Pokazywanie postów oznaczonych etykietą BRU. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą BRU. Pokaż wszystkie posty

Do Brukseli i z powrotem / 18.05.2019 - 19.05.2019


Kolejny weekend stoi u mnie pod znakiem wyjazdu – tym razem nic szczegolonego, bo szykuje mi sie impreza w Brukseli. Dla moich znajomych to czysta abstrakcja, ze potrafie w sobote wieczorem gdzies poleciec, wybrac sie do klubu potanczyc i nastepnego dnia wrocic do Warszawy – mnie zas takie wyjazdy dodaja energii i dobrze sie na nich bawie, chociaz wiadomo, ze zmeczenie zawsze pojawia sie po takim pobycie. W sobote wczesnym popoludniem docieram na Lotnisko Chopina, kontrola bezpieczenstwa przebiega tym razem bez zarzutu i bardzo szybko znajduje sie w strefie airside warszawskiego lotniska, gdzie oczekuje na moj lot linia WizzAir do Charleroi. Juz siedzac na miescu i obserwuajc remont pasa na Okeciu oraz uziemiome samoloty Boeing 737 MAX otrzymuje wiadomosc mailowa od wegierskiego taniego przewoznika o opoznieniu mojego rejsu W6 1381 – odlot z godziny 16:10 przesuwa sie na 17:15, na tablicy odlotow godzina zmienia sie sporo pozniej, kiedy ja zdazylem juz o tym opoznieniu zapomniec. Czas szybko uplynal mi na lekturze, katem oka widze, ze do boardingu powoli ustawia sie kolejka podroznych, wstaje wiec i zajmuje miejsce w jednym z ogonkow. Jako tani przewoznik WizzAir rozroznia priority boarding, ktory rozpoczyna sie odpowiednio wczesniej, a podrozni moga zebrac na poklad ze soba dwie sztuki bagazu podrecznego. Z Warszawy WizzAir operuje Airbusami A321 i moze na poklad zabrac dosc pokazna liczbe pasazerow, oblozenie jest bardzo wysokie, w kolejce zastanawia mnie duza liczba niemowlakow, wokol ktorych niestety nie sposob przejsc obojetnie, gdyz caly czas placza. Jedno z dzieci jest niespokojne niemal przez polowe trwajacego 1 h 40 minut lotu, odnosze wrazenie, ze zaraz sie zaniesie tym placzem i udusi ze zmeczenia, ale nic z tych rzeczy. Najpierw przez bramke przechodzi zaloga, pozniej autobusem zostaja zawiezieni pierwsu pasazerowie i w koncu nadchodzi moja kolej. Szybko zajmuje miejsce 35A, na koncu maszyny przy oknie, tym razem los sie do mnie usmiechnal i maszyna losujaca nie przydzielila mi srodkowego miejsca, a ponadto miejsce w srodku pozostaje wolne. Zaloga witajac sie przeprasza za opoznienie startu informujac, ze samolot przylecial spozniony z poprzedniego odcinka. Chyby jednak to nie tak, rzut oka na Flight Radar i mozna zobaczyc, ze tego dnia maszyna o numerach rejestracyjnych HA-LXU wykonala swoja rotacje w dniu 18.05.2019 planowo. Rano samolot o czasie dotarl z Reykjaviku, nastepnie obsluzyl rejs do Kutaisi i z powrotem i potem nastapialo owo opoznienie. Na szczescie mialem jeszcze duzy zapas czasowy, takze ladowanie o 19:15 nie bylo dla mnie problemem. Pogoda na trasie jest dobra, przez spora czesc rejsu pod samolotem bylo widac jedynie pojedyncze obloki i moglem obserwowac ziemie z lotu ptaka. Podczas lotu kapitan Marek Mikosza przekazuje parametry na jego temat, na okolo 30 minut przed przyziemieniem w Charleroi z kokpitu rozlega sie zapowiedz „cabin crew, start of decent” i 5-osobowa zaloga rozpoczyna przygotowania do ladowania. Bardzo sie ciesze na ladowanie, bo nieustanny placz dzieci oraz ogloszenia zalogi o sprzedazy pokladowej mimo nalozonych na uszy sluchawek sa po prostu uciazliwe. Niestety, pogoda w Belgii sie psuje i kiedy ladujemy, niebo jest spowite chmurami.
Rejs powrotny SN2559 z Brukseli do Warszawy w niedzielny wieczor to juz inna para kaloszy. Wprawdzie obecnie na trasach europejskich linia Brussels Airliens nie oferuje bezplatnego serwisu w klasie ekonomicznej (nie uswiqdczymy nawet szklaneczki wody mineralnej), ale rejs liniami tradycyjnymi rzadzi sie innymi prawami. Przed odlotem moge skorzystac z saloniku biznesowego o nazwie LOFT, spora jego czesc zostala niedawno powiekszona i wykonana na zlecenie marki Lexus, mozna wyciagnac sie bardzo wygodnych fotelach i krzeslacach, uciac sobie drzemke w specjalnie przeznaczonych do tego pokojach czy odswiezyc sie pod prysznicem. Po lunchu czas na deser, do kawki szczegolnie przypasowaly mi tarty kokosowa i cytrynowa, poza tym salonik w Brukseli to jak dotad jedyny, ktory odwiedzilem, gdzie serwowane jest moje ulubione wino porto. Lot SN2559 wykonywany jest samolotem typu A319, ktory dominuje we flocie belgijskiego przewoznika. Boarding (na szczescie przez rekaw) rozpoczyna sie punktualnie, nieco czekamy na pasazerow z rejsu do Londynu, ale startujemy tylko kwadrans po czasie rozkladowym. Podczas startu nad miastem wisza deszczowe chmury, przebijamy sie przez ich gruba warstwe i sygnalizacja zapiecia pasow zostaje wylaczona dopiero ok. 30 minut po starcie, ale wkrotce potem na horyzoncie widac piekny ksiezyc oraz swiatla miast, ktore mijamy pod nami, na pokladzie jest naprawde cicho, nie slychac szumu silnikow a na pokladzie nie bylo tez placzacych dzieci, co zwykle dobrowadza mnie do szalu. Na Lotnisku Chopina przyziemiamy o czasie niemal rowno o 23:00.

Spoko Maroko / 09.12.2016 - 14.12.2016

W piatkowe popoludnie wychodze godzine wczesniej z pracy i ok. 15:30 pojawiam sie na moim ulubionym Lotnisku Chopina, kieruje sie do stanowiska odpraw linii Brussels Airlines i odbieram karte pokladowa na moj popoludniowy rejs do Brukseli. Przy stanowiskach check-in jest pusto, ale kolejka do kontroli bezpieczenstwa tym razem jest dluga i musze odstac swoje. Pracownicy ochrony bardzo dokladnie wypelniaja swoje obowiazki, kaza wszystkim zdejmowac buty, co jeszcze bardziej  wydluza czas kontroli. W koncu moge udac sie do saloniku business lounge Polonez i rozpoczac tam before party przed impreza w Brukseli. Po poczestunku i odpoczynku w wypelnionym niemal po brzegi lounge’u czas ruszac do wyjscia do samolotu. Wprawdzie samolot A319 stoi juz przy rekawie, ale boarding sie nieco opoznia a dodatkowo stoimy na plycie i czekamy na swoja kolej na kolowanie, jak widac o tej porze w piatkowe popoludnia stoleczny port sie korkuje. Tym razem zajalem miejsce w srodku kabiny, ale wciaz tradycyjnie po prawej stronie przy oknie, tak jak lubie. Przed startem ogladamy instruktaz bezpieczenstwa, podoba mi sie, ze zaloga porozumiewa sie w trzech jezykach, moge uslyszec moj ulubiony francuski oraz nieco „kanciasty” holenderski. Lagodnie startujemy nad Aleja Krakowska, chwile pozniej wlatujemy w chmury a po osiagnieciu wysokosci przelotowej na niebie widac juz tylko ciemnosc ;) To czas, w ktorym zaloga oferuje pasazerom klasy ekonomicznej platny serwis, bezplatnie mozemy liczyc jedynie na szklaneczke napoju. Oddaje sie lekturze magazynu pokladowego i studiuje siatke przewoznika, w ktorej dominuja destynacje afrykanskie. Najwidoczniej jest zapotrzebowanie na rejsy do dawnych kolonii belgijskich w sercu Afryki. Po niecalych dwoch godzinach lotu samolot przyziemia na placie lotniska Zaventem. Po wyjsciu z maszyny na poziomie w kiosku zaopatruje sie w aktualne wydanie magazynu „Paris Match” (okazuje sie, ze istnieje jego belgijska edycja) i przy okazji rozmieniam banknoty na monety, gdyz te beda mi potrzebne do skorzystania ze schowka na bagaze, zlokalizowanego na zewnatrz terminala w poblizu glownego wejscia. Po zamachu na lotnisko w Brukseli wprowadzono dodatkowe srodki bezpieczenstwa, przed gmachem odbywa sie teraz wstepna kontrola bezpieczenstwa, sa bramki do wykrywania metalu i maszyna Heimanna, a na terenie lotniska krazy wojsko z dluga bronia. Widok zolnierzy z kalachami juz mnie nie dziwi, bylem na lotnisku jeszcze przed zamachem i juz wtedy budynek byl strzezony przez takie patrole. Przechowanie bagazu do 24 h to koszt 7.50 euro; aby zamknac skrytke nalezy zaplacic 1 euro, pozostala naleznosc nalezy zas uiscic przy odbiorze. Po zamknieciu skrytki (szafki sa pokaznych rozmiarow, spokojnie zmiesci sie tam duzy bagaz rejestrowany) otrzymamy papierowe pokwitowanie z kodem kreskowym, ktory potrzebny jest do otwarcia szafki. Warto nadmienic, ze akceptowane sa jedynie monety o nominalach 50 eurocentow, 1 euro i 2 euro, nie mozna placic banknotami ani kartami platniczymi, a opisane na stronie internetownej urzadzenie do rozmieniania pieniedzy jest uszkodzone. Przy schowkach nie ma tez nikogo z obslugi lotniska, natomiast znajduje sie aparat telefoniczny, ktory mozemy uzyc, by skontaktowac sie z personelem w przypadku problemow. U mnie wszystko poszlo sprawnie i rankiem po powrocie z imprezy w centrum odebralem moja walizke podreczna i udalem sie na odprawe na kolejny rejs. Kiedy w Polsce nadchodzi zima, najlepiej udac sie do cieplej Afryki, rok temu na koniec listopada odwiedzilem Marakesz i Barcelone. Tym razem zainspirowany biografia Yves’a Saint Laurenta po raz trzeci postanowile odwiedzic Maroko, moj wybor padl na najwieksze miasto tego kraju oraz jego stolice, czyli Casablanke i Rabat. Do Casablanki z Brukseli dolece linia Air Arabia Maroc, to niskokosztowy (no, moze sredniokosztowy :D) przewoznik lotniczy, posiadajacy kilku hubow w swiece arabskim, m.in. wlasnie w Casablance, ktora ogolnie jest slabo skomunikowana tanimi liniami z Europy (kiedys do CMN latal easyJet), za to dolecimy tam liniami regularnymi z Europy Zachodniej. Odprawa na moj rejs rozpoczna sie ok. 3 godziny przed startem. Majac w pamieci ilosc pasazerow podrozujacach do Maroka z licznymi tobolami oraz brak mozliwosci odprawy online przeczuwam bardzo dluga kolejke, ale okazuje sie, ze przy stanowisku odprawy akurat nikogo nie ma, odbieram wiec karte pokladowa i walizke na naklejke i przechodze do kontroli bezpieczenstwa oraz paszportowej, wylot odbywa sie z czesci B terminala. Jest on przestronny i bardzo prosto skonstruowany, nie sposob sie zgubic. Do odlotu jest jeszcze sporo czasu, odpoczywam sobie na wygodnych siedzeniach i obserwuje pozostalych wspolpasazerow. Na pierwszy rzut oka widac, ze do Maroka leca tylko dwie biale twarze, reszta pasazerow to ludnosc lokalna. Tego dnia samolot przylatuje z Nadoru i wykonuje nastepujaca rotacje: Nador – Bruksela – Casablanca – Bruksela – Nador, boarding rozpoczyna sie niemal godzine przed startem i przebiega bardzo sprawnie, samolot wypelniony jest w ok. 60 – 70 %, nie ma tloku. Za oknem piekny sloneczny poranek, bardzo dlugo czekamy na nasza kolej na start, warto bylo czekac, bo po osiagnieciu wysokosci przelotowej za oknem rozposcieraja sie piekne widoki, tego ranka zachmurzenie jest niemalze znikome. Jak na tania linie jest na bogato: do samolotu wchodzimy przezu rekaw a podczas lotu na monitorach wysuwanych z paneli nad siedzeniami mozna sledzic trase lotu, co bardzo mi odpowiada. Slonce za oknem przyjemnie kolysze do snu i pierwsza godzine lotu do Afryki praktycznie przesypiam. Czarny Lad zas nie jest czarny, ale zielony a lotnisko w Casablance zlokalizowane jest na terenach nizinnych. Zaraz po starcie otrzymalismy juz formularze wjazdowe, na ktorach wypisac nalezy swoje dane osobowe oraz kontaktowe. Po ladowaniu w miare szybko opuszczam poklad i kieruje sie prosto na kontroli paszportowej. Celnik przepisuje dane do swojego komputera i po chwili w moim paszporcie znajduje sie juz jeszcze jednak pieczatka. Teraz obieram kurs do wyjscia, tutaj jeszcze skanujemy bagaz i nasze okrycie wierzchnie i wreszcie oficjalnie witamy w Maroku. Za niecaly kwadrans mam odjazd pociagu do centrum, kursuja raptem raz na godzine, zatem dobrze zgralem sie czasowo. Stacja kolejowa miesci sie podziemiach lotniska, w kasie nabywam bilet do dworca Casa Voyageur za 47 dirhamow i udaje sie do pociagu, ktory niebawem rusza. Jest to pietrowy sklad podmiejski, nie rozni sie zbytnio od pociagow Kolei Mazowieckich, moze jest jedynie nieco bardziej wysluzony. Po 45 minutach docieram na nowoczesny dworzec polozony tuz przy porcie oraz nieopodal centrum miasta. Widac, ze obiekt zostal niedawno oddany do uzytku, nie ustepuje on w niczym dworcom w Europie, jest McDonald’s oraz McCafÄ—, Starbucks Coffee czy kiosk Relay a przestrzen kasowa i hall zostaly nowoczescnie i gustownie zaaranzowane. Po wyjsciu z dworca czuc mile ciepelko i promienie slonca, dokola widac palmy, jest glosno, samochody trabia. Juz pierwsze minuty przypominaja mi, ze nie bedzie latwo poruszac sie tutaj jako pieszy, przechodzac przez jezdnie nie mamy zadnych praw (nawet na swiatlach), a czesto kierowcy specjalnie jeszcze przyspieszaja i trabia na pieszych.
Zatrzymuje sie w Hotelu Central na obrzezach medyny, czyli historycznie najstarszej czesci miasta z kretymi ulicami i placami. Obiekt wykonany jest w charakterystycznym dla Maroka arabskim stylu. Niestety, mimo zapewnien recepcjonisty widok z okna nie jest ladny, ale wchodzac na kolejne kondygnacje przez szyby widze, ze moglo byc gorzej, pokoj z widokiem na dach sasiedniego budynku, na ktorym urzadzono nieformalne wysypisko smieci. Po odpoczynku ruszam na glowny plac miasta im Mohammeda V,  ktory tetni zyciem; znalezc tam mozna oczywiscie licznych sprzedawcow niemal wszystkiego, sa tez liczne kawiarnie, w ktorych jako gosci spotkamy niemal wylacznie mezczyzn, kobiety w tam kraju wydaja sie nie posiadac praw do wyjsc towarzyskich, a moga jedynie przygotowywac posilki w gronie domowym. Po upojeniu sie atmosfera gwarnego centrum wsiadam w tramwaj jadacy na polnoc na plaze Ain Diab, po 30 minutach wysiadam na koncowym przystanku i udaje sie na dluzszy spacer promenada Corniche wzdluz oceanu i zatrzymuje sie na kawke w restauracji McDonald’s. Po uzupelnieniu kofeiny ruszam w przeciwna strone do centrum handlowego Mall of Morocco, ktore wlasnie swietuje swoje 5 urodziny, jest to najwiekszy kompleks tego typu w kraju, przypomina tradycyjne centra handlowe w Europie, jednakze moim glownym celem sa zakupy w hiperkarmecie Marjane, gdzie do koszyka trafiaja lokalne smakolyki, herbata z mieta, okragly chleb i slodkie mandarynki z Agadiru. Maroko jest znane ze swoich pomaranczy, do sniadania obowiazkowo podawan jest sok ze swiezo wyciskanych owocow, szklaneczke takiego napoju mozemy dostac niemal na kazdym rogu w kawiarni badz tez od ulicznych sprzedawcow za naprawde niska kwote.
Kolejnego dnia w Casablance podziwiam jeden z najwiekszych meczetow swiata islamskiego za jaki uznawany jest meczet Hassana II polozony tuz na brzegiem oceanu. Niestety, z plazowania nic nie wychodzi, poniewaz plaza w Casablance jest niesamowicie zasmiecona syfem wszelkiego rodzaju. Dobrze, ze przy samym brzegu jest juz czysto, mozna sobie pospacerowac wzdluz oceanu brodzac w zimnej wodzie. Czas milo spedzam na lekturze francuskiej prasy w kawiarniach popijajac kawe, herbate lub swieze soki, zajadajac ciasta i croissanty, jako entuzjasta kultury kawiarnianej czuje sie w swoim zywiole, sieszac przy stoliku na zewnatrz i obserwujac zycie toczace sie na ulicy. Pogoda w Maroku podczas calego mojego pobytu byla bardzo udana, caly dzien slonce, ponad 20 stopni. Polecam stolowac sie w lokalnych knajpach w medynie, gdzie mozna zjesc bardzo smaczne panini, sandwiche, pizze, tajin czy salatki. W poniedzialek w poludnie zmieniam lokalizacje i lokalnym pociagiem ONCF udaje sie do Rabatu. Stolica Maroka jest znacznie spokojniejsza i czystsza niz Casablanca, centrum jest zadbane, niemal na kazdym kroku widac policje i wojsko, w koncu nieopodal znajduje sie slynny meczet oraz palac krolewski. Nieopodal mojego hotelu znajduje sie cmentarz muzulmanski, plaza w Rabacie niestety nie prezentuje sie lepiej niz w Casablance, jest znacznie mniejsza i przypomina blotne bajorko. Jedyny nieco utwardzony teren to boisko, na ktorym lokalni chlopcy graja w pilke nozna. Z moich obserwacji wynika, ze pilka to ulubiona zabawa tamze, w zaulkach medyny mozna spotkac wiele dzieci biegajacych za pilka. Powrotny lot do Brukseli (tym razem Charleroi) mam z lotniska w Rabacie. Dojechac mozna do niego bezposrednim autobusem ze stacji kolejowej za 20 MAD lub za 4 MAD dojechac autobusem miejskim linii 2 spod placu Bab El Had (w kierunku Sale / Karii) do supermarketu Atacadao, tam wysiadamy, mozemy wydac w sklepie ostatnie dirhamy i ruszyc pieszo na lotnisko, to okolo kwadrans drogi pieszo. Terminal prezentuje sie bardzo elegancko i jest chroniony niczym bunkier. Przed wejsciem na teren lotniska trzeba pokazac karte pokladowa/rezerwacje oraz paszport, nastepnie skanowane sa nasze bagaze i trzeba przejsc przez wykrywacz metalu. Cala procedura na lotnisku jest dosc czasochlonna, trzeba podejsc na stanowiska odprawy z wydrukowana karta pokladowa, na ktorej pracownik obslugi naziemnej przybija pieczatke i dopiero wtedy mozna przejsc do kontroli bezpieczenstwa i kontroli paszportowej. Na szczescie lotow nie ma zbyt wielu i moge juz spokojnie oczekiwac na boarding mojego rejsu linii Ryanair do CRL. Start sie nieco opoznia, ale do Charleroi docieram o czasie. Tradycyjnie podczas lotu tuz po starcie rozpoczna sie nachalna akwizycja wszelkich produktow z katalogu, ale pozostaje oporny na zakusy tej linii. Rankiem po nocce spędzonej na posadzce lotniska ruszam w dalszą podróż do Varsovie Modlin ;) I to by było na tyle...

Gaufres de Liège / 20.02.2016

Bruksela na stale zagoscila w moim harmonogramie podrozy jako miejsce na krotkie wypady weekendowe. Tym razem bylo podobnie, a motywacja do odbycia tej podrozy byla nie lada gratka – bilety przewoznikiem Brussels Airlines na trasie WAW-BRU za niecale 18 euro. Tradycyjnie juz byly dostepne one u posrednikow, nie zas bezposrednio na stronie przewoznika, a trafilem na nie calkiem przypadkiem plywajac Kayakiem. „Promocja” byla aktywna w sierpniu, a poniewaz okres jesienny mialem juz zaplanowany, to zdecydowalem sie dokonac rezerwacji na odlegly termin lutow. Tradycyjnie mial to byc wyjazd weekendowy, w tym przypadku zas jednodniowka. Powrot zakupilem bowiem na wieczor tego samego dnia, z tym ze byl to rejs linia WizzAir, wiec pozostala jeszcze kwestia dojazdu na lotnisko Charleroi z centrum miasta. Na szczescie ze sporym wyprzedzeniem nie ma problemu z dostepnoscia biletow za 5 euro na przejazd autokarem firmy Flibco.
W sobotni zimowy poranek kilka minut po 5 rano melduje sie na Lotnisku Chopina. Okazuje sie, ze linie Brussels Airlines nie maja dedykowanego stanowiska odpraw, trzeba zglosic sie do strefy dla pasazerow grupy Lufthansa. Jestem oczywiscie wczesniej odprawiony online, ale jak mam w zwyczaju kieruje sie do stanowiska, by odebrac papierowa standardowa karte. Niestety, obecnie wszystkie druczki zunifikowano i taka sama karte otrzymalem wczesniej na inne rejsy linia Swiss, wiec szalu nie ma. Przy kontroli bezpieczenstwa kolejek nie ma, dzialaja tylko dwa stanowiska, ale kolejka sprawnie posuwa sie naprzod i po kilku minutach jestem juz saloniku Polonez, gdzie konsumuje sniadanko i oddaje sie lekturze Gazety Wyborczej. Na droge biore sobie marcowy numer Wysokich Obcasow Extra, bedzie co poczytac. O dziwo o tak wczesnej porze kucharze przygotowali juz cieple posilki, jest m.in. quiche z warzywami. Palce lizac!
Na boarding udaje sie niemal na chwile przed jego rozpoczeciem, nie mam ochoty na „sleczenie” pod bramka, zwlaszcza ze w perspektywie mam powrot linia WizzAir, gdzie ta strategia jest niemal nieodzowna. Rejs do Brukseli odbywa sie samolotem Avro RJ100, jeszcze nie mialem okazji leciec takim modelem. Uklad siedzen to 2-3, identyczne usadzenie mialem juz na rejsie linia Swiss do Zurychu w listopadzie 2014 roku. Sympatyczna stewardessa wita pasazerow przy wejsciu, oblozenie jest znikome, w koncu to sobotni ranek, a Bruksela wydaje sie byc znacznie bardziej biznesowym kierunkiem, dodatkowo jest sporo konkurencja na tej trasie, bo rejsy wykonuje takze LOT oraz tani przewoznicy. Zajmuje wybrane wczesniej miejsce 5C po prawej stronie przy oknie, tak jak lubie, dwa fotele obok pozostaja wolne, mam jeszcze sporo miejsca na bagaz podreczny i moje dlugie nogi. Boarding completed, instruktaz bezpieczenstwa odbywa sie po francusku i angielsku, dodatkowo zaloga komunikuje sie takze z pasazerami po holendersku. Poranek jest pochmurny, rano spadl swiezy snieg, trzeba odladzac maszyne, wiec jeszcze nieco czasu spedzimy na pasie startowym. Okno obok mnie jest cale zachlapane, wiec podczas startu niemal nic nie widze, dopiero po wzbiciu sie ponad chmury za szyba moge podziwiac widoczki za oknem. Po pewnym czasie chmury znikna i bedzie widac ziemie. Zaloga rozpoczyna serwis, ku mojemu zaskoczeniu pasazerowie klasy ekonomicznej nie dostaja nic, nawet szklaneczki wody. Przy tym serwis w PLL LOT (woda + Prince Polo) to prawdziwy rarytas, dobrze, ze mialem okazje podjesc sobie w saloniku, a w torbie czekaja na mnie zachomikowane wafelki i chipsy marchewkowy oraz woda mineralna. Dla pasazerow tranzytowych udajacych sie na rejs dalekiego zasiegu bezplatnie oferowany jest zimny napoj. Zabieram sie zatem za lekture magazynu pokladowego, elementem, od ktorego zawsze zaczynam lekture jest strona z mapka oferowanych destynacji. Ta z linii Brussels Airlines jest dla mnie sporym zaskoczeniem, bo pojawia sie wiele interesujacych kierunkow z srodkowej Afryki, to zapewne pozostalosc po epoce kolonializmu (pamietne Kongo Belgijskie). Czas szybko mija, pilot informuje, ze znizamy sie powoli do Brukseli, zaloga przygotowuje kabine do ladowania i ladujemy na plycie brukselskiego lotniska. Z samolotu wychodzimy przez rekawa, moge uniknac kontaktu z zimnym powietrzem.
Sam port lotniczy prezentuje sie bardzo ladnie, jest estetycznie i kolorowo, lustruje ludzi, jak milo widziec tak zadbanych, dobrze ubranych i usmiechnietych osobnikow ;) By nacieszyc oczy tym widokiem zajmuje miejsce w kawiarni, konsumuje klasycznego gofra i popijam go kakao. Niczym Kinga Rusin bawie sie w moja ulubiona gre: Raz zabrałam na milognę Michała Piróga. Doskonałego tancerza, który jednak nie przepada za tego typu tanecznymi zabawami. Był zafascynowany w równym stopniu jak ja. Długo rozmawialiśmy o tej sztuce wzajemnego uwodzenia, zapraszania. Bardziej nas intrygowała niż kroki tanga. Zaproponował: zróbmy eksperyment, będziemy przyciągać innych wzrokiem. Mieliśmy taką zabawę, jakiej nie miała w życiu. Zaczęło się od samolotu, w drodze powrotnej z Buenos Aires. Pod koniec lotu byliśmy zakolegowani dokładnie z tymi osobami, z którymi chcieliśmy się zakolegować. Na lotnisku wypatrzyliśmy grupę młodych ludzi. Rozmawiając, patrzyliśmy na naich, łapaliśmy kontakt wzrokowy. W momencie, kiedy nam się to udało, uśmiechaliśmy się. Po półgodzinie piliśmy z nimi kawę. Sympatyczne nawiązanie kontaktu wzrokowego niesamowicie działa A my tego najczęściej unikamy.
Po leniwym poranku w kawiarni i milych wrazeniach wzrokowych ruszam w koncu do miasta. Przy wyjsciu z lotniska stoja uzbrojeni w dluga bron zolnierze, czuc napiecie zwiazane z podwyzszonym ryzykiem wystapienia zamachu terrorystycznego. W automacie biletowym zaopatruje sie w bilet (4,50 EUR) i autobusem XX podjezdzam pod stacje metra Luxembourg, skad metrem dojezdzam do stacji. Centrum Brukseli znam juz niemal na pamiec i poruszam sie po nim bez mapy. Po wyjsciu z podziemi okazje sie, ze niebo sie przejasnia, juz nie pada a po poludniu nawet wychodzi slonce. Pierwsze kroki kieruje do figurki siusiajacego chlopca Manneken Pis, tym razem jest ubrany w gustowne czarne wdzianko, kiedy przyjde tam popoludniowa pora okaze sie, ze jest juz przebrany w szary stroj a w reku trzyma otwarta ksiazke. Czyzby to uklon w strone popularyzacji czytelnictwa?
Czas spedzam na wedrowce waskimi uliczkami, zagladam w arabska dzielnice, jem posilke w McDonald’s (holenderska kanapka McKroket, niestety, akurat skonczyly sie szejki bananowe), wizytuje sklep z pamiatkami, sklepy i centrum handlowe w poblizu stacji Rogier. Nie bede sie tutaj rozwodzil, bo Bruksele opisywalem juz kilkakrotnie, a poza tym w internecie mozna znalezc na temat atrakcji tego miasta bardzo wiele informacji. Na dworcu Gare du Midi spozywam jeszcze smaczna zupe z marchwi, popijam ja espresso i wsiadam do podstawionego juz autokaru Flibco, by ok. 45 minut pozniej dotrzec do lotniska Charleroi. Nic sie tutaj nie zmienilo, jest tak jak bylo malutkie i nadgryzione zebem czasu, ale jako koneser kultury kawiarnianje milo spedzam czas w lokalu PAUL, gdzie pochlania mnie lektura Wysokich Obcasow Extra oraz wspomnianej ksiazki Kingi Rusin „Co z tym zyciem?”. Okolo dwie godziny przed odlotem przechodze przez kontrole bezpieczenstwa, w sobotni wieczor oprocz rejsu do Kluza-Napoki, Madrytu i do Oslo nie ma wielu juz niemal zadnych polaczen wychodzacych i kolejka jest znikoma. Szybko docieram w okolice mojej bramki i pozostaly czas spedzam na dalszym kontakcie ze slowem pisanym, goraco polecam reportaz z WO Extra o matkach terrorystow z Molenbeek (dzielnica Brukseli, z ktorej wywodza sie arabscy terrorysci). Moj rejs WizzAir do Warszawy ma okolo polgodzinnie opoznienie z powodu poznego przylotu z poprzedniego rejsu, za ktore kapitan Grzegorz Serafin serdecznie przeprasza. Start samolotu odbywa sie w dosc mocnym deszczu, ale wszystko przebiega bez zaklocen, caly lot nie wystepuja turbulencja i ok. godziny 23:00 laduje na Lotnisku Chopina. Dobranoc Państwu!