Pokazywanie postów oznaczonych etykietą FRA. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą FRA. Pokaż wszystkie posty

Pocztówka z Triestu / 28.08.2021 - 30.08.2021


Po niemal calych wakacjach bez wyjazdu nadszedl czas na moj krotki urlop. Za cel wycieczki obralem sobie wloski Triest, gdyz to wlasnie z tego miasta wywodzi sie kawa Illy. Poza tym o Triescie slyszalem same dobre rzeczy, wiec postanowilem na wlasnej skorze doswiadczyc, jak tam jest. Loty linia Lufthansa przebiegaja bardzo sprawnie, tym razem we Frankfurcie czeka mnie bardzo szybko spacer, bo musze szybko przemiescic sie z czesci terminala A do B, a to calkiem spory dystans – miedzy ladowaniem samolotu z Warszawy a odlotem do Triestu mam jedyne 55 minut, niezle wyzwanie w porcie lotniczym Frankfurt, ale idzie mi sprawnie, dobiegam do bramki akurat w chwili, kiedy rozpoczyna sie boarding. Po ostatnich pandemicznych cieciach pasazerowie klasy ekonomicznej w ramach poczestunku otrzymuja jedynie mala butelke wody Elisabethen oraz czekoladke z logo przewoznika, za wszelkie inne produkty trzeba slono placic. Takie czasy, pod pozorem pandemii linie szukaja tylko pretekstu, by zminimalizowac wszelkie dodatkowe koszty, a tanie linie lotnicze sluza im za przyklad...

Po ladowaniu w Triescie w automacie biletowym kupuje bilet na autobus do miasta, mam szczescie, bo akurat kiedy schodze z wiaduktu na przystanek, to pojazd szykuje sie do odjazdu. Podczas drogi do miasta moja uwage zwracaja dwujezyczne tablice informacyjne przy trasie – oprocz jezyka wloskiego niemal wszystkie informacje sa wyszczegolnione takze w jezyku slowenskim, Triest lezy bowiem tuz przy granicy ze Slowenia. Sam Triest wyroznia sie tez na tle innych wloskich miast, przewazaja tutaj szerokie ulice, bulwary, jest jasno, a to wszystko zasluga faktu, ze w przeszlosci miasto bylo znanym portem w granicach monarchii austro-wegierskiej. Przy porcie znajduje sie kanal, ktory nieco przypomina te kanaly z Wenecji; wokol niego rozstawily sie oczywiscie liczne restauracji i kawiarnie, w tym flagowa placowka Illy. W sierpniowym sloncu rozkoszuje sie dolce far niente przy aperolu a potem odwiedzam wspomniana kawiarnie Illy, gdzie poza espresso spozywam takze przepysznego croissanta z kremem pistacjowym, ten smak to dla mnie prawdziwa kwintesencja pobytu w Italii. W niedzielny poranek wspinam sie ze starego miasta na wzgorze San Giusto, gdzie znajduja sie katedra. Koscioly nie sa jednak moja specjalnoscia, zdecydowanie bardziej urzeka mnie panorama miasta, w porcie wlasnie cumuje statek MSC Splendida, na ktory to udawalo sie sporo moich wspoltowarzyszy lotu do Triestu. Jak widac rejsy po Adriatyku czy Morzu Srodziemnym wciaz sa popularne wsrod turystow. Ze wzgorza schode do miasta po tzw. Schodach Gigantow - Scala Dei Giganti, prezentuja sie niezwykle imponujaco. Teraz czas juz na dluzszy spacer do zamku Miramare, ktory znajduje sie za miastem, droga wiedzie przez okolice dworca kolejowego a potem wzdluz betonowej plazy Barcola, ktora w niedziele przedpoludnie jest wypelnia sie spragnionymi slonecznych kapieli mieszkancow okolicy. 

Po okolo dwoch godzinach wedrowki docieram do celu – najbardziej urzekaja mnie ogrody wokol zamku oraz fontanna w parku na dole. Castello Miramare jest polozony na klifie, wyglada niezwykle malowniczo i mysle, ze warto tam zajrzec. Widac, ze to turystyczny magnes, bo parking jest wypelniony autami po brzegi. W drodze powrotnej i ja korzystam ze slonca na „plazy” Barcola, chociaz plaza to zdecydowanie zbyt duze slowo, bo nie uswiadczymy tutaj nawet odrobiny piasku. Niestety, zza gor nagle nadchodza ciemne chmury i czar pryska – trzeba sie w mgnieniu oka ewakuowac, bo rozpoczyna sie letnia burza. Chmury niestety zagoszcza w Triescie na dobre i do konca mojego weekendowego pobytu wiatr nie bedzie w stanie ich rozgonic a tuz przed lotem powrotnym w poniedzialkowy wieczor rozszaleje sie kolejna burza z piorunami. Jak widac pogoda nawet w wakacje we Wloszech potrafi splatac figla. Arrivederci Italia!

Dolce far niente: Verona & Firenze / 03.10.2020 - 05.10.2020

Kolejna wizyta w pieknej Italii byla planowana przeze mnie juz od dawien dawna, ale wyjazd pokrzyzowala pandemia koronaswirusa. Zamiast wylotu w maju wybralem sie wiec do Wloch w pierwszy weekend pazdziernika. Tym razem chcialem zobaczyc Werone oraz Florencje, to jedne z ostatnich wiekszych osrodkow miejskich, ktorych dotychczas nie udalo mi sie odwiedzic – glownie z tego powodu, ze z Polski nie mozna tam doleciec bezposrednio. Na szczescie udalo mi sie znalezc bilet na polaczenie typu multi city Lufthansa, tym razem w obie strony z przesiadka we Frankfurcie. W czasach zarazy loty niestety nie naleza do najprzyjemniejszych doznan, serwis jest zredukowany do minimum, badz jak na trasie Frankfurt-Werona obslugiwany linia Air Dolomiti nie wystepuje w ogole. Na szczescie wciaz funkcjonuja lotniskowe saloniki biznesowe, gdzie mozna sobie odpoczac i skorzystac z oferty gastronomicznej.

Mimo wrecz fatalnych prognoz pogody Werona wita mnie popoludniowa pora pieknym sloncem i temperatura +23 stopni Celsjusza. Z lotniska do miasta kursuje bezposredni autobus za 6 euro, ja jednak wybieram opcje ekonomiczna, czyli ok. 20-minutowy spacer do stacji kolejowej Dossobuono i nastepnie 10-minutowa przejazdzke pociagiem regionalnym za jedyne 1,90 EUR. Pierwsze kroki na dworcu kolejowym w Weronie kieruje do kawiarni, czas zregenerowac sie mocnym wloskim espresso oraz croissantem z czekolada. Potem kilka minut spaceru i juz jestem w mieszkaniu, gdzie spedzam noc z soboty na niedziele. W Weronie ciezko jest dostac klasyczny hotel, w miescie kroluje niepodzielnie oferty typu Bed & Breakfast. Po zameldowaniu i rozpakowaniu walizki zmieniam stroj na zdecydowanie lzejszy i ruszam do supermarketu EUROSPAR, skad jak to zwykle we Wloszech wychodze objuczony jak wielblad. Kuchnia wloska to zdecydowanie u mnie numero uno, bedac tutaj zawsze staram sie przywiezc sobie jakies rarytasy do Polski. W drodze powrotnej zauwazam mala lokalna pizzerie, gdzie sprzedaje sie ten specjal krojony na kawalki na wynos. Tego mi trzeba, wybieram pizze z pomidorami i kilka minut pozniej juz ja palaszuje. Nastepnie po zostawieniu zawartosci wozka zakupowego w mieszkaniu wracam na miasto i kieruje sie na starowke, ktora we wczesny sobotni wieczor tetni zyciem. Gdyby nie fakt, ze czesc osob ma na sobie maski, to nie domyslilbym sie, ze panuje zlowrogi wirus i sa wprowadzone pewne ograniczenia. Zacnie prezeruje sie podswietlona Arena, ktora wyglada niczym kopia rzymskiego Koloseum. W miescie jest tez oczywiscie duzo kosciolow a czesc starego miasta to strefa ruchu pieszego, gdzie znajdziemy przede wszystkim salony odziezowe i kosmetyczne. Ruszam jeszcze w strone domu Julii (tak, tej z dramatu Szekspira), ale o tej porze brama na dziedziniec jest juz zamknieta, wiec moge tylko zobaczyc krate i czesc podworza. Podczas gdy ja wciaz spaceruje w szortach Wlosi maja na sobie juz czeso kurtki puchowe a nawet czapki, musi byc im naprawde zimno. Po samotnym, ale jakze romantycznym spacerze ulicami Werony wieczor spedzam przed telewizorem ogladajac show taneczny Ballande con le stelle i popijajac czerwone wino. Sen przychodzi dosc szybko, zwlaszcza ze tego dnia wstalem o 03:30, by zdazyc na poranny lot Lufthansa do Frankfurtu.

W niedzielny poranek po samoobslugowym sniadaniu w kuchni ruszam z powrotem na stacje kolejowa, znowu zamawiam cornetto a do tego cappuccino, w koncu ta kawe z mlekiem przystoi pic we Wloszech tylko o poranku, wiec to doskonaly poczatek dnia. Moj pociag Italotreno do Florencji juz czeka, przyjechal zgodnie z rozkladem z Bolzano a jego stacja koncowa to Roma Termini. Alstomowski sklad typu pendolino nie jest specjalnie zatloczony, poza tym co drugie miejsce jest zablokowane, wiec mam dla siebie dosc przestrzenia na 1,5 h jazdy. Przed Bolonia pociag wjezda do tunelu i niemal 1/3 trasy wiedzie w ciemnosciach niczym w metrze. Moze to i lepiej, bo akurat pogoda sie psuje i nad okolica pojawiaja sie ciemne deszczowe chmury. Kiedy docieram do Toskanii niebo jeszcze nie jest mocno zachmurzone, wiec najpierw (po obowiazkowym espresso) ruszam na pobliskie stare miasto, gdzie w koncu mam okazje zobaczyc z bliska florencja katedre z charakterystyczna pomaranczowa kopula. Krecie sie po waskich uliczkach, podziwiam charakterystyczna dla tego regionu zabudowe oraz okna i tak przypadiem docieram do Galerii Uffizi, gdzie mozna podziwiac dziela mistrzow malarstwa czy rzezby. Kolejna do wejscia jest calkiem spora, a myslalem, ze akcja pandemia jednak skutecznie odstraszy turystow. Jak slysze, sa to jednak glownie turysci lokalni, wiec ruch zagranicznym rzeczywiscie zamarl. Po dotarciu do Novotelu takze moge to potwierdzic, w hotelu poza pracownikami recepcji nie widac zywej duszy. Poniewaz hotel miesci sie przy lotnisku, to z okna mojego pokoju na ostatnim 8. pietrze moge podziwiac startujace samoloty, mam okazje zobaczyc m.in. KLM czy British Airways.

Popoludniowa pora wracam na florencka starowke, spaceruje po Ponte Vecchio i zaopatruje sie w pamiatki. Na miescie sa nieprzebrane tlumy zwiedzajacych, wszystkie lokale gastronomiczne dzialaja, najwiekszym powodzeniem zdecydowanie ciesza sie lodziarnie, ale dla mnie na taki deser jest juz za zimno. Zagladam do kilku butikow, czas szybko plynie i robi sie chlodno, pora wiec wracac do hotelu, najpierw tramwajem lotniskowym za 1,50 EUR a potem jeszcze 40 minut z okolicy lotniska. Kiedy nastepnego dnia wieczorem startuje z Florencji do Frankfurtu rejsem LH315, z pokladu Embraera dzieki neonowi z logo marki dobrze widze moj hotel, teraz moge podziwiac go z lotu ptaka. Pobyt we Wloszech, mimo pogodowej przeplatanki, uwazam za bardzo udany. Za mna zaliczone kolejne piekne miasta, a do tego moglem porozumiewac sie w tym melodyjnym jezyku. Arrivederci!

Do Honolulu malpy straszyc / 20.01.2020 - 27.01.2020


Kiedy bylem maly Hawaje wydawaly mi sie tak niedostepne i odlegle, ze nawet nie marzylem, iz kiedys odwiedze ten archipelag. Po latach los jednak sie do mnie usmiechnal i zeslal promocje w postaci lotow do Honolulu z wylotem z Belgradu w cenie ok. 500 EUR. Dla konesera lotnictwa to nie lada gratka, bowiem sama trasa jest ciekawa i wiedzie przez Vancouver a tam wczesniej nie mialem okazji byc. Do samej Kanady pewnie bym sie ponownie nie wybral, a tym samym w pakiecie mam calodniowe zwiedzanie glownego osrodka miejskiego w Kolumbii Brytyjskiej. Mam takze dluga przesiadke we Frankfurcie, po raz pierwszy mam okazje pojechac do miasta i wieczorem podziwiac rozswietlone wiezowce. 

W srode czas na dlugi lot do Vancouver realizowany samolotem B747-600, to dopiero drugi raz, kiedy bede mial okazje przeleciec sie ta wielka czterosilnikowa maszyna. Niestety, okazuje sie, ze przestrzen na pokladzie jest mocno ograniczona i gdyby nie fakt, ze srodokowe miejsce jest wolne, to mialbym spory problem, by sie zmiescic. Na szczescie przyzwoity serwis pokladowy oraz serwis rozrywkowy sprawiaja, ze sam lot uplywa w milej atmosferze i mimo dwugodzinnego opoznienia bede milo go wspominal.  Pogoda w Vancover typowa dla tego miasta – jest wietrznie i deszczowo, ale nie moge powiedziec, ze jest zimno. Zabudowa bardzo przypomina ta, ktora widzialem juz w Montrealu i Toronto, przy ulicy stoja niskie pawilony czy domki, jest na szczescie sporo kawiarni, bede sie mial wiec gdzie ogrzac przy goracym napoju – wlasnie wizyty w kawiarniach to z racji niepogody kwintesencja mojego pobytu w Vancouver. Kolejnego dnia z rana chwilo przestalo padac, ruszam wiec na dluzszy spacer nabrzezem do Waterfront a pozniej robie sobie rundke po parkach. W scislym centrum Vancouver znajduje sie calkiem sporo biurowcow ze szkla i stali, jako fan wiezowcow chlone te widoki. 


Drugiego dnia pobytu kolejka docieram na lotnisko, teraz czeka mnie ok. 6 h lotu do Honolulu. Nazwa hawajskiej stolicy zawsze kojarzyla mi sie z powiedzeniem „Do Honolulu malpy straszyc”, teraz bede mial okazje przekonac sie, ze na miejscu malpy wcale nie zwisaja z drzew. :) Pierwotnie moj lot mial byc operowany linia Air Canada i nowym samolotem typu B737 MAX, jednak z powodu uziemienia tych maszyn kanadyjski przewoznik wynajal na tej trasie wysluzone Boeingi B767 od linii czarterowej Omni Air International. O ile najpierw bylem bardzo sceptycznie nastawiony do tego samolotu, to calkiem spodobala mi sie ta nieco nietypowa maszyna, zaloga na pokladzie byla mieszana, czesc obslugi z Air Canada a czesc z Omni Air, byly dwa serwisy z bezplatnymi napojami, serwis rozrywki tez bylo dostepny, filmy akurat mieli juz dosc archiwalne, ale muzyka mi odpowiadala, a co najwaniejsze moglem sledzic trase lotu na biezaco na wyswietlaczu. Ladowanie w Honolulu przebiega bardzo gladko, po wyjsciu z samolotu (tym razem lecialem tylko z bagazem podrecznym) nie musze juz zalatwiac zadnych formalnosci wjazdowych na teren USA, gdyz Stany Zjednoczone na rejsach z Kanady przeprowadzaja swoja „immigration” jeszcze na terenie Kanady na lotnisku wylotu, co sprawie, ze po ladowaniu w Stanach traktowani jestesmy jako pasazerowie lotu krajowego.

Po krotkiej nocy wstaje pelen energii i wybieram sie na wschod slonca na plaze Waikiki, jest jeszcze ciemno, kiedy opuszczam hostel, kilkanascie metrow dalej widac juz przepiekna plaze i palmy oraz inna egzotyczna roslinnosc, woda w oceanie ma calkiem przyjemna temperature. Wszystkie budynki sa pomalowane na kolorowo, jest niesamowicie czysto, niczym w bajce. Po porannym spacerze po plazy ruszam na sniadanie do restauracji McDonald’s, ktora mimo bardzo wczesnej pory jest juz otwarta, tak samo jest z innymi kawiarniami i lokalami przy glownej arterii polozonej niemal bezposrednio przy plazy. Nie ma takze problemow z zakupem pamiatek czy widokowek. Na rajskiej plazy spedzam leniwe dwa dni, obserwuje turystow, piekne krajobrazy i ciesze sie sloncem. W sobotni poranek przed sniadaniem w hostelu (serwuja znakomite tosty z maslem orzechowym) wybieram sie na Diamentowa Gore, czyli nieczynny juz wulkan, z ktorego szczytu mozna podziwiac zachwycajaca panorame wyspy Oahu. Wejscie na szlak turystyczny kosztuje raptem 1 USD, droga na gore jest bardzo kreta i stroma, ostatni jej odcinek to krotka wedrowka w wydrazonym w skale tunelu, trzeba to wziac pod uwage. W sobotni wieczor urzadzam sobie jeszcze spacer do centrum handlowego, wychodze obladowany m.in. lokalna kawa, czekoladkami z orzechami macadami, polecam serdecznie!

W niedzielny poranek melduje sie na jeszcze sennym lotnisku Honolulu, skanuje moja walizke (wszystkie bagaze pasazerow lecacych na „mainland” USD musza zostac przeswietlone) a w automacie biletowym odbieram karty pokladowe na kolejne rejsy. Tym razem jestem zabukowany na trasie HNL-LAX-MUC-BEG, gdzie lot do Kalifornii operuje amerykanski United na nieznanym mi samolocie Boeing B757, ktory ma dosc nietypowa konstrukcje – jest bowiem bardzo dlugi i waski. Trafia mi sie miejsce w srodku, ale nie moge narzekac, bo mam wystarczajaco miejsca na nogi, lot jest wyjatkowo gladki i smakuja mi przekaski oraz napoje serwowane na pokladzie. Ladujemy w Los Angeles przed czasem, to juz kolejny moj raz na tym lotnisku. Przed ladowaniem sprawdzilem sobie mapke terminali w Los Angeles, okazalo sie, ze na jednym z terminali maja moje ulubione Dunkin’ Donuts, ktore w centrum Honolulu byly niedostepne. Z kolorowymi paczkami i kawa w dloni ruszam do terminala miedzynarodowego, skad odlece na pokladzie samolotu A340 do Monachium. Okazuje sie, ze czesc miesc z tylu kabiny jest wolnych i mam dla siebie cale dwa miejsca, moge wygodnie sie rozgoscic i rozkoszowac serwisem pokladowym, popijac drinki i ogladac swiatla miast pod nami. Okolo 11 godzin pozniej melduje sie w Monachium, teraz juz tylko wieczornz rejs PLL LOT do Warszawy z drozdzowka od Putki na pokladzie :) Aloha!

Viva Colombia! / 30.08.2019 - 04.09.2019



W Polsce wakacje mają się ku końcowi, po dwóch letnich miesiącach spędzonych w biurze czas wyruszyć w drogę do Ameryki Południowej, tym samym odwiedzając ostatni kontynent w tym roku. Jak to mam w zwyczaju bilet na trasę Birmingham-Zurich-Sao Paulo-Bogota & Bogota-Miami-Zurich-Birmingham miałem zakupioną już w grudniu ubiegłego roku korzystając z błędu cenowego linii Swiss i Avianca (okazja trafiła się tradycyjnie dzięki uprzejmości forum Fly4Free) – koszt takiego biletu opiewał na niecałe 300 GBP, więc to nie lada gratka...

Lot samolotem typu Boeing 777 linii Swiss do São Paulo był pełny, wszystkie miejsca w mojej okolicy były zajęte, podczas lotu udałem się na krótki spacer do kuchni na końcu kabiny (po ulubione whisky z colą), również i tam kabina pasażerska była mocno zatłoczona. W ostatnim czasie nie widziałem tak szczelnie wypełnionych samolotów i miałem dużo miejsca na nogi, tym razem 11 godzin spędziłem w dość bojowych warunkach. Niestety rozrywka pokładowa pogorszyła się w całej grupie LH, muzyka pochodzi od prawie całkowicie nieznanych autorów, filmy przedstawiają się już nieco lepiej, widziałem dwa tytuły niedostępne w szerokiej dystrybucji w Polsce - Greta z Isabelle Huppert i Cold Pursuit. Swiss nieco wynagrodził mi niewygody, z racji posiadania statusu Frequent Traveller w programie Miles & More sojuszu Star Alliance stewardesa podarowała mi kubek z wizerunkiem samolotu i szwajcarskimi czekoladkami w środku, bardzo miły gest. Pochwalę także i kolumbijską linię Avianca, przed lotem z São Paulo do Bogoty personel naziemny lotniska po angielsku wywołał mnie do bramki, przy tym poprawnie wypowiedział moje imię i nazwisko. Chcieli się upewnić, że nie nadawałem bagażu rejestrowanego, bo mieli dzwonić do sortowni i sprawdzić, czy mi go przeładowali. Na szczęście nie było takiej konieczności. Poza tym na pokładzie w systemie rozrywki pokładowej oferowano do obejrzenia m.in. polski film "Zimna Wojna", respekt! Ja akurat wybrałem niemiecki film "100 rzeczy" traktujący o konsumpcjonizmie.
O ile sama Bogota niestety nie przypadła mi do gustu, bo była szara, bura i ponura, takie miasto, które lata świetności ma dawno za sobą, to Cartagena prezentuje zupełnie inny wymiar wypoczynku. W otoczonym murami starym mieście znajdują się wąskie uliczki z niesamowicie kolorowymi fasadami domów, można podglądać życie mieszkańców, zasiąść w cieniu przy pysznej kolumbijskiej kawie Juan Valdez (polecam tinto). Poza tym w Cartagenie bez problemu znajdziemy sklepy z pamiątkami (w Bogocie było to niesamowicie problematyczne), większy asortyment w sklepach a przede wszystkim panuje tu zdecydowanie lepsza pogoda. W Bogocie lokalna ludność chodziła w kurtkach puchowych i czapkach zimowych przy ok. 15-20 stopniach…
Za to na uwagę w Bogocie zasługuje wydajny transport publiczny Transmilenio w postaci specjalnych szybkich autobusów jeżdżących buspasami wytyczonymi na środku jezdni. Działa to całkiem sprawie dzięki kartom „Tu Clave”. W Kolumbii metro znajdziemy jedynie w Medellin, mieście Pablo Escobara. Generalnie z racji braku linii kolejowej oraz kiepskich dróg w Kolumbii dominuje transport lotniczy, co kilkanaście minut mają miejsce loty kilku linii miedzy różnymi miastami w kraju.


Cartagena to przede wszystkim plaże, na których możemy spotkać całe morze ludzi, gdzie gra donośna muzyka a atmosfera jest niczym na jarmarku, gdyż przez plażę (uwaga, ciemny piasek jak na Kanarach!) non-stop przechadzają całe tabuny sprzedawców badziewia wszelakiego: woda, piwo, lody, przekąski, okulary, bransoletki, masaż aloesem, balony, papierosy i Bóg jeden wie, co jeszcze mają w asortymencie. Strategicznie wybierałem dobrą miejscówkę poza ich głównym szlakiem na plaży Bocagrande. Zaraz za tą plażą jest główna ulica a po drugiej stronie stoją dumnie smukłe nowoczesne wieżowce, czyli to, co lubię najbardziej. Najciekawsza "nowością" na plaży w Kolumbii jest wygląd parawanów które wyglądają niesamowicie szkaradnie a siedzi się od nimi na ... plastikowych krzesełkach! Cóż za udogodnienie :D Niestety, w krajach rozwijających się plastik i tandeta królują. Na szczęście widoczki niczego sobie rekompensują mi te estetyczne koszmarki rodem z bazarowych szczęk. Na plaży raczej sami tubylcy, czyli Latynosi i Murzyni - ich na wybrzeżu mieszka duzo z przyczyn historycznych - tutaj przybijały do brzegu statki z niewolnikami z Afryki do pracy w koloniach.
Z racji huraganu Dorian nadciągającego nad Florydę Swiss zdecydował się odwołać mój rejs z Miami do Zurychu, wobec czego zostałem darmowo przebukowany na rejsy Lufthansa na trasie BOG-FRA-BHX. W związku z tymi zmniejszył mi się czas podróży i dodatkowa przesiadka w USA wypadła z planu, za o uzyskałem wyższą klasę rezerwacyjną a w konsekwencji upgrade do Economy Premium, nie powiem, na prawie 11 h rejsie robiło to znaczą różnicę. Miło było zaznać nieco luksusu na koniec urlopu…

Hakuna Matata, czyli Zanzibar / 15.12.2017 - 20.12.2017

Przede mna kolejny piatek i kolejny daleki wypad, tym razem czas na wygrzewanie sie w sloncu na Zanzibarze, ktory ostatnimi czasy w Polsce swieci triumfy popularnosci ze wzgledu na blad cenowy na trasie z Luxemburga przez Monachium lub Mediolan i Oman – za taka oto kombinacje rejsow na pokladzie linii Luxair i Oman Air placilo sie okolo 900 zl, wiec jak na tak egzotyczny kierunek to niemal rzadkosc. Oczywiscie trzeba bylo jeszcze dotrzec do Luksemburga, ja dostalem sie tam na pokladzie linii Lufthansa z przesiadka we Frankfurcie, na rejsie powrotynm zrezygnowalem zas z ostatniego odcinka MUC-LUX i nastepnego dnia odlecialem LH juz bezposrednio do Warszawy, bezposrednie rejsy PLL LOT z Luksemburga byly sporo drozsze a na rejsie powrotnym konieczny byl nocleg w Luksemburgu, co znacznie podnosilo koszt podrozy.
W sobotnie wczesne popoludnie po nocnej podrozy z przesiadka na dosc zatloczonym lotnisku w Muskacie melduje samolot Boeing 737-800 przyziemia na Zanzibarze, nad wyspa kroluja chmury, jeszcze nie pada, ale czuc niesamowita parnosc i wilgotnosc. Hala przylotow do blaszany barak nie posiadajacy drzwi czy okien, na srodku znajduja stoliki z papierowymi formularzami, ktore musimy wypelnic przed podejsciem do stanowisko kontroli paszportowej, nastepnie zas w specjalnym okienku po lewej stronie nalezy uiscic oplate za wize 50 USD, ktora mozna oplacic jedynie karta platnicza, urzednicy z niewiadomych przyczyn odmawiaja przyjmowania gotowki. Po oplaceniu wizy i otrzymaniu paragonu trzeba ustawic sie w kolejnej kolejce, tym razem do kontroli paszportowej, gdzie panowie pobieraja odciski palcow, zrobia nam zdjecie i wbija kolorowa wize oraz pieczatki do paszportu. Dopiero wtedy mozemy opuscic lotnisko, w „hali odlotow” znajdziemy kantor, gdzie mozna wymienic dolary lub euro na szylinki tanzanskie, co jest bardzo przydatne, gdyz w przeciwnym razie wszelkie ceny beda zawyzane. Po wyjsciu z lotniska szukam toalety, nie moge sie nadziwic, ze taki barak przyjmuje rejsy miedzynarodowe prestizowych przewoznikow. Wprawdzie w budowie znajduje sie tuz obok nowy terminal, jednak sam proces bardzo sie slimaczy.
Tym razem postawilem na hotel z wyzszej polki cenowej i wybralem opcje z pelnym wyzywieniema, specjalnie wybralem tez zakwaterowanie w poblizu hotelu, gdyz lot powrotny mialem o 6 rano, a nie chcialem tracic sporo czasu oraz $ na taxi nocna pora. Pobyt na Zanzibarze to blogi relaks, egzotyczne owoce na sniadanie, spora dawka slonca, leniuchowanie na lezaku oraz plawienie sie w basenie. Drugiego dnia pobytu wybralem sie na spacer do stolicy wyspy Stone Town, ale miasto i jego fortyfikacje skalne zupelnie mnie nie urzekly, raczej zasmucila mnie panujaca dokola bieda, przy glownej drodze mozna dostrzec sporo lepianek, szalasow, bardzo ubogich domostw czy dziko biegajacego ptactwa. Dla kontrastu na Zanzibarze znajdziemy luksusowa wille konsula Sultanatu Omanu oraz konsulat chinski, co jest dosc zaskakujace. Plaze przypominaly te na Malediwach, aczkolwiek przez dwa dni niemal cala powierzchnia piasku znalazla sie pod woda z racji dosc pokaznych przyplywow i opalanie musialem ograniczyc do lezaczka na basenie. Taki relaks na pewno jest mily, zwlaszcza gdy w Europie panuje juz zima. Na pewno milo bede wspominal Zanzibar, ale wydaje mi sie, ze to jednak Malediwy pozostana na zawsze w moim sercu jako numer jeden.  

Lato Muminków / 09.08.2014 - 12.08.2014


Nadszedł kolejny weekend i czas na następna wycieczkę - tym razem nieco dłuższą, bo trwającą „aż” 4 dni. Idea wycieczki narodziła się dokładnie rok temu w sierpniu 2013, kiedy w piękny niedzielny poranek w Starbucks Coffee na wrocławskim Rynku przy aromatycznej kawie przeczytałem post na stronie Fly4Free o nowej porcji tanich biletów na złożonej trasie Warszawa-Helsinki i Tallinn-Warszawa. Cena była bardzo przystępna, oscylowała w granicach 130 zł w dwie strony, więc bez wahania zarezerwowałem bilety na stronie internetowej PLL LOT. Rok szybko minął, o niesławnych wrocławskich czasach udało mi się juz zapomnieć i mogłem rozpocząć moja podroż. Co ciekawe, LOT zdecydował się zrezygnować z operowania połączenia do stolicy Finlandii i zostałem a darmo przebukowany na połączenie z przesiadka we Frankfurcie, co jak najbardziej mi odpowiadało, gdyż po raz kolejny miałem okazje przesiąść się na tym jednym z największych w Europie portów lotniczych i polecieć niemiecką linią Lufthansa.Podróż zaczynam bladym świtem na Lotnisku Chopina w Warszawie, o godzinie 04:40 stanowiska odprawy biletowo-bagażowej PLL LOT obsługuje tylko trzech pracowników handlingowych. Tradycyjnie pracownicy lotniska nakazują skorzystanie z automatów do odprawy, które drukują cienkie czarno-białe karty pokładowe. Jako zagorzały fan oryginalnych kart pokładowych wydrukowanych w kolorze na specjalnym papierze ustawiam się do stanowiska, gdzie kolejka jest dłuższa, ale pan drukuje mi to, co trzeba – tym razem dostaję dwa boarding passy, ponieważ mam przed sobą dwa odcinki lotu – pierwszy WAW-FRA operowany PLL LOT, drugi FRA-HEL wykonywany przez niemiecką Lufthansę.
Czas na lotnisku szybko mija; pod bramką 41, z której wchodzimy do LOTowskiego Embraera (jak głosi kolorowy napis na maszynie jest to 600. egzemplarz), nie widać tłumów, samolot jest dość pusty, zajęte są właściwie tylko pierwsze rzędy maszyny w klasie ekonomicznej. Tradycyjnie zajmuję miejsce przy oknie po prawej stronie, w oczekiwaniu na start samolotu stewardessy wykonują instruktaż bezpieczeństwa. Kapitan Jerzy Grycner dostaje zgodę na start, kołujemy po pasie i chwilę później wzbijamy się w chmury. Tego sobotniego poranka o 06:30 podstawa chmur jest bardzo nisko, momentalnie wpadamy w białe kłęby, więc tym razem nie mam możliwości napatrzenia się na ulubioną Warszawę z lotu ptaka. Za to po przebiciu się przez pierwsze warstwy chmur widzę szczyty najwyższych stołecznych budynków, które wystają spod mlecznej waty, nigdy wcześniej nie udało mi się uchwycić takiego widoku, więc jestem wpatrzony w okno. Niebawem skręcamy, osiągamy wysokość przelotowa i rozpoczyna się serwis pokładowy, czyli szklaneczka wody mineralnej oraz wafelek Prince Polo. Jest wczesna pora, a ja nie zdążyłem zjeść porządnego śniadania, więc decyduję się na skorzystanie z usług Sky Bar. Zamawiam ciemną kanapkę z rzodkiewką i serkiem a do tego herbatę pomarańczową. Obsługa szybko realizuje zamówienia, podpisuję się na wydruku z terminala płatniczego i delektuję się posiłkiem. Czytam też magazyn pokładowy Kaleidoscope, ale oprócz ciekawego artykułu o polskiej siatkówce w numerze sierpniowym nie znajduję wiele interesujących tematów. Lot jest bardzo gładki, dopiero przed samym lądowaniem we Frankfurcie zaczyna nieco bujać Embraerem. O dziwo po wyjściu z samolotu zostajemy do terminala przewiezieni autobusem, nie korzystamy z wyjścia przez rękaw. Być może jest to spowodowane faktem, że jest to maszyna LOTu, a nie Lufthansy i nasz przewoźnik narodowy nie ma podpisanej umowy na korzystanie z rękawów. Po wyjściu po raz kolejny przechodzę przez znane mi korytarze tego lotniska. Byłem tam ostatni raz na początku grudnia wracając z Sao Paulo, ale jak widzę dobrze zapamiętałem port we FRA. Jak zawsze robi na mnie ogromne wrażenie tablica z monitorami pokazująca najbliższe odloty -
częstotliwość lotów jest niesamowita, aż przechodzą mnie dreszcze -€pomyśleć, do ilu miast widocznych na ekranie chciałbym polecieć -€czego tam nie ma: Bogota, Waszyngton, Algier i długo by tak wymieniać…
Wychodzę z terminala i przemykam przez część check-in. Tutaj dopiero widać spory tłum pasażerów, wszyscy najpierw muszą odstać swoje w kolejce do automatów a następnie przy stanowisku zważyć i nadać bagaż. Widzę, że są też automatyczne stanowiska do odprawy walizek, ale nie ma wielu chętnych, by z nich skorzystać. Kieruję się w dół do podziemi i tam trafiam do restauracji McDonald’s - nie mogę sobie odmówić porannego śniadania - zamawiam croissanta z czekolada oraz aromatyczną kawę, pierwszą tego dnia, co jak na mnie jest iść cudem. Jest godzina 9 rano, odlot do Helsinek zaplanowany jest dopiero na godzinę 13:40, więc mam mnóstwo czasu dla siebie. Obserwuję ruch na lotnisku, najbardziej z wiadomych względów interesują mnie oczywiście załogi pokładowe, ach, wiele bym dał za taki mundur stewarda, ale niestety na castingach nie dostałem swojej szansy i teraz mogę tylko pozazdrościć personelowi pokładowemu. Po wizycie w McDonald’s czas na małe zakupki w sklepie spożywczym, który jest ulokowany nieopodal. Jak zawsze poprawiają mi one humor, tym razem do koszyka wpadła m.in. czekolada Milka z chipsami. Po spacerze przed podziemne centrum handlowe decyduję się powrócić na lotnisko, przechodzę przez automatyczną bramkę po zeskanowaniu karty pokładowej. Tak się składa, że pracownicy ze stanowisk kontroli bezpieczeństwa przy klasie biznes nie mieli zbytnio wielu pasażerów do sprawdzenia, zatem poprosili część osób z klasy ekonomicznej do siebie i tym samym sprawniej udało mi się przebić przez wąskie gardło. Przede mną widziałem starszą parę emerytów lecących do Wiednia lotem linii Austrian Airlines na niepotwierdzonym bilecie stand by -€przypomina mi się towarzysząca mi nerwówka przy przesiadkach z takimi biletami. Teraz mnie już to nie dotyczy, ale nie mogę tez liczyć na znaczne zniżki przy trasach międzykontynentalnych. Cóż, każda praca ma swoje dobre i złe strony, w poprzedniej było zdecydowanie więcej tych złych, dlatego po 13 miesiącach współpracy zdecydowałem się opuścić załogę QR.
Zajmuję wygodne miejsce w jednej z licznych stref wydzielonych dla pasażerów, gdzie można znaleźć  maszynę z gorącymi napojami, z której możemy skorzystać na koszt Lufthansy. Wybieram gorącą czekoladę, ze stojaka z prasa biorę dla siebie Frankfurter Allgemeine Zeitung i zasiadam do lektury. Pierwsze strony dziennika poświecone są amerykańskiej interwencji w Iraku oraz szerzącej się epidemii wirusa Ebola. Nagle dostaję SMS z informacją o zmianie numeru gate’u z A18 na A21; zmiana niby niewielka, ale miło, że system LH informuje pasażerów o takich wydarzeniach na bieżąco. Pod wyjściem A21 kończy się właśnie boarding lotu OS do VIE, wydaje mi się, że wspomniany wyżej starszy pan z małżonką wsiadł na pokład. Następuje mała rotacja personelu i nowa ekipa (panie obowiązkowo w żółtych chustkach z logo linii pod szyją) staje za pulpitem, by przygotować boarding mojego lotu LH 850 do HEL. Jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, od razu do pracowników ekipy handlingowej zaczyna się ustawiać tłumek interesantów z pytaniami natury wszelakiej, co z pewnością skutecznie utrudnia im wykonywanie obowiązków. Odlot będzie nieco opóźniony, ale za to na pokład Airbusa możemy wejść przez rękaw, a nie jak zdecydowana większość maszyn w tej części terminala zostać do samolotu podwiezieni busikiem. Na pokładzie przy wejściu witają nas uśmiechnięte stewardessy, tym razem także wyłącznie damski personel. Zajmuję moje miejsce (tradycyjnie już z przodu kabiny przy oknie po prawej stronie samolotu), obok mnie siedzi mama z małym dzieckiem, całe szczęście, że podczas podróży jest grzeczne i nie muszę wysłuchiwać krzyku czy płaczu. Kapitan wita pasażerów i na wstępie przeprasza za spóźniony start, który spowodowany był opóźnieniem rejsu z Barcelony do Frankfurtu - załoga dotarła do FraPortu później niż planowano i w związku z tym opóźnił się nasz wylot. Nie miało to jednak wpływu na godzinę lądowania w Helsinkach, bo do fińskiej stolicy dotarliśmy rozkładowo. Kilka minut po starcie panie rozdają smaczne kanapki w dwóch wersjach oraz napoje; tym razem zamawiam  lampkę białego wina. Zazwyczaj jest tak, że jak tylko rozpoczyna się serwis pokładowy, to samolotem zaczyna trząść -€ tak było też i tym razem, ale pilot nie włączał sygnalizacji zapięcia pasów. Wertuję magazyn pokładowy Lufthansy, najbardziej zaciekawiła mnie jak zwykle mapka z destynacjami oraz odległościami między poszczególnymi miastami. Wprawdzie Europę udało mi się zwiedzić już dość dobrze (w kolejce Chorwacja i Islandia), ale ile jeszcze jest miejsc do odkrycia na innych kontynentach! Ach, rozmarzyłem się, a tymczasem po nieco ponad 2 godzinach lotu przyziemiamy w Helsinkach.
Na pierwszy rzut oka lotnisko jest bardzo małe i  wcale nie wygląda na taki potężny port przesiadkowy linii Finnair, jak się zwykło uważać, ale może wynika to z faktu, że lądowałem na terminalu 1, a jest jeszcze większy terminal 2, którego nie zdążyłem już zobaczyć. Na lotnisku można za darmo dostać mapki Helsinek i foldery informacyjne, odpowiednie znaki jasno prowadzą do poszczególnych przystanków autobusowych, w hali przylotów umieszczona jest tablica z rozkładem jazdy przewoźników. Na przystanku kupuję bilet na autobus linii 5615 w automacie, płatność karta lub gotówką, należy wybrać bilet „
regionalny” za 5 euro. Chwilę później podjeżdża autobus, wejście tylko przed przednie drzwi, gdzie następuje okazanie biletu kierowcy. Większość pasażerów „odpikuje” tylko swoją „kartę miejską”, ja zaś pokazuję czarno-biały kwitek z automatu. Wkrótce prawie cały autobus się wypełnia, ale spora część podróżnych wysiada na peryferiach i do centrum docierają tylko prawdziwi turyści. Autobus zatrzymuje się na pętli w centralnym punkcie Helsinek przy głównym dworcu kolejowym – tuż obok stoi misterny dom towarowy Stockman z czerwonej cegły, jest już po godzinie 18, więc wszystkie stoiska są pozamykane. Pierwsze zetknięcie się oko w oko z Finlandia jest bardzo pozytywne, podoba mi się architektura, wspomniana czerwona cegła, niskie budownictwo, ale też dopasowanie nowoczesnych detali do starych fasad budynków. Wyjmuję mapkę i spacerkiem docieram do tej części miasta, gdzie zarezerwowałem sobie nocleg w Eurohostelu. Kontakt z językiem fińskim może przyprawić o zawrót głowy, napisy są bardzo długie i z pewnością trudne do wymówienia. Dla urozmaicenia nazwy ulic podawane są w dwóch językach urzędowych fińskim i szwedzkim. Pokój w hostelu bardzo skromnie urządzony, ale na moje kilka godzin pobytu w zupełności wystarczy, zwłaszcza że w planach mam jeszcze imprezę w jednym z nocnych klubów. Po rozpakowaniu bagażu i toalecie czas na szybki wypad do centrum, jest jeszcze jasno, więc mogę zobaczyć, jak w pełnej krasie i okazałości prezentuje się metropolia nad Zatoka Fińską. Mieszkam tuż obok portu pasażerskiego, z którego odpływają promy linii Tallink, dookoła znajduje się dużo magazynów z czerwonej cegły, widać też lofty i jeden ekskluzywny hotel z restauracją. Praktycznie na każdym kroku można się natknąć na ścieżki dla pieszych czy rowerzystów.
Część portowa znajduje się na małym półwyspie, przy mostku rozdzielającym część stałą lądu od portu znajduje się duże diabelskie koło, z pewnością z jego szczytu rozciąga się ładna panorama na okolicę.

Nieopodal można podziwiać przymocowane motorówki i małe jachty, na mostku gra uliczny skrzypek, wieje lekka morska bryza a zachodzące słońce pięknie oświetla miasto. Chyżo przemierzam przez ruchliwą arterię i melduję się na początku deptaka zlokalizowanego na środku jezdni. Po obu jego stronach znajdują się ławeczki do siedzenia, większość miejsc jest zajęta przez spacerowiczów. Tuż przy wejściu na deptak mieści się restauracja i kilka kawiarni, są bardzo gustowne i toną w kwiatach, jest pora kolacji, więc nic dziwnego, że miejsca są pozajmowane a znad stolików słychać kawiarniany gwar. Miło jest tak zlustrować sobie ludzi, zdecydowanie dominuje blond kolor włosów i jasna cera, zawsze zazdrościłem Skandynawom tego typu urody.
Bardzo podoba mi się takie życie ulicy, widać, że przy weekendzie Finowie lubują się w tego typu rozrywkach. Sporo młodzieży idzie do sklepu monopolowego i uzupełnia zapasy procentów na sobotnią noc, ja zadowalam się sokiem truskawkowo-rabarbarowym. Polecam zwrócić uwagę na skandynawskie ceny na półkach. Deptak kończy się przy ruchliwym skrzyżowaniu, mijam kolorowo iluminowane budynki, nocne kluby, teatry, restauracje, jest też i mój ulubiony McDonald’s, ale tam wybiorę się dopiero w niedzielny poranek na śniadanie. W wyśmienitym nastroju po kontakcie z ukształtowaną tkanką miejską wracam do hostelu i szykuję się na imprezę.


Niedzielny poranek wita mnie pięknym słońcem - w cenie noclegu mam możliwość skorzystania z sauny fińskiej, ale z braku czasu muszę odmówić sobie tej przyjemności. Zbieram się za to na spacer po mieście, na oknach informacji turystycznej przyklejone są postacie z Muminków - w końcu ich autorka jest fińska pisarka Tove Jansson. Służby porządkowe dzielnie pracują na deptaku i usuwają pozostałości po sobotniej nocy, na ulicach pojawiają się już pierwsi turyści, ja wchodzę do restauracji McDonald’s i zamawiam śniadaniowy zestaw w postaci kawy (jakżeby mogło być inaczej?) oraz ciemnej bułki. Menu bardzo smaczne, szybko wcinam swoją porcję, o tej porze w restauracji jest tylko jedna osoba, która przy kasie przyjmuje zamówienia. Pan ma urodę nieco azjatycko-eskimoską, kto wie, może pochodzi z Laponii? Po posiłku ruszam na miasto, mijam ponownie dom towarowy Stockmann, docieram do dworca kolejowego. Swego czasu byłem entuzjastą tego środka transportu, nie mogę sobie odmówić zobaczenia, jak ten budynek wygląda od środka. Mam niebywałe szczęście, bo na peronie gotowy do odjazdu stoi pociąg Allegro - jest to ekspres łączący Helsinki z Sankt Petersburgiem - opływowe kształty pociągu przypominającego francuskie TGV oblane są rosyjską flagą. Może już niebawem uda mi się zobaczyć ten sam pociąg na stacji końcowej? Będąc w St. Petersburgu w miarę wolnego czasu postaram się zajrzeć na Dworzec Finlandzki. Dalsza wędrówka przez urokliwe uliczki wiedzie mnie do terminala pasażerskiego portu morskiego. Chcę upewnić się, że mój prom Eckero Line do Tallina odpływa po południu właśnie z tego miejsca. W drodze powrotnej słońce góruje na niebie, jest niesamowicie ciepło, termometry wskazują 27 stopni Celsjusza, jak na północne rubieże Europy jest to temperatura nadzwyczaj wysoka. Szybkim krokiem wracam do hotelu po bagaż, w drodze powrotnej zatrzymuję się w innej restauracji McDonald’s na obiad –“ czas przetestować kanapkę McJunior z tacos, do tego na deser shake gruszkowy oraz ciastko truskawkowe. Czas wolny wykorzystuję na wypisanie widokówek, znaczki w Finlandii można także dostać w kioskach, koszt znaczka do Polski to 1 euro (poczta lotnicza, we wtorek pocztowa była już w Warszawie u adresatów). Poczta główna znajduje się tuż obok, tam wrzucam kartki do skrzynki i powoli ruszam do portu, nie muszę się spieszyć, bo mam jeszcze sporo czasu do rozpoczęcia rejsu statku Finlandia.
W porcie podchodzę do stanowiska Eckero Line, podaję potwierdzenie rezerwacji oraz paszport, a panienka z okienka wydaje mi kartę pokładową. Po drugiej stronie właśnie rozpoczyna się wpuszczanie pasażerów do strefy dla oczekujących, kontrolerzy sprawdzają bilety, natomiast bagaż nie jest prześwietlany. Zajmuję miejsce przy oknie i obserwuję okolice nabrzeża, niebawem cumuje tam prom, którym udam się w 3-godzinny rejs przez Zatokę Fińską do estońskiej stolicy. Wśród pasażerów dominują emeryci, którzy wracają z weekendowej wycieczki. Punktualnie o 15 otwierają się bramki i mogę wejść na pokład. Statek ma 8 poziomów, na dole znajdują się miejsca parkingowe dla samochodów, wyżej są prywatne kajuty, dalej supermarket, restauracja, kasyno, bary, kawiarnia i górny pokład widokowy. Na pokładzie bardzo mi się podoba, wracają wspomnienia z rejsu Mykonos-Pireus (Ateny) sprzed dwóch lat. Sam rejs jest bardzo spokojny, jestem zmęczony po dwóch zarwanych nocach i staram się trochę zdrzemnąć, ale nie bardzo mi to wychodzi, chyba nie jestem stworzony do spania w środkach transportu. By się orzeźwić wychodzę na spacer na pokład widokowy, niemiłosiernie tam wieje, a w oddali widać już port w Tallinie. Przy wyjściu tworzy się kolejka, ale w końcu i ja opuszczam prom i stąpam po estońskiej ziemi. W terminalu po raz pierwszy stykam się z komunikatami w języku estońskim, brzmią mniej skomplikowanie niż po fińsku, ale i tak nie jestem w stanie większości z nich rozszyfrować. W porcie zaopatruje się w darmowe mapki Tallina, mój hostel Marine Keskus jest zlokalizowany nieopodal, bezproblemowo docieram tam pieszo. Na recepcji wita mnie Rosjanka, jak się później okazuje język rosyjski będzie stale towarzyszył mi podczas spacerów po mieście, bo w Estonii żyje duża mniejszość rosyjska. Szybko lokuję się w moim mikropokoiku (stoją w nim dwa łóżka, z czego jedno jest piętrowe), jest naprawdę niewiele miejsca, żeby się rozłożyć i czym prędzej wychodzę do hipermarketu Rimi naprzeciwko – wszak muszę wyszukać, co dobrego mają na swoich półkach sklepowych Estończycy. Co ciekawe, spora część towarów (np. jogurty czy galaretki) są produkcji polskiej. Z nowinek kulinarnych zaopatruję się w twarożki o smaku wiśnia-tiramisu, tonik Schwepps Russian (różowy!) czy cydr śliwkowy. Ceny już nie straszą tak jak w Finlandii, jest porównywalnie do Polski, może tylko nieznacznie drożej. Zostawiam zakupy w hostelu i wybieram się do miasta – najpierw wizytuję bardziej nowoczesną część Tallina, trafiam do centrów handlowych, wszystkie już się zamykają, bo wybija godzina 20. Myślałem, że spotkam się z postsowiecką zabudową, natomiast nie byłem w stanie natknąć się na jej ślady podczas wędrówek po mieście. Kiedy już moje oczy nasyciły się szklanymi domami Tallina ruszam na starówkę zlokalizowaną po przeciwnej stronie. Stare miasto urzeka mnie już od pierwszej chwili, domki i kamienice są bardzo zadbane i mają niezwykle ciekawe formy i kształty. Na chodnikach królują kocie łby, trzeba uważać, aby się nie przewrócić. Na parterze kamienic ulokowane zostały restauracje, winiarnie i sklepy z pamiątkami, początek starówki wyznaczają historyczne bramy Virtu, zaraz za nimi ulokowany jest mój ulubiony McDonald’s, także z głodu na pewno tutaj nie umrę, ale wizytę w nim odkładam na poniedziałkowy poranek. Ściemnia się, nóżki Anji Rubik obolałe, więc czas je rozprostować na łóżeczku, kieruję się z powrotem do hostelu Marine Keskus.
Poniedziałkowy poranek rozpoczynam od zapowiadanego wcześniej śniadania w McDonald’s –
oferta nie rożni się zbytnio od polskiej, zamawiam tosta z serem, cappuccino oraz ciastko truskawkowe. Z głośników sączy się muzyka emitowana przez francuski kanał CMC, teledyski można podziwiać na podwieszanych monitorach. W tym miejscu chciałbym podkreślić, że praktycznie w każdym miejscu w Finlandii i Estonii można płacić karta – i to nawet zakupy za bardzo małe kwoty, około 1 euro –“ nikt nie robi z tego problemu jak w Polsce, nikt się nie obrusza, a podczas zakupów w hipermarkecie widziałem tylko jedną osobę, która płaciła gotówką. Nawet za wstęp do klubu w Helsinkach należność można uregulować za pomocą plastiku. Po porannym posiłku ruszam na pocztę, która mieści się przy ulicy Virtu - urząd jest bardzo mały, w kolejce do kasy stoją sami turyści zaopatrujący się tutaj w znaczki pocztowe – podobnie jak w Finlandii znaczek do Polski to koszt także 1 euro. Przechadzając się po majestatycznej starówce mijam ambasadę Rzeczypospolitej Polskiej – jest położona w centralnym punkcie miasta. Później trafiam także na przedstawicielstwa dyplomatyczne innych krajów jak Belgia, Niemczy czy … Księstwo Monako. Po starym mieście przechadza się bardzo dużo grup wycieczkowych z przewodnikami, słychać różne języki, jest niemiecki, ale tez włoski. Kto by się spodziewał, ze Włosi dotrą aż tam. Mimo że Estonia uchodzi za kraj, który jest bardzo mało wierzący, to na starówce znaleźć można bardzo dużo najrozmaitszych świątyń i kościołków. Mnie najbardziej do gustu przypada prawosławna cerkiew. Kolejnym przystankiem na mojej trasie jest dziedziniec, z którego rozpościera się piękny widok na miasto i jego nowoczesną część w oddali. Po kilku pamiątkowych fotkach ruszam w dalsza drogę i wąskimi uliczkami docieram do dworca kolejowego. Ten okazuje się jednak bardzo skromny, jak na główny dworzec w kraju jestem bardzo zawiedziony. Pomieszczenie jest malutkie, kilka kas biletowych, kantor a na ławeczkach obok budynku biesiadują menele; w pobliżu znajduje się sklep monopolowy, zatem mają gdzie tankować. Po wyjściu z klaustrofobicznego budynku mijam rozległy park ze zmurszałymi schodami, ale za to ze świeżo odlanym stołem do ping-ponga, kilka minut później jestem już w pobliżu portu i znajduje się w punkcie wyjścia. Czas na popołudniową siestę, nie ma to jak odpoczynek. Popołudniową porą udaję się na kolejną przechadzkę po mieście. Ponieważ niebo jest spowite chmurami, wybieram tym razem zwiedzanie centrum handlowego - w ulubionej Zarze wybieram dla siebie marynarkę, później w jednej z kawiarni delektuję się cappuccino a przez okno lustruję ludzi spieszących z pracy do domu. Deszcz w końcu nie spada, także zachodzę jeszcze do Hesburgera i zamawiam sandwicha Arizona Burger oraz czarną kawę. W dalszym ciągu wpatruję się w szybę i przyglądam się przechodniom, co mnie mocno niesmaczy to fakt, że naprawdę wiele osób do sandałów zakłada skarpety -€“ absolutne faux pas!

Powoli się ściemnia, na mnie już czas, by jutro rano być w pełni sił. W nocy pada deszcz, ale przed południem chmury znikają i robi się całkiem przyjemna pogoda. Przede mną jeszcze ostatni spacer po Tallinie, czas pożegnać się z estońską stolicą. Na lotnisko dostaję się autobusem numer 2, który zaczyna swój bieg przy porcie; pierwszy przystanek jest przy terminalu A, kolejny zaś przy terminalu D. Bilety kupuje się u kierowcy, jest już przygotowany i na moją prośbę o bilet kierowca pokazuje mi tabliczkę z napisem Ticket price: 1,60 euro. Po około 25 minutach wysiadam na lotnisku. Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że lotnisko wygląda niespecjalnie, ale już po przejściu odprawy i strefy bezpieczeństwa moim oczom ukazuje się bardzo przytulny terminal. Poszczególne bramki są bardzo interesująco wkomponowane w całość (gate a la trawnik czy brama, z której wyjeżdżają tory kolejowe), sufit jest nisko podwieszany, barwy mają pastelowe odcienie, a do tego wszystkiego stoją tam miękkie materiałowe fotele. Wysłuchuję lotniskowych komunikatów, zmieniono numer bramki lotu Lufthansy do FRA i sporo pasażerów (mimo kilkukrotnych wyraźnych zapowiedzi) podchodzi do gate numer 8. Taka moja rada, szanowni pasażerowie, sprawdzajcie proszę monitory z aktualnymi informacjami o bramce i bądźcie przed nią wcześniej niż na ostatnią chwilę, bo to może doprowadzić do niepotrzebnych opóźnień.Boarding na mój lot do Warszawy rozpoczyna się punktualnie, pasażerów jest mało, tak jak ostatnio większość rzędów z tyłu pozostaje pusta. Co istotne dla PLL LOT, to informacja, że praktycznie wszyscy podróżni z Tallina przesiadają się dalej na kolejne loty z Warszawy. Wydaje mi się, że dobrze wróży to dla naszego narodowego przewoźnika. Przesympatyczna szefowa pokładu Pani Joanna Wójtowicz-Domańska wita nas na pokładzie Embraera, załoga wykonuje instruktaż, kapitan Jacek Sewat podaje podstawowe informacje o locie i wzbijamy się w powietrze. Niebawem rozpoczyna się serwis pokładowy, ale tym razem nie zamawiam nic do jedzenia. Lot trwa około 1,5 h, na niebie pod nami prawie przez cały czas lotu unoszą się chmury, także nie było możliwości do obserwacji ziemi i podziwiania krajobrazów Litwy czy północnej Polski. Może innym razem…