W sobotni poranek linia S9 docieram na lotnisko
Berlin Schönefeld – to juz ostatnie dni, kiedy funkcjonuje ono pod ta nazwa,
niebawem otwiera sie bowiem wyczekiwany od lat port lotniczy Berlin Brandenburg
International (BER). Przed wylotem podczas skanowania kart pokładowych obsluga
prosi o okazanie kodu QR wymaganego dla osób podróżujących do Hiszpanii.
Całkiem sporo osób nie wie o konieczności owej rejestracji, byli to głównie
wracający z Niemiec Hiszpanie, wszak był to ostatni lot na tej trasie. Rejs
trwa 3 h 10 min i nie wyroznia sie niczym szczegolnym, jest jednak zdecydowanie
ciszej niz zwykle, bowiem zaloga nie prowadzi sprzedazy w natarczywy sposob jak
to mialo miejsce do tej pory. Mam do dyspozycji caly rzad, wiec moge sie bardziej
wyciagnac. Po przylocie na lotnisko w Sevilli w korytarzu formowane są dwie
kolejki – jedna dla osób, które wypełnią formularz w wersji papierowej na
miejscu, druga dla osób z kodem QR. Przed 14:00 lotnisko wyglądało na mocno
wyludnione i poza pracownikami niemal nikogo tam nie było, szybkie zeskanowanie
kodu, przejście obok kamery termowizyjnej i „¡Bienvenido a España!”. Czas
zmienic garderobe na letnia, w Andaluzji sa 24 stopnie, jest slonecznie i zdaje
sie, ze wciaz trwa tam lato. W kasie biletowej w hali przylotow kupuje bilet
dzienny lotniskowy za 6 euro, co interesujace, Sewilla wydaje sie nieswiadomie
promowac turystyke jednodniowa – bilet tam i z powrotem wazny tego samego dnia
kosztuje 6 euro, w przypadku powrotu w innym dniu nalezy liczyc sie z wydatkiem
8 euro. Niesamowite :D Przystanek linii lotniskowej EA znajduje sie po lewej
stronie od wyjscia, jest bardzo dobrze oznaczony, autobus przyjezdza zgodnie z
rozkladem jazdy i po ok. 35 minutach docieram do przystanku koncowego Plaza de
Armas, skad do starego miasta jest juz rzut beretem. Juz w drodze do centrum
widac, ze Sevilla jest nieslychanie piekna, ma bardzo bogata architekture, kolorowe
wzornictwo, egzotyczna bujna roslinnosc, feeria barw az uderza po oczach. Ale
zanim napawam sie widokiem zabytkow, to pierwsze kroki kieruje do supermarketu
Mercadona, gdzie zaopatruje sie w kilka hiszpanskich przysmakow, bedzie wiec
flan, turron czy chorizo.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Spain. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Spain. Pokaż wszystkie posty
Cyrulik sewilski / 24.10.2020
Weekendowa jednodniowke w hiszpanskiej Sevilli
mialem w planach juz od dawien dawna, swego czasu bowiem Ryanair umozliwial
wylot z Krakowa do Andaluzji w sobote rano i powrot do Warszawy Modlin tego
samego dnia wieczorem, co dla mnie jako kolekcjonera dni wolnych bylo bardzo
korzystne. Niestety, pozniej rozklad lotow ulegl zmianie i samoloty do Krakowa
i Warszawy lataly niemalze o tej samej porze, potem zas pojawil sie wirus i
zwiazane z nim ograniczenia w podrozowaniu, zwlaszcza do Hiszpanii. W koncu
udalo mi sie „stworzyc” sobotni wyjazd na trasie Berlin Schönefeld-Sevilla-Warszawa
Modlin. Do Berlina przybylem w piatkowy poranek, mialem mnostwo czasu dla
siebie i dobrze go wykorzystalem, m.in. biorac udzial w zwiedzaniu z
przewodnikiem dawnego lotniska Tempelhof (THF).
Poniewaz mam na szybki spacer po miescie raptem
niecale 3 godziny, ograniczam sie niemal do schematu znanego z window shopping
i szybkim krokiem zaliczam tylko najwieksze zabytki miasta, wszystkie
oczywiscie z zewnatrz. O dziwo wielkiego wrazenie nie robi na mnie slynna Katedra
Najświętszej Marii Panny, ale niestandardowo konstrukcja Metropol Parasol. Zwróciłem
takze uwagę na hiszpańskie flagi z czarną żałobną wstążeczką zwisające z wielu
balkonów – podejrzewam, że to w związku z pandemią. Turystów specjalnie nie
widać, a jeśli już, to słychać głównie język francuski. Po spacerze czas nadrobic kalorie, w koncu wybila
godzina 17:00, zakonczyla sie siesta, otworzyla sie gastronomia i moge zamowic
churros z czekolada. Mala rzecz, a cieszy! Najedzony moge wrocic na lotnisko i udac
sie w trwajacy 3 h 40 min rejs do Modlina. Tym razem pasazerow jest juz wiecej,
wielu Polakow wraca do kraju po wypoczynku na poludniu Polwyspu iberyjskiego,
to w koncu ostatnia mozliwosc bezosredniego rejsu na tej trasie. Niestety, polska
zaloga bardzo stara sie uprzykrzac lot swoimi ogloszeniami na temat swojego
zacnego serwisku pokladowego. Na szczescie wlaczenie muzyki w telefonie
skutecznie wycisza mnie od natloku serwowanych informacji w trzech jezykach na
temat niezaprzeczalnych walorow smakowych spaghetti bolognese i kilka minut po
polnocy laduje na lotnisku Modlin WMI. Do zobaczenia w przestworzach, kiedys,
gdzies!
Bimbanie w Bilbao / 30.11.2019 - 01.12.2019
W sobotni Andrzejkowy poranek pojawiam
sie na Lotnisku Chopina, przede mna przedostatni wypad weekendowy w tym roku.
Jest on o tyle istotny, ze po przeleceniu 3 segmentow uzyskam przedluzenie
statusu Frequent Traveller na kolejne 2 lata, zatem do lutego 2023 roku. Jest
to bardzo istotna kwestia wobec sporych zmian w programie Miles & More,
ktore Lufthansa zaplanowala na styczen 2021 roku. Przy stanowisku odprawy
dowiaduje sie, ze moj lot ma male oblozenie i tak tez jest, miejsce 4D obok
mnie na pokladzie Embraera 195 pozostaje wolne. Tym razem catering z racji
sporu z firma cateringowa LSG wypada bardzo skromnie, zamiast croissanta czy
kanapki oferowany jest jedynie batonik Duplo firmy Ferrero oraz napoje, na
szczescie obfite sniadanie udalo mi sie zjesc w LOT-owskim saloniku. Rejs trwa
ok. 1 h 20 minut, ladujemy w Monachium duzo przed czasem, do Terminala 2 monachijskiego
lotniska docieramy autobusem, zaszywam sie w fotelu w Business Lounge’u i przy
drugim sniadaniu robie przeglad prasy miedzynarodowej. Kolejny rejs Lufthansy zabiera mnie do
miejsca docelowego podrozy jakim tym razem jest hiszpanskie Bilbao. Stolica
kraju Baskow jest dosc malo znana w Polsce, a mnie od zawsze gdzies ta nazwa
intrygowala, wiec postanowilem sprawdzic, co sie za tym kryje.
Po 2 h lotu Airbusem A320 ladujemy w
deszczowym Bilbao, na szczescie bezposrednio spod drzwi lotniska do centrum
kursuje autobus (cena biletu 3 EUR), wysiadam przy stacji metra (tak, Bilbao ma
az 3 linie podziemnej kolejki), kupuje bilet w automacie i kwadrans ppzniej
jestem juz w Barakaldo na przedmiesciach miasta, gdzie znajduje sie moj hotel
Ibis. Niestety, akurat inny hotel tej sieci mieszczacy sie w centrum nie mial
wolnych miejsc w wybranym przeze mnie terminie. Nie wyszlo mi to jednak na zle,
gdyz obok hotelu znajdowalo sie bardzo duze skupisko sklepow
wielkopowierzchniowych, McDonald’s oraz moja silownia McFit, gdzie udalem sie w
niedzielny poranek po sniadaniu pocwiczyc.
Wieczorem kiedy deszcz przestaje padac
udaje sie do centrum, jest sobota, dzikie tlumy przechadzaja sie po reprezentacyjnej
alei Gran Via, przedswiateczny czas, niebawem Mikolajki, trzeba zatem kupic
prezenty. Miasto jest pieknie udekorowane niebieskimi swiatelkami i choinkami,
a w parku mozna pojezdzic na lyzwach na lodowisku lub zjesc churros w
czekoladzie. Jest stosunkowo cieplo, powyzej 12 stopni, spaceruje po
srodmiesciu, podziwiam piekna zabudowe oraz waskie ulice na starym miescie. Poniewaz
aura dopisuje, do hotelu postanawiam wrocic pieszo, trasa przez dosc dlugi odcinek
biegnie wzdluz nabrzeza rzeki, z gory mozna podziwiac lezace w dole miasto i
jego swiatla.
Niedziela to ciag dalszy spacerow po miescie,
w niemal pelnym sloncu prezentuje sie ono rownie dobrze jak wieczorem, miasto
jest naprawde bardzo zadbane i cieszy oko, az dziw, ze Bilbao jest tak malo
znane i nie przyciaga rzeszy turystow. Wielu osobom kojarzy sie zwykle z terrorystyczna
organizacja ETA, o ktorej raz po raz mozna bylo uslyszec w latach 90. Tymczasem
obecnie to bardzo przyjazne dla odwiedzajaczych miasto, majace wiele do
zaoferowania (m.in. muzeum Guggenheima). Adios!
Subskrybuj:
Posty (Atom)



