Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polski Bus. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Polski Bus. Pokaż wszystkie posty

Madrileño de Varsovia / 09.01.2015 - 11.01.2015

Pora na pierwszą podróż w tym roku. Już od dawna, zainspirowany utworem Marakesz 05:30 Agnieszki Maciąg, miałem zaplanowany lot easyJet z Berlina SXF do Maroka i połączenie powrotne z Madrytu do Warszawy linią Norwegian, pozostał mi do zakupienia jedynie odcinek RAK-MAD linią Ryanair, ale cena wydawała mi się mocno zawyżona jak na dwugodzinny lot tą tanią linią. Zdecydowałem się zatem na trasę alternatywną, zarezerwowałem połączenie z Berlina-Tegel do Madrytu linią Iberia Express, a do Berlina dostałem sie w piątek autokarem przewoźnika Polski Bus. Jazda autobusem niezmiernie mi się nudzila, ale zakup biletu na pociag EuroCity krótko przed wyjazdem był mało opłacalny, a głównym celem ponownej wizyty w stolicy Hiszpanii były zakupy na wyprzedażach w sklepach Inditexu.
Do mojego ulubionego Berlina na dworzec autobusowy ZOB dojezdzam w piatkowy wieczor, pogoda nie rozpieszcza, pada deszcz i wieje wiatr. Cale szczescie, ze pozniej aura sie poprawia i jest jak na ta pore roku calkiem znosnie. Po raz kolejny decyduje sie na nocleg w okolicy dworca ZOO, bo zalezy mi na dobrej komunikacji i bezposredniej bliskosci do Ku’dammu czy lokali typu fast food. Hostel & Hotel Aletto zlokalizowany jest przy Hardenbergstrasse, niemal tuz na tylach dworca ZOO. Sam obiekt jest bardzo duzy i wyglada na to, ze swiezo po remoncie, caly parter prezentuje sie niesamowicie nowoczesne, co jest mila odskocznia od czesto-gesto spotykanych wnetrz urzadzonych po taniosci. Zajmuje moje miejsce w pokoju, rozpakowuje maly bagaz podreczny i ruszam na miasto, na pierwszy ogien idzie supermarket Hit w przejsciu pod dworcem, gdzie juz tradycyjnie nabywam niemieckie slodycze niedostepne w Polsce. Pozniej jak to mam w zwyczaju skladam wizyte w restauracji McDonald’s, nie ma to jak wgryzac sie w przepysznego Veggie Burgera i popijac go cieplym kakao, w sam raz na taka zimowa wietrzna aure. Kiedy tak sobie siedze przy ladzie barowej i z poziomu antresoli lustruje co dzieje sie za oknem zauwazam, ze przestaje padac. Wzmocniony posilkiem i pozytywna energie z Berlina ruszam na Ku’damm, gdzie juz trwaja wyprzedaze, wchodze do kliku sklepow odziezowych, co mnie zastanawia, to fakt, ze artykuly przecenione w H&M sa sporo tansze niz w Polsce, kto by pomyslal. A przeciez zarobki Niemcow sa sporo wyzsze niz przecietne wynagrodzenia Polakow...
Jest piatkowy wieczor, wydawaloby sie, ze na miescie bedzie spory ruch, ale ulice wydaja sie dosc wyludnione, byc moze to paskudna pogoda wplynela na to, ze malo kto porusza sie pieszo. Dochodze w okolice Nollendorfplatz, podziwiam teczowa iluminacje nad stacja metra, my mamy tecze na Placu Zbawiciela, a oni np. teczowego misia oraz wlasnie wspomniane iluminacje kopuly nad stacja. Wracam do hotelu, czas nieco odpoczac i przygotowac sie do wieczornego wyjscia w tango, nie bylbym soba, gdybym w weekend w Berlinie odpuscil clubbing. Tym razem po dluzszej nieobecnosci odwiedzam Felixa, jeden z najbardziej eleganckich i swego czasu topowych klubow nocnych w Berlinie, mieszczacy sie na tylach luksusowego hotelu Adlon Palace przy Bramie Brandenburskiej. Przed wejsciem jest juz mala kolejka, ale kilka osob zostaje splawionych przez selekcjonera ze wzgledu na nieodpowiedni stroj. Szybki rzut oka pana na bramce, pyta ile osob chce wejsc, pewnie rzadko mu sie zdarza, ze ktos przychodzi w pojedynke, zwlaszcza ze przed chwila odprawil grupke cudzoziemcow z krajow nordyckich. Po chwili jestem juz wewnatrz, jeszcze tylko zyczenia „Viel Spass”, uiszczam oplate za wstep (polecam zapisac sie na liste gosci portalu 030, ktora uprawnia do tanszej wejsciowki) i marmurowymi schodami schodze w dol w glab klubu. Felix i tym razem mnie nie zawodzi, bardzo dobra muzyka, ladna oprawa wizualna, bardzo przyzwoicie ubrani goscie. Przed 4 nad ranem wracam do hotelu, tej nocy nie bedzie mi juz dane zasnac, bo o 05:05 odjezdza z przystanku przed dworcem ZOO moj autobus X9 na lotnisko Berlin-Tegel. Po okolo kwadransie jazdy pustawym autobusem (maly update: nieco zdrozaly bilety na komunikacje miejska; bilet jednorazowy na strefy AB to wydatek 2,70 euro zamiast 2,60 euro) docieram na lotnisko TXL. Wczesna pora, ale jest juz calkiem sporo pasazerow, moj lot linia Iberia Express odbywa sie z terminala D, droga do tej czesci jest dobrze oznaczona, a odprawa na poranny rejs do Madrytu juz trwa. Niestety, tym razem karta pokladowa znowu nie jest kolorowa, ale cala czarno-biala, no coz, najwidoczniej ladne karty pokladowe odchodza juz do lamusa. Najwiecej pasazerow zdecydowanie wybiera polaczenie linia AirFrance do Paryza, pewnie wiekszosc z nich leci dalej w swiat a port CDG to dla nich jedynie punkt przesiadkowy. Kontrola bezpieczenstwa bardzo sprawna, dalej niestety lotnisko nie prezentuje sie zbyt atrakcyjnie, to nieco wiekszy barak. Niestety na poprawe warunkow nie ma co liczyc, skoro na obrzezach stolicy jest juz wybudowane nowe lotnisko Berlin Brandenburg International. Niestety, jego otwarcie zostalo juz kilkakrotnie  przesuwane i obecnie nikt nie jest w stanie przewidziec, jak skonczy sie ten impas. Boarding rozpoczyna sie planowo, obsluga Iberii na lotnisku jest hiszpanskojezyczna, wyglada to nieco egzotycznie, ale to dodatkowy plus dla przewoznika. Pasazerow nie ma zbyt wielu, wiec mam duzo miejsca na nogi, system przyznal mi miejsce 26 D, zatem przy przejsciu. Niestety, akurat miejsce przy oknie bylo juz zajete, startujemy wczesnie, za oknem jeszcze jest ciemno i pada deszcz, ale sam manewr jest bardzo lagodny. Obsluga mila i oczywiscie hiszpanska, wiec moge podziwiac egzotyczna urode stewardes. Standardowo przed startem nastapila moja ulubiona czesc, czyli instrukcja bezpieczenstwa, przywital sie tez z nami kapitan. Sam lot przebiegal bez zadnych zaklocen, byl niesamowicie gladki i spokojny, wiekszosc pasazerow spala, ja tez zamknalem oczy na dluzsza chwile, aczkolwiek jak zawsze nie udalo mi sie zasnac. Okolo godziny 10 rozpoczynamy znizane do ladowania na lotnisku w Madrycie, za oknem widac juz gorzysto-pustynny krajobraz okolicy, dokladnie tak samo wygladalo to prawie 5 lat temu, kiedy w czerwcu 2010 lecialem do hiszpanskiej stolicy po raz pierwszy. Tym razem samolot koluje do nowoczesnego terminala 4, z ktorego odlatuja maszyny Iberii. Wychodzimy rekawem do terminala, zbytnio mi sie nie spieszy, wiec po opuszczeniu strefy dla pasazerow wjezdzam na drugie pietro na poziom odlotow i tam w McD zjadam hiszpanskie sniadanie: tosty z oliwa i pulpa pomidorowa oraz espresso. Po wyjsciu z lotniska wsiadam do bezplatnego autobusu lotniskowego, ktory podwozi mnie pod Terminal 1, skad w niedzielny poranek bede wracal linia Norwegian bezposrednio do Warszawy. Czas wsiasc w metro i dojechac do miasta, warto pamietac o tym, ze korzystajac ze stacji zlokalizowanej przy Terminalach 1-2-3 czy Terminalu 4 nalezy uiscic dodatkowa oplate w wysokosci 3 euro, ktora jest wliczona w cene biletu, tym samym zamiast 1,90 euro bilet na podziemna kolejke kosztuje 4,90 euro. Jeszcze 5 lat temu doplata wynosila 1 euro, jak widac ceny przejazdow na komunikacje miejska rosna. Wysiadam w centrum Madrytu na bocznej uliczce na stacji Noviciado, do hostelu Los Perales mam raptem 2 minutki, szybko trafiam na miejsce, czas nieco odpoczac i ruszac w miasto na podboj hiszpanskiej stolicy.
Po przejsciu kilkunastu metrow trafiam na glowna arterie miasta Gran Via, tlum ludzi spacerujacych na ulicach  jasno sugeruje, ze jest sobotnie popoludnie, ludzie robia duze zakupy, bo 6 stycznia wystartowaly wyprzedaze (z hiszpanskiego „las rebajas”). Mieszkancy Madrytu okupuja kawiarnie i knajpki (moja „wielka trojka”, czyli Starbucks Coffee, Dunkin’ Donuts & McDonald’s sa oczywiscie obecne, a jakzeby inaczej!) przy Gran Via, bardzo lubie wtopic sie w taki barwny tlum i obserwowac przechodniow.  Jako fan mody ciesze oko stylowkami hiszpanskich mezczyzn, przy nich Polska wydaje sie byc taka szara i bezbarwna. Pierwsze kroki kieruje do supermarketu Dia, posilam sie smacznym slodkim pieczywem i spaceruje dalej, delektujac sie tempem madryckiej arterii. Zagladam do ulubionych sklepow Inditexu, ceny tak jak podejrzewalem sa atrakcyjniejsze niz w Polsce, a to dopiero pierwsza tura przecen. Architektura ulicy bardzo mi sie podoba, wysokie bogato zdobione kolumnami kamienice z ogromnymi drzwiami robia wrazenie. Szybko przemierzam kolejne przecznice i docieram do Plaza de Cibeles, gdzie lokalizuje przystanek autobusowy, z ktorego w nocy  bede odjezdzal nocnym autobuse AeroExpress na lotnisko, koszt biletu to 5 euro, mozna je nabyc tylko u kierowcy.

W drodze powrotnej zahaczam o plac Puerta del Sol, pełno jest na nim różnych artystów ulicznych oraz grajków, przypomina mi się trasa, którą codziennie przechodziłem w czerwcu 2010 roku z hostelu do centrum miasta. Ach, te czerwcowe upały, wtedy w Madrycie spędziłem 4 dni, w tym jeden cały w Lizbonie, do dziś miło wspominam tamtą wycieczkę na początek wakacji. Przechodzę do galerii El Corte Ingles, to miejsce, w którym kolejki są największe, przypomina naszą starą Galerię Centrum, a na dole znajdują się delikatesy - gourmet (a tam np. batonik KitKat z cookies oraz woda mineralna z sokiem o smaku kiwi!). Mimo że jest już przed godziną 18 słońce jeszcze nie zaszło, to bardzo miła odmiana od klimatu w Polsce, kiedy obecnie robi się ciemno już przed 16. Na Gran Via wstępuję jeszcze po pamiątkową pocztówkę a potem zahaczam o pierwszy McDonald's w Hiszpanii jak głosi pamiątkowa tablica przed wejściem. I pomyśleć, że pierwszego Maca w Polsce w Sezamie już nie ma :( Łezka się w oku kręci.W środku dużo ludzi, korzystam z automatu i zamawiam po raz kolejny kakao Nesquick oraz kanapkę McChicken z sosem śródziemnomorskim, który nadaje jej innego kolorytu. Czas odpocząć przed wieczorną zabawą w hiszpańskiej stolicy. 

Kiedy wychodzę z mieszkania po północy okazuje się, że ulica wciąż pulsuje życiem, co ciekawe spotkamy tam nie tylko młodych ludzi, ale także sporo dystyngowanych par w średnim wieku wracających z kina czy teatru lub koncertu. W Polsce o tej porze na ulicach jest pusto, życie miejskie zamiera. Robi to na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Radzę też pamiętać, że zabawa w klubach rozpoczyna się tutaj znacznie później, bo dopiero ok. 2 w nocy, wcześniej mieszkańcy Madrytu okupują liczne bary z przekąskami (tapas) i raczą się alkoholem, widzę że publiczne picie piwa nie stanowi dla nich żadnego problemu (dziwne, ale w McD w Hiszpanii podają też piwo :D). Większość lokali gastronomicznych jest czynna całą dobę, zaskakują mnie otwarte o tej porze cukiernie serwujące donuty i inne lokalne słodkości. Yummy! Kiedy przed 4 rano pomykam z walizeczką na autobus nocny ulica wciąż nie śpi, powoli zaczynają wracać z zabawy pierwsi imprezowicze, postaram się zapisać w swoich wspomnieniach tą pozytywną cząstkę Hiszpanii. AeroExpress pojawia się na przystanku przy poczcie na Plaza de Cibeles ok. 10 minut przed rozkładowym odjazdem, ruszamy o 4 rano i już kwadrans później jesteśmy przy Terminalu 1 lotniska Barajas. Oficjalnie czas przejazdu zajmuje 40 minut, ale jak widać nocną porą ruch na ulicach jest znikomy i można błyskawicznie dostać się do stołecznego portu lotniczego.

Jak na tak wczesną porę ruch na lotnisku jest duży, w Terminalu 2 trwają już odprawy na rejsy do Frankfurtu czy Paryża, pierwsze operacje lotnicze startują o 6 rano. W WAW o tej porze zaczynają się pierwsze starty WizzAira, tradycyjni przewoźnicy rozpoczynają pierwsze starty godzinę później, dopiero po chwili uzmysławiam sobie, że z Hiszpanii do Niemiec jest dalej niż z Polski i ta różnica jest tym spowodowana, podobnie było w Porto. W Terminalu 1 Norwegian ma swoje stałe trzy stanowiska odprawy, obok są dwa miejsca dla WizzAira, kilkanaście dla linii easyJet a Ryanair ma tam nawet specjalnie wydzieloną sekcję. Mimo bladego świtu (a właściwie ciemnej nocy) ludzi koczujących w pobliżu jest sporo, część z nich nocowała na lotnisku, więc doceniam to, że tym razem nie musiałem się tak męczyć i mogłem się odświeżyć bezpośrednio przed podróżą, bo o śnie drugą noc z rzędu nie było mowy. Nie ma to jak intensywny wyjazd. Odprawa rozpoczyna się już ok. 04:45, szybko dostaję kartę pokładową i ruszam do kontroli bezpieczeństwa. Kiedy się odwracam widzę, że za mną wije się naprawdę pokaźna kolejka, Polaków nie widać/słychać prawie wcale, są za to młodzi Hiszpanie taszczący duże walizki, spore grupki się znają, podejrzewam, że po świątecznej przerwie wracają do kraju nad Wisłą studenci z programu Erasmus, bardzo to budujące, że ktoś z takiego kraju chce tutaj pomieszkać i postudiować, chociaż mieszkają we Wrocławiu i obserwując często licznie goszczących tam Włochów miałem nieodparte wrażenie, że przyjechali się tutaj zabawić ze Słowiankami a przy okazji wypić dużo wysokoprocentowych trunków. Correct me if I'm wrong...

Boarding rozpoczyna się ok. 40 minut przed odlotem i trwa dość długo, bo samolot jest niemal pełen, tym razem system automatycznie przydzielił mi miejsce 11 B, siedzę zatem w środku, ale moi współtowarzysze na szczęście nie zajmowali wiele miejsca. Personel pokładowy bardzo miły, panie rozdawały uśmiechy na prawo i lewo. Z kokpitu przed startem wszystkich pasażerów wita sympatyczny kapitan, informuje, że przez Skandynawię przeszedł huragan i po drodze będzie wiało, więc możemy spodziewać się turbulencji. Okazuje się, że pogoda obeszła się z nami bardzo łagodnie i cały lot nie zatrzęsło ani razu. Załoga również nie naprzykrzała się pasażerom z płatnym serwisem i przeszła przez kabinę jedynie raz kiedy za oknami było już słońce, bo start o 07:00 miał miejsce w ciemnościach. Już ok. godz. 10 po trzech godzinach przyjemnego lotu meldujemy się na Lotnisku Chopina w Warszawie, brr, jak zimno...

Madera - portugalska perła Atlantyku / 22.10.2014 - 27.10.2014

Po dwóch dniach pobytu w Polsce ruszam w kolejna podroz, czas zobaczyc portugalska wyspe Madere i jej niezwykle lotnisko, ktore nalezy do najbardziej niebezpiecznych na swiecie. Dla fana lotnictwa jest to nie lada gratka, stad tez Funchal juz od dawna bylo na mojej liscie miejsc wartych odwiedzenia. Kilka lat temu widzialem St. Martin (SXM: samoloty ladujace niemal na plazy), w ubieglym roku zaliczylem Gibraltar (GIB: pas startowy krzyzujacy sie z droga). Jak to u mnie bywa, trasa wycieczki jest rozbudowana, moge zaliczyc kolejne loty i zdobyc mile Miles & More oraz po drodze odwiedzić Porto.
Moja podroz rozpoczynam na dworcu Metro Mlociny, skad nocnym kursem Polskiego Busa ruszam do Pragi czeskiej. Przypomina mi sie moja majowka, bo poczatkowa trasa byla identyczna. Podroz mija w bardzo komfortowych warunkach, poniewaz pasazerow nie ma duzo i  moglem swobodnie rozlozyc sie na dwoch siedzieniach. Po nocnej przejazdzce docieramy ok. 4:30 nad ranem na dworzec Florenc, dookola glucha cisza, na zewnatrz zimno i pada deszcz, na szczescie jest calodobowe okienko w McDonald’s, a obok jest stacja metra i mozna sie schowac przed niesprzyjajaca aura. Punktualnie o 6 rano otwiera sie supermarket BILLA oraz McDonald’s, wiec mam zajecie, w sklepie wyszukuje nowosci do kupienia (Activia kakaowa i Mueller Milk Sri Lanka, jest tez mala Vanilla Cola w butelce) a potem zajadam pyszna kanapke w Macu i kilka minut po 7 jade metrem do stacji Dejvicka a nastepnie autobusem na lotnisko. 
Na lotnisku moge sie ogrzac i zjesc sniadanko, miejsca jest bardzo duzo, wiec moge swobodnie zajac dwa siedzenia i wygodnie spedzic ostatnie godziny przed odlotem. Okolo pol godziny przed lotem do Genewy odlatuje maszyna Swiss do Zurichu, wiec wspolna odprawa otwiera na oba loty otwiera sie nieco wczesniej. Pomny doswiadczen dlugiej kolejki podczas mojej ostatniej wizyty na praskim lotnisku jestem przy stanowisku odpowiednio wczesniej i nawet trafiam na ta sama pania, ktora mnie ostatnio odprawiala, ale tym razem kolejki nie bylo prawie wcale. Chwile pozniej jestem juz po kontroli bezpieczenstwa i czekam na moj samolot, niebo powoli sie wypogadza. Akurat obok mnie ma miec boarding lot czarterowy na Wyspy Kanaryjskie, bardzo duzo ludzi klebi sie pod bramka, przewazaja emeryci i rodziny z malymi dziecki, ktore generuja spory halas, wiec szybko zmieniam miejsce. Pogoda troche sie poprawia, przestaje padac i w oddali widac przeblyski slonca. Moj odlot sie nieco opoznia z powodu poznego przylotu samolotu do Pragi, w ostatniej chwili zmienia sie gate, pozniej trzeba poczekac az pasazerowie wyjda a zaloga nieco ogarnie wnetrze Airbusa A320. Tak jak ostatnio zaloga jest bardzo mocno egzotyczna, zaloga meska, przewaza ciemna karnacja, personel mowi po francusku, podejrzewam, ze panowie sa pochodzenia arabsko-srodziemnomorskiego. Jak to mam w zwyczaju, zajmuje miejsce przy oknie i oczekuje na start. Bardzo zaskakuje mnie, ze kapitan przed startem wychodzi z kokpitu, pokazuje sie wszystkim podroznym i przemawia przez interkom podajac podstawowe parametry dotyczace lotu. Po starcie niebawem ogladamy tylko slonce, chmur nad Europa Zachodnia prawie nie widac. Zaloga roznosi lekki posilek, po jedzeniu zabieram sie za lekture magazynu pokladowego Swiss. Przed ladowaniem w Genewie podziwiam Jezioro Genewskie i umieszczona przy jego brzegu fontanne. Kiedy bylem tam w maju podczas calego pobytu pogoda byla brzydka, a teraz okazuje sie, ze jesien w Szwajcarii potrafi byc bardzo ciepla, na zewnatrz jest ponad 20 stopni, slonce mocno daje znac o sobie. Przede mna teraz okolo 3 godziny na przesiadke, w centrum transferowym odbieram karte pokladowa na kolejny odcinek lotu z Genewy do Porto. Mam sporo czasu, w terminalu zajmuje miejsce w jednej z kawiarni, gdzie zamawiam kawe i ciastko. Uwielbiam siedzieć na stołku barowym, pić kawę i obserwować otoczenie oraz przemykających obok ludzi, zwłaszcza na lotnisku. Mogę na chwilę odpłynąć, zatrzymać wzrok na co ciekawszych osobnikach i kontemplować miejski gwar. Powoli zbliża się czas do boardingu mojego lotu do Porto. Widzę dwóch Czechów, którzy lecieli ze mną z Pragi, mają rezerwację na ten sam lot, więc nie ja jeden wybrałem taką destynację. Pasażerów odlatujących do OPO jest bardzo dużo, a ponieważ każdy ma dość pokaźnych rozmiarów bagaż podręczny, to obsługa zachęca, by bezpłatnie nadać go do luku, ponieważ nie dla wszystkich sztuk znajdzie się miejsce na pokładzie. Tak też robię, zwłaszcza że do mojej kolekcji naklejek z kodami lotnisk dojdzie kolejna ;) Wchodzimy na pokład przez rękaw, boarding z racji ograniczonego miejsca w samolocie i dużej ilości podróżnych trwa bardzo długo, nie lubię przepychać się między ludźmi, ale w samolocie to konieczne. Moje miejsce jest standardowo przy oknie. Załoga również kolorowa, tym razem na pewno rozpoznaję portugalskiego stewarda, który anonsuje lot w ojczystym języku. Maszyna szybko wznosi się do góry i znów mogę obserwować Genewę z lotu ptaka, później przez większą część lotu w dole widać chmury,  będzie czas na dalszą lekturę magazynu pokładowego linii Swiss. Ku mojemu zaskoczeniu na pokładzie serwowany jest obiad, mimo że czas lotu to w praktyce niecałe 2 godziny, aromatyczne pesto doskonale trafia w moje gusta, ucztę dla podniebienia uzupełniają lampka wina cabernet oraz szwajcarska czekoladka. Po drodze mijamy Francję i Hiszpanię, czas lądować, z samolotu widać Ocean Atlantycki oraz słynny most w Porto. Lotnisko w Porto bardzo przestronne, ale też bardzo puste, odnoszę wrażenie, że nie ma na nim żywej duszy, na przylotach pustawo, na odlotach również, garstka ludzi na parkingu i przy stacji metra. Lotnisko jest bardzo dobrze skomunikowane z miastem, bezpośrednio do centrum można dojechać nowoczesną kolejką, automaty biletowe znajdują się przed wejściem na peron, nie powinno być problemu z zakupem, ponieważ menu jest dostępne w kilku językach. Teraz istotna kwestia: wedle mojego odczucia w Portugalii jest problem z płatnościami kartami, o czym przekonałem się już w automacie, kiedy to kilkakrotnie odrzucił moją płatność. Później podobna sytuacja zdarzyła się w automacie w McDonald’s, w pozostałych restauracjach terminale służyły tylko do dekoracji, bo zawsze obsługa mówiła, że akurat nie działają; w jednym z supermarketów dowiedziałem się zaś, że płatność kartą możliwa jest za zakupy powyżej 20 euro. Na szczęście bankomaty działają bez zarzutu, jest ich sporo i sprawnie wypłacają gotówkę. Podróż metrem (na przedmieściach pociąg jedzie nad ziemią) do śródmieścia trwa ok. 40 minut i kosztuje 2,35 euro, z czego 0,5 euro kosztuje karta magnetyczna, na której później można kodować kolejne bilety, także jednorazowe; jak widać, co miasto, to inny sposób na komunikację i uiszczanie opłat.


Centrum Porto tetni zyciem, na glownym deptaku im. Sw. Katarzyny spaceruje bardzo duzo turystow i miejscowych, ze straganow z kasztanami na goraco unosi sie w powietrze charakterystyczny dym, sciany budynkow mieszkalnych zdobia azulejos, przy kawiarnianych stolikach siedza przechodnie i powoli sacza swoje drinki, czuje, jakbym na moment przeniosl sie do Rio de Janeiro, bo w piekarniach i cukierniach widnieja przekaski tego samego typu jak te, ktory jadlem w Brazylii. Nic dziwnego, skoro Portugalczycy skolonizowali ten kraj. Jest bardzo cieplo, termometry wskazuja 28 stopni. Dosc duzo czasu zajmuje mi znalezienie mojego hostelu, poniewaz na czesci ulic nie ma tabliczek z ich nazwami a dwie spytane o droge osoby nie umieja wskazac trasy poprawnie. Po zameldowaniu sie w hostelu i krotkim odpoczynku robi sie ciemno i kiedy wracam na deptak, widze juz tylko zamykajace sie lokale, na szczescie na sasiedniej ulicy udaje mi sie jeszcze znalezc otwarty supermarket a w nim m.in. Fante o smaku ananasa czy marakui, yummy! Jedyna galeria handlowa w okolicy zamyka sie o 21, ale strefa gastronomiczna jest czynna do 22, znajduje tam ulubionego McDonalda, gdzie zamawiam drobne niedostepnego w Polsce cheeseburgera z bekonem. Kiedy wracam na nocleg na ulicach nie ma juz zywego ducha, co jakis czas przez centrum przejedzie samochod, widac, ze ewidentnie miasto bardzo szybko zasypia. Ja takze zbieram sie do snu, poniewaz mam pobudke skoro swit, gdyz odlot na Madere zaplanowany jest na godzine 7 rano. Autobusem nocnym ze srodmiescia docieram sprawnie pod same drzwi terminalu, na poziomie wylotow swiatla sa przygaszone, ale pasazerow oczekujacych na pierwsze poranne odloty jest calkiem sporo. Swoja baze w Porto ma irlandzki Ryanair, wiec by samoloty byly w ruchu i zarabialy, musza startowac o swicie. Jako pierwsza rozpoczyna sie odprawa Lufthansy na rejs do Frankfurtu, pozniej czas na rejs TAP do Lizbony, widze, ze do wszystkich lotow tego portugalskiego przewoznika jest jedna kolejka, a ze czynne sa tylko dwa stanowiska i kolejka wolno sie posuwa, to takze ustawiam sie w ogonku i spedzam w nim az 40 minut. Akurat do pomocy dolaczaja dwie dodatkowe pracownice i kolejka nieco sie rozluznia, pozniej przy kontroli bezpieczenstwa trafiam nawet na Polaka wracajacego przez LIS do WAW. Mam jeszcze duzo czasu, w sam raz na sniadanie w lotniskowym bistro, pozniej nieco dalej zauwazam stanowiska z komputerami i dostepem do internetu, gdzie korzystam z mozliwosci odprawy online na moj rejs z Funchal do Londynu na niedzielny wieczor, to doprawdy bardzo rzadkie zjawisko, ze odprawa online jest dostepna na 72 godziny przed odlotem. Za oknem wciaz ciemno, widze, ze nasz Airbus 319 jest juz podstawiony pod rekaw. Okolo 6:30 pod bramka pojawiaja sie panie przygotowujace odprawe, maja na sobie bardzo ladne stroje i obowiazkowo apaszki w kolorach przewoznika i zarazem portugalskiej flagi (zielen i czerwien). Na pokladzie pasazerow witaja podobnie ubrane stewardessy, zajmuje tradycyjnie moje ulubione miejsce i wertuje magazyn pokladowy, jak zwykle najciekawiej prezentuje sie dla mnie mapka z siatka polaczen, TAP Portugal obsluguje bardzo duzo kierunkow do Brazylii a poza tym loty do Caracas, bardzo zastanawia mnie informacja, ze oferowane sa bezposrednie loty z Madery do stolicy Wenezueli. Pozniej przeczytalem, ze wlasnie z Madery pochodzi duza mniejszosc portugalska mieszkajaca w Caracas i okolicy. Czego to sie czlowiek nie dowie...

Po zajęciu miejsc załoga wita pasażerów i rozpoczyna się instruktaż bezpieczeństwa, film jest wyświetlany na ekranikach umieszczonych nad siedzeniami, tym razem głównymi aktorami są mali pasażerowie TAP Portugal; szczerze mówiąc zdecydowanie bardziej jestem zwolennikiem filmów z klasyczną instrukcją niż z jakimiś fajerwerkami w wykonaniu rozkrzyczanych dzieci. Za oknem jeszcze ciemno, a my wzbijamy się nad Ocean Atlantycki, samolot w miarę szybko osiąga wysokość przelotową i po upływie około pół godziny od startu stewardessy rozpoczynają serwować śniadanie, zestaw składa się z sycącej kanapki oraz jogurtu, do tego gorące i zimne napoje, a wszystko to ładnie zapakowane niczym kanapki w McDonald’s w tekturowe kolorowe pudełeczka, które można łatwo otworzyć i zamknąć. Powoli za oknami wychodzi różowe słońce, lubię oglądać wschody słońca na pokładzie,  mają w sobie coś majestatycznego. Czas bardzo szybko mija, magazyn pokładowy TAP Portugal okazuje się być ciekawą lekturą, jest dużo interesujących artykułów na temat destynacji oferowanych przez tą linię lotniczą. Kapitan zniża lot a załoga przygotowuje kabinę do lądowania, nie widać jednak specjalnych emocji, mimo że to teoretycznie jedno z najbardziej niebezpiecznych lotnisk na świecie i podejście do niego wymaga dużej precyzji ze strony pilotów. Podejrzewam, że TAP ma w tej kwestii doświadczenie, bo wraz z pomarańczową low costową linią easyJet jest najczęstszym gościem na lotnisku w Funchal. Linia brzegowa Madery jest dość nieregularna, widać, że wyspa jest pochodzenia wulkanicznego jak i położone nieopodal Wyspy Kanaryjskie. Łagodnie przyziemiamy na pasie startowym, który jest specjalnie przedłużony i jego część znajduje się na palach nad wodą. Niestety, lądując nie miałem okazji zobaczyć tej specyficznej konstrukcji, a dopiero po wyjściu z samolotu można zobaczyć, że tak naprawdę z obu stron pasa za jego krawędzią znajduje się urwisko skalne i ocean.
Terminal jest mały, ale przytulny, na bagaż trzeba trochę poczekać, ale mam jeszcze sporo czasu do odjazdu autobusu do centrum Funchal, lotnisko jest bowiem zlokalizowane w sąsiedniej miejscowości Machico, a sam dojazd do stolicy wyspy zajmuje około 40 minut. Wprawdzie można skorzystać z szybszego połączenia Aerobusem za 5 euro, ale można pokusić się o niższą cenę jadąc zwykłym autobusem miejskim, czas przejazdu nie różni się znacznie od Aerobusa. Przed terminalem w kawiarni zamawiam espresso doppio, czas się wzmocnić po praktycznie nieprzespanej nocy. Całe szczęście, że pogoda dopisuje, nie ma upału, a od oceanu wieje rześkie powietrze. Niebawem nadjeżdża mój autobus, oprócz mnie na przystanku czeka na jego odjazd jeszcze kilka osób. Bilety kupuje się płacąc u kierowcy, koszt jednego takiego przejazdu do 3,85 euro, po około 30 minutach jesteśmy na miejscu przy jednej z głównych arterii Funchal. Podróż okraszona była rubasznym humorem, bowiem na lotnisku do autobusu wsiadł pewien pijany jegomość, który na cały autobus opowiadał jakiś śmieszne rzeczy. Ja akurat się na nich nie skupiałem, bo nic z tej gadki-szmatki nie rozumiałem, ale śmiał się także kierowca oraz pasażerowie wokół, więc podejrzewam, że było wesoło. Ja moją uwagę skupiłem na nieziemskich krajobrazach, jakie widać za oknem, kierowcy na Maderze muszą pokonywać niesamowite serpentyny, kręte drogi, strome zbocza, wiadukty, tunele i urwiska skalne to tutaj codzienność, za to w nagrodę natura oferuje zapierające dech w piersiach widoki oraz piękną niczym niezmąconą egzotyczną przyrodę. Pierwsze kroki kieruję do punktu z pamiątkami w centrum handlowym, tam zaopatruję się w widokówki a później zjeżdżam schodami ruchomymi na dół do supermarketu spożywczego Pingo Doce. Czego tam nie ma, jak zwykle w takich miejscach dostaję oczopląsu i z chęcią ładowałbym wszystko do koszyka, ale niestety muszę się powstrzymać. Po zakupach nadchodzi czas, bym zameldował się w moim hotelu Monaco, właściciel jest bardzo sympatyczny i mówi płynnie po angielsku, co przy obsłudze hostelu w Porto stanowi zaskakującą odmianę.

Funchal jest niesamowicie malownicza miejscowoscia, zanim dotarlem do hotelu nie moglem sie napatrzec na urzekajace krajobrazy Madery, w oddali znajduje sie wysoka gora, na ktorej zboczach mozna podziwiac domy mieszkalne, podziwiam ludzi, ktorzy egzystuja w takich warunkach. w parku nad oceanem ma swoja stacje kolejka linowa, ktora mozna dotrzec w wyzsze partie Madery i z gory podziwiac piekno tej portugalskiej wyspy. Jesli jednak ktos ma ochote na plazowanie, to tutaj sie rozczaruje, bo praktycznie nie ma tam plaz piaszczystych, w Funchal plaze sa kamieniste lub wybetonowane a o opalanie w takich warunkach trudno. Pobyt na Maderze wspominam bardzo milo, odpoczalem i naladowalem sie energia sloneczna, moje oczy cieszyly piekne krajobrazy, a do tego moglem posmakowac nieco kulinarnych rarytasow. Jesli chodzi o architekture, to ulice sa tutaj waskie a chodniki w sporej czesci wybrukowane. Budynki raczej niskie, bardzo kolorowe, wiele z nich ma okiennice oraz jest ozdobione azulejos. Podoba mi sie fakt, ze miasteczko jest zadbane, czyste i  pelne egzotycznej roslinnosci, mysle, ze jesli ktos potrzebuje kilku dni odpoczynku, to Madera bedzie bardzo dobrym wyborem. Jak to zwykle bywa, czas szybko plynie i po 3 dniach pobytu pora wracac. W niedzielne leniwe popoludnie lokalnym autobusem zabieram sie na lotnisko i czekam na otwarcie odprawy rejsu TAP Portugal do Londynu. O dziwo wsrod pasazerow nie przewazaja Brytyjczycy wracajacy z urlopu, ale Portugalczycy, byc moze w UK takze znalezli swoje szczescie i postanowili tam pozostac. Na lotnisku o tej porze jest pusto, oprocz nas odlatuje tylko opozniony samolot linii Transavia do Porto i dalej do Paryza-Orly. Jako ciekawostka podam, ze na lotnisku FNC jest taras widokowy, z ktorego mozna ogladac starty i ladowania innych maszyn. Nasza maszyna pojawia sie dosc pozno, ale boarding odbywa sie sprawnie i o czasie startujemy w komplentych ciemnosciach, na dodatek zaczyna padac deszcz, wiec jest nieco stresiku, bo jak wczesniej pisalem to jedno z najbardziej niebezpiecznych lotnisk. Sam dalszy lot przebiega bardzo spokojnie, po okolo godzinie lotu podawana jest kolacja, wiec moge poobserwowac personel pokladowy przy pracy. Tym razem dla odmiany siedze przy oknie, ale po lewe stronie, co sie oplaca, bo przy ladowaniu w bezchmurnym Londynie mam wspanialy widok na miasto. Tak sie sklada, ze od kilku dni samoloty z sojuszu Star Alliance laduja na nowym Terminalu 2, wiec mam okazje zwiedzic ten imponujacy gmach jako jeden z pierwszych podroznych. Bagaze szybko wyjezdzaja na tasme i kilka minut pozniej jestem juz na stacji metra, jest kilka minut przed godzina 23, udaje mi sie zlapac jedno z ostatnich polaczen metrem do centrum, stad juz tylko pare krokow i wysiadam na dworcu Victoria. Moj hostel jest zlokalizowany niemalzne tuz za rogiem, takze po okolo godzinnej przejazdzce podziemna kolejka szybko melduje sie sie na miejscu. Nieco zmeczony, ale mimo wszystko szczesliwy, ruszam na nocna przejazdzke po miescie na Oxford Street, ktora o tej porze jest niemal zupelnie wyludniona, spaceruja po niej tylko ostatnie niedobitki ;) Wracaja wspomnienia z poprzednich wizyt w brytyjskiej stolicy, zawsze szybko, zawsze intensywnie. Na koncu ulicy znajduje jedyny czynny McDonald’s, gdzie moge raczyc sie pysznym szejkiem bananowym, yummy! Na autobus powrotny do dworca Victoria musze nieco poczekac, napawam sie blaskiem swiatel pulsujacych na witrynach wystawowych.
Rano sniadanie w hotelu a pozniej wedrowka po miescie, czas odwiedzic Primark i zaopatrzyc sie w jesienna garderobe. Godzina jest wczesna, wiec kolejek jeszcze nia ma. Po zakupach drugie sniadanko w McDonald’s a nastepnie udaje sie spacerkiem do Harrodsa, by spotkac sie z kolega, z ktorym pracowalem w poprzedniej pracy w Qatar Airways – nie widzielismy sie od dluzszego czasu, przy Pumpkin Spice Latte wspominamy stare dzieje. Odwiedzam jeszcze kolejnego znajomego-podroznika w jego salonie fryzjerskim, milo pogawedzic z kims po kilku dniach milczenia. Zbliza sie popoludnie, wiec metrem udaje sie na przystanek easyBusa, ktory zawozi mnie i kilkoro innych podroznych na lotnisko Gatwick. Akurat rozpoczyna sie odprawa na moj lot linii Norwegian do Warszawy, odbieram przy okienku karte pokladowa i przechodze przez kontrole bezpieczenstwa, ta idzie dosc mozolnie, trzeba uzbroic sie w cierpliwosc, bo obsluga sprawdza dokladnie wszelkie plyny w bagazu podrecznym. Bardzo pozytywnie zaskakuje mnie fakt, ze na lotnisku LGW jest McDonald’s z takimi samymi cenami jak na miescie, bo zazwyczaj wszystkie sieciowki w portach lotniczych maja zawyzone ceny. Delektuje sie limitowana pikantna kanapka Salsa a pozniej przechodze juz w strone mojego wyjscia, przed gatem bagaze podreczne sa sprawdzane i wyrywkowo wazone przez obsluge lotniskowa, w linii Norwegian limit bagazu podrecznego to tradycyjnie 1 sztuka o wadze do 10 kg. Praktycznie wszyscy pasazerowie to Polacy, samolot bedzie niemal pelen, mnie system przydzieli miejsce przy oknie w ostatnim rzedzie, wedlug mnie miejsce, w ktorym najbardziej odczuwalne sa wszelkie turbulencje, ale niech juz bedzie. Sam lot okazal sie niebywal spokojny, przez wieksza czesc trasy widzialem przez okno swiatla mijanych miast, a bardzo lubie podziwiac takie widoczki. Norwegian to przewoznik typu low cost, zatem posilki na pokladzie sa platne, ale znajduja swoich amatorow. Samo ladowanie w Warszawie bardzo przyjemne, jest pozny wieczor, drugi tydzien urlop za mna. To byla mila przygoda, a niebawem kolejne...

Jak w szwajcarskim zegarku - Genewa & Belgrad / 01.05.2014 - 03.05.2014


Wreszcie nadeszła długo wyczekiwana majówka i można wyruszyć w dalszą drogę po ostatnich „nielotnych” miesiącach. Z pomocą przyszedł mi po raz kolejny (i nie ostatni) włoski Marsjanin pozwalając zakupić na początku roku loty na trasie Praga – Genewa i Genewa – Belgrad (oba połączenia realizowane przez szwajcarską linię Swiss) po niesamowicie niskich cenach nieprzekraczających 5 euro za odcinek. Warto się spieszyć za zakupem biletów po tak nieprawdopodobnie niskich cenach, bo po kilku dniach sprawdziła się znana strategia „kill the deal” i ceny niebotycznie poszybowały w górę.
O Szwajcarii jako celu podróży myślałem już od dawien dawna – w końcu to w dużej części kraj niemieckojęzyczny, a jako lingwista z wykształcenia nie mógłbym sobie odmówić odwiedzenia miejsca, w którym mówi się po niemiecku. Przez ostatnie lata ciągle było mi tam jednak nie po drodze – jak widać na wszystko musi nadejść odpowiedni czas i oto zaczyna się majówkowy rejs po Europie.
Jak to zazwyczaj u mnie bywa wycieczka jest niemalże ekspresowa, a tempo intensywne – oczywiście nie muszę nadmieniać, że chętnych do towarzyszenia mi w podróży tradycyjnie nie było, prawda? Trasa podróży jest następująca:

- Warszawa – Praga – autokar Polski Bus (30.04.2014)
- Praga – Genewa – lot Swiss LX 1347 (01.05.2014)
- Genewa – Belgrad – lot Swiss LX 1404 (02.05.2014)
- Belgrad – Budapeszt Keleti – pociąg EC Avala (03.05.2014)
- Budapeszt Keleti – Warszawa Gdańska – pociąg EC Chopin (03.05.2014)

Przygodę rozpoczynam w środę 30 kwietnia na pętli Młociny, gdzie razem z dzikim tłumem oczekuję na przyjazd Polskiego Busa odjeżdżającego do Pragi. Ludzi jest bardzo dużo, bo oprócz odjeżdżających równocześnie dwóch pełnych autokarów do Pragi pasażerowie oczekuję na odjazdy autobusów do innych miejscowości. Ku mojemu zaskoczeniu na przystanku spotykam moją koleżankę z czasów licealnych, kiedy to razem chodziliśmy na zajęcia z niemieckiego przygotowujące do egzaminów certyfikacyjnych Goethe Institut. Razem wspieraliśmy się w czasie matury, koleżanka wybrała Instytut Lingwistyki Stosowanej a ja Katedrę Języków Specjalistycznych.  Później nasze drogi się rozeszły i kontakt nam się zupełnie urwał, ale miło było spotkać starą znajomą twarz – jakimś cudem udało się nam nawet zająć miejsca obok siebie w autobusie, więc podróż do czeskiej stolicy minęła na wspomnieniach starych czasów. Tutaj muszę pochwalić kierowców, że dotarliśmy do Pragi punktualnie mimo mocno niepunktualnego wyjazdu z Warszawy i korka na trasie do Łodzi. Jest jeszcze ciemno, kiedy wysiadam na dworcu autobusowym Praha  Florenc – na szczęście mimo wczesnej pory (jest przed godziną 5 rano) temperatura na zewnątrz jest całkiem przyjemna i nie odczuwam skutków niewyspania. Ostatnio byłem w Pradze imprezowo Polskim Busem z Wrocławia we wrześniu, zatem okolica jest mi znana – szybko docieram do całodobowego punktu McDonald’s położonego nieopodal i delektuję się poranną latte niczym Kasia Tusk. Tym razem mam ze sobą jedynie małą walizkę na bagaż podręczny, gdyż taryfa Swiss eco light na loty z i do Genewy zezwala tylko na jedną sztukę bagażu podręcznego do 8 kg. Na dworze świta, postanawiam przespacerować się po okolicy, wszyscy jeszcze śpią, kiedy przechadzam się po pobliskich uliczkach – w końcu mamy 1 maja, które w Czechach także jest dniem wolnym od pracy. Mam jeszcze sporo czasu, wylot mojego samoloty jest o 10:45, więc stwierdzam, że korzystając z pięknego słońc przejdę się do zabytkowego centrum na Vaclavske Namesti i tak też robię – tutaj widzę, że miasto powoli budzi się do życia. Otwierają się pierwsze stoiska, stragany i kawiarnie, z klubów w stanie upojenia alkoholowego wychodzą ostatni imprezowicza, ekipy sprzątające zaczynają swoją pracę i dbają o czystość ścisłego centrum Pragi. Szybko docieram pod pomnik św. Wacława, teraz czas na kolejną pamiątkową fotkę i śniadanie – oczywiście w ulubionym McDonald’s – niestety czeska oferta nie jest zbytnio zróżnicowana jeśli chodzi o menu śniadaniowe. Korzystam z darmowego wi-fi, wysyłam wiadomości z aplikacja WhatsApp i wsiadam w metro – ilekroć słyszę zapowiedź dotyczącą bezpieczeństwa na twarzy pojawia mi się banan. Dla Polaków takie brzmienie języka czeskiego jest niezwykle egzotyczne i po prostu śmieszne, z trudem powstrzymuję się, żeby nie roześmiać się głośno przy każdej zapowiedzi. Zasadniczo nie mam poczucia humoru, ale tutaj muszę zrobić wyjątek. Jazda metrem nie zajmuje wiele czasu, wysiadam na stacji Dejvicka i stamtąd łapię autobus bezpośrednio na lotnisko. Mam jeszcze sporo czasu, akurat czynna jest Billa, wśród smakołyków wyszukuję czekoladę Studentka z cząstkami kokosa – akurat jest w promocji. Wydaję ostatnie korony czeskie w supermarkecie i przechodzę do hali odpraw w terminalu, akurat rozpoczęła się już odprawa na mój lot. Jestem zdziwiony dość dużą kolejką, ale okazuje się, że to w większości pasażerowie podróżujący do Zurychu – dużo osób leci dalej w świat przez Szwajcarię, stąd też w kolejce można wypatrzeć całkiem spore sztuki bagażu. Pani podczas checz-inu jest na tyle miła, że sama oferuje mi nadanie bagażu do luku, bym nie musiał męczyć się z walizką, ponieważ samolot ma mieć prawie komplet pasażerów. Jeszcze tylko szybkie przejście przez kontrolę bezpieczeństwa – okazuje się, że zapiszczałem na bramce, więc muszę zostać „obmacany” przez pracownika ochrony ;) Zajmuję miejsce nieopodal gate’u, nadrabiam zaległości w lekturze polskiej prasy kolorowej („Viva”) i obserwuję samoloty zmieniające się na płycie lotniska. Przed moim wyjściem ustawia się już dość pokaźna kolejka, pani z odprawy miała rację, będzie niemal komplet – Airbus A320 przylatuje z Genewy nieco spóźniony, jeszcze deboarding pasażerów GVA-PRG, chwila na sprzątanie kabiny i już możemy zająć miejsce na pokładzie – gości witają stewardzi o zniewalającej urodzie, tym razem w załodze pokładowej są sami panowie – tego jeszcze nie grali. Lot mija całkiem szybko, podczas odprawy on-line zarezerwowałem sobie miejsce przy oknie po prawej stronie w przedniej części maszyny. Obok mnie siedzą francuskojęzyczne matka z córką, córka czyta „Nieznośną lekkość bytu” Milana Kundery a matka zaśmiewa się do łez z akrobacji Jasia Fasoli na basenie, które można oglądać na małych monitorach u sufitu.
Lot bardzo gładki, kolka minut po osiągnięciu wysokości przelotowej rozpoczyna się serwis pokładowy, otrzymuję małego wrapa i soczek, na deser oczywiście czekoladka, w końcu to lot do Szwajcarii. Lecimy
cały czas nad chmurami, więc niestety nie mam zbyt ciekawych widoków i oddaję się lekturze magazynu pokładowego. Czas mija szybko i lądujemy punktualnie. Niestety, w Genewie pogoda nie sprzyja, pada deszcz. Moja walizka dość szybko pokazuje się na taśmociągu, chwilę później odbieram darmowy bilet na komunikację miejską przysługujący wszystkim przylatującym tutaj pasażerom – wystarczy nacisnąć odpowiedni klawisz na automacie i wziąć ze sobą wydruk. Bilet jest ważny 80 minut od godziny jego pobrania. Co bardzo pozytywnie zaskakuje, wszyscy turyści goszczący tutaj w ho(s)telach na czas pobytu dostają darmowy bilet uprawniający do bezpłatnych przejazdów komunikacją miejską. Myślę, że warto o tym wspomnieć – do tej pory z takim rozwiązaniem się nie spotkałem, a nie da się ukryć, że wydatki na transport zawsze stanowią uszczuplają jakąś część budżetu przeznaczonego na wycieczkę.


Jest kilka minut po godzinie 12, a ponieważ w City Hostelu, w którym zarezerwowałem sobie nocleg, można meldować się po godzinie 14, decyduje się nieco pozwiedzać lotnisko. W automacie odprawiam się na jutrzejszy lot do Belgradu, później wychodzę z głównego terminala i przechadzam się hallem, wzdłuż którego zlokalizowane są rożnego rodzaju punkty usługowe i gastronomiczne. Na końcu znajduje się całkiem pokaźny supermarket, w którym to feeria barw i szeroka gama dostępnych produktów cieszy moje oczy. Nie cieszy natomiast portfela, bowiem ceny w szwajcarskich frankach mogą być zabójcze. To w końcu ta waluta, przeze którą wiele osób boryka się obecnie ze znacznymi trudnościami finansowymi. Wychodzę z koszykiem pełnym przysmaków (np. Fanta z aromatem bzu), w końcu nie po to jadę na urlop, by sobie żałować, a jako że City Hostel nie oferuje śniadania w swojej ofercie, to muszę mieć coś na ząb. Stacja kolejowa na genewskim lotnisku zlokalizowana jest w podziemiach, wszystko jest bardzo dobrze oznakowane, trzeba się naprawdę postarać, by się zgubić. Praktycznie każdy pociąg odjeżdża do dworca głównego Cornavin. Upewniam się jeszcze u stojącego przed drzwiami składu konduktora, czy akceptują te darmowe bilety z automatu i zajmuję wygodne miejsce w wagonie. Pasażerów praktycznie nie ma, po kilku minutach docieram na dworzec kolejowy w centrum Genewy. Na peronach jest duży ruch, wielu podróżnych z walizkami, jak miło popatrzeć na kolorowy tłum, zobaczyć nowe miejsca i posłuchać języka francuskiego na żywo po raz kolejny. Szybko odnajduję właściwą drogę i opuszczam halę – jest też oczywiście mój ulubiony McDonald’s, ale bardziej cieszy mnie spora ilość kawiarni i bistro, gdzie będę mógł się posilić następnego poranka. Jeden lokal o nazwie “petit-a-manger” przyciąga mnie swoim różowym kolorem – mam słabość do takiego wystroju i nic na to nie poradzę…
Na ulicach całkiem sporo przechodniów, pracownicy pobliskich banków i organów administracji wyszli na lunch, w końcu jest pora obiadowa. Pierwsze wrażenie jest takie, że Genewa to aż do przesady zadbane miasto, wszystko jest tutaj takie majestatyczne, ułożone, dobrzy wykonane i “na bogato”. Oczywiście sporo eleganckich ludzi, czuć zapach mocnych perfum i cygar, dokoła bardzo dużo banków oraz drogich luksusowych butików.  Zaczyna padać deszcz, ale śmiało brnę do przodu i po kilku minutach docieram na miejsce. Jak milo móc mówić po francusku, to taki ładny język. 
Po krótkim odpoczynku ruszam w miasto, bo w końcu nie mam zbyt wiele czas na jego eksplorację. Pierwsze kroki kieruję do Jeziora Genewskiego, które niejako dzieli miasto na dwie części. Po jego drugiej stronie przy brzegu zlokalizowana jest fontanna Jet D’eau. Olbrzymi wodotrysk rozpyla wodę na dużą wysokość i stanowi swoistą wizytówkę miasta. Wzdłuż jeziora wije się deptak, wciąż pada deszcz, udaje mi się nieco schować pod kasztanami i przeczekać większe uderzenia kropli wody. Przechodzę przez most i drogowskaz prowadzi mnie do Ogrodu Angielskiego, gdzie umiejscowiony jest słynny zegar kwiatowy – ta niepowtarzalna kompozycja cieszy się bardzo niesłabnącą popularnością wśród turystów i trzeba odstać swoje, by możną było zrobić sobie zdjęcie na tle wskazówek „ukwieconego” zegara. W parku nieopodal ustawione są piękne altany oraz zadaszone ławeczki i rożnego rodzaju miejsca do rekreacji, także przy sprzyjającej aurze z pewnością można z nich skorzystać. Po spacerze wśród zieleni kieruję się w bardziej “miejską” stronę Genewy – wąskie uliczki mimo zagęszczenia mają swoje urok, część z nich to strefa przeznaczona wyłącznie dla ruchu pieszego. Na deptaku spotykam wielu przechodniów, moja uwagę przykuwa fakt, ze prawie na każdym rogu można natknąć się na handlarzy konwalii. We Francji, Szwajcarii i Belgii 1 maja należy bowiem ofiarować należy bukiecik konwalii, który jest symbolem nie tylko wiosny lecz przede wszystkim szczęścia. Ciekawe, czy te kwiaty są tutaj pod ochrona :)
Powoli docieram do części tylko dla „wybrańców” – to właśnie w centrum Genewy można kupić najdroższe zegarki świata, znajdziemy tez butik Louis Vuitton i innych prestiżowych marek ze świata mody i biżuterii. Miło jest tak bezcelowo przechadzać się po mieście i obserwować architekturę tak inna od tej, którą na co dzień można zobaczyć w Warszawie. Czas na kawę na wynos i juz mogę kontynuować „zwiedzanie” Genewy – myślę, ze fani zegarków znajdą tutaj coś dla siebie, bo w mieście znajduje się tez słynne na cały świat muzeum Philippe Patek. Przy stacji kolejowej udaje mi się znaleźć czynny urząd pocztowy, gmach jest monumentalny, a w środku znajduję podobny system kolejkowy na numerki jak na polskich pocztach – nie mam więc problemu, by zorientować się, do którego okienka podejść, by kupić znaczki i wysłać widokówki do Polski. Tuż obok znajduje się Starbucks Coffee – niestety, w Szwajcarii w ofercie nie maja żadnej kawy, która w tym samym czasie nie byłaby dostępna w Polsce. Naprzeciwko kawiarni swój lokal ma ”Kebab Instanbul”, na który zwracam uwagę ze względu na identyczny logotyp jak ten w SBX – ten sam krój czcionki i ten sam zielony kolor – sprytnie to sobie wymyślili ;) Zbliża się wieczór, czas wracać na nocleg, pora odespać cala noc w autokarze. Dobranoc Genewo...
Wyspany i pełen sił wstaję w ten piątkowy poranek – za oknem niebo wciąż mocno zachmurzone, widać, ze w nocy padało. Po porannej toalecie wymeldowuję się z hostelu, zostawiam klucz w specjalnej skrytce na recepcji (o tej porze jest jeszcze nieczynna) i udaję się na dworzec – akurat kiedy docieram do skrzyżowania na przystanku zatrzymuje się tramwaj, więc by zbytnio nie zmoknąć wsiadam do niego i po chwili jestem pod dworcem Cornavin. Nie muszę chyba pisać, ze pierwsze kroki to tradycyjne „francuskie” śniadanie – w końcu jesteśmy prawie pod granica z Francja – w różowej „pret-a-manger” dostaję menu za 5 CHF – jest espresso, croissant i świeżo wyciskany sok z pomarańczy z miąższem – pięknie pachnie i rewelacyjnie smakuje. Jest poranek, ludzie spieszą do pracy, przeciskam się przez przechodniów z moja walizką i chwilę oczekuję na wjazd pociągu na lotnisko. Niebawem znów jestem w porcie lotniczym i udaje się do odprawy celem nabycia karty pokładowej. Oczywiście wcześniej odprawiłem się online, a karty pokładowe wydrukowałem dzień wcześniej w automacie, ale jakość tych czarnobiałych kart pozostawia wiele do życzenia. W hali odlotów jest prawie pusto, widać, że to nie są godziny szczytu. Pani wydaje mi karty, oczywiście uprzednio musiałem wymyślić „bajkę” dla obsługi lotniska, bo panowie pilnujący kolejki chcieli odesłać mnie do odprawy w automacie, ale im się to nie udano, „il ne marche pas bien”. Mam jeszcze sporo czasu do dolotu mojego samolotu do Belgradu, wiec przeglądam kolejne strony prasy i łączę się z internetem przez darmowe wi-fi. Mój gate jest na końcu, czeka mnie dość długa jazda schodami ruchomymi w dół, a potem jeszcze spacerek po taśmociągu. …
                                                            

W tej części terminalu odprawiane są loty poza strefę Schengen, jest odlot easyJet do Londynu a potem z bramki obok mój lot Swiss do Belgradu. Dlaczego właśnie Belgrad? Po pierwsze - nigdy wcześniej nie miałem okazji być na Bałkanach, po drugie – często kierunki moich wypadów dyktuje promocja – skoro cena była bardzo atrakcyjna, to czemu nie skorzystać?

Boarding zaczyna się nieco po czasie, z tego, co zaobserwowałem, to jest wielu pasażerów tranzytowych wracających do Serbii z USA. Ponownie zajmuję miejsce przy oknie po prawej stronie, ale musiałem sporo odczekać zanim wszedłem na pokład, ponieważ najpierw zapraszani są pasażerowie mający miejsca w tylnej części samolotu, a ja preferuję przód kabiny. Przy silniejszych turbulencjach tak bardzo nie widać/czuć, ze trzęsie. Na szczęście podczas całego lotu turbulencji nie było. Bardzo podoba mi się to, ze w małych Airbusach 320 Swiss na zamontowanych monitorach można śledzić trasę lotu i jego parametry. Serwis bardzo podobny do tego na locie z Pragi, mały sandwich, ciepły/zimny napój i na deser czekoladka. Kiedy zbliżamy się do lądowania w Belgradzie dokoła pasa startowego widać tylko trawy i pola – czuje się, jakbym lądował w polu kapusty (niczym kiedyś na Kabatach). Deboarding przez rękaw przebiega nadzwyczaj sprawnie, szybka kontrola paszportowa , przy okazji stempelek do kolekcji i juz jestem na terenie Serbii. Na dzień dobry w toalecie spotykam jakiegoś zarośniętego dziada z reklamówką z … Biedry – niezbędny atrybut Polaka-cebulaka na obczyźnie.

Sam port lotniczy niczego sobie, prężnie działają kafejki, jest gdzie poczekać na odlot. Widzę, że do odlotu szykuje się maszyna Etihad do Abu Dhabi. Linia ta odkąd jest w sojuszu z Air Serbia regularnie pojawia się na belgradzkim lotnisku. Bankomatów w terminalu jest kilka, ja korzystam z jednego umieszczonego tuż obok taśm, na których pojawiają się bagaże, kurs po sprawdzeniu wyciągu z karty jest bardzo przyzwoity. Uważajcie na zapytania bankomatu, które dla zagranicznych kart proponują ustalony kurs wymiany – zazwyczaj jest on mocno zawyżony i najzwyczajniej w świecie się nie opłaca. Na lotnisku działa też informacja turystyczna, gdzie dostaję darmowy plan miasta i ruszam na przystanek autobusowy. Mam szczęście, bo autobus przybywa punktualnie po ok. 10 minutach i rusza w drogę. Bilet można nabyć jedynie u kierowcy pojazdu. Po opuszczeniu lotniska (Nicola Tesla Airport) autobus przemierza polne drogi i przedmieścia – jest bardzo “swojsko”, po poboczu biegają zwierzęta gospodarcze, przed sklepikami monopolowymi tutejsi panowie raczą się trunkami, świat żywcem wyjęty z serialu “Ranczo” – podroż do centrum trwa ok. 50 minut i mocno się dłuży, dopiero po upływie pół godziny jazdy widać, że docieramy do miejskiej aglomeracji, na horyzoncie pojawiają się wysokie betonowe bloki i nowoczesne konstrukcje.
Przejeżdżamy przez imponujący most na Dunaju i kilka metrów dalej autobus zatrzymuje się na pętli Zleny Venac – to jeden z ważniejszych placów w mieście i ruchliwe centrum przesiadkowe. Tuz obok zlokalizowany jest McDonald’s – o tak, po skromnym śniadanku tego mi trzeba. Pogoda jest śliczna, słońce praży, na niebie tylko pojedyncze chmurki, z miłą chęcią zasiadam na zadaszonym tarasie restauracji i z góry obserwuję miasto. Czuję pulsującą energię, lubię, kiedy wokół jest głośno i dużo się dzieje. Biorę w dłoń mapę i ruszam do hostelu. Widać, że miasto w pewnych miejscach jest mocno zaniedbane, czy tez zniszczone po toczących się tutaj przecież jeszcze nie tak dawno działaniach wojennych. Ogromne wrażenie robi na mnie budynek w centrum miasta, który praktycznie cały zniszczony stoi nienaruszony przy jednej z głównych arterii i jest milczącym świadkiem historii. Zanim jednak dotrę do hotelu wybieram się do dworca kolejowego, by zakupić bilet na przejazd pociągiem EC Avala do Budapesztu. W promocji nie znalazłem akurat atrakcyjnych cenowo połączeń z Belgradu do Polski, wiec zdecydowałem się wrócić pociągami – najpierw dzienne połączenie z Belgradu do Budapesztu a później nocny pociąg Chopin do Warszawy. Bilet kupowany odpowiednio wcześniej w przedsprzedaży można nabyć za 29 euro, natomiast na trasie BEG-BUD obowiązuje stała oferta specjalna – bilet w jedną stronę to koszt równowartości 15 euro. Dworzec jest monumentalny, z zewnątrz pięknie się prezentuje, jego fasada przypomina dwór czy ambasadę. Niestety, w środku niemalże hula wiatr, większość okienek jest zabita na 4 spusty, ale kasa międzynarodowa jest otwarta a kasjerka bezproblemowo porozumiewa się po angielsku i wydaje mi upragniony bilet. Obawiałem się, że zakup biletu na dzień przed odjazdem pociągu nie będzie możliwy ze względu na brak miejscówek, ale jak się okazało w pociągu nie istnieje rezerwacja miejsc. W dobrym humorze opuszczam opustoszały dworzec i kieruję się do Dream Hostelu, który okazuje się być przerobionym mieszkaniem w bloku – nic specjalnego, a ponadto w moim pokoju czuję zapach papierosów – pewnie ktoś z poprzednich gości sobie popalał Na booking.com widnieje informacja, ze honorowane są tutaj płatności kartą, ale recepcjonistka nie jest w stanie obsłużyć terminala i musi dzwonić po pomoc do właściciela tego przybytku – o losie! Na szczęście udaje mi się zapłacić i po “ogarnięciu się” ruszam w miasto. 
Pierwsze kroki kieruję ku belgradzkiej starówce i twierdzy Kalemegdan. Nie ulega wątpliwości, że deptak reprezentacyjny im. Kniazia Milosza mają piękny – wszystkie budynki są nowe lub doskonale odrestaurowane, tłum wyleguje się w eleganckich lokalach i robi zakupy w sklepach zachodnich marek – wcale nie widać, że jestem w kraju z byłego bloku socjalistycznego. Po przejściu przez bulwar docieram do parku i na wspomniane wzgórze Kalemegdan, gdzie niemalże z lotu ptaka można podziwiać panoramę Belgradu. Dopiero teraz widać, jak to miasto jest rozciągnięte. W dole mieszają się dwie potężne rzeki: Dunaj i Sawa, na dłuższą chwilę przystaję, by napawać się tym pięknym widokiem, bo raczej szybko tutaj nie powrócę. Jest piątkowe popołudnie, więc w okolicy można natknąć się na duże ilości spacerowiczów. W drodze powrotnej do hostelu zatrzymuję się jeszcze na moment na zakupach, w końcu trzeba spróbować lokalnych smakołyków, tutaj spotykam herbatę Nestea o smaku owoców leśnych. Bardzo lubię takie wizyty w zagranicznych supermarketach, kiedy mogę znaleźć produkty, które nie są dostępne w Polsce. Jeszcze tylko kolacja w McDonald’s i pora kłaść się spać, by wstać z samego rana, bo pociąg do Budapesztu odjeżdża o 06:45.

Rano po dotarciu na dworzec (mam tylko 10 minut pieszo) pociąg jest juz podstawiony – stacją końcową pociągu EC Avala jest czeska Praga, także jak widać relacja jest długa, natomiast zdecydowana większość pasażerów wysiada w Budapeszcie. Skład zestawiony jest z wagonów bezprzedziałowych, podróżnych jest mało, można swobodnie się rozsiąść i odpocząć. Pociap jedzie własnym tempem dość powoli, po drodze zatrzymuje się na kilku stacjach i dociera do granicy, gdzie następuje kontrola paszportowa a następnie celna. Widać, ze pogranicznicy ewidentnie czegoś szukają, rozkręcają sufit w pociągu, przeszukują bagaże podróżnych, mnie także pytają o alkohol (slivovica). W sumie formalności na granicy serbsko-węgierskiej trwają ponad 1,5 h, ale pociąg punktualnie wjeżdża do Budapesztu. Pora ponownie zawitać do kraju bratanków.

Tak się dobrze składa, ze akurat w marcu otworzono czwartą “zieloną” linię metra, która przebiega przy dworcu Keleti i mam okazję się nie przejechać. W chwili kiedy w automacie kupuję bilet słyszę niewybredne komentarze po polsku – odwracam się i widzę grupę dresów-byków z Polski. No tak, wiadomo…
W nowym  metrze jest bardzo nowocześnie, a linię obsługują wagony wyprodukowane częściowo przez Alstom w Chorzowie. Przybyłem do Budapesztu ok. godz. 15, a pociąg do Warszawy odjeżdża dopiero o 20, zatem miałem okazję trochę pobuszować po mieście – obowiązkowa wizyta w supermarkecie Spar oraz spacer nad brzeg Dunaju i podziwianie odświeżonego Parlamentu zaliczone. Niestety nie było okazji do degustacji langosza, ale wizyta w McDonald’s obfitowała w smaczny kąsek w postaci ciastka o nadzieniu jagodowym. Pociąg EC Metropol (w Polsce o nazwie Chopin) jest podstawiany ok. pół godziny przed odjazdem. Przede mną długa, ale komfortowa podroż, ponieważ w przedziale miejsce na przeciwko nie są zajęte, więc mogę rozciągnąć się podczas 12-godzinnej eskapady. Dobranoc…