Pokazywanie postów oznaczonych etykietą MUC. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą MUC. Pokaż wszystkie posty

Bimbanie w Bilbao / 30.11.2019 - 01.12.2019

W sobotni Andrzejkowy poranek pojawiam sie na Lotnisku Chopina, przede mna przedostatni wypad weekendowy w tym roku. Jest on o tyle istotny, ze po przeleceniu 3 segmentow uzyskam przedluzenie statusu Frequent Traveller na kolejne 2 lata, zatem do lutego 2023 roku. Jest to bardzo istotna kwestia wobec sporych zmian w programie Miles & More, ktore Lufthansa zaplanowala na styczen 2021 roku. Przy stanowisku odprawy dowiaduje sie, ze moj lot ma male oblozenie i tak tez jest, miejsce 4D obok mnie na pokladzie Embraera 195 pozostaje wolne. Tym razem catering z racji sporu z firma cateringowa LSG wypada bardzo skromnie, zamiast croissanta czy kanapki oferowany jest jedynie batonik Duplo firmy Ferrero oraz napoje, na szczescie obfite sniadanie udalo mi sie zjesc w LOT-owskim saloniku. Rejs trwa ok. 1 h 20 minut, ladujemy w Monachium duzo przed czasem, do Terminala 2 monachijskiego lotniska docieramy autobusem, zaszywam sie w fotelu w Business Lounge’u i przy drugim sniadaniu robie przeglad prasy miedzynarodowej. Kolejny rejs Lufthansy zabiera mnie do miejsca docelowego podrozy jakim tym razem jest hiszpanskie Bilbao. Stolica kraju Baskow jest dosc malo znana w Polsce, a mnie od zawsze gdzies ta nazwa intrygowala, wiec postanowilem sprawdzic, co sie za tym kryje.
Po 2 h lotu Airbusem A320 ladujemy w deszczowym Bilbao, na szczescie bezposrednio spod drzwi lotniska do centrum kursuje autobus (cena biletu 3 EUR), wysiadam przy stacji metra (tak, Bilbao ma az 3 linie podziemnej kolejki), kupuje bilet w automacie i kwadrans ppzniej jestem juz w Barakaldo na przedmiesciach miasta, gdzie znajduje sie moj hotel Ibis. Niestety, akurat inny hotel tej sieci mieszczacy sie w centrum nie mial wolnych miejsc w wybranym przeze mnie terminie. Nie wyszlo mi to jednak na zle, gdyz obok hotelu znajdowalo sie bardzo duze skupisko sklepow wielkopowierzchniowych, McDonald’s oraz moja silownia McFit, gdzie udalem sie w niedzielny poranek po sniadaniu pocwiczyc.
Wieczorem kiedy deszcz przestaje padac udaje sie do centrum, jest sobota, dzikie tlumy przechadzaja sie po reprezentacyjnej alei Gran Via, przedswiateczny czas, niebawem Mikolajki, trzeba zatem kupic prezenty. Miasto jest pieknie udekorowane niebieskimi swiatelkami i choinkami, a w parku mozna pojezdzic na lyzwach na lodowisku lub zjesc churros w czekoladzie. Jest stosunkowo cieplo, powyzej 12 stopni, spaceruje po srodmiesciu, podziwiam piekna zabudowe oraz waskie ulice na starym miescie. Poniewaz aura dopisuje, do hotelu postanawiam wrocic pieszo, trasa przez dosc dlugi odcinek biegnie wzdluz nabrzeza rzeki, z gory mozna podziwiac lezace w dole miasto i jego swiatla.
Niedziela to ciag dalszy spacerow po miescie, w niemal pelnym sloncu prezentuje sie ono rownie dobrze jak wieczorem, miasto jest naprawde bardzo zadbane i cieszy oko, az dziw, ze Bilbao jest tak malo znane i nie przyciaga rzeszy turystow. Wielu osobom kojarzy sie zwykle z terrorystyczna organizacja ETA, o ktorej raz po raz mozna bylo uslyszec w latach 90. Tymczasem obecnie to bardzo przyjazne dla odwiedzajaczych miasto, majace wiele do zaoferowania (m.in. muzeum Guggenheima). Adios!

Sardynki z Sardynii, czyli Olbia / 10.05.2019 - 13.05.2019


Weekendowy wypad do Italii zawsze spoko, a jesli do tego jest na pokladzie mojej ulubionej Lufthansy, to tym bardziej cieszy. Zeby jednak nie bylo zbyt rozowo, najlepsza taryfe na kierunku srodziemnomorskie niemiecki gigant lotniczy ma z Wroclawia, pozostaje mi zatem dostac sie jeszcze z Warszawy do stolicy Dolnego Slaska. Tutaj z pomoca przychodzi mi nasz narodowy przewoznik, ktory doskonale wpasowuje sie w moje potrzeby godzinowe. W piatek poznym wieczorem melduje sie na opustoszalym Lotnisku Chopina, na kontroli bezpieczenstwa dla klasy biznes hula wiatr, w saloniku Polonez rowniez puchy, ale oferta menu „po godzinach” takze pozostawia wiele do zyczenia, poza tym lounge robi wrazenie nieposprzatenego i niemal brudnego.
Rejs do Wroclawia bedzie obslugiwany samolotem typu Embraer, ale do niego zostaniemy przewiezieni autobusem. Przed boardingiem okazuje sie, ze bedzie overbooking i obsluga lotniska szuka chetnych, ktorzy za rekompensata zgodza sie na nocleg w Warszawie i rejs w dniu kolejnym. Na mnie Lufthansa nie poczeka, wiec tym razem 250 euro przeszlo mi kolo nosa, moze innym razem bede mial okazje skorzystac z takiego przywileju. W piatkowy wieczor niebo sie wypogodzilo, nocny rejs do Wroclawia pilotowany przez kapitana Slawomira Sękalskiego trwal jedyne 35 minut. Co istotne w swietle ostatniej zmiany – na pokladzie wciaz serwowane bylo Prince Polo a nie wafelek Grzesiek! Mam sentyment do tego miasta, w koncu mieszkalem w nim caly 2013 rok pracujac w biurze Qatar Airways. Tym razem zostaje jednak na lotnisku, gdyz wylot do Monachium mam  z samego rana. Rano szybko odebralem przy stanowisku odprawy karty pokladowe na dwa odcinki WRO-MUC-OLB, boarding na poklad maszyny CRJ900 w barwiach slowenskiej linii Adria Airways, ktora to operuje lot na tej trasie w imieniu Lufthansy. Maszyna jest mala, wiec odpowiednio wczesniej pasazerowie dostali zawieszki „Delivery at aircraft” na wiekszy bagaz podreczny, ktory nie miesci sie w schowkach bagazowych w kabinie.  Zaloga takze jest z Adrii ze Slowenii, jest odpowiednio przeszkolona w jezyku niemieckim i widac, ze stara sie spelniac standardy niemieckiego przewoznika. Lot do Monachium startuje punktualnie, na Slasku jest tego dnia piekna pogoda, ale im blizej Bawarii, tym bardziej niebo jest zachmurzone, podczas ladowania pada i taka pogoda w MUC utrzymuje sie przez caly weekend.

Podczas rejsu w ramach poczestunku serwowane jest slodkie ciastko z nadzieniem wisniowym oraz napoje, jak to na pokladzie Lufthansy bywa. Dlugi transfer umilam sobie spedzajac czas w saloniku, gdzie zalapuje sie zarowno na serwis sniadaniowy jak i obiadowy, na kanapke podczas okolo godzinnego rejsu MUC-OLB nie mam juz ochoty. Start naszego Airbusa A319 na Sardynie jest opozniony ponad pol godziny z powodu poznego przylotu samolotu do Monachium, ale na wyspie ladujemy o czasie. Load factor jest bardzo niski, mam dla siebie caly rzad 3 miejsc, wiec podczas lotu poza wygladaniem za okno moge sie wygodniej rozlozyc i poczytac co nieco ciekawostek z magazynu pokladowego LH. Sardynia wita mnie piekna sloneczna pogoda, a temperatura wynosi 24 stopnie Celsjusza. Z lotniska do miasta kursuje autobus, ale w weekend nie ma wielu kursow, wiec do Olbii docieram pieszo, po drodze delektujac sie widokami szmaragdowego wybrzeza. Wieczorny spacer dobrze mi robi, po zameldowaniu sie w hotelu czas na zakupy wloskich specjalnosci w supermarkecie, jak zawsze  koszyk ugina sie od przysmakow. Leniwy dzien zakanczam w gelaterii, porcja smacznych lodow na dobranoc to jest to!

Niedzielny poranek rozpoczynam slodkim sniadaniem w hotelowej restauracji, po posilku ruszam w dlugi ponad 7-kilometrowy spacer na malownicza plaze Pittulongu, po drodze wstepuje jeszcze do McCafé na lyk aromatycznego espresso. Na miejscu jest niemal pusto, mam dla siebie cale polacie piasku, wybieram dogodna miejscowke i spaceruje wzdluz brzegu, blekitny lazur wody pieknie mieni sie w sloncu, ale jest ona jeszcze nieprzyzwoicie zimna, przedpoludnie spedzam zatem na opalaniu i lekturze czasopism ilustrowanych. W droge powrotna ruszam miejskim autobusem (linia 4), jeszcze tylko zabieram bagaz z hotelu i ze sporym zapasem czasowym ruszam na lotnisko, gdzie przy stanowisku grupy Lufthansa akurat trwa odprawa na rejs edelweiss do Zurichu. Kontrola bagazu podrecznego nie jest na szczescie drobiazgowa i wszystkie specjaly kulinarne zostaja zatwierdzone, moge przy espresso macchiato oczekiwac na moj rejs powrotny do Monachium. Tym razem samolot jest znacznie lepiej wypelniony, rejs powrotny leci inna trasa i trwa ponad 20 minit dluzej, po drodze mijamy strefe zmieniajacych sie wiatrow i pojawiaja sie lekkie trubulencje, ponadto niemal caly czas lecimy nad chmurami i znow nie widac ladu pod nami, nie mam wiec ciekawych widokow, skupiam sie na muzyce z telefonu. Po ladowniu ponownie dluzsza chwila na relaks w saloniku Lufthansy, przed 22:00 zaczyna sie moj boarding na rejs do Wroclawia, ponownie operowany przez Adrie i maszyne o nazwie Vesna. Zaloga tym razem inna, pani po niemiecku nie mowi za dobrze, ale sie staram, inna sprawa, ze specjalnie nie ma dla kogo, bo na locie zdecydowanie wieksza czesc pasazerow to mieszkany poludnia Europy. Sam lot trwa ok. 50 minut i jest bardzo spokojny, ok. 23:30 laduje we wroclawskim porcie lotniczym. Arrivederci!

Boston Tea Party / 07.02.2019 - 11.02.2019


Przede mna kolejny weekendowy wypad, tym razem bedzie to lot za Atlantyk, juz dawno temu skorzystalem bowiem z wyjatkowo niskiej taryfy oferowanej przez linie United i postanowilem spedzic weekend na dawno nie odwiedzanym przez mnie Wschodnim Wybrzezu USA. Wylot mial miejsce z Paryza CDG, przelot do Bostonu z przesiadka w Monachium realizowany byl moja ulubiona linia Lufthansa, powrot zas to wspomniany juz amerykanski przewoznik United na trasie Boston – Waszyngton (Dulles) – Paryz CDG. W czwartkowy wieczor polskim narodowym przewonikiem docieram na stoleczne paryskie lotnisko, gdzie spedzam nocke a kilka minut po 4 rano melduje sie na odprawie rejsu LH do MUC, mimo wykupionej taryfy light econony pani nadaje moj bagaz do luku, dostaje tez karty pokladowe na oba odcinki lotu, online moglem jedynie wybrac miejsca podczas odprawy, nie udalo mi sie natomiast wygenerowac kart pokladowych z racji koniecznosci weryfikacji dokumentow przed rejsem do USA (paszport i wiza). Obsluga takze przypomina mi o mozliwosci skorzystania z lounge’u, co oczywiscie czynie i czas przed odlotem spedzam w lotniskowym saloniku na sniadaniu. Lot do Monachium nie wyroznia sie niczym szczegolnym maszyna A320 jest dosc mocno oblozona, mam miejsce przy oknie z tylu kabiny, o 06:30 jest jeszcze ciemno, dopiero po okolo godzinie drogi robi sie jasno i podziwiam snieg na bawarskiej ziemi. Wiekszosc pasazerow przysypia, ja delektuje sie buleczka a la warkocz klonowy i przegladam magazyn pokladowy, ktory jest wyraznie cienszy niz w przeszlosci. Po ladowaniu w Monachium mam jeszcze niemal caly dzien do odlotu mojego Airbusa A340 do Bostonu, tak sie sklada, ze akurat o tej samej porze trase WAW-MUC-SOF przemierza moj dobry znajomy z pracy, wypijamy kawke w terminalu i ucinamy sobie mila pogawedke, reszte dnia zas spedzam w pieknym lounge’u niemieckiego przewioznika. Boarding na lot do BOS rozpoczyna sie punktualnie, na pokladzie jest bardzo malo pasazerow, mam dla siebie takze miejsce obok, wiec moge miec pelna swobode ruchow i bez przeszkod obserwowac to, co dzieje sie za oknem. Prawie caly lot ma miejsce nad chmurami, wiec wiele nie widac, ale za to prawie caly czas do kabiny wpada dzienne swiatlo, oczywiscie pasazerowie w wiekosci po sutym posilku poszli spac, ja zas podziwialem nieznane dziela niemieckiej kinematografii a pozniej robilem prasowke – mialem ze soba LOGO oraz Zwierciadlo z lounge’u na Lotnisku Chopina, lekture skonczylem akurat na ok. pol godziny przed ladowaniem.
Ku mojemu zaskoczeniu procedura wjazdowa do Stanow Zjednoczonych Ameryki przebiega teraz sprawniej, po wyjsciu z samolotu pasazerowie korzystaja z automatow, gdzie skanuje sie wize i odpowiada na proste pytania (te same, ktore znajdowaly sie dawniej w formularzu wjazdowym), a nastepnie skanuje sie odciski palcow i pozuje do zdjecia ;) Po chwili maszyna drukuje nam potwierdzenie rejestracji i z takim oto kwitkiem i paszportem w dloni udajemy sie do urzednika, ktora przeprowadza z nami bardzo krotki wywiad i juz jestesmy w USA. Jeszcze tylko odbior bagazu z tasmy (jego ewentualne skanowanie) i Boston welcome to! Z lotniska udaje sie bezplatnym busem Silver Line do przesiadkowej stacji metra South Station, skad z jedna przesiadka docieram w okolice Boston University do mojego miejsca zakwaterowania, 2 noclegi mam zarezerwowane w starej willi w brytyjskim stylu. Po drodze jeszcze wstepuje do supermarketu, okazuje sie, ze sklep zamykaja juz o 21, wiec pozniej nie bede mial juz mozliwosci zrobienia malych zakupow, a przyda sie cos jeszcze przekasic przed snem. Do koszyka trafiaja same lakociw w postaci kokosowych ciastek Oreo, woda kokosowa czy tez chipsy Pringles. Po calym dniu na nogach szybko zasypiam, w nocy slysze hulajacy za oknem wiatr, ale moge spac dalej.
Rano budzi mnie piekne slonce, w Polsce juz dawno dzien trwa w najlepsze, a ja dopiero zaczynam dzialac, tradycyjnie od moich ulubionych paczkow Dunkin’ Donuts, pozniej zas kieruje sie do restauracji McDonald’s, gdzie delektuje sie sniadaniem, maja pyszne w swojej ofercie Sausage McGriddles, kielbaska w slodkiej otoczce smakuje wybornie. Niestety, z moich obserwacji wynika, ze w USA lokale typu DD, McD czy tez Starbucks sa zdecydowanie bardziej zaniedbane, sa brudne, nieposprzate i kreci sie po nich nieco bezdomnych, w Polsce serwis jest na pewno o kilka oczek wyzej. Boston doskonale nadaje sie do urzadzanie sobie pieszych wycieczek, przez srodmiescie przebiega specjalna trasa Freedom Trail w postaci wytyczonego wzdluz chodnika/drogi pasa, ktora prowadzi po kolei pomiedzy poszczegolnymi atrakcjami i waznymi dla miasta punktami. Miasto wyglada na bardzo brytyjskie z amerykanskim akcentem w postaci szerokich wielopasmowych ulic i czesto gesto powiewajacych flag. Spaceruje w nim sporo mlodziezy, czuc, ze studenci lubia sie zabawic, spacerujac czesto wyczuwalem zapach marihuany unoszacy sie w powietrzu. W scislym centrum znajdziemy wiezowce, ktore rzucaja cien, jest przenikliwie zimno, ale nie daje sie i niemal caly dzien spedzam na zewnatrz wypijajac hektolitry kawy. Bardzo podoba mi sie nabrzeze portowe oraz hala Faneuil z licznymi pamietkami, to wlasnie w okolicy tworzyla sie historia, to tutaj mialo miejsce slynne Boston Tea Party.
W miescie kroluja knajpy z owocami morza, to nie moje klimaty, ale jesli ktos lubi takie rzeczy, to bedzie sie tutaj czul jak w raju.
W niedzielny poranek musze juz zbierac sie na bostonskie lotnisko, tym razem jade inna trasa, korzystam z zielonej a nastepnie niebieskiej linii metra (uwaga – linia zielona to tak naprawde tramwaj, ktory dosc wolno przemierza miasto!) i w koncu z darmowego shuttle busa. Bilety na komunikacje mozna kupic w automatach, jednorazowy przejazd to wydatek rzedu 2.75 USD, w moim przypadku nie dzialala platnosc karta, a jedynie gotowka – to taka wskazowka dla potomnych. Po niecalej godzinie (akurat trafilem na dosc dlugi czas oczekiwania na przesiadki) docieram do portu lotniczego, gdzie w Terminalu B udaje sie do stanowisko odprawy linii United. Tam w automacie udaje mi sie odprawic, ale musze skorzystac z pomocy asystenta, ktory weryfikuje moj paszport, automat wypluwa czarno-biale karty pokladowe wydrukowane na bardzo cienkim papierze, ale nie udaje mi sie dostac ladnych i kolorowych, a wiem, ze takie sa tez dostepne. W mojej taryfie bagaz jest dodatkowo platny, tym razem nikt nie oferuje mi bezplatnego nadania bagazu, wiec z moja kabinowka udaje sie do dosc skrupulatnej kontroli bezpieczenstwa, mam jeszcze duzo czasu do mojego odlotu, maszyna Bombardier Canadair Regional Jet juz czeka pod bramka i jest podpieta pod rekaw a boarding startuje nawet przed czasem. Lotnisko jest bardzo przestronne, dobrze oznakowane, podobaja mi sie znajdujace sie na nim duze wyswietlacze z krotkimi filmikami dotyczacymi danych destynacji. Maszyna United Express jest bardzo dobrze wypelniona, zajmuje miejsce 10A, na fotelu obok siedzi pilot tych linii, akurat jego numer miejsca oraz inicjaly byly widoczne na monitorze podczas boardingu (podobnie jak we FRA czy MUC), wiec wiem, ze to bilet stand by. Startujemy i sam lot trwa okolo godzine, lecimy w pieknym sloncu, pod nami skute lodem terytorium USA. Do Waszyngtonu na miedzynarodowe lotnisko Dulles docieramy okolo kwadrans przed czasem, ale sporo zajmie mi wydostanie sie z niego. Dojazd do miasta trwa nieco ponad godzine, najpierw trzeba dostac sie do stacji metra shuttle busem za 5 USD, a pozniej nalezy w automacie wykupic plastikowa karte oraz bilet na Metrorail, nieco mi to zajmuje, dojazd ze stacji Wiehle-Reston East trwa bowiem dokladne 40 minut a w niedziele pociagi kursuja co 20 minut. W Waszyngotnie jestem doslownie kwadrans, wysiadam w samym sercu amerykanskiej stolicy pod Bialym Domem, akurat kilka chwil pozniej agenci Secret Service odblokowuja ulice przed gmachem i mozna zaczac sesje foto z jednym z najbardziej rozpoznawalnych na swiecie budynko w tle. Musze sie zbierac w droge powrotna na lotnisko, macham wiec Donaldowi Trumpowi, mam nadzieje, ze jeszcze kiedys zagoszcze w tym kraju na nieco dluzej, w 2019 roku na pewno odwiedze USA jeszcze dwukrotnie, ale beda to tak naprawde tylko przesiadki.
Rejs do Paryza na pokladzie linii United bez rewelacji. Porcje jedzenia byly skromne (wzialem posilek wegetarianski - ryz z warzywami, do tego salatka z niesmiertelnym sosem vinaigrette i malutka buleczka), plastikowe sztucce, z alkoholi jedynie piwo i wino, na plus fakt, ze napoje gazowane sa serwowane w duzych puszkach. Sniadanie to pognieciony croissant i jogurt truskawkowy, zal.pl. Sama zaloga mocno wiekowa, ale akurat panie krzatajace sie w mojej okolicy byly przemile i same proponowaly pasazerom miejsca w Economy Premium z wieksza przestrzenia na nogi, bo maszyna byla bardzo slabo wypelniona. Na rozrywke pokladowa nie moge narzekac, lecialem B787, wiec samolot nowy, bylo kilka filmow, ktore nie byly wyswietlane w polskich kinach, wiec te 6 h 40 minut szybko mi uplynelo. Bonjour, Paris!

Ale Meksyk, czyli Mexico Ciudad w weekend / 27.04.2018 - 30.04.2018

Przede mna daleki weekendowy wypad, wybieram sie do miejskiej dzungli za jaka uchodzi stolica Meksyku. Mniej wiecej rok temu udalo mi sie upolowac bilet na trasie Mediolan-Monachium-Mexico City za bezcen, pozostawalo dokupic dolot do Milano i powrot z Monachium (taka kombinacja byla tansza a poza tym zyskiwalem sporo czasu). Na lotnisku Malpensa (MXP) po odbiorze kart pokladowych moge rozgoscic sie w nowym lounge’u Lufthansy, rozmach, z jakim zostal stworzony robi wrazenie. Wnetrze jest bardzo przestronne, mozna skosztowac lokalnej kuchni a kawe i drinki serwuje najprawdziwszy wloski barista. Po solidnym posilku odpoczywam w fotelu przy deserze (ciasto czekoladowe) i popijam Aperol Spritz. Lot do Monachium jest opozniony o okolo pol godziny, ale na monachijskim lotnisku mam spory zapas czasowy a pilot nadrabia opoznienie w trakcie lotu. Przede mna kolejna wizyta w saloniku, przed dlugim nocnym lotem postanawiam sie odswiezyc, akurat to lotnisko oferuje taka mozliwosc. Boarding na moj rejs do MEX klasycznie jest dzielony na poszczegolne grupy, z racji mojego miejsa na przodze klasy ekonomicznej wchodze na poklad jako jeden z ostatnich pasazerow, miejsca na bagaz mam na szczescie pod dostatkiem. Na dlugich nocnych lotach przyjalem od niedawna strategie wybierania miejsc przy przejsciu. I tak nic nie zobacze przez okno, a nie mam problemow z wstawaniem czy tym, by nieco pospacerowac po pokladzie. Niestety, naleze do tych nielicznych pasazerow, ktorzy podczas lotu nie potrafia zasnac. Moge byc smiertelnie zmeczony w momencie startu, po oderwaniu sie samolotu od ziemi zmeczenie natychmiast ustepuje i zachowuje czujnosc. Chyba podswiadomie chce zachowac przytomnosc umyslu na wypadek ewakuacji, na szczescie takze i tym razem nie zachodzi taka koniecznosc i po osiagniecu wysokosci przelotowej samolot bezpiecznie sunal przez noc az do lotniska w Mėxico Ciudad. Blyskawicznie opuscielm poklad i kontrola paszportowa zajela mi jednynie chwile, w Meksyku nie sa pobierane odciski palcow, nie sa wykonywane fotografie, nikt nie zadaje zbednych pytan, musze jeszcze poczekac na bagaz rejestrowany, moja zolta walizka pojawia sie na tasmie w ostatniej kolejnosci, jest sobota ok. 04:30, metro kursuje dopiero od 06:00, wiec na dobra sprawe o tej porze nigdzie mi sie nie spieszy. W mikroskopijnej toalecie probuje sie nieco odswiezyc i przywrocic do stanu uzywalnosci, pozniej korzystam z oferty lotniskowej restauracji McDonald’s, poranny zestaw sniadaniowy dobrze mi robi.
Wciaz jest ciemno kiedy kieruje sie do lotniskowej stacji metra, po lekturze relacji na wielu blogach kurczowo trzymam moj bagaz i pilnuje, by nikt mi w nim nie grzebal, metro w Meksyku uwazane jest za Mekke kieszonkowcow. Samo metro nie robi na mnie dobrego wrazenia, stacje sa dosc ponure, bardzo duszne, pociagi zas stare i zatloczone. Co mnie zdziwilo to fakt, ze nie istnieje tam zaden system zapowiedzi glosowych ani wizualnych, przed otwarciem i zamknieciem drzwi slychac jedynie glosny gong. Co wiecej, nazwy stacji nie sa dobrze widoczne z poziomu pasazera siedzacego czy stojacego w wagonie, trzeba zatem dokladnoie zaplanowac sobie podroz i miec sie na bacznosci. Po wyjsciu ze stacji w srodmiesiu uderza mnie lekki chlod, ale na pieknym rozowym o tej porze niebie juz pojawia sie slonce. W oddali widze juz szyld mojego hotelu Manalba, po drodze zatrzymuje sie jeszcze na kawke i donuta w ulubionym Starbucks Coffee, nie moglbym sobie darowac wizyte w tym lokalu. W Mexico City kawiarnie tej amerykanskiej siecowki znajduja sie niemal na kazdym rogu a ceny sa sporo nizsze niz w Polsce. Po zostawieniu bagazu w hotelu ruszam w miasto, slonce jest juz w pelni, ruszam na slynny plac Zócalo, ktory uznawany jest za najwiekszy plac na swiecie. To wlasnie na tym placu krecono ostatnia czesc przygod Bonda. Tak sie niefortunnie zlozylo, ze w trakcie mojego dwudniowego pobytu w Meksyku plac akurat byl ogrodzony, a na jego srodku pod namiotami rzymskimi znajdowaly sie stoiska reklamowe poszczegolnych krajow. W zwiazku nie bylo mi dane podziwiac pelnego rozmiaru Zócalo, ale nie przeszkodzilo mi to, by caly plac obejsc dookola, na krotka chwile zajrzalem takze do katedry, mimo iz nie jestem zwolennikiem spacerow po swiatyniach. Szczerze mowiac spodziewalem sie wiekszych tlokow na ulicach i chodnikach, na szczescie nic takiego nie mialo miejsca i swobodnie moglem podziwiac fasady kolonialnych budynkow. Bardzo podobal mi sie majestatyczny urzad pocztowy oraz gmach Palacio de Bellas Artes, ktory jeszcze ciekawiej prezentowal sie z gory. Panorame niekonczacego sie ogromnego miasta warto bowiem podziwiac z 38. pietra wiezowca La Torre Latinoamericana. W centrum miasta jest sporo wysokiego zabudowy, az nie chce sie wierzyc, ze miasto lezy w strefie aktywnosci sejsmicznej i nie tak dawno przez kraj przetoczylo sie silne trzesienie ziemi. Podczas moich spacerow po miescie nie moglo oczywiscie zabraknac uzupelniania kalorii przysmakami kuchni meksykanskiej, skosztowalem tacos, burrito czy soku z kaktusa, a wieksze zakupy spozywcze zrobilem w duzym supermarkecie Walmart zlokalizowanym nieopodal mojego hotelu.

W niedziele skoro swit (tym razem metro rusza o godz. 7 rano) udalem sie na polnocny dworzec autobusowy, skad autobusem dotarlem do Teotihuacan, gdzie odnalezc mozemy slady cywilizacji Aztekow w postaci Piramidy Slona i Piramidy Ksiezyca. Budowle stoja sobie w szczerym polu, z daleka wygladaja niepozornie, ale kiedy zdamy sobie sprawe, ze zostaly zbudowane przed setkami lat, kiedy obecna technologia nie byla dostepna, to bedziemy chylic czola ku tamtejszym budowniczym. Uwaga dla zwiedzajacych, stopnie na schodach piramid sa wysokie i strome, radze zabrac odpowiednie obouwie i odpowiednio stawiac stopy podczas wspinaczki, piekna widok z gory na pewno Wam to wynagrodzi. Po powrocie do miasta Meksyk udalem sie na kolejny dlugi spacer, tym razem jedna z najbardziej reprezentacyjnych ulic Paseo de la Reforma, cala aleja wysadzana jest pieknymi roslinami, bujnymi drzewami, znajdziemy tam laweczki, fontanny, wlasnie w tym miejscu spotkalem piekna wiewiorke, ktorej nie straszny byl obiektyw mojego aparatu ;) Przy ulicy mieszcza sie gmachy eleganckich sklepow, bankow, siedziby zachodnich korporacji, pieknym zwienczeniem Paseo de la Reforma jest zlota figura aniola umieszczona na cokole. Nieopodal znajduje sie wejscie do parku Chapultepec, zwany inaczej plucami miasta, do ktorego wlasnie zmierzalem; okazuje sie, ze to wlasnie tam skryla sie chyba cala populacja Meksyku, w alejkach mozna spotkac mnostwo rodzin z dziecmi, wzdluz sciezek ustawione sa stoiska z przekaskami oraz odpustowymi pamiatkami, to wlasnie tam nabywam magensy w kszatcie sombrero, na miescie o ladne pamiatki jest niezwykle trudno. W parku nie tylko mozna spacerowac, jest tez sporej wielkosci jezioro, po ktorym mozna plywac w wypozyczonych kajakach, w dalszej czesci znajdziemy takze ogrod zoologiczny, ale tam juz nie dotarlem. Moze jeszcze kiedys bedzie okazja wrocic, bo z pewnoscia Meksyk to nie tylko stolica, ale takze kurorty takie jak Cancun czy Acapulco. Tymczasem w poniedzialkowy poranek wracalem juz do Polski. Adios!

Hakuna Matata, czyli Zanzibar / 15.12.2017 - 20.12.2017

Przede mna kolejny piatek i kolejny daleki wypad, tym razem czas na wygrzewanie sie w sloncu na Zanzibarze, ktory ostatnimi czasy w Polsce swieci triumfy popularnosci ze wzgledu na blad cenowy na trasie z Luxemburga przez Monachium lub Mediolan i Oman – za taka oto kombinacje rejsow na pokladzie linii Luxair i Oman Air placilo sie okolo 900 zl, wiec jak na tak egzotyczny kierunek to niemal rzadkosc. Oczywiscie trzeba bylo jeszcze dotrzec do Luksemburga, ja dostalem sie tam na pokladzie linii Lufthansa z przesiadka we Frankfurcie, na rejsie powrotynm zrezygnowalem zas z ostatniego odcinka MUC-LUX i nastepnego dnia odlecialem LH juz bezposrednio do Warszawy, bezposrednie rejsy PLL LOT z Luksemburga byly sporo drozsze a na rejsie powrotnym konieczny byl nocleg w Luksemburgu, co znacznie podnosilo koszt podrozy.
W sobotnie wczesne popoludnie po nocnej podrozy z przesiadka na dosc zatloczonym lotnisku w Muskacie melduje samolot Boeing 737-800 przyziemia na Zanzibarze, nad wyspa kroluja chmury, jeszcze nie pada, ale czuc niesamowita parnosc i wilgotnosc. Hala przylotow do blaszany barak nie posiadajacy drzwi czy okien, na srodku znajduja stoliki z papierowymi formularzami, ktore musimy wypelnic przed podejsciem do stanowisko kontroli paszportowej, nastepnie zas w specjalnym okienku po lewej stronie nalezy uiscic oplate za wize 50 USD, ktora mozna oplacic jedynie karta platnicza, urzednicy z niewiadomych przyczyn odmawiaja przyjmowania gotowki. Po oplaceniu wizy i otrzymaniu paragonu trzeba ustawic sie w kolejnej kolejce, tym razem do kontroli paszportowej, gdzie panowie pobieraja odciski palcow, zrobia nam zdjecie i wbija kolorowa wize oraz pieczatki do paszportu. Dopiero wtedy mozemy opuscic lotnisko, w „hali odlotow” znajdziemy kantor, gdzie mozna wymienic dolary lub euro na szylinki tanzanskie, co jest bardzo przydatne, gdyz w przeciwnym razie wszelkie ceny beda zawyzane. Po wyjsciu z lotniska szukam toalety, nie moge sie nadziwic, ze taki barak przyjmuje rejsy miedzynarodowe prestizowych przewoznikow. Wprawdzie w budowie znajduje sie tuz obok nowy terminal, jednak sam proces bardzo sie slimaczy.
Tym razem postawilem na hotel z wyzszej polki cenowej i wybralem opcje z pelnym wyzywieniema, specjalnie wybralem tez zakwaterowanie w poblizu hotelu, gdyz lot powrotny mialem o 6 rano, a nie chcialem tracic sporo czasu oraz $ na taxi nocna pora. Pobyt na Zanzibarze to blogi relaks, egzotyczne owoce na sniadanie, spora dawka slonca, leniuchowanie na lezaku oraz plawienie sie w basenie. Drugiego dnia pobytu wybralem sie na spacer do stolicy wyspy Stone Town, ale miasto i jego fortyfikacje skalne zupelnie mnie nie urzekly, raczej zasmucila mnie panujaca dokola bieda, przy glownej drodze mozna dostrzec sporo lepianek, szalasow, bardzo ubogich domostw czy dziko biegajacego ptactwa. Dla kontrastu na Zanzibarze znajdziemy luksusowa wille konsula Sultanatu Omanu oraz konsulat chinski, co jest dosc zaskakujace. Plaze przypominaly te na Malediwach, aczkolwiek przez dwa dni niemal cala powierzchnia piasku znalazla sie pod woda z racji dosc pokaznych przyplywow i opalanie musialem ograniczyc do lezaczka na basenie. Taki relaks na pewno jest mily, zwlaszcza gdy w Europie panuje juz zima. Na pewno milo bede wspominal Zanzibar, ale wydaje mi sie, ze to jednak Malediwy pozostana na zawsze w moim sercu jako numer jeden.  

Baci da Bari / 11.11.2016 - 12.11.2016


Przed nami kolejny szary listopadowy weekend, tym razem 11/11 wypada w piatek, co umozliwilo mi zorganizowanie krotkiego wypadu na poludnie Wloch do Bari. Wloska kuchnia i styl ubierania sie mieszkancow tego kraju bardzo mi odpowiadaja, do tego nie sposob nie wspomniec o dobrej pogodzie, nie musialem dlugi sie zastanawiac i po raz kolejny w tym roku odwiedzilem Italie. W maru odwiedzalem Rzym, w kwietniu Sycylie, teraz przyszedl czas na stolice regionu Apulia. W tym miejscu warto nadmienic, ze Bari nierozerwalnie laczy sie takze z Polska, gdyz tutaj pochowana jest krolowa Bona, ktora dzielnie radzila sobie w naszej ojczyznie.
W piatkowe leniwe popoludnie pojawiam sie na Lotnisku Chopina i odbieram karte pokladowa przy stanowisku Lufthansy na rejs do Monachium. W oryginalnym planie mialem leciec do MUC linia Adria Airways z maturskiego lotniska Szczytno – Szymany, ale przewozink zrezygnowal z obslugiwania tej trasy w sezonie zimowym i zdecydowalem sie na alternatywne poleczenia niemiecka linia, ktora bardzo cenie za wysoka jakosc serwisu na pokladzie oraz bogata siatke polaczen. Przed odlotem tradycyjnie juz korzystam z przywilejow saloniku lotniskowego i do wyjscia do samolotu udaje sie dopiero o wyznaczonym czasie boardingu, nie musze nudzic sie pod bramka, w saloniku przy smakolykach moge poczytac prase czy tez sledzic najnowsze wiadomosci na ekranie TVN24 badz innych stacji telewizyjnych. Oblozenie jak to na piatkowy wieczor jest calkiem duze, z delegacji wraca sporo biznesmenow. Jak zwykle wybralem miejsce w przedniej czesciu maszyny przy oknie, z zywym zainteresowaniem przegladam magazýn pokladowy Lufthansy a pozniej z uwaga przygladam sie instruktazowi bezpieczenstwa – za czesc lotu zawsze bardzo mnie absorbuje, a wiekszosc pasazerow zupelnie nie zwraca uwagi na zaloge demonstrujaca zasady zachowania sie w przypadku sytuacji awaryjnej. Przed startem Airbus A319 nastepuje odladzanie, zaczal sie sezon zimowy, trzeba liczyc sie z dodatkowymi minutami, ktore spedzimy na pokladzie. W koncu startujemy i po wysokosci przelotowej rozpoczyna sie serwis, skromna kanapeczka na ciemnymi pieczywie oraz pelen wybor napojow, dawno nie pilem soku pomidorowego, a wiadomo, ten najlepiej smakuje na wysokosciach. Po ok. 1,5 h lotu ladujemy w Monachium i z zaciekawieniem rozgladam sie po nowo oddanym terminalu 2 Satellite. Jest jasno, nowoczesnie, ekologicznie i czysto, dla podroznych przygotowana cala mase udogodnien, sa specjalne lezanki, na ktorach mozna sie wyciagnac, jest tez strefa wyspowa z komputerami i darmowym dostepem do internetu oraz gniazdkami elektrycznymi, mozna podladowac telefon czy inne urzadzenie, nie ma zadnych kolejek, wieczor uplywa mi na odpisywaniu na zalegle maile i czytaniu informacji na temat Bari, do ktorego udam sie linia Air Dolomiti nastepnego dnia. Terminal jest zamykany na noc, lotnisko w Monachium nie przyjmuje samolotow nocna pora, przechodze do czesci ogolnodostepnej , gdzie na antresoli spedzam nocke. Oprocz mnie nie na niemal nikogo, nikt mnie nie budzi, jedynie ekipa sprzatajace nieco halasuje przy myciu podlog maszyna. Kilka minut po godzinie 04:00 lotnisko nagle ozywa, pojawiaja sie jego pracownicy, udaje sie zatem do stanowiska odprawy Lufthansy dla pasazerow klasy biznes (linia Air Dolomiti jako spolka-corka Lufthansy nie posiada specjalnie wydzielonej strefy), odbieram karte pokladowa i po blyskawicznej kontroli bezpieczenstwa wchodze do dopiero co otwartego saloniku na sniadanie. Po sycacym posilku postanawiam skorzystac z prysznica, serwis oferowany przez Lufthanse jest naprawde godny polecenia, na wejsciu dostaje 3 biale reczniki oraz komplet przyborow toaletowych (maszynka do golenia, krem do golenia, balsam do ciala, szczoteczka i pasta do zebow oraz grzebien), wszystko to w gratisie. Lazienka jest bardzo duzych rozmiarow, moge w niej niemalze tanczyc. Tak odsiwezony ruszam powoli na boarding, po drodze zaopatruje sie jeszcze w niemiecka prase (Focus, Bild).
Wejscie na poklad Embraera Air Dolomiti nastepuje o czasie, bardzo sympatyczna wloska zaloga wita pasazerow, load factor jest dosc sredni, miejsce obok mnie pozostaje wolne. Po osiagnieciu wysokosci przelotowej wznosimy sie nad Alpami, osniezone szczyty gorskie rewelacyjnie prezentuja sie z okien samolotu. Serwis to sredniego rozmiaru smaczna kanapka z pasta i wedlina oraz ciastko z kremem cytrynowym, do wyboru pelna gama napojow. Jak na trase trwajaca ok. 90 minut i linie o zasiegu regionalnym (Air Dolomiti laczy Monachium z kilkoma portami wloskimi sredniej wielkosci) calosc prezentuje sie bardzo profesjonalnie, tylko ich zielone barwy nieco przypominaja szpitalna zielen, ale moze sie czepiam ;) W pelnym sloncu ladujemy na lotnisku im Jana Pawla II w Bari, czas dostac sie do centrum. Mozliwosci sa dwie: autobus miejski za 1 euro (bilety kupowane u kierowcy sa drozsze) lub kolejka/metro za 5 euro. Oczywiscie druga opcja jest tez szybsza i tym razem sie na nia decyduje, zalezy mi na dotarciu do centrum miasta przed poludniem, gdyz pozniej zamykane sa w soboty urzedy pocztowe i zapewne nie bede mial mozliwosci nabycia znaczkow, a tradycyjnie staram sie obdarowac znajomych pocztowkami z wyjazdu. Jazda pociagiem trwa okolo kwadransa, po wyjsciu z dworca szybkim krokiem ruszam jedna z glownych ulic w kierunku poczty, pobieram numerek i ustawiam sie w kolejce. Po zalatwieniu „formalnosci” czas na dolce vita, powolnym krokiem przechadzam sie malowniczymi uliczkami Bari. Ulice w srodmiesciu sa jednokierunkowe i bardzo zatloczone, radze uwazac przechodzac przez jezdnie. Samo miasto wyglada dokladnie tak, jak sobie wyobrazalem, znajdziemy tam typowe dla Wloch okiennice, nieco murow z czerwonej cegly, male balkony, palmy, liczne kawiarenki, mnie taki klimat bardzo odpowiada. Kieruje sie do sklepu Bialetti, w Palermo kupilem sobie kawiarke tej firmy, teraz przyszedl czas na filizanke do espresso do kompletu. Nie bylbym soba, gdybym nie wybral sie do supermarketu, jest sobotnie poludnie, wiec kolejki spore, ale w obliczu smakolykow, ktore mam w koszyku, nic nie jest w stanie mnie zlamac. Mam tam m.in. mocna kawe Lavazza Deko i ciasto panettone oraz makaron spaghetti Barilla. W koncu objuczony towarem ruszam w dalsza droge na stare miasto, przeciskami sie waskimi uliczkami, w ich labiryncie kraza okoliczni mieszkancy poruszaja sie na skuterach Vespa, tak charakterystycznych dla Italii, spotkamy tez suszace sie nad glowami pranie i mozemy niemalze zajrzec innym przez okan czy drzwi do domow. Po wyjsciu z labiryntu moim oczom ukazuje sie bazylika sw. Mikolaja, wchodze do kosciola, w swiatyni jest nieco turystow modlacych sie w skupieniu. Po przejsciu przez ulice za kosciolem jestem juz nad morzem, Adriatyk o tej porze roku wprawdzie nie nadaje sie do kapieli, ale spacer wzdluz brzegu bardzo dobrze mi robi. Na trasie znajduje sie maly port dla zaglowek, kutrow i mniejszch jednostek, w poblizu podziwiac mozna takze ratusz i eleganckie hotele. Popoludnie spedzam przy wloskiej kawie i specjalach lokalnej kuchni, akurat psuje sie pogoda i zaczyna padac, wiec dobrze sie sklada, ze jestem pod dachem. 
Jestem tuz obok dworca kolejowego, sprzed ktorego odjezdza autobus numer 16 na lotnisko, czas jazdy to okolo 40 minut. Lotnisko w Bari nie jest specjalnie duzych rozmiarow, na poziomie odlotow nie uswiadczycie niemal zadnych miejsc do siedzenia, nalezy zjechac na dol na przyloty i tam mozna w spokoju oczekiwac na swoje polaczenie. Oddaje sie lekturze magazynu Focus i dopiero ok. 2 godziny przed odlotem rejsu linii WizzAir do Katowic udaje sie do kontroli bezpieczenstwa. Boarding bedzie odbywal sie z bramki numer 1. Jest juz calkiem sporo Polakow, z ich relacji wynika, ze wiekszosc osob spedzala tutaj okolo tygodnia, spora czesc z podroznych byla takze w Neapolu. Oczywiscie jestem niemal jedynym pasazerem podrozujacym samotnie, jak to zwykle bywa na takich trasach stricte turystycznych dominuja zakochane pary, grupki znajomych czy rodziny z dziecmi, a ja do zadnej z wymienionych grup sie nie zaliczam ;( Boarding nastepuje o czasie i o dziwo przez rekaw, bardzo dawno nie doswiadczylem tego typu uslugi w taniej linii lotniczej. Cabin crew, taking off!