Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lwow. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lwow. Pokaż wszystkie posty

Galicyjskie delicje / 17.07.2021 - 18.07.2021

Lwów to idealny kierunek na tak lubiane przeze mnie wypady weekendowe, jest blisko, niedrogo, mozna dobrze zjesc, napic sie i poczuc nieco oldschoolowy klimat dawnego ZSRR. Na Kresy ruszam na pokladzie PLL LOT, tym razem jest o tyle egzotycznie, ze na trasie Warszawa-Lwow podstawiono samolot Boeing 737 MAX 8, ktory przywrocono do sluzby calkiem niedawno po niemal dwuletnim uziemieniu. Tym razem nie ma jednak mowy o zadnej awarii a nad bezpieczenstwem zalogi czuwa znany z programu Operacja LOT instruktor Jarosław Wieczorek, punktualnie o 13:30 ladujemy na Ukrainie – szybkie sprawdzenie paszportu, potwierdzenia szczepienia i ubezpieczenia, odbior bagazu rejestrowanego i juz jestem poza terenem terminala. Okazuje sie, ze z powodu remontu bulwaru im. Stepana Bandery nie kursuje trolejbus numer 29 z lotniska pod uniwersytet, ruszam wiec w strone miasta i na wiekszym skrzyzowaniu udaje mi sie dostac na poklad innego autobusu jadacego w kierunku centrum, bilet kosztuje obecnie 10 hrywien, platnosc gotowka u kierowcy. Poniewaz to juz moj trzeci pobyt we Lwowie orientuje sie nieco w miescie i bez wiekszych przygod docieram do hotelu Ibis Styles, gdzie zarezerwowalem sobie nocleg na pobyt, klimatyzwany pokoj to zdecydowanie to, czego mi teraz trzeba, w miescie jest bowiem ok. 30 stopni. Poniewaz jest pora obiadowa takze i ja postanawiam cos przekasic, nieopodal zlokalizowana jest Puzata Chata, gdzie klasycznie wybieram barszcz ukrainski oraz kotlet po kijowsku a do tego kompot truskawkowy, omomom ;) Na deser jeszcze McFlurry z McDonald’s w polewie marakujowej i juz mozna ruszac na spacer po miescie – kieruje sie tym razem na Cmentarz Łyczkowski, gdyz podczas poprzednich wizyt nie mialem okazji go odwiedzic a to miejsce na pewno warto zobaczyc. Po spacerze po nekropolii wracam na lwowski Rynek, ktory o tej porze tetni zyciem, jest cale mnostwo turystow czy tez mieszkancow, ludnosc raczej lokalna, jezyka polskiego tym razem o dziwo nie slychac. Przechodze obok restauracji J.A. Baczewski i udaje sie do znanego z Polski lokalu Pijana Wisnia, gdzie serwowa na jest wysmienita nalewka wisniowa, tym razem w wersji na zimno. Wizyta we Lwowie nie bylaby zaliczona bez wizyty w kawiarni Lviv Croissants, bardzo podoba mi sie ta sieciowka, gdzie serwowane sa croissanty z przeroznym nadzieniem na goraco a do tego obowiazkowo kawa czy nawet kakao :) W drodze powrotnej wstepuje jeszcze do hipermarketu Arsen, trzeba zaopatrzyc sie w arsenal ukrainskich przysmakow jak chalwa, rozpuszczalne kawy smakowe czy jogurty Danone. Ciezszy o dwie torby wracam do hotelu, jeszcze tylko aperol w ramach statutowego welcome drinka i czas do spania.

W niedzielny poranek wybudzam sie rzeski i gotowy do dzialania, po obfitym sniadaniu w hotelowej restauracji potwierdzam na recepcji pozne wymeldowanie i spacerowym krokiem udaje sie w strone dworca kolejowego, bardzo podoba mi sie ten majestatyczny gmach i chce ponownie go zobaczyc. Mam szczescie, bo akurat na peron wtaczaja sie dwa pociagi dalekobiezne, te ukrainskie niebieskie wagony wygladaja wedlug mnie niczym pociagi pancerne, czesto dodatkowo okratowane, niezwykle ciezkie, ale najwazniejsze, ze spelniaja swoja role. Na dworcu jest ruch jak w ulu, widac, ze tam kolej nie jest w takim kryzysie jak w Polsce a moze akurat trafiam na godziny szczytu. Milo popatrzec na tlumy podroznych z bagazami. Wieczorem i ja zamieniam sie w podroznika, jednak nie jest to oczywiscie pociag, a samolot. Samolot B737 800 jest pelen, trafiam na miejsce przy scianie, wiec nawet nie moge sobie dobrze wyjrzec przez okno, ale tym razem za wiele nie widac, bo przez caly niemal rejs lecimy w chmurach, pod nami front burzowy, z tego tytulu nie ma takze serwisu, wiec na Putke ze szpinakiem bede musial jeszcze poczekac nieco ponad dwa miesiace ;) Do zobaczenia w przestworzach!

Galicyjskie impresje / 16.09.2017 - 18.09.2017

W sobotni poranek melduje sie na ulubionym Lotnisku Chopina, przy stanowiskach odprawy PLL LOT jest juz spora kolejka pasazerow odprawiajacych bagaz rejestrowany, z racji posiadania karty Frequent Traveller podchodze do odprawy dla pasazerow klasy biznes, nadaje moja mala walizeczke na rejs krajowy do Wroclawia i odbieram karte pokladowa w papierowej wersji, za zadowoloniem stwierdzam, ze nieco zmienila sie ich forma (pojawil sie grubszy granatowy pasek oddzielajacy odcinek dla pasazera od czesci zabieranej przez agentow handlingowych – teraz to juz w wiekszosci przypadkow niemal prehistoria, ale kiedy byl to szeroko stosowany zabieg podczas boardingu). Po sytym sniadaniu w saloniku Polonez docieram do bramki 42, gdzie za kilka minut rozpoczyna sie boarding rejsu LO 3851 do Wroclawia. Po podlozeniu karty pokladowej pod czytnik bramka piszczy i wyswietla sie komunikat SEATING ISSUE. Pan z obslugi informuje mnie, ze z uwagi na konfiguracje samolotu zmieniono mi wybrane przez mnie podczas odprawy online miejsce z 2A na 19A, czyli przedostatni rzad Dasha 8. Nie jest mi to na reke, ale podejrzewam, ze chodzilo o wywazenie samoloty, gdyz na oko tylko 1/3 z dostepnych miejsc jest zajeta. W samolotach Bombardier Q 400 zdecydowanie bardziej odczuwalne sa wszelkie turbulencje, poza tym jest w nich po prostu glosniej i bardziej ciasno, ale 40 minut lotu jestem w stanie spokojnie zniesc. O tej porze pas startowy nie jest juz zapchany, kapitanem Roman Karbolewski podaje krotkie informacje na temat lotu i mozemy startowac niemal bezposrednio w kierunku poludniowo-zachodnim. Chwile pozniej, po osiagniecu wysokosci przelotowej szefowa pokladu Pani Iwona Brzostowska razem z druga stewardessa rozpoczynaja standardowy serwis pokladowy: niesmiertelyn wafelek Prince Polo lub zelki Frugo oraz woda mineralna lub napoj Pepsi. Na trasie rejsu caly czas jest pochmurno, ale po wyladowaniu we Wroclawiu na niebie pojawiaja sie przejasnienia i widac promienie slonca. Po odebraniu bagazu z tasmy przechodze do ogolnodostepnej czesci wroclawskiego lotniska, gdzie oczekuje na rejs linii WizzAir do Lwowa, na lotnisku gromadzi sie juz ukrainska diaspora, ktora na Dolnym Slasku jest wyjatkowo liczna, wiec wegierski przewoznik niskokosztowy doskonale wstrzelil sie z nowa trasa. Po przejsciu kontroli bezspieczenstwa i paszportowej oczekuje na odlot samolotu, przy okazji obserwuje bardzo liczny oddzial amerykanskich zolnierzy, na ktorych czeka juz maszyna majaca przetransportowac ich w godzinach popoludniowych do Kuwejtu. Po boardingu dlugo stoimy na schodkach prowadzacych na plyte lotniska, w koncu zostajemy zaproszeni na poklad Airbusa A320 i zajmuje moje miejsce 23C. Akurat przede mna na swoich miejscach 23A i 23B usadowila sie juz para pasazerow, nie ma wiec przepychanek a i ja sprawnie umieszczam moja podreczna walizke (duzy bagaz podreczny) w schowku nad glowami i niemal co do minuty startujemy. Lot trwa prawie rowna godzine, mniej wiecej na wysokosci Rzeszowa kapitan informuje, ze za chwile zaczniemy schodzenie do ladowania i przed rozkladowym czasie ladujemy na lotnisku we Lwowie. 
Pogoda jest calkiem przyjemna, slonce moze nie swieci zbyt mocno, ale dzieki temu nie jest tak goraco.
Kontrola paszportowa przebiega bardzo sprawna, zero pytan ze strony strazy granicznej i juz po chwili jestem w hali przylotow lwowskiego lotniska, niemal nic sie nie zmienilo od ponad dwoch lat, kiedy to bylem tam po raz pierwszy. W hali na swoich bliskich oczekuje calkiem spora grupa osob, ja udaje sie od razu do torlejbusa numer 9, ktory teraz odjezdza sprzed nowego terminalu, kiedys trzeba bylo udac sie na petle w poblize starego nieczynnego juz terminala. Bilet do centrum kosztuje 3 hrywny, platnosci dokonuje sie u kierowcy pojadzu, otrzymany bilet papierowy nalezy natychmiast skasowac w przedpotopowym kasowniku na dziurki. Akurat trafilem na w miare nowoczesny pojazd, ale na innych trasach w miescie transport miejski uzywa ewidentnie bardzo starego zdelezowanego taboru, a tory tramwajowe w niektorych miejscach niemal wypadaja z nawierzchni. Dojazd pod gmach Uniwersytetu Lwowskiego zajmuje okolo 20 minut, po dotarciu na miejsce jestem zaskoczony, ze nie musze wyjmowac mapy, gdyz calkiem dobrze zapamietalem uklad ulic. Przemierzam Prospekt Swobody, mijam zatloczona restauracje McDonald’s i pobliski Pasaz Handlowy Opera, w sobotnie popoludnie na glownym bulwarze Lwowa sa cale rzesze spacerowiczow, a wsrod nich slychac licznie przybylych turystow z Polski. Przy pomniku Adama Mickewicza trwa sesja fotograficzna, mijam znajdujacy sie po drugiej stronie Hotel George, w ktorym zatrzymalem sie ostatnio, teraz zbyt pozno zabralem sie za szukanie noclegu. Pozostalo mi jeszcze przedostanie sie przez Rynek Halicki i po jescze ok. 10 minutach spaceru bylem w moim hotelu Eurohotel, ktory moge z czystym sercem polecic, do gustu przypadla mi zwlaszcza przeszklona restauracja z widokiem na miasto. Po rozpakowaniu sie i odswiezeniu bagazu ruszam na Stare Miasto, gdzie testuje lokalne kawiarnie i restauracje. Przy ultraniskim poziomie cen na Ukrainie moge poczuc sie niczym krol; na poczatek zamawiam obiad w Puzatej Chacie a pozniej jako entuzjasta lokali kawiarnianych z przyjemnoscia spedzam w nich niemal cale popoludnie, a czas umialm sobie lektura polskie prasy. Po takiej uczcie Lukullusa czas ruszyc w droge, wczesnym wieczorem udaje sie na zakupy do supermarketu Silpo w centrum handlowym Forum Lviv – w koszyku laduja ukrainskie chalwy oraz czekolady Roshen czy jogurty Danone Activia o smakach innych niz w Polsce – od niedawna dostepna jest seria pitnych jogutow z warzywami, bardzo polecam smak selera. W drodze powrotnej wstepuje jeszcze po latte na wynos do McCafe i ciemna noca wracam do hotelu. Kolejny dzien po bardzo sytym sniadaniu w hotelowej restauracji mija mi na spacerach po miescie, jako entuzjasta transportu szynowego kieruje sie na dworzec kolejowy, ostatnim razem nie mialem okazji go zobaczyc, wiec teraz nadrabiam zaleglosci, budynek przypomina inne gmachy tego typu w krajach bloku wschodniego. Zaskoczyla mnie elegancka i bardzo obszerna poczekalnia dla pasazerow, w Polsce tego typu obiekty po czasach transformacji i odnowie przed Euro 2012 zwykle stracily swoja pierwotna funkcje, tutaj jednak maja sie dobrze. Na rozkladzie pisanym cyrylica jestem w stanie zidentyfikowac polaczenia do Polski (Krakow, Przemysl, Warszawa). Wieczor spedzam zas dla odmiany we Lwowskiej Operze, gdzie ogladam arie Nabucco Giuseppe Verdiego. Wprawdzie przy warszawskim Teatrze Wielkim glowna sala opery nie robi na mnie takiego wrazenia, ale nie moge sie do czego przyczepic, inny styl, inne materialy.
Na koniec wyjazdu pogoda postanowila sprawic psikusa i sie popsula, nie udalo mi sie zatem jeszcze raz pospacerowac czy usiasc w kawiarnianym ogrodku, ale musialem salwowac sie ucieczka na lotnisko, gdzie uroczo spedzilem czas w oczekiwaniu na LOT-owski samolot. Co ciekawe, to wlasnie linia PLL LOT wykonuje najwiecej polaczen z tego lotniska, 3 polaczenia hubowe z Warszawa oraz od niedawna nocne rejsy bezposrednie do Poznania i Bydgoszczy. Polaczenia te zostaly z pewnoscia wprowadzone z mysla o imigrantach zza Buga, stawki tych polaczen sa nizsze niz rejs do WAW a przy okazji nocna pora samolot na siebie zarabia zamiast zostawac na nocowaniu w POZ i LWO. Samolot jest bardzo dobrze wypelniony, cala operajca trwa godzine, tym razem na rejsie miedzynarodowym oprocz wafelka mozemy dostac takze cieply napoj. Kapitan Konrad Krychowski bardzo sprawnie prowadzi Dasha ciemna noca i ponad 40 minut przed czasem ladujemy na pustej plycie bydgoskiego lotniska. Dobranoc!

Tylko we Lwowie / 18.04.2015 - 19.04.2015

Pora na kolejną wycieczkę, w miesiącach zimowych moje tempo spada, a że mamy już wiosnę, to czas nadrobić zaległości w podróżach zagranicznych. W styczniu w PLL LOT trwała kolejna kilkudniowa „Szalona Środa”, jednym z najtańszych oferowanych w ramach tej promocji był Lwów, więc tanie bilety powędrowały do koszyka. Cieszyłem się tym bardziej, że udało mi się namówić na ten wyjazd dwóch znajomych, bo od czasów mojego weekendu pobytu w Brukseli we lipcu 2014 wszędzie latałem sam, a to zawsze miłe urozmaicenie. Zwłaszcza, że Maciek jest sprawdzonym kompanem, o czym przekonałem się podczas naszych podróży na St. Martin oraz do Nicei kilka lat temu.
W sobotnie wczesne popołudnie melduję się punktualnie na dwie godziny przed odlotem na stołecznym Lotnisku Chopina. Po raz pierwszy mam tak naprawdę okazję skorzystać z przywilejów, jakim jest posiadanie srebrnej karty Frequent Traveller Miles & More. Zamiast standardowo do klasy ekonomicznej udaję się do stanowisk odprawy dla klasy biznes LOT Polish Airlies, które od niedawna na Okęciu zostały przeprojektowane i cieszą oko pasażerów. Pracownik z lotniska z uśmiechem na ustach bierze ode mnie paszport oraz kartę, nadaję bagaż i po chwili otrzymuję kartę pokładową. Przy odprawie dla klasy ekonomicznej musiałbym zapewne wystawać w kolejce do automatu, który produkuje czarno-białe wydruki na cienkim papierze, co mnie jako fana awiacji nie zadowala – to takie moje małe zboczenie. Po załatwieniu formalności przy ladzie udaję się pewnym krokiem do kontroli bezpieczeństwa, tym razem ku mojemu zdziwieniu działają niemal wszystkie stanowiska i proces przebiega sprawnie. Zaraz po wejściu na teren przeznaczony już tylko dla pasażerów mijam w terminalu stewarda, z którym leciałem ostatnio na trasie POZ-WAW. Miło rozpoznać kolejną osobę z personelu latającego. Mam dużo czasu do odlotu, moich współtowarzyszy jeszcze nie ma, zatem czas po raz pierwszy zawitać do Business Lounge „Polonez” przeznaczonego m.in. właśnie dla posiadaczy statusu Frequent Traveller w programie Miles % More. Po schodkach docieram na piętro i znikam za rozsuwanymi drzwiami saloniku. Przy wejściu okazuję srebrną kartę oraz boarding pass i rozgaszczam się na wygodnym kremowym fotelu. Po zajęciu miejsca i wybraniu lektury przechodzę do części „bistro”, gdzie można skosztować nieco specjałów kulinarnych. Nalewam sobie zupę pomidorową z grzankami, a na deser częstuję się kawą, croissantem, wafelkiem Prince Polo oraz przygotowuję sobie drinka. Na menu nie mogę w żadnym wypadku narzekać, myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie, a barek wydaje się być dobrze zaopatrzony. Czas na relaks przed lotem, błoga chwilo, trwaj!

Po poczęstunku opuszczam lounge, przechodzę przez kontrolę paszportową i dołączam do znajomych, którzy już dotarli na miejsce. Pod bramką kłębi się już spory tłumek Ukraińców, osób z polskimi paszportami praktycznie nie widać. Potwierdza się moje stwierdzenie z listopada, kiedy to z Warszawy odlatywałem do Kijowa, ewidentnie nasi wschodni sąsiedzi również przejawiają zamiłowanie do stania w kolejce na długo przed otwarciem gate'u. W końcu rusza boarding, przez rękaw kierujemy się na pokład naszego Boeinga, którym polecimy do Lwowa. Przy wejściu kolejna niespodzianka, bowiem szefem pokładu jest pan Andrzej Kozłowski, z którym miałem okazję lecieć właśnie jesienią do Kijowa. Kapitanem rejsu jest p. Tadeusz Gramatyka, a sam przelot trwa jedynie 40 minut. Zajmuję wyznaczone miejsce 6A a koledzy odpowiednio 6B i 6C; akurat w tym typie samolotu możemy usiąść razem. Lot jest bardzo spokojny i wręcz rutynowy, chwilę po starcie rozpoczyna się serwis pokładowy, ale nie widziałem, by cieszył się popularnością. Następnie tradycyjnie zostaje rozdany wafelek Prince Polo oraz plastikowa szklaneczka z wodą mineralną. Skupiam się na lekturze tych stron magazynu pokładowego Kalejdoskop, których nie zdążyłem przeczytać tydzień wcześniej podczas lotu z Poznania do Warszawy. Czas mija naprawdę szybko, samolot wyłania się z chmur i lądujemy, podczas zniżania widać było małą cerkiew ze złotymi kopułami, to już takie typowe klimaty dla tego regionu. Bardzo duże wrażenie robi na nas nowoczesny i przestronny terminal lwowskiego lotniska. Czytałem, że wybudowali go przed Euro 2012, ale nie sądziłem, że gmach będzie się tak dobrze prezentował. Jesteśmy poza UE, czas na rutynową kontrolę, kolejna pieczątka z Ukrainy ląduje w moim paszporcie, jeszcze tylko oczekiwanie na nasze bagaże rejestrowane i wychodzimy do hali przylotów, gdzie kłębią się rodziny i najbliżsi pasażerów. Na nas oczywiście nikt nie czeka, w informacji turystycznej dostajemy plan miasta a w bankomacie wypłacamy gotówkę i ruszamy z lotniska na przystanek trolejbusu, który zlokalizowany jest nieopodal przy starym terminalu w iście sowieckim stylu.
Przystanek wygląda wyjątkowo niechlujnie, obok podniszczonej wiaty na słupie znajduje się mało
czytelny dla niewtajemniczonych rozkład jazdy oraz zdezelowany aparat telefoniczny. Nie czekamy jednak długo, gdyż niebawem pojawia się pojazd, wchodzimy do rozklekotanego trolejbusu i kupujemy bilet na przejazd za 2 hrywny u kierowcy. Ważna informacja – bilet należy niezwłocznie skasować w dość oryginalnym kasowniku, który znajduje się przy szybie. Jest to urządzenie przypominające nieco dziurkacz, trzeba włożyć bilet do środka i odpowiednio go nacisnąć. Dojazd od Uniwersytetu Lwowskiego trwa około 30 minut, po drodze mijamy zaniedbane bloki z wielkie płyty, po ulicach szusują stare samochody, zupełnie inna epoka, można cofnąć się w czasie o dobre kilkanaście lat. Na szczęście po wyjściu z trolejbusu krajobraz jest już bardziej uporządkowany i śródmiejski, mijamy zabytkowe kamienice i ruszamy do Hotelu George zlokalizowanego przy Placu Adama Mickiewicza w samym centrum Lwowa. Nasz hotel prezentuje się iście imponująco , wygląda niczym pałac, dawno nie zaznałem takich luksusów. Recepcjonistka już nas oczekuje i wita nas po polsku, po załatwieniu formalności i uiszczeniu zapłaty ruszamy do naszego apartamentu, niestety widok z drugiego piętra na zrujnowany budynek po drugiej strony ulicy nie jest zachęcający ;(
Kiedy wychodzimy z hotelu na zewnątrz jest już ciemno, ruszamy Prospektem Swobody i od razu zauważamy, że ta część miasta jest zdecydowanie bardziej zadbana. Latarnie na ulicy podkreślają zabytkową architekturę galicyjską. Czas na wizytę w galerii Pasaż, w której podziemiach mieszczą się jedyne w centrum delikatesy – supermarket, gdzie mogę oddać się swojej pasji i wyszukiwaniu nowości spożywczych niedostępnych w Polsce. Niskie ceny sprawiają, że opuszczamy sklep nieco obładowani, ale nieopodal znajduje się już restauracja McDonadld's, gdzie możemy się posilić i ugasić pragnienie. Po uzupełnieniu kalorii mimo mało sprzyjającej aury przechadzamy się wąskimi uliczkami zdominowanymi przez kościoły i inne świątynie. Miasto pod względem religijnym wydaje się być bardzo różnorodne. Najbardziej podoba mi się Rynek z ratuszem, jest pięknie oświetlony a dookoła znajdują się liczne kafejki i pijalnie, gdzie można sobie pofolgować kulinarnie. Na nas już pora, wracamy do hotelowego apartamentu, powoli szykujemy się na imprezę i urządzamy małe before party. Do klubu Metro, w którym spędzamy sobotnią noc nie mamy daleko, a wieczorny spacerek się nam przyda.
W niedzielny poranek dzielnie wstajemy po niespełna 4 godzinach snu, wprawdzie w naszym pakiecie mamy wykupione śniadanie, ale jako oddany fan McDonald's postanawiam nadrobić zaległości i spróbować naleśników, które są tutaj serwowane na śniadanie. Niestety, cieniutkie plasterki ciasta z dżemem morelowym zupełnie nie zasługują większą uwagę i wracamy do hotelowej restauracji, gdzie możemy delektować się bardzo urozmaiconym i sycącym menu.
Pogoda się ustabilizowała, jest zimno i wieje przenikliwy wiatr, ale nie pada, ruszamy zatem poznać to urocze i ongiś polskie miasto. Od razu przyznam, że nie jest to architektura, w której się lubuję, ale postaram się docenić spuściznę poprzednich pokoleń. Uważam jednak, że stawianie Lwowa na równi z Krakowem to zbyt zuchwałe porównanie. Odniosłem wrażenie, że najbardziej okazałymi i zarazem zadbanymi budowlami są różnego rodzaju świątynie, przeważają kościoły grekokatolickie. Ponieważ jest niedziela, to w każdej świątyni trwa właśnie msza czy też innego rodzaju nabożeństwo. Bogato zdobione wnętrza, złoto, ikony i śpiew popów nadają tym miejscom mistycznego charakteru. Zaglądamy na rynek, który za dnia prezentuje się równie dobrze co i w nocy, w pobliskich sklepikach nabywam pamiątki, ale niestety nie udaje mi się znaleźć otwartej placówki pocztowej w pobliżu i widokówki wysyłałem już z Warszawy. Moją uwagę na lwowskim Rynku przykuwa sprzedawca oferujący papier toaletowy z wizerunkiem Putina, można również nabyć wycieraczki do drzwi z wizerunkiem prezydenta Federacji Rosyjskiej. Jak wspomniałem, pogoda nie sprzyjała spacerom, czas się ogrzać i nieco posilić. Tym razem postanowiliśmy wybrać coś typowo ukraińskiego i tym sposobem trafiliśmy do Pyzatej Chaty, barszcz ukraiński to już klasyk gatunku, do tego spróbowałem jeszcze de Volaille a koledzy skusili się na pierożki i surówkę. Jedzenie pycha i w bardzo przyzwoitych cenach, wystrój przypomina nieco nasze bary mleczne z epoki głębokiego PRL. Po obiedzie wracam po nasze bagaże do hotelu George i ruszamy na przystanek pod Uniwersytet Lwowski. Zanosi się na deszcz, więc idziemy bardzo spiesznym krokiem, nasz pojazd jest już podstawiony na pętli i niebawem ruszamy w drogę powrotną na lotnisko. Czuję się mocno zmęczony po zarwanej nocy, ale kiedy docieramy do porto lotniczego siły wracają. Do rozpoczęcia odprawy jest jeszcze trochę czasu, przyglądam się długiej kolejce pasażerów odprawianych na rejs WizzAir Ukraine do Wenecji-Treviso. Kiedy zerkam na tablicę odlotów i przylotów, stwierdzam, że lotnisko LWO świeci pustkami, oprócz codziennych połączeń (2-3) do Kijowi liniami UIA, rejsu do Wiednia, Monachium czy Stambułu oraz połączeń PLL LOT do Warszawy i ew. czarterów do Egiptu niewiele się tutaj dzieje. Nowy terminal zdecydowanie został wybudowany na wyrost, ale to dobrze, że pojawiła się taka infrastruktura. Podczas odprawy biletowo-bagażowej okazuje się, że nasze karty pokładowe były już wydrukowane i przygotowane; podejrzewam, że personel lotniska chciał przyspieszyć check-in i wydrukował je wcześniej, ponieważ byliśmy odprawieni online; taka miła niespodzianka. Po przejściu odpowiednich kontroli jesteśmy już na górze. Najpierw małe zakupy w sklepie duty free (dla zainteresowanych: litr wódki Nemiroff w różnych wersjach smakowych kosztował 3 lub 4 euro!), a następnie raczymy się kawusią w oczekiwaniu na nasz lot. Tym razem Embraer z Warszawy przylatuje z około piętnastominutowym opóźnieniem spowodowanym oczekiwaniem na pasażerów transferowych na rejs do Lwowa. Po drodze nadrabiamy opóźnienie i trzy kwadranse później jesteśmy już na Lotnisku Chopina w Warszawie. Do widzenia!