Pokazywanie postów oznaczonych etykietą CRL. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą CRL. Pokaż wszystkie posty

Na styku kontynentów - Tanger / 23.09.2021

Tak sie zlozylo, ze wypad do Maroka i Francji byl moja ostatnia podroza, ktora odbylem przed akcja pandemia w lutym 2020 roku. Teraz zas pierwszy wyjazd po Europe pada wlasnie na Maroko i jest to Tanger, na styku Afryki i Europy. Korzystajac z dosc rozbudowanej siatki polaczen linii Ryanair udalo mi sie zaplanowac jednodniowa wycieczka do Maroka na trasie Warszawa Modlin – Bergamo – Tanger & Tanger – Charleroi – Warszawa Modlin. W czwartkowy poranek po porannym espresso i brioche czekam pod bramka mojego lotu BGY-TNG, boarding trwa niesamowicie krotko, bo okazuje sie, ze leci mniej niz 20 pasazerow, dawno juz nie widzialem tak pustego samolotu, mam dla siebie cale 3 siedzienia, ale ze za oknem przez wieksza czesc lotu jest piekna pogoda, to obserwuje to, co dzieje sie pod nami a przez pozostaly czas koncze czytac ksiazke „Lotniskowy zawrót głowy”. Ujmuje mnie ladowanie na afrykanskiej ziemi, ladujemy od strony oceanu i przelatujemy bardzo nisko niemal nad sama plaza, cos wspanialego. Po wyjsciu z samolotu nastepuje kontrola dokumentow „covidowych”, moje potwierdzenie szczepienia oraz formularz „fiche sanitaire” laduja na odpowiedniej kupce u sluzb lotniskowych a potem juz klasyczna kontrola paszportowa, skanowanie bagazu i moge opuscic lotnisko. Akurat udaje mi sie rozmienic banknot 200 MAD w lotniskowej placowce pocztowej placac za znaczki. Jeszcze tylko zmiana stroju na lzejszy i juz moge ruszyc w droge do miasta. Bezposrednio na lotnisko nie kursuje komunikacja miejska, ale mozna dostac sie na jej przystanek idac pieszo z lotniska. Spacer do dużego ronda z główną trasą trwa ok. 15-20 minut. Mamy ładny chodnik po obu stronach jezdni, można śmiało iść. Największa trudność to przedostanie się potem na drugą stronę jezdni, by zlapac autobus 9A w strone miasta. Jezdza bardzo czesto, wiec nie trzeba sie martwic, jesli nam ucieknie. Bilet na przejazd kupujemy placac gotowka u kierowcy, koszt biletu to 3,5 MAD (wejscie tylko przednimi drzwiami). Do miasta jechalem w porannym szczycie ok. 40 minut, z powrotem juz niecale 30 min. Jesli chcemy zasygnalizowac kierowcy, ze chcemy wysiasc na kolejnym przystanku pukamy w szybe drzwi wyjsciowych. 

Z centrum miasta dobiega typowy arabski gwar, a samo miasto jest ładne, zadbane i bardzo kolorowe. Pierwsze kroki kieruje do legendarnej Gran Cafe de Paris vis a vis ambasady Francji i Instytut Francuskiego. Miejsca na zewnatrz sa mocno oblegane, wiec zajmuje stolik przy drzwiach i zamawiam zestaw sniadaniowy. Omlet z oliwkami oraz swiezo wyciskany sok z pomaranczy smakuja wybornie, taki posilony moge ruszyc w dalsza droge, ktora przez miasto wiedzie mnie w kierunku medyny, by zagubic sie w gaszczu waskich uliczek i napatrzec sie na targ i zycie codzienne mieszkancow Maroka. Przy okazji zaopatruje sie w pamiatki a potem jeszcze dla odmiany czeka mnie wizyta w supermarkecie Marjane, gdzie do plecaka pakuje moc przekasek i lokalnych slodyczy. W koncu nadchodzi pora na glowny punkt programu, czyli wizyte na szerokiej plazy miejskiej. O tej porze dnia nie ma tam wielu plazowiczow, wiec spokojnie mogle sie zrelaksowac, zamoczyc stopy w Atlantyku i wsluchac sie w szum fal. Oprocz blekitnego nieba...

Jedno oko na Maroko, a drugie na Bordeaux / 07.02.2020 - 10.02.2020


Weekendowe wypady to moja specjalnosc, a ze szczegolna sympatia darze kraje arabskie, to tym razem padlo na marokanski Fez. W Maroku mialem okazje przebywac juz wczesniej, wiec mniej wiecej wiedzialem, czego moge sie spodziewac. W drodze powrotnej mialem okazje zatrzymac sie na dobe we Bordeaux, to jedno z ostatnich wiekszych francuskich osrodkow miejsckich, do ktorego wczesniej nie mialem okazji dotrzec, teraz byla wiec okazja, by to nadrobic. Trasa mojej weekenowej wycieczki to Warszawa Modlin (WMI) – Bruksela Charleroi (CRL) – Fez (FEZ) – Bordeaux (BOD) – Krakow (KRK). 
Pierwszy etap podrozy to poznowieczorny rejs do Charleroi, samolot Ryanaira przylatuje do Modlina ponad godzine spozniony, ale na szczescie tym razem mi sie nie spieszy. Mam miejsce przy oknie, pogoda na trasie jest dobra i podziwiam swiatla miast pod nami. Po dotarciu na lotnisko o dziwo udaje mi sie jeszcze znalezc wolne miejsca siedzace a siedzenie obok mnie jest wolne, moge sie wiec ulozyc z kocykiem i w miare ludzkich warunkach spedzic noc, rano wzmacniam sie kawa flat white w Starbucks Coffee (niestety, od jakiegos juz czasu nie ma w Charleroi kawiarni PAUL) i przechodze przez kontrole bezpieczenstwa oraz kontrole paszportowa. Sam lot jak to w Ryanairze nie wyroznia sie niczym szczegolnym, udaje mi sie nawet nieco zdrzemnacna go a pozniej podziwiam piekne slonce oraz Czarny Lad, kiedy juz wlatujemy nad Afryke. Okazuje sie, ze wlatujac do Maroka nie trzeba juz wypelniac karteczki z naszymi danymi, a jedynie funkcjonariusz strazy granicznej pyta o zawod. Do centrum miasta kursuje autobus numer 16, jego przystanek znajduje sie po wyjsciu z terminalu i za parkingiem nieopodal ronda, jest slupek z odpowiednim oznakowaniem, rozkladu jazdy jednak nie uswiadczymy. W koncu po ok. 45 minutach oczekiwania przyjezdza mocno wysluzony autobus, cena biletu to raptem4 dirhamy, wiec niecale 2 zlote, a do miasta jedzie sie ok. 40 minut. Z pojazdu wysiadam na ostatnim przystanku przy dworcu kolejowym, hotel Ibis mam tuz obok, ale zanim sie tam zamelduje, to postanawiam napic sie aromatycznego espresso w jednej z licznych kawiarni zlokalizowanych w poblizu. Wlasnie owe kawiarnie sa dla mnie kwintesencja Maroka, znajduja sie niemal wszedzie, spotkamy tam niemal samych lokalnych mezczyzn, kobiet wsrod gosci tym razem nie wypatrzylem, kilka pan pracowalo gdzies na zapleczu. Nie ma to jak relaks w ciepelku, na zewnatrz panuje wiosenna aura, sa plamy, egzotycznie ubrani ludzie, lubie tak sobie kontemplowac zycie miejskie. Hotel Ibis wyglada niemal tak samo jak wszedzie, szybko zostawiam w pokoju moje rzeczy i ruszam do centrum handlowego Borj Fez, gdzie glowna atrakcja dla mnie to rewelacyjnie zaopatrzony hipermarket Carrefour. Po zakupach na bogato moja plocienna torba jest wypelniona niemal po brzegi lokalnymi smakolykami, jogurtami, herbata, daktylami i innymi przekaskami. Popoludniowa pora udaje sie do mediny, czyli starej czesci Fezu, ktora jest uwazana za najwieksza atrakcje miasta. Aby sie do nie dostac trzeba przejsc przez bogato zdobione bramy, zloto az kapie. Bardzo podoba mi sie ta architektura Maghrebu, teraz czas na koloryt lokalny w pelnym znaczeniu tego slowa. Stare miasto jest pelne spacerujacych, na turystow czekaja liczne restauracje, gdzie mozna zjesc marokanski tajin czy wypic swiezo wyciskany sok z pomaranczy oraz kupic pamiatki a takze wszelakie podroby markowych dobr luksusowych. Za jedna z bram znajdziemy tez urzad pocztowy, gdzie mozna wyslac zakupione na straganach pocztowki, nalezy jednak pamietac, ze poczta w weekend nie pracuje i ja swoje widokowki wyslalem dopiero w poniedzialek z Francji. Wieczorny spacer przez miasto do hotelu to kolejna okazja do przerwy w kawiarni, tym razem zamawiam herbate z mieta, uwielbiam ten intensywny aromat ziolowego naparu.

W niedzielny poranek po sniadaniu na bogato wychodze z hotelu i przy postoju taksowek oczekuje od 7 rano na pojawienie sie autobusu na lotnisko, przyjezdza w koncu o 07:50, na dworze dopiero powoli robi sie jasno, jest chlodno, widac, ze to juz klimaty pustynne. O tej moze miasto swieci pustkami, szybko udaje mi sie dotrzec na lotnisko, gdzie musze jeszcze podbic wydrukowana karte pokladowa na moj lot na trasie Fez – Bordeaux, taka sama procedura obowiazuje na wszystkie wyloty lini Ryanair z Maroka. Po ladowaniu we Francji wita mne juz nieco gorsza pogoda, ale wciaz jest cieplo, ok. 15 stopni, mimo ze niebo jest lekko pokryte chmurami. Tuz przed terminalem lotniska znajduje sie przystanek komunikacji publicznej, w automacie biletowym kupuje bilet powrotny a chwile pozniej jade juz w strone srodmiescia. Zameldowanie w hotelu trwa blyskawiczne, zaraz po nim udaje sie na spacer w strone Starego Miasta a pierwsze kroki kieruje do gotyckiej katedry Saint Andre. Wprawdzie koscioly to zdecydowanie nie jest moja bajka, ale tutaj postanawiam zrobic wyjatek i jestem zdania, ze naprawde warto zajrzec do srodka. Spacer kontynuuje waskimi uliczkami oraz deptakiem, w strefie ruchu pieszego znajdziemy caly arsenal sklepow oraz punktow gastronomicznych, jest takze kawiarnia PAUL, ktora mam okazje odwiedzic i przetestowac nowe lokalne specjaly. Trwa niedzielne popoludnie, wielu Francuzow wyszlo na miasto i spaceruje na deptaku wzdluz rzeki Garonne przeplywajacej przez miasto. Wzorem lokalsow zaopatruje sie w bagietke, wino i ser i przy francuskiej telewizji spedzam wieczor w hotelu. Akurat z kanalow informacyjnych jestem bombardowany wiesciami na temat panujacego w polnocnej Francji oraz Europie huraganu Chiara. O ile kolejnego dnia pogoda w Bordeaux jest juz gorsza i momentami pada deszcz, to poza tym nie dzieje sie nic specjalnego i moge spokojnie wrocic popoludniowa pora do Krakowa. Oby wiecej takich sympatycznych kawowych wycieczek!

Do Brukseli i z powrotem / 18.05.2019 - 19.05.2019


Kolejny weekend stoi u mnie pod znakiem wyjazdu – tym razem nic szczegolonego, bo szykuje mi sie impreza w Brukseli. Dla moich znajomych to czysta abstrakcja, ze potrafie w sobote wieczorem gdzies poleciec, wybrac sie do klubu potanczyc i nastepnego dnia wrocic do Warszawy – mnie zas takie wyjazdy dodaja energii i dobrze sie na nich bawie, chociaz wiadomo, ze zmeczenie zawsze pojawia sie po takim pobycie. W sobote wczesnym popoludniem docieram na Lotnisko Chopina, kontrola bezpieczenstwa przebiega tym razem bez zarzutu i bardzo szybko znajduje sie w strefie airside warszawskiego lotniska, gdzie oczekuje na moj lot linia WizzAir do Charleroi. Juz siedzac na miescu i obserwuajc remont pasa na Okeciu oraz uziemiome samoloty Boeing 737 MAX otrzymuje wiadomosc mailowa od wegierskiego taniego przewoznika o opoznieniu mojego rejsu W6 1381 – odlot z godziny 16:10 przesuwa sie na 17:15, na tablicy odlotow godzina zmienia sie sporo pozniej, kiedy ja zdazylem juz o tym opoznieniu zapomniec. Czas szybko uplynal mi na lekturze, katem oka widze, ze do boardingu powoli ustawia sie kolejka podroznych, wstaje wiec i zajmuje miejsce w jednym z ogonkow. Jako tani przewoznik WizzAir rozroznia priority boarding, ktory rozpoczyna sie odpowiednio wczesniej, a podrozni moga zebrac na poklad ze soba dwie sztuki bagazu podrecznego. Z Warszawy WizzAir operuje Airbusami A321 i moze na poklad zabrac dosc pokazna liczbe pasazerow, oblozenie jest bardzo wysokie, w kolejce zastanawia mnie duza liczba niemowlakow, wokol ktorych niestety nie sposob przejsc obojetnie, gdyz caly czas placza. Jedno z dzieci jest niespokojne niemal przez polowe trwajacego 1 h 40 minut lotu, odnosze wrazenie, ze zaraz sie zaniesie tym placzem i udusi ze zmeczenia, ale nic z tych rzeczy. Najpierw przez bramke przechodzi zaloga, pozniej autobusem zostaja zawiezieni pierwsu pasazerowie i w koncu nadchodzi moja kolej. Szybko zajmuje miejsce 35A, na koncu maszyny przy oknie, tym razem los sie do mnie usmiechnal i maszyna losujaca nie przydzielila mi srodkowego miejsca, a ponadto miejsce w srodku pozostaje wolne. Zaloga witajac sie przeprasza za opoznienie startu informujac, ze samolot przylecial spozniony z poprzedniego odcinka. Chyby jednak to nie tak, rzut oka na Flight Radar i mozna zobaczyc, ze tego dnia maszyna o numerach rejestracyjnych HA-LXU wykonala swoja rotacje w dniu 18.05.2019 planowo. Rano samolot o czasie dotarl z Reykjaviku, nastepnie obsluzyl rejs do Kutaisi i z powrotem i potem nastapialo owo opoznienie. Na szczescie mialem jeszcze duzy zapas czasowy, takze ladowanie o 19:15 nie bylo dla mnie problemem. Pogoda na trasie jest dobra, przez spora czesc rejsu pod samolotem bylo widac jedynie pojedyncze obloki i moglem obserwowac ziemie z lotu ptaka. Podczas lotu kapitan Marek Mikosza przekazuje parametry na jego temat, na okolo 30 minut przed przyziemieniem w Charleroi z kokpitu rozlega sie zapowiedz „cabin crew, start of decent” i 5-osobowa zaloga rozpoczyna przygotowania do ladowania. Bardzo sie ciesze na ladowanie, bo nieustanny placz dzieci oraz ogloszenia zalogi o sprzedazy pokladowej mimo nalozonych na uszy sluchawek sa po prostu uciazliwe. Niestety, pogoda w Belgii sie psuje i kiedy ladujemy, niebo jest spowite chmurami.
Rejs powrotny SN2559 z Brukseli do Warszawy w niedzielny wieczor to juz inna para kaloszy. Wprawdzie obecnie na trasach europejskich linia Brussels Airliens nie oferuje bezplatnego serwisu w klasie ekonomicznej (nie uswiqdczymy nawet szklaneczki wody mineralnej), ale rejs liniami tradycyjnymi rzadzi sie innymi prawami. Przed odlotem moge skorzystac z saloniku biznesowego o nazwie LOFT, spora jego czesc zostala niedawno powiekszona i wykonana na zlecenie marki Lexus, mozna wyciagnac sie bardzo wygodnych fotelach i krzeslacach, uciac sobie drzemke w specjalnie przeznaczonych do tego pokojach czy odswiezyc sie pod prysznicem. Po lunchu czas na deser, do kawki szczegolnie przypasowaly mi tarty kokosowa i cytrynowa, poza tym salonik w Brukseli to jak dotad jedyny, ktory odwiedzilem, gdzie serwowane jest moje ulubione wino porto. Lot SN2559 wykonywany jest samolotem typu A319, ktory dominuje we flocie belgijskiego przewoznika. Boarding (na szczescie przez rekaw) rozpoczyna sie punktualnie, nieco czekamy na pasazerow z rejsu do Londynu, ale startujemy tylko kwadrans po czasie rozkladowym. Podczas startu nad miastem wisza deszczowe chmury, przebijamy sie przez ich gruba warstwe i sygnalizacja zapiecia pasow zostaje wylaczona dopiero ok. 30 minut po starcie, ale wkrotce potem na horyzoncie widac piekny ksiezyc oraz swiatla miast, ktore mijamy pod nami, na pokladzie jest naprawde cicho, nie slychac szumu silnikow a na pokladzie nie bylo tez placzacych dzieci, co zwykle dobrowadza mnie do szalu. Na Lotnisku Chopina przyziemiamy o czasie niemal rowno o 23:00.

Spoko Maroko / 09.12.2016 - 14.12.2016

W piatkowe popoludnie wychodze godzine wczesniej z pracy i ok. 15:30 pojawiam sie na moim ulubionym Lotnisku Chopina, kieruje sie do stanowiska odpraw linii Brussels Airlines i odbieram karte pokladowa na moj popoludniowy rejs do Brukseli. Przy stanowiskach check-in jest pusto, ale kolejka do kontroli bezpieczenstwa tym razem jest dluga i musze odstac swoje. Pracownicy ochrony bardzo dokladnie wypelniaja swoje obowiazki, kaza wszystkim zdejmowac buty, co jeszcze bardziej  wydluza czas kontroli. W koncu moge udac sie do saloniku business lounge Polonez i rozpoczac tam before party przed impreza w Brukseli. Po poczestunku i odpoczynku w wypelnionym niemal po brzegi lounge’u czas ruszac do wyjscia do samolotu. Wprawdzie samolot A319 stoi juz przy rekawie, ale boarding sie nieco opoznia a dodatkowo stoimy na plycie i czekamy na swoja kolej na kolowanie, jak widac o tej porze w piatkowe popoludnia stoleczny port sie korkuje. Tym razem zajalem miejsce w srodku kabiny, ale wciaz tradycyjnie po prawej stronie przy oknie, tak jak lubie. Przed startem ogladamy instruktaz bezpieczenstwa, podoba mi sie, ze zaloga porozumiewa sie w trzech jezykach, moge uslyszec moj ulubiony francuski oraz nieco „kanciasty” holenderski. Lagodnie startujemy nad Aleja Krakowska, chwile pozniej wlatujemy w chmury a po osiagnieciu wysokosci przelotowej na niebie widac juz tylko ciemnosc ;) To czas, w ktorym zaloga oferuje pasazerom klasy ekonomicznej platny serwis, bezplatnie mozemy liczyc jedynie na szklaneczke napoju. Oddaje sie lekturze magazynu pokladowego i studiuje siatke przewoznika, w ktorej dominuja destynacje afrykanskie. Najwidoczniej jest zapotrzebowanie na rejsy do dawnych kolonii belgijskich w sercu Afryki. Po niecalych dwoch godzinach lotu samolot przyziemia na placie lotniska Zaventem. Po wyjsciu z maszyny na poziomie w kiosku zaopatruje sie w aktualne wydanie magazynu „Paris Match” (okazuje sie, ze istnieje jego belgijska edycja) i przy okazji rozmieniam banknoty na monety, gdyz te beda mi potrzebne do skorzystania ze schowka na bagaze, zlokalizowanego na zewnatrz terminala w poblizu glownego wejscia. Po zamachu na lotnisko w Brukseli wprowadzono dodatkowe srodki bezpieczenstwa, przed gmachem odbywa sie teraz wstepna kontrola bezpieczenstwa, sa bramki do wykrywania metalu i maszyna Heimanna, a na terenie lotniska krazy wojsko z dluga bronia. Widok zolnierzy z kalachami juz mnie nie dziwi, bylem na lotnisku jeszcze przed zamachem i juz wtedy budynek byl strzezony przez takie patrole. Przechowanie bagazu do 24 h to koszt 7.50 euro; aby zamknac skrytke nalezy zaplacic 1 euro, pozostala naleznosc nalezy zas uiscic przy odbiorze. Po zamknieciu skrytki (szafki sa pokaznych rozmiarow, spokojnie zmiesci sie tam duzy bagaz rejestrowany) otrzymamy papierowe pokwitowanie z kodem kreskowym, ktory potrzebny jest do otwarcia szafki. Warto nadmienic, ze akceptowane sa jedynie monety o nominalach 50 eurocentow, 1 euro i 2 euro, nie mozna placic banknotami ani kartami platniczymi, a opisane na stronie internetownej urzadzenie do rozmieniania pieniedzy jest uszkodzone. Przy schowkach nie ma tez nikogo z obslugi lotniska, natomiast znajduje sie aparat telefoniczny, ktory mozemy uzyc, by skontaktowac sie z personelem w przypadku problemow. U mnie wszystko poszlo sprawnie i rankiem po powrocie z imprezy w centrum odebralem moja walizke podreczna i udalem sie na odprawe na kolejny rejs. Kiedy w Polsce nadchodzi zima, najlepiej udac sie do cieplej Afryki, rok temu na koniec listopada odwiedzilem Marakesz i Barcelone. Tym razem zainspirowany biografia Yves’a Saint Laurenta po raz trzeci postanowile odwiedzic Maroko, moj wybor padl na najwieksze miasto tego kraju oraz jego stolice, czyli Casablanke i Rabat. Do Casablanki z Brukseli dolece linia Air Arabia Maroc, to niskokosztowy (no, moze sredniokosztowy :D) przewoznik lotniczy, posiadajacy kilku hubow w swiece arabskim, m.in. wlasnie w Casablance, ktora ogolnie jest slabo skomunikowana tanimi liniami z Europy (kiedys do CMN latal easyJet), za to dolecimy tam liniami regularnymi z Europy Zachodniej. Odprawa na moj rejs rozpoczna sie ok. 3 godziny przed startem. Majac w pamieci ilosc pasazerow podrozujacach do Maroka z licznymi tobolami oraz brak mozliwosci odprawy online przeczuwam bardzo dluga kolejke, ale okazuje sie, ze przy stanowisku odprawy akurat nikogo nie ma, odbieram wiec karte pokladowa i walizke na naklejke i przechodze do kontroli bezpieczenstwa oraz paszportowej, wylot odbywa sie z czesci B terminala. Jest on przestronny i bardzo prosto skonstruowany, nie sposob sie zgubic. Do odlotu jest jeszcze sporo czasu, odpoczywam sobie na wygodnych siedzeniach i obserwuje pozostalych wspolpasazerow. Na pierwszy rzut oka widac, ze do Maroka leca tylko dwie biale twarze, reszta pasazerow to ludnosc lokalna. Tego dnia samolot przylatuje z Nadoru i wykonuje nastepujaca rotacje: Nador – Bruksela – Casablanca – Bruksela – Nador, boarding rozpoczyna sie niemal godzine przed startem i przebiega bardzo sprawnie, samolot wypelniony jest w ok. 60 – 70 %, nie ma tloku. Za oknem piekny sloneczny poranek, bardzo dlugo czekamy na nasza kolej na start, warto bylo czekac, bo po osiagnieciu wysokosci przelotowej za oknem rozposcieraja sie piekne widoki, tego ranka zachmurzenie jest niemalze znikome. Jak na tania linie jest na bogato: do samolotu wchodzimy przezu rekaw a podczas lotu na monitorach wysuwanych z paneli nad siedzeniami mozna sledzic trase lotu, co bardzo mi odpowiada. Slonce za oknem przyjemnie kolysze do snu i pierwsza godzine lotu do Afryki praktycznie przesypiam. Czarny Lad zas nie jest czarny, ale zielony a lotnisko w Casablance zlokalizowane jest na terenach nizinnych. Zaraz po starcie otrzymalismy juz formularze wjazdowe, na ktorach wypisac nalezy swoje dane osobowe oraz kontaktowe. Po ladowaniu w miare szybko opuszczam poklad i kieruje sie prosto na kontroli paszportowej. Celnik przepisuje dane do swojego komputera i po chwili w moim paszporcie znajduje sie juz jeszcze jednak pieczatka. Teraz obieram kurs do wyjscia, tutaj jeszcze skanujemy bagaz i nasze okrycie wierzchnie i wreszcie oficjalnie witamy w Maroku. Za niecaly kwadrans mam odjazd pociagu do centrum, kursuja raptem raz na godzine, zatem dobrze zgralem sie czasowo. Stacja kolejowa miesci sie podziemiach lotniska, w kasie nabywam bilet do dworca Casa Voyageur za 47 dirhamow i udaje sie do pociagu, ktory niebawem rusza. Jest to pietrowy sklad podmiejski, nie rozni sie zbytnio od pociagow Kolei Mazowieckich, moze jest jedynie nieco bardziej wysluzony. Po 45 minutach docieram na nowoczesny dworzec polozony tuz przy porcie oraz nieopodal centrum miasta. Widac, ze obiekt zostal niedawno oddany do uzytku, nie ustepuje on w niczym dworcom w Europie, jest McDonald’s oraz McCafÄ—, Starbucks Coffee czy kiosk Relay a przestrzen kasowa i hall zostaly nowoczescnie i gustownie zaaranzowane. Po wyjsciu z dworca czuc mile ciepelko i promienie slonca, dokola widac palmy, jest glosno, samochody trabia. Juz pierwsze minuty przypominaja mi, ze nie bedzie latwo poruszac sie tutaj jako pieszy, przechodzac przez jezdnie nie mamy zadnych praw (nawet na swiatlach), a czesto kierowcy specjalnie jeszcze przyspieszaja i trabia na pieszych.
Zatrzymuje sie w Hotelu Central na obrzezach medyny, czyli historycznie najstarszej czesci miasta z kretymi ulicami i placami. Obiekt wykonany jest w charakterystycznym dla Maroka arabskim stylu. Niestety, mimo zapewnien recepcjonisty widok z okna nie jest ladny, ale wchodzac na kolejne kondygnacje przez szyby widze, ze moglo byc gorzej, pokoj z widokiem na dach sasiedniego budynku, na ktorym urzadzono nieformalne wysypisko smieci. Po odpoczynku ruszam na glowny plac miasta im Mohammeda V,  ktory tetni zyciem; znalezc tam mozna oczywiscie licznych sprzedawcow niemal wszystkiego, sa tez liczne kawiarnie, w ktorych jako gosci spotkamy niemal wylacznie mezczyzn, kobiety w tam kraju wydaja sie nie posiadac praw do wyjsc towarzyskich, a moga jedynie przygotowywac posilki w gronie domowym. Po upojeniu sie atmosfera gwarnego centrum wsiadam w tramwaj jadacy na polnoc na plaze Ain Diab, po 30 minutach wysiadam na koncowym przystanku i udaje sie na dluzszy spacer promenada Corniche wzdluz oceanu i zatrzymuje sie na kawke w restauracji McDonald’s. Po uzupelnieniu kofeiny ruszam w przeciwna strone do centrum handlowego Mall of Morocco, ktore wlasnie swietuje swoje 5 urodziny, jest to najwiekszy kompleks tego typu w kraju, przypomina tradycyjne centra handlowe w Europie, jednakze moim glownym celem sa zakupy w hiperkarmecie Marjane, gdzie do koszyka trafiaja lokalne smakolyki, herbata z mieta, okragly chleb i slodkie mandarynki z Agadiru. Maroko jest znane ze swoich pomaranczy, do sniadania obowiazkowo podawan jest sok ze swiezo wyciskanych owocow, szklaneczke takiego napoju mozemy dostac niemal na kazdym rogu w kawiarni badz tez od ulicznych sprzedawcow za naprawde niska kwote.
Kolejnego dnia w Casablance podziwiam jeden z najwiekszych meczetow swiata islamskiego za jaki uznawany jest meczet Hassana II polozony tuz na brzegiem oceanu. Niestety, z plazowania nic nie wychodzi, poniewaz plaza w Casablance jest niesamowicie zasmiecona syfem wszelkiego rodzaju. Dobrze, ze przy samym brzegu jest juz czysto, mozna sobie pospacerowac wzdluz oceanu brodzac w zimnej wodzie. Czas milo spedzam na lekturze francuskiej prasy w kawiarniach popijajac kawe, herbate lub swieze soki, zajadajac ciasta i croissanty, jako entuzjasta kultury kawiarnianej czuje sie w swoim zywiole, sieszac przy stoliku na zewnatrz i obserwujac zycie toczace sie na ulicy. Pogoda w Maroku podczas calego mojego pobytu byla bardzo udana, caly dzien slonce, ponad 20 stopni. Polecam stolowac sie w lokalnych knajpach w medynie, gdzie mozna zjesc bardzo smaczne panini, sandwiche, pizze, tajin czy salatki. W poniedzialek w poludnie zmieniam lokalizacje i lokalnym pociagiem ONCF udaje sie do Rabatu. Stolica Maroka jest znacznie spokojniejsza i czystsza niz Casablanca, centrum jest zadbane, niemal na kazdym kroku widac policje i wojsko, w koncu nieopodal znajduje sie slynny meczet oraz palac krolewski. Nieopodal mojego hotelu znajduje sie cmentarz muzulmanski, plaza w Rabacie niestety nie prezentuje sie lepiej niz w Casablance, jest znacznie mniejsza i przypomina blotne bajorko. Jedyny nieco utwardzony teren to boisko, na ktorym lokalni chlopcy graja w pilke nozna. Z moich obserwacji wynika, ze pilka to ulubiona zabawa tamze, w zaulkach medyny mozna spotkac wiele dzieci biegajacych za pilka. Powrotny lot do Brukseli (tym razem Charleroi) mam z lotniska w Rabacie. Dojechac mozna do niego bezposrednim autobusem ze stacji kolejowej za 20 MAD lub za 4 MAD dojechac autobusem miejskim linii 2 spod placu Bab El Had (w kierunku Sale / Karii) do supermarketu Atacadao, tam wysiadamy, mozemy wydac w sklepie ostatnie dirhamy i ruszyc pieszo na lotnisko, to okolo kwadrans drogi pieszo. Terminal prezentuje sie bardzo elegancko i jest chroniony niczym bunkier. Przed wejsciem na teren lotniska trzeba pokazac karte pokladowa/rezerwacje oraz paszport, nastepnie skanowane sa nasze bagaze i trzeba przejsc przez wykrywacz metalu. Cala procedura na lotnisku jest dosc czasochlonna, trzeba podejsc na stanowiska odprawy z wydrukowana karta pokladowa, na ktorej pracownik obslugi naziemnej przybija pieczatke i dopiero wtedy mozna przejsc do kontroli bezpieczenstwa i kontroli paszportowej. Na szczescie lotow nie ma zbyt wielu i moge juz spokojnie oczekiwac na boarding mojego rejsu linii Ryanair do CRL. Start sie nieco opoznia, ale do Charleroi docieram o czasie. Tradycyjnie podczas lotu tuz po starcie rozpoczna sie nachalna akwizycja wszelkich produktow z katalogu, ale pozostaje oporny na zakusy tej linii. Rankiem po nocce spędzonej na posadzce lotniska ruszam w dalszą podróż do Varsovie Modlin ;) I to by było na tyle...

Frytki z majonezem, czyli ponownie w Brukseli / 26.02.2016 - 27.02.2016


W piątkowe popołudnie pojawiam się po raz kolejny na lotnisku Chopina. Los znowu pchnął mnie w drogę do Brukseli, tym razem lecę tylko na piątkową imprezę i w sobotni poranek wracam do Polski. Tak jak ostatnio podczas analogicznego wyjazdu do Charleroi lecę linią WizzAir, powrót mam zaplanowany linią Ryanair do Modlina.
Na warszawskim Okęciu jestem ok. godz. 16:40, z mojego biurowca na stołeczne lotnisko mam rzut beretem, przy dobrej pogodzie z okien mogę obserwować lądujące samoloty. Lotnisko zionie pustką, a wydawałoby się, że weekendy to pora, kiedy zagęszczenie będzie największe. Tym razem tak jednak nie jest, już po kilku minutach jestem za kontrolą bezpieczeństwa, jeszcze tylko tradycyjnie wizyta w sklepie wolnocłowym i mogę już oczekiwać na mój wylot, mam ze sobą prasę, więc czas mija względnie szybko. Przed wyjściem number 38, skad bedzie odbywal sie boarding, tradycyjnie sporo wczesniej formuje sie juz kolejka pasazerow. Chcial nie chcial trzeba wstac i sie przylaczyc, kilka minut po czasie mozemy wchodzic do autobusu, ktory zawiezie nas na plyte lotniska do samolotu Airbus A320. Zajmuje wyznaczone miejsce 15 E, a kiedy samolot jest juz pelen i mam pewnosc, ze nikt juz sie nie dosiadzie, przesuwam sie na wolne miejsce pod okno. Akurat zaczyna padac snieg i pogoda sie pogarsza, trzeba bedzie odladzac maszyne, tracimy wiec kolejne minuty i startujemy z ponad 30-minutowym opoznieniem. Tym razem zaloga pokladowa to same kobiety, a pilotem jest znany mi juz kapitan Grzegorz Serafin. Rejs bardzo spokojny, na Zachodzie chmur nie ma i moge z lotu ptaka podziwiac swiatla miast. Przegladam magazyn pokladowy WizzAir, mapka polaczen i obslugiwanych lotnisk jest coraz bardziej gesta. Po okolo dwoch godzinach rejsu laduje w Charleroi i czym predzej pedze na stanowisko Flibco, autokar odjezdzajacy o 21:00 jest juz pelen, musze czekac na kolejny. Ten takze niemal natychmiast sie zapelnia i odjezdzam do Brukseli juz kwadrans pozniej. To pierwszy raz, kiedy obserwuje takie zainteresowanie tym srodkiem transportu. Dotychczas nigdy nie stalem w kolejce, by zajac miejsce i wszyscy chetnie spokojnie sie miescili. Po niecalej godzinie docieram na dworzec Midi. Bonsoir, Bruxelles.  Alors on danse!
Jest godzina 3:30 kiedy wychodze z klubu, jestem jeszcze nieco oszolomiony glosna muzyka i kolorowymi swiatlami, odczuwam w uszach kontrast po wyjsciu na zewnatrz, lekki mrozek, cisza, ciemnosc, gdzieniegdzie przejezdza samochod, pod niektorymi bramami stoja ludzie. Mam ochote na kawe, ale caly dworzec Midi jest zamykany na noc, a automaty z napojami sa zlokalizowane wewnatrz i nie ma sie jak do nich dostac. Musze zatem uzbroic sie w cierpliwosci i poczekac az dojade do Charlerioi. Autokar Flibco juz stoi na swoim miejscu, probuje przypomniec sobie, kiedy pierwszy raz bylem w Brukseli, oj, dawno temu to bylo, moja przygoda z lataniem juz trwa ladnych pare lat. I oby trwala jak najdluzej. W autobusie slodko sobie przysypiam, budze sie powoli na rondzie przed wjazdem na lotnisko. Trwa poranny szczyt, baza Ryanaira w Charleroi jest duza, wiec i porannych wylotow jest calkiem sporo. Rejs do Warszawy – Modlina zaplanowany jest na godz. 07:05, mam sporo czasu na poranna kawe. Niestety, PAUL otwierany jest dopiero o 07:00, a dochodzi 05:00. Przechodze przez kontrole bezpieczenstwa majac na uwadze, ze zaraz za nia jest calkiem spora restauracja/kawiarnia. Tlok jest spory, akurat straznik przede mna zaprasza do nowo otwartego stanowiska. W kolejce stoi sporo Marokanczykow, starsze kobiety o bujnych ksztaltach nie znaja ni w zab francuskiego, ich synowie czy corki musza im tlumaczyc slowa obslugi, ktora kaze zdjac bizuterie czy chusty. Domyslam sie, ze nie sa to osoby, ktore leca samolotem po raz pierwszy, ale schemat pozostaje zawsze taki sam.
Mam jeszcze dwie godziny do odlotu, po imprezie zglodnialem, by nadrobic kalorie zamawiam zestaw sniadaniowe: brioche z czekolada, latte i sok pomaranczowy. O dziwo po przetanczonej nocy nie chce mi sie zbytnio spac, zabieram sie za lekture bezplatnej gazety Metro. Kiedys byla takze wydawana w Polsce pod nazwo Metropol, jak milo poczytac co nieco w tym pieknym jezyku. Powoli kieruje sie do mojego wyjscia do samolotu, pasazerow nie ma zbyt wielu, o dziwo dominuja cudzoziemcy odwiedzajacy Polske. W Belgii zapowiada sie piekna pogoda, jest slonecznie. Tym razem przypadlo mi miejsce 33A w ostatnim rzedzie przy oknie. Obok mnie swoje miejsca maja dwie panie (matka z corka), ale kiedy okazuje sie, ze caly rzad przed nami jest wolny, to przesiadaja sie, dzieki czemu ja mam dla siebie wiecej miejsca. Mniej wiecej na 40 minut przed planowanym ladowaniem kapitan przekazuje komunikat, ze z powodu gestej mgly nasz rejs zostanie przekierowany na Lotnisko Chopina, co spotyka sie z moim entuzjazmem. Na dojazd z glownego stolecznego lotniska do mojego mieszkania potrzebuje okolo kwadransa. Powoli zblizamy sie juz do Warszawy, ktora z gory bardzo ladnie sie prezentuje. Kilka minut przed 9 rano przybijamy do portu im. Fryderyka Chopina.