Niestety, takie są już „przywileje” pasażera lecącego jako stand by, pocieszam się myślą o tym, że za lot zapłaciłem znacznie mniej niż za tradycyjny bilet. Moje nazwisko pojawia się na liście, trochę trwa, zanim komputer wygeneruje miejsca dla wszystkich z listy rezerwowej, bo osób oczekujących jest ku mojemu zaskoczeniu aż 15. Pasażerowie już wchodzą na pokład, kolejka szybko się przesuwa i po sprawdzeniu miejsca dołączam do mojego kompana podróży. Bramka po zeskanowaniu kodu na karcie pokładowej otwiera się i odbieram wydruk z numerem miejsca 18 H. Przed wejściem do rękawa tworzy się mały korek i oto po kilku minutach wita nas nowy Boeing 747-800 o nazwie „Potsdam”. Samolot wygląda bardzo świeżo, dla nieco mniej wtajemniczonych czytelników dodam, że jest to najdłuższy samolot pasażerski świata. Robi wrażenie! Tym razem obsługa zdecydowanie bardziej uprzejma, uśmiechnięta, młodsza, od razu na pokładzie wytwarza się miła atmosfera. Okazuje się, że w ostatniej chwili nastąpiła zamiana miejsc, na moim miejscu siedzi już inny pasażer i wręcza mi moją wydrukowaną kartę pokładową z nowym numerem miejsca 38 H. Żegnam się z Rafałem, który zajmuje miejsce 30 K przy oknie i zmierzam ku mojemu fotelowi. Przypadło mi ponownie miejsce przy przejściu, co przy długim prawie 10-godzinnym locie ma duże znaczenie. Na miejscu czeka już na mnie poduszka i kocyk, chwilę później dostaję słuchawki do systemu rozrywki i mogę zająć się multimediami na ekranie dotykowym przede mną. Następuje tradycyjna safety demo (moja ulubiona część lotu), kontrola kabiny przez personel i ogromny samolot niczym piórko odrywa się od pasa startowego. Kocham to uczucie!
Chwilę po starcie pilot odzywa się z kokpitu, wita wszystkich podróżnych i podaje podstawowe informacje dotyczące lotu. Co istotne, wszystkie parametry a także aktualne położenie maszyny można śledzić w panelu umieszczonym w poprzedzającym fotelu, jest to bowiem integralna część systemu rozrywki oferowanego przez Lufthansę. Wybór filmów, programów i muzyki jest bardzo szeroki, można nadrobić zaległości kinowe, co też zrobiłem po smacznym obiedzie. Krótko po wzbiciu się Boeinga 747 w powietrze personel rozdał przekąski oraz zimne napoje, około godzinę po starcie zaczęto serwować obiad – do wyboru było danie z ryżem i kurczakiem oraz ravioli, na które jako pasjonat kuchni włoskiej się zdecydowałem. Jedzenie na pokładzie bardzo smaczne, oprócz dania głównego była też bułeczka, masło, serek camembert, sałatka w sosie vinegret, a na deser ciasto i słodka czekoladka z żurawiem – logo Lufthansy. Po posiłku podano kawę i herbatę i nastąpiła boska chwila dekadencji. Samolot dotarł już nad Atlantyk, turbulencje nie wystąpiły, cały lot był bardzo spokojny i przyjemny. W przejściu między poszczególnymi częściami kabiny można było skorzystać z drink baru, razem z Rafałem poprosiliśmy stewardessę o kawę i ucięliśmy sobie nieco dłuższą pogawędkę w przejściu, bo przez cały lot siedzieliśmy oddzielnie, a jako fani latania musieliśmy podzielić się wrażeniami. To był pierwszy lot mojego kolegi przez Atlantyk, dla mnie była to zaś setna podniebna podróż, zatem emocje były bardzo pozytywne. Udało mi się nieco przejrzeć prasę a także obejrzeć dwa filmy „Nocny pociąg do Lizbony” oraz trzecią część „Kac Vegas”. Powiem szczerze, że bardzo sceptycznie podchodziłem do drugiego tytułu, ale okazało się, że niesamowicie mnie wciągnął, już wiem, gdzie kolejny raz polecę do USA…
Tymczasem po drugim posiłku (do wyboru kiełbaska z kapustą lub makaron w sosie pomidorowym – wiadomo, którą opcję wybrałem.) kapitan zniża lot i powoli podchodzimy do lądowania w Miami. Siedzę przy przejściu po prawej stronie, zatem nie mam dobrej widoczności. Łagodnie dotykamy pasa i wita nas już Miami. Przy wyjściu z samolotu w rękawie czuć już gorące wilgotne powietrze, zupełnie inny klimat niż ten w Polsce, kiedy opuszczaliśmy Warszawę, padał deszcz, a tutaj słońce, czyste niebo i wszechobecne palmy. Idealnym miejscem na wakacje jest dla mnie połączenie dużego miasta z piaszczystą plażą – dlatego też Miami nie zawiodło moich oczekiwać. Pogoda dopisała przez cały pobyt, nie na darmo Floryda jest nazywana „Sunshine State”.
Teraz trzeba odstać swoje w niesamowicie długiej kolejce do kontroli paszportowej. Wygląda na to, że o tej samej porze lądowały jeszcze inne maszyny i mamy wysyp podróżnych. Po godzinie oczekiwania wreszcie zostaję wpuszczony na terytorium USA, urzędnik imigracyjny bardzo sympatyczny, pyta mnie skąd pochodzę, zauważa pieczątkę z ZEA, więc pyta, jak było w Dubaju i wbija stempel USA ważny na najbliższe pół roku. Cóż, mnie pozostają tylko 3 dni, ale zawsze to coś. Chwilę później przez kontrolę przechodzi Rafał i odbieramy nasze bagaże. Stoją bezpiecznie obok taśmociągu, wcześniej zdjęły je już służby porządkowej lotniska w Miami. Pamiętam, że podobnie długo czekałem w kolejce w Emiratach Arabskich, z tym, że na lotnisku w Abu Dhabi musiałem nieco szukać mojej walizki, bo także była zdjęta z taśmociągu i stała w grupie bagaży z Londynu (przylatywałem z Berlina). Jeszcze tylko cło, ale żeby nie było zbyt łatwo, to najpierw surowy czarnoskóry strażnik zaprasza nas do punktu prześwietlenia bagażu, kolejna kolejka i wreszcie przekraczamy granicę, uff… Welcome to Miami!
Szybką nadziemną kolejką Metromover udajemy się do wypożyczalni samochodu, gdzie czeka na nas zamówiony przez Rafała samochód. Na początku mamy nieco kłopotów z koordynacją nawigacji, ale po kilku przecznicach odnajdujemy właściwą trasę i zmierzamy do Sunny Isles Beach, gdzie czeka na nas mieszkanie w wysokim apartamentowcu. Do plaży nad oceanem jest raptem 5 minut drogi, tuż obok znajduje się kompleks sklepów, moja ulubiona kawiarnia Starbucks Coffee, jest McDonald’s oraz supermarket Wallgreens – żyć, nie umierać, lepiej być nie mogło. Ponieważ jet lag daje się we znaki, to po rozpakowaniu bagażu i toalecie odpływamy, budzi nas dopiero poranne słońce…
Komu  w drogę, temu czas – po sytym śniadaniu pakujemy manatki do samochodu i ruszamy w bezdroża do parku narodowego Everglades na spotkanie  dziewiczą przyrodą Florydy. Po wjechaniu na docelową drogę ruch nie jest wielki, każdy samochód porusza się identycznym tempem, jest płasko aż po horyzont a wokół drogi wiją się rowy i bagna, w których można spotkać krokodyle. Dwa razy na drodze widzimy rozjechane aligatory, niesamowity widok. Wstępujemy na moment do parku Everglades i ruszamy polną ścieżką, ale okazuje się, że trasa ma aż 10 kilometrów, a nasz czas jest ograniczony, zmierzamy zatem dalej w kierunku Zatoki Meksykańskiej. Po drodze przekąska w Subway’u i obowiązkowo McDonald’s, jak zawsze muszę skosztować kanapek, które są niedostępne w Polsce. Przy kolejnym wejściu do parku Everglades decydujemy się popłynąć łódką na bagna, akurat za 20 minut rusza kolejny kurs, przedtem wspinamy się jeszcze na wieżę widokową, która informuje nas, że do Zatoki Meksykańskiej zostały raptem 4 mile. Z góry ta część parku przypomina nieco naszą krainę Wielkich Jezior Mazurskich. Ponieważ na Florydzie pełnia sezonu dopiero się rozpocznie po święcie dziękczynienia, nie ma tutaj tłoku turystów i na motorówce jest około 10 osób. Kapitan pokazuje nam poszczególne punkty, wypływamy na wody Gulf of Mexico a po drodze obserwujemy wynurzające się nad powierzchnię wody delfiny. Zabawa gwarantowana! W baku jeszcze sporo benzyny, zatem docieramy do miasta Naples położonego tuż nad zatoką, słońce chyli się ku zachodowi a my po raz pierwszy mamy okazję nacieszyć się piaskiem Florydy. Wykupiliśmy jedynie 20 minut parkowania, więc pośpiesznie wracamy do samochodu, zdążyliśmy jeszcze wejść na piękne drewniane molo. Jest sobotni wieczór, dużo ludzi spaceruje nabrzeżem. Na nas już pora , czas wracać do Miami. Po drodze podziwiamy zachód słońca i przejeżdżamy przez letnią burzę. Na szczęście trwa bardzo krótko, przynajmniej nieco zmoczyła zakurzone auto. W Miami Beach już świecą wszystkie światła, neony rozświetlają krajobraz i podkreślają urok wieżowców oraz szerokie ulice. Przed nami jeszcze wizyta w supermarkecie, trzeba zaopatrzyć się w amerykańskie przysmaki, znowu cieszę się z przepysznych jogurtów Yoplait. Udaje mi się wypatrzeć halloweenową edycję batonika Snickers oraz M&M’s o smaku precelków – zacne! :)
Nadszedł czas na imprezę, w Miami Beach ciężko znaleźć wolne miejsce do zaparkowania, nieco kluczymy po centrum, ale w końcu udaje się nam zostawić auto niedaleko Collins Avenue. Zabawa na początku jak najbardziej w porządku, ale wkrótce parkiet się wyludnia i my także zbieramy się do domu. Jeszcze tylko wizyta w 7Eleven, trzeba w końcu kupić pamiątki i widokówki, no i przespacerować się na plażę nocą. W oddali migocą statki w porcie, pewnie są tam też wycieczkowce na Bahamy, bo to bardzo popularna forma rozrywki tutaj. Wreszcie przed 5 rano docieramy do naszej rezydencji, przed nami jak się okazuje tylko 3 godziny snu.
Wstajemy dość wcześnie niczym nakręceni i zbieramy się na krótką wycieczkę do największego centrum handlowego w okolicy Aventura Mall. Niestety, w The Body Shop nie dostaję arbuzowego płynu do kąpieli, ale potem nadchodzi pora na winow shopping – jest tutaj wszystko, czego dusza zapragnie, salon Louis Vuitton, Zegna, Armani, Gucci i inni projektanci ze światowej czołówki. Whoah…
Po zakupach czas na jedzenie, tym razem wybieramy Danny’s, sieć fastfood z obsługą kelnerską. Nie powiem, moje danie było naprawdę smaczne, mogę swobodnie polecić to miejsce. Popołudnie to czas na plażowanie, piasek jest biały, woda ciepła i przejrzysta, cień dają wieżowce wzdłuż Collins Avenue, boska nutka dekadencji. Chciałoby się, by ta chwila trwała wiecznie, ale niestety w niedzielę po południu odlatuję już do Berlina. Na szczęście naładowałem akumulatory na sobotniej imprezie. Ponieważ samochód już zwróciliśmy do wypożyczali, to do centrum udaliśmy się autobusem miejskim. Na dzień dobry trzeba do maszynki przy kierowcy wrzucić dwa dolary za przejazd, aby wysiąść trzeba chwycić za linkę umieszczoną w autobusie, wygląda to bardzo prymitywnie, ale z takim rozwiązaniem spotkałem się już w Los Angeles. Wygląda na to, że autobusami porusza się sama socjalna nizina i osoby niekoniecznie zdrowe na umyśle, ale szczęśliwie dojeżdżamy do city. Przed klubem kolejki nie ma zbyt dużej, bardzo sympatyczny selekcjoner ściska nam dłonie i życzy udanej zabawy. Humor poprawia mi się jeszcze bardziej, kiedy na parkiecie DJ puszcza najnowszy kawałek mojej ulubienicy Britney „Work Bitch”, będę na pewno bardzo miło wspominał tą imprezę. W drodze powrotnej jesteśmy już tak zmęczeni, że budzimy się w autobusie prawie tuż przed przystankiem, na którym mamy wysiąść. Co za fart, nie powtórzymy losów bohaterów „Kac Vegas”. :-P
Niedziela jest dla mnie dniem pożegnania z Miami, poranna wizyta w Starbucks Coffee (co za skandal, wycofali z menu moje ulubione kawy niedostępne w Polsce!) i McDonald’s, potem krótkie wylegiwanie się na tarasie i przy basenie i muszę zbierać się na lotnisko. Żegnam się z Rafałem, który jeszcze zostaje w USA na dobre dwa tygodnie, na mnie już pora. Autobus Airport Flyer dowozi mnie pod stację kolejki Metromover na lotnisku MIA. Akurat jest 3 godziny przed odlotem, ustawiam się w kolejce do odprawy na lot airberlin (oprócz lotu do Berlina w tym samym czasie startuje też maszyna do Düsseldorfu) i tym razem jestem poproszony o okazanie mojego dokumentu potwierdzającego pracę w liniach lotniczych. Dobrze, że wziąłem ze sobą odpowiednią kartę. Na pokładzie Airbusa A330 jest dużo miejsc wolnych, sympatyczna pani wybrała dla mnie miejsce z tyłu samolotu w rzędzie dla trzech osób, ale ja siedzę sam i mam wystarczająco miejsca, by się bardziej wyciągnąć. Co zwraca moją uwagę to zdecydowanie mnie sympatyczna załoga pokładowa, mam wrażenie, że zbywali pasażerów i jak najszybciej chcieli zgasić światła w kabinie, aby mieć czas dla siebie. Jedzenie też mniej smaczne niż w Lufthansie, ale dobrze, już nie będę się skarżył, bo za tak niską cenę jaką zapłaciłem za bilet po prostu nie przystoi. Pierwsza godzina lotu dość nerwowa, bo maszyną co rusz wstrząsają silne turbulencje, w sumie przez cały lot sygnalizacja zapięcia pasów była włączona, ale później już nic się nie działo. Po śniadaniu samolot zaczął zniżanie na lotnisko Tegel w Berlinie i 20 minut przed czasem ląduję w niemieckiej stolicy, po raz kolejny wybrałem to miasto jako cel mojej podróży. Do następnego razu!