Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WRO. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WRO. Pokaż wszystkie posty

Bimbanie w Bilbao / 30.11.2019 - 01.12.2019

W sobotni Andrzejkowy poranek pojawiam sie na Lotnisku Chopina, przede mna przedostatni wypad weekendowy w tym roku. Jest on o tyle istotny, ze po przeleceniu 3 segmentow uzyskam przedluzenie statusu Frequent Traveller na kolejne 2 lata, zatem do lutego 2023 roku. Jest to bardzo istotna kwestia wobec sporych zmian w programie Miles & More, ktore Lufthansa zaplanowala na styczen 2021 roku. Przy stanowisku odprawy dowiaduje sie, ze moj lot ma male oblozenie i tak tez jest, miejsce 4D obok mnie na pokladzie Embraera 195 pozostaje wolne. Tym razem catering z racji sporu z firma cateringowa LSG wypada bardzo skromnie, zamiast croissanta czy kanapki oferowany jest jedynie batonik Duplo firmy Ferrero oraz napoje, na szczescie obfite sniadanie udalo mi sie zjesc w LOT-owskim saloniku. Rejs trwa ok. 1 h 20 minut, ladujemy w Monachium duzo przed czasem, do Terminala 2 monachijskiego lotniska docieramy autobusem, zaszywam sie w fotelu w Business Lounge’u i przy drugim sniadaniu robie przeglad prasy miedzynarodowej. Kolejny rejs Lufthansy zabiera mnie do miejsca docelowego podrozy jakim tym razem jest hiszpanskie Bilbao. Stolica kraju Baskow jest dosc malo znana w Polsce, a mnie od zawsze gdzies ta nazwa intrygowala, wiec postanowilem sprawdzic, co sie za tym kryje.
Po 2 h lotu Airbusem A320 ladujemy w deszczowym Bilbao, na szczescie bezposrednio spod drzwi lotniska do centrum kursuje autobus (cena biletu 3 EUR), wysiadam przy stacji metra (tak, Bilbao ma az 3 linie podziemnej kolejki), kupuje bilet w automacie i kwadrans ppzniej jestem juz w Barakaldo na przedmiesciach miasta, gdzie znajduje sie moj hotel Ibis. Niestety, akurat inny hotel tej sieci mieszczacy sie w centrum nie mial wolnych miejsc w wybranym przeze mnie terminie. Nie wyszlo mi to jednak na zle, gdyz obok hotelu znajdowalo sie bardzo duze skupisko sklepow wielkopowierzchniowych, McDonald’s oraz moja silownia McFit, gdzie udalem sie w niedzielny poranek po sniadaniu pocwiczyc.
Wieczorem kiedy deszcz przestaje padac udaje sie do centrum, jest sobota, dzikie tlumy przechadzaja sie po reprezentacyjnej alei Gran Via, przedswiateczny czas, niebawem Mikolajki, trzeba zatem kupic prezenty. Miasto jest pieknie udekorowane niebieskimi swiatelkami i choinkami, a w parku mozna pojezdzic na lyzwach na lodowisku lub zjesc churros w czekoladzie. Jest stosunkowo cieplo, powyzej 12 stopni, spaceruje po srodmiesciu, podziwiam piekna zabudowe oraz waskie ulice na starym miescie. Poniewaz aura dopisuje, do hotelu postanawiam wrocic pieszo, trasa przez dosc dlugi odcinek biegnie wzdluz nabrzeza rzeki, z gory mozna podziwiac lezace w dole miasto i jego swiatla.
Niedziela to ciag dalszy spacerow po miescie, w niemal pelnym sloncu prezentuje sie ono rownie dobrze jak wieczorem, miasto jest naprawde bardzo zadbane i cieszy oko, az dziw, ze Bilbao jest tak malo znane i nie przyciaga rzeszy turystow. Wielu osobom kojarzy sie zwykle z terrorystyczna organizacja ETA, o ktorej raz po raz mozna bylo uslyszec w latach 90. Tymczasem obecnie to bardzo przyjazne dla odwiedzajaczych miasto, majace wiele do zaoferowania (m.in. muzeum Guggenheima). Adios!

Charkow w sam raz na weekend / 21.09.2019 - 22.09.2019


Sobotni poranek to dobry czas na poczatek weekendowego wypadu na Ukraine. Korzystajac z polaczen linii WizzAir udalo mi sie stworzyc weekendowke na trasie Katowice-Charkow-Wroclaw, dni urlopowe sa dla mnie na wage zlota, rejsy weekendowe to moja specjalnosc, szkoda tylko, ze mieszkajac w Warszawie musialem tym razem korzystac z polaczen „zamiejscowych”, ale taka jest czasem cena podrozowania. Charkow wielu osobom pewnie kojarzy sie z ostatnim konfliktem zbrojnym miedzy Rosja u Ukraina, tymczasem na miejscu okazuje sie byc zupelnie bezpiecznie. Mnie zas Charkow zapadla w pamiec z racji slynnej juz kontuzji goleni prawej prezydenta Aleksandra Kwasniewskiego. Pamietacie? :-P
Rejs linii WizzAir na trasie KTW-HRK jest dla mnie nieco wyjatkowy, to bowiem moj 500. lot w zyciu, swietuje moj maly jubileusz w powietrzu i postanowiam go uczcic kawa na pokladzie „rozowej landrynki”. :D Lot przebiega zgodnie z planem, miejsce 26E niestety nie jest zbytnio komfortowe, ale ok. 1 h 40 minut lotu jest do przezycia. Na deser czeka nas jeszcze odejscie na drugi krag, to juz trzecie moje przerwane podejscie do ladowania w ostatnim czasie, emocje zatem gwarantowane. Po wyjsciu z rozowego Airbusa pieszo docieramy do budynku terminala, tam nastepuje szybka kontrola dokumentow i juz znajduje sie w hali przylotow, gdzie czeka calem spora grupka osob oczekujacych na swoich bliskich, na pokladzie byli niemal wylacznie obywatele Ukrainy, nic wiec dziwnego, ze pojawia sie taki tlumek. Po wyjsciu kieruje sie do kawiarni, przy americano i rogaliku z malinami relaksuje sie po rejsie a pozniej juz docieram napobliski  przystanek trolejbusa numer 5, skad za jedyne 6 hrywien docieram do centrum miasta (petla przy ul. Uniwersyteckiej). Pierwsze wrazenia z podrozy trolejbusem to szerokie arterie z postsowieckimi blokami, sporo blaszanych hal, budek i przybudowek masci wszelakiej, na ulicy pelno rozklekotanych pojazdow (zdezelowane tramwaje typu Tatra), ale tez i nowoczesniejszych aut, przypomina mi to nieco Polske lat 90., mozna cofnac sie w czasie lecac z Polski stosunkowo niedaleko. Jak dobrze, ze juz nie trzeba ogladac takiej rzeczywistosci. Trzeba jednak przyznac, ze w Charkowie preznie dzialaja 3 linie metra, Warszawie do takiej siatki polaczen jeszcze daleko.
Pobyt na Ukrainie to dla mnie przede wszystkim okazja do skosztowania specjalow lokalnej kuchni w Puzatej Chacie (barszcz ukrainski, kotlet kijowski, pierozki) czy kawiarnianej sieciowce Lviv Croissants serwujaca kawe oraz rewelacyjne rogaliki z bardzo urozmaiconym nadzieniem. Kawiarnie na Ukrainie znajdziemy niemal na kazdym kroku, od malych stoisk w podziemiach metra do nowoczesnych lokali rozsianych po miescie (np. Aroma Kava, Sweeter, Kulynychi). Z zewnatrz odwiedzam liczne cerkwie, ich zlote kopuly i kolorowe fasady maja w sobie cos magicznego, przyciagaja z daleka swoim blaskiem. Uwage zwracaja liczne i czyste parki, warto tez sprawdzic, jak dzisiaj prezentuje sie gmach Dzierżpromu, ktory stanowi doskonaly przyklad architektury sowieckiej wczesnego ZSRR. Samo miasto nie ma w sobie moze zbyt wiele uroku, jednak dla mnie kazda odskocznia do innego miejsca to bardzo dobra forma rozrywki. Warto skorzystac, jesli mamy taka mozliwosc.
Rejs powrotny w niedzielny wieczor do Wroclawia rowniez jest bardzo mocno wypelniony, gro podroznych stanowi kwiat ukrainskiej emigracji, tym razem na szczescie mam miejsce 9C, wiec moge chociaz lekko rozprostowac nogi. Kapitan Adam Dziki gladko prowadzi wieczorny rejs do Wroclawia, niemal przez caly lot widac pod nami swiatla mijanych miejscowosci, niebo jest bezchmurne i nie wystepuja turbulencje a we Wroclawiu ladujemy sporo przed czasem, dzieki czemu bez problemu docieram na czas na dworzec na nocny pociag IC Karkonosze. Do zobaczenia na pokladzie i na Ukrainie juz niebawem!

Sardynki z Sardynii, czyli Olbia / 10.05.2019 - 13.05.2019


Weekendowy wypad do Italii zawsze spoko, a jesli do tego jest na pokladzie mojej ulubionej Lufthansy, to tym bardziej cieszy. Zeby jednak nie bylo zbyt rozowo, najlepsza taryfe na kierunku srodziemnomorskie niemiecki gigant lotniczy ma z Wroclawia, pozostaje mi zatem dostac sie jeszcze z Warszawy do stolicy Dolnego Slaska. Tutaj z pomoca przychodzi mi nasz narodowy przewoznik, ktory doskonale wpasowuje sie w moje potrzeby godzinowe. W piatek poznym wieczorem melduje sie na opustoszalym Lotnisku Chopina, na kontroli bezpieczenstwa dla klasy biznes hula wiatr, w saloniku Polonez rowniez puchy, ale oferta menu „po godzinach” takze pozostawia wiele do zyczenia, poza tym lounge robi wrazenie nieposprzatenego i niemal brudnego.
Rejs do Wroclawia bedzie obslugiwany samolotem typu Embraer, ale do niego zostaniemy przewiezieni autobusem. Przed boardingiem okazuje sie, ze bedzie overbooking i obsluga lotniska szuka chetnych, ktorzy za rekompensata zgodza sie na nocleg w Warszawie i rejs w dniu kolejnym. Na mnie Lufthansa nie poczeka, wiec tym razem 250 euro przeszlo mi kolo nosa, moze innym razem bede mial okazje skorzystac z takiego przywileju. W piatkowy wieczor niebo sie wypogodzilo, nocny rejs do Wroclawia pilotowany przez kapitana Slawomira Sękalskiego trwal jedyne 35 minut. Co istotne w swietle ostatniej zmiany – na pokladzie wciaz serwowane bylo Prince Polo a nie wafelek Grzesiek! Mam sentyment do tego miasta, w koncu mieszkalem w nim caly 2013 rok pracujac w biurze Qatar Airways. Tym razem zostaje jednak na lotnisku, gdyz wylot do Monachium mam  z samego rana. Rano szybko odebralem przy stanowisku odprawy karty pokladowe na dwa odcinki WRO-MUC-OLB, boarding na poklad maszyny CRJ900 w barwiach slowenskiej linii Adria Airways, ktora to operuje lot na tej trasie w imieniu Lufthansy. Maszyna jest mala, wiec odpowiednio wczesniej pasazerowie dostali zawieszki „Delivery at aircraft” na wiekszy bagaz podreczny, ktory nie miesci sie w schowkach bagazowych w kabinie.  Zaloga takze jest z Adrii ze Slowenii, jest odpowiednio przeszkolona w jezyku niemieckim i widac, ze stara sie spelniac standardy niemieckiego przewoznika. Lot do Monachium startuje punktualnie, na Slasku jest tego dnia piekna pogoda, ale im blizej Bawarii, tym bardziej niebo jest zachmurzone, podczas ladowania pada i taka pogoda w MUC utrzymuje sie przez caly weekend.

Podczas rejsu w ramach poczestunku serwowane jest slodkie ciastko z nadzieniem wisniowym oraz napoje, jak to na pokladzie Lufthansy bywa. Dlugi transfer umilam sobie spedzajac czas w saloniku, gdzie zalapuje sie zarowno na serwis sniadaniowy jak i obiadowy, na kanapke podczas okolo godzinnego rejsu MUC-OLB nie mam juz ochoty. Start naszego Airbusa A319 na Sardynie jest opozniony ponad pol godziny z powodu poznego przylotu samolotu do Monachium, ale na wyspie ladujemy o czasie. Load factor jest bardzo niski, mam dla siebie caly rzad 3 miejsc, wiec podczas lotu poza wygladaniem za okno moge sie wygodniej rozlozyc i poczytac co nieco ciekawostek z magazynu pokladowego LH. Sardynia wita mnie piekna sloneczna pogoda, a temperatura wynosi 24 stopnie Celsjusza. Z lotniska do miasta kursuje autobus, ale w weekend nie ma wielu kursow, wiec do Olbii docieram pieszo, po drodze delektujac sie widokami szmaragdowego wybrzeza. Wieczorny spacer dobrze mi robi, po zameldowaniu sie w hotelu czas na zakupy wloskich specjalnosci w supermarkecie, jak zawsze  koszyk ugina sie od przysmakow. Leniwy dzien zakanczam w gelaterii, porcja smacznych lodow na dobranoc to jest to!

Niedzielny poranek rozpoczynam slodkim sniadaniem w hotelowej restauracji, po posilku ruszam w dlugi ponad 7-kilometrowy spacer na malownicza plaze Pittulongu, po drodze wstepuje jeszcze do McCafé na lyk aromatycznego espresso. Na miejscu jest niemal pusto, mam dla siebie cale polacie piasku, wybieram dogodna miejscowke i spaceruje wzdluz brzegu, blekitny lazur wody pieknie mieni sie w sloncu, ale jest ona jeszcze nieprzyzwoicie zimna, przedpoludnie spedzam zatem na opalaniu i lekturze czasopism ilustrowanych. W droge powrotna ruszam miejskim autobusem (linia 4), jeszcze tylko zabieram bagaz z hotelu i ze sporym zapasem czasowym ruszam na lotnisko, gdzie przy stanowisku grupy Lufthansa akurat trwa odprawa na rejs edelweiss do Zurichu. Kontrola bagazu podrecznego nie jest na szczescie drobiazgowa i wszystkie specjaly kulinarne zostaja zatwierdzone, moge przy espresso macchiato oczekiwac na moj rejs powrotny do Monachium. Tym razem samolot jest znacznie lepiej wypelniony, rejs powrotny leci inna trasa i trwa ponad 20 minit dluzej, po drodze mijamy strefe zmieniajacych sie wiatrow i pojawiaja sie lekkie trubulencje, ponadto niemal caly czas lecimy nad chmurami i znow nie widac ladu pod nami, nie mam wiec ciekawych widokow, skupiam sie na muzyce z telefonu. Po ladowniu ponownie dluzsza chwila na relaks w saloniku Lufthansy, przed 22:00 zaczyna sie moj boarding na rejs do Wroclawia, ponownie operowany przez Adrie i maszyne o nazwie Vesna. Zaloga tym razem inna, pani po niemiecku nie mowi za dobrze, ale sie staram, inna sprawa, ze specjalnie nie ma dla kogo, bo na locie zdecydowanie wieksza czesc pasazerow to mieszkany poludnia Europy. Sam lot trwa ok. 50 minut i jest bardzo spokojny, ok. 23:30 laduje we wroclawskim porcie lotniczym. Arrivederci!

Vivat Tel Aviv / 16.03.2018 - 18.03.2018

W piatek ok. godz. 03:30 na wrocławskim lotnisku z głośników rozbrzmiewa zapowiedź, ze odprawa na rejs pasazerow linii Polskich Linii Lotniczych LOT do Tel Avivu zostala otwarta. Otwieram ciezkie powieki po dosc malo komfortowej nocy na lotnisku i karnie ustawiam sie w kolejce, przede mna jest spora grupa wycieczkowa pielgrzymow w srednim wieku udajacych sie do Ziemi Swietej. Glos zabiera opiekunka stadka z biura podrozy, wszyscy w skupieniu sluchaja uwag doswiadczonej globtroterki, zwlaszcza ze czesc osob bedzie po raz pierwszy podrozowac samolotem. Dla mnie bedzie to juz trzecia wizyta w Izraelu, ciesze sie, ze ponownie moge odwiedzic to miejsce, wygrzac sie na bardzo dobrze zagospodarowanej plazy, zetknac sie z tak odmienna kulture oraz sprobowac przysmalow kuchni bliskowschodniej takich jak hummus czy falafel. Po wejsciu na poklad i zajeciu miejsca 3F okazuje sie, ze przod bedzie zajety przez grupke ortodoksyjnych Zydow przystrojonych w chalaty i kapelusze. Chwile po starcie panowie wstaja w przejsciu miedzy fotelami Boeinga 737-800 i rozpoczynaja na glos swoje rytualne modly, co spotyka sie z prosba zalogi pokladowej o bardziej ciche zachowanie i zwrocenie uwagi na pozostalych pasazerow, ktorzy zwlaszcza biorac pod uwage wczesna pore, chcielibh odpoczac. Modlacy sie panowie zupelnie nie reaguja na coraz bardziej stanowcze slowa zrezygnowanej juz szefowej pokladu pani Magdaleny Wisniewskiej, mam wrazenie, ze jeszcze na zlosc probuja przekrzyczec sie ze stewardessa, ale obywa sie bez interwencji kapitana, juz obawialem sie przymusowego ladowania po drodze, co z pewnoscia wywolaloby skandal dyplomatyczny, zwlaszcza ze ostatnio z Izraelem nasze stosunki nie wygladaja najlepiej. Po ok. 3 h 20 minutach lotu ladujemy na lotnisku Ben Guriona w Tel Avivie, znam juz jego konstrukcje, sprawnie i bez zwracania uwagi sluzb docieram do kontroli paszportowej, gdzie kolejka posuwa sie w slimaczym tempie, ale za to tym razem straz graniczna nie zamecza mnie pytaniami, odbieram walizke z tasmy i jestem juz na zewnatrz. W zwiazku z modernizacja trasy kolejowej pociagi do miasta w piatek nie kursuja, ale za to podstawiane sa darmowe autobusy zastepcze, ktory dowoza pasazerow do stacji Savidor w centrum miasta. Podczas mojego ostatniego pobytu w TLV takze korzystalem z tej stacji, juz bez pomocy mapy docieram do nadmorskiej promenady, po drodze wstepuje do supermarketu po male zakupy oraz zamawiam zestaw z hummusem i dodatkami w lokalnej knajpce. Po dotarciu do wynajmowanego przeze mnie apartamentu, odswiezeniu sie i przebraniu ruszam zwawo na promenade. Widac, ze rozpoczyna sie szabat i swietowanie, zewszad wychodza ludzie, bardzo duza ich liczba jezdzi na rowerach czy wrotkach. Slonce juz powoli zachodzi, przy kubku aromatycznej kawy podziwiam zachodzace slonce i spaceruje po zimnym juz piasku. W sobotni poranek najpierw zaopatruje sie w pyszne lokalne pieczywo (trojkatna bulka z topionym zoltym serem i oliwkami bardzo przypomina gruzinskie chaczapuri) i uderzam na plaze przy hotelu Hilton. Co mnie zdumiewa, to dosc swobodne podejscie Izraelitow do psow, ktore na plazy czuja sie jak u siebie i dokazuja na calego. Popoludnie spedzam na wedrowkach po starej czesci miasta zwanej Yafo, gdzie przy wiezy zegarowej zaopatruje sie w pyszny falafel. Ze wzgorza roztacza sie wspanialy widok na port oraz rozswietlona tysiacem barw promenade. Na wylocie z Izraela w niedziele znow podpadlem pracownikom lotniskowego wywiadu (przez tureckie pieczatki). Zirytowalo mnie wrecz pytanie szefa owej ochrony, ktory spytal, dlaczego znow do nich przylecialem, a nie np. do Wloch. Tym razem po raz kolejny zostala mi przydzielona kategoria 5/6 - to juz klasyka w moim przypadku, zatem moj bagaz zostal odpowiednio szczegolowo skontrolowany. Nizsze kategorie maja Zydzi oraz Polacy w grupach pielgrzymkowych ;) Shalom!

Gwiazda Dawida / 19.06.2017

Czas na dosc niestandardowa podroz a mianowicie na jednodniowke w Tel Avivie na trasie LUZ-TLV-WRO dzieki uprzejmosci PLL LOT, ktory wprowadzil do systemu rezerwacyjnego nowe bezposrednie polaczenia do Izraela z lotnisk regionalnych w bardzo atrakcyjnych cenach. Przez kilka dni mozna bylo kupic bilety na pierwsze polaczenia w oficjalnej cenie 129 zl (w dwie strony), u licznych posrednikow cena byla jeszcze nizsza, w pewnym momence mozna bylo ustrzelic bilety za 25-45 PLN! Wprawdzie Tel Aviv mialem juz zabukowane na marzec 2018, ale stwierdzilem, ze jednodniowka w tym pieknym miescie dobrze mi zrobi.
Przy okazji tej podrozy w poniedzialkowy poranek po raz pierwszy odwiedzilem lotnisko w Lublinie. Z racji inauguracyjnego rejsu PLL LOT do Tel Avivu zorganizowano poczestunek z lokalnymi bliskowschodnimi przekaskami (humms, halva, baklava) i zimnymi oraz goracymi napojami, w stanowiskach odprawy bardzo sympatyczna obsluga. Zwracam jedynie uwage kwestie bagazu rejestrowanego nadawanego przy jednodniowych wypadach do Tel Avivu: jesli  nadajecie bagaz (ja dla wygody odprawilem swoja kabinowke) system automatycznie nadaje walizke do miejsca docelowego w Polsce (w moim przypadku WRO) via TLV. Wprawdzie walizka czekala na mnie na tasmie w Tel Avivie, ale przy powrocie agentka handlingowa na lotnisku Ben Guriona byla mocno zszokowana, ze bagaz juz zostal nadany do Wroclawia ;)
Sam rejs bardzo spokojny, trwal ok. 3,5 h, pogoda na trasie bardzo dobra, po raz pierwszy mialem okazje zobaczyc np. Cypr za dnia. W Tel Avivie bylem 5 lat temu, ale wtedy korzystalem z nocnych lotow PLL LOT z Warszawy, ktore przewoznik nadal ma w swojej ofercie. Zaskoczylo mnie, ze na pokladzie oprocz wody i Prince Polo byla takze darmowa kawa i herbata a zaloga rozdawala poduszki i kocyki.
Po wyladowaniu kolejka do kontroli paszportowej byla dosc pokazna, otwarte byly tylko 2 lub 3 stanowiska dla posiadaczy obcych paszportow, ale obsluga lotniska szybko zareagowala na zaistniala sytuacje i po chwili bylo dostepnych juz wiecej stanowisk dla „foreign passports”. Tym razem mialem przyjemnosc leciec na wypad ze znajomym, ktory to jako pierwszy podszedl do pana w okienku (tuz przed nami byla zmiana warty i mloda kobiete zastapil wspomniany pan w srednim wieku). Ten oczywiscie bardzo sie zdziwil, ze przylecielismy tylko na jeden dzien, cos skonsultowal z kolezanka obok (ktora tez miala przy sobie panow z jednodniowki), poprosil o okazanie rezerwacji na rejs powrotny i juz po chwili nadeszla moja kolej. Mnie spytal tylko, czy jestesmy razem i czym sie zajmuje i od razu wydrukowal niebieska karteczke „entry permit”. Walizka juz czekala na tasmociagu, calosc zajela ok. 30 minut, nieco ponad kwadrans czekalismy na pociag do miasta (bilet 13.50 NIS kupowany w automacie), do polozonej w centrum stacji Savidor jedzie sie ok. 20 minut. Tam w informacji dostalismy plan miasta, odpowiednio sie przepakowalem i zostawilem kabinowke w automatycznym schowku bagazowym. Po wyjsciu z dworca wyszlismy na przystanek i zlapalismy autobus 61 jadacy w kierunku plazy, cena biletu u kierowcy to 5,80 NIS. Dla mnie to byla druga wizyta w Tel Avivie, ograniczylismy sie zatem tylko do plazy Hilton Beach i promenady, oczywiscie mozna bylo zrobic znacznie wiecej, ale tym razem postawilismy na relaks, poza tym w marcu wracam do Izraela na caly weekend. Pogoda dopisala, widoki takze ;)

Pociagi na lotnisko TLV z dworca Savidor sa odpowiednio oznaczone (jest widoczny symbol samolotu na wyswietlaczu) i odjedzaja co pol godziny (17:01, 17:31 itd.). W droge powrotna dotarlismy na lotnisko Ben Guriona na ok. 3,5 h przed odlotem do Wroclawia, na tablicy widac bylo, ze bedzie mial juz godzine opoznienia (finalnie byly 2 h), przebralismy sie, skorzystalismy z automatow lotniskowych (napoje i przekaski) i rozmawiajac spostrzeglismy, ze juz jest kolejka do stanowisk odprawy PLL LOT (poziom 3) – jakos bokiem weszlismy do niej i czekalismy, az pojawi sie ktos z obslugi. Bylem zdziwiony, ze jeszcze nikt z obslugi lotniska nie przeprowadza slynnego wywiadu i nie rozpytuje o nasz jakze krotki pobyt. Przed nami w kolejce stali w wiekszosci Ukraincy ze sporym bagazem, dopiero kiedy spojrzalem na ich walizki i zobaczylem dodatkowe kody kreskowe zaczelo mi switac, ze oni juz musieli przejsc interview. Odwrocilismy sie i wszystko stalo sie jasne – my weszlismy do kolejki niejako bokiem, a przesluchanie odbywalo sie przed bramkami na wysokosci stanowisk PLL LOT. Kolega poprosil pracownika lotniska o pomoc i udalo sie nam zostac przesluchanym bez kolejki. Oczywiscie pytania „one by one”, najpierw o pytanie co nas laczy („Sorry for personal questions but are you a couple?”), potem o dlugosc pobytu w TLV, tutaj spore zdziwienie, wiec wytlumaczylem, ze byla promocja, potem szybkie kartkowanie paszportu, pytanie o pieczatki z DOH i IST – latwo bylo wytlumaczyc, bo bylem tam na stopoverze po 1 dzien. Jeszcze pytanie o to, kto pakowal walizke i to by bylo na tyle (w porownaniu do wywiadu sprzed 5 lat poszlo bardzo sprawnie) – oczywiscie biala naklejka i cyfra 5 z przodu. W miedzyczasie pojawil sie personel lotniska i odprawa juz sie rozpoczela, udalismy sie do stanowiska Business Class (mozna znow wykorzystac przywilej FTL) a potem dalej do ”szczegolowej” kontroli bezpieczenstwa. Praktycznie nikogo w niej nie bylo, mysle, ze zajelo nam to okolo 10 minut, ja mialem ze soba tylko maly plecak, wiec niewiele tego bylo, ale zainteresowaly ich klucze i monety, oproznilem portfel i skanowali monety raz jeszcze a nastepnie poddawali testowi na obecnosc materialow wybuchowych czy narkotykow. Szlo dosc powoli, bo dodatkowo trwala sesja treningowa, przyuczali nowy narybek. Na pewno nie byli niemili, taka maja prace, nam sie tym razem nie spieszylo, zwlaszcza ze maszyna do WRO byla finalnie spozniona dwie godziny. Potem juz tylko blyskawiczna odprawa paszportowa, dostaje sie kolejna karteczke (tym razem w kolorze rozowym), ktora potem otwiera sie bramke i w koncu mozna dotrzec do fontanny :) Wszystko zalezy jak widac od losu, nie ma reguly na to, ile nam zajmia wszystkie procedury, na pewno warto byc wczesniej. A sam Tel Aviv, polecam goraco!

WrocLove po raz kolejny / 19.06.2016


W niedzielny poranek niemal prosto z rozgrzanego parkietu ruszam nocnym autobusem 206 na wroclawskie lotnisko im. Mikolaja Kopernika i ok. godz. 03:30 melduje sie w przestronnej hali odlotow. Zdumiewa mnie dosc dluga kolejka pasazerow stojaca do jednego ze stanowisk, wszystko sie wyjasnia, kiedy patrze na tablice odlotow – jest to rejs czarterowy linii Enter Air do Palermo, a takie polaczenia w sezonie letnim ciesza sie duza popularnoscia. Start mojego porannego rejsu PLL LOT do Warszawy zaplanowany jest na godzine 05:50, chwile pozniej maja wystartowac dwie maszyny Lufthansy, jedna do Monachium a druga do Frankfurtu, po godzinie 07:00 jeszcze tradycyjny rejs linii WizzAir do Londynu Luton, wiec typ pasazera z biznesowego zmniejsza sie na niskobudzetowego. Lotnisko robi o tej porze dosc przygnebiajace wrazenie, jest pusto, niemal wszystkie okienka sa zamkniete, stanowiska kontroli bezpieczenstwa jeszcze nie sa otwarte. Kawiarnie takze nie dzialaja, do rozpoczenia odprawy mam jeszcze teoretycznie nieco ponad kwadrans, w automacie kupuje gorace moccacino, by nieco postawilo mnie na nogi. Przed stanowiskami odprawy biletowo-bagazowej linii Lufthansa ustawiaja sie juz pasazerowie, do odprawy PLL LOT jest na razie jeden pasazer, wiec podazam za nim. Niebawem pojawia sie koordynator check-in p. Aleksander D. (nazwisko do wiadomosci redakcji) z kolczykiem w lewym uchu. Jestem wyczulony na takie szczegoly, wie zwrocilo to moja uwage. Dostaje moja karte pokladowa z wczesniej wybranym numerem miejsca 3A i oddalam sie do kontroli bezpieczenstwa. Tym razem nie moge skorzystac z uslugi Fast Track, gdyz nie jest jeszcze otwarta, ale kolejka szybko sie przesuwa. Jeszcze tylko test na obecnosc materialow wybuchowych i juz jestem w strefie dla pasazerow, gdzie rozkladam sie na szezlongu, przed soba mam plyte lotniska, na ktorej nocowaly samoloty. Jestem nieco zmeczony po calej przetanczonej nocy, wiec nieco sobie przysypiam w pozycji horyzontalnej. Uwazam, ze tego typu rozwiazania powinny byc wprowadzone na wiekszej ilosci lotnisk. Okolo godz. 05:30 przez bramke przechodza piloci wraz z zenska dwuosobowa zaloga, kilka minut pozniej takze i pasazerowie zostaja zaproszeni na poklad, naliczylem 31 osob, wypelnienie w samolocie to okolo 1/3 miejsc. Do Dasha zostajemy przewiezeni autobusem, mimo ze od terminalu do maszyny jest raptem kilka krokow ;)
Na pokladzie wita nas szefowa pokladu p. Beata Wolska-Cieplicka, chwile pozniej w kabinie rozlega sie sympatyczny glos kapitana p. Mateusza Szyguly, ktory podaje podstawowe informacje na temat lotu. Wygodnie rozlokowuje sie na moim miejscu, zapoznaje sie z instrukcja bezpieczenstwa I wysluchuje wskazowek podawanych przez personel pokladowy. Dosc dlugo kolujemy po pasie startowym, ale w koncu jestesmy u jego progu i rozpoczynamy lagodnie wznoszenie. Pogoda na trasie jest bardzo ladna, z gory obserwuje polska ziemie a kiedy juz napatrzylem sie na nia siegam po magazyn pokladowy Kalejdoskop i nadrabiam zaleglosci w lekturze. W jej trakcie serwowany jest poczestunek, czyli tradycyjnie jest to Prince Polo oraz woda mineralna. Okolo 20 minut przed ladowaniem (caly rejs trwa rowne 40 minut) kapitan wlacza sygnalizacje zapiecia pasow i rozpoczynamy znizanie do ladowania. Po raz kolejny podziwiam Warszawe z lotu ptaka. Jeszcze kilka minut i ladujemy.To byl 255 lot, do zobaczenia w lipcu! 


Wroclove story / 25.10.2015



Po kolejnej nocy spędzonej na parkiecie (merci Wrocław, specjalne pozdrowienia dla Macieja Zienia, jego brazylijskiego męża oraz pięknych znajomych z imprezy!) czas wrócić do Warszawy. Około 3:30 pojawiam się w terminalu na Starachowicach, zionie pustkami, około 4 pojawiają się pierwsi pracownicy i kilku pasażerów i otwarta zostaje oprawa na poranne rejsu PLL LOT do Warszawy oraz Lufthansy do Frankfurtu. Obieram kartę pokładową i przechodzę do kolejki „fast track” do kontroli bezpieczeństwa. Okazuje się, że nie dotarli jeszcze pracownicy ochrony, zostaję zatem zaproszony do klasycznego stanowiska, oczywiście przedtem pracownica pyta mnie jeszcze o kod pocztowy (to samo pytanie pada w tym samym miejscu w Gdańsku). Po przejściu przez Heimanna okazuje się, że muszę jeszcze przejść test na obecność materiałów wybuchowych na dłoniach. Jestem smerany magicznym papierkiem lakmusowym i po chwili już po bólu, ruchomymi schodami wjeżdżam na górę, gdzie niczym basza rozkładam się na szezlongu z widokiem na płytę lotniska i nadrabiam zaległości w spaniu, bo się ich ostatnio nieco narobiło, a skoro do boardingu jeszcze prawie 90 minut, to dobrze wykorzystuję ten czas. Nieco później robię jeszcze rekonesans w strefie wolnocłowej, ale nie mają tutaj nawet interesujących mnie perfum :( Przy wejściu pojawia się obsługa lotniska, chwilę później przez bramkę przechodzi załoga kapitana Pawła Baranowskiego. Około 05:30 rozpoczyna się Boarding, przechodzimy po płycie lotniska i oto jestem na pokładzie Dasha Q400; to mój trzeci dzień z rządu tą samą maszyną na krajówce, jak widać latania naprawdę wciąga. Kto to widział latać na imprezy do innego miasta samolotem rejsowym? :-P
Pasażerów jest niewielu, naliczyłem raptem 27 osób, ale to chyba typowe do połączeń na trasach do Warszawy w weekendowe poranki. Szefowa pokładu p. Maria Ers wita pasażerów linii LOT i życzy przyjemnego rejsu, a jej młodsza koleżanka po fachu demonstruje zasady bezpieczeństwa. Za oknem już  powoli wstaje dzień, tej nocy był bowiem zmieniany czas z letniego na zimowy. Wkrótce kapitan wznosi samolot do góry a ja rzucam ostatnie spojrzenia na stolicę Dolnego Śląska z lotu ptaka; pewnie szybko tu z powrotem nie zagoszczę. Aż się łezka w oku kręci, bo zostawiłem tutaj równy rok mojego życia. ;) I chyba dobrze, że tylko rok. Nad Łodzią kapitan informuje o rozpoczęciu zniżania, wszystko przebiega standardowo aż do samego manewru lądowania. Podwozie jest już wysunięte, zaraz mamy przyziemić na pasie a tu nagle samolot delikatnie się wznosi, chowa podwozie i odlatuje nad centrum. Nigdy dotąd nie leciałem tak blisko ścisłego centrum Warszawy, mogę podziwiać z góry Pałac Kultury i Nauki, apartamentowiec Złota 44 i inne charakterystyczne dla stolicy Polski wieżowce. Kiedy znajdujemy się nad pokrytym nieco w chmurach Mostem Świętokrzyskim kapitan przeprasza za przerwane podejście do lądowania i uspokaja pasażerów. Chwilę później lądujemy już bez przeszkód i kołujemy do pozycji postojowej.  I to by było na tyle…


WrocLove again & again / 13.06.2015 - 14.06.2015

Po raz kolejny odwiedzam Wrocław, miasto to ma w sobie mocną siłę przyciągania. Ale głównym celem mojej wycieczki do stolicy Dolnego Śląska nie jest miasto samo w sobie, a ludzie, z którymi przez przeszło rok dzieliłem dolę i niedolę pracując w tamtejszym biurze Qatar Airways. Po roku pracy zabrałem manatki i wróciłem do Warszawy, ale zostawiłem tam wspaniałych, dzielnych ludzi, z którymi bardzo miło było mi się ponownie spotkać.
Podróż rozpoczynam w sobotnie przedpołudnie na Lotnisku Chopina, jak to dobrze, że mieszkam na Ochocie, skąd dojazd do portu lotniczego jest znakomity, wystarczy niecały kwadrans i już jestem w hali odlotów. Błyskawiczna odprawa przy stanowisku klasy biznes na „wyspie” (dostaję od razu dwie karty pokładowe – na lot do WRO i z powrotem) i znacznie dłuższa niż zwykle kolejka do kontroli bezpieczeństwa, i to mimo uruchomienia nowej części terminalu. Większość pasażerów lecą lotem Germanwings do DUS, największą kolejkę zaobserwowałem zaś przy stanowisku odprawy linii Aeroflot na rejs do Moskwy Szeremietiewo. Teraz już będę wiedział, żeby przybyć odpowiednio wcześniej przed moim wrześniowym rejsem do Tokio. Oczywiście zgodnie z moimi podejrzeniami zdecydowaną większość pasażerów do rosyjskiej stolicy stanowią Azjaci przesiadający się tam na interesujące ich kierunki. Zwłaszcza teraz, kiedy wartość rubla zmalała, warto śledzić ceny przelotów tej linii, można ustrzelić bardzo dobre ceny. W końcu udaje mi się przedostać przez „security check” i jestem już w strefie zastrzeżonej dla pasażerów. Do boardingu mam grubo ponad 1,5 h, zaszywam się w saloniku Polonez, gdzie przy przekąskach nadrabiam zaległości w prasie. Nie ukrywam, że to bardzo miły akcent podróży.
Podczas odprawy online w piątkowe popołudnie okazało się, że PLL LOT zrobił podmiankę maszyn i zamiast turbośmigłowym Dashem Q400 polecimy do Wrocławia Embraerem. O dziwo przy rękawie podstawiona jest maszyna w malowaniu retro, ta sama, którą leciałem we wrześniu do Paryża oraz którą wracałem niedawno z Rygi. Jak się okazuje flota naszego narodowego przewoźnika jest mała i stąd ta powtarzalność.
Na pokładzie wita nas uśmiechnięta stewardesa Katarzyna Pasierbek, kapitanem rejsu jest Paweł Tokarz. Wedle zapowiedzi pilota rejs do Wrocławia potrwa około 40 minut i wszystko się zgadza. Boarding kończy się wyjątkowo szybko, nie ma zbyt wielu pasażerów, jeszcze tylko standardowa komenda „doors in flight and cross-check”, instruktaż bezpieczeństwa i kołujemy do progu pasa, za nami w kolejce do startu m.in. samolot linii Lufthansa oraz Finnair. Pogoda jest piękna, Warszawę widać jak na dłoni, ale za to kapitan nieco szarżuje i kilka razy mocno przechyla samolot. Nie lubię takich gwałtownych manewrów jak na karuzeli. Zaraz po osiągnięciu wysokości przelotowej rozpoczyna się serwis pokładowy, jak to w Locie Prince Polo oraz szklaneczka wody. Bardzo pozytywnie zaskakuje mnie szefowa pokładu, która wszystkie zapowiedzi (dotyczące zapięcia pasów, serwisu czy promocji strony internetowej PLL LOT) mówi z pamięci w polskiej i angielskiej wersji językowej. Zazwyczaj nawet doświadczone załogi czytają tekst ze swoich notatek, ale tym razem zdarzył się bardzo chlubny wyjątek. Tak, tylko taki pasjonat jak ja zwraca uwagę na takie drobiazgi i komunikaty. Czy zdarzyło się Wam kiedyś podczas „safety demo” spojrzeć, ile osób nie zwraca kompletnej uwagi na personel pokładowy? Polecam zwrócić uwagę...
Po około 30 minutach lotu samolot obniża zdecydowanie obniża pułap a na horyzoncie pojawia się metropolia nad Odrą. Z lotu ptaka widzę Sky Tower oraz wijącą się rzekę. Miłe dla oka widoczki, czas na spotkanie ze znajomymi w Rynku i nadrobienie zaległości towarzyskich.
Nie darowałbym sobie pobytu we Wrocławiu, gdybym przy okazji nie wyszedł na imprezę. Wszystko poszło zgodnie z planem, tym razem miałem nawet osobę towarzyszącą, co praktycznie mi się nie zdarza. Ale jak już wspomniałem, pod tym względem mam do kogo wracać. Kilka minut po 3 w nocy zabawa dla mnie dobiega końca i nocnym autobusem spod Renomy (ach, te zakupki w Almie!) docieram na lotnisko w Strachowicach. Odprawa biletowo-bagażowa na poranny rejs LO do Warszawy właśnie się rozpoczyna, przede mną stoi drużyna sportowa w koszulkach polo z napisem Islamic Republic of Iran, wracają do Teheranu przez Warszawę i Dohę. Chichot losu, znów nawiązanie do mojego ekspracodawcy. Wspomnień czar... Ponieważ Irańczykom nieco schodzi przy nadawaniu walizek, rozglądam się po hali odlotów, obok sporo osób odprawie się na rejs czarterowy do Bodrum, nieco osób leci też do Londynu Luton z linią WizzAir i całkiem spora kolejka czeka na poranny rejs Lufthansy do hubu we Frankfurcie nad Menem. Przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa, kolejki nie ma praktycznie żadnej, jak zawsze pani przy wejściu pyta o kod pocztowy, takie samo pytanie ostatnio miałem w Gdańsku, najwidoczniej w ten sposób władze lotniska sprawdzają, z jakiego obszaru spływają do nich pasażerowie.
Jestem już na poziomie odlotów, niektóre miejsca przy oknie są jeszcze wolne, więc rozkładam się wygodnie an fotelu i na moment zamykam oczy, czuję, że fala zmęczenia na mnie napływa. Przy rękawie stoi już zaparkowany samolot PLL LOT, znów jest to model retro, ten sam, którym przyleciałem do Wrocławia. Czyżby oddelegowano tą maszynę do stałej rotacji między WAW a WRO? Z kilkunastominutowym poślizgiem startuje boarding, ale ponieważ odlatuje znikoma ilość pasażerów, to obsługa szybko się uwija i startujemy o czasie, załoga jest dokładnie taka sama jak dzień wcześniej, więc żadnych nowości tutaj nie nakreślę. ;) Szybko wzbijamy się nad chmury na wysokość przelotową, by około 06:30 wylądować na Lotnisku Chopina.

Krajówka do Wrocka ;) / 07.02.2015 - 08.02.2015


W sobotni poranek skoro świt pojawiam się na peronie stacji Warszawa Żwirki i Wigury, skąd składem Kolei Mazowieckich docieram do Modlina. Pociąg kończy bieg na stacji PKP, następnie skomunikowanym autobusem podjeżdżam pod sam terminal á la kurnik (koszt biletu lotniskowego to 17 zł). Jest kwadrans po godzinie 7 rano, za równą godzinę mój samolot linii Ryanair wystartuje do Wrocławia. Czas zatem na bardzo krótki lot krajowy, irlandzki tani przewoźnik kusi niskimi biletami, które na stronie internetowej można kupić już od 19 zł za przelot w jedną stronę, a znając różnego rodzaju triki sztuczki da się tę cenę jeszcze bardziej obniżyć. Ale to nie czas i miejsce na korepetycje z taniego latania…
Na terminalu w Modlinie ostatnio byłem latem, kiedy to leciałem stamtąd do Gdańska, ale niewiele się od tamtej pory zmieniło. Tym razem mimo wczesnej pory funkcjonowały aż 3 stanowiska przy kontroli bezpieczeństwa, zazwyczaj była tylko jedna kolejka, a tym razem mogłem wybrać, w którym ogonku się ustawić. Miałem wątpliwą przyjemność, że po przejściu przez bramkę zostałem wytypowany do kontroli, więc musiałem przejść przez macankę dość mało sympatycznego pracownika ochrony. Po przejściu do hali odlotów moją uwagę zwróciła długa kolejka pasażerów do boardingu na rejs do Gdańska, ale wtedy jeszcze nie wiedziałem, że liczba pasażerów na lot do Wrocławia będzie prezentować się podobnie. Pojawiłem się przy wyjściu 4B, chwilę później obsługa lotniska poprosiła o uformowanie kolejki i rozpoczęła się kontrola kart pokładowych oraz dokumentów ze zdjęciem. Z rozmowy agentów handlingowych wynikało, że tego ranka podróżować ma 173 osoby, co jest według mnie naprawdę rewelacyjnym wynikiem. Kiedy w sierpniu testowałem tą trasę wypełnienie maszyny nie było zbyt obiecujące, ale reklama oraz niskie ceny zrobiły swoje.
Boarding rozpoczął się o czasie, przez szybę widziałem lądowanie maszyny z Wrocławia, jest to bowiem lot obsługiwany przez bazę ze stolicy Dolnego Śląska. Kiedy pasażerowie z WRO przemierzali pieszo płytę lotniska i kierowali się do budynku, my już staliśmy w przedsionku oraz od wiatą i czekaliśmy, aż pracownicy Służby Ochrony Lotniska zaproszą nas na pokład.
Tym razem system przewoźnika przydzielił mi miejsce 21D, zatem przy przejściu po prawej stronie; wprawdzie nie przepadam za miejscami w tylnej części kabiny, ale lepsze to niż sam ogon bądź kiszenie się w środku, nawet przez taki krótki czas jak 40 minut, ile trwa ten lot krajowy. Na pokładzie bryluje rubaszna załoga, rozpoznaję dwóch łysych roztytych stewardów (p. Piotr i p. Tomasz) o urodzie śp. Józefa Oleksego, a towarzyszą im dwie młode dziewczyny, obie o imieniu Justyna. Nieco trwa nim wszyscy pasażerowie zajmą swoje miejsca, współpasażerki z mojego rzędu wchodzą na pokład dość późno, ale o dziwo w półkach bagażowych nad fotelami znajduje się jeszcze miejsce na bagaż podręczny. To jak dla mnie jedyny plus Ryanair nad WizzAirem, że linia lotnicza nie rozróżnia między małym a dużym bagażem podręcznym a od niedawna na pokład można wnieść dwie sztuki bagażu, jedną klasyczną walizkę kabinową oraz małą torebkę czy plecaczek; wreszcie skończyły się dantejskie sceny upychania wszystkiego po kieszeniach. Jeszcze lepiej jest w linii easyJet, gdzie nie obowiązuje limit wagony na bagaż podręczny a na dodatek pracownicy handlingowi często nadają bagaż do luku za darmo. Pasy zapięte, następuje instruktaż bezpieczeństwa w języku angielskim, a dopiero tuż przed startem z taśmy puszczona zostaje zapowiedź w języku polskim. Zastanawia mnie, czy skoro nie lecimy nad wodą, jest sens informowania o możliwości używania kamizelek ratunkowych. Interesowałem się tym tematem i o ile mi wiadomo, to na lotach o krótkim dystansie, których trasa nie przebiega nad zbiornikiem wodnym, nie ma takiej konieczności. W PLL LOT na krótkich rejsach wewnątrz Europy często ta część instruktażu została pomijana, ale widocznie Ryanair nie ma oddzielnego nagrania, w którym fragment tez został wycięty. A może linia po prostu woli dmuchać na zimne? Mniejsza oto, czas start!
Wznosimy się w powietrze i tylko przez bardzo krótką chwilę jesteśmy w chmurach, już za moment wznosimy się ku słońcu, które będzie nam towarzyszyć aż do lądowania we Wrocławiu. Mimo że na ziemi w Modlinie pogoda i widzialność była kiepska, to gdzieś tam w chmurach wcale tego nie widać. Ledwo zdążyliśmy się wzbić w przestworza, kiedy śmieszna na siłę załoga rozpoczęła swoje standardowe slogany o możliwości skorzystania z pseudoatrakcyjnych ofert i promocji na napoje czy przekąski. Następnie panowie namawiali do „drapania” (cytat jednego ze stewardów: „Co można wydrapać? Na przykład komuś oczy, ale mu tego nie polecamy.”), czyli agitacja zdrapek, z których dochody przeznaczone są na cele charytatywne. Byłem szczerze zdziwiony, bo całkiem sporo pasażerów się w nie zaopatrzyło, oczywiście w ramach niesamowitej promocji „2 w cenie 1” za 10 zł, były też zestawy 7 zdrapek w odpowiednio wyższej cenie. Później przez kabinę przejechał jeszcze wózek z perfumami i kosmetykami i kapitan rozpoczął zniżanie do lądowania na lotnisku Wrocław Starachowice.  Przyziemienie dość łagodne, jeszcze tylko fanfary (już nie ogłuszające trąbki) i można wysiadać z Boeinga 737-800.

Sam pobyt we Wrocławiu ma dla mnie znaczenie sentymentalne, bo spędziłem tam 13 miesięcy mojego życia i minął właśnie równy rok od mojego powrotu do Warszawy. Wrocław jest mi trudno jednoznacznie ocenić, bo jakby nie patrzeć mam z tym miastem sporo przykrych skojarzeń przez pryzmat pracy w Qatar Airways. Z pozoru idealna praca dla pasjonata lotnictwa jak ja szybko podcięła mi skrzydła i pokazała jak bardzo bezduszna i zakłamana jest to firma, nikomu nie polecam pracy w tym akurat arabskim „kołchozie”. Ale nie znaczy to, że cała organizacja jest taka zła, może to być po prostu zasługa źle dobranego kierownictwa. Z drugiej zaś strony był to też czas, który spędziłem na odkrywaniu nowych miejsc, nawiązałem nowe znajomości, które przetrwały do dziś. Utwierdziłem się w przekonaniu, że moje miejsce jest w większych metropoliach, Wrocław choć ładny architektonicznie nie ma tego „flowu”, jaki wyczuwam w Warszawie. Co kto lubi…
W drogę powrotną wyruszam w niedzielne popołudnie, pod Renomą wsiadam w autobus 406 jadący bezpośrednio do portu lotniczego im. Mikołaja Kopernika. Czas przejazdu wynosi około 40 minut, jestem przyzwyczajony, że mieszkam nieopodal Okęcia i mogę się tam dostać w niespełna kwadrans, więc te 40 minut w zatłoczonym autobusie wydają mi się wiecznością. Mimo że przez Lotnisko Chopina w Warszawie przewija się więcej pasażerów dziennie, to w środkach komunikacji publicznej obsługującej port lotniczy nie widać tłumów,  ponieważ dojeżdża tam kilka linii autobusowych, została uruchomiona linia kolejowa a zdecydowana część cudzoziemców decyduje się na dojazd taksówką. Jestem na wrocławskim lotnisku stosunkowo wcześnie, sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa (uff, udało się nie zapiszczeć na bramce!) i wjeżdżam schodami ruchomymi na poziom odlotów, gdzie na wygodnych fotelach mogę w spokoju oczekiwać na mój lot. Ruch jest tutaj znacznie większy niż na lotnisku w Modlinie, który obsługuje tylko jednego przewoźnika. Podczas mojego pobytu we WRO odlatują dwa rejsy Lufthansy (do Frankfurtu i Monachium), PLL LOT do Warszawy, SAS do Kopenhagi oraz WizzAir do Oslo Torp. Niebawem i pod gatem numer 5 pojawia się obsługa lotniska i tworzy się kolejka pasażerów. Bardzo szybko zostajemy zaproszeni do wyjścia, po przejściu przez korytarz i schody w dół oczekujemy aż pracownik płyty lotniska otworzy drzwi i da znak, że można wejść do samolotu. Pogoda jest już gorsza i wieje mocny wiatr, ale na szczęście do przejścia jest tylko krótki odcinek. W progu maszyny wita nas męska część załogi, jednego ze stewardów już rozpoznaję z poprzednich rejsów krajowych Ryanair, drugi natomiast ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu jest czarnoskóry.


Z tyłu kabiny kolegom towarzyszą dwie panie, zapamiętałem, że jedna z nich ma na imię Marta, a to dlatego, że po zajęciu przypisanego mi miejsca (15C) zostałem przez nią spytany, czy podróżuję sam i mogłem przesiąść się na wygodne miejsce 16C w rzędzie ewakuacyjnym, a obok miałem jeszcze dwa miejsca wolne. Przez cały lot miałem możliwość oglądania ziemi z lotu ptaka, co nie udało mi się na rejsie sobotnim. Tym razem safety demo zaprezentowane zostało wyłącznie w języku angielskim, załoga najwyraźniej zapomniała o włączeniu polskiej wersji, a myślę, że byłoby warto, bo spora część pasażerów była starsza wiekiem i podejrzewam, że nie mają większego doświadczenia w lataniu, a do skorzystania z tego środka transportu skusiła ich niska cena oraz pewna ciekawość. Lot jest bardzo spokojny, podczas rejsu wertuję magazyn pokładowy, ale nie znajduję w nim zbyt wielu informacji godnych uwagi. Oczywiście przez cały czas pasażerowie są zachęcani do załogę do zakupów wszelkiego rodzaju posiłków i innego badziewia, szczerze mówiąc na 175 odbytych lotów nie widziałem jeszcze kogoś, kto kupowałby na pokładzie perfumy. Podejście do lądowania również i tym razem łagodne i o godzinie 17:05 przyziemiamy na pasie startowym w Modlinie. Przede mną jeszcze długa  droga do domu. Cóż, tanie podróżowania wymaga czasem poświęceń, ale czas spędzony w przestworzach jest tego warty. Przynajmniej takie mam zdanie na ten temat obecnie. Do zobaczenia za miesiąc!

Weekendowo we WrocLove City / 15.08.2014 - 16.08.2014

Co to byłby za weekend bez podróży lotniczej? Jest piątkowy wieczór, kiedy melduję się w Modlinie. Tym razem wycieczka bardzo krótka, bo jedynie do Wrocławia, ale zawsze to kolejny zaliczony lot. Przede mną kolejne spotkanie z irlandzkim przewoźnikiem Ryanair -€“ szału nie ma, ale skoro zaoferowali loty po 25 zł w jedną stronę, to postanowiłem skorzystać i odwiedzić znajomych w stolicy Dolnego Śląska, gdzie mieszkałem przez cały 2013 rok.Wylot jest zaplanowany na godzinę 21:45, na lotnisku w Modlinie melduję się około godziny 20 z minutami, dojechałem od siebie pociągiem Kolei Mazowieckich a na stacji PKP przesiadłem się w autobus lotniskowy. Widzę, że znieśli już etat konduktora w busiku, teraz w pojeździe nie jest prowadzona już sprzedaż biletów, ale też nie widziałem, by ktoś je kontrolował. Pora przedwieczorna, ale na lotnisku jest całkiem spory ruch. Jak widać FRanca generuje pokaźną liczbę pasażerów. Właśnie zakończył się boarding samolotu na Majorkę, chwilę później na pokład są wpuszczani pasażerowie lotu do Oslo, sporo jest tradycyjnie podróżnych do Londynu i Dublina. Odlot maszyny do Wrocławia odbywać się będzie z bramki numer 4. Po stosownym komunikacie przed bramką szybko tworzy się kolejka pasażerów - jest długi weekend sierpniowy, zatem nie ma się co dziwić, że kolejka jest bardzo długa. Dominują ludzie młodzi, ale zastanawiająco sporo jest przedstawicieli starszej grupy społeczeństwa. Moja teoria jest następująca: pojawiły się tanie bilety, (prawie) każdy może sobie na nie pozwolić, w związku z czym na pokład samolotów mogą zawitać osoby, których dotychczas nie było stać na podniebną podróż. Boarding odbywa się wyjątkowo sprawnie, pani z obsługi tradycyjnie już uprawia slalom między pasażerami i pokaźnymi bagażami podręcznymi, by oderwać kawałek karty i podpisać się, że karta została sprawdzona. Chwilę później zostajemy zaproszeni na zewnątrz, by oczekiwać pod wiatą, aż ostatni pasażerowie rejsu z Gdańska opuszczą samolot i będziemy mogli wejść na ich miejsce. Deboarding nie trwa długo i wchodzimy na pokład Boeinga 737-800. Wchodzę przez tylne drzwi maszyny, szukam mojego miejsca 22F (jak zwykle po prawej stronie przy oknie) i co się okazuje? Na moim fotelu siedzi jakaś dziewczyna, a na środkowym miejscu obok niej siedzi jej chłopak. Gotuje się we mnie, ale zagryzam zęby, zajmuję miejsce przy przejściu i nie reaguję, w końcu lot potrwa jedyne 40 minut, więc przeboleję fakt, że ktoś zajął moje miejsce. Ostatnio jest to nagminne, nie mówię tu o samolotach, bo zdarzyło mi się to pierwszy raz na 136 odbytych lotów, ale w pociągach jest to zjawisko notoryczne; przez ostatnie pół roku odkąd jeżdżę średnio raz na miesiąc pociągiem TLK Kinga, po wejściu do przedziału okazywało się, że moja miejscówka jest zajęta przez inną osobę i z wielkim fochem ustępowano mi miejsca. Dla mnie to zupełny brak kultury, ale to temat do osobnej dyskusji.
Rejsy krajowe obsługuje polska załoga Ryanair zbazowane we Wrocławiu - miałem okazję się z nią zetknąć już podczas lotu WMI-GDN i nie zrobiła na mnie dobrego wrażenia, a kolejne spotkanie z ekipą Francy tylko utwierdziło mnie w tym przekonaniu. Załoga (a zwłaszcza jeden ze stewardów, łysawy) mówi do mikrofonu z prędkością karabinu maszynowego, najpierw po angielsku a później po polsku, chociaż by zrozumieć to, co mówią po polsku trzeba się bardzo mocno wysilić, oczywiście oprócz tego, że mówią bardzo szybko, to na dodatek bardzo głośno. Stewardessy w fartuszkach przechadzają się po pokładzie z jedną wielką pretensją na twarzy, nie wiem, czy to złe warunki płacowe sprawiają, że personel się tak zachowuje, ale mogliby wykrzesać z siebie więcej entuzjazmu do pracy. Kiedy już wszyscy zapięli pasy i wysłuchaliśmy instruktażu bezpieczeństwa w kabinie na czas startu gasną światła w kabinie; to normalna procedura podczas lotów w ciemnościach. Ledwo co wzbiliśmy się w ciemną noc a personel pokładowy zdążył zapalić światło, gdy z tyłu samolotu słychać dźwięk odpinanych pasów bezpieczeństwa i jakiś "cebulak" wstaje ze swojego fotela. Tubalny głos stewarda nakazuje mu wrócić na miejsce i się przypiąć, a już po chwili kapitan wyłącza sygnalizację zapiąć pasy. W głośnikach znowu dudni, oferowane są losy-zdrapki w promocyjnych zestawach oraz "wódeczka, piwo, winko" (cytat stewarda) dla pasażerów. Będąc na miejscu załogi nie oferowałbym gościom takich napojów wyskokowych, bo znając Polaków, może to się źle skończyć (słynny przykład z pijanym pasażerem, który pomylił drzwi toalety z wyjściem z samolotu i usilnie próbował je otworzyć). Oprócz “procentów” pasażerowie są także kuszeni frytkami za pół ceny, ponieważ jest to ostatni rejs tego samolotu w ciągu dnia i "€œsamolot idzie spać" (kolejny cytat rozluźnionego stewarda). W kwestii obsługi na pokładzie jestem konserwatywny i uważam takie zachowanie za nieprofesjonalne, ale zapewne chodzi o skracanie dystansu z podróżnymi. Mnie takie gadki nie przekonują, a każdy rejs linią Ryanair to prawdziwa męka dla uszu. Gdyby nie fakt, że oferują dość niskie ceny czy ciekawą siatkę kierunków, to często bym z nimi nie latał. Całe szczęście, że po obnośnej sprzedaży perfum kapitan włącza sygnalizację zapiąć pasy i rozpoczynamy zniżanie do lądowania. Kilka minut przed czasem lądujemy na wrocławskim lotnisku Strachowice. Myślałem, że o tej porze port lotniczy będzie opustoszały, ale tak nie jest. O podobnej porze ląduje też m.in. rejs Lufthansy z Frankfurtu (od niedawna ich maszyna nocuje we WRO). Czas ruszyć autobusem 406 do miasta…
Lot powrotny następnego dnia w sobotnie popołudnie mija w podobnej atmosferze. Dobrze, że tym razem odlatuję z większego portu lotniczego jakim jest wrocławskie lotnisko. Nie da się ukryć, że porównanie terminala pasażerskiego w Modlinie do kurnika jest nadzwyczaj trafne. Spokojnie oczekuję na mój lot i ustawiam się w kolejce po informacji, że boarding rozpocznie się za kilka minut. Większość pasażerów nie jest zorientowana i ustawia się do kolejki priorytetowej, byliby pierwsi, ale ich niefrasobliwość sprawia, że muszą się cofnąć na tył zwykłej kolejki = #smuteczek. Następnie trzeba nieco odstać, nim pan z obsługi handlingowej otworzy drzwi wyjścia na płytę lotniska. Teraz już można wejść na pokład maszyny, przy wejściu obsługa sprawdza jeszcze kartę pokładową i można zająć miejsca. Na locie powrotnym zostało mi przydzielone miejsce 23F, nikt nie zajął mojego miejsca przy oknie a pozostałe dwa fotele są wolne i mogę cieszyć się większą przestrzenią na nogi. Tym razem załoga jest inna, aczkolwiek blondwłosego chłopaka imieniem Jozef już kiedyś widziałem na jakimś locie FR. Przede mną siedzi rodzina z dwójką małych dzieci, chłopczyk leci pierwszy raz samolotem i bardzo przeżywa, cały czas pyta rodziców o ich wrażenia. Moje wrażenia akustyczne są niezapomniane, bo przez całe 40 minut lotu załoga wydziera się do mikrofonu niemiłosiernie i zakłóca mój odpoczynek na pokładzie. Uff, cieszę się, kiedy pilot włącza sygnalizację zapięcia pasów i rozpoczynamy schodzenie do lądowania. Przelatujemy nad Warszawą, z dołu widać Wisłę, chwilę później lądujemy na pasie w Modlinie. Do zobaczenia!