Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Miles & More. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Miles & More. Pokaż wszystkie posty

Dolce far niente: Verona & Firenze / 03.10.2020 - 05.10.2020

Kolejna wizyta w pieknej Italii byla planowana przeze mnie juz od dawien dawna, ale wyjazd pokrzyzowala pandemia koronaswirusa. Zamiast wylotu w maju wybralem sie wiec do Wloch w pierwszy weekend pazdziernika. Tym razem chcialem zobaczyc Werone oraz Florencje, to jedne z ostatnich wiekszych osrodkow miejskich, ktorych dotychczas nie udalo mi sie odwiedzic – glownie z tego powodu, ze z Polski nie mozna tam doleciec bezposrednio. Na szczescie udalo mi sie znalezc bilet na polaczenie typu multi city Lufthansa, tym razem w obie strony z przesiadka we Frankfurcie. W czasach zarazy loty niestety nie naleza do najprzyjemniejszych doznan, serwis jest zredukowany do minimum, badz jak na trasie Frankfurt-Werona obslugiwany linia Air Dolomiti nie wystepuje w ogole. Na szczescie wciaz funkcjonuja lotniskowe saloniki biznesowe, gdzie mozna sobie odpoczac i skorzystac z oferty gastronomicznej.

Mimo wrecz fatalnych prognoz pogody Werona wita mnie popoludniowa pora pieknym sloncem i temperatura +23 stopni Celsjusza. Z lotniska do miasta kursuje bezposredni autobus za 6 euro, ja jednak wybieram opcje ekonomiczna, czyli ok. 20-minutowy spacer do stacji kolejowej Dossobuono i nastepnie 10-minutowa przejazdzke pociagiem regionalnym za jedyne 1,90 EUR. Pierwsze kroki na dworcu kolejowym w Weronie kieruje do kawiarni, czas zregenerowac sie mocnym wloskim espresso oraz croissantem z czekolada. Potem kilka minut spaceru i juz jestem w mieszkaniu, gdzie spedzam noc z soboty na niedziele. W Weronie ciezko jest dostac klasyczny hotel, w miescie kroluje niepodzielnie oferty typu Bed & Breakfast. Po zameldowaniu i rozpakowaniu walizki zmieniam stroj na zdecydowanie lzejszy i ruszam do supermarketu EUROSPAR, skad jak to zwykle we Wloszech wychodze objuczony jak wielblad. Kuchnia wloska to zdecydowanie u mnie numero uno, bedac tutaj zawsze staram sie przywiezc sobie jakies rarytasy do Polski. W drodze powrotnej zauwazam mala lokalna pizzerie, gdzie sprzedaje sie ten specjal krojony na kawalki na wynos. Tego mi trzeba, wybieram pizze z pomidorami i kilka minut pozniej juz ja palaszuje. Nastepnie po zostawieniu zawartosci wozka zakupowego w mieszkaniu wracam na miasto i kieruje sie na starowke, ktora we wczesny sobotni wieczor tetni zyciem. Gdyby nie fakt, ze czesc osob ma na sobie maski, to nie domyslilbym sie, ze panuje zlowrogi wirus i sa wprowadzone pewne ograniczenia. Zacnie prezeruje sie podswietlona Arena, ktora wyglada niczym kopia rzymskiego Koloseum. W miescie jest tez oczywiscie duzo kosciolow a czesc starego miasta to strefa ruchu pieszego, gdzie znajdziemy przede wszystkim salony odziezowe i kosmetyczne. Ruszam jeszcze w strone domu Julii (tak, tej z dramatu Szekspira), ale o tej porze brama na dziedziniec jest juz zamknieta, wiec moge tylko zobaczyc krate i czesc podworza. Podczas gdy ja wciaz spaceruje w szortach Wlosi maja na sobie juz czeso kurtki puchowe a nawet czapki, musi byc im naprawde zimno. Po samotnym, ale jakze romantycznym spacerze ulicami Werony wieczor spedzam przed telewizorem ogladajac show taneczny Ballande con le stelle i popijajac czerwone wino. Sen przychodzi dosc szybko, zwlaszcza ze tego dnia wstalem o 03:30, by zdazyc na poranny lot Lufthansa do Frankfurtu.

W niedzielny poranek po samoobslugowym sniadaniu w kuchni ruszam z powrotem na stacje kolejowa, znowu zamawiam cornetto a do tego cappuccino, w koncu ta kawe z mlekiem przystoi pic we Wloszech tylko o poranku, wiec to doskonaly poczatek dnia. Moj pociag Italotreno do Florencji juz czeka, przyjechal zgodnie z rozkladem z Bolzano a jego stacja koncowa to Roma Termini. Alstomowski sklad typu pendolino nie jest specjalnie zatloczony, poza tym co drugie miejsce jest zablokowane, wiec mam dla siebie dosc przestrzenia na 1,5 h jazdy. Przed Bolonia pociag wjezda do tunelu i niemal 1/3 trasy wiedzie w ciemnosciach niczym w metrze. Moze to i lepiej, bo akurat pogoda sie psuje i nad okolica pojawiaja sie ciemne deszczowe chmury. Kiedy docieram do Toskanii niebo jeszcze nie jest mocno zachmurzone, wiec najpierw (po obowiazkowym espresso) ruszam na pobliskie stare miasto, gdzie w koncu mam okazje zobaczyc z bliska florencja katedre z charakterystyczna pomaranczowa kopula. Krecie sie po waskich uliczkach, podziwiam charakterystyczna dla tego regionu zabudowe oraz okna i tak przypadiem docieram do Galerii Uffizi, gdzie mozna podziwiac dziela mistrzow malarstwa czy rzezby. Kolejna do wejscia jest calkiem spora, a myslalem, ze akcja pandemia jednak skutecznie odstraszy turystow. Jak slysze, sa to jednak glownie turysci lokalni, wiec ruch zagranicznym rzeczywiscie zamarl. Po dotarciu do Novotelu takze moge to potwierdzic, w hotelu poza pracownikami recepcji nie widac zywej duszy. Poniewaz hotel miesci sie przy lotnisku, to z okna mojego pokoju na ostatnim 8. pietrze moge podziwiac startujace samoloty, mam okazje zobaczyc m.in. KLM czy British Airways.

Popoludniowa pora wracam na florencka starowke, spaceruje po Ponte Vecchio i zaopatruje sie w pamiatki. Na miescie sa nieprzebrane tlumy zwiedzajacych, wszystkie lokale gastronomiczne dzialaja, najwiekszym powodzeniem zdecydowanie ciesza sie lodziarnie, ale dla mnie na taki deser jest juz za zimno. Zagladam do kilku butikow, czas szybko plynie i robi sie chlodno, pora wiec wracac do hotelu, najpierw tramwajem lotniskowym za 1,50 EUR a potem jeszcze 40 minut z okolicy lotniska. Kiedy nastepnego dnia wieczorem startuje z Florencji do Frankfurtu rejsem LH315, z pokladu Embraera dzieki neonowi z logo marki dobrze widze moj hotel, teraz moge podziwiac go z lotu ptaka. Pobyt we Wloszech, mimo pogodowej przeplatanki, uwazam za bardzo udany. Za mna zaliczone kolejne piekne miasta, a do tego moglem porozumiewac sie w tym melodyjnym jezyku. Arrivederci!

Zakinthos by #LOTnaWakacje / 16.07.2020 - 19.07.2020


Lato 2020 juz na zawsze pozostanie na kartach historii z racji pandemii koronawirusa. Zycie zweryfikowalo moje podroznicze plany, musialem szybko znalezc alternatywe, bo wakacje spedzone w Polsce i bez latania wydawaly mi sie czyms tak niewykonalnym, ze gdy tylko pojawila sie wakacyjna oferta PLL LOT #LOTnaWakacje, to nie wahalem sie ani chwili i jeszcze przed oficjalnym startem kampanii reklamowej zakupilem bilety na kilkudniowy pobyt na greckiej wyspie Zakynthos. Tym razem udalo mi sie nawet namowic na wyjazd dobrego znajomego, co jest dla mnie czyms niemalze nieprawdopodobnym, gdyz od dawien dawna podrozuje sam z braku towarzystwa. Ahoj, grecka przygodo!

W koncu nadchodzi data upragnionego wyjazdu do Grecji, jeszcze przed snem kilka minut po godzinie 23:00 dostaje mailowo kod QR od greckiego ministerstwa turystyki, ktorego pierwsza cyfra to 2 – wedlug internetow oznacza to, ze ominie mnie test na COVID-19 po przylocie na Zakynthos. Moge odetchnac z ulga, bo jesli okazaloby sie, ze jestem bezobjawowym nosicielem, to czekaloby mnie 14 dni kwarantanny w zamknietym osrodku – wprawdzie na koszt Grecji, ale o bilet powrotny i pule dni urlopowych musialbym zatroszczyc sie juz sam, a takie rozwiazanie nie bylo mi na reke. Ale teraz juz tylko pozytywne emocje! Chwile po 4 rano meldujemy sie na Lotnisku Chopina i po zmierzeniu temperatury ruszamy do strefy odprawy pasazerskiej PLL LOT. Stanowiska klasy biznes jeszcze nie sa obsadzone przez pracownikow lotniska, ale o tej porze jest wciaz pusto i szybko nadajemy bagaz oraz przechodzimy przez kontrole bezpieczenstwa. Hala odlotow swieci pustkami, po krotkim spacerze wzdluz terminala kieruje sie na gore do saloniku Polonez, ktory otwiera sie punktualnie o 05:00 rano i jestem tego dnia jego pierwszym gosciem. Mila pani z obslugi oferuje danie z bufetu sniadaniowego na cieplo: omlet lub frankfurterki, wybieram omlet i po chwili pani zaskakuje mnie eleganckim talerzem i opakowanym w plastikowa tacke daniem, ktore wyglada jakby wyjete zywcem z serwisu sniadaniowego klasy ekonomicznej – poza sama jajecznica jest tez pomidorek, szczypiorek i pieczarki. Oprocz tego w saloniku sporo dan gotowych zapakowanych w plastikowe kubeczki i folie, mozna wybierac sposrod kilku rodzajow salatek czy deserow. Napoje zimne i gorace sa dostepne w dotychczasowej formule (samoobsluga), roznica jest taka, ze nalewa sie je do kubkow papierowych badz plastikowych. Po smacznym sniadaniu czas udac sie na boarding z bramki numer 3, pasazerow jest niemal komplet, a do Embraera 190 jestesmy przewozeni autobusem, co nieco opoznia start, ale pogoda nam sprzyja i niemal o czasie rozkladowym o 10:00 rano ladujemy pod wodza kapitana Cezarego Klimika na lotnisku w Zakynthos. Personel pokladowy jest bardzo mily, serwis obecnie sklada sie z butelkowanej wody mineralnej Ostromecko, drozdzowki z jablkami lub pasztecika ze szpinakiem z piekarni Putka a takze z Grzeska, precelkow lub orzeszkow. Nie wyglada to najgorzej, ale brakuje mi cieplych napojow. Sam lot takze mija bardzo przyjemnie, mamy wybrane miejsca w rzedzie awaryjnym w srodku kabiny, wiec miejsca na nogi wyjatkowo jest pod dostatkiem. To tyle o samym rejsie, a teraz juz pare slow o Grecji.

Poniewaz to nie byla moja pierwsza wizyta w tym kraju, to wiedzialem, czego mniej wiecej moge sie spodziewac i tak tez to wygladalo. Plaza w miasteczku (lub moze raczej wiosce) Kalamaki nie urzekala kolorem piasku, za to sama woda byla naprawde ciepla, mocno przezroczysta i mozna bylo oddalic sie naprawde daleko od brzegu. Jak na polowe lipca miasto zionelo pustka, turystow mozna bylo szukac z lupa, czynne lokale gastronomiczne byly niemal zupelnie puste, czesc hoteli i obiektow noclegowych w ogole nie zostala otwarta. Takze i ceny byly bardzo przystepne mimo niekorzystnego dla Polakow kursu euro. W marketach czy sklepach z pamiatkami bez trudu mozna zakupic magnesy czy mydelka za 1 euro, sa takze male opakowania greckich przysmakow jak miody, alkohole (ouzo) czy oliwa z oliwek, a jesli mamy ochote na wieksze zakupy to polecam 4 km spacer to sasiedniego miasteczka Lagana, gdzie znajduje sie supermarket SPAR, jest tam takze McDonald’s, ale jego oferta nie rzucala na kolana. Pogoda dopisala, chociaz pierwszego dnia na plazy spotkala nas niemila niespodzianka w postaci cieplego letniego deszczu rodem z reklamy Nivea. Na szczescie do konca pobytu jest juz tylko „lampa” – i to na tyle mocna, ze w sobote po spacerze do malowniczego Zante Town czas spedzamy juz tylko na lezakach pod parasolem przy hotelowym basenie. Na miescie epidemii nie widac, a turysci nie musza nosic maseczek, ktore zdazyly mi juz w Polsce zbrzydnac, w Grecji to obsluga nosi maseczki, przylbice badz rekawiczki. Smaki kuchni greckiej w postaci moussaki, souvlakow w picie czy niesmiertelna salatka grecka zostaly zaliczone, niedosyt pozostal, ale jesli wszystko pojdzie dobrze, to na koniec sierpnia jeszcze raz zawitam do Grecji, tym razem z weekendowa wizyta na Rodos. Do zobaczenia w powietrzu!

Do Brukseli i z powrotem / 18.05.2019 - 19.05.2019


Kolejny weekend stoi u mnie pod znakiem wyjazdu – tym razem nic szczegolonego, bo szykuje mi sie impreza w Brukseli. Dla moich znajomych to czysta abstrakcja, ze potrafie w sobote wieczorem gdzies poleciec, wybrac sie do klubu potanczyc i nastepnego dnia wrocic do Warszawy – mnie zas takie wyjazdy dodaja energii i dobrze sie na nich bawie, chociaz wiadomo, ze zmeczenie zawsze pojawia sie po takim pobycie. W sobote wczesnym popoludniem docieram na Lotnisko Chopina, kontrola bezpieczenstwa przebiega tym razem bez zarzutu i bardzo szybko znajduje sie w strefie airside warszawskiego lotniska, gdzie oczekuje na moj lot linia WizzAir do Charleroi. Juz siedzac na miescu i obserwuajc remont pasa na Okeciu oraz uziemiome samoloty Boeing 737 MAX otrzymuje wiadomosc mailowa od wegierskiego taniego przewoznika o opoznieniu mojego rejsu W6 1381 – odlot z godziny 16:10 przesuwa sie na 17:15, na tablicy odlotow godzina zmienia sie sporo pozniej, kiedy ja zdazylem juz o tym opoznieniu zapomniec. Czas szybko uplynal mi na lekturze, katem oka widze, ze do boardingu powoli ustawia sie kolejka podroznych, wstaje wiec i zajmuje miejsce w jednym z ogonkow. Jako tani przewoznik WizzAir rozroznia priority boarding, ktory rozpoczyna sie odpowiednio wczesniej, a podrozni moga zebrac na poklad ze soba dwie sztuki bagazu podrecznego. Z Warszawy WizzAir operuje Airbusami A321 i moze na poklad zabrac dosc pokazna liczbe pasazerow, oblozenie jest bardzo wysokie, w kolejce zastanawia mnie duza liczba niemowlakow, wokol ktorych niestety nie sposob przejsc obojetnie, gdyz caly czas placza. Jedno z dzieci jest niespokojne niemal przez polowe trwajacego 1 h 40 minut lotu, odnosze wrazenie, ze zaraz sie zaniesie tym placzem i udusi ze zmeczenia, ale nic z tych rzeczy. Najpierw przez bramke przechodzi zaloga, pozniej autobusem zostaja zawiezieni pierwsu pasazerowie i w koncu nadchodzi moja kolej. Szybko zajmuje miejsce 35A, na koncu maszyny przy oknie, tym razem los sie do mnie usmiechnal i maszyna losujaca nie przydzielila mi srodkowego miejsca, a ponadto miejsce w srodku pozostaje wolne. Zaloga witajac sie przeprasza za opoznienie startu informujac, ze samolot przylecial spozniony z poprzedniego odcinka. Chyby jednak to nie tak, rzut oka na Flight Radar i mozna zobaczyc, ze tego dnia maszyna o numerach rejestracyjnych HA-LXU wykonala swoja rotacje w dniu 18.05.2019 planowo. Rano samolot o czasie dotarl z Reykjaviku, nastepnie obsluzyl rejs do Kutaisi i z powrotem i potem nastapialo owo opoznienie. Na szczescie mialem jeszcze duzy zapas czasowy, takze ladowanie o 19:15 nie bylo dla mnie problemem. Pogoda na trasie jest dobra, przez spora czesc rejsu pod samolotem bylo widac jedynie pojedyncze obloki i moglem obserwowac ziemie z lotu ptaka. Podczas lotu kapitan Marek Mikosza przekazuje parametry na jego temat, na okolo 30 minut przed przyziemieniem w Charleroi z kokpitu rozlega sie zapowiedz „cabin crew, start of decent” i 5-osobowa zaloga rozpoczyna przygotowania do ladowania. Bardzo sie ciesze na ladowanie, bo nieustanny placz dzieci oraz ogloszenia zalogi o sprzedazy pokladowej mimo nalozonych na uszy sluchawek sa po prostu uciazliwe. Niestety, pogoda w Belgii sie psuje i kiedy ladujemy, niebo jest spowite chmurami.
Rejs powrotny SN2559 z Brukseli do Warszawy w niedzielny wieczor to juz inna para kaloszy. Wprawdzie obecnie na trasach europejskich linia Brussels Airliens nie oferuje bezplatnego serwisu w klasie ekonomicznej (nie uswiqdczymy nawet szklaneczki wody mineralnej), ale rejs liniami tradycyjnymi rzadzi sie innymi prawami. Przed odlotem moge skorzystac z saloniku biznesowego o nazwie LOFT, spora jego czesc zostala niedawno powiekszona i wykonana na zlecenie marki Lexus, mozna wyciagnac sie bardzo wygodnych fotelach i krzeslacach, uciac sobie drzemke w specjalnie przeznaczonych do tego pokojach czy odswiezyc sie pod prysznicem. Po lunchu czas na deser, do kawki szczegolnie przypasowaly mi tarty kokosowa i cytrynowa, poza tym salonik w Brukseli to jak dotad jedyny, ktory odwiedzilem, gdzie serwowane jest moje ulubione wino porto. Lot SN2559 wykonywany jest samolotem typu A319, ktory dominuje we flocie belgijskiego przewoznika. Boarding (na szczescie przez rekaw) rozpoczyna sie punktualnie, nieco czekamy na pasazerow z rejsu do Londynu, ale startujemy tylko kwadrans po czasie rozkladowym. Podczas startu nad miastem wisza deszczowe chmury, przebijamy sie przez ich gruba warstwe i sygnalizacja zapiecia pasow zostaje wylaczona dopiero ok. 30 minut po starcie, ale wkrotce potem na horyzoncie widac piekny ksiezyc oraz swiatla miast, ktore mijamy pod nami, na pokladzie jest naprawde cicho, nie slychac szumu silnikow a na pokladzie nie bylo tez placzacych dzieci, co zwykle dobrowadza mnie do szalu. Na Lotnisku Chopina przyziemiamy o czasie niemal rowno o 23:00.

Doktor z alpejskiej wioski / 12.12.2018 - 13.12.2018


W srodowy poranek melduje sie na moim ulubionym Lotnisku Chopina, tym razem czeka mnie lot do Wiednia w ramach podrozy sluzbowej. Rejs tam bedzie wykonywany przez Polskie Linie Lotnicze LOT, rejs powrotny bedzie dla mnie zas pierwsza okazja do poznania serwisu Austrian Airlines, do tej pory nie mialem bowiem okazji leciec tym przewoznikiem z grupy Lufthansa. Przy stanowisku odprawy dla pasazerow klasy biznes kilka minut po godzinie 5 rano nie ma kolejki, szybko nadaje maly bagaz, odbieram ladnie wydrukowana karte pokladowa i przechodze do dedykowanych stanowisk kontroli bezpieczenstwa. Poniewaz z zalozenia przechodza ja pasazerowie czesto podrozujacy samolotem, to dobrze znaja oni lotniskowy savoir-vivre i nie trzeba im powtarzac, by wyjeli z bagazu podrecznego plyny czy przedmioty elektroniczne; cala procedura odbywa sie zatem bardzo sprawnie.
Poranek umilam sobie wizyta w lounge’u PLL LOT Polonez, przy pysznym sniadaniu w saloniku robie prasowke, przegladam najnowszy numer miesiecznikow LOGO i Zwierciadlo, a poniewaz mam duzy zapas czasu, to na wyswietlaczach obserwuje pojawiajace sie kierunki, w jakich odlatuja kolejne maszyny. W koncu chwile po 07:00 ruszam do gate’u 26, skad bedzie odbywac sie boarding mojego Embraera do Wiednia (VIE). Samolot dopiero co zostal podlaczony do rekawa i wysiadaja z niego pasazerowie, wejscie na poklad jest zatem o kilkanascie minut opoznione. W koncu obsluga naziemna Okecia anonsuje nasz rejs i moge zajac miejsce na pokladzie, wygodnie rozsiadam sie w fotelu przy oknie i czekam na start samolotu. Kapitanem dzisiejszego rejsu LO223 jest pan Dominik Nowakowski, gladko prowadzi nasza maszyne do austriackiej stolicy, dosc szybko po starcie mijamy chmury i za oknem ukazuje sie piekne slonce. Chwile pozniej startuje bezplatny serwis, tradycyjnie zamawiam herbate z cytryna, czestuje sie wafelkiem Prince Polo i wpatruje sie w ziemie pod nami, z zawartoscia grudniowego numeru magazynu pokladowego Kalejdoskop zapoznalem sie tydzien wczesniej na locie GVA-WAW. Po okolo 30 minutach lotu pilot rozpoczyna znizanie do lotniska docelowego, okolice Wiednia sa pokryte sniegiem, a deboarding ma miejsce przez autobus, wiec nieco musimy poczekac, pozniej zas dosc dlugo czekam jeszcze na odbior bagazu z tasmy. W koncu wychodze na dobrze mi znana hale przylotow wiedenskiego lotniska, urzeka mnie wyswietlacz przylotow na scianie, chwile czekam na moich wspoltowarzyszy, czas zaczac wizyte w Martins Therme & Lodge w Frauenkirchen.
W czwartkowe popoludnie jestem juz z powrotem na lotnisku Schwechat, po zakupach w supermarkecie Billa w Terminalu 1 ruszam do Terminala 3 i ruchomymi schodami wjezdzam na gore, gdzie znajduje sie strefa odprawy biletowo-bagazowej. Mozna skorzystac z automatow drukujacych karty pokladowe i tagi bagazowe, ja jednak lubie zostac obsluzony przez personel lotniska, bardzo uprzejmy mlody czlowiek drukuje mi kolorowa karte pokladowa z logiem linii (OS) Austrian Airlines i chwile potem ustawiam sie w sporej kolejce do kontroli bezpieczenstwa. Na pierwszy rzut oka kolejka „priority” dla pasazerow FQTV jest dluzsza, ale to tylko pozory i chwile pozniej jest juz po tych formalnosciach, ruszam na gore w poszukiwaniu saloniku lotniskowego Austrian, ktory okazuje sie byc nadzwyczaj pelen i przez dobry kwadrans szukam dla siebie miejsca, gdzie moglbym o
dpoczac i co nieco przekasic. Okazuje sie, ze owych przekasek praktycznie nie ma, z cieplych dan jest w ofercie tylko zupa krem, mozna tez na bagietce sprobowac przepysznej pasty z pestek slonecznika, na deser sa ciasta w postaci ciasta marmurkowego oraz placka z wisniami. 
Do mojego gate’u prowadzi dluga droga przez dlugi korytarz, korzystam zatem z zainstalowanych ruchomych ciagow dla pieszych. Po dotarciu pod bramke okazuje sie, ze nastapila podmianka samolotu i zamiast miniaturowego Dasha polecimy do Warszawy samolotem Airbus A319, z czego jestem bardzo zadowolony. Ten typ samolotu wydaje sie byc optymalny do podrozy po Europie, a malutkie Dashe dla mnie sa zbyt glosne, bardzo podatne na turbulencje i jak pokazuja ostatnie doswiadczenia PLL LOT awaryjne. Boarding przez automatyczne bramki przebiega szybko i zajmuje wybrane wczesniej miejsce przy oknie po lewej stronie samolotu. Poniewaz w Wiedniu panuje zimowa aura, to konieczne bedze odladzanie samolotu, co powoduje dosc spore opoznienie, ale nasz kapitan nadrabia je na trasie. Lot przebiega bardzo spokojnie, wnetrze kabiny jest dobrze wygluszone, podobaja mi sie takze dominujace barwy biel i czerwien, ktore mozemy skojarzyc takze z polska flaga. Jestem nieco rozczarowany serwisem na pokladzie, pasazerowie klasy ekonomicznej moga liczyc na napoj (kawa/herbata/woda/soki/napoje gazowane oraz alkoholowe) oraz czekoladowy batonik lub chipsy jablkowe, o kanapce mozemy zapomniec. Pogoda na trasie jest wysmienita i przez okno bacznie obserwuje swiatla miast pod nami, dopiero przed Warszawa wlatujemy w chmury, by w koncu lagodnie przyziemic na Lotnisku Chopina w Warszawie.  

Ostatni zajazd na Litwie, czyli Wilno / 06.08.2016 - 07.08.2016

Rano wylądowałem w Warszawie, a już po południu znów pojawiam się na stołecznym Lotnisku Chopina i udaję się w kolejny rejs, tym razem przede mną krótka podróż zagraniczna, a mój kolejny kierunek to Wilno. Nie powiem, żeby litewska stolica w jakiś szczególny sposób mnie pociągała, ale swego czasu z (mocno okrojonej) mapy połączeń PLL LOT (do grudnia 2015 r.) był to przedostatni kierunek, którego nie miałem okazji odwiedzić. Wiosną tego roku w ramach kilkudniowej promocji nasz narodowy przewoźnik zaoferował loty na trasie WAW-VNO-WAW za mniej niż 200 zł, skwapliwie skorzystałem z okazji i odliczalem długie miesiące do wakacyjnego weekendowego wyjazdu.


Tradycyjnie na nieco ponad 2 godziny przed wylotem melduję się na Lotnisku Chopina przy stanowisku odprawy klasy biznes, gdzie u niezwykle znudzonej obsługi odbieram kartę pokładową na mój lot. Skład osobowy jest niemal identyczny jak dnia poprzedniego, kiedy odprawiałem się na rejs krajowy do Poznania, ale tym razem inny pan drukuje mi kartę. Moja żółta walizeczka odjeżdża taśmociągiem do sortowni (zawsze patrzę, czy wydrukowano i naklejono poprawny kod docelowy lotniska), a ja niemal błyskawicznie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa (tunel „fast track”), jeszcze tylko kilka kroków na górę i już jestem w saloniku Polonez, gdzie ładuję akumulatory przed startem. Po przekąsce w postaci marchwiowych chipsów i toaście wzniesionym kieliszkiem processo czuję lekkie rozluźnienie ;)


Wyjście 27, z którego odbywać się będzie boarding, znajduje się bardzo blisko business lounge’u, nie muszę się zbytnio spieszyć i delektuję się dłuższą chwilą dekadencji. Kiedy podchodzę pod gate akurat rozpoczyna się boarding, po raz kolejny rejs będzie obsługiwany małym samolotem Bombardier Q-400, do maszyny pasażerowie zostaną zatem przewiezieni autobusem. Nie przepadam za tymi klaustrofobicznymi samolocikami i jazdą busem po płycie lotniska, ale to nie ja jestem odpowiedzialny za siatkę połączeń. Może nie narzekałbym tak bardzo, gdybym miał okazję przelecieć się samolotem ATR, ale na te maszyny się nie załapałem, a przecież jeszcze całkiem niedawno PLL LOT wykonywał nimi rejsy krajowe.


Obłożenie maszyny do Wilna jest całkiem spore, ale w obie strony miejsce obok mnie pozostaje wolne, mam zatem gdzie ulokować moje długie nogi. Na pokładzie wita nas szefow pokładu Pani Magdalena Gortat, kapitanem tego krótkiego niespełna godzinnego rejsu jest pan Marcin Dworak. O tej porze na Okęciu nie ma dużego ruchu, możemy w miarę szybko wystartować. Ponieważ wznosimy się w kierunku zachodnim, to czeka nas już za Warszawą zakręt w prawo. Niestety, tego dnia nie mamy szczęścia do pogody i na wysokości przelotowej cały czas lecimy w chmurach. Wprawdzie turbulencje nie występują, ale za oknem cały czas kłębią się chmury i nie mam odniesienia względem ziemi, zupełne „mleko”, bardzo nie lubię tak latać, niemal zawsze po osiągnięciu wysokości przelotowej chmury pozostają w dole a za oknami wygląda słońce, tym razem jednak do samego końca nasze położenie niemal nie ulega zmianie, pilot przeprasza za lekkie turbulencje, ale informuje, że na tej wysokości nie możemy ich niestety ominąć. Fakt, Bombardiery nie mogą wzbijać się tak wysoko jak konkurencyjne maszyny typu Embraer, Boeing czy Airbus. Wileńskie lotnisko od strony płyty prezentuje się bardzo skromnie, żeby nie powiedzieć „dziadowsko”, ruch też jest tutaj bardzo mały, chwilę po nas ląduje Belavia oraz Finnair, w VNO dość często gości AirBaltic oraz tani przewoźnicy jak WizzAir czy Ryanair. Z ciekawostek: na pasie startowym zaparkowane są dwa samoloty Aeroflotu a ich silniki sa zamaskowane materialem, zastanawiam się, w jakim celu tam one stacjonują. ;) Na bagaż przy taśmociągu trzeba czekać dość długo, co jest zastanawiające biorąc pod uwagę rozmiary lotniska i częstotliwość oferowanych połączeń. W końcu wychodzę do mikroskopijnej hali przylotów, która bardziej przypomina prowincjonalny dworzec kolejowy. Tuż po wyjściu z terminala znajduje się pętla autobusowa, mimo weekendu połączenia są często realizowane, do centrum dojedziemy w ciągu kwadransa a bilet kupowany u kierowcy kosztuje 1 EUR. Tabor jest zróżnicowany, ale na zdezelowane pojazdy na lotniskowej trasie nie trafiłem, za to na mieście zauważyłem trolejbusy z epoki. 20 minut później jestem już w hotelu Vilnius City Hotel zlokalizowanym bezpośrednio przy trasie z lotniska do śródmieścia. Miasto jest niemalże wymarłe, na niebie wiszą gęste czarne chmury, z których zaczyna padać mocnuy deszcze. Ulewa nie chce łatwo ustąpić, ale nie daję się rzęsistym kroplom i ruszam na łowy do hipermarketu Rimi. Sieć ta ma swoje placówki w krajach bałtyckich, jest także obecna na Litwie. Głównym produktem, na który poluję, są jogurty firmy Vilvi (z czarnym kotem na opakowaniu), które znam m.in. z delikatesów Alma, w sklepie od razu podchodzę do lodówki, gdzie robię odpowiednie zapas, oczywiście wybór w kraju producenta jest znacznie większy niż w Polsce.
Niemal cały wieczór pogoda jest pod psem, silny deszcz uniemożliwia zwiedzanie, więc w hotelowym pokoju robię sobie małą ucztę i dopiero przed północą wybywam na imprezę, akurat powoli zła pogoda przestaje dawać się we znami i z klubu wracam już suchą stopą ;)
O poranku za oknem dostrzegam błękitne niebo i pełne słońce, czas się posilić w hotelowej restauracji. Tym razem pozwoliłem sobie poleżeć nieco dłużej, więc na śniadaniu jest ruch jak w ulu, goście hotelu to w większości cudzoziemcy z krajów śródziemnomorskich. Szwedzi bufet nie prezentuje się nadzwyczaj wykwitnie, ale też nie mogę powiedzieć, że jest tak ubogo jak w hotelu Cosmos w Kiszyniowie i od stołu wstaję najedzony. Czas ruszać w miasto, do ścisłego centrum mam ponad 30 minut, ale nigdzie mi się nie spieszy. Zabudowania po drodze nie wróżą nic dobrego, wzdłuż jednej z głównych ulic prowadzących do śródmieścia stoją szare budynki mieszkalne, powiedziałbym, że to Polska powiatowa, wrażenia żadne; dopiero Prospekt Giedymina (lit. Gedimino prospektas) prezentuje się znacznie bardziej okazale, stojące przy tej reprezentacyjnej ulicy gmachy są dostojne i eleganckie, widać, ze sporo budynków zostało odrestaurowanych w ostatnich latach i Litwini starali się przywrócić im dawny blask. Jest wczesne przedpołudnie, na deptaku królują emeryci z zagranicy, którzy rozpoczynają zwiedzanie, część wizytujących rozpoczyna dzień od spotkania towarzyskiego w licznych kawiarniach mieszczących się w fasadach zabytkowych kamienic. Na samym końcu prospektu niczym biała dama jawi się majestatyczna katedra św. Stanisława i według mnie jest to zdecydowanie najładniejsza budowla w Wilnie. Ponieważ zliża się poraz wymeldowania z hotelu, kończę spacer i tą samą trasą ruszam w drogę powrotną. Niestety, pogoda znów płata figle i w drodze powrotnej trafiam na kilkuminutową falę deszcze, z którą mój parasol nie może dać sobie rady. ;)
Wczesna pora popołudniowa to w sam raz czas na kolejny spacer, tym razem spaceruję krętymi uliczkami starego miasta, które ma bardzo kolorową zabudowę. Podziwiam pałac prezydencki, kilka ambasad i docieram powoli do słynnej Ostrej Bramy, w okolicy której widzę liczne wycieczki z Polski. Owa Ostra Brama, przywołana w inwokacji „Pana Tadeusza” okazuje się być niewielkich rozmiarów obrazem/ołtarzem zawieszonym w wąskim przejściu nad bramą miejską. Spodziewałem się ogromnego sanktuarium a tymczasem to miejsce kultu religijnego jest nadzwyczaj skromne. Ale w końcu to wiara czyni cuda ;)
Zostawmy zatem doznania metaficzne i skupmy się na tych bardziej przyziemnych, czas coś zjeść, kuchnia litewska jest dość podobna do polskiej, w końcu przez w przeszłości tworzyliśmy jedno państwo znane jako Rzeczpospolita Obojga Narodów. Na moim ulubionym forum podróżniczym furorę robi bar z regionalną kuchnią mieszczący się przy ulicy Chopina 6. Podczas mojej wizyta w tym gastrobarze przeważają Polacy. Sam bar nie jest miejscem zbytnio eleganckim, klimat lat 90. dominuje, ale z pewnością można zjeść tam duże porcje serwowanych dań. Ja skusiłem się na pyzy, są one olbrzymie, ledwo zmieściłem w sobie takie dwie duże porcje nadziane mięsnym farszem. Ponieważ w okolicy znajduje się dworzec kolejowy, to jako fan kolei w czasach dzieciństwa postanawiam odwiedzić ten budynek. Stacja ma się całkiem dobrze, na peronach widzę dość spory ruch, widocznych jest kilka składów. Tuż obok znajduje się także McDonald’s, w McCafé delektuję się lemoniadą o smaku kiwi i zajadam ciastko marchewkowe, mam jeszcze sporo czasu, a pobieżne spojrzenie na mapę pokazuje, że dystans do hotelu jest dość krótki i rzeczywiście przejście zajmuje mi około kwadransa. Odbieram bagaż i na pobliskim przystanku komunikacji miejskiej oczekuję na przyjazd autobusu miejskiego na lotnisko. Port lotniczy w Wilnie jest położony blisko miasta, dzięki czemu nie trzeba tracić wiele czasu, by do niego dotrzeć. Kiedy docieram na lotnisko mam jeszcze prawie godzinę do odlotu, czas spędzam na lekturze książki w przy popołudniowej kawusi, to zdecydowanie moja ulubiona forma odpoczynku ;) Przy stanowisku odprawy kolejka jest całkiem spora, ale korzystając z mojej karty Frequent Traveller mogę skorzystać z przywileju odprawy dla pasażerów klasy biznes. Samo lotnisko nie robi na mnie żadnego wrażenia, jest dość ponure i małe, ilość sklepów czy punktów gastronomicznych jest doprawdy znikoma, podobnie wygląda także siatka lotów z/do VNO. Okazuje się, że samolot z Warszawy do Wilna wyleciał spóźniony, wobec czego na boarding naszego rejsu także trzeba będzie jeszcze poczekać, co wzbudza uzasadniony niepokój u pasażerów przesiadkowych. Nigdy nie byłem zwolennikiem szybkich transferów. W końcu jednak możemy zająć miejsca na pokładzie Embraera a kapitan kpt. Andrzej Śnieg przeprasza za wszelkie niedogodności związane z powstałym spóźnieniem. Szefowa rejsu p. Katarzyna Stępień rozpoczyna instruktażem bezpieczeństwa, wkrótce wszysca zajmują swoje miejsca i jesteśmy gotowi do rejsu. Tym razem wysokośc przelotowa jest wyższa niż podczas lotu Dashem Q400, lecimy w słońcu nad chmurami i po około 50 minutach gładko lądujemy w Warszawie. Załoga ma nadzieję gościć Państwa ponownie na pokładach naszych samolotów.




Sovietskoje Igristoje, czyli Kiszyniów / 27.05.2016 - 29.05.2016

Korzystajac z dlugiego weekendu postanowilem wybrac sie w podroz do dosc malo znanego w Polsce kraju. Mowa konkretnie o Moldawii, ktora wiele osob pamieta zapewne jako jedna z 15 republik z siermieznych czasow ZSRR i na tym ta wiedza sie konczy. Czesc osob nawegt nie jest w stanie zlokalizowac tego kraju na mapie. Kiszyniow na mojej liscie miast do odwiedzenia widnial od dawna, ale dopiero od niedawna PLL LOT wprowadzil to miasto do swojej siatki polaczen. Pierwsze skojarzenie z tym miastem to wczesne lata 90. i amerykanska opera mydlana „Dynastia”,  w ktorej pojawil sie watek ksiecia z Moldawii. W odcinku zamykajacy piaty sezon serialu miala miejsce masakra na ceremonii slubnej w Moldawii wlasnie; pamietam te emocje do dzisiaj, stad tez nazwa kraju dobrze zapadla mi w pamiec. A poniewaz ostatnio krag moich zainteresowan z Zachodu zmienil sie na Wschod, to wizyta w Kiszyniowie, gdzie dokonuje sie powolna transformacja gospodarcza, byla jak znalazl, a Szalona Sroda LOT tylko zdeterminowala mnie do zakupu biletow po korzystnej cenie.
W piatkowy poranek przed godzina 09:00 pojawiam sie na Lotnisku Chopina. Podchodze do automatu, w ktorym mozna pobrac wydrukowana karte pokladowa, ku mojego zaskoczeniu maszyna pyta mnie, czy mam do nadania bagas i po chwili drukuje mi zgrabny samoprzylepny tag bagazowy odpowiednio oznakowany. Jestem w szoku, dotychczas takie rozwiazania widzialem tylko w Kopenadze i Zurichu. Naklejke zachowuje na pamiatke (tak, kolekcjonuje je i karty pokladowe), a sam udaje sie do stanowiska, gdzie odbieram jeszcze raz boarding na klasycznym papierze i nadaje bagaz. Po chwili jestem juz przy fast tracku, w kolejce do kontroli bezpieczenstwa nie ma nikogo oprocz mnie, jeszcze tylko bluskawiczna wizyta w Aelii i juz jestem w moim ulubionym saloniku Polonez, gdzie przy delektuje sie sniadaniem i robie prasowke. Tym razem musze wyjsc z business lounge’u nieco wczesniej, gdyz przede mna jeszcze kontrola paszportowa, ale pod bramka numer 17 okazuje sie, ze boarding bedzie opozniony okolo 15 minut. Moja uwage skupia grupa mocno podchmielonych dzentelmenow w wieku ok. 40 lat, ktorzy rowniez oczekiwali na rejs do Kiszyniowa. Zachowywali sie dosc glosno i raczyli alkoholem, widac bylo, ze moze byc z nimi wesolo. Kiedy weszlismy do autobusu wiozacego pasazerow do Dasha Q-400 odnioslem wrazenie, ze ich przekrzykiwania wypelnily caly pojazd, po przejsciu do samolotu nie bylo lepiej. Szef pokladu p. Wojciech Grudniewski na na prosbe kapitana Igora Augustyniaka majac na uwadze zaistniale okolicznosci informuje, ze picie na pokladzie wniesionego alkoholu jest surowo zabronione. Chwile po starcie z Okecia podcza wzbijania sie do wysokosci przelotowej maszyna przez moment traci wysokosc, uczucie spadania w czarna dziure nie jest przyjemne, ale juz po chwili mozna odetchnac z ulga i rozpiac pasy. W tyle maszyny caly czas slychac podniesione meskie glosy, panowie probuja spiewac, cos krzycza, oprocz szefa pokladu upomina ich takze stewardesa p. Marzena Brudzinska, pierwszy raz widze cos takiego, o losie!
Po pobieznym przejrzeniu magazynu pokladowego Kalejdoskop (w koncu juz lecialem na pokladzie LO w tym miesiacu) zajalem sie lektura ksiazki „Bylam sluzaca w arabskich palacach”, wiec 1,5 h na pokladzie Bombardiera szybko mi minelo. Wprawdzie kapitan informowal, ze w Kiszyniowie niebo bedzie zasnute chmurami i bedzie deszczowo, ale chwile po wyladowaniu na niebie wychodzi slonce. Kontrola paszportowa idzie bardzo sprawnie, takze na bagaz nie trzeba dlugo czekac. Po wyjsciu w skromnej hali przylotow (lotnisko jest obecnie modernizowane) znajdziemy kantor oraz punkty korporacji taksowkarskich i firm wypozyczajacych samochody. Nie uswiadczymy tam natomiast bankomatu, jeden jedyny znajduje sie na poziomie odlotow w poblizu kas biletowych oraz  stanowisk  bankowych, dziala bez zarzutow, przyjmuje tradycyjne karty jak Visa, Maestro czy MasterCard. Po wyjsciu na parking przed lotniskiem widze, ze „weseli” panowie z samolotu juz racza sie piwkiem, widac, ze byli bardzo spragnieni. Kiedy tylko pojawiam sie na zewnatrz otaczaja mnie taksowkarze, ale smialo kieruje sie na postoj marszrutek. Przejazd do centrum to stala cena 3 lejow moldawskich, tyle samo trzeba tez zaplacic za bagaz, dojazd do centrum miasta zajmuje ok. 30 minut. Po drodze Mercedes dosc czesto sie zatrzymuje; poniewaz jest to marszrutka, kazdy z pasazerow ma prawo zatrzymac sie, gdzie mu sie zywnie podoba. Aby zatrzymac pojazd wystarczy ustawic sie przy krawezniku i odpowiednio wczesnie zamachac reka.

Z daleka dostrzegam charakterystyczna sylwetke budynku hotelu Cosmos, w ktorym przyjdzie mi spedzic ten weekend. Zaraz po wejsciu do hallu witaja mnie sympatyczne recepcjonistki i juz wiedza, jak sie nazywam. Okazuje sie, ze maja jeszcze tylko dwie rezerwacje na ten dzien, druga jest z Japonii, skosnych oczu nie posiadam, wiec panie od razu wiedzialy, z kim maja do czynienia. Dostaje pokoj na 7. pietrze, wystroj to poradziecki oldschool, jest fotel obity szara skaja, telewizor z kineskopem oraz lotewski telefon z tarcza. Z balkonu rozciaga sie widok na miasto i pomnik przed hotelem, tuz obok znajduja sie dwa male centra handlowe oraz hipermarket Bonus, gdzie kieruje pierwsze kroki po rozpakowaniu bagazu i krotkiej regeneracji. Wybor towarow na polkach jest calkiem spory, tak jak sie spodziewalem wiekszosc towarow pokrywa sie z tymi, ktore widzialem na Ukrainie i w Rosji. Ceny bardzo niskie, nie moge uwierzyc, ze pollitrowa butelka Coca Coli to wydatek rzedu 1,80 zl, butelka wina to koszt ok. 6- 8 zl, male opakowanie chipsow Pringles to raptem 3 zl. Za koszyk pelen lakoci place raptem rownowartosc ok 26 zlotych. Ciekawe, co czuja mieszkancy strefy euro, ktorzy tu przylatuja, dla nich niemal wszystko jest jak za darmo.
Po zakupach ruszam w miasto, bardzo pozytywnie zaskakuje mnie ruch drogowy w Kiszyniowie. O ile ulice i chodniki sa zazwyczaj w oplakanym stanie, to kierowcy sa nadzwyczaj uprzejmi, przepuszczaja pieszych na pasach, dostosowuja sie do sygnalizacji swietlnej i nie trabia bez potrzeby. Spodziewalem sie raczej powtorki w Teheranu, gdzie pieszy nie ma zadnych praw, a tutaj jest zupelnie inaczej. W miescie widac ducha minionej epoki, znajdziemy sporo wysokoch blokow z wielkiej plyty o czesto dosc fantazyjnych formach czy ksztaltach. Na parterach budynkow mieszkalnych przewazaja lokale handlowo-uslugowe, przede wszystkim sa to salony operatorow telefonii komorkowej jak Orange i Moldcell oraz sklepy spozywcze, kiczowate kasyna, kantory i banki, co jakis czas spotkac mozna sklepy odziezowe i obuwnicze, jednak nie sa to sieciowki, z tego typu sklepow na glownym bulwarze miasta im. Stefana Cel Mare dopatrzylem sie jedynie salonu United Colors of Benetton. Na tej ulicy znajduja sie takze gmachy administracji rzadowej, mozna przejsc sie przed siedzibe MSZ. Pozytywnie wyroznia sie Teatr Narodowy oraz siedziba Poczty Glownej, gdzie nastepnego dnia zaopatruje sie w pocztowki i znaczki. Niestety, wybor jest bardzo skromny, a na miescie pamiatki niemal nie funkcjonuja. Nie bylbym soba, gdybym nie dotarl do restauracji McDonald’s, by sprobowac lokalnych przysmakow, kanapka charakterystyczna dla Moldawii jest lavash, wersja z podwojnym serem oraz z warzywami jest bardzo smaczna. W koncu docieram do siedziby rzadu i Luku Triumfalnego symbolizujacego zwyciestwo nad Turcja, pod lukiem lopocze moldawska flaga. Po drugiej stronie placu znajduje sie mala swiatynia oraz bardzo ciekawe znalezisko – szachownica duzych rozmiarow, po ktorej mozna chodzic czy przestawiac poszczegolne figury.  Za skrzyzowaniem znajduje sie duzy park miejski, jego zycie tetni przy fontannie. W parku znajduja sie punkty malej gastronomii, gdzie mozna napic sie kawy, kupic lody, slodycze, popcorn czy wate cukrowa. W drodze powrotnej mijam takze wiekowy hoteli Chisinau oraz pozostalosci po gmachu hotelu International, ktory niszczeje niczym warszawski Prudential.
Nastepnego dnia o poranku schodze na sniadanie do hotelowej restauracji znajdujacej sie na wysokosci drugiego pietra. Restauracja to chyba jednak zbyt gornolotne okreslenie, gdyz wnetrze przestronnej Sali bardziej przypomina mi stolowke pracownicza w czasach PRL-u czy tez swietlice w osrodku wczasowym. Przy wejsciu swoj stolik ma pani w fartuszku, ktorej nalezy okazac specjalny kwit wydany na recepcji poswiadczajacy nasze prawo do posilku. Estetyka nie jest najlepszym punktem tego miejsca, serwowane sniadanie w formie szwedzkiego bufetu wyglada dosc topornie, co nie znaczy, ze odejdziemy od stolu glodni, jednak tego typu widokow i zastawy raczej nie spotkamy juz w hotelach, kolejny oldschool. Po posilku ruszam powoli do miasta, tym razem na chodnikach widac spory ruch, ludzie robia zakupy na weekend. W celach krajoznawczych korzystam z trolejbusa, po wejsciu do pojazdu czeka nas uiszczenie oplaty u bileterki. Jest to pani w fartuszku, ktora inkasuje pieniadze i wydziera nam papierowy bilet, koszt takiej przyjemnosci do 2 leje, niezaleznie od dlugosci trasy. W autobusie jest goraco i duszno, o klimatyzacji mozna tylko pomarzyc. Automatyczny glos zapowiada kolejne przystanki, nazwy pokazuja sie takze na wyswietlaczu, ale zorientowalem sie, ze nie zawsze sa one adekwatne do mijanych miejsc, wiec radze uwazac z poleganiem na tym systemie informacji. Jazda takim srodkiem transportu to nie lada wyzwanie. Popoludniowa pora zbiera sie na burze, czas ten spedzam w restauracji La Placinte, gdzie probuje serowego wypieku placinta, zupe z warzywami ciorba oraz czerwone wino moldawskie. Po smacznym obiedzie czas na deser, wybieram kawiarnie Tucano Coffee, ktora mozna smialo porownac do moldawskiej odpowiedzi na Starbucks Coffee. Ma bardzo ciekawy wystroj nawiazujacy do tukanow oraz egzotycznej przyrody, dosc rozbudowane menu cieplych oraz zimnych napojow i przekasek czy slodkosci. W glebokim fotelu delektuje sie chwila, sobotni wieczor mija mi w przyjemniej kawiarnianej atmosferze.
W niedzielny poranek po sniadaniu postanawiam odwiedzic kiszyniowski dworzec kolejowy, jako fan kolei zawsze staram sie odwiedzic glowne dworce, jezeli tylko mam taka mozliwosc. Zwlaszcza w krajach bylego Bloku Wschodniego tego tupu budynki prezentuja sie imponujaco. Niestety, dworzec w Kiszyniowie raczej nie przypomina poteznych gmachow widzianych w Moswie czy na Ukrainie, ale jest za to bardzo zadbany i udekorowany kolorowymi surfiniami. Na peronie czeka sporo pasazerow z bagazami, ale pociagu jeszcze nie widac, wiec nie mialem okazji zobaczyc, jak wygladaja moldawskie wagony. Na rozkladzie jest tylko kilka polaczen w ciagu dnia, kasy biletow sa czynne jedynie rano oraz poznym popoludniem przed „wieczorny szczytem”, kiedy odjezdzaja pociagi do Moskwy i St. Petersburga. Z zadbanym dworcem kolejowym kontrastuje bazarowe otoczenie. Cale zastepy ludnosci lokalnej wykladaja swoj towar na folii/ceracie/kocu i czekaja na potencjalnych klientow, przez placyk przewija sie sporo amatorow mydla i powidla, mozna tu znalezc niemalze wszystko, ale trzeba zaznaczyc, ze wiekszosc towarow jest z drugiej reki, ceny zas sa bezczelnie niskie.
Po takiej wizji lokalnej robie jeszcze drobne zakupy w centrum handlowym Green Hills, wracam do hotelu, wymeldowuje sie i ruszam lapac marszrutke z najblizszego przystanku. Czekalem raptem 5 minut nim podjechal busik z numerem 165, pasazerow nie ma jeszcze tak wielu, moge zajac miejsce siedzace. Niemal caly czas w samochodzie jest komplet podroznych, ale wymiana pasazerow odbywa sie plynnie, nie ma tloku, nikt nie stoi nade mna, moge nawet nieco wyprostowac nogi. Po okolo 25 minutach jazdy marszrutka wysiadam pod terminalem, w srodku klebi sie tlum podroznych, ale w wiekszosci sa to osoby odprowadzajace. Na monitorach rejs LO do WAW juz widnieje, ale poniewaz jest ponad 2,5 h do czasu odlotu, to odprawa sie jeszcze nie rozpoczela. Siadam na lawko-parapecie przy szybie (bardzo pomyslowe rozwiazanie) i spedzam czas na lekturze ksiazki, co jakis czas zerkajac na tablice swietlna z rozkladem lotow. W koncu pojawia sie obsluga i przy trzech stanowiskach prowadzona jest odprawa biletowo-bagazowa. Warto zauwazyc, ze odprawa online na rejsy z Kiszyniowa nie jest dostepna. Ze srebrna karta korzystam z odprawy dla klasy biznes, kontrola paszportowa oraz bezpieczenstwa przebiegaja bardzo sprawnie i juz po kilku minutach jestem w strefie duty free, ktora ze wzgledu na niskie ceny alkoholu i wyrobow tytoniowych w Moldawii cieszy sie duzym zainteresowaniem podroznych. Rejs z Warszawy przylatuje przed czasem i boarding mojego rejsu rowniez rozpoczyna sie sporo wczesniej, dzieki czemu startujemy prawie 10 minut wczesniej. Kapitanem rejsu jest p. Mariusz Czajkowski. Tym razem pogoda na calej trasie przelotu jest dobra i obywa sie bez jakichkolwiek turbulencji, chociaz miejsce 18C nie jest zbytnio  komfortowe. Ale 1 h 40 minut do Warszawy mozna sie przemeczyc ;) Do zobaczenia na pokladzie juz za tydzien!



A może nad morze - Trójmiasto / 07.08.2015 - 08.08.2015



Przede mną następne kolejne loty krajowe. Korzystając z pięknej wakacyjnej pogody postanawiam ponownie zajrzeć do Trójmiasta i po raz kolejny zabalować w Sopocie. Około godziny 20 w piątkowy wieczór melduję się na Lotnisku Chopina przy tymczasowym stanowisku odprawy klasy biznes. Standardowe miejsce, gdzie dokonywano odprawy jest obecnie przebudowywane, zaś część dla pasażerów klasy ekonomicznej już działa. Przy stanowiskach odprawy nikogo nie ma, pracownikom widać się nudzi, pani z obsługi naziemnej czyta książkę „Bezsenność w Tokio” (gorąco polecam, zwłaszcza przed wyprawą do Japonii), panowie obok dyskutują na temat tego, co by zjedli na kolację. Uśmiecham się pod nosem słysząc takie rozmowy, to pokazuje, że pracownicy mają też ludzkie odczucia, a nie są tylko bezwzględnymi maszynami egzekwującymi wymagania linii lotniczych dotyczących bagaży czy dodatkowych opłat. Po wygłoszeniu standardowej formułki żegnam się z panią i przechodzę do fast tracka do strefy bezpieczeństwa, tutaj również nikogo przede mną nie ma, dopiero kiedy się pojawiam tuż przed bramką jeden pan z obsługi woła koleżankę do skanera bagażu podręcznego. Ponieważ jak widać ruch tam jest znikomy, aparatura losowo wybiera mnie do kontroli, zostaję zatem „obmacany” przez pana a moja torba Adidasa i jej zawartość zostaje sprawdzona przez panią z ochrony. I po bólu, można iść dalej. Tradycyjnie zaszywam się w Business Lounge Polonez, to obecnie chyba największy profit ze srebrnej karty Miles & More. Do odlotu mam jeszcze ponad dwie godziny, swobodnie mogę się więc poczęstować specjałami kulinarnymi dostępnymi w saloniku. Na początek biorę zestaw obiadowy, na który tym razem składa się pomidorowa zupa krem z grzankami, tarta z mięsem i warzywami, zapiekanka serowa oraz kulki ziemniaczane. Po deserze i obowiązkowym podwójnym espresso czas na nadrobienie zaległości w lekturze prasy, a kiedy już przejrzałem najbardziej interesujące mnie artykuły sięgam po książkę o przygodach stewardessy „Z głową w chmurach”. Po dłuższej chwili relaksu w lounge’u zbieram się do wyjścia numer 3 na boarding, personel naziemny już jest w gotowości i ok. 22:20 pasażerowie są proszeni do autobusu. Nieco czekamy aż pojazd się wypełni i ruszamy do Bombardiera Q400, ponownie będę leciał maszyną z reklamą województwa kujawsko-pomorskiego. Interesujące, że jest taki samolot, skoro rejsy krajowe do/z Bydgoszczy nie są już w siatce połączeń PLL LOT. Po wejściu na pokład i powitaniu przez szefa pokładu pana Adama Kaletę zajmuję miejsce wybrane miejsce 8D. Moja towarzyszka podróży z miejsca 8C już siedzi, więc muszę się nieco przecisnąć, ale pani jest bardzo bezkolizyjna a całą 40-minutową podróż do Gdańska przesypia. Start samolotu się opóźnia, kapitan Witold Chodorowski informuje, że czekamy jeszcze na ostatnich pasażerów transferowych. W końcu zjawiają się i oni, następuje prezentacja zasad bezpieczeństwa, światła w kabinie gasną i startujemy.  Tym razem maszyna unosi się w kierunku wschodnim, nie mogę więc podziwiać panoramy Warszawy, ale za to przy lądowaniu pięknie widać oświetlone Trójmiasto. Natychmiast po osiągnięciu wysokości przelotowej załoga rozdaje Prince Polo oraz żelki Frugo i wodę, ja tradycyjnie studiuję nowy numer miesięcznika Kalejdoskop. Czas mija błyskawicznie, zniżamy pułap i po kwadransie lądujemy na płycie gdańskiego lotniska, dochodzi północ.


Kilka minut przed godziną 7 rano melduję się z powrotem na gdańskim lotnisku. Właśnie rozpoczyna się check-in, przy jednym z dwóch stanowisk trwa najwidoczniej trening nowej pracownicy, starszy kolega pomaga jej przy procedurze odprawy pasażerów. Otrzymuję kartę wstępu na pokład i od razu przechodzę do kontroli bezpieczeństwa, gdzie na tradycyjnie jestem pytany o kod pocztowy. Później mój bagaż podręczny jak to ma zwykle miejsce na lotnisku w Gdańsku zostaje poddany oddzielnej kontroli. Tym razem nie jest on przeszukiwany, ale za to muskany specjalny papierkiem na obecność materiałów wybuchowych. Jeszcze tylko schody ruchome i już mogę zająć wygodne miejsce w hali odlotów, wypić ulubioną kawę i wrócić do pasjonującej książki o przygodach personelu pokładowego w USA. Ani się obejrzałem, kiedy na płycie lotniska pojawił się już Bombardier , który zabierze nas z powrotem do Warszawy. Powoli rozpoczyna się Boarding, ponieważ nie ma dużo pasażerów, to szef pokładu Robert Pietrzak już po chwili zamyka drzwi do samolotu i wita zgromadzonych na pokładzie podróżnych. Wręcz momentalnie rozpoczyna się push back, ma miejsce instruktaż bezpieczeństwa i rozbieg maszyny. Po osiągnięciu wysokości przelotowej kapitan Łukasz Pawlak wraz z pierwszą oficer Aleksandrą Popielarz podają podstawowe parametry lotu,  a załoga rozpoczyna serwis. Piękna pogoda na całej trasie umożliwia obserwację ziemi za oknem, po kilkunastu minutach widać już zakola Wisły i samolot zniża pułap, a załoga przygotowuje kabinę do lądowania. Halo ziemia! Mój dwusetny lot właśnie przeszedł do historii…


Krakowskie obwarzanki / 25.07.2015 - 26.07.2015



Nadszedł weekend, czas ruszyć w tango. O ile piątkową noc spędziłem w nowym warszawskim klubie The View na dachu wieżowca w samym centrum miasta, to na sobotnią noc od dłuższego czasu miałem zaplanowany imprezowy wypad do Krakowa. Dzięki zastosowaniu kodu zniżkowego u hiszpańskiego pośrednika Rumbo za podróż w dwie strony zapłaciłem symboliczną kwotę, grzechem byłoby więc nie skorzystać z takie okazji.
W sobotnie wieczór po burzy melduję się na Lotnisku Chopina, w hali odlotów jest przestronnie i pusto, widać, że powoli szykuje się do snu, na tablicach świetlnych kilkanaście opóźnionych połączeń ze względu na niekorzystne warunki meteorologiczne, na szczęście ostatnia fala krajowych odlotów ok. 22:40 jest niezagrożona.
Odprawiam się przy stanowisku klasy biznes i korzystam po raz pierwszy z przejścia dedykowanego pasażerom tejże klasy, dotychczas go nie używałem, ale skoro przysługuje mi taki przywilej, to dlaczego miałbym z niego nie skorzystać. Jestem jedyną osobą, widać, że pracownicy się nudzą przed monitorem. Szybko przechodzę przez magiczną bramkę i jak ostatnio czas przed odlotem spędzam w saloniku Polonez, gdzie po obiadokolacji przy kawie i słodkim deserze nadrabiam zaległości w prasie. Około godziny 22 przenoszę się pod gate numer 7, gdzie czeka już pan z obsługi naziemnej, niebawem pojawia się jego kolega a wkrótce potem załoga pokładowa, od razu rozpoznaję szefową pokładu panią Katarzynę Pasierbek, z którą miałem przyjemność lecieć w czerwcu na trasie WAW-WRO-WAW. Boarding rozpoczyna się o czasie, tradycyjnie do Bombardiera zostajemy przewiezieni autobusem, na płycie lotniska jest mokro, kiedy wsiadamy do samolotu deszcz jeszcze kropi. Ponieważ pasażerów nie ma o tej porze zbyt wielu, sprawnie zajmuję wybrane wcześniej miejsce 5D, czyli tak jak lubię, z prawej strony przy oknie z przodu maszyny. Chwilę po zakończeniu boardingu podróżnych wita z kokpitu kapitan Roman Karbolewski a następnie pani Kasia z pamięci recytuje standardowe formułki powitalne, chwilę później jej młodsza koleżanka przedstawia zasady bezpieczeństwa na pokładzie. Po chwili następuje uruchomienie silników, skrzydła obok zaczynają pracę, kierujemy się do progu pasa i wzbijamy w górę. Za oknami ciemna noc, Warszawa jest pięknie oświetlona i mogę podziwiać stolicę z lotu ptaka. Po chwili w oddali migoczą już tylko pojedyncze światełka miejsc mijanych po drodze, a ja skupiam się na serwisie pokładowym, tym razem oprócz tradycyjnego kubeczka wody i wafelka Prince Polo można poczęstować się również miniżelkami Frugo. Przeglądam jeszcze prasę oraz magazyn pokładowy PLL LOT i już zniżamy się do lądowania, niebawem światła gasną, wysuwa się podwozie i ok. 23:30 lądujemy na krakowskich Balicach.
W niedzielny poranek ok. godz. 4:50 melduję się ponownie na krakowskim lotnisku, by po nocy spędzonej na parkiecie wrócić do Warszawy. Odprawa już trwa, tym razem nie muszę czekać na jej otwarcie, jak to zazwyczaj ma miejsce w Poznaniu przed porannym lotem. Szybko odbieram kartę pokładową na rejs i przechodzę do kontroli bezpieczeństwa. W związku z rozbudową portu lotniczego w Krakowie w terminalu jest dość ciasno, o tej porze startuje również Lufthansa (aż dwa rejsy: FRA i MUC) oraz Ryanair do Londynu Stansted (STN). Rejsy PLL LOT są wykonywane obecnie z wyjścia 1A, kontrola bezpieczeństwa przez funkcjonariuszy Straży Granicznej (zapomniałem, że oni jeszcze pracują na niektórych lotniskach przy kontroli, bo coraz częściej są zastępowani przez zewnętrzne firmy ochroniarskie) i już jestem w malutkim korytarzyku, gdzie można zająć miejsce. Miejsca nie ma prawie wcale, o kawiarni czy sklepie radzę zapomnieć, ale to rozwiązanie tymczasowe do momentu uruchomienia nowego terminala. Jakie jest moje zaskoczenie, kiedy do samolotu przechodzi wczorajsza załoga, myślałem, że muszę nieco dłużej odpocząć, ale najwidoczniej tak nie jest, a zapewne nocowali przy lotnisku. Jest kwadrans po piątej, z samoloty wyszli około kwadrans przed północą, więc nie mieli dużo czasu na odpoczynek. Taka praca…
Punktualnie o 05:20 rozpoczyna się boarding, leci nieco ponad 20 pasażerów, praktycznie wszyscy to pasażerowie tranzytowi. Zabiera nas autobus, po krótkiej przejażdżce wzdłuż zaparkowanych samolotów wysiadamy pod Bombardierem i wchodzimy na pokład, zajmuję miejsce 4A. Ponownie mam to szczęście siedzieć sam, więc nogi są rozprostowane. Następuje powtórka z rozrywki, komunikat pilota, powitanie przez personel pokładowy, szybkie kołowanie i łagodny start. Niestety, ponieważ pogoda w ten weekend jest dość kapryśna, to po osiągnięciu wysokości przelotowej lecimy nad chmurami i nie widać ziemi. Tym razem lot trwa jeszcze krócej, nawet niecałe 30 minut, nie zdążyłem nawet zjeść Prince Polo ;) Do widzenia!



Tylko we Lwowie / 18.04.2015 - 19.04.2015

Pora na kolejną wycieczkę, w miesiącach zimowych moje tempo spada, a że mamy już wiosnę, to czas nadrobić zaległości w podróżach zagranicznych. W styczniu w PLL LOT trwała kolejna kilkudniowa „Szalona Środa”, jednym z najtańszych oferowanych w ramach tej promocji był Lwów, więc tanie bilety powędrowały do koszyka. Cieszyłem się tym bardziej, że udało mi się namówić na ten wyjazd dwóch znajomych, bo od czasów mojego weekendu pobytu w Brukseli we lipcu 2014 wszędzie latałem sam, a to zawsze miłe urozmaicenie. Zwłaszcza, że Maciek jest sprawdzonym kompanem, o czym przekonałem się podczas naszych podróży na St. Martin oraz do Nicei kilka lat temu.
W sobotnie wczesne popołudnie melduję się punktualnie na dwie godziny przed odlotem na stołecznym Lotnisku Chopina. Po raz pierwszy mam tak naprawdę okazję skorzystać z przywilejów, jakim jest posiadanie srebrnej karty Frequent Traveller Miles & More. Zamiast standardowo do klasy ekonomicznej udaję się do stanowisk odprawy dla klasy biznes LOT Polish Airlies, które od niedawna na Okęciu zostały przeprojektowane i cieszą oko pasażerów. Pracownik z lotniska z uśmiechem na ustach bierze ode mnie paszport oraz kartę, nadaję bagaż i po chwili otrzymuję kartę pokładową. Przy odprawie dla klasy ekonomicznej musiałbym zapewne wystawać w kolejce do automatu, który produkuje czarno-białe wydruki na cienkim papierze, co mnie jako fana awiacji nie zadowala – to takie moje małe zboczenie. Po załatwieniu formalności przy ladzie udaję się pewnym krokiem do kontroli bezpieczeństwa, tym razem ku mojemu zdziwieniu działają niemal wszystkie stanowiska i proces przebiega sprawnie. Zaraz po wejściu na teren przeznaczony już tylko dla pasażerów mijam w terminalu stewarda, z którym leciałem ostatnio na trasie POZ-WAW. Miło rozpoznać kolejną osobę z personelu latającego. Mam dużo czasu do odlotu, moich współtowarzyszy jeszcze nie ma, zatem czas po raz pierwszy zawitać do Business Lounge „Polonez” przeznaczonego m.in. właśnie dla posiadaczy statusu Frequent Traveller w programie Miles % More. Po schodkach docieram na piętro i znikam za rozsuwanymi drzwiami saloniku. Przy wejściu okazuję srebrną kartę oraz boarding pass i rozgaszczam się na wygodnym kremowym fotelu. Po zajęciu miejsca i wybraniu lektury przechodzę do części „bistro”, gdzie można skosztować nieco specjałów kulinarnych. Nalewam sobie zupę pomidorową z grzankami, a na deser częstuję się kawą, croissantem, wafelkiem Prince Polo oraz przygotowuję sobie drinka. Na menu nie mogę w żadnym wypadku narzekać, myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie, a barek wydaje się być dobrze zaopatrzony. Czas na relaks przed lotem, błoga chwilo, trwaj!

Po poczęstunku opuszczam lounge, przechodzę przez kontrolę paszportową i dołączam do znajomych, którzy już dotarli na miejsce. Pod bramką kłębi się już spory tłumek Ukraińców, osób z polskimi paszportami praktycznie nie widać. Potwierdza się moje stwierdzenie z listopada, kiedy to z Warszawy odlatywałem do Kijowa, ewidentnie nasi wschodni sąsiedzi również przejawiają zamiłowanie do stania w kolejce na długo przed otwarciem gate'u. W końcu rusza boarding, przez rękaw kierujemy się na pokład naszego Boeinga, którym polecimy do Lwowa. Przy wejściu kolejna niespodzianka, bowiem szefem pokładu jest pan Andrzej Kozłowski, z którym miałem okazję lecieć właśnie jesienią do Kijowa. Kapitanem rejsu jest p. Tadeusz Gramatyka, a sam przelot trwa jedynie 40 minut. Zajmuję wyznaczone miejsce 6A a koledzy odpowiednio 6B i 6C; akurat w tym typie samolotu możemy usiąść razem. Lot jest bardzo spokojny i wręcz rutynowy, chwilę po starcie rozpoczyna się serwis pokładowy, ale nie widziałem, by cieszył się popularnością. Następnie tradycyjnie zostaje rozdany wafelek Prince Polo oraz plastikowa szklaneczka z wodą mineralną. Skupiam się na lekturze tych stron magazynu pokładowego Kalejdoskop, których nie zdążyłem przeczytać tydzień wcześniej podczas lotu z Poznania do Warszawy. Czas mija naprawdę szybko, samolot wyłania się z chmur i lądujemy, podczas zniżania widać było małą cerkiew ze złotymi kopułami, to już takie typowe klimaty dla tego regionu. Bardzo duże wrażenie robi na nas nowoczesny i przestronny terminal lwowskiego lotniska. Czytałem, że wybudowali go przed Euro 2012, ale nie sądziłem, że gmach będzie się tak dobrze prezentował. Jesteśmy poza UE, czas na rutynową kontrolę, kolejna pieczątka z Ukrainy ląduje w moim paszporcie, jeszcze tylko oczekiwanie na nasze bagaże rejestrowane i wychodzimy do hali przylotów, gdzie kłębią się rodziny i najbliżsi pasażerów. Na nas oczywiście nikt nie czeka, w informacji turystycznej dostajemy plan miasta a w bankomacie wypłacamy gotówkę i ruszamy z lotniska na przystanek trolejbusu, który zlokalizowany jest nieopodal przy starym terminalu w iście sowieckim stylu.
Przystanek wygląda wyjątkowo niechlujnie, obok podniszczonej wiaty na słupie znajduje się mało
czytelny dla niewtajemniczonych rozkład jazdy oraz zdezelowany aparat telefoniczny. Nie czekamy jednak długo, gdyż niebawem pojawia się pojazd, wchodzimy do rozklekotanego trolejbusu i kupujemy bilet na przejazd za 2 hrywny u kierowcy. Ważna informacja – bilet należy niezwłocznie skasować w dość oryginalnym kasowniku, który znajduje się przy szybie. Jest to urządzenie przypominające nieco dziurkacz, trzeba włożyć bilet do środka i odpowiednio go nacisnąć. Dojazd od Uniwersytetu Lwowskiego trwa około 30 minut, po drodze mijamy zaniedbane bloki z wielkie płyty, po ulicach szusują stare samochody, zupełnie inna epoka, można cofnąć się w czasie o dobre kilkanaście lat. Na szczęście po wyjściu z trolejbusu krajobraz jest już bardziej uporządkowany i śródmiejski, mijamy zabytkowe kamienice i ruszamy do Hotelu George zlokalizowanego przy Placu Adama Mickiewicza w samym centrum Lwowa. Nasz hotel prezentuje się iście imponująco , wygląda niczym pałac, dawno nie zaznałem takich luksusów. Recepcjonistka już nas oczekuje i wita nas po polsku, po załatwieniu formalności i uiszczeniu zapłaty ruszamy do naszego apartamentu, niestety widok z drugiego piętra na zrujnowany budynek po drugiej strony ulicy nie jest zachęcający ;(
Kiedy wychodzimy z hotelu na zewnątrz jest już ciemno, ruszamy Prospektem Swobody i od razu zauważamy, że ta część miasta jest zdecydowanie bardziej zadbana. Latarnie na ulicy podkreślają zabytkową architekturę galicyjską. Czas na wizytę w galerii Pasaż, w której podziemiach mieszczą się jedyne w centrum delikatesy – supermarket, gdzie mogę oddać się swojej pasji i wyszukiwaniu nowości spożywczych niedostępnych w Polsce. Niskie ceny sprawiają, że opuszczamy sklep nieco obładowani, ale nieopodal znajduje się już restauracja McDonadld's, gdzie możemy się posilić i ugasić pragnienie. Po uzupełnieniu kalorii mimo mało sprzyjającej aury przechadzamy się wąskimi uliczkami zdominowanymi przez kościoły i inne świątynie. Miasto pod względem religijnym wydaje się być bardzo różnorodne. Najbardziej podoba mi się Rynek z ratuszem, jest pięknie oświetlony a dookoła znajdują się liczne kafejki i pijalnie, gdzie można sobie pofolgować kulinarnie. Na nas już pora, wracamy do hotelowego apartamentu, powoli szykujemy się na imprezę i urządzamy małe before party. Do klubu Metro, w którym spędzamy sobotnią noc nie mamy daleko, a wieczorny spacerek się nam przyda.
W niedzielny poranek dzielnie wstajemy po niespełna 4 godzinach snu, wprawdzie w naszym pakiecie mamy wykupione śniadanie, ale jako oddany fan McDonald's postanawiam nadrobić zaległości i spróbować naleśników, które są tutaj serwowane na śniadanie. Niestety, cieniutkie plasterki ciasta z dżemem morelowym zupełnie nie zasługują większą uwagę i wracamy do hotelowej restauracji, gdzie możemy delektować się bardzo urozmaiconym i sycącym menu.
Pogoda się ustabilizowała, jest zimno i wieje przenikliwy wiatr, ale nie pada, ruszamy zatem poznać to urocze i ongiś polskie miasto. Od razu przyznam, że nie jest to architektura, w której się lubuję, ale postaram się docenić spuściznę poprzednich pokoleń. Uważam jednak, że stawianie Lwowa na równi z Krakowem to zbyt zuchwałe porównanie. Odniosłem wrażenie, że najbardziej okazałymi i zarazem zadbanymi budowlami są różnego rodzaju świątynie, przeważają kościoły grekokatolickie. Ponieważ jest niedziela, to w każdej świątyni trwa właśnie msza czy też innego rodzaju nabożeństwo. Bogato zdobione wnętrza, złoto, ikony i śpiew popów nadają tym miejscom mistycznego charakteru. Zaglądamy na rynek, który za dnia prezentuje się równie dobrze co i w nocy, w pobliskich sklepikach nabywam pamiątki, ale niestety nie udaje mi się znaleźć otwartej placówki pocztowej w pobliżu i widokówki wysyłałem już z Warszawy. Moją uwagę na lwowskim Rynku przykuwa sprzedawca oferujący papier toaletowy z wizerunkiem Putina, można również nabyć wycieraczki do drzwi z wizerunkiem prezydenta Federacji Rosyjskiej. Jak wspomniałem, pogoda nie sprzyjała spacerom, czas się ogrzać i nieco posilić. Tym razem postanowiliśmy wybrać coś typowo ukraińskiego i tym sposobem trafiliśmy do Pyzatej Chaty, barszcz ukraiński to już klasyk gatunku, do tego spróbowałem jeszcze de Volaille a koledzy skusili się na pierożki i surówkę. Jedzenie pycha i w bardzo przyzwoitych cenach, wystrój przypomina nieco nasze bary mleczne z epoki głębokiego PRL. Po obiedzie wracam po nasze bagaże do hotelu George i ruszamy na przystanek pod Uniwersytet Lwowski. Zanosi się na deszcz, więc idziemy bardzo spiesznym krokiem, nasz pojazd jest już podstawiony na pętli i niebawem ruszamy w drogę powrotną na lotnisko. Czuję się mocno zmęczony po zarwanej nocy, ale kiedy docieramy do porto lotniczego siły wracają. Do rozpoczęcia odprawy jest jeszcze trochę czasu, przyglądam się długiej kolejce pasażerów odprawianych na rejs WizzAir Ukraine do Wenecji-Treviso. Kiedy zerkam na tablicę odlotów i przylotów, stwierdzam, że lotnisko LWO świeci pustkami, oprócz codziennych połączeń (2-3) do Kijowi liniami UIA, rejsu do Wiednia, Monachium czy Stambułu oraz połączeń PLL LOT do Warszawy i ew. czarterów do Egiptu niewiele się tutaj dzieje. Nowy terminal zdecydowanie został wybudowany na wyrost, ale to dobrze, że pojawiła się taka infrastruktura. Podczas odprawy biletowo-bagażowej okazuje się, że nasze karty pokładowe były już wydrukowane i przygotowane; podejrzewam, że personel lotniska chciał przyspieszyć check-in i wydrukował je wcześniej, ponieważ byliśmy odprawieni online; taka miła niespodzianka. Po przejściu odpowiednich kontroli jesteśmy już na górze. Najpierw małe zakupy w sklepie duty free (dla zainteresowanych: litr wódki Nemiroff w różnych wersjach smakowych kosztował 3 lub 4 euro!), a następnie raczymy się kawusią w oczekiwaniu na nasz lot. Tym razem Embraer z Warszawy przylatuje z około piętnastominutowym opóźnieniem spowodowanym oczekiwaniem na pasażerów transferowych na rejs do Lwowa. Po drodze nadrabiamy opóźnienie i trzy kwadranse później jesteśmy już na Lotnisku Chopina w Warszawie. Do widzenia!

Zürich, merci vielmals! / 29.11.2014 - 30.11.2014

Przede mna kolejny weekendowy wypad, czas odwiedzic niemieckojezyczna czesc Szwajcarii. Tym razem ponownie korzystam z uprzejmosci linii Swiss i w sobotni poranek pojawiam sie na Lotnisku Chopina przy stanowisku odprawy lotu do Zurichu. Poniewaz jestem sporo wczesniej, to kolejki praktycznie nie ma i szybko dostaje ladna kolorowa karte pokladowa z logo szwajcarskich linii lotniczych. Za to przy kontroli bezpieczenstwa ruch jak w ulu, dochodze do wniosku, ze nie ma reguly dotyczacej potokow pasazerskich. Jak juz zdazylem zauwazyc stanowisko postojowe Swiss to gate numer 3, przed ktorym zajmuje miejsce i zatapiam sie w lekturze prasy. W VIVIE znajduję wywiad z moją długonogą ulubienicą Anją Rubik, akurat po raz kolejny wypowiada się na temat latania:



- W ciągu ostatniego tygodnia byłaś w czterech miejscach: Nowym Jorku, Wiedniu, Warszawie i Barcelonie. Zmieniasz strefy czasowe, kulturowe i językowe. A jednocześnie w samolocie, w jakimś sensie, bierzesz swoje życie w nawias.
- Może dlatego nie przepadam za lataniem. Czasami cieszę się, że mogę na kilka godzin wyłączyć komórkę, nie mam z nikim kontaktu i trochę się odprężam, ale w samolotach człowiek jest zupełnie sam. Coraz częściej się nad tym zastanawiam, że gdyby tez samolot spadł, rozbił się, umarłabym otoczona obcymi ludźmi, z którymi nic mnie nie łączy. To nie znaczy osobiście, że chciałabym uśmiercić kogoś bliskiego, po prostu myślę o ty, że gdyby coś się stało, będę sama. Poza tym dla kobiety samotny lot oznacza nieustanną walkę, żeby nie być zaczepianą.

Okazuje się za to, że entuzjastką latania jest Teresa Rosati:


- Mieszkała Pani w różnych krajach. Wyobraża sobie Pani życie poza Polską?
- Nie. Tu jest mój dom, tutaj jest moje miejsce.  Ale kocham podróże i często wyjeżdżam. Kiedy pada pytanie: „Czy przyjedziesz do Paryża spędzić ze mną wieczór?”, odpowiada: „Z przyjemnością” i pakuję torbę. Uwielbiam latać, choć wiem, że jestem wyjątkiem. Mogę w każdej chwili wsiąść do samolotu i polecieć do Los Angeles. Mam wtedy czas na przemyślenia, na czytanie, biorę zaległe pisma, książkę, trochę słucham muzyki, czasem obejrzę jakiś film. Ostatnio byłam wzruszona, ponieważ w samolocie puszczono „Last Vegas” z gwiazdorską obsadą: Robert De Niro, Michael Douglas, Morgan Freeman, no i epizod zagrała tam Weronika. Znałam na bieżąco relacje z planu tego filmu. Siedziałam w samolocie i nagle zobaczyłam moją córkę, jak na ekranie konwersuje z Michaelem Douglasem. Zrobiło to na mnie niesamowite wrażenie.
 

Co jakis czas podnosze glowe i obserwuje biegnacych pasazerow lotu czarterowego do Arrecife na Lanzarote, w wiekszosci sa to mlode malzenstwa (z dziecmi z wozkami) lub emeryci. Czas szybko mija i za oknem widze juz zaparkowany samolot Fokker 100, ktorym udam sie w rejs do ZRH. Zajmuje wybrane wczesniej miejsce 4F, tradycyjnie po prawej stronie przy oknie, wczesniej nie mialem mozliwosci leciec tym samolotem, wiec nieco zaskakuje mnie uklad siedzen 2-3, ale mozna sie do tego przyzwyczaic. Oba miejsca obok mnie zostaja wolne, zatem na swobode ruchow nie moge narzekac. Kapitan i dwie sympatyczne stewardessy witaja podroznych, boarding przebiega sprawnie  i juz niebawem kolujemy. Samolotem nieco trzesie i sam start jest glosny, ale po przebiciu sie przez warstwe chmur i osiagnieciu wysokosci przelotowej halas znacznie sie zmniejsza. Co ciekawe, szefowa zalogi przedstawia sie takze po polsku, bardzo mily gest i uklon w strone pasazerow. Niebawem rozpoczyna sie serwis, rozdawane sa kanapki oraz cieple i zimne napoje, po posilku zaczynam przegladac magazyn pokladowy, na okladce prezentuje sie majestatyczne Ateny. Grecka stolica prezentuje sie bardzo okazale, ja mialem zupelnie inne wrazenia z podrozy do tego miasta, ktore wydawalo mi sie dosc brudne i zaniedbane.
Powoli zblizamy sie do ladowania, niestety nad Zurichem pojawiaja sie chmury i beda sie one utrzymywac nad miastem przez caly weekend. Samolot laduje przed czasem, odbior bagazu przebiega sprawnie i szybko wychodze do hali przylotow, gdzie wita mnie kolorowy tlum osob oczekujacych na swoich bliskich. Tradycyjnie juz na mnie nikt nie czeka, powoli zwiedzam sobie przestronny terminal tego duzego portu lotniczego. Zatrzymuje sie na male zakupy w supermarkecie, tym razem znajduje jogurt o smaku rabarbarowym oraz herbate Nestea z mandarynkami. Ceny oczywiscie wygorowane, ale to w koncu jedno z najbogatszych panstwa swiata, wiec nie ma sie czemu dziwic. Jest takze urzad pocztowy, ale nie przyjmuja platnosci karta, wiec na razie odkladam na bok wybrane widokowki i ide na tramwaj numer 10. Przystanek tramwajowy oraz petla znajduja sie tuz przy glownym wejsciu do lotniska, oczywiscie na przystanku zlokalizowany jest takze automat biletowy, gdzie mozna nabyc odpowiedni bilet na przejazd. Kupuje bilet 24-godzinny za 5,20 CHF, akurat tyle bede w Zurichu, wiec w zupelnosci mi to wystarczy. Tramwaje z zewnatrz wygladaja dosc nowoczesnie, ale w srodku sa nieco staromodne. Na szczescie sa wyposazone w wyswietlacze z trasa przejazdu a ponadto emitowane sa zapowiedzi z informacja o nastepnych przystankach czy mozliwosciach przesiadki na inne polaczenia. Po rowno 30 minutach jazdy wysiadam i kieruje sie do mieszkania znajomego, ktory ugosci mnie na ta jedna noc w Zurichu. Okolica jest na wzgorzu, z ktorego roztacza sie piekny widok na srodmiescie i rzeke Limmat schowana w gestej miejskiej zabudowie. Po krotkim odpoczynku znajomy samochodem podwozi mnie nad brzeg Jeziora Zuryskiego skad rozpoczynam moja wedrowke po miescie. Przy tafli wody zamocowane sa male jachty,  Jest chlodno, ale zimowa aura nie daje sie bardzo we znaki, bo zewszad czuc juz cieply swiateczny nastroj. Na polozonym niepodal Placu Teatralnym widac mnostwo spacerujacych turystow, pod parkingiem przy Operze Narodowej znajduje sie wystawa archeologiczna, gdzie obejrzec mozna eksponaty znalezione podczas prac przy przebudowie tego obszaru przed kilkoma laty. Gmachy otaczajacych plac budynkow prezentuja sie okazale, wszystko wyglada elegancko tak samo jak i turysci przemierzajacy ta czesc miasta.

Przechadzam sie ulicami Niederdorfstrasse i Oberdorfstrasse, w zabytkowych budynkach z czerwonej cegly znalezc mozna liczne kawiarne, restauracje oraz sklepiki z pamiatkami, czesc waskich uliczek jest wybrukowana, co nadaje Zurichowi specyficzny klimat. Przechodze przez most nad rzeka Limmat i trafiam w samo centrum miasta za jaki uwazany jest dworzec kolejowy. Sam budynek nie jest imponujacych rozmiarow, ale po wejsciu do srodka okazuje sie, ze to istny moloch. W hali glownej odbywa sie wlasnie kiermasz swiateczny, mozna sprobowac wypiekow i grzanego wina oraz podziwiac ogromna choinke udekorowana krysztalkami od Svarowskiego. Prawdziwym zyciem tetni podziemna czesc dworca, gdzie zlokalizowame sa liczne punkty handlowo-uslugowe, a z licznych peronow odjedzaja pociagi podmiejskie oraz dalekobiezne, praktycznie na kazdym torze stoja wagony w innej stylistyce i kolorystyce. W dworcowym kiosku kupuje widokowki i znaczki, udaje mi sie tez wypatrzec mala cole waniliowa w puszcze i wychodze z dworca na najbardziej reprezentacyjna ulice Zurichu jaka jest Bahnhofstrasse. Cala ulica jest juz udekorowana kolorowymi swiatelkami, a po chodnikach przemierzaja liczni przechodnie; widac, ze swiat przedswiatecznych zakupow i prezentow zaczal sie na dobre. Okna wystawowe, zwlaszcza firm oferujacych wyroby czekoladowe, wygladaja jak z bajki, widac, ze wielu turystow gustuje w szwajcarskiej czekoladzie.
Trafiam takze na ulubiony McDonald’s, ale tym razem ograniczam sie tylko do shaka pistacjowego. Dalsza czesc ulicy zajmuja luksusowe butiki, jest zatem Louis Vuitton czy Prada, tutaj dziki tlum zakupoholikow sie juz znacznie przerzedza i moge w ciszy kontemplowac architekture Zurichu. W drodze powrotnej zatrzymuje sie na tarasie widokowym nieopodal lodowiska przy politechnice, skad podziwiam panorame miasta nocna pora. Okazuje sie, ze moj gospodarz zaprasza mnie jeszcze na spacer na dach szpitalu uniwersyteckiego, skad z jeszcze ciekawszej perspektywy moge podziwiac Zurich by night. Najbardziej podobalo mi sie szpitalne ladowisko dla helikopterow. Po calym popoludniu na dworze zglodnialem, wiec zaproszenie na klasyczne fondue serowe bylo dla mnie bardzo na reke, nigdy wczesniej nie mialem okazji probowac tej niemalze narodowej potrawy Szwajcarow. Po kolacji bylem bardzo najedzony, ale kalorie udalo mi sie zrzucic na imprezie. Jak sie okazalo, Zurich jest calkiem imprezowa miejscowka, polecam goraco!
Po raptem kilku godzinach snu wybudzam sie i delektuje sie filizanka mocnego espresso oraz croissantem z migdalami. Lampki za oknem przypominaja, ze to juz okres adwentu, lecac do Zurichu w gorach widac bylo juz snieg, ale w miescie bialy puch na szczescie jeszcze sie nie pojawil. Powoli czas sie zbierac, samolot do Warszawy mam o 12:05, dziekuje mojemu gospodarzowi za goscine i wychodze na tramwaj, ktory punkutalnie zjawia sie na przystanku. O tej porze na lotnisku nie ma zbytniego ruchu, przechodze do terminala, w ktorym odbywa sie odprawa na wszystkie rejsy operowane przez Swiss. Okazuje sie, ze w hallu ustawione sa liczne automaty, w ktorych nalezy samodzielnie wydrykowac karty pokladowe oraz naklejki bagazowe. Szkoda, bo karta okazuje sie byc na cienkim papierze i jest czarno-biala, a luggage tag nie ma zielonego paska przy brzegach. Nastepnie przechodzi sie do stanowisk baggage drop off, gdzie obsluga lotniska sprawdza poprawnosc danych i odsyla bagaz do sortowni. Przechodze sprawnie przez kontrole bezpieczenstwa i spaceruje po lotnisku, ktore jak juz wspomnialem jest jednym z wiekszych, jakie mialem ostatnio okazje odwiedzic. Nazwy destynacji wyswietlanych na monitorach nie wywoluja we mnie jednak gesiej skorki, ot, sa takie na wskros europejskie. Boarding lotu do WAW rozpoczyna sie punktualnie, do samolotu zostajemy dowiezieni autobusem. Zaloga tym razem jest mieszana, a szefowa pokladu nie sili sie na powitanie w jezyku polskim. Na lot powrotny zdecydowalem sie tym razem na miejsce przy oknie, ale po lewej stronie kabiny, krotko po starcie rozpoczyna sie serwis, staram sie obserwowac to, co dzieje sie za oknem, ale geste chmury pod nami skutecznie uniemozliwiaja mi podziwianie pasm gorskich Alp. Ladowanie na Okeciu lagodne i o czasie, do widzenia Panstwu!