Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Maroc. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Maroc. Pokaż wszystkie posty

Na styku kontynentów - Tanger / 23.09.2021

Tak sie zlozylo, ze wypad do Maroka i Francji byl moja ostatnia podroza, ktora odbylem przed akcja pandemia w lutym 2020 roku. Teraz zas pierwszy wyjazd po Europe pada wlasnie na Maroko i jest to Tanger, na styku Afryki i Europy. Korzystajac z dosc rozbudowanej siatki polaczen linii Ryanair udalo mi sie zaplanowac jednodniowa wycieczka do Maroka na trasie Warszawa Modlin – Bergamo – Tanger & Tanger – Charleroi – Warszawa Modlin. W czwartkowy poranek po porannym espresso i brioche czekam pod bramka mojego lotu BGY-TNG, boarding trwa niesamowicie krotko, bo okazuje sie, ze leci mniej niz 20 pasazerow, dawno juz nie widzialem tak pustego samolotu, mam dla siebie cale 3 siedzienia, ale ze za oknem przez wieksza czesc lotu jest piekna pogoda, to obserwuje to, co dzieje sie pod nami a przez pozostaly czas koncze czytac ksiazke „Lotniskowy zawrót głowy”. Ujmuje mnie ladowanie na afrykanskiej ziemi, ladujemy od strony oceanu i przelatujemy bardzo nisko niemal nad sama plaza, cos wspanialego. Po wyjsciu z samolotu nastepuje kontrola dokumentow „covidowych”, moje potwierdzenie szczepienia oraz formularz „fiche sanitaire” laduja na odpowiedniej kupce u sluzb lotniskowych a potem juz klasyczna kontrola paszportowa, skanowanie bagazu i moge opuscic lotnisko. Akurat udaje mi sie rozmienic banknot 200 MAD w lotniskowej placowce pocztowej placac za znaczki. Jeszcze tylko zmiana stroju na lzejszy i juz moge ruszyc w droge do miasta. Bezposrednio na lotnisko nie kursuje komunikacja miejska, ale mozna dostac sie na jej przystanek idac pieszo z lotniska. Spacer do dużego ronda z główną trasą trwa ok. 15-20 minut. Mamy ładny chodnik po obu stronach jezdni, można śmiało iść. Największa trudność to przedostanie się potem na drugą stronę jezdni, by zlapac autobus 9A w strone miasta. Jezdza bardzo czesto, wiec nie trzeba sie martwic, jesli nam ucieknie. Bilet na przejazd kupujemy placac gotowka u kierowcy, koszt biletu to 3,5 MAD (wejscie tylko przednimi drzwiami). Do miasta jechalem w porannym szczycie ok. 40 minut, z powrotem juz niecale 30 min. Jesli chcemy zasygnalizowac kierowcy, ze chcemy wysiasc na kolejnym przystanku pukamy w szybe drzwi wyjsciowych. 

Z centrum miasta dobiega typowy arabski gwar, a samo miasto jest ładne, zadbane i bardzo kolorowe. Pierwsze kroki kieruje do legendarnej Gran Cafe de Paris vis a vis ambasady Francji i Instytut Francuskiego. Miejsca na zewnatrz sa mocno oblegane, wiec zajmuje stolik przy drzwiach i zamawiam zestaw sniadaniowy. Omlet z oliwkami oraz swiezo wyciskany sok z pomaranczy smakuja wybornie, taki posilony moge ruszyc w dalsza droge, ktora przez miasto wiedzie mnie w kierunku medyny, by zagubic sie w gaszczu waskich uliczek i napatrzec sie na targ i zycie codzienne mieszkancow Maroka. Przy okazji zaopatruje sie w pamiatki a potem jeszcze dla odmiany czeka mnie wizyta w supermarkecie Marjane, gdzie do plecaka pakuje moc przekasek i lokalnych slodyczy. W koncu nadchodzi pora na glowny punkt programu, czyli wizyte na szerokiej plazy miejskiej. O tej porze dnia nie ma tam wielu plazowiczow, wiec spokojnie mogle sie zrelaksowac, zamoczyc stopy w Atlantyku i wsluchac sie w szum fal. Oprocz blekitnego nieba...

Spoko Maroko / 09.12.2016 - 14.12.2016

W piatkowe popoludnie wychodze godzine wczesniej z pracy i ok. 15:30 pojawiam sie na moim ulubionym Lotnisku Chopina, kieruje sie do stanowiska odpraw linii Brussels Airlines i odbieram karte pokladowa na moj popoludniowy rejs do Brukseli. Przy stanowiskach check-in jest pusto, ale kolejka do kontroli bezpieczenstwa tym razem jest dluga i musze odstac swoje. Pracownicy ochrony bardzo dokladnie wypelniaja swoje obowiazki, kaza wszystkim zdejmowac buty, co jeszcze bardziej  wydluza czas kontroli. W koncu moge udac sie do saloniku business lounge Polonez i rozpoczac tam before party przed impreza w Brukseli. Po poczestunku i odpoczynku w wypelnionym niemal po brzegi lounge’u czas ruszac do wyjscia do samolotu. Wprawdzie samolot A319 stoi juz przy rekawie, ale boarding sie nieco opoznia a dodatkowo stoimy na plycie i czekamy na swoja kolej na kolowanie, jak widac o tej porze w piatkowe popoludnia stoleczny port sie korkuje. Tym razem zajalem miejsce w srodku kabiny, ale wciaz tradycyjnie po prawej stronie przy oknie, tak jak lubie. Przed startem ogladamy instruktaz bezpieczenstwa, podoba mi sie, ze zaloga porozumiewa sie w trzech jezykach, moge uslyszec moj ulubiony francuski oraz nieco „kanciasty” holenderski. Lagodnie startujemy nad Aleja Krakowska, chwile pozniej wlatujemy w chmury a po osiagnieciu wysokosci przelotowej na niebie widac juz tylko ciemnosc ;) To czas, w ktorym zaloga oferuje pasazerom klasy ekonomicznej platny serwis, bezplatnie mozemy liczyc jedynie na szklaneczke napoju. Oddaje sie lekturze magazynu pokladowego i studiuje siatke przewoznika, w ktorej dominuja destynacje afrykanskie. Najwidoczniej jest zapotrzebowanie na rejsy do dawnych kolonii belgijskich w sercu Afryki. Po niecalych dwoch godzinach lotu samolot przyziemia na placie lotniska Zaventem. Po wyjsciu z maszyny na poziomie w kiosku zaopatruje sie w aktualne wydanie magazynu „Paris Match” (okazuje sie, ze istnieje jego belgijska edycja) i przy okazji rozmieniam banknoty na monety, gdyz te beda mi potrzebne do skorzystania ze schowka na bagaze, zlokalizowanego na zewnatrz terminala w poblizu glownego wejscia. Po zamachu na lotnisko w Brukseli wprowadzono dodatkowe srodki bezpieczenstwa, przed gmachem odbywa sie teraz wstepna kontrola bezpieczenstwa, sa bramki do wykrywania metalu i maszyna Heimanna, a na terenie lotniska krazy wojsko z dluga bronia. Widok zolnierzy z kalachami juz mnie nie dziwi, bylem na lotnisku jeszcze przed zamachem i juz wtedy budynek byl strzezony przez takie patrole. Przechowanie bagazu do 24 h to koszt 7.50 euro; aby zamknac skrytke nalezy zaplacic 1 euro, pozostala naleznosc nalezy zas uiscic przy odbiorze. Po zamknieciu skrytki (szafki sa pokaznych rozmiarow, spokojnie zmiesci sie tam duzy bagaz rejestrowany) otrzymamy papierowe pokwitowanie z kodem kreskowym, ktory potrzebny jest do otwarcia szafki. Warto nadmienic, ze akceptowane sa jedynie monety o nominalach 50 eurocentow, 1 euro i 2 euro, nie mozna placic banknotami ani kartami platniczymi, a opisane na stronie internetownej urzadzenie do rozmieniania pieniedzy jest uszkodzone. Przy schowkach nie ma tez nikogo z obslugi lotniska, natomiast znajduje sie aparat telefoniczny, ktory mozemy uzyc, by skontaktowac sie z personelem w przypadku problemow. U mnie wszystko poszlo sprawnie i rankiem po powrocie z imprezy w centrum odebralem moja walizke podreczna i udalem sie na odprawe na kolejny rejs. Kiedy w Polsce nadchodzi zima, najlepiej udac sie do cieplej Afryki, rok temu na koniec listopada odwiedzilem Marakesz i Barcelone. Tym razem zainspirowany biografia Yves’a Saint Laurenta po raz trzeci postanowile odwiedzic Maroko, moj wybor padl na najwieksze miasto tego kraju oraz jego stolice, czyli Casablanke i Rabat. Do Casablanki z Brukseli dolece linia Air Arabia Maroc, to niskokosztowy (no, moze sredniokosztowy :D) przewoznik lotniczy, posiadajacy kilku hubow w swiece arabskim, m.in. wlasnie w Casablance, ktora ogolnie jest slabo skomunikowana tanimi liniami z Europy (kiedys do CMN latal easyJet), za to dolecimy tam liniami regularnymi z Europy Zachodniej. Odprawa na moj rejs rozpoczna sie ok. 3 godziny przed startem. Majac w pamieci ilosc pasazerow podrozujacach do Maroka z licznymi tobolami oraz brak mozliwosci odprawy online przeczuwam bardzo dluga kolejke, ale okazuje sie, ze przy stanowisku odprawy akurat nikogo nie ma, odbieram wiec karte pokladowa i walizke na naklejke i przechodze do kontroli bezpieczenstwa oraz paszportowej, wylot odbywa sie z czesci B terminala. Jest on przestronny i bardzo prosto skonstruowany, nie sposob sie zgubic. Do odlotu jest jeszcze sporo czasu, odpoczywam sobie na wygodnych siedzeniach i obserwuje pozostalych wspolpasazerow. Na pierwszy rzut oka widac, ze do Maroka leca tylko dwie biale twarze, reszta pasazerow to ludnosc lokalna. Tego dnia samolot przylatuje z Nadoru i wykonuje nastepujaca rotacje: Nador – Bruksela – Casablanca – Bruksela – Nador, boarding rozpoczyna sie niemal godzine przed startem i przebiega bardzo sprawnie, samolot wypelniony jest w ok. 60 – 70 %, nie ma tloku. Za oknem piekny sloneczny poranek, bardzo dlugo czekamy na nasza kolej na start, warto bylo czekac, bo po osiagnieciu wysokosci przelotowej za oknem rozposcieraja sie piekne widoki, tego ranka zachmurzenie jest niemalze znikome. Jak na tania linie jest na bogato: do samolotu wchodzimy przezu rekaw a podczas lotu na monitorach wysuwanych z paneli nad siedzeniami mozna sledzic trase lotu, co bardzo mi odpowiada. Slonce za oknem przyjemnie kolysze do snu i pierwsza godzine lotu do Afryki praktycznie przesypiam. Czarny Lad zas nie jest czarny, ale zielony a lotnisko w Casablance zlokalizowane jest na terenach nizinnych. Zaraz po starcie otrzymalismy juz formularze wjazdowe, na ktorach wypisac nalezy swoje dane osobowe oraz kontaktowe. Po ladowaniu w miare szybko opuszczam poklad i kieruje sie prosto na kontroli paszportowej. Celnik przepisuje dane do swojego komputera i po chwili w moim paszporcie znajduje sie juz jeszcze jednak pieczatka. Teraz obieram kurs do wyjscia, tutaj jeszcze skanujemy bagaz i nasze okrycie wierzchnie i wreszcie oficjalnie witamy w Maroku. Za niecaly kwadrans mam odjazd pociagu do centrum, kursuja raptem raz na godzine, zatem dobrze zgralem sie czasowo. Stacja kolejowa miesci sie podziemiach lotniska, w kasie nabywam bilet do dworca Casa Voyageur za 47 dirhamow i udaje sie do pociagu, ktory niebawem rusza. Jest to pietrowy sklad podmiejski, nie rozni sie zbytnio od pociagow Kolei Mazowieckich, moze jest jedynie nieco bardziej wysluzony. Po 45 minutach docieram na nowoczesny dworzec polozony tuz przy porcie oraz nieopodal centrum miasta. Widac, ze obiekt zostal niedawno oddany do uzytku, nie ustepuje on w niczym dworcom w Europie, jest McDonald’s oraz McCafÄ—, Starbucks Coffee czy kiosk Relay a przestrzen kasowa i hall zostaly nowoczescnie i gustownie zaaranzowane. Po wyjsciu z dworca czuc mile ciepelko i promienie slonca, dokola widac palmy, jest glosno, samochody trabia. Juz pierwsze minuty przypominaja mi, ze nie bedzie latwo poruszac sie tutaj jako pieszy, przechodzac przez jezdnie nie mamy zadnych praw (nawet na swiatlach), a czesto kierowcy specjalnie jeszcze przyspieszaja i trabia na pieszych.
Zatrzymuje sie w Hotelu Central na obrzezach medyny, czyli historycznie najstarszej czesci miasta z kretymi ulicami i placami. Obiekt wykonany jest w charakterystycznym dla Maroka arabskim stylu. Niestety, mimo zapewnien recepcjonisty widok z okna nie jest ladny, ale wchodzac na kolejne kondygnacje przez szyby widze, ze moglo byc gorzej, pokoj z widokiem na dach sasiedniego budynku, na ktorym urzadzono nieformalne wysypisko smieci. Po odpoczynku ruszam na glowny plac miasta im Mohammeda V,  ktory tetni zyciem; znalezc tam mozna oczywiscie licznych sprzedawcow niemal wszystkiego, sa tez liczne kawiarnie, w ktorych jako gosci spotkamy niemal wylacznie mezczyzn, kobiety w tam kraju wydaja sie nie posiadac praw do wyjsc towarzyskich, a moga jedynie przygotowywac posilki w gronie domowym. Po upojeniu sie atmosfera gwarnego centrum wsiadam w tramwaj jadacy na polnoc na plaze Ain Diab, po 30 minutach wysiadam na koncowym przystanku i udaje sie na dluzszy spacer promenada Corniche wzdluz oceanu i zatrzymuje sie na kawke w restauracji McDonald’s. Po uzupelnieniu kofeiny ruszam w przeciwna strone do centrum handlowego Mall of Morocco, ktore wlasnie swietuje swoje 5 urodziny, jest to najwiekszy kompleks tego typu w kraju, przypomina tradycyjne centra handlowe w Europie, jednakze moim glownym celem sa zakupy w hiperkarmecie Marjane, gdzie do koszyka trafiaja lokalne smakolyki, herbata z mieta, okragly chleb i slodkie mandarynki z Agadiru. Maroko jest znane ze swoich pomaranczy, do sniadania obowiazkowo podawan jest sok ze swiezo wyciskanych owocow, szklaneczke takiego napoju mozemy dostac niemal na kazdym rogu w kawiarni badz tez od ulicznych sprzedawcow za naprawde niska kwote.
Kolejnego dnia w Casablance podziwiam jeden z najwiekszych meczetow swiata islamskiego za jaki uznawany jest meczet Hassana II polozony tuz na brzegiem oceanu. Niestety, z plazowania nic nie wychodzi, poniewaz plaza w Casablance jest niesamowicie zasmiecona syfem wszelkiego rodzaju. Dobrze, ze przy samym brzegu jest juz czysto, mozna sobie pospacerowac wzdluz oceanu brodzac w zimnej wodzie. Czas milo spedzam na lekturze francuskiej prasy w kawiarniach popijajac kawe, herbate lub swieze soki, zajadajac ciasta i croissanty, jako entuzjasta kultury kawiarnianej czuje sie w swoim zywiole, sieszac przy stoliku na zewnatrz i obserwujac zycie toczace sie na ulicy. Pogoda w Maroku podczas calego mojego pobytu byla bardzo udana, caly dzien slonce, ponad 20 stopni. Polecam stolowac sie w lokalnych knajpach w medynie, gdzie mozna zjesc bardzo smaczne panini, sandwiche, pizze, tajin czy salatki. W poniedzialek w poludnie zmieniam lokalizacje i lokalnym pociagiem ONCF udaje sie do Rabatu. Stolica Maroka jest znacznie spokojniejsza i czystsza niz Casablanca, centrum jest zadbane, niemal na kazdym kroku widac policje i wojsko, w koncu nieopodal znajduje sie slynny meczet oraz palac krolewski. Nieopodal mojego hotelu znajduje sie cmentarz muzulmanski, plaza w Rabacie niestety nie prezentuje sie lepiej niz w Casablance, jest znacznie mniejsza i przypomina blotne bajorko. Jedyny nieco utwardzony teren to boisko, na ktorym lokalni chlopcy graja w pilke nozna. Z moich obserwacji wynika, ze pilka to ulubiona zabawa tamze, w zaulkach medyny mozna spotkac wiele dzieci biegajacych za pilka. Powrotny lot do Brukseli (tym razem Charleroi) mam z lotniska w Rabacie. Dojechac mozna do niego bezposrednim autobusem ze stacji kolejowej za 20 MAD lub za 4 MAD dojechac autobusem miejskim linii 2 spod placu Bab El Had (w kierunku Sale / Karii) do supermarketu Atacadao, tam wysiadamy, mozemy wydac w sklepie ostatnie dirhamy i ruszyc pieszo na lotnisko, to okolo kwadrans drogi pieszo. Terminal prezentuje sie bardzo elegancko i jest chroniony niczym bunkier. Przed wejsciem na teren lotniska trzeba pokazac karte pokladowa/rezerwacje oraz paszport, nastepnie skanowane sa nasze bagaze i trzeba przejsc przez wykrywacz metalu. Cala procedura na lotnisku jest dosc czasochlonna, trzeba podejsc na stanowiska odprawy z wydrukowana karta pokladowa, na ktorej pracownik obslugi naziemnej przybija pieczatke i dopiero wtedy mozna przejsc do kontroli bezpieczenstwa i kontroli paszportowej. Na szczescie lotow nie ma zbyt wielu i moge juz spokojnie oczekiwac na boarding mojego rejsu linii Ryanair do CRL. Start sie nieco opoznia, ale do Charleroi docieram o czasie. Tradycyjnie podczas lotu tuz po starcie rozpoczna sie nachalna akwizycja wszelkich produktow z katalogu, ale pozostaje oporny na zakusy tej linii. Rankiem po nocce spędzonej na posadzce lotniska ruszam w dalszą podróż do Varsovie Modlin ;) I to by było na tyle...

Marrakech 5:30 & Barcelona 0:30 / 24.11.2015 - 29.11.2015

W późny poniedziałkowy wieczór na stacji metra Młociny pakuję się na pokład Polskiego Busa i ruszam po raz kolejny do Berlina. Niemiecka stolica nie jest jednak celem mojej podróży, wyruszam bowiem do Marrakeszu, ale jak to już niejednokrotnie bywało korzystam z linii easyJet, która to oferuje bogatą siatkę połączeń z lotniska Schönefeld. Do wyjazdu zainspirował mnie utwór "Marrakesz 5:30" naszej topmodelki z lat 90. Agnieszki Maciąg, która próbowała swoich sił także jako wokalistka. Noc spędzona w czerwonym autobusie do najwygodniejszych nie należy, pewnie ma na to wpływ fakt, że od Łodzi w autokarze jest niemal komplet pasażerów, co znacznie ogranicza komfort podróży. Ale skoro za bilet na tej trasie zapłaciłem jedyne 15 zł (kupowane chwilę po wgraniu nowej puli do systemu rezerwacyjnego PB), to już więcej się nie czekam. Jest słoneczny listopadowy wtorkowy poranek, słońce powoli wstaje na różowym niebie, nieco zimno, ale fakt, że za kilka godzin będę już na kontynencie afrykańskim wpływa na mnie kojąco. Kolejką S-Bahn docieram na Alexanderplatz, czas na poranną kawę i kolorowego lukrowanego pączka w Dunkin’ Donuts, później jeszcze zaplanowana wizyta i zakupy w Primarku oraz księgarni Thalia w pobliskim centrum handlowym Alexa. Berlin zawsze spoko!
Około godziny 11:00 docieram na stację w pobliżu portu lotniczego SXF. Najwidoczniej właśnie przyleciało dużo maszyn, gdyż spory tłumek ludzi mknie w odwrotną stronę. Mam jeszcze około 30 minut do rozpoczęcia odprawy, wykorzystuję ten czas, by przepakować mój bagaż podręczny w jedną wymiarową walizkę. Jak to zwykle bywa na tym lotnisku od razu rzucają się w oczy Polacy, kilka osób leci także moim rejsem do Marrakeszu. Dostaję wydrukowaną pomarańczową kartę pokładową od obsługi lotniska, przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa (tym razem moje dłonie były dodatkowo testowane pod względem kontaktu z materiałami wybuchowymi) i rozpoczynam dość nużące oczekiwanie na samolot. Na tym właśnie lotnisku numery wyjść są podawane dopiero niemal bezpośrednio przed boardingiem, nie można więc wcześniej przewidzieć, z której bramki odbędzie się boarding. Jestem już zaopatrzony w książkę, więc pozwalam sobie rozpocząć lekturę pierwszego rozdziału pozycji językoznawczej pt. „Der Dativ ist dem Genitiv sein Tod” i co jakiś czas kontroluję tablice z informacjami o odlocie. W końcu wyświetlony zostaje numer bramki i mogę przejść do kontroli paszportowej. Jeszcze tylko skanowanie karty pokładowej i oczekuję na Boarding. Pasażerów jest sporo, zapowiada się, że będzie małe opóźnienie, ale w powietrzu nadrabiamy stracone minuty i w Maroku lądujemy o czasie. Lot bardzo spokojny, serwis na pokładzie w porządku, załoga nie jest tak natarczywa jak u konkurencji, nie oferuje zdrapek i innego kramu co kilka minut. Przypadło mi miejsce w środku, więc okno pozostawało przez prawie cały lot poza zasięgiem mojego wzroku, dopiero pod koniec kiedy podchodziliśmy do lądowania mogłem pooglądać afrykańskich widoczków. Jeszcze przed lądowanie stewardessy roznoszą formularze wjazdowe, które trzeba wypełnić. Potrzebne są nasze podstawowe dane osobowe a także informacja o hotelu, w którym się zatrzymujemy, nic nadzwyczajnego. Po wyjściu ustawiam się karnie w kolejce do kontroli paszportowej, postępowała do przodu dość mozolnie, gdyż urzędnicy część informacji muszą przepisać do swojego systemu, niektórym także zadają kilka pytań o cel wizyty, proszą o okazanie potwierdzonej rezerwacji hotelowej itd. Akurat przede mną w kolejce stoi powracający do ojczyzny starszy Marokańczyk i jego pogawędka z pogranicznikiem trwa dość długo, kiedy nadchodzi moja kolej nie dostaję ani jednego pytania i mogę przejść dalej. Jeszcze tylko strażnik sprawdzi, czy pieczątko została wbita i można kierować się do taśmy z odbiorem bagażu. Podróżuję tylko z bagażem podręcznym i w końcu oficjalnie mogę postawić nogę na marokańskiej ziemi. Jest piękne popołudnie, słońce powoli chyli się ku zachodowi. W bankomacie wybieram lokalną walutę (dirhamy), którą od razu rozmieniam w okienku pocztowym nabywając dwa znaczki na widokówki do Polski. Teraz mogę już ruszyć do miasta zgodnie ze wskazówkami, które znalazłem w Internecie przed moim wyjazdem
Bezpośrednio sprzed lotniska do centrum Marrakeszu odjeżdża autobus numer 50, przejazd nim to wydatek rzędy, bilety nabywa się u kierowcy. Ja jednak mijam przystanek oraz parking i postój taksówek (o dziwo nikt mnie nie zaczepia i nie oferuje swoich usług!) i ruszam przed siebie w kierunku głównej drogi wiodącej do miasta, gdzie znajduje się przystanek lokalnej komunikacji ALSA i do głównego placu Jemaa El Fna można dotrzeć za 10 dirhamów. Po dotarciu do skrzyżowania z główną drogą trzeba przejść na drugą stronę ulicy i skręcić w lewo, następnie dojść do stacji benzynowej Afriquia i chodnik między dwoma pasami jezdni wyznacza tam umowny punkt, w którym zatrzymują się autobusy. Mnie interesuje linia numer 11, ale jak na złość przez dłuższy czas akurat ten numer nie przyjeżdża, ruszam więc do centrum miasta pieszo. Pogoda dopisuje, chodniki są szerokie, ładnie oświetlone, po około godzinie marszu jestem już na miejscu w medynie, teraz pozostaje mi znaleźć riad, w którym mam nocleg, co niestety pod osłoną nocy wydaje mi się niewykonalne. Tabliczki z nazwami ulic odnoszą się tylko do głównych arterii, większość wąskich uliczek pozostaje bezimiennych, wydrukowana mapka z adresem z Google Maps na niewiele się zdaje, trzeba zatem być zdanym na łaskę i niełaskę tubylców, którzy za możecie być pewni, będą sobie za taką usługę kazali słono zapłacić. Mój „przewodnik” zaśpiewał sobie sumkę 20 euro, potem skończyło się na 2 euro, ale nie dostał nic, bo pogonił go recepcjonista hotelu, w którym się zatrzymałem. Zostaję powitany tradycyjną marokańską herbatą „berber whisky” nalewaną do wąskiej szklaneczki z czajniczka i podawaną z kostkami cukru i listkiem mięty.  Siedzę na kanapie na parterze riadu i obserwuję trzech młodych Marokańczyków pluskających się w basenie, dokoła ustawione są palmy i zapalona aromatyczne świece, klimat niczym z „Baśni tysiąca i jednej nocy”.  Od razu przypominają mi się sceny z filmu „Yves”, bo właśnie w podobnych wnętrzach odpoczywał francuski kreator mody podczas swoich licznych pobytów w Marrakeszu i to tutaj w ogrodzie Majorelle zgodnie z jego wolą rozsypane zostały jego prochy.
Po odpoczynku przy herbacie recepcjonista prowadzi mnie na zewnatrz na najwyzsze pietro riadu, gdzie znajduje sie moja komnata. Jest cala urzadzona w orientalnym arabskim stylu, w oknach znajduja sie drewniane okiennice, drzwi sa bogato zdobione, a najwieksze wrazenie robi na mnie marmurowa lazienka z surowa posadzka i prysznicem. Jest dosc zimno, poniewaz w oknach nie sa zamontowane szyby i wieczorny chlod przenika do srodka, czym predzej wlaczam klimatyzacje, ale i tak noc spedzam w dresiku pod kolderka ;) Jest ciemna noc, ok. godz. 05:30 kiedy to budzi mnie muezim swoim donosnym nawolywaniem, ale jeszcze udaje mi sie zasnac, bowiem sniadanie serwuja dopiero od godz. 09:00. Pierwsze kroki kieruje na taras/dach budynku, z ktorego rozciaga sie widok na miasto. Caly Marrakesz wydaje sie byc niemal skapany w jednym czerwonym kolorze, jedynie niektore budynki sa kremowe lub szare. Panorama nie jest specjalnie imponujaca, wszystkie budynki zdaja sie byc tej samej wysokosci (oczywiscie oprocz minaretow), przewazaja pordzewiale dachy, na ktorych walaja sie roznego rodzaju smieci czy materialy budowlane. Kiedy jednak spojrzymy w druga strone mozna podziwiac majestatyczny lancuch gorski Atlasu, w oddali majacze pustynia, czuc ten afrykanski klimat. Po napawaniu sie widokami schodze do salonu i zajmuje miejsce przy stoliku, ktory wskazuje mi kelner. Jestem pierwszy, chwile pozniej do jadalni wchodza takze dwie starsze Francuzki w sportowy strojach, a pozniej pojawiaja sie jeszcze dwie pary malzenskie. Jak to zwykle bywaw takich miejscach jestem jedyna osoba podrozujaca samotnie. Oczekiwanie na posile trwa dosc dlugo, a nie ukrywam, ze odczuwam glod, bo poprzedniego wieczoru juz nie mialem okazji kupic czego na przekaske. Wreszcie pojawia sie aromatyczna kawa w dzbanuszku, do tego male nalesniki z dziemem, pieczywo, ciasto, banany oraz szklanka swiezo wyciskanego soku soku ze pomaranczy. Szalu nie ma, ale zawsze moge zaspokoic pierwsze pragnienie. Siedzac na dziedzincu pod palma podnosze wzrok do gory i lapie promienie slonca, ciekawe, jak odpoczywal tutaj Yves Saint Laurent.
Teraz juz czas, by ruszyc w miasto, musze przejsc kawalek waska uliczka, by dostac sie do glownej drogi, oczywiscie jestem atrakcja dla lokalnych „obszczymurkow”. Tutejsza mlodziez chyba w sporej mierze nie chodzi do szkoly, a czas spedza na krawezniku, na bazarze lub imajac sie dorywczo pracy fizycznej, takie odnosze wrazenie. Zaraz po dotarciu do glownej arterii miasta rzuca sie w oczy niesamowity gwar i chaos panujacy w komunikacji drogowej. Na drogach spotkac moza roznorakie pojazdy, sa rowery, motocykle i rozklekotane samochody, ale tez ryksze, dwukolki oraz osiolki i koniki ciagnace obladowane przyczepy. Przy przydroznych sklepach, warsztatach czy punktach uslugowych klebia sie zazwyczaj gapie, nikomu sie nie spieszy, panowie w swoich sukmanach pija tradycyjna herbate i glosno debatuja. Kiedy chce przejsc na druga strone ulicy okazuje sie, ze to nie takie latwe zadanie, ruch kolowy jest bardzo intensywny, a pieszy zdaje sie nie miec zadnych praw. Wreszcie udaje mi sie dostac na druga strone jezdni a tam czeka juz na mnie marokanski urzad pocztowy, gdzie moge wypisac i wyslac widokowki do Polski, po prawie dwoch tygodniach docieraja do Warszawy. Ruszam dalej w droge i pozwalam sie sobie zgubic w gaszczu kretych waskich uliczek medyny. Zagladam w zaulki i zakamarki, ale przez wysokie grube mury ciezko jest dostrzec slady codziennego zycia w tym miejscu. Podziwiam z zewnatrz bogato zdobiony Palaise de la Bahia, kilka meczetow i chyba tylko przypadkiem trafiam do miejsca, skad do glownego placu miasta Jemaa El Fna wiedzie juz prosta droga. Plac rzeczywiscie jest sporych rozmiarow, a spotkac na nim mozemy najrozmaitszych pseudoartystow, fakirow, naganiaczy, zebrakow i czarnoskorych handlarzy oferujacych podrabiane zegarki, apaszki czy torby z inskrypcja Louis Vuitton. Na kilka stoiskach wypatruje magnesow, mozna jest dostac juz za 10 MAD, czyli za rownowartosc 4 zl, co jest bardzo dobra cena. Tak tanie magnesy zdobylem chyba tylko w Odessie i w Rydze. 
Czas coś przekąsić, wybieram jedną z lokalnych restauracji nieopodal placu, zajmuję miejsce tuż przy ulicy, skąd oczekując na wegetariański tajin i whisky berber mogę obserwować barwne życie Marrakeszu. Po przeciwnej stronie ulicy wywiązuje się bójka między dwoma starymi handlarkami, kobiety szarpią się, wyzywają, uderzają po głowie, rozdziela je dopiero kilku mężczyzn. Babki na odchodne wygrażają sobie pięściami, tłumek gapiów wyraźnie dzieli się na dwie grupy, każda z krewkich niewiast znalazła zwolenników swoich racji. Nie mam pojęcia, co było przedmiotem sporu, mogę domyślać się tylko, że poszło o miejsce do targowania. Oprócz opisanego zajścia moją uwagę od jedzenia cały czas starają się oderwać przechodnie oferujące wszelkiego rodzaju towary, pamiątki, podrabiane szaliki, chusty, torby i inne akcesoria, pojawiają się także żebracy i innej maści oszuści. Radzę zachować szczególną czujność! Posiłek jest bardzo smaczny, naczynie jeszcze jest gorące i moja potrawa musi nieco odparować. Tak właśnie smakuje prawdziwe Maroko.
Komu w drogę, temu czas. W masakrycznym upale wracam do hotelu po mój bagaż i kieruję się w stronę przystanku autobusowego, wcześniej sprawdziłem, skąd odjeżdżają autobusy w kierunku lotniska. Oczywiście nie korzystam z lotniskowego o numerze 19, ale z linii numer 4, która wprawdzie nie podjeżdża pod sam terminal, ale zatrzymuje się w pobliżu lotniska a kosztuje znacznie mniej. Potwierdzam jeszcze u kierowcy, czy jadę w dobrym kierunku i jako jedyny biały w środku ruszam, w drogę, by po około 15 minutach jazdy wysiąść pod płytą portu lotniczego RAK. Jeszcze tylko ok. 10 minut spacerkiem, przejście przez parking i już jestem na terenie lotniska. Odprawy na rejsy odlatujące z Marrakeszu rozpoczynają się standardowo ok. 3 godziny przez planowanym startem, tak jest też i w moim przypadku. W tym miejscu podkreślę, że kolejka do stanowiska odpraw obowiązuje wszystkich bez wyjątku, nawet jeśli mamy wydrukowaną kartę pokładową. Otóż lotniska obsługa wspomniane karty sprawdza, a następnie je stempluje i podpisuje, a tak oznaczoną kartę przedkłada się po kontroli bezpieczeństwa przy kontroli paszportowej. Warto być zatem na lotnisku znacznie wcześniej, gdyż formalności trwają, mentalność arabska jest inna niż europejska, a kolejki potrafią być tam kilometrowe. Mnie sprawnie udaje się przedostać przez gąszcze oczekujących i jeszcze muszę się wyczekać na samolot, gdyż maszyna Ryanaira z Girony ma niewielkie spóźnienie. Na zewnątrz powoli robi się już ciemno, lecz wciąż jest jeszcze ciepło. W części dla oczekujących pasażerów znajduje się kilka kawiarni, ale ceny w nich w porównaniu z tymi na mieście są kosmiczne, obowiązującą walutą jest euro, a płatność kartą obowiązuje przy transakcjach powyżej pewnej granicy. W sklepie duty free nabywam marokańskie wino dla koleżanki, u której zatrzymam się na weekend w Barcelonie. Mam ze sobą coś do czytania, udaje mi się jakoś zabić czas. Wreszcie następuje boarding, w momencie tworzy się kolejka pasażerów rejsu o Girony. Od sezonu letniego Ryanair będzie obsługiwał to połączenie już z lotniska BCN, ja jeszcze nie mam tyle szczęścia, ale nie mogę narzekać, gdyż jak nigdy z lotniska zostanę odebrany przez dobrą znajomą. Muchas gracias, Kasia!
Wchodzę na pokład przez tylne drzwi, zajmuję przydzielone mi przez system miejsce w środku po lewej stronie i obserwują, jak moi współtowarzysze podróży radzą sobie z bagażem podręcznymi. Pomysłowość ludzka nie zna granic, walizki i torby są wypakowane do granic możliwości. Obok mnie siada starszy mężczyzna w arabskim stroju ludowy, ale chwilę po starcie zdejmuje z siebie beżową suknię i okazuje się, że pod spodem ma klasyczne eleganckie ubranie. W końcu pan leci do Europy. Lot przebiega bardzo gładko, nie odczuwam żadnych turbulencji, przez okna obserwuję światła mijanych po drodze miejscowości. Załoga tradycyjnie oferuje najróżniejsze usługi i namawia do zakupów na pokładzie, ale nie ma wielu chętnych. Po około dwóch godzinach lotu kapitan obniża pułap lotu i po przygotowaniu kabiny przez personel pokładowy rozpoczynamy lądowanie. Po pobieżnej kontroli paszportów (osobne stanowiska dla paszportów z UE) wychodzę na spotkanie Kasi, jak miło zobaczyć znajomą twarz! Wreszcie jest ktoś, kto na mnie czekał i specjalnie po mnie przyjechał, na parkingu czeka na mnie bowiem chłopak Kasi, który zabierze nas do ich mieszkania w Barcelonie.  Cieszę się bardzo na trzecią wizytę w tym hiszpańskim mieście, uwielbiam duże miasta położone nad morzem / oceanem, które tętnią życiem, dlatego tak bardzo podobało mi się Rio de Janeiro czy Tel Aviv. 

Najbliższy weekend to dla mnie okazja to spotkań ze znajomymi, wizyty w miejscowym oddziale mojego obecnego pracodawcy, szalone zakupy (akurat trafiam na promocję "Black Friday"), intensywne imprezy, ale także leniwe spacery brzegiem morza po plaży czy zanurzenie się w lekturze przy kawie z ulubionego Starbucksa na balkonie centrum handlowego z widokiem na port. Kocham takie weekendy!