Pokazywanie postów oznaczonych etykietą British Airways. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą British Airways. Pokaż wszystkie posty

Good bye, Air Berlin / 08.09.2017

W piatkowe popoludnie stawiam sie po dluzszej przerwie (ostatni raz lecialem krajowkami w lipcu) na Lotnisku Chopina, skad tego wieczora mam odleciec do Berlina. Bilet na rejs linia Air Berlin udalo mi sie nabyc za mile zebrane w programie Avios linii British Airways, to ostatni dzwonek na bezposrednie polaczenie miedzy Warszawa a Berlinem, gdyz ten niemiecki przewoznik w sierpniu oglosil bankructwo i niebawem zakonczy swoja dzialalnosc. Na razie nie znane sa jeszcze jego dalsze losy, wiadomo jedynie, ze pojawili sie chetni gracze na rynku, ktorzy maja na celu odkupienie czesci linii i zagospodarowanie floty. Dla mnie ten rejs to pozegnanie z Air Berlin, sama linie bede dosc cieplo wspominal, chociaz moje pierwsze spotkanie z nimi przed laty podczas rejsu TXL-IBZ zakonczylo sie ich wpadka w postaci zagubionego bagazu rejestrowanego, a moja walizke odebralem dopiero 3 dni po ladowaniu na Ibizie. Pozniej mialem z nimi dluzszy przelot na trasie MIA-TXL, rejsy WAW-TXL-WAW i krajowke CGN-TXL w zeszloroczne wakacje.Zapadla mi w pamiec czekoladki w ksztalcie serduszek, ktorymi zaloga czestowala przy wysiadaniu z samolotu. Tym razem, zapewne ze wzgledu na sytuacje finansowa linia nie mogla sobie pozwolic na zaden poczestunek. Rejs do Berlina operowany jest w dalszym ciagu samolotem turbosmiglowym Bombardier Dash Q 400. Ze wszystkich maszyn, ktorymi mialem okazje leciec, to wlasnie tych samolotach odczuwam najwiekszy dyskomfort – sa one ciasne, glosne i podatne na wszelkie ruchy mas powietrza. Ze wzgledu na swoje uwarunkowania ich wysokosc przelotowa jest tez znacznie mniejsza, co oznacza, ze czesto w przypadku zachmurzenia samolot niemal caly czas leci w chmurach. L Tym razem lecielismy do Berlina rejsem wieczornym, wiec juz podzas startu bylo ciemno, ale moglem przez chwile obejrzec Warszawa z lotu ptaka noca. Sam rejs nie wyroznia sie niczym szczegolnym i zgodnie z planem trwa ok. 1 h 40 minut, kiedy to przyziemiamy na lotnisku Tegel. Good bye, Air Berlin! It's party time now :)

Sydney, czyli Kraina Oz / 25.04.2017 - 02.05.2017

Wyprawa do Australii byla moim marzeniem od dawien dawna. Pierwotnie zaplanowalem ja sobie w okolicy moich 30. urodzin i od dluzszego czasu wypatrywalem atrakcyjnych cenowo polaczen na Antypody. Swego czasu w regularnych promocjach linii Qatar Airways cena za przelot na trasie WAW-DOH-SYD & SYD-DOH-TXL wynosila ok. 2500 zl, co na tak dluga trase oraz standard podrozy w 5* linii lotniczej jawilo sie jako niesamowicie niska cena (a do tego krotkie przesiadki w stolicy Kataru). Niestety, przewoznik z Zatoki Perskiej nie raczyl w interesujacym mnie przedziale czasowym zaproponowac biletow w atrakcyjnej cenie, kiedy zatem w lipcu ubieglego roku pojawila sie na forum Fly4Free informacja o bledzie cenowym na rejsy do Australii liniami British Airways (wylot i powrot ze szwedzkich lotnisk Göteburg i Sztokholm Arlanda) nie zawahalem sie ani chwili i dokonalem zakupu biletow na trasie GOT-LHR-HKG-SYD & SYD-SIN-LHR-GOT za ok. 2100 zl, do Göteborga dostalem sie z Warszawy linia Lufthansa z przesiadka we Frankfurcie za ok. 500 zl.Linia British Airways mialem juz okazje testowac na locie transkontynentalnym LHR-LAS kilka lat temu – wtedy bylem pozytywnie zaskoczony serwisem, ale czas szybko leci, ekonomia sie zmienia i linie tradycyjne tna koszty. Obecnie wygladalo to dosc slabo, biorac pod uwage, ze BA to jedyny przewoznik laczacy bezposrednio (z miedzyladowaniem technicznym w Singapurze) Europe z Australia i na tak dlugiej trasie (rejs Boeingiem 777) „Kangaroo Route” spodziewalem sie czegos wiecej, a nie zaoferowano nawet opasek na oczy, skarpetek czy tez malych zestawow kosmetykow (tzw. „amenity kit”). 
Laduje na lotnisku w Sydney pod oslona nocy, dochodzi 6 rano, jest jeszcze ciemno, ale na szczescie jest cieplo. Kontrola paszportowa przebiega bardzo sprawnie, pozniej nieco musze poczekac przy tasmociagu na walizke i moge juz powitac Antypody. W hali przylotow kieruje sie Po tak dlugiej podrozy potrzebuje sie odwiezyc, na szczescie lotnisko SYD oferuje bezplatne prysznice w ogolnodostepnej czesci lotniska, trzba przedostac sie na poziom odlotow i podazac za piktogramami, ktore zaprowadza nas w okolice stanowiska A. Kabiny sa czyste, przestronne, swobodnie mozna sie zmiescic z wiekszym bagazem jak ma to miejsce w moim przypadku. Po porannej toalecie (o dziwo w zaden sposob nie odczuwam jet lagu) uzupelniam kalorie w McDonald’s na lotnisku (nalesnik i mrozona kawa), w saloniku prasowym WS Smith kupuje karte miejsca Opal i ruszam na przystanek autobusowy linii 400, ktorym docieram do najblizszej stacji kolejki o nazwie Mascot, gdzie przesiadam sie na pociag do stacji Circular Quay polozonej w centrum miasta. Nieopodal stacji odkrywam bardzo fajna kawiarnie z wielokulturowa obsluga i tak lubianym przeze mnie japonskim napojem matcha. Sprawnie docieram do hotelu Macleay Lodge, mimo wczesnej pory moj pokoj jest juz gotowy i po chwil odpoczynku ruszam na zwiedzanie Sydney.
Pierwsze kroki kieruje przez park i ogrod botaniczny do slynnego gmachu opery. Piekne slonce, zielona, gladko przystrzyzona trawa, spacerujace po niej ibisy czarnopiore, przede mna zatoka a w oddali juz polyskuja biale kontury Sydney Opera House. Z oddali gmach jest chyba jeszcze bardziej majestatyczny niz na licznych fotografiach. Na placu przed budynkiem o dziwo wcale nie ma dzikich tlumow, mozna w spokoju oddac sie kontemplacji, obserwowac ruch stateczkow w zatoce, las wiezowcow w miescie oraz most Sydney Harbour Bridge znajdujacy sie tuz naprzeciw opery. Wnetrze opery przypomina bardziej centrum wystawiennicze, wiekszosc sal jest wynajmowanych na konferencje. W sklepiku nieopodal zaopatruje sie w pamiatki i widokowki ze znaczkami i ruszam na przystan, skad promem w kilka minut przedostaje na druga strone zatoki, gdzie miesci sie Taronga ZOO. Bilet do ogrodu zoologicznego zarezerwowalem wczesniej online, gdyz takie rozwiazanie bylo tansze o 20 %. Licze na spotkanie z endemiczna fauna australijska, jednak wiekszosc zwierzakow tak charakterystycznych dla tego kontynentu nie widac w klatkach lub na wybiegach. Nie udaje mi sie zatem wypatrzec diabla tasmanskiego czy kangurow szarych, najbardziej podobaly mi sie kangury rude, wygrzewajace sie na swoich stanowiskach, w zagrodzie spacerowal tez sobie strus emu, a na drzewie eukaliptusowym spal sobie smacznie koala. Na koniec mojej wizyty w tym parku zalapalem sie na krotki wyklad na temat pajakow wystepujacych w Sydney i okolicy, z bliska mialem okazje obejrzec ptasznika australijskiego, a fuj!
Sobota uplynela mi na plazowaniu na Bondi Beach, dokladnie tak ja sobie wyobrazalem. Plaza moze nie jest specjalnie dluga, lecz w miare szeroka, ma piekny bialy piasek i jest bardzo dobrze zagospodarowana. W Australii rozpoczyna sie jesien, ale pogoda jest nadal bardzo ladna, swieci slonce i jest cieplo, az dziw, ze plaza sprawia wrazenie wyludnionej. Wiekszosc lokali czy hoteli zlokalizowanych w poblizu Bondi Beach jest poza sezonem nieczynna, bannery zapraszaja gosci za rok. Woda w oceanie ciepla niestety nie byla, ale amatorow windsurfingu akurat nie brakowalo ;)
Na niedziele zaplanowalem zwiedzanie parku Morisset, ktory jest oddalony o ponad 100 km od Sydney. Lokalny pociag dociera na stacje Morisset w 2 godziny (odjazd ze stacji centralnej), warto skorzystac z niedzielnej promocji, za dowolna ilosc przejazdow na karcie Opal tego dnia pobierana jest maksymalna oplata w wysokosci zaledwie 2.5 AUD! Moglem zatem za tak niska jak na Australie stawke pojechac w dwie strony i jeszcze tego samego dnia korzystac bez ograniczen z komunikacji miejskiej. Park Morisset wybralem nieprzypadkowo – na jego terenie w poblizu szpitala psychiatrycznego (sic!) spotkac mozna zyjace na wolnosci kangury szare, ktore zupelnie niesploszone pozwalaja sie glaskac i cykac sobie fotki. Po wyjsciu z malutkiej stacji kolejowej kierujemy sie na prawo (trzeba przejsc kladka przez tory) a nastepnie kilkanascie metrow asfaltowa droga przed siebie, po prawej stronie mijamy skromne australijskie domostwa, a po lewej stronie sa tory kolejowe. Po kilku minutach dotrzemy do rozstaju drog i zobaczymy takze tabliczke z nazwa szpitala, spacer droga przez las zajmuje z tego miejca szybkim tempem ok 40 minut. Momentami czulem sie dosc nieswojo, bo szedlem sam przez park i w promieniu kilkunasta metrow nie widzialem zywej duszy, jedynie co jakis czas przejezdzaly samochody lub karetki, co swiadczy o tym, ze idziemy w dobra strone. W koncu przede mna ukazuje sie polana, na ktorej wyleguja sie kangury, jest ich kilka sztuk, sa sporych rozmiarow i wszystkie przyjaznie nastawione, akurat podkarmia je hiszpanskojezyczna para. Ja z opakowania wyjmuje ciemne bezpestkowe winogrona, sympatyczne torbacze same podchodza i mozna je wtedy dowoli glaskac i fotografowac, co to za frajda! W drodze powrotnej na stacje kolejowa po raz kolejny sprawdza sie powiedzenie, ze swiat jest maly, gdyz na drodze spotykam Polakow.
Kolejny dzien to sniadanie o poranku w przytulnej francuskiej kawiarni douce France, spacer po okolicy i dojazd na lotnisko. Stanowiska odprawy British Airways sa otwarte na ponad 3 h przed odlotem, zostawiam moj bagaz i ruszam do kontroli bezpieczenstwa. Co ciekawe, kontrola paszportowa na wylocie odbywa sie niemal wylacznie przy stanowiskach automatycznych, niestety z Australii nie przywoze pieczatki wjazdowej ani wyjazdowej. W strefie air side w Joe & The Juice zamawiam ginger latte i czas do odlotu uplywa mi calkiem milo. Caly samolot do Londynu (via SIN) jest napakowany po brzegi, milo jest wiec rozprostowac nogi na zgrabnym lotnisku w Singapurze. Mietowa herbata w kawiarni PAUL nieco stawia mnie na nogi, ale juz po kilkunastu minutach trzeba wraca z powrotem na boarding do tej samej maszyny. Co ciekawe, wszystkie 4 rejsy na kangurzej trasie mialem okazje odbyc z 2 zalogami, ktore wymiennie pracowaly i wbilem sie w ich zmiany ;) Po prawie 24 h w przestworzach laduje na lotnisku Heathrow, co za dziwne uczucie znow byc w Europie...

BeNeLux - jakby luksusowo w Luksemburgu / 05.06.2015 - 07.06.2015


W Polsce nadszedł długi weekend czerwcowy, czas ruszyć w drogę, zwłaszcza że majówkę spędziłem w kraju i nigdzie nie wyjeżdżałem. Tym razem cel podróży wybrałem zupełnie przypadkowo. Dawno temu po sieci zaczął krążyć magiczny błąd taryfowy umożliwiający zakup biletów lotniczych na trasie Luksemburg – Londyn Heathrow linią British Airways za jedyne 0,99 euro. Grzechem byłoby nie skorzystać z takiej okazji, szybko spojrzałem w kalendarz i zarezerwowałem odległy termin zgrany z długim weekendem po Bożym Ciele, dopiero później kupowałem kolejne odcinki lotów i zastanowiłem się, jak zgrać całość wycieczki. Postanowiłem, że trasa będzie przebiegać następująco:

piątek, 5 czerwca, Ryanair: Warszawa Modlin – Bruksela Charleroi
piątek, 5 czerwca, Shuttle Bus Flibco: Bruksela Charleloi – Luksemburg (Gare Central)
sobota, 6 czerwca, British Airways: Luksemburg – Londyn Heathrow
niedziela, 7 czerwca, Londyn Gatwick – Warszawa Okęcie

Od początku wiedziałem, że Luksemburg nie jest tanią miejscówką, ale z pomocą w znalezieniu noclegu w korzystnej cenie przyszedł mi serwis Hotwire, który przesłał mi voucher na wartość 50 USD do wykorzystania w ciągu roku. W połączeniu z promocją rezerwacji w ciemno (robiąc rezerwację poznajemy jedynie kategorię hotelu oraz jego położenie w przybliżeniu) nocleg w 5 * hotelu Sofitel w dzielnicy europejskiej kosztowałem mnie jedynie 30 USD, wprost niewiarygodna cena jak na hotel takiej klasy. Jak pokazuje powyższy przykład czasem przy planowaniu podróży potrzebny jest łut szczęścia.
W piątek o poranku wyruszam pociągiem Kolei Mazowieckich do stacji Modlin, tam przesiadam się w podstawiony wcześniej autobus i sprawnie docieram do lotniska. Nie jestem fanem tego miejsca, ale ponieważ nie chciałem być zbyt wcześnie w Belgii (rejs WizzAir z WAW do CRL odlatywał tego dnia o 6 rano), to niejako nie miałem alternatywy. Na Mazowszu piękna pogoda, widać, że pasażerów nie będzie zbyt wielu, kierunek jest już chyba dość wyeksploatowany, a poza tym to piątek, więc pewnie spora część turystów wylatywała już w środę po południu lub w czwartek. Maszyna Ryanair z bazy w CRL przylatuje przed czasem, boarding przebiega bardzo sprawnie i możemy o czasie wystartować. Tym razem system przydzielił mi miejsca w środkowej części kabiny, ale cały lot przebiega bardzo spokojnie, więc nie czuję silniejszych drgań czy turbulencji. Po lądowaniu mam jeszcze ok. 3 godziny do odjazdu autokaru przewoźnika Flibco do Luksemburga.  Polecam sprawdzanie na bieżąco strony tej firmy, gdyż po załadowaniu do systemu sprzedaży można bezproblemowo upolować najtańsze bilety po 5 euro za odcinek; podobnie rzecz ma się z przewoźnikiem easyBus oferującym transfery z centrum Londynu na poszczególne lotniska, tutaj możemy upolować bilety za ok.2 funty. Mam dużo czasu, najpierw wzorem innych podróżnych zasiadam na trawniku przed terminalem i zażywam kąpieli słonecznej, później regeneruję się w kawiarni Paul na lotnisku. Nareszcie wybija godzina przyjazdu autokaru i na przystanku przed wyjściem pojawia się zielony autobus. W środku jest bardzo komfortowo, rozkładane fotele, klimatyzacja, dużo przestrzeni na nogi, wszystko działa jak trzeba. Podróż z lotniska Charleroi do centrum Luksemburga trwa około dwóch godzin i praktycznie przez całą trasą jedziemy drogą szybkiego ruchu mijając po drodze wielu holenderskich i belgijskich przewoźników. W autobusie podróżuje tym kursem zaledwie kilka osób, mam miejsce, by się nieco porozciągać na obu siedzeniach. Krótka drzemka jeszcze nikomu nie zaszkodziła.


Około godziny 17 zatrzymujemy się przed dworcem kolejowym w Luksemburgu, ruch jak w ulu, setki ludzi spieszących w każdą stronę, wiele osób ma kolorową skórę, słychać hałas, zapowiedzi licznych pociągów, już czuję, że żyję i lubię to miasto. Pierwsze kroki kieruję do kiosku z prasą, gdzie nabywam widokówki. Po przeciwnej stronie znajduję urząd pocztowy, po raz pierwszy widzę na poczcie automat do wydawania znaczków, również na przesyłki zagraniczne, świetna sprawa, nie muszę pobierać numerka i stać w kolejce. Teraz mapa w dłoń (na dworcu znajduje się punkt informacji turystycznej) i ruszam przed siebie, z nieba nadal leje się żar, słońce praży niemiłosiernie, ale jestem dzielny i postanawiam przejść dość spory odcinek do hotelu w dzielnicy Kirchberg pieszo, by przy okazji zobaczyć serce miasta. Rozpoznaję szyld supermarketu Delhaize, dalej mój ulubiony McDonald’s (dość zapuszczony, bez działającej klimatyzacji, za to z wyśrubowanymi maksymalnie cenami) i sklepy sieciówki jak H&M. Kiedy kończy się szpaler budynków moim oczom ukazuje się piękny malowniczy krajobraz: przede mną znajduje się wiadukt, w dole biegnie dolina i wąskie uliczki, po lewej stronie na wzgórzu wznosi się zaś zamek i dumnie powiewa flaga Wielkiego Księstwa Luksemburga, jak oficjalnie nazywa się ten najmniejszy z krajów Beneluksu. Kilkaset metrów dalej naprzeciwko wspomnianego zamku znajduje się duży plac ze złotą statuą, to centralny punkt dla wszystkich wycieczek po mieście, można tutaj spotkań grupy Azjatów namiętnie się fotografujące na tle majestatycznego zamku. Odbijam w jedną z bocznych uliczek na lewo i to jestem w najbardziej reprezentacyjnej części miasta, spora część tego obszaru to deptak przeznaczony niemal wyłącznie dla ruchu pieszego. Jedna z głównych zakupowych mieści witryny takich mistrzów mody jak Chanel czy Dolce & Gabbana, w końcu do Luksemburga licznie przybywają możni tego świata, więc gdzie, jak nie w tym miejscu, będą mogli spełniać swoje zachcianki. Jest po 18, praktycznie wszystkie sklepy są już zamknięte, powoli sunę z walizeczką w kierunku wzgórza Kirchberg, po drodze mijam kolejny wiadukt, gmach filharmonii, przechodzę przez jezdnią na światłach i wreszcie mogę zameldować się w hotelu Sofitel. Cytując klasyka "Jest tu jakby luksusowo".
Następnego poranka po degustacji japońskiej zielonej herbaty i kawy (obowiązkowo!) opuszczam hotel i wybieram się na przystanek autobusowy. Tak się złożyło, że akurat od soboty 6 czerwca 2015 weszło w życie nowe prawo pozwalające jeździć autobusami miejskimi za darmo w każdą sobotę. Większość kursów dociera do centrum, dojeżdżam do dworca głównego i tak w zwolnionym tempie powtarzam trasę mojej wędrówki z piątkowego popołudnia. Okazuje się, że jedna z głównych ulic w weekend zamieniana jest w deptak, który zajmują handlowcy z przyległych sklepów i na specjalnych standach oferująca specjalne promocje czy degustację swoich wyrobów kulinarnych. Zaopatruję się w cappuccino w McD i wolnym krokiem przechadzam się po ulicach delektując się smakiem ulubionej kawy. Następnie przechodzę przez wiadukt i docieram do głównego placu miasta, skąd można podziwiać zamek i flagę Wielkiego Księstwa Luksemburga. Skręcam w stronę starówki, gdzie na jednym z placyków placów w cieniu restauracyjnych ogródków siedzą sobie spacerowicze. Obok na wąskich ulicach jest dość głośno, trwa bowiem agitacja przed lokalnymi wyborami, a kiełbasa wyborcza przybrała tutaj rolę szampana z truskawkami, u la la!

W drodze z centrum odwiedzam park miejski, gdzie przez dłuższą wyleguję się pod chmurką na zielonej trawce, a następnie autobusem docieram do centrum handlowego „Metropolis”. Nie byłbym sobą, gdybym nie odwiedził sklepu spożywczego, by wyszukać specjały serwowane wyłącznie na danym rynku. Tym razem największą uwagę poświęcam napojom, najciekawiej brzmi Fanta o smaku bzu (napój w kolorze niebieskim), niestety, smakowo żadna rewelacja. Po posileniu się łakociami ruszam z powrotem a kierunku hotelu, gdzie odbieram bagaż i kieruję się autobusem na lotnisko.


Port   sam tym razem nie mam ochoty na zabawę, nie potrafię czerpać przyjemności z party, kiedy jestem sam i dookoła widzę same zadowolone twarze, ludzi radośnie bawiących się ze znajomymi, a ja czuję się jak w złotej klatce. Mimo wszystko jednak humor dopisuje, wracam do hotelu piętrowym czerwonym autobusem, w jego wnętrzu znajduję ciekawe wierszyki na temat zasad kultury w komunikacji miejskiej, w bardzo niedługim czasie podobna kampania pojawia się w Warszawie.
lotniczy okazuje się być mikroskopijny, ale jednocześnie urokliwy, ma coś w sobie. Na jego płycie stoją w większości turbośmigłowe samoloty linii LuxAir, jedynie co jakiś czas pojawiają się większe maszyny europejskich przewoźników. Odprawa na mój rejs British Airways do Londynu właśnie się rozpoczęła, przy stanowiskach dwie panie z obsługi ucięły sobie pogawędkę. Są bardzo uśmiechnięte, od razu dostaję kartę pokładową na mój lot i przechodzę do kontroli bezpieczeństwa. Tutaj kilka osób przede mną, lecą easyJet do Portugalii. Mam jeszcze bardzo dużo czasu, zajmuję jedno z miejsc przy oknie i obserwują pas startowy, akurat kołuje maszyna Swiss i Lufthansy, później mam okazję podziwiać duży samolot cargo przewoźnika Panalpina, z którym dość regularnie współpracuję przy wysyłkach transoceanicznych. Wreszcie ląduje Airbus BA, z samolotu wysiadają podróżni, następuje sprzątanie kabiny i niebawem Boarding. Osób lecących do Londynu (a raczej via LHR) jest garstka, naliczyłem około 30 osób. System z automatu poprzydzielał miejsca z przodu i z tyłu kabiny, ja zajmuję tradycyjnie miejsce przy oknie po prawej stronie w drugim rzędzie za klasą biznes. Załoga nieco starsza, bardzo uprzejma, najpierw szef pokładu wita wszystkich, a później włącza się kapitan z kokpitu, podaje podstawowe parametry na temat lotu. Okazuje się, że nasz lot potrwa jedynie ok. 1 h, chociaż na stronie przewoźnika rozkładowo rejs twa 1 h 40 min. Tradycyjnie najpierw zaglądam do magazynu pokładowego i dokładnie studiuję mapę destynacji oferowanych przez BA. Po raz kolejny potwierdza się moja teoria o tym, że „narodowi” przewoźnicy latają przed wszystkim do swoich byłych kolonii – najwidoczniej tam potoki pasażerskie są wciąż bardzo wysokie. Kilka minut po starcie rozpoczyna się serwis pokładowy. Ponieważ lot trwa bardzo krótko, to składa się jedynie z ciepłych i zimnych napojów oraz paczuszki chipsów o różnych smakach do wyboru, po ostatnich bardzo pozytywnych doświadczeniach z BA podczas podróży do Las Vegas i z Toronto spodziewałem się czegoś lepszego, ale w sumie w porównaniu z nieśmiertelnym Prince Polo i szklaneczką wody mineralnej w LO jest to wyższy poziom obsługi. Do tego można zamówić także napoje alkoholowe, wspomnień czar zadziała, wybrałem z menu Johnny’ego Walkera z colą. Ponieważ pogoda za oknem była bardzo ładna, to udało mi się po raz pierwszy zobaczyć dokładniej Morze Północne i wybrzeże Anglii oraz centrum Londynu z lotu ptaka – dokładnie mogłem rozróżnić Tamizę, Eye of London czy Big Bena, a chwilę potem już byłem na lotnisku Heathrow. Ponieważ tym razem podróżowałem jedynie z bagażem podręcznym, bardzo szybko udało mi się dotrzeć do kontroli paszportowej (przypominam, Wielka Brytania jest poza strefą Schengen) i mogłem już powitać brytyjską ziemię. Jest ciepły czerwcowy wieczór w Zjednoczonym Królestwie. Trasę do śródmieścia mam już obcykaną, okazuje się, że mój hotel znajduje się bezpośrednio przy linii metra jadące z lotniska, zatem omijają mnie uciążliwe przesiadki i sprawnie docieram na miejsce. Nieopodal zlokalizowane jest całodobowe Tesco, gdzie zaopatruję się w jogurty, to mój jedzeniowy fetysz, drugi zaraz po McDonald’s ;) Wieczorem o dziwo nie czuję zmęczenia, wybieram się na Soho, by podpatrzeć, jak inni imprezują,
Niedzielny poranek rozpoczynam od obfitego śniadania, czyli English Breakfast, a w menu znajduje się klasycznie jajecznica, kiełbaski, tosty, dżem czy jogurt z musli. Zaraz potem wyruszam w miasto, by dotrzeć na osławioną Oxford Street i zajrzeć do Primarka. Mój spacer trwa około 1 h 20 min, mijam po drodze słynne muzea, ale to nie czas na zwiedzanie, zdecydowanie bardziej interesuje mnie przebywanie na ulicy, obserwowanie życia i ludzi niż muzealnych eksponatów. Bardzo miłe wrażenie po raz kolejny robi na mnie Hyde Park, gdzie na zielonych obszarach można wygodnie się położyć i kontemplować. Zaliczam oczywiście i wizytę w ulubionym McD, po raz kolejny zagarniam kanapkę typu Deli oraz bananowy shake. Czas w mieście szybko mija, pora wracać do hotelu po bagaż, całe szczęście, że easyBus odjeżdża z Lily Road, która jest oddalona o ok. 5-10 minut drogi od mojego zakwaterowania. Na lotnisko London Gatwick docieram sporo przed czasem, mój wieczorny rejs do Warszawy odlatuje za ok. 3 godziny, drukuję czarno-białą kartę pokładową w automacie i wjeżdżam na górny poziom, gdzie ok. 20 minut z pewnością zajmuje sama kontrola bezpieczeństwa, ponieważ natłok pasażerów jest dość znaczny. Czas pozostały do odlotu samolotu Norwegian na Lotnisko Chopina spędzam przy kawie przeglądając prasę i katalogi przywiezione z Luksemburga. Teraz mogę zobaczyć to, czego nie udało mi się ujrzeć na żywo. W końcu po około 2 godzinach na monitorze pojawia się informacja o numerze wyjścia, przy bramce jest już pan z obsługi, który niebawem rozpoczyna boarding, samolot jest wypełniony po brzegi, ale to w końcu koniec długiego weekendu. Tak się składa, że miejsce mam przydzielone w środku, ale jakoś muszę przetrwać te 2,5 h rejsu, który upływa mi na lekturze magazynu pokładowego oraz prasy. Do widzenia!
 

Kac Vegas & zimna Kanada / 14.10.2014 - 20.10.2014

Druga polowa pazdziernika to doskonaly czas na urlop – kiedy w naszych szerokosciach geograficznych za oknem coraz zimniej wyjazd do cieplych miejsc jestbardzo dobrym rozwiazaniem, by nie dac sie jesiennej chandrze i uciec od szarej polskiej rzeczywistosci. Cel wyjazdu mialem sprecyzowany juz bardzo dawno temu, na pomysl wypadu do Las Vegas wpadlem podczsa mojego lotu do Miami przed ponad rokiem. To wlasnie wtedy mialem okazje obejrzec na pokladzie samolotu Lufthansy trzecia czesc filmu Kac Vegas – Hangover, a ze jestem podatny na dzialanie kolorowych swiatel, to lukier serwowany w Sin City mnie urzekl i od tamtej pory wiedzialem, ze jesli wroce do USA po raz kolejny, to bedzie to wlasnie wizyta w stanie Nevada i stolicy hazardu. Dodatkowym bodzcem, ktory zachecil mnie do zlozenia wizyty w Vegas byl fakt, ze moja ulubienica Britney Spears rozpoczela swoja koncertowa rezydenture w tym miescie, wiec mialem niepowtarzalna okazje zobaczyc jej sceniczny show w Planet Hollywood na zywo. Z racji tego, ze w Stanach Zjednoczonych bylem juz wczesniej i odwiedzilem wszystkie duze miasta, ktore chcialem zobaczyc (dla niewtajemniczonych przypomne wypad z ksiezniczka Marta do NYC i LA, pozniejsza wizyte w San Francisco oraz ubiegloroczny pobyt w Miami na Florydzie), stwierdzilem, ze wycieczka tylko do Las Vegas to bedzie zbyt malo i do harmonogramu wycieczki dodalem takze Kanade. Poczatkowo ograniczylem sie jedynie do Toronto, ale z czasem porownujac ceny biletow lotniczych doszedlem do wniosku, ze skoro przez najblizsze lata nie planuje leciec w tamte rejony ponownie, to zahacze takze o stan Quebec i francuskojezyczny Montreal, wszak w tym roku odwiedzilem francuskojezyczne miejsca kilkukrotnie. Okazuje sie, ze z Polski do Las Vegas jest ciezko dostac sie bez dwoch przesiadek, z czego jedna zazwyczaj ma miejsce w Europie a druga juz na terenie USA. Chcialem uniknac dodatkowej przesiadki w Ameryce, poniewaz wiaze sie ona z przejsciem immigration w pierwszym porcie przylotu, pozniej trzeba odebrac bagaze z tasmy, zaniesc je do stanowiska odprawy na lot kraowy i przejsc przez kontrole bezpieczenstwa, a w razie opoznienia moglbym utknac w Chicago czy innym miescie na noc. Jedyne bezposrednie polaczenie z Europy (z Londynu Heathrow) do Las Vegas oferuje linia British Airways i to glownie z tego powodu zdecydowalem sie na tego przewoznika. Poza tym nigdy nie mialem okazji goscic na pokladzie tej linii, a ze lot powrotny z Toronto do Londynu mial odbywac sie na pokladzie najnowszego samolotu Boeing 787 Dreamliner, to dlugo nie musialem sie zastanawiac, czy moja decyzja jest sluszna i w sierpniu kupilem bilety na stronie BA na trase multi-city WAW-LHR-LAS & YYZ-LHR-WAW. Odcinek LAS-YUL zarezerwowalem w linii Air Canada, zas z Montrealu do Toronto dostalem sie MegaBusem, nasz Polski Bus jest odpowiednikiem tej linii autokarowej kursujacej po USA i Kanadzie.
W koncu nadszedl dlugo oczekiwany dzien 14. pazdziernika i okolo godziny 10 zjawilem sie na Lotnisku Chopina. Mimo ze do odlotu maszyny British Airways z Warszawy byly jeszcze dwie godziny, to kolejka do odprawy pasazerskiej byla juz calkiem dluga. Stanowisko check-in BA na warszawskim Okeciu znajduje sie w dosc niefortunnym miejscu, poniewaz jest to ostatni rzad i nieco dalej umiejscowione sa lokale gastronomiczne oraz biura niektorych linii lotniczych, wobec czego kolejka przybiera bardzo dziwny ksztalt i na dobra sprawe trudno bylo zorientowac sie, czy stoi sie we wlasciwycm ogonku, a do lady British Airways sa az 3 rozne kolejki: jedna dla pasazerow klasy biznes, osobna dla osob odprawionych online, ktorzy nadaja jedynie bagaz (baggage drop off) i najdluzsza kolejka do zwyklej odprawy. Jestem odprawiony online na odcinek LHR-LAS, ale na lot WAW-LHR przy mojej rezerwacji odprawic sie nie dalo, za to moglem zrobic odprawe w automacie na lotnisku. Jako fan papierowych kart pokladowych w tradycyjnej formie odstalem swoje i niezle sie rozczarowalem, bo karty pokladowe BA okazaly sie byc cale w czarno-bialych barwach bez zadnych kolorowych dodatkow chociazby w postaci logo przewoznika. Myslalem, ze jest tak moze tylko w Warszawie czy na innych mniejszych lotniskach, ale podejrzalem, ze takze w glownym hubie przewoznika wydawane sa takie beznadziejne boarding passy, pewnie przez oszczednosc. Na plus dla BA powiem, ze jest na nich naprawde duzo informacji oraz pelne nazwy lotnisk i przypisany caly numer Frequent Flyer. Kolejka do kontroli bezpieczenstwa porusza sie w iscie slimaczym tempie, ale i tak mam jeszcze duzo czasu, by poczekac na pod gatem. Sadzac po ilosci pasazerow przed bramka tego dnia Airbus A320 bedzie wypelniony po brzegi. Boarding rozpoczyna sie punktualnie i zajmuje moje miejsce 9F, jest tak jak lubie, czyli po prawej stronie i przy oknie. Miejsce 9D przy przejsciu zajmuje wyfiokowana dama bedaca wierna kopia wlascicielki Pusi z komedii Galimatias, czyli Kogel Mogel II. Laskawie przepuszcza mnie na moje miejsce, pozniej do srodka wchodzi jeszcze pan w srednim wieku lecacy w towarzystwie corki, ktora ma miejsce po drugiej stronie i z ich rozmowy wynika, ze chca siedziec obok siebie. Pan pyta sie tej damy, czy moze zamienic sie miejscami, ale pani kategorycznie odmawia, bo ona moze siedziec tylko przy przejsciu i syn mieszkajacy w UK specjalnie wybral dla niej to miejsce. Juz czekam, az ja zostane poproszony o zamiane miejsc, ale pan mowi do corki, ze ona jako kobieta powinna mnie poprosic o udostepnienie miejsca, co jednak na szczescie nie nastepuje. Tym razem odmowilbym, bo mnie bardzo zalezy na tym, by podczas lotu moc obserwowac to, co widac za oknem. Zwlaszcza po ostatnich niefortunnych doswiadczeniach podczas lotu powrotnego z Bejrutu, kiedy to zostalem usadowiony w ostatnim rzedzie, ktorego bardzo, ale to bardzo nie lubie. Tymczasem wywiazuje sie mala sprzeczka miedzy dystyngowana paniusia a panem, ktore wlozyl swoj bagaz podreczny do polki i przypadkowo zagniotl zakiet szanownej pasazerki. Odzywa sie jej prawdziwa natura, kobieta nie przebiera w slowach, wyzywa czlowieka od burakow, mowi mu, ze pewnie leci kleic pape do Anglii i grozi, ze wezwie policje :D Uff,  przez chwile robi sie goraco...
Zaloga na pokladzie to same starsze sympatyczne Brytyjki, poniewaz samolot jest wyposazony w wysuwane monitory, to intruktaz bezpieczenstwa pokazywany jest w formie filmu. Dosc dlugo kolujemy do progu pasa i wreszcie wzbijamy sie w powietrze, mimo chmur jestem w stanie rozroznic topografie Warszawy, bardzo lubie podziwiac panorame stolicy z lotu ptaka. Po kilku minutach lagodnego wznoszenia kapitan wylacza sygnalizacje zapiecia pasow a na ekranikach pokazuja sie mapki ilustrujace trase lotu wraz z uaktualnianymi na zywo parametrami, takich bajerow brakuje mi we flocie PLL LOT. Niebawem rozpoczyna sie serwis, stewardessy rozdaja pyszne kanapki oraz napoje, dawno nie jadlem tak dobrego posilku na pokladzie, mimo ze to tylko sandwich. Po posilku oddaje sie lekturze magazynu pokladowego British Airways, obrazkow duzo, ale tresci malo, wiec calkiem szybko udaje mi sie przebrnac przez calosc, jak zawsze najbardziej interesuja mnie informacje dotyczace siatki polaczen. Widac wyraznie, ze jak kazda linia lotnicza takze i brytyjski przewoznik obsluguje polaczenia do swoich bylych kolonii czy terytoriow zaleznych (np. Wyspy Dziewicze). Czas uplywa szybko i rozpoczynamy znizanie do ladowania na lotnisku Heathrow, nad Anglia slonce, ale okolice Londynu osnute grubymi chmurami i wiele nie widac. Sam manewr ladowania przebiega sprawnie i bez zbednych turbulencji, po kilku minutach jestem juz u Krolowej Elzbiety II i podazam za znakami kierujacymi mnie do Terminalu 5, z ktorego bede odlatywal do Las Vegas. Jak mniemam, zadzialala tutaj psychologia tlumu, bo za mna podaza takze dystyngowana paniusia z miejsca 9D i czeka na autobus transferowy. Nawiazuje rozmowe z inna pasazerka i dopiero ktos stojacy nieopodal wyprowadza ja z bledu, ze do wyjscia i po odbior bagazy trzeba sie wrocic i udac w inna czesc budynku. :-P
Terminal 5 lotniska LHR to jeden wielki moloch, a ja lubie takie duze przestrzenie, tlok i ludzi o roznych kolorach skory z roznych kregow kulturowych, ktorzy mieszaja sie ze soba na malej powierzchni, wtedy czuje sie tak kosmopolitycznie. W oczekiwaniu na moj lot do Las Vegas zatapiam sie w lekturze kolejnej ksiaki Henninga Mankella pt. Zapora, w kawiarni pret-a-manger zamawiam kawe i kanapke i czas uplywa mi calkiem szybko. Na wyswietlaczu pojawia sie w koncu informacja, ze moj wylot bedzie z czesci B Terminala 5, do ktorej to udaje sie specjalnym pociagiem. Tam podstawione pod rekawy czekaja same duze maszyny British Airways, a na plycie lotniska widze samolot przewoznika w zlotych barwach. Powoli pod gatem do Las Vegas zaczynaja pojawiac sie kolejni pasazerowie, zdecydowana wiekszosc stanowia Wlosi i Hiszpanie, sa tez oczywiscie Brytyjczycy oraz nieco Amerykanow wracajacych do ojczyzny. Na poczatku na poklad Boeinga 747-400 zapraszani sa pasazerowie klasy biznes oraz osoby podrozujace z malymi dziecmi, pozniej osoby zajmujace miejsca w tylnych rzedach klasy ekonomicznej a na sam koniec podrozni siedzacy z przodu. Miejsce 23H przy oknie juz na mnie czeka, okazuje sie, ze przede mna siedzi wielopokoleniowa jak to zwykle bywa dosc glosna wloska rodzina, takze na poczatku jestem zmuszony wysluchiwac ich burzliwych dyskusji na temat usadzenia i zamiany miejsc, ale wreszcie udaje im sie jakos rozkokosic na fotelach. Zaloga oraz kapitan informuja, ze lot potrwa okolo 10 godzin, start lekko sie opoznia, bo kolejka samolotow jest dluga, ale najwidoczniej jest to wliczone w czas lotu, bo w Las Vegas przyziemiamy o czasie. Na temat samego lotu nie moge nic zlego powiedziec, tym razem zaloga jest bardzo mloda i takze bardzo mila i pomocna, na wstepie rozdaja deklaracje celne dotyczace wjazdu do USA, pozniej serwowane sa napoje, a ok. godzinie po starcie rozpoczyna sie obiad, zamawiam jak zazwyczaj danie wegetarianskie, a na deser racze sie Jackiem Danielsem. Sam lot mija bardzo spokojnie, po drodze ani razu nie wpadamy w turbulencje, moge wyciagnac nogi, poniewaz miejsce posrodku jest wolne. Jedyne na co moge ponarzekac, to niesprawny system rozrywki pokladowej, po okolo 2 godzinach lotu przestal on dzialac i restart nie pomagol, wobec czego musialem zadowolic sie jedynie mapka z trasa samolotu. Ladowanie w Las Vegas to marzenie, juz podczas znizania z daleka widac lune pulsujacych kolorowych swiatel, a w miare zblizania sie samolotu do lotniska McCarran mozna dokladnie przyjrzec sie hotelom tonacym w blasku neonow. Widac dokladnie piramide ze Sfinskem, Wieze Eiffla czy rzymskie koloseum,  nie jestesmy jednak w muzeum miniatur a w Las Vegas na pustyni Mojave, ale nie jest to w zaden sposob fatamorgana. Po wyladowaniu kontrola immigration jak nigdy przebiega bardzo zgrabnie, ale to pewnie dlatego, ze oprocz lotu Brtisih Airways nic ma zadnego innego przylotu z zagranicy. Rutynowe pytania, badanie odciskow palcow, siatkowki oka i witaj Ameryko! Dosc dlugo czekam na swoja walizke, ale wreszcie wylania sie i ona; oddaje stosowny formularz u celnika i swobodnie opuszczam strefe przylotow. Welcome to the USA! Na miejscu dochodzi godzina 20 czasu lokalnego, jest 9 godzin roznicy miedzy Las Vegas a Polska. Wydawaloby sie, ze bede po podrozy bardzo zmeczony i senny, ale w takich chwilach chyba jakas adrenalina i hormony szczescia biora w gore i odnajduje w sobie duze poklady energii. Zmieniam terminal – miedzy terminalami 1 i 3 co kilka minut kursuje darmowy autobus wahadlowy. Aby dotrzec do centrum mamy do wyboru kilka opcji, ja decyduje sie na autobus numer, ktorego trasa przebiega w poblizu mojego hotelu. Po wejsciu do autobusu chce kupic bilet u kierowcy, ale okazuje sie, ze banknot 20-dolarowy jest zbyt duzy, a automat umieszczony w autobusie obok kierowcy nie przyjmuje wiekszych nominalow i nie wydaje reszty. Wobec tego musze  sie wycofac, wejsc do terminala, gdzie rozmieniam pieniadze kupujac wode mineralna oraz widokowki. Oczywiscie autobus juz odjechal, musze poczekac 30 minut na kolejny kurs, ale nie czuje zmeczenia i dzielnie czekam na przyjazd pojazdu. Autobusy w Las Vegas przypominaja te kursujace po Miami, jest po godzinie 21 i pasazerow nie ma zbyt wielu. Kolejne przystanki sa zapowiadane przez glos spikera, sa tez zamontowane tablice, na ktorych pojawiaja sie nazwy kolejnych przystankow. Ciezko mi precyzyjnie okreslic, na ktorych z nich mam wysiasc, okazuje sie, ze wysiadlem o 1 przystanek wczesniej, ale luna kolorowego swiatla prowadza mnie do hotelu Circu Circus, gdzie spedzam kolejne 2 dni.
Pobyt w Las Vegas uplywa mi bardzo milo, pogoda jest przednia, slonce swieci, korzystam z dobrodziejstw basenu, czytam amerykanska prace i delektuje sie kawa w Starbucskie. Podziwiam potezne hotele i kasyna oraz spacerowiczow przechadzajacych sie po Las Vegas Boulevard, tym razem dominuje Amerykanie, musze powiedziec, ze pierwszy raz w zyciu widzialem naprawde otyle osoby, czesc z nich jezdzila na specjalnych wozkach/motorkach. Ukoronowaniem mojego pobytu w Las Vegas byl koncert Britney Spears w przybytku Axis w resorcie Planet Hollywood. W środowy wieczór kilka po godzinie 19:30 dotarłem do miejsca, w którym odbywało się show. Kiedy już udało mi się przebrnąć przez świątynię hazardu mogłem wejść do części dla osób oczekujących na koncert Britney. Główne drzwi otwierano o godzinie 20:00, sam występ miał rozpocząć się o godzinie 21:00. Scena miała kształt półkola, poszczególne wejścia były bardzo dobrze oznaczone i nie było żadnego tłumu. Mając w pamięci dantejskie sceny z koncertu Madonny na Bemowie byłem w szoku, że tutaj show może wyglądać tak kulturalnie, bez żadnych przepychanek. Goście oczekujący na spektakl mogą skorzystać z popcorn baru, który serwował także drinki. Wnętrze było kolorowe, podświetlane rozmaitymi barwami a na ekranach na ścianach prezentowane były fragmenty teledysków gwiazdy wieczoru. Zająłem moje miejsce i rozpoczęło się odliczanie. Bardzo zaskoczył mnie fakt, że wśród publiczności przeważały emerytowane małżeństwa bądź rodziny z dziećmi, do tej pory byłem przekonany, że grupa odbiorców artystki jest zupełnie inna, ale pewnie aspekt finansowy także odrywa spore znaczenie. Gdyby to było standardowy koncert podczas trasy, kiedy odwiedza się różne miasta, to z pewnością znalazłoby się na miejscu dużo więcej oddanych fanów, a nie łudźmy się, że wiele osób z Polski poleci do Vegas, by spełnić swoją fanaberię i zobaczyć show na żywo. Kilka minut po godzinie 21 światła zgasły, z głośników rozległa się zapowiedź nadejścia księżniczki popu, za kurtyną ukazała się zjeżdżająca w dół kula, w której umieszczona była Britney a w tle rozbrzmiały pierwsze takty jej najnowszego przeboju Work Bitch, w USA sprytnie ocenzurowanego. Kiedy po tylu ładnych latach zobaczyłem moją ulubienicę na żywo, nogi miałem jak z waty, ale dzielnie trzymałem formę, tańczyłem i śpiewałem w rytm jej największych hitów, to była przebojowa noc, oby więcej takich pozytywnych muzycznych wibracji.
W czwartkowy poranek po emocjach środowego wieczoru nie było łatwo dojść do siebie, ale poranek przy basenie skutecznie mnie rozbudził, a upalne słońce dało energię na długi dzień spędzony na przemierzaniu Las Vegas wzdłuż i wszerz. Późnym wieczorem żegnałem już tą oazę na pustyni Mojave i linią Air Canada Rouge odlatywałem do kanadyjskiego Montrealu we francuskojęzycznej prowincji Quebec. Po godzinie 20 byłem już na lotnisku im McCarana i mogłem odprawić się na mój lot, równocześnie z moim lotem do YUL odprawiany jest także lot do Toronto (YYZ), można skorzystać z automatów, które wydrukują nie tylko karty pokładowe, ale także zawieszki bagażowe. Tak jak linie amerykańskie na lotach krajowych także i w tym wypadku musiałem dopłacić 25 USD za bagaż rejestrowany, płatności można dokonać kartą w automacie podczas odprawy i  jest to bardzo wygodna forma uregulowania należności. Jak podejrzewałem karty pokładowe do marny czarno-biały skrawek papieru, Tagi bagażowe również wyglądają bardzo ubogo, trzyliterowy kod jest mało widoczny a o zielonych paskach na krawędziach mogę zapomnieć. Cóż, w Stanach panuje zupełnie inna kultura latania, dla nich jest to bardzo powszechne i nie przywiązują wagi do takich rzeczy. Po kontroli paszportowej oraz przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa oczekuję na odlot mojego Airbusa A320 w barwach liścia klonowego. Boarding rozpoczyna się planowo i co ciekawe jest prowadzony w dwóch językach, po angielsku oraz po francusku, co bardzo mi się podoba. Personel pokładowy również komunikuje się dwujęzycznie z pasażerami, tym razem stewardessy są bardzo młode, mają na oryginalnie skrojone kapelusze a ich uniformy zupełnie nie przypominają poważnych garsonek czy kostiumów, jeszcze bardziej na luzie prezentowała się załoga linii Virgin America, kiedy to we wrześniu 2010 roku leciał z nowojorskiego lotniska JFK do Los Angeles. Po zajęciu miejsc nastąpiła tradycyjna instrukcja bezpieczeństwa i błyskawicznie wystartowaliśmy w trwający 5 godzin lot LAS-YUL.
Start bardzo lagodny, po chwili moge upajac sie widokami nocnego Las Vegas, po raz ostatni moge podziwiac to niezwykle miasto z lotu ptaka, mam tradycyjnie miejsce przy oknie. Pogoda jest piekna, co jakis czas mijamy rozswietlone pola, niestety w samolocie nie ma wyswietlaczy pokazujacych aktualna mape, wiec nie jestem w stanie okreslic, jakie miasta mijamy. Poniewaz lot obslugiwany jest przez tania spolke corke linii Air Canada Rouge, wiec na pokladzie nie ma darmowych posilkow, ale stewardessy roznosza darmowe zimne napoje kilka razy podczas lotu. Po ponad 4 godzinach lotu w oddali pokazuje sie rozowe wschodzace slonce a w dole widac bardzo rozlegly Montreal i potezna rzeke. Spokojnie ladujemy na lotnisku w stolicy francuskojezycznej prowincji Quebec, na plycie lotniska przewazaja samoloty Air Canada. Po wyjsciu z samolotu trzeba udac sie do kontroli paszportowej, o tej porze nie ma zadnych kolejek, zwlaszcza ze wiekszosc pasazerow mojego lotu stanowili Kanadyjczycy, dla ktorych jest osobna kolejka. Pan za okienkiem zadaje podstawowe pytania o dlugosc pobytu, cel wyjazdu i miejsce pracy, po czym wbija pieczatke i przechodze odebrac bagaz, tym razem nie musze dlugo czekac na walizke, oddaje jeszcze deklaracje celna tuz przed wyjsciem i bienvenue au Canada. Jest bardzo wczesna pora, po nocnym locie czuje sie troszke zmeczony, wjezdzam schodami ruchomymi na poziom odlotow i tam znajduje kawiarnie, gdzie zamawiam bajgla oraz kawe z mlekiem, czas sie dobrze obudzic, jest kilka minut po 7 rano, 3 godziny roznicy do Las Vegas. Nad miastem wisza ciemne chmury, jest zimno i wietrznie, ale takiej wlasnie pogody spodziewalem sie w kraju liscia klonowego. Ciesze sie, ze znowu mam mozliwosc rozmawiania po francusku. Przegladam moje notatki dotyczace wycieczki, pobieram darmowa mapke Montrealu z punktu informacji turystycznej na lotnisku i w automacie kupuje calodzienny bilet na wszystkie linie komunikacji miejskiej. Tuz przed terminalem zatrzymuje sie autobus 787 laczacy port lotniczy Montreal Trudeau ze scislym centrum miasta, podroz do miasta trwa ok. 40 minut, sa poranne korki, wiec warto to uwzglednic. W autobusie bardzo zroznicowani etniczo pasazerowie, lubie takie towarzystwo. Akurat kiedy wjezdzamy do miasta, zza chmur wychodzi slonce, wiec humor dopisuje. Moj hotel znajduje sie nieopodal dworca autobusowego w centrum Montrealu i po kilku minutach jestem na miejscu a recepjonistka wloskiego pochodzenia oznajmia, ze moj pokoj bedzie gotowy za niecaly kwadrans; bardzo mila niespodzianka. Po okolo 15 minutach oczekiwania udaje sie do mojego pokoju, rozpakowuje sie i biore cieply orzezwiajacy prysznic, ubieram sie cieplej, by sprostac zmiennej pogodzie i wychodze na zewnatrz. Montreal wydaje mi sie byc takim miksem miedzy Paryzem a Nowym Jorkiem, oprocz wiezowcow w stylu Manhattanu w centrum znajduja sie male malownicze domki i kamieniczki. Tak sie sklada, ze w poblizu zlokalizowane jest centrum handlowe, znajduje tam takze punkt pocztowy a na przeciwko znajduje sie McDonald’s, gdzie zamawiam sniadaniowe burito. Po posilku czas na wyprawe na stare miasto, dokad udaje sie metrem. Wagoniki sa cale srebrne i przypominaja metro w Nowym Jorku, ale stacje sa znacznie ladniejsze niz te w NYC. Wysiadam w centrum i podazam za tlumem na reprezentacyjna ulice Montrealu, po drodze mijam kopie katedry Notre Dame, z moich obserwacji wynika, ze praktycznie kazdy na ulicy w Kanadzie pije kawe na wynos, nic dziwnego, bo przezywajacy wiatr daje sie we znaki. Z centrum udaje sie w kierunku portu, mijam zabytkowe waskie uliczki z budynkami z czerwonej cegly, wyglada to niezwykle uroczo. Port wyglada na dosc opuszczony, nad woda znajduje sie kilka pomostow, w drewnianych budynkach mozna ogrzac sie w kawiarniach. W drodze powrotnej zatrzymuje sie w jednej z kawiarni, by sprobowac cappuccino z syropem klonowym, czyli kanadyjskiej specjalnosci. W centrum handlowym zaglebiam sie w supermarkecie, roznorodnosc towarow sprawia, ze mieni mi sie w oczach, czego tam nie ma, sa np. Ciasteczka Oreo z nadzieniem mietowym, chipsy Lay’s o smaku cynamonowym a takze najrozniejsze rodzaje gotowych polproduktow do odgrzania czy przygotowania. Slinka cieknie. Teraz juz czas odpoczac, bo w nocy dzielnie uskutecznialem clubbing, a dobrze sie zlozylo, ze dzielnica rozrywkowa znajdowala sie w bezposredniej bliskosci mojego hotelu.
Rano po skromnym sniadaniu w hotelu podjezdzam metrem do dworca kolejowego, w poblizu ktorego znajduje sie przystanek Mega Busa. W poczekalni mozna skorzystac z darmowego wifi, na pokladzie autokarow takze jest dostepna ta usluga, ale podczas mojego kursu lacze praktycznie nie dzialalo. Okolo kwadrans przed odjazdem autokaru kierowcy wpuszczaja pasazerow do autobusu, wyglada niemal identycznie jak Polski Bus. Ludzi jak na poranek calkiem sporo, droga do Toronto biegnie autostrada, zza okien widac jedynie pola i lasy, dopiero na ok. 30 minut przed wjazdem do stolicy prowincji Ontario na horyzoncie pojawiaja sie bloki i wiezowce a w oddali majaczy CN Tower – wieza telewizyjna i chyba najbardziej rozpoznawalny budynek w miescie. W sobotnie popoludnie pogoda takze nie jest zbytnio zachecajaca do spacerow, nadal jest zimno i wietrznie, ale na szczescie dotarcie do hostelu nie zajmuje mi duzo czasu. Architektura w Toronto jest juz inna niz w Montrealu, zdecydowanie bardziej angielska niz francuska, w starszej czesci srodmiescia zabudowa jest niska, w poblizu wody do gory pna sie wiezowce. Mieszkam na Church Street, nieopodal znajduje sie dzielnica udekorowana teczowymi flagami, pasy na jezdni takze sa w kolorach teczy, jakos nie moge sobie wyobrazic takich obrazko w Polsce. Z mapka w dloni docieram do glownego dworca kolejowego, skad juz rzut beretem do wspomnianej wiezy telewizyjnej. Wedlug mnie jest ludzaca podobna do wiezy, ktora stoi w Berlinie na Alexanderplatz. W jej poblizu mozna zwiedzic muzeum kolejnictwa, stare kanadyjskie lokomotywy i wagony pociagow towarowych wystawione sa na powietrzu i mozna je ogladac za darmo. Robi sie ciemno, a szklane wiezowce iluminuja intensywne swiatlo, rozgwiezdzone niebo nad Toronto wyglada bardzo malowniczo, jak wiadomo uwielbiam takie nowoczesne metropolie, zatem i tam czuje sie dobrze. Po drodze obowiazkowa wizyta w Starbucks Coffee oraz w McDonald’s i czas odpoczac, bo pozniej czeka mnie impreza we FLY YYZ.
W
niedzielny poranek po smacznym sniadanku ruszam w miasto, pogoda sie zdecydowanie poprawila, mimo ze nadal jest zimno, to swieci piekne jesienne slonce i moge cieszyc sie panorama miasta w cieplych  kolorowych barwach. Czas szybko uplywa i po poludniu zbieram sie juz na lotnisko, najpierw czeka mnie przejazdzka metrem z przesiadka do stacji Kipling Station a stamtad autobus Express Rocket zawozi mnie na lotnisko. Stanowisko odprawy linii British Airways jest juz otwarte, wczesniej dostalem informacje mailowa od linii, ze samolot bedzie opozniony o ponad 3 godziny z powodu poznego przylotu do Toronto. W Londynie mam na przesiadke bardzo duzo czasu, wiec opoznienie nie stanowi dla mnie problemu, a dodatkowo staje sie posiadaczem vouchera o wartosci 10 CAD z racji opoznienia. Na lotnisku maja mojego ulubionego Starbucksa, gdzie moge przed dlugim lotem zrelaksowac sie przy Chai Tea Latte, jagododziance i popcornie. W koncu okolo godz. 21 zostajemy kolejno zapraszani na poklad Dreamlinera, dla mnie bedzie to pierwszy lot Boeingiem 787. Po wejsciu do samolotu od razu widac, ze maszyna jest nowa i swieza. Mam wiecej miejsca na nogi a najwieksza atrakcje stanowia duze okna, ktore nie posiadaja tradycynych plastikowych zaslonek, ale maja guzik, za pomoca ktorego mozna zmieniac zaciemnienie i kolor szyby, co za bajer! System rozrywki elektronicznej takze bogaty i nie zacina sie tak, jak podczas lotu do Las Vegas, niestety przyslowie „nie chwal dnia przed zachodem” jest prawdziwie, bo po okolo 2 godzinach lotu, kiedy juz zjadlem obiad i chcialem obejrzec sobie odcinek serialu kryminalnego o komisarzu Wallanderze okazalo sie, ze system sie zacial i dzialala tylko mapka oraz plyta Madonny The Immaculate Collection, ktora mialem uruchomiona chwile po starcie. Moja uwage zwrocila bardzo wiekowa zaloga pokladowa, na moje oko wszyscy byli miedzy 50. a 60. rokiem zycia. Pomyslalem sobie, ze to ze wzgledu na fakt, ze zaloga jest doswiadczona a samolot dosc czesto ulegal usterkom technicznym. Na szczescie podczas mojego nocnego rejsu do Londynu nic takiego nie mialo miejsca, start maszyny bardzo lagodny (w przeciwienstwie do lotu do LAS, kiedy to wyraznie slyszalem wszystkie trzaski), lekkie turbulencje pojawily sie tylko w rejonie Irlandii, a caly lot trwal okolo 6 godzin. Jedzonko na pokladzie bylo bardzo smaczne, pozniej udalo mi sie nawet zapasc w lekki sen, byc moze moj organizm juz przyzwyczail sie do latania. Nad ranem podano sniadanie, ten lot byl krotszy, wiec i posilek duzo skromniejszy, bo tylko muffin oraz jogurt, ale dobre i to, zawsze mozna nieco zaspokoic glod. Nad Londynem piekna pogoda, z okien samolotu podziwiam brytyjska stolice, ladujemy na Heathrow i udaje sie do swojego terminala 3, gdzie korzystam z wygodnych foteli, na ktorych moge sobie zdrzemnac i poczekac w spokoju na kolejne polaczenie do Warszawy. Wokol mnie korytarze lotniska przemierzaja ludzie z calego swiata, ale jestem tak zmeczony, ze na kilka godzin zasypiam z bagazem podrecznym na kolanach.
Co jakis czas przebudzalem sie ze snu i sprawdzalem godzine, by ze zmeczenia przypadkiem nie przespac lotu. Numer gate mojego lotu do Warszawy wyswietla sie dopiero na okolo 30 minut przed odlotem, tuz przed rozpoczeciem boardingu. Tak sie sklada, ze obok Airbusa A320, ktorym polece do Polski, zaparkowane sa dwa najwieksze pasazerskie samoloty swiata Airbus A380, trwa boarding na lot linii Quantas do Melbourne (via DXB) oraz na lot linii Emirates do Dubaju. Australia jest caly czas numerem jeden na mojej liscie miejsc wartych zobaczenia, mam nadzieje, ze w nadchodzacym roku uda mi sie spelnic kolejne marzenie. Load factor na moim locie takze bardzo dobry, BA na polaczeniach z i do Polski nie moga narzekac na brak pasazerow, ale mysle, ze jest to spowodowane faktem, ze na tej trasie oferuja tylko 2 loty dziennie. Biore ze stojaka gazetke Time, bym podczas lotu mial sie czym zajac. Tym razem zaloga jest mieszana i w srednim wieku, mimo natloku pasazerow boarding przebiega sprawnie i o czasie ruszamy z Heathrow, a na ekranie mozna sledzic parametry lotu. Wkrotce po osiagnieciu wysokosci przelotowej rozpoczyna sie serwis, po raz kolejny mam okazje wgryzac sie w niezwykle smaczna kanapke. Ladowanie nastepuje o czasie, stolice Polski spowija warstwa chmur deszczowych, typowa jesienna szaruga. Dobry wieczor, Warszawo, witam po przerwie!