Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hiszpania. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hiszpania. Pokaż wszystkie posty

Cyrulik sewilski / 24.10.2020

Weekendowa jednodniowke w hiszpanskiej Sevilli mialem w planach juz od dawien dawna, swego czasu bowiem Ryanair umozliwial wylot z Krakowa do Andaluzji w sobote rano i powrot do Warszawy Modlin tego samego dnia wieczorem, co dla mnie jako kolekcjonera dni wolnych bylo bardzo korzystne. Niestety, pozniej rozklad lotow ulegl zmianie i samoloty do Krakowa i Warszawy lataly niemalze o tej samej porze, potem zas pojawil sie wirus i zwiazane z nim ograniczenia w podrozowaniu, zwlaszcza do Hiszpanii. W koncu udalo mi sie „stworzyc” sobotni wyjazd na trasie Berlin Schönefeld-Sevilla-Warszawa Modlin. Do Berlina przybylem w piatkowy poranek, mialem mnostwo czasu dla siebie i dobrze go wykorzystalem, m.in. biorac udzial w zwiedzaniu z przewodnikiem dawnego lotniska Tempelhof (THF).

W sobotni poranek linia S9 docieram na lotnisko Berlin Schönefeld – to juz ostatnie dni, kiedy funkcjonuje ono pod ta nazwa, niebawem otwiera sie bowiem wyczekiwany od lat port lotniczy Berlin Brandenburg International (BER). Przed wylotem podczas skanowania kart pokładowych obsluga prosi o okazanie kodu QR wymaganego dla osób podróżujących do Hiszpanii. Całkiem sporo osób nie wie o konieczności owej rejestracji, byli to głównie wracający z Niemiec Hiszpanie, wszak był to ostatni lot na tej trasie. Rejs trwa 3 h 10 min i nie wyroznia sie niczym szczegolnym, jest jednak zdecydowanie ciszej niz zwykle, bowiem zaloga nie prowadzi sprzedazy w natarczywy sposob jak to mialo miejsce do tej pory. Mam do dyspozycji caly rzad, wiec moge sie bardziej wyciagnac. Po przylocie na lotnisko w Sevilli w korytarzu formowane są dwie kolejki – jedna dla osób, które wypełnią formularz w wersji papierowej na miejscu, druga dla osób z kodem QR. Przed 14:00 lotnisko wyglądało na mocno wyludnione i poza pracownikami niemal nikogo tam nie było, szybkie zeskanowanie kodu, przejście obok kamery termowizyjnej i „¡Bienvenido a España!”. Czas zmienic garderobe na letnia, w Andaluzji sa 24 stopnie, jest slonecznie i zdaje sie, ze wciaz trwa tam lato. W kasie biletowej w hali przylotow kupuje bilet dzienny lotniskowy za 6 euro, co interesujace, Sewilla wydaje sie nieswiadomie promowac turystyke jednodniowa – bilet tam i z powrotem wazny tego samego dnia kosztuje 6 euro, w przypadku powrotu w innym dniu nalezy liczyc sie z wydatkiem 8 euro. Niesamowite :D Przystanek linii lotniskowej EA znajduje sie po lewej stronie od wyjscia, jest bardzo dobrze oznaczony, autobus przyjezdza zgodnie z rozkladem jazdy i po ok. 35 minutach docieram do przystanku koncowego Plaza de Armas, skad do starego miasta jest juz rzut beretem. Juz w drodze do centrum widac, ze Sevilla jest nieslychanie piekna, ma bardzo bogata architekture, kolorowe wzornictwo, egzotyczna bujna roslinnosc, feeria barw az uderza po oczach. Ale zanim napawam sie widokiem zabytkow, to pierwsze kroki kieruje do supermarketu Mercadona, gdzie zaopatruje sie w kilka hiszpanskich przysmakow, bedzie wiec flan, turron czy chorizo.

Poniewaz mam na szybki spacer po miescie raptem niecale 3 godziny, ograniczam sie niemal do schematu znanego z window shopping i szybkim krokiem zaliczam tylko najwieksze zabytki miasta, wszystkie oczywiscie z zewnatrz. O dziwo wielkiego wrazenie nie robi na mnie slynna Katedra Najświętszej Marii Panny, ale niestandardowo konstrukcja Metropol Parasol. Zwróciłem takze uwagę na hiszpańskie flagi z czarną żałobną wstążeczką zwisające z wielu balkonów – podejrzewam, że to w związku z pandemią. Turystów specjalnie nie widać, a jeśli już, to słychać głównie język francuski.  Po spacerze czas nadrobic kalorie, w koncu wybila godzina 17:00, zakonczyla sie siesta, otworzyla sie gastronomia i moge zamowic churros z czekolada. Mala rzecz, a cieszy! Najedzony moge wrocic na lotnisko i udac sie w trwajacy 3 h 40 min rejs do Modlina. Tym razem pasazerow jest juz wiecej, wielu Polakow wraca do kraju po wypoczynku na poludniu Polwyspu iberyjskiego, to w koncu ostatnia mozliwosc bezosredniego rejsu na tej trasie. Niestety, polska zaloga bardzo stara sie uprzykrzac lot swoimi ogloszeniami na temat swojego zacnego serwisku pokladowego. Na szczescie wlaczenie muzyki w telefonie skutecznie wycisza mnie od natloku serwowanych informacji w trzech jezykach na temat niezaprzeczalnych walorow smakowych spaghetti bolognese i kilka minut po polnocy laduje na lotnisku Modlin WMI. Do zobaczenia w przestworzach, kiedys, gdzies!

Bimbanie w Bilbao / 30.11.2019 - 01.12.2019

W sobotni Andrzejkowy poranek pojawiam sie na Lotnisku Chopina, przede mna przedostatni wypad weekendowy w tym roku. Jest on o tyle istotny, ze po przeleceniu 3 segmentow uzyskam przedluzenie statusu Frequent Traveller na kolejne 2 lata, zatem do lutego 2023 roku. Jest to bardzo istotna kwestia wobec sporych zmian w programie Miles & More, ktore Lufthansa zaplanowala na styczen 2021 roku. Przy stanowisku odprawy dowiaduje sie, ze moj lot ma male oblozenie i tak tez jest, miejsce 4D obok mnie na pokladzie Embraera 195 pozostaje wolne. Tym razem catering z racji sporu z firma cateringowa LSG wypada bardzo skromnie, zamiast croissanta czy kanapki oferowany jest jedynie batonik Duplo firmy Ferrero oraz napoje, na szczescie obfite sniadanie udalo mi sie zjesc w LOT-owskim saloniku. Rejs trwa ok. 1 h 20 minut, ladujemy w Monachium duzo przed czasem, do Terminala 2 monachijskiego lotniska docieramy autobusem, zaszywam sie w fotelu w Business Lounge’u i przy drugim sniadaniu robie przeglad prasy miedzynarodowej. Kolejny rejs Lufthansy zabiera mnie do miejsca docelowego podrozy jakim tym razem jest hiszpanskie Bilbao. Stolica kraju Baskow jest dosc malo znana w Polsce, a mnie od zawsze gdzies ta nazwa intrygowala, wiec postanowilem sprawdzic, co sie za tym kryje.
Po 2 h lotu Airbusem A320 ladujemy w deszczowym Bilbao, na szczescie bezposrednio spod drzwi lotniska do centrum kursuje autobus (cena biletu 3 EUR), wysiadam przy stacji metra (tak, Bilbao ma az 3 linie podziemnej kolejki), kupuje bilet w automacie i kwadrans ppzniej jestem juz w Barakaldo na przedmiesciach miasta, gdzie znajduje sie moj hotel Ibis. Niestety, akurat inny hotel tej sieci mieszczacy sie w centrum nie mial wolnych miejsc w wybranym przeze mnie terminie. Nie wyszlo mi to jednak na zle, gdyz obok hotelu znajdowalo sie bardzo duze skupisko sklepow wielkopowierzchniowych, McDonald’s oraz moja silownia McFit, gdzie udalem sie w niedzielny poranek po sniadaniu pocwiczyc.
Wieczorem kiedy deszcz przestaje padac udaje sie do centrum, jest sobota, dzikie tlumy przechadzaja sie po reprezentacyjnej alei Gran Via, przedswiateczny czas, niebawem Mikolajki, trzeba zatem kupic prezenty. Miasto jest pieknie udekorowane niebieskimi swiatelkami i choinkami, a w parku mozna pojezdzic na lyzwach na lodowisku lub zjesc churros w czekoladzie. Jest stosunkowo cieplo, powyzej 12 stopni, spaceruje po srodmiesciu, podziwiam piekna zabudowe oraz waskie ulice na starym miescie. Poniewaz aura dopisuje, do hotelu postanawiam wrocic pieszo, trasa przez dosc dlugi odcinek biegnie wzdluz nabrzeza rzeki, z gory mozna podziwiac lezace w dole miasto i jego swiatla.
Niedziela to ciag dalszy spacerow po miescie, w niemal pelnym sloncu prezentuje sie ono rownie dobrze jak wieczorem, miasto jest naprawde bardzo zadbane i cieszy oko, az dziw, ze Bilbao jest tak malo znane i nie przyciaga rzeszy turystow. Wielu osobom kojarzy sie zwykle z terrorystyczna organizacja ETA, o ktorej raz po raz mozna bylo uslyszec w latach 90. Tymczasem obecnie to bardzo przyjazne dla odwiedzajaczych miasto, majace wiele do zaoferowania (m.in. muzeum Guggenheima). Adios!

Hiszpañskie oliwki, czyli Alicante & Valencia / 28.10.2017 - 29.10.2017

W sobotę bladym świtem (bardziej poprawnym stwierdzeniem będzie chyba ciemna noc) melduję się na Lotnisku Chopina, jest 4 rano, ruch w porcie lotniczym na razie znikomy, szybko przechodze przez kontrole bezpieczenstwa i oczekuje na moj rejs linia WizzAir do Alicante. Jest to ostatni rejs na tej trasie konczacy sezon zimowy, oczekuje wiec, ze ilosc pasazerow na pokladzie bedzie znikoma, a ku mojemu zaskoczeniu samolot do Hiszpanii odlatuje z bardzo duzym oblozeniem, zdecydowana wiekszosc pasazerow to Polacy. Boarding rozpoczyna sie planowo do Airbusa A320 tradycyjnie zostajemy przewiezieni autobusem. Dawno nie lecialem tym przewoznikiem, dopiero po zajeciu mojego miejsca 15B (przydzielonego automatycznie podczas odprawy online) przypominam sobie, jak ciasno jest w kabinie niskokosztowego przewoznika, ledwo sie mieszcze na moim miejscu, trwajacy 3 godziny lot spedzilem zatem w dosc malo komfortowych warunkach, ale kluczowym czynnikiem decydujacy o zakupie byla tutaj niska cena biletu. Kapitan Jozef Solski bardzo gladko laduje w Alicante, z powietrza widac juz palemki, a na niebie samo slonce, po chmurach, ktore krazyly nad Polska ani sladu. Ku mojemu zaskoczeniu deboarding odbywa sie przez rekaw, to wrecz niespotykana praktyka w przypadku taniej linii lotniczej, dotychczas tylko raz korzystalem z takiego udogodnienia na lotnisku we Wroclawiu odlatujac linia WizzAir do Oslo Torp. Na lotnisku jest calkiem sporo podroznych, musze sie przeciskac przez nich, by jak najszybciej dotrzec do busa odjezdzajacego do miasta, kursuje co 20 minut i odjezdza z przystanku zlokalizowanego na poziomie odlotow, na szczescie udaje mi sie zdazyc, bilet kupimy u kierowcy za 3.85 EUR i okolo kwadrans pozniej jestesmy juz przy promenadzie w centrum miasta. 
Pierwsze kroki kieruje do kiosku z pamiatkami, gdzie zaopatruje sie w widokowki, nastepnie zas udaje sie do polozonego nieopodal urzedu pocztowego Correos po znaczki (cena znaczka na kartke do Polski to 1,25 EUR), formalnosci zalatwione, nadzedl czas na nieco bardziej syte sniadanie, tutaj pomoze mi niezawodna McCafé, gdzie zamawiam kanapke z tunczykiem i cappuccino. Po posilku wypisuje pocztowki i chwile pozniej wrzucam je do duzej zoltej skrzynki pocztowej, bez problemu mozna je zlokalizowac na miescie. Teraz czas na krotki spacerek waskimi uliczkami Alicante, miasto wyglada jak to typowo hiszpanskie miasteczko, niewiele rozni sie od tych, ktore juz wczesniej widzialem i za ktore ten kraj bardzo sobie cenie. Podczas spaceru natrafiam na bardzo elegancko ubrane grupy ludzi, kierujace sie do kosciola, podejrzewam, ze to jakas uroczystosc rodzinna w stylu slubu badz chrztu. Pogoda caly czas dopisuje, jest 27 stopni, postanawiam skorzystac zatem z urokow miejskiej plazy, gdzie rozkladam sie na kocyku. Innych plazowiczow jest calkiem sporo, ewidentnie nie jest to jeszcze koniec sezonu. Po okolo 2 godzinach laby zbieram sie do dworca kolejowego, z plazy potrzeba okolo 20 minut, aby pieszo dotrzec na stacje. W kasie biletowej nabywam za 20 euro bilet na pociag EUROMED do Walencji. Jak w calej Hiszpanii przed wejsciem na perony odbywa sie kontrola bezpieczenstwa, bagaze sa przeswietlane, nieco dalej przed wejsciem na sam peron odbywa sie kontrola biletow, w pociagu nie zostalem proszony o okazanie dokumentu przejazdu przez jego obsluge. Sam pociag jest to hiszpanska wersja pendolino, kursuje na trasie z Alicante do Barcelony. Sam pociag podoba mi sie o wiele bardziej niz polska wersja EIP IC, jest w nim zdecydowanie wiecej miejsca – tego do siedzenia a takze tego na bagaz.
Po 1 h 40 minutach jazdy pociagiem (jego szybkosci wcale sie nie odczuwa) wysiadam na dworcu w Walencji, czas uzupelnic kalorie kanapka o z szynka iberico i kolejna kawa. Zaraz po wyjsciu ze stacji ruszam na glowna ulice zakupowa, gdzie kusza mnie okna wystawowe moich ulubionych hiszpanskich sieciowek spod skrzydel Inditexu, ulegam wiec na dlusza chwile pokusom i dopiero pozniej kontynuuje moje spacery. Na deser zostawiam sobie spacer do Miasteczka Sztuki i Nauki, ktory wiedzie dawnym korytem rzeki, obecnie pieknie ukwieconym, obsadzonym bujna roslinnoscia. Kiedy docieram do kompleksu Ciudad de las Artes y las Ciencias powoli zapada zmrok, futurystyczne biale budowle sa pieknie podswietlone, przy tych gmachach chowa sie nawet gmach opery w Sydney, ktory mialem okazje podziwiac w kwietniu. Nieopodal znajduje sie centrum handlowe Aqua, gdzie w supermarkecie Mercadona zaopatruje sie w lokalne przypanki (jamón Serrano, cuajada, tortilla con patatas), moja uwage przykuwa zwlaszcza puszka bezkofeinowej Coca-Coli light, smakuje tak samo jak oryginal :D Powoli czas sie zbierac, miasto ozywa, mieszkancy Walencji biesiaduja w knajpach, ja jeszcze biore na wynos w kawe w Starbucks Coffee (wczesniej zaliczylem jeszcze donuty Hallowen) i zbieram sie na ostatni kurs autobusu lotniskowego 150, ktorym za 1,45 EUR docieram na lotnisko. Dzisiejsza noc jest wyjatkowa, gdyz spimy o godzine dluzej z racji zmiany czasu z letniego na zimowy. Nocka na lawce w terminalu nie nalezy do przyjemnych, zwlaszcza ze w terminalu jest dosc chlodno a krzesla maja podlokietniki i nie sposob sie wygodnie usadowic. Kilka minut po 4 rano nadchodzi czas na toalete i kontrole bezpieczenstwa, o tej porze przebiega ona bardzo sprawnie. Lotnisko nie robi na mnie pozytywnego wrazenia, jak na 3. miasto w Hiszpanii wyglada na zapyziale i opuszczone, do czasu boardingu nie otworzylo sie zadne stoisko, sklepik czy kawiarnia, wsiadalem na poklad rejsu linii Ryanair bez porannej kawy. Rejs do Krakowa podobnie jak lot z dnia poprzedniego trwa 3 godziny, podczas podchodzenia do ladowania samolotem nieco buja ze wzgledu na silny orkan Grzegorz, ktory tego dnia sieje spustoszenie w Europie Srodkowo-Wschodniej, na szczescie w koncu kapitan dotyka pasa w lotnisku na Balicach. Do uslyszenia w listopadzie!

Marrakech 5:30 & Barcelona 0:30 / 24.11.2015 - 29.11.2015

W późny poniedziałkowy wieczór na stacji metra Młociny pakuję się na pokład Polskiego Busa i ruszam po raz kolejny do Berlina. Niemiecka stolica nie jest jednak celem mojej podróży, wyruszam bowiem do Marrakeszu, ale jak to już niejednokrotnie bywało korzystam z linii easyJet, która to oferuje bogatą siatkę połączeń z lotniska Schönefeld. Do wyjazdu zainspirował mnie utwór "Marrakesz 5:30" naszej topmodelki z lat 90. Agnieszki Maciąg, która próbowała swoich sił także jako wokalistka. Noc spędzona w czerwonym autobusie do najwygodniejszych nie należy, pewnie ma na to wpływ fakt, że od Łodzi w autokarze jest niemal komplet pasażerów, co znacznie ogranicza komfort podróży. Ale skoro za bilet na tej trasie zapłaciłem jedyne 15 zł (kupowane chwilę po wgraniu nowej puli do systemu rezerwacyjnego PB), to już więcej się nie czekam. Jest słoneczny listopadowy wtorkowy poranek, słońce powoli wstaje na różowym niebie, nieco zimno, ale fakt, że za kilka godzin będę już na kontynencie afrykańskim wpływa na mnie kojąco. Kolejką S-Bahn docieram na Alexanderplatz, czas na poranną kawę i kolorowego lukrowanego pączka w Dunkin’ Donuts, później jeszcze zaplanowana wizyta i zakupy w Primarku oraz księgarni Thalia w pobliskim centrum handlowym Alexa. Berlin zawsze spoko!
Około godziny 11:00 docieram na stację w pobliżu portu lotniczego SXF. Najwidoczniej właśnie przyleciało dużo maszyn, gdyż spory tłumek ludzi mknie w odwrotną stronę. Mam jeszcze około 30 minut do rozpoczęcia odprawy, wykorzystuję ten czas, by przepakować mój bagaż podręczny w jedną wymiarową walizkę. Jak to zwykle bywa na tym lotnisku od razu rzucają się w oczy Polacy, kilka osób leci także moim rejsem do Marrakeszu. Dostaję wydrukowaną pomarańczową kartę pokładową od obsługi lotniska, przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa (tym razem moje dłonie były dodatkowo testowane pod względem kontaktu z materiałami wybuchowymi) i rozpoczynam dość nużące oczekiwanie na samolot. Na tym właśnie lotnisku numery wyjść są podawane dopiero niemal bezpośrednio przed boardingiem, nie można więc wcześniej przewidzieć, z której bramki odbędzie się boarding. Jestem już zaopatrzony w książkę, więc pozwalam sobie rozpocząć lekturę pierwszego rozdziału pozycji językoznawczej pt. „Der Dativ ist dem Genitiv sein Tod” i co jakiś czas kontroluję tablice z informacjami o odlocie. W końcu wyświetlony zostaje numer bramki i mogę przejść do kontroli paszportowej. Jeszcze tylko skanowanie karty pokładowej i oczekuję na Boarding. Pasażerów jest sporo, zapowiada się, że będzie małe opóźnienie, ale w powietrzu nadrabiamy stracone minuty i w Maroku lądujemy o czasie. Lot bardzo spokojny, serwis na pokładzie w porządku, załoga nie jest tak natarczywa jak u konkurencji, nie oferuje zdrapek i innego kramu co kilka minut. Przypadło mi miejsce w środku, więc okno pozostawało przez prawie cały lot poza zasięgiem mojego wzroku, dopiero pod koniec kiedy podchodziliśmy do lądowania mogłem pooglądać afrykańskich widoczków. Jeszcze przed lądowanie stewardessy roznoszą formularze wjazdowe, które trzeba wypełnić. Potrzebne są nasze podstawowe dane osobowe a także informacja o hotelu, w którym się zatrzymujemy, nic nadzwyczajnego. Po wyjściu ustawiam się karnie w kolejce do kontroli paszportowej, postępowała do przodu dość mozolnie, gdyż urzędnicy część informacji muszą przepisać do swojego systemu, niektórym także zadają kilka pytań o cel wizyty, proszą o okazanie potwierdzonej rezerwacji hotelowej itd. Akurat przede mną w kolejce stoi powracający do ojczyzny starszy Marokańczyk i jego pogawędka z pogranicznikiem trwa dość długo, kiedy nadchodzi moja kolej nie dostaję ani jednego pytania i mogę przejść dalej. Jeszcze tylko strażnik sprawdzi, czy pieczątko została wbita i można kierować się do taśmy z odbiorem bagażu. Podróżuję tylko z bagażem podręcznym i w końcu oficjalnie mogę postawić nogę na marokańskiej ziemi. Jest piękne popołudnie, słońce powoli chyli się ku zachodowi. W bankomacie wybieram lokalną walutę (dirhamy), którą od razu rozmieniam w okienku pocztowym nabywając dwa znaczki na widokówki do Polski. Teraz mogę już ruszyć do miasta zgodnie ze wskazówkami, które znalazłem w Internecie przed moim wyjazdem
Bezpośrednio sprzed lotniska do centrum Marrakeszu odjeżdża autobus numer 50, przejazd nim to wydatek rzędy, bilety nabywa się u kierowcy. Ja jednak mijam przystanek oraz parking i postój taksówek (o dziwo nikt mnie nie zaczepia i nie oferuje swoich usług!) i ruszam przed siebie w kierunku głównej drogi wiodącej do miasta, gdzie znajduje się przystanek lokalnej komunikacji ALSA i do głównego placu Jemaa El Fna można dotrzeć za 10 dirhamów. Po dotarciu do skrzyżowania z główną drogą trzeba przejść na drugą stronę ulicy i skręcić w lewo, następnie dojść do stacji benzynowej Afriquia i chodnik między dwoma pasami jezdni wyznacza tam umowny punkt, w którym zatrzymują się autobusy. Mnie interesuje linia numer 11, ale jak na złość przez dłuższy czas akurat ten numer nie przyjeżdża, ruszam więc do centrum miasta pieszo. Pogoda dopisuje, chodniki są szerokie, ładnie oświetlone, po około godzinie marszu jestem już na miejscu w medynie, teraz pozostaje mi znaleźć riad, w którym mam nocleg, co niestety pod osłoną nocy wydaje mi się niewykonalne. Tabliczki z nazwami ulic odnoszą się tylko do głównych arterii, większość wąskich uliczek pozostaje bezimiennych, wydrukowana mapka z adresem z Google Maps na niewiele się zdaje, trzeba zatem być zdanym na łaskę i niełaskę tubylców, którzy za możecie być pewni, będą sobie za taką usługę kazali słono zapłacić. Mój „przewodnik” zaśpiewał sobie sumkę 20 euro, potem skończyło się na 2 euro, ale nie dostał nic, bo pogonił go recepcjonista hotelu, w którym się zatrzymałem. Zostaję powitany tradycyjną marokańską herbatą „berber whisky” nalewaną do wąskiej szklaneczki z czajniczka i podawaną z kostkami cukru i listkiem mięty.  Siedzę na kanapie na parterze riadu i obserwuję trzech młodych Marokańczyków pluskających się w basenie, dokoła ustawione są palmy i zapalona aromatyczne świece, klimat niczym z „Baśni tysiąca i jednej nocy”.  Od razu przypominają mi się sceny z filmu „Yves”, bo właśnie w podobnych wnętrzach odpoczywał francuski kreator mody podczas swoich licznych pobytów w Marrakeszu i to tutaj w ogrodzie Majorelle zgodnie z jego wolą rozsypane zostały jego prochy.
Po odpoczynku przy herbacie recepcjonista prowadzi mnie na zewnatrz na najwyzsze pietro riadu, gdzie znajduje sie moja komnata. Jest cala urzadzona w orientalnym arabskim stylu, w oknach znajduja sie drewniane okiennice, drzwi sa bogato zdobione, a najwieksze wrazenie robi na mnie marmurowa lazienka z surowa posadzka i prysznicem. Jest dosc zimno, poniewaz w oknach nie sa zamontowane szyby i wieczorny chlod przenika do srodka, czym predzej wlaczam klimatyzacje, ale i tak noc spedzam w dresiku pod kolderka ;) Jest ciemna noc, ok. godz. 05:30 kiedy to budzi mnie muezim swoim donosnym nawolywaniem, ale jeszcze udaje mi sie zasnac, bowiem sniadanie serwuja dopiero od godz. 09:00. Pierwsze kroki kieruje na taras/dach budynku, z ktorego rozciaga sie widok na miasto. Caly Marrakesz wydaje sie byc niemal skapany w jednym czerwonym kolorze, jedynie niektore budynki sa kremowe lub szare. Panorama nie jest specjalnie imponujaca, wszystkie budynki zdaja sie byc tej samej wysokosci (oczywiscie oprocz minaretow), przewazaja pordzewiale dachy, na ktorych walaja sie roznego rodzaju smieci czy materialy budowlane. Kiedy jednak spojrzymy w druga strone mozna podziwiac majestatyczny lancuch gorski Atlasu, w oddali majacze pustynia, czuc ten afrykanski klimat. Po napawaniu sie widokami schodze do salonu i zajmuje miejsce przy stoliku, ktory wskazuje mi kelner. Jestem pierwszy, chwile pozniej do jadalni wchodza takze dwie starsze Francuzki w sportowy strojach, a pozniej pojawiaja sie jeszcze dwie pary malzenskie. Jak to zwykle bywaw takich miejscach jestem jedyna osoba podrozujaca samotnie. Oczekiwanie na posile trwa dosc dlugo, a nie ukrywam, ze odczuwam glod, bo poprzedniego wieczoru juz nie mialem okazji kupic czego na przekaske. Wreszcie pojawia sie aromatyczna kawa w dzbanuszku, do tego male nalesniki z dziemem, pieczywo, ciasto, banany oraz szklanka swiezo wyciskanego soku soku ze pomaranczy. Szalu nie ma, ale zawsze moge zaspokoic pierwsze pragnienie. Siedzac na dziedzincu pod palma podnosze wzrok do gory i lapie promienie slonca, ciekawe, jak odpoczywal tutaj Yves Saint Laurent.
Teraz juz czas, by ruszyc w miasto, musze przejsc kawalek waska uliczka, by dostac sie do glownej drogi, oczywiscie jestem atrakcja dla lokalnych „obszczymurkow”. Tutejsza mlodziez chyba w sporej mierze nie chodzi do szkoly, a czas spedza na krawezniku, na bazarze lub imajac sie dorywczo pracy fizycznej, takie odnosze wrazenie. Zaraz po dotarciu do glownej arterii miasta rzuca sie w oczy niesamowity gwar i chaos panujacy w komunikacji drogowej. Na drogach spotkac moza roznorakie pojazdy, sa rowery, motocykle i rozklekotane samochody, ale tez ryksze, dwukolki oraz osiolki i koniki ciagnace obladowane przyczepy. Przy przydroznych sklepach, warsztatach czy punktach uslugowych klebia sie zazwyczaj gapie, nikomu sie nie spieszy, panowie w swoich sukmanach pija tradycyjna herbate i glosno debatuja. Kiedy chce przejsc na druga strone ulicy okazuje sie, ze to nie takie latwe zadanie, ruch kolowy jest bardzo intensywny, a pieszy zdaje sie nie miec zadnych praw. Wreszcie udaje mi sie dostac na druga strone jezdni a tam czeka juz na mnie marokanski urzad pocztowy, gdzie moge wypisac i wyslac widokowki do Polski, po prawie dwoch tygodniach docieraja do Warszawy. Ruszam dalej w droge i pozwalam sie sobie zgubic w gaszczu kretych waskich uliczek medyny. Zagladam w zaulki i zakamarki, ale przez wysokie grube mury ciezko jest dostrzec slady codziennego zycia w tym miejscu. Podziwiam z zewnatrz bogato zdobiony Palaise de la Bahia, kilka meczetow i chyba tylko przypadkiem trafiam do miejsca, skad do glownego placu miasta Jemaa El Fna wiedzie juz prosta droga. Plac rzeczywiscie jest sporych rozmiarow, a spotkac na nim mozemy najrozmaitszych pseudoartystow, fakirow, naganiaczy, zebrakow i czarnoskorych handlarzy oferujacych podrabiane zegarki, apaszki czy torby z inskrypcja Louis Vuitton. Na kilka stoiskach wypatruje magnesow, mozna jest dostac juz za 10 MAD, czyli za rownowartosc 4 zl, co jest bardzo dobra cena. Tak tanie magnesy zdobylem chyba tylko w Odessie i w Rydze. 
Czas coś przekąsić, wybieram jedną z lokalnych restauracji nieopodal placu, zajmuję miejsce tuż przy ulicy, skąd oczekując na wegetariański tajin i whisky berber mogę obserwować barwne życie Marrakeszu. Po przeciwnej stronie ulicy wywiązuje się bójka między dwoma starymi handlarkami, kobiety szarpią się, wyzywają, uderzają po głowie, rozdziela je dopiero kilku mężczyzn. Babki na odchodne wygrażają sobie pięściami, tłumek gapiów wyraźnie dzieli się na dwie grupy, każda z krewkich niewiast znalazła zwolenników swoich racji. Nie mam pojęcia, co było przedmiotem sporu, mogę domyślać się tylko, że poszło o miejsce do targowania. Oprócz opisanego zajścia moją uwagę od jedzenia cały czas starają się oderwać przechodnie oferujące wszelkiego rodzaju towary, pamiątki, podrabiane szaliki, chusty, torby i inne akcesoria, pojawiają się także żebracy i innej maści oszuści. Radzę zachować szczególną czujność! Posiłek jest bardzo smaczny, naczynie jeszcze jest gorące i moja potrawa musi nieco odparować. Tak właśnie smakuje prawdziwe Maroko.
Komu w drogę, temu czas. W masakrycznym upale wracam do hotelu po mój bagaż i kieruję się w stronę przystanku autobusowego, wcześniej sprawdziłem, skąd odjeżdżają autobusy w kierunku lotniska. Oczywiście nie korzystam z lotniskowego o numerze 19, ale z linii numer 4, która wprawdzie nie podjeżdża pod sam terminal, ale zatrzymuje się w pobliżu lotniska a kosztuje znacznie mniej. Potwierdzam jeszcze u kierowcy, czy jadę w dobrym kierunku i jako jedyny biały w środku ruszam, w drogę, by po około 15 minutach jazdy wysiąść pod płytą portu lotniczego RAK. Jeszcze tylko ok. 10 minut spacerkiem, przejście przez parking i już jestem na terenie lotniska. Odprawy na rejsy odlatujące z Marrakeszu rozpoczynają się standardowo ok. 3 godziny przez planowanym startem, tak jest też i w moim przypadku. W tym miejscu podkreślę, że kolejka do stanowiska odpraw obowiązuje wszystkich bez wyjątku, nawet jeśli mamy wydrukowaną kartę pokładową. Otóż lotniska obsługa wspomniane karty sprawdza, a następnie je stempluje i podpisuje, a tak oznaczoną kartę przedkłada się po kontroli bezpieczeństwa przy kontroli paszportowej. Warto być zatem na lotnisku znacznie wcześniej, gdyż formalności trwają, mentalność arabska jest inna niż europejska, a kolejki potrafią być tam kilometrowe. Mnie sprawnie udaje się przedostać przez gąszcze oczekujących i jeszcze muszę się wyczekać na samolot, gdyż maszyna Ryanaira z Girony ma niewielkie spóźnienie. Na zewnątrz powoli robi się już ciemno, lecz wciąż jest jeszcze ciepło. W części dla oczekujących pasażerów znajduje się kilka kawiarni, ale ceny w nich w porównaniu z tymi na mieście są kosmiczne, obowiązującą walutą jest euro, a płatność kartą obowiązuje przy transakcjach powyżej pewnej granicy. W sklepie duty free nabywam marokańskie wino dla koleżanki, u której zatrzymam się na weekend w Barcelonie. Mam ze sobą coś do czytania, udaje mi się jakoś zabić czas. Wreszcie następuje boarding, w momencie tworzy się kolejka pasażerów rejsu o Girony. Od sezonu letniego Ryanair będzie obsługiwał to połączenie już z lotniska BCN, ja jeszcze nie mam tyle szczęścia, ale nie mogę narzekać, gdyż jak nigdy z lotniska zostanę odebrany przez dobrą znajomą. Muchas gracias, Kasia!
Wchodzę na pokład przez tylne drzwi, zajmuję przydzielone mi przez system miejsce w środku po lewej stronie i obserwują, jak moi współtowarzysze podróży radzą sobie z bagażem podręcznymi. Pomysłowość ludzka nie zna granic, walizki i torby są wypakowane do granic możliwości. Obok mnie siada starszy mężczyzna w arabskim stroju ludowy, ale chwilę po starcie zdejmuje z siebie beżową suknię i okazuje się, że pod spodem ma klasyczne eleganckie ubranie. W końcu pan leci do Europy. Lot przebiega bardzo gładko, nie odczuwam żadnych turbulencji, przez okna obserwuję światła mijanych po drodze miejscowości. Załoga tradycyjnie oferuje najróżniejsze usługi i namawia do zakupów na pokładzie, ale nie ma wielu chętnych. Po około dwóch godzinach lotu kapitan obniża pułap lotu i po przygotowaniu kabiny przez personel pokładowy rozpoczynamy lądowanie. Po pobieżnej kontroli paszportów (osobne stanowiska dla paszportów z UE) wychodzę na spotkanie Kasi, jak miło zobaczyć znajomą twarz! Wreszcie jest ktoś, kto na mnie czekał i specjalnie po mnie przyjechał, na parkingu czeka na mnie bowiem chłopak Kasi, który zabierze nas do ich mieszkania w Barcelonie.  Cieszę się bardzo na trzecią wizytę w tym hiszpańskim mieście, uwielbiam duże miasta położone nad morzem / oceanem, które tętnią życiem, dlatego tak bardzo podobało mi się Rio de Janeiro czy Tel Aviv. 

Najbliższy weekend to dla mnie okazja to spotkań ze znajomymi, wizyty w miejscowym oddziale mojego obecnego pracodawcy, szalone zakupy (akurat trafiam na promocję "Black Friday"), intensywne imprezy, ale także leniwe spacery brzegiem morza po plaży czy zanurzenie się w lekturze przy kawie z ulubionego Starbucksa na balkonie centrum handlowego z widokiem na port. Kocham takie weekendy!

Madrileño de Varsovia / 09.01.2015 - 11.01.2015

Pora na pierwszą podróż w tym roku. Już od dawna, zainspirowany utworem Marakesz 05:30 Agnieszki Maciąg, miałem zaplanowany lot easyJet z Berlina SXF do Maroka i połączenie powrotne z Madrytu do Warszawy linią Norwegian, pozostał mi do zakupienia jedynie odcinek RAK-MAD linią Ryanair, ale cena wydawała mi się mocno zawyżona jak na dwugodzinny lot tą tanią linią. Zdecydowałem się zatem na trasę alternatywną, zarezerwowałem połączenie z Berlina-Tegel do Madrytu linią Iberia Express, a do Berlina dostałem sie w piątek autokarem przewoźnika Polski Bus. Jazda autobusem niezmiernie mi się nudzila, ale zakup biletu na pociag EuroCity krótko przed wyjazdem był mało opłacalny, a głównym celem ponownej wizyty w stolicy Hiszpanii były zakupy na wyprzedażach w sklepach Inditexu.
Do mojego ulubionego Berlina na dworzec autobusowy ZOB dojezdzam w piatkowy wieczor, pogoda nie rozpieszcza, pada deszcz i wieje wiatr. Cale szczescie, ze pozniej aura sie poprawia i jest jak na ta pore roku calkiem znosnie. Po raz kolejny decyduje sie na nocleg w okolicy dworca ZOO, bo zalezy mi na dobrej komunikacji i bezposredniej bliskosci do Ku’dammu czy lokali typu fast food. Hostel & Hotel Aletto zlokalizowany jest przy Hardenbergstrasse, niemal tuz na tylach dworca ZOO. Sam obiekt jest bardzo duzy i wyglada na to, ze swiezo po remoncie, caly parter prezentuje sie niesamowicie nowoczesne, co jest mila odskocznia od czesto-gesto spotykanych wnetrz urzadzonych po taniosci. Zajmuje moje miejsce w pokoju, rozpakowuje maly bagaz podreczny i ruszam na miasto, na pierwszy ogien idzie supermarket Hit w przejsciu pod dworcem, gdzie juz tradycyjnie nabywam niemieckie slodycze niedostepne w Polsce. Pozniej jak to mam w zwyczaju skladam wizyte w restauracji McDonald’s, nie ma to jak wgryzac sie w przepysznego Veggie Burgera i popijac go cieplym kakao, w sam raz na taka zimowa wietrzna aure. Kiedy tak sobie siedze przy ladzie barowej i z poziomu antresoli lustruje co dzieje sie za oknem zauwazam, ze przestaje padac. Wzmocniony posilkiem i pozytywna energie z Berlina ruszam na Ku’damm, gdzie juz trwaja wyprzedaze, wchodze do kliku sklepow odziezowych, co mnie zastanawia, to fakt, ze artykuly przecenione w H&M sa sporo tansze niz w Polsce, kto by pomyslal. A przeciez zarobki Niemcow sa sporo wyzsze niz przecietne wynagrodzenia Polakow...
Jest piatkowy wieczor, wydawaloby sie, ze na miescie bedzie spory ruch, ale ulice wydaja sie dosc wyludnione, byc moze to paskudna pogoda wplynela na to, ze malo kto porusza sie pieszo. Dochodze w okolice Nollendorfplatz, podziwiam teczowa iluminacje nad stacja metra, my mamy tecze na Placu Zbawiciela, a oni np. teczowego misia oraz wlasnie wspomniane iluminacje kopuly nad stacja. Wracam do hotelu, czas nieco odpoczac i przygotowac sie do wieczornego wyjscia w tango, nie bylbym soba, gdybym w weekend w Berlinie odpuscil clubbing. Tym razem po dluzszej nieobecnosci odwiedzam Felixa, jeden z najbardziej eleganckich i swego czasu topowych klubow nocnych w Berlinie, mieszczacy sie na tylach luksusowego hotelu Adlon Palace przy Bramie Brandenburskiej. Przed wejsciem jest juz mala kolejka, ale kilka osob zostaje splawionych przez selekcjonera ze wzgledu na nieodpowiedni stroj. Szybki rzut oka pana na bramce, pyta ile osob chce wejsc, pewnie rzadko mu sie zdarza, ze ktos przychodzi w pojedynke, zwlaszcza ze przed chwila odprawil grupke cudzoziemcow z krajow nordyckich. Po chwili jestem juz wewnatrz, jeszcze tylko zyczenia „Viel Spass”, uiszczam oplate za wstep (polecam zapisac sie na liste gosci portalu 030, ktora uprawnia do tanszej wejsciowki) i marmurowymi schodami schodze w dol w glab klubu. Felix i tym razem mnie nie zawodzi, bardzo dobra muzyka, ladna oprawa wizualna, bardzo przyzwoicie ubrani goscie. Przed 4 nad ranem wracam do hotelu, tej nocy nie bedzie mi juz dane zasnac, bo o 05:05 odjezdza z przystanku przed dworcem ZOO moj autobus X9 na lotnisko Berlin-Tegel. Po okolo kwadransie jazdy pustawym autobusem (maly update: nieco zdrozaly bilety na komunikacje miejska; bilet jednorazowy na strefy AB to wydatek 2,70 euro zamiast 2,60 euro) docieram na lotnisko TXL. Wczesna pora, ale jest juz calkiem sporo pasazerow, moj lot linia Iberia Express odbywa sie z terminala D, droga do tej czesci jest dobrze oznaczona, a odprawa na poranny rejs do Madrytu juz trwa. Niestety, tym razem karta pokladowa znowu nie jest kolorowa, ale cala czarno-biala, no coz, najwidoczniej ladne karty pokladowe odchodza juz do lamusa. Najwiecej pasazerow zdecydowanie wybiera polaczenie linia AirFrance do Paryza, pewnie wiekszosc z nich leci dalej w swiat a port CDG to dla nich jedynie punkt przesiadkowy. Kontrola bezpieczenstwa bardzo sprawna, dalej niestety lotnisko nie prezentuje sie zbyt atrakcyjnie, to nieco wiekszy barak. Niestety na poprawe warunkow nie ma co liczyc, skoro na obrzezach stolicy jest juz wybudowane nowe lotnisko Berlin Brandenburg International. Niestety, jego otwarcie zostalo juz kilkakrotnie  przesuwane i obecnie nikt nie jest w stanie przewidziec, jak skonczy sie ten impas. Boarding rozpoczyna sie planowo, obsluga Iberii na lotnisku jest hiszpanskojezyczna, wyglada to nieco egzotycznie, ale to dodatkowy plus dla przewoznika. Pasazerow nie ma zbyt wielu, wiec mam duzo miejsca na nogi, system przyznal mi miejsce 26 D, zatem przy przejsciu. Niestety, akurat miejsce przy oknie bylo juz zajete, startujemy wczesnie, za oknem jeszcze jest ciemno i pada deszcz, ale sam manewr jest bardzo lagodny. Obsluga mila i oczywiscie hiszpanska, wiec moge podziwiac egzotyczna urode stewardes. Standardowo przed startem nastapila moja ulubiona czesc, czyli instrukcja bezpieczenstwa, przywital sie tez z nami kapitan. Sam lot przebiegal bez zadnych zaklocen, byl niesamowicie gladki i spokojny, wiekszosc pasazerow spala, ja tez zamknalem oczy na dluzsza chwile, aczkolwiek jak zawsze nie udalo mi sie zasnac. Okolo godziny 10 rozpoczynamy znizane do ladowania na lotnisku w Madrycie, za oknem widac juz gorzysto-pustynny krajobraz okolicy, dokladnie tak samo wygladalo to prawie 5 lat temu, kiedy w czerwcu 2010 lecialem do hiszpanskiej stolicy po raz pierwszy. Tym razem samolot koluje do nowoczesnego terminala 4, z ktorego odlatuja maszyny Iberii. Wychodzimy rekawem do terminala, zbytnio mi sie nie spieszy, wiec po opuszczeniu strefy dla pasazerow wjezdzam na drugie pietro na poziom odlotow i tam w McD zjadam hiszpanskie sniadanie: tosty z oliwa i pulpa pomidorowa oraz espresso. Po wyjsciu z lotniska wsiadam do bezplatnego autobusu lotniskowego, ktory podwozi mnie pod Terminal 1, skad w niedzielny poranek bede wracal linia Norwegian bezposrednio do Warszawy. Czas wsiasc w metro i dojechac do miasta, warto pamietac o tym, ze korzystajac ze stacji zlokalizowanej przy Terminalach 1-2-3 czy Terminalu 4 nalezy uiscic dodatkowa oplate w wysokosci 3 euro, ktora jest wliczona w cene biletu, tym samym zamiast 1,90 euro bilet na podziemna kolejke kosztuje 4,90 euro. Jeszcze 5 lat temu doplata wynosila 1 euro, jak widac ceny przejazdow na komunikacje miejska rosna. Wysiadam w centrum Madrytu na bocznej uliczce na stacji Noviciado, do hostelu Los Perales mam raptem 2 minutki, szybko trafiam na miejsce, czas nieco odpoczac i ruszac w miasto na podboj hiszpanskiej stolicy.
Po przejsciu kilkunastu metrow trafiam na glowna arterie miasta Gran Via, tlum ludzi spacerujacych na ulicach  jasno sugeruje, ze jest sobotnie popoludnie, ludzie robia duze zakupy, bo 6 stycznia wystartowaly wyprzedaze (z hiszpanskiego „las rebajas”). Mieszkancy Madrytu okupuja kawiarnie i knajpki (moja „wielka trojka”, czyli Starbucks Coffee, Dunkin’ Donuts & McDonald’s sa oczywiscie obecne, a jakzeby inaczej!) przy Gran Via, bardzo lubie wtopic sie w taki barwny tlum i obserwowac przechodniow.  Jako fan mody ciesze oko stylowkami hiszpanskich mezczyzn, przy nich Polska wydaje sie byc taka szara i bezbarwna. Pierwsze kroki kieruje do supermarketu Dia, posilam sie smacznym slodkim pieczywem i spaceruje dalej, delektujac sie tempem madryckiej arterii. Zagladam do ulubionych sklepow Inditexu, ceny tak jak podejrzewalem sa atrakcyjniejsze niz w Polsce, a to dopiero pierwsza tura przecen. Architektura ulicy bardzo mi sie podoba, wysokie bogato zdobione kolumnami kamienice z ogromnymi drzwiami robia wrazenie. Szybko przemierzam kolejne przecznice i docieram do Plaza de Cibeles, gdzie lokalizuje przystanek autobusowy, z ktorego w nocy  bede odjezdzal nocnym autobuse AeroExpress na lotnisko, koszt biletu to 5 euro, mozna je nabyc tylko u kierowcy.

W drodze powrotnej zahaczam o plac Puerta del Sol, pełno jest na nim różnych artystów ulicznych oraz grajków, przypomina mi się trasa, którą codziennie przechodziłem w czerwcu 2010 roku z hostelu do centrum miasta. Ach, te czerwcowe upały, wtedy w Madrycie spędziłem 4 dni, w tym jeden cały w Lizbonie, do dziś miło wspominam tamtą wycieczkę na początek wakacji. Przechodzę do galerii El Corte Ingles, to miejsce, w którym kolejki są największe, przypomina naszą starą Galerię Centrum, a na dole znajdują się delikatesy - gourmet (a tam np. batonik KitKat z cookies oraz woda mineralna z sokiem o smaku kiwi!). Mimo że jest już przed godziną 18 słońce jeszcze nie zaszło, to bardzo miła odmiana od klimatu w Polsce, kiedy obecnie robi się ciemno już przed 16. Na Gran Via wstępuję jeszcze po pamiątkową pocztówkę a potem zahaczam o pierwszy McDonald's w Hiszpanii jak głosi pamiątkowa tablica przed wejściem. I pomyśleć, że pierwszego Maca w Polsce w Sezamie już nie ma :( Łezka się w oku kręci.W środku dużo ludzi, korzystam z automatu i zamawiam po raz kolejny kakao Nesquick oraz kanapkę McChicken z sosem śródziemnomorskim, który nadaje jej innego kolorytu. Czas odpocząć przed wieczorną zabawą w hiszpańskiej stolicy. 

Kiedy wychodzę z mieszkania po północy okazuje się, że ulica wciąż pulsuje życiem, co ciekawe spotkamy tam nie tylko młodych ludzi, ale także sporo dystyngowanych par w średnim wieku wracających z kina czy teatru lub koncertu. W Polsce o tej porze na ulicach jest pusto, życie miejskie zamiera. Robi to na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Radzę też pamiętać, że zabawa w klubach rozpoczyna się tutaj znacznie później, bo dopiero ok. 2 w nocy, wcześniej mieszkańcy Madrytu okupują liczne bary z przekąskami (tapas) i raczą się alkoholem, widzę że publiczne picie piwa nie stanowi dla nich żadnego problemu (dziwne, ale w McD w Hiszpanii podają też piwo :D). Większość lokali gastronomicznych jest czynna całą dobę, zaskakują mnie otwarte o tej porze cukiernie serwujące donuty i inne lokalne słodkości. Yummy! Kiedy przed 4 rano pomykam z walizeczką na autobus nocny ulica wciąż nie śpi, powoli zaczynają wracać z zabawy pierwsi imprezowicze, postaram się zapisać w swoich wspomnieniach tą pozytywną cząstkę Hiszpanii. AeroExpress pojawia się na przystanku przy poczcie na Plaza de Cibeles ok. 10 minut przed rozkładowym odjazdem, ruszamy o 4 rano i już kwadrans później jesteśmy przy Terminalu 1 lotniska Barajas. Oficjalnie czas przejazdu zajmuje 40 minut, ale jak widać nocną porą ruch na ulicach jest znikomy i można błyskawicznie dostać się do stołecznego portu lotniczego.

Jak na tak wczesną porę ruch na lotnisku jest duży, w Terminalu 2 trwają już odprawy na rejsy do Frankfurtu czy Paryża, pierwsze operacje lotnicze startują o 6 rano. W WAW o tej porze zaczynają się pierwsze starty WizzAira, tradycyjni przewoźnicy rozpoczynają pierwsze starty godzinę później, dopiero po chwili uzmysławiam sobie, że z Hiszpanii do Niemiec jest dalej niż z Polski i ta różnica jest tym spowodowana, podobnie było w Porto. W Terminalu 1 Norwegian ma swoje stałe trzy stanowiska odprawy, obok są dwa miejsca dla WizzAira, kilkanaście dla linii easyJet a Ryanair ma tam nawet specjalnie wydzieloną sekcję. Mimo bladego świtu (a właściwie ciemnej nocy) ludzi koczujących w pobliżu jest sporo, część z nich nocowała na lotnisku, więc doceniam to, że tym razem nie musiałem się tak męczyć i mogłem się odświeżyć bezpośrednio przed podróżą, bo o śnie drugą noc z rzędu nie było mowy. Nie ma to jak intensywny wyjazd. Odprawa rozpoczyna się już ok. 04:45, szybko dostaję kartę pokładową i ruszam do kontroli bezpieczeństwa. Kiedy się odwracam widzę, że za mną wije się naprawdę pokaźna kolejka, Polaków nie widać/słychać prawie wcale, są za to młodzi Hiszpanie taszczący duże walizki, spore grupki się znają, podejrzewam, że po świątecznej przerwie wracają do kraju nad Wisłą studenci z programu Erasmus, bardzo to budujące, że ktoś z takiego kraju chce tutaj pomieszkać i postudiować, chociaż mieszkają we Wrocławiu i obserwując często licznie goszczących tam Włochów miałem nieodparte wrażenie, że przyjechali się tutaj zabawić ze Słowiankami a przy okazji wypić dużo wysokoprocentowych trunków. Correct me if I'm wrong...

Boarding rozpoczyna się ok. 40 minut przed odlotem i trwa dość długo, bo samolot jest niemal pełen, tym razem system automatycznie przydzielił mi miejsce 11 B, siedzę zatem w środku, ale moi współtowarzysze na szczęście nie zajmowali wiele miejsca. Personel pokładowy bardzo miły, panie rozdawały uśmiechy na prawo i lewo. Z kokpitu przed startem wszystkich pasażerów wita sympatyczny kapitan, informuje, że przez Skandynawię przeszedł huragan i po drodze będzie wiało, więc możemy spodziewać się turbulencji. Okazuje się, że pogoda obeszła się z nami bardzo łagodnie i cały lot nie zatrzęsło ani razu. Załoga również nie naprzykrzała się pasażerom z płatnym serwisem i przeszła przez kabinę jedynie raz kiedy za oknami było już słońce, bo start o 07:00 miał miejsce w ciemnościach. Już ok. godz. 10 po trzech godzinach przyjemnego lotu meldujemy się na Lotnisku Chopina w Warszawie, brr, jak zimno...

Málaga - Gibraltar - London / 30.04.2013 - 04.05.2013



Rozpoczęła się polska „majówka”, w tym roku kalendarz był wyjątkowo łaskawy, więc już jesienią odpowiednio zaplanowałem urlop i polowałem na bilety. Głównym celem pobytu był Gibraltar – jako fan lotnictwa chciałem na własne oczy zobaczyć to jedno z najniebezpieczniejszych lotnisk na świecie. Dla Polaków ma ono wymiar szczególny ze względu na do dzisiaj niewyjaśnioną katastrofę generała Władysława Sikorskiego. Poza tym Gibraltar to także symboliczne miejsce, gdzie kończy się Europa i ze szczytów skały można podziwiać Maroko leżące po przeciwnej stronie cieśniny.
Po szczegółowych analizach trasa przedstawiała się następująco: lot Kraków – Malaga liniami Ryanair, 2 dni pobytu w Maladze, następnie przejazd autokarem z Malagi do La Linea pod granicą hiszpańsko-brytyjską (pamiętajmy, Gibraltar to terytorium należące do Wielkiej Brytanii), dzień pobytu w La Linea i na Gibraltarze, lot linią easyJet z Gibraltaru do Londynu Gatwick i po krótkiej wizycie w stolicy UK powrót Ryanairem do Wrocławia. Wszystko zostało dopięte na ostatni guzik, bilety lotnicze zakupione odpowiednio wcześniej, karty pokładowe wydrukowane, hotele zamówione – można startować!
Jak to już tradycyjnie bywa w podróż lecę sam, więc na lotnisku w Balicach aktywuję „tryb samolotowy” Anji Rubik. Stali i uważni Czytelnicy zapewne wiedzą, co mam na myśli. Przyda się, bo samolot ma z racji majówki stuprocentowe obłożenie, wśród pasażerów przeważają rodziny z dziećmi oraz o dziwo spora liczba emerytów. Udaje mi się odpowiednio szybko zająć miejsce przy oknie, tym razem tuż nad silnikiem po prawej stronie. Podczas boardingu starannie oblookałem współpodróżnych – pewna grupka facetów już na lotnisku zdążyła się nieźle zaprawić alkoholem i to oni potem sprawiali nieco problemów na pokładzie. Po prawie 4 godzinach spokojnego lotu (oczywiście obowiązkowo zakłóconego wszelakiego rodzaju zapowiedziami na temat promocji, sprzedaży obnośnej i innych rzekomo rewelacyjnych usług dostępnych na pokładzie) przy podejściu do lądowania w Andaluzji krewcy panowie dość opornie reagowali na polecenia stewardess, by zajęli miejsca i zapięli pasy bezpieczeństwa. Dość "charakterystyczne" zachowanie Polaków na pokładzie samolotów to już standard - polecam krótki reportaż "Dzień dobry TVN" na ten temat. Sam manewr bardzo gładki, podejście od strony Morza Śródziemnego, na niebie nieliczne chmury, ciepło w porównaniu z deszczową pogodą w Polsce, Costa del Sol, welcome to! Jeszcze tylko oczekiwania na bagaż i mogę cieszyć się słońcem Andaluzji.

Z lotniska do centrum miasta transportuję się pociągiem lokalnym linii C1. Kursuje bardzo analogicznie do SKM w Warszawie, mija poszczególne miejscowości wypoczynkowe na wybrzeżu i dociera do centralnej stacji w Maladze. Bilety naprawdę tanie, za przejazd z lotniska do Malagi płacę 1,70 euro, co w porównaniu z cenami biletów w innych miastach jest naprawdę niską stawką. Pasażerów bardzo mało, o tej godzinie na lotnisku nie było zbyt dużego tłoku. A propos samego portu lotniczego – wygląda świeżo i komfortowo – jeszcze wzmianka dla fanów Starbucks Coffee takich jak ja – znajduje się tam jedyna w całym mieście kawiarnia tej sieci. Na peron podziemnej stacji wjeżdża nowoczesny skład, 15 minut później wysiadam już na głównym dworcu kolejowym Estación de Málaga María Zambrano. Konstrukcja ze szkła robi na mnie spore wrażenie – w porównaniu do polskich dworców te zagraniczne stacje biją nas na głowę – no, może nie biorąc pod uwagę tych wyremontowanych przed Euro 2012. Na dworcu znajduje się spore centrum handlowe Vialia, znajdziemy tam m.in. wszystkie sklepy hiszpańskiej sieci Inditex, na antresoli są zaś ulokowane kawiarnie i restauracje – jest pora obiadowa, wybieram się zatem tradycyjnie do McDonald’s i próbuję nowej kanapki McIberica – jej wygląda znacząco odbiega od znanych burgerów, ale o to właśnie chodzi, w końcu trzeba spróbować czegoś nowego. Na deser kolorowe donuty z Dunkin’ Coffee - to lokalna nazwa sieciówka Dunkin’ Donuts. Bardzo ubolewam nad tym, że nie mają już swoich lokali w Polsce…
Po posiłku regeneracyjnym czas dostać się do hostelu – Google Maps tym razem są nieomylne i prowadzą mnie prosto do celu. Po drodze mijam jeszcze jedno centrum handlowe, widać, że największą popularnością cieszy się Primark. Droga do hostelu prowadzi wzdłuż ruchliwej szosy wylotowej, przy pierzejach znajduje się sporo banków oraz prywatnych przychodni lekarskich. Wokół mnóstwo zieleni, avenida wysadzana palmami i kwiatami i to słońce – tak, czuć, że jestem w mojej ulubionej Hiszpanii! To już moja szósta wizyta w tym kraju, za każdym razem wracam stamtąd pełen pozytywnej energii. Piękny żywy język, ludzie o dość egzotycznej dla nas urodzie, większość osób miła i starająca się pomóc, dobra kuchnia, krajobrazy i ciepło – Eviva España!

Pokój w hostelu mam dość mikroskopijny, ale spędzam tam jedynie noce, więc bardzo mi to nie przeszkadza, aczkolwiek mogłoby być mocno problematyczne, gdyby zgodnie z przeznaczeniem miała się tam zmieścić jeszcze jedna osoba. Tradycyjnie już dostaję bowiem pokój dwuosobowy, jedynki w wielu miejscach to wciąż rzadkość. Oczywiście nie muszę mówić, że za taki nocleg płacę sporo więcej, ale taki już los singla podróżnika. Dla takich osób wczasy z biurem podróży wcale nie wchodzą w grę, bo dopłaty, jakich żądają touroperatorzy są wręcz absurdalne.

Pierwsze kroki kieruję do śródmieścia, które jest przedzielone rzeką. Interesujące jest to, że tak naprawdę ta rzeczka to dwa strumyki a pośrodku nich znajduje się trawnik uczęszczany głównie przez spacerowiczów z psami. Psy to w tym rejonie jakaś świętość – podczas mojego pobytu w Maladze zaobserwowałem całe rzesze mieszkańców wyprowadzających swoich czworonożnych pupili, często w liczbie sztuk 2 czy nawet 3! Na szczęście z tego, co zauważyłem, sprzątają po swoich podopiecznych, więc na trawnikach czy chodnikach jest czysto i schludnie. Po przejściu przez most krajobraz mocno się zmienia, zabudowa jest bardzo gęsta, dużo zacienionych przestrzeni i wąskich uliczek. Główna ulica prowadzi do reprezentacyjnego deptaku wyłożonego marmurem. W okolicy Placu Konstytucji skupia się życie, jest mnóstwo kafejek, lodziarki i restauracji, eleganckie okna wystawowe kuszą przechodniów. Na trotuarze po obydwu jego stronach umieszczona jest wystawa dotycząca piłkarskich pojedynków między klubem z Malagi a Borussią Dortmund. Jest też zdjęcie naszego króla strzelców Roberta Lewandowskiego. Oj, Hiszpanom chyba zalazł za skórę po strzeleniu im 4 bramek w meczu z Realem Madryt. Na pewno długo o tym nie zapomną. W drodze powrotnej zapuszczam się jeszcze w okolice portu, ale większość ogrodzenia skutecznie uniemożliwia obserwację tego miejsca, a wiatr od morza zniechęca do dalszego spaceru. Jeszcze tylko zakupy spożywcze w hipermarkecie Eroski (polecam też sieć Mercadona, mają bardzo szeroki asortyment), trzeba zaopatrzyć się w hiszpańskie przysmaki jak np. Cuajada od Danone. Buszując między sklepowymi półkami zauważyłem, że ceny towarów spadły, jest dużo produktów promocyjnych po 1 euro, widać, że Hiszpanię dotknął kryzys ekonomiczny. Także w moim ulubionym McDonald’s można coraz więcej produktów wybrać z menu za 1 euro. Przed większością knajpek widniej menu i ceny brzmią naprawdę zachęcająco, do tej pory nie spotkałem kraju, w którym byłoby taniej niż w Polsce, zawsze ceny bywały wyższe i tylko wyższe, a tutaj takie miłe zaskoczenie. Ostatnio w Hiszpanii byłem prawie rok temu na Teneryfie, ale Wyspy Kanaryjskie to najwidoczniej nieco inna bajka.
Kolejny dzień to poranny spacer w okolice katedry oraz starej fortecy Alcazaba. Przyznaję bez bicia, że tego typu zabytki mnie nie ruszają, więc po obejrzeniu ich z zewnątrz udaję się wolnym krokiem na plażę, gdzie spędzam urocze popołudnie. Pogoda jest coraz lepsza, wiatr ustał, dużo młodych ludzi wyszło na nadmorską promenadę – pasaż im. Antonio Banderasa. W Hiszpanii także obchodzone jest Święto Pracy, przez miasto przeszedł czerwony pochód pierwszomajowy, wśród patrolu zauważyłem m.in. policję konną. A myślałem, że to relikt przeszłości! Czas na plaży szybko mija, z głośników dookoła rozbrzmiewa muzyka, dolce vita ;)
W piątkowy poranek po śniadaniu szybkim krokiem docieram na dworzec autobusowy – zlokalizowany jest w ścisłym centrum Malagi tuż przy dworcu kolejowym, co z pewnością stanowi spore ułatwienie dla podróżnych. Około 20 minut przed odjazdem na stanowisko podstawia się autobus do Algeciras, miejscowości nadmorskiej na południe od Malagi. Tuż przed tą miejscowością położona jest nieco mniejsze miasto La Linea de la Concepcion, które graniczy bezpośrednio z Gibraltarem. Tutaj mam też zarezerwowany nocleg w hotelu La Campagna. W autobusie jedzie niewielu pasażerów, ale wśród nich trafiają się także Polacy. Na szczęście tym razem zachowuję się poprawnie i nie muszę się wstydzić za rodaków zagranicą. Niestety, podkreślam po raz kolejny, że pod wieloma względami paradokument Polsatu „Pamiętniki z wakacji” nie kłamie. Wprawdzie przedstawione sytuacje są przejaskrawione, ale z mojego doświadczenia mogę powiedzieć, że nie ma w tym krzty przesady. Po około 1 h 45 min jazdy (z przystankiem w kurorcie znanym z relacji celebrytów Marbella) kierowca zatrzymuje pojazd na dworcu autobusowym w La Linea. Już po chwili jestem w hotelu i po krótkim odpoczynku zmykam na przechadzkę po mieście. Czas zaliczyć wizytę na poczcie i wysłać widokówki – urząd pocztowy działa w sposób bardzo zbliżony do polskiego – trzeba na wstępie pobrać numerek i potem czekać na wyświetlenie się go przy danym okienku. Kolejna była dość spora, więc 30 minut odstałem swoje w ogonku, ale szybko załatwiłem sprawę i mogłem wyruszyć na podbój Gibraltaru. Czasu nie było zbyt dużo, bo wylatywałem dalej do Londynu już następnego dnia w południe. Dawno nie przekraczałem granicy w taki „tradycyjny” sposób drogą lądową z kontrolą dokumentów. Ruch na przejściu jest spory, ale bardzo płynny, celnicy ledwo rzucają okiem na paszport i już po chwili jestem na terytorium zależnym Wielkiej Brytanii. Po przejściu kilku metrów od razu można poczuć się jak na ulicach w UK. Czerwone budki telefoniczne oraz okazałe okrągłe skrzynki na listy, wszędzie napisy i komunikaty w języku angielskim, walutą powszechnie obowiązującą  jest tutaj funt brytyjski. Tuż za przejściem jedna z głównych atrakcji wyspy, czyli lotnisko, którego pas startowy przecina jezdnia. Kiedy przelatuje samolot, droga jest zamykana i ruch kołowy oraz pieszy są wstrzymywane przez policjantów w tradycyjnych czarnych mundurach z dużymi czapami i srebrnymi emblematami na nich. Aby dostać się do głównej ulicy – deptaku trzeba przejść przez tunel wydrążony w skale. Później okazuje się, że na Gibraltarze wiele jest takich dróg prowadzących przez tunele. Na Main Street panuje ożywiony ruch, dookoła rzesze turystów, między nimi spotkać można dzieci i młodzież w mundurkach szkolnych oraz licznych przedstawicieli gminy żydowskiej. Znajdziemy tutaj sieci typowo brytyjskie jak Marks & Spencer oraz dość sporą ilość perfumerii i sklepów monopolowych, bo Gibraltar to strefa wolnocłowa, więc ter artykuły można kupić tutaj taniej. Niestety, wybór zapach dość marny, o alkoholu się zaś nie wypowiadam, bo nie jestem jego zwolennikiem i ograniczam się praktycznie tylko do kolorowych drinków a la Bacardi czy Smirnoff Ice. Wreszcie docieram do stacji kolejki linowej (koszt biletu w dwie strony dla osoby dorosłej to 10.50 GBP), która wjeżdża na sam szczyt skały, skąd z platform widokowych obserwować można zapierającą dech w piersiach panoramę Cieśniny Gibraltarskiej. Miasto z tej perspektywy a zwłaszcza pas startowy lotniska robią wrażenie. Dodatkową atrakcję stanowią przechadzające się po szczycie góry makaki. Małpki są tam ściśle chronione, władze dbają o nie, bo legenda głosi, że kiedy wyginą, to Gibraltar przestanie być pod protektoratem Wielkiej Brytanii i zostanie wcielony do Hiszpanii. Małpki są bardzo przyjaźnie nastawione do turystów, nic sobie nie robią z ich obecności, chętnie pozują do zdjęć i hasają po stromych zboczach skały.
Po krótkiej wizycie w rezerwacie czas na zjazd wagonikiem w dół i dalszy spacer do Europa Point, który to punkt uznano za najdalej wysunięty na południe kraniec Europy. Później okazało się wprawdzie, że leży on nieco dalej, ale do dzisiaj właśnie to miejsce jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów na mapie. Do Europa Point wiedzie kręta jednokierunkowa droga prowadząca wzdłuż portu i linii brzegowej, można zobaczyć sztuczną plażę dla tubylców, specjalnie wydzielone miejsca do grillowania czy wędkowania. Tuż przed końcem wędrówki trzeba wejść do długiego tunelu, uwaga na pędzące samochody i motocykle oraz kapiącą z sufitu wodę! Wreszcie moim oczom ukazuje się wspaniały biały meczet z minaretem oraz charakterystyczna latarnia morska. Cel wędrówki osiągnięty, nigdy podczas lekcji geografii nie przypuszczałem, że będę miał okazję zobaczyć takie szczególne miejsce. Jak widać marzenia się spełniają, trzeba tylko chcieć je realizować, odważyć się i zainwestować w dużą dawkę samodzielności.
Sobotni poranek to ponowne przekroczenie granicy celem dotarcia na lotnisko GIB. Bardzo pozytywnie zaskakuje mnie nowy terminal, oddany do użytku niecałe dwa lata temu. Bryła prezentuje się okazale i funkcjonalnie, aż dziw, że dla 4 lotów dziennie opłacało się stawiać taki przestronny budynek. Trzy loty w południe odbywają się w dość krótkim odstępie czasu – na początek odlot samolotu linii Monarch do Manchesteru, później mój samolot easyJet do Londynu Gatwick, o 12:50 odlatywała maszyna British Airways na lotnisko Heathrow a dopiero wieczorem miał zawitać kolejny samolot Monarch do Londynu Luton. Dla spotterów lotnisko to przedstawia nie lada gratkę – otóż po wyjściu z hali odlotów na zadaszony taras można w bezpośredniej bliskości pasa startowego podziwiać starty i lądowania na tle majestatycznej skały gibraltarskiej. Sceneria przypomina mi nieco Rio de Janeiro, mam cichą nadzieję, że w tym roku uda mi się te przypuszczenia zweryfikować. Czas szybko mija, w terminalu robi się głośno – oto awanturę robi stary brytyjski dziadek na wózku, któremu podczas kontroli bezpieczeństwa odebrano zakupy duty free – inna sprawa, że te zakupy zrobił jeszcze przed kontrolą bezpieczeństwa w strefie ogólnodostępnej i nie ma prawa zabrać ich ze sobą. Krzyki zdenerwowanego mężczyzny zakłócają spokój innych podróżnych, ale wreszcie mężczyzna daje za wygraną. Uff, co za ulga – na szczęście ten zgryźliwy tetryk nie leci moim lotem.
Airbus 320 easyJet przylatuje nieco spóźniony, nim rozpocznie się boarding minie jeszcze kilkanaście dobrych minut, w rezultacie odrywamy się od ziemi ponad 30 minut później niż zakładał to rozkład. Siedząc przy przejściu nie miałem niestety dobrej widoczności, by obserwować start z tego specyficznego lotniska, ale zapewniam, że był on wyjątkowo szybki. Wszak nie powinno się tamować ruchu na trasie do i z Gibraltaru. Sam lot niezwykle gładki i spokojny, zdecydowana większość pasażerów to Brytyjczycy, którzy byli na krótkiej wycieczce w enklawie. Lądowanie na lotnisku Gatwick z lekkimi zawirowaniami, nad wyspami zazwyczaj mocno wieje, tak było i tym razem. Po deboardingu przez rękaw następuje dość żmudna kontrola paszportowa – jako posiadacz paszportu biometrycznego mogę skorzystać z automatów, kolejka do nich jest znacznie mniejsza, ale posuwa się w żółwim tempie, bo maszyny często się zacinają. Sam muszę czekać dłuższą chwilę nim mój paszport zostanie prawidłowo odczytamy przez system. Wreszcie witam Londyn, jeszcze trzeba dostać się do centrum. Mam zarezerwowany transport easyBusem, na przystanku, z którego odjeżdża zlokalizowany jest też postój autobusów dowożących do bazy pracowników lotniska oraz personelu pokładowego. Mam możliwość obserwować stewardessy linii British Airways oraz easyJet. Nie ukrywam, że to takie moje niespełnione wciąż marzenie. Z rozmyślań wybija mnie pojawienie się mojego busika na przystanku. Okazuje się, że część pasażerów jest przed czasem, ale kierowca nie może ich zabrać, bo na następnym przystanku przy South Terminal czekają na niego kolejni pasażerowie. Jazda busikiem jest znacznie dłuższa niż zakłada to plan podróży – na autostradzie trwają roboty drogowe, jest ruch wahadłowy, co wywołuje spory korek i nie można przyspieszyć. Kiedy docieram w okolice stacji metra Earls Court jest już dość późno, a czeka mnie jeszcze jedna przesiadka w podziemnej kolejce. Wysiadam wreszcie przy Tottenham Court Road, skąd dojście do hotelu zajmuje mi dosłownie chwilkę. Tym razem mam to szczęście mieszkać w ścisłym centrum, nieopodal Oxford Street, gdzie to kieruję moje pierwsze kroki po zameldowaniu się w hotelu. Czasu na zakupy nie ma sporo, raczej jest to taki window shopping, do tego jeszcze obowiązkowa wizyta w McDonald’s (w tym pyszny bananowy shake) i Starbucks Caffee (flat white wciąż niedostępna w Polsce). Wieczór to czas wszelkich uciech muzycznych, bezpośrednia bliskość Soho sprawia, że tam kieruję pierwsze kroki. Na ulicach tłumy ludzi, ruch jak w godzinach szczytu, rozbawione towarzystwo celebruje początek weekendu. Także i ja na kilka godzin ulegam słodkiego zapomnieniu w muzycznych rytmach. Jak miło pobawić się w takim wielokulturowym towarzystwie.
Następny dzień wita mnie już typową angielską pogodą – jest deszczowo i wieje mocny wiatr. W przeciwieństwie do dnia poprzedniego nastąpiła gwałtowna zmiana, bo w piątek było „tyle słońca w całym mieście”. Po leniwym śniadaniu na mieście czas ruszyć na przystanek easyBus, ostatni raz patrzę na Oxford Street, tym razem niestety nie miałem okazji obejrzeć więcej zakątków brytyjskiej stolicy, ale obiecuję sobie, że jeszcze w tym roku to nadrobię. Dobrze, że zarezerwowałem sobie wyjazd odpowiednio wcześniej, bo przed wjazdem na autostradę utworzył się spory korek ze względu na zwężenie jezdni. Podroż zabrała prawie dwie godziny, ale za to nie ma kolejki do odprawy bagażowej. Kontrola bezpieczeństwa także przebiega sprawnie i spędzam ostatnie chwile na lotnisku Stansted. Mój 90. lot z nieco większymi niż zazwyczaj turbulencjami, ale poza tym na pokładzie obyło się bez większych incydentów. Punktualnie o 18:00 samolot ląduje we Wrocławiu. Do zobaczenia w przestworzach!