Pokazywanie postów oznaczonych etykietą LX. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą LX. Pokaż wszystkie posty

U Sultana w Brunei (i nie tylko) / 28.01.2020 - 03.02.2020

Niemal od razu po powrocie z Hawajow i raptem kilku godzinach snu we wlasnym lozku ruszam na Lotnisko Chopina, skad udaje sie do Zurichu. Tym razem w podroz PLL LOT po raz kolejny mam okazje poleciec Boeingiem 737 odziedziczonym od rumunskich tanich linii Blue Air. Samolot jest mocno wysluzony i glosny, podroz nim to zadna przyjemnosc, ale linia zrobila podmiane maszyny, wiec nie mam nic do powiedzenia. Ladowanie na lotnisku ZRH to zdecydowanie moje najgorsze ladowanie w zyciu, z powodu burzy pilot musi tuz nad lotniskiem poderwac maszyne do lotu i przerwac podejscie do ladowania, chwile potem wlatujemy w strefe silnych turbulencji a maszyna rzuca jak na karuzeli, ale konczy sie na strachu i po kilkunastu minutach krazenia nad miastem lotnisko zostaje ponownie otwarte i mozemy wyladowac. Teraz czeka mnie caly dzien oczekiwania na nocny lot linia Swiss do Singapuru, od razu po ladowaniu nadaje bagaz i udaje sie do saloniku, gdzie na wygodnym fotelu/lezance oczekuje na moje polaczenie. Maszyna jest minimalnie wypelniona, mam dla siebie cale 3 fotele z przodu klasy ekonomicznej, czyli tak, jak lubie najbardziej. Lot przebiega bardzo lagodnie, obsluga dba o pasazerow, to co mi sie nie podoba to fakt, ze zaraz po posilku prosza pasazerow o zasloniecie okien, by wschodzace po trasie slonce nie budzilo osob, ktore zasnely. Ja akurat w samolocie niemal nigdy nie moge zasnac, wiec chetnie obserwowalbym to, co widac przez szybke. Wiadomo, ze dla zalogi najlepiej jest uspic kabine i miec swiety spokoj. Po wyladowaniu w Singapurze kieruje sie do strefy ogolnodostepnej, by obejrzec Jewel, czyliwodospad, wokół którego rozciągają się egzotyczne ogrody. Na zewnatrz tej strefy znajduje sie sporych rozmiarow centrum handlowe, sklepy sa juz zamkniete, ale czesc gastronomiczna jest jeszcze czynna, posilam sie w Burger Kingu i znajduje takze uwielbiane przeze mnie Dunkin Donuts. Zaopatruje sie w kolorowe paczki i kawke a po konsumpcji spaceruje po pustej o tej porze hali odlotow, jedyne czynne stanowiska sa przy hinduskiej liniii Spice Jet, poza tym na lotnisku hula wiatr. Przypadkiem zauwazam urzad pocztowy i automat, w ktorym mozna kupic znaczki na pocztowki i zaplacic karta kredytowa. W kiosku obok (akurat jest czynny) nabywam widokowke i moge ja chwile pozniej wyslac do Polski. Teraz ruszam w powrotem do strefy airside, gdzie znajduje sobie miejscowke i do rana udaje mi sie przespac we wzglednych warunkach. Przede mna mocno egzotyczny kierunek jakim jest Sultanat Brunei i jego stolica Bandar Seri Begawan, ktora byla na mojej liscie miejsc do zobaczenia od niepamietnych czasow, jest to bowiem mocno orientalne miejsce w Azji Poludniowo-Wschodniej. Samo panstwo jest mocno wyznaniowe, dominuje tak islam, a sultan od wielu lat rzadzi twarda reka. Miasto moze pochwalic sie największym na Dalekim Wschodzie meczetem oraz imponujacym muzeum, w ktorym sultan zgromadzil prezenty otrzymane przez lata swojego panowania nad krajem. Trzeba przyznac, ze wspomniany meczet jest niesamowity, jego wyglad nawiazuje do mauzoleum Taj Mahal w Indiach, a jego kopula wykonana jest ze szczerego zlota. Wejscie do Royal Regalia Museum jest bezplatne, wystarczy jedynie zostawic swoje rzeczy w schowku, zdjac obuwe i wpisac sie na liste gosci. W srodku niestety obowiazuje calkowity zakaz fotografowania, a poniewaz odwiedzajacych niemal tutaj nie ma, to spacerujac po zimnej marmurowej posadzce mozemy czesto czuc na sobie oddech muzealnych straznikow. Muzeum jest doskonalym przykladem pokazania, jak doskonale w Brunei funkcjonuje kult jednostki, warto zobaczyc!

Nastepny cel na mojej mapie podrozy to kolejny azjatycki moloch i indonezyjska stolica, czyli Dzakarta, do ktorej udaje sie liniami Singapore Airlines z kolejna przesiadka w Singapurze. Z lotniska do miasta kursuje kolejka, po ok. 40 minutach jazdy wygodnym klimatyzowanym pociagiem jestem juz w biznesowym centrum miasta, a kilkanascie minut pozniej po spacerze przez nowoczesne centrum i dzielnice ambasad docieram do hotelu Ibis, w ktorym zatrzymam sie na kolejne dwie noce. O ile po Dzakarcie spodziewalem sie zdecydowanie nizszego standardu, to miasto naprawde pnie sie do przodu, znajdziemy w nim wiele szklanych domow, drapaczy chmur oraz centrow handlowych z niemal wszystkimi znanymi nam sieciowkami. Stara czesc Dzakarty jest zlokalizowana na polnoc o glownego placu miasta o nazwie Medan Merdeka, nad ktorym goruje monument. Stara czesc Dzakaraty to przede wszystkim Plac Fatahillah z kawiarnia o tej samej nazwie. Na samym placu otoczonym bialymi budynkami w kolonialnym stylu niedozwolony jest ruch samochodowy, co w zdominowanej przez skutery Dzakarcie jest swoistym fenomenem. Dzieki temu mozemy sie jednak przeniesc w czasie do Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, czego wszystkim zainteresowanym zycze!

Chicago - Kochaj albo rzuc! / 18.10.2019 - 21.10.2019


Wyjazd do Chicago chodzil mi po glowie od dawien dawna, ale niesamowicie ciezko bylo znalezc atrakcyjna cenowo oferte do tego miasta, ktore uchodzi za jedno z centrow biznesowych USA. W promocjach niemal zawsze jest Nowy Jork lub Kalifornia, ale Chicago i inne amerykanskie miasta pojawiaja sie stosunkowo rzadko, kiedy wiec udalo mi sie znalezc cene oscylujaca w granicy ok. 300 EUR na rejsy liniami Swiss & Austrian (przy wylocie i powrocie do Kopenhagi) nie musialem sie dlugo zastanawiam. Dolot do Kopenhagi odbylem na pokladzie PLL LOT, tani bilet udalo sie upolowac w promocji LOT.
Lot LX6 na trasie ZRH-ORD byl bardzo spokojny, po starcie dlugo lecielismy w chmurach, dopiero nad Wielka Brytania naszym oczom ukazalo sie slonce, ktore owarzyszylo mi niemal przez czas trwania calego rejsu. Skusilem sie na zamowiony wczesniej posilek koszerny, ale niestety mnie on rozczarowal, byl zapakowany w folie i zawieral plastikowe sztucce, najgorzej. Podczas lotu obejrzalem dwa francuskie filmy niedostepne w dystrybucji w Polsce a nastepnie wsluchiwalem sie w najnowsza plyte Willa Younga pt. "Lexicon". Co warto odnotowac, caly Airbus A330 byl oblozony niemal do ostatniego miejsca, zwrocilem uwage, ze na pokladzie lecialo bardzo duzo naprawde otylych facetow typu "bear" w w wieku ok. 40+. Jeden pasazer jeszcze napychal sie chipsami Pringles, a kiedy trzeba bylo rozlozyc stolik na obiad, to mu sie to nie udalo! Moge tylko wspolczuc starszej pani, ktora siedziala przez caly lot po prawicy tego jegomoscia.
Kontrola „immigration” w Chicago okazalo sie zwykla formalnoscia, caly proces jest bardzo usprawniony przez automaty, nastepnie blyskawiczna rozmowa z oficerem, jeszcze tylko odbior bagazu z tasmy, clo i juz jestem na terenie USA. Do centrum miasta mozna dostac sie wygodnie niebieska linia kolejki CTA, na moje potrzeby zainwestowalem w bilet dobowy kosztujacy 10 USD, ktory uprawnia do nieograniczonej liczby przejazdow srodkami transportu miejskiego w Chicago. Do centrum pociag jedzie okolo godziny, a kiedy juz wysiadamy w scislym downtown, glowe trzeba zadzierac do gory, by dobrze przyjrzec sie licznym wiezowcom tam stojacym. Nie ukrywam, ze najbardziej podobal mi sie drapacz chmur nalezacy do Trumpa. ;)
W samym Chicago polecam przede wszystkim Millennium Park a w nim fontanne i multimedialna ekspozycje Crown Fountain oraz Cloud Gate, czyli slynna „fasolke”, w ktorej mozemy sie przejrzec i bawic naszym aparatem fotograficznym, robiac sobie zdjecia w roznych ujeciach jak w krzywym zwierciadle. Bardzo blisko wspomnianego parku znajduje sie otwara w ubieglym roky kawiarnia Nutella Cafe sygnowana Ferrero, gdzie mozemy nie tylko wypic np. sspresso z nutka Nutelli, ale takze kupic nalesniki z bananami i Nutella czy uzupelnic nasze zapasy tego czekoladowego kremu. Ceny dosc wysokie, ale raz sie zyje. Poza tym odwiedzam oczywiscie filie Dunkin' Donuts, gdzie kosztuje specjalnych paczkow z okazji zblizajacego sie Halloween a w Starbucks Coffee delektuje sie Pumpin Spice Latte. Ewidentnie czuc jesien w powietrzu.
Powrotny rejs Austrian Airlines na pokladzie Boeinga B777 wspominam calkiem milo. Odpowiedni wczesnie wybrane miejsce podczas odprawy online pozwolilo mi i tym razem usiasc z przodu samolotu, co daje mozliwosc szybkiego skorzystania z serwisu pokladowego. Panie ubrane na krwisto czerwony kolor calkiem zgrabnie sie prezentowaly i byly mile, posilek obiadowy podano ok. godzine po starcie. Na monitorku obejrzalem jeden niemiecki film "Der Fall Collini", swietny thriller trzymajacy w napieciu. Niestety, oferta byla jeszcze bardziej uboga niz Swissa, dobrze, ze ponownie udalo mi sie posluchac Willa Younga, bo inaczej noc umilalby mi jednostajny szum silnikow. Szumnie zapowiadane sniadanie to poza napojami jeden duzy zapychajacy muffin, wygladalo to niesamowicie slabo i tak samo smakowalo, jak nigdy zostawilem niemal polowe porcji, wiedzac, ze niebawem zjem cos bardziej konkretnego w saloniku Austriana. I niby tak bylo, bo na sniadanie wjechala porcja jajecznicy, ale poza tym oraz pieczywem i dzemem nie ma tam zadnego wyboru, o serze czy wedlinach mozna zapomniec, podczas pory obiadowej takze nie mozna liczyc na zadne wytrawne dania. Najlepiej pod tym wzgledem prezentuja sie saloniki LH w Mediolanie i Atenach oraz w ich hubach. Polecam serdecznie a tymczasem wracam na poklad A321 do Kopenhagi, gdzie po krotkim oczekiwaniu na przesiadke wracam do Warszawy z kapitanem Krzysztofem Wieczorkiem na pokladzie PLL LOT.

Viva Colombia! / 30.08.2019 - 04.09.2019



W Polsce wakacje mają się ku końcowi, po dwóch letnich miesiącach spędzonych w biurze czas wyruszyć w drogę do Ameryki Południowej, tym samym odwiedzając ostatni kontynent w tym roku. Jak to mam w zwyczaju bilet na trasę Birmingham-Zurich-Sao Paulo-Bogota & Bogota-Miami-Zurich-Birmingham miałem zakupioną już w grudniu ubiegłego roku korzystając z błędu cenowego linii Swiss i Avianca (okazja trafiła się tradycyjnie dzięki uprzejmości forum Fly4Free) – koszt takiego biletu opiewał na niecałe 300 GBP, więc to nie lada gratka...

Lot samolotem typu Boeing 777 linii Swiss do São Paulo był pełny, wszystkie miejsca w mojej okolicy były zajęte, podczas lotu udałem się na krótki spacer do kuchni na końcu kabiny (po ulubione whisky z colą), również i tam kabina pasażerska była mocno zatłoczona. W ostatnim czasie nie widziałem tak szczelnie wypełnionych samolotów i miałem dużo miejsca na nogi, tym razem 11 godzin spędziłem w dość bojowych warunkach. Niestety rozrywka pokładowa pogorszyła się w całej grupie LH, muzyka pochodzi od prawie całkowicie nieznanych autorów, filmy przedstawiają się już nieco lepiej, widziałem dwa tytuły niedostępne w szerokiej dystrybucji w Polsce - Greta z Isabelle Huppert i Cold Pursuit. Swiss nieco wynagrodził mi niewygody, z racji posiadania statusu Frequent Traveller w programie Miles & More sojuszu Star Alliance stewardesa podarowała mi kubek z wizerunkiem samolotu i szwajcarskimi czekoladkami w środku, bardzo miły gest. Pochwalę także i kolumbijską linię Avianca, przed lotem z São Paulo do Bogoty personel naziemny lotniska po angielsku wywołał mnie do bramki, przy tym poprawnie wypowiedział moje imię i nazwisko. Chcieli się upewnić, że nie nadawałem bagażu rejestrowanego, bo mieli dzwonić do sortowni i sprawdzić, czy mi go przeładowali. Na szczęście nie było takiej konieczności. Poza tym na pokładzie w systemie rozrywki pokładowej oferowano do obejrzenia m.in. polski film "Zimna Wojna", respekt! Ja akurat wybrałem niemiecki film "100 rzeczy" traktujący o konsumpcjonizmie.
O ile sama Bogota niestety nie przypadła mi do gustu, bo była szara, bura i ponura, takie miasto, które lata świetności ma dawno za sobą, to Cartagena prezentuje zupełnie inny wymiar wypoczynku. W otoczonym murami starym mieście znajdują się wąskie uliczki z niesamowicie kolorowymi fasadami domów, można podglądać życie mieszkańców, zasiąść w cieniu przy pysznej kolumbijskiej kawie Juan Valdez (polecam tinto). Poza tym w Cartagenie bez problemu znajdziemy sklepy z pamiątkami (w Bogocie było to niesamowicie problematyczne), większy asortyment w sklepach a przede wszystkim panuje tu zdecydowanie lepsza pogoda. W Bogocie lokalna ludność chodziła w kurtkach puchowych i czapkach zimowych przy ok. 15-20 stopniach…
Za to na uwagę w Bogocie zasługuje wydajny transport publiczny Transmilenio w postaci specjalnych szybkich autobusów jeżdżących buspasami wytyczonymi na środku jezdni. Działa to całkiem sprawie dzięki kartom „Tu Clave”. W Kolumbii metro znajdziemy jedynie w Medellin, mieście Pablo Escobara. Generalnie z racji braku linii kolejowej oraz kiepskich dróg w Kolumbii dominuje transport lotniczy, co kilkanaście minut mają miejsce loty kilku linii miedzy różnymi miastami w kraju.


Cartagena to przede wszystkim plaże, na których możemy spotkać całe morze ludzi, gdzie gra donośna muzyka a atmosfera jest niczym na jarmarku, gdyż przez plażę (uwaga, ciemny piasek jak na Kanarach!) non-stop przechadzają całe tabuny sprzedawców badziewia wszelakiego: woda, piwo, lody, przekąski, okulary, bransoletki, masaż aloesem, balony, papierosy i Bóg jeden wie, co jeszcze mają w asortymencie. Strategicznie wybierałem dobrą miejscówkę poza ich głównym szlakiem na plaży Bocagrande. Zaraz za tą plażą jest główna ulica a po drugiej stronie stoją dumnie smukłe nowoczesne wieżowce, czyli to, co lubię najbardziej. Najciekawsza "nowością" na plaży w Kolumbii jest wygląd parawanów które wyglądają niesamowicie szkaradnie a siedzi się od nimi na ... plastikowych krzesełkach! Cóż za udogodnienie :D Niestety, w krajach rozwijających się plastik i tandeta królują. Na szczęście widoczki niczego sobie rekompensują mi te estetyczne koszmarki rodem z bazarowych szczęk. Na plaży raczej sami tubylcy, czyli Latynosi i Murzyni - ich na wybrzeżu mieszka duzo z przyczyn historycznych - tutaj przybijały do brzegu statki z niewolnikami z Afryki do pracy w koloniach.
Z racji huraganu Dorian nadciągającego nad Florydę Swiss zdecydował się odwołać mój rejs z Miami do Zurychu, wobec czego zostałem darmowo przebukowany na rejsy Lufthansa na trasie BOG-FRA-BHX. W związku z tymi zmniejszył mi się czas podróży i dodatkowa przesiadka w USA wypadła z planu, za o uzyskałem wyższą klasę rezerwacyjną a w konsekwencji upgrade do Economy Premium, nie powiem, na prawie 11 h rejsie robiło to znaczą różnicę. Miło było zaznać nieco luksusu na koniec urlopu…

Czar herbaty Dilmah w Colombo / 08.12.2017 - 11.12.2017

Nadszedl piatek, czas na krotki weekendowy wypad, jak to zwykle u mnie bedzie on blyskawiczny, ale tym razem kierunek jest nieco dalszy, gdyz wybieram sie do Colombo na Sri Lance. Sam kierunek jakos szczegolnie mnie nie interesowal, ale kiedy zauwaylem podejrzanie niska cene na rejsy linia Kuwait Airways na trasie z Genewy do Colombo, zdecydowalem sie sprawdzic, jak wyglada Cejlon, ktory traktuje jako brame do Indii, a te sa na mojej liscie miejsc do odwiedzenia. Do Genewy dotarlem na pokladzie PLL LOT w bezposrednim rejsie do Warszawy. Rejsy na trasie GVA-KWI wykonywane sa samolotami typu Airbus A320, co moze zaskakiwac przy podrozy trwajacej okolo 6 godzin, ale najwidoczniej nie ma wiekszego zapotrzebowania, poza tym sama linia tez nie nalezy do szczegolnych gigantow. Oprocz mnie na pokladzie jest tez para Polakow, ktora leci dalej na Filipiny, wypatrzylem ich juz wczesniej na pokladzie rejsu WAW-GVA. Boarding rozpoczyna sie ponad 40 minut po czasie z powodu poznego przylotu do Szwajcarii, ale w koncu autobusem zostajemy przewiezieni na poklad, w samolocie jest bardzo egzotycznie, wiekszosc pasazerow stanowia mieszkany Polwyspu Arabskiego lub Polwyspu Indyjskiego. Zajmuje moje miejsce 7A, obok mnie siada dosc duzych rozmiarow Arabka a na miejsce 7C zostaje przetransportowana starsza poruszajaca sie na wozku pani. Chwile po starcie stewardessa o azjatyckiej urodzie podpytuje mnie, czy moge sie przesiasc na inne miejsce (bodajze 17D), co w sumie mi odpowiada, gdyz mam zdecydowanie wieksza przestrzen na nogi. Pogoda na trasie jest bardzo dobra, na monitorze sledze trase lotu, ktora na biezaco jest korygowana i w sprytny sposob omija Izrael. Posilek tez jest calkiem zacny, bogata oferta sokow o egzotycznych smakach jak mango, ananas i guava wydaje sie byc skrojona pode mnie, nie ma natomiast mozliwosci posmakowac trunkow alkoholowych. Przesiadka w Kuwejcie i oczekiwanie na rejs do Colombo nieco mi sie dluza, ale mam ze soba spory zapas prasy. Zwracam uwage, ze Kuwejt to spory punkt przeladunkowy dla Hindusowo, ktorzy masowo pracuja w krajach GCC. Od razu przypomina mi sie ksiazka „Byłam służącą w arabskich pałacach" Laili Shukri, ktora opowiadala o losach sluzacej w Kuwejcie wlasnie. Kolejny rejs na Sri Lanke jest juz nieco krotszy i trwa ok. 4 h 30 min, a przychodzi mi go spedzic w klasie biznes. Na kilka dni przed odprawa online na podgladzie mojej rezerwacji na stronie internetowej przewoznika moglem bowiem za darmo wybrac sobie miejsce w klasie biznes; do samego konca myslalem, ze to moze blad systemu, ale okazalo sie, ze pasazerom klasy ekonomicznej oferowane sa bez doplaty miejsca w biznesie, zas pasazerowie klasy biznes podrozuja w klasie pierwszej. Sam serwis byl juz taki sam jak w klasie economy, ale rozkladajacy sie fotel i zdecydowanie wieksza przestrzen na nogi to bylo cos, co bardzo poprawilo komfort lotu. Po wyladowaniu zaopatruje sie w wize (koszt to 40 USD) i szybko przechodze przez kontrole paszportowa, ale na walizke musze nieco poczekac. Po wyjsciu z lotniska szybko wymieniam USD na rupie lankijskie i kieruje sie do autobusu do miasta, podroy trwa okolo godziny, dopiero w scislym centrum pojawiaja sie korki i widze, co to znaczy ruch uliczny na Sri Lance (oczywiscie jest lewostronny). Po wyjsciu z autobusu uderza mnie w nozdrza ciezkie powietrze a slonce zdaje sie grzac niesamowicie mocno, ale po dluzszej chwili juz jestem w stanie zlapac oddech i zwawo maszeruje przed siebie. Mijam zabytkowy (i wciaz czynny) dworzec kolejowy i kieruje sie do firmowej herbaciarni Dilmah, gdzie czestuje sie korzenna herbata oraz ciastem bananowym, calosc bardzo ladnie podana. Po posilku wedruje nieco wzdluz nabrzeza a nastepnie glowna ulica przechadzam sie powoli w kierunku mojego hotelu. Woda Oceanu Indyjskiego przy zachodzacym sloncu przybiera bardzo ladny kolor. Po drodze trafiam do supermarketu Cargill, gdzie zaopatruje w nieco regionalnych artykulow spozywczych, mam ze soba kilka smakowych paczek herbaty Dilmah. Po dotarciu do do hotelu Halcyon House Colombo i odpoczynku wybieram sie na wieczorny spacer do centrum miasta, gdzie ogladam pieknie podswietlony budynek ratusza oraz znajdujaca sie naprzeciwko niego duza figure Buddy w parku miejskim. Po drodze trafiam tez na swiatynie buddyjska przy jeziorze, o tej porze akurat nie trafilem na straznikow i moglem wejsc na molo za darmo. Niedziele spedzam nieco leniuchujac i spacerujaca w kierunku plazy, niestety, w samym Colombo plazy nie uswiadczymy, jest jedynie waski skrawek piasku przy brzegu, tuz za torami kolejowymi. Miejsce jak zauwazylem cieszy sie spora popularnoscia zakochanych par, ktore obsciskuja sie pod szczelnymi liscmi palm. Duza popularnoscia cieszy sie tutaj takze KFC, gdzie cale rodziny gromadza sie na wspolny posilek. Ja akurat fanem kurczaka nigdy nie bylem, wiec niekoniecznie sie tam odnajduje :-P Wieczorem kilka godzin przed odlotem jestem juz na lotnisku, gdyz wedlug informacji ostatni autobus na lotnisko odjezdza ok. 18:00, ale na nude nie narzekam, mam co czytac a pomiedzy wersami obserwuje sobie podroznych. Oba rejsy powrotne CMB-KWI-GVA przebiegaja bez zaklocen, znowu zasiadam w fotelu klasy biznes, zas lot do Genewy jest niemal pusty, leci w nim raptem 37 pasazerow. Niestety, aura w Genewie jest deszczowa i do wieczora zostaje na lotnisku, skad odlatuje nieco opoznionym samolotem PLL LOT. Przed startem moglem nieco odpoczac sobie w saloniku Swiss, jest calkiem niczego sobie. Dobranoc!

Afryka nie taka dzika: Kapsztad / 27.01.2016 - 02.02.2016

Ledwo zdążyłem wrócić z dalekiego Hong Kongu, a już czeka mnie wyjazd do dalekiej Afryki. Po raz kolejny o wybranej destynacji zdecydował przypadek, a konkretnie błąd taryfowy u pośrednika tripsta.pl, który to oferował loty do Kapsztadu z dwiema krótkimi przesiadkami za jedyne 1250 zł. Informacje o rewelacyjnej ofercie na loty do RPA w szczycie sezonu, kiedy w Polsce jest zima a na półkuli południowej jest lato, znalazłem na portalu loter.pl. Dobrze, że pośpieszyłem się z zakupem, bo kilka minut później wybiła północ i bilety w niezwykle niskiej taryfie zniknęły z systemu rezerwacyjnego agenta. Jak to często przy takich okazjach bywa tak i tym razem wylot nie odbywał się z Warszawy, ale z Pragi, a przesiadki miały miejsce w Zurychu i Johannesburgu, który to jest największym hubem w RPA. Rejsu na trasie PRG-ZRH-JNB & JNB-ZRH-PRG realizowane były po raz kolejny linią Swiss, odcinek JNB-CPT wykonywany był przez linie South African Airways a rejs powrotny CPT-JNB przez linie British Airways („operatem by Comair”), które zadomowiły się w swojej byłej kolonii na dobre i oferują loty krajowe oraz międzynarodowe do sąsiednich krajów. Cieszyła mnie możliwość odbycia kolejnych rejsów liniami z sojuszu Star Alliance zrzeszonymi w programie Miles & More, za daleki dystans na konto powędrowały kolejne mile, które postaram się skwapliwie wykorzystać.  Do tego mogłem po raz kolejny skorzystać z saloniku business Lounge LX w Zurychu. Do Pragi czeskiej dostałem się na pokładzie PLL LOT, bardzo dobrze się złożyło, gdyż na około miesiąc przed planowanym wylotem do czarnej Afryki w ramach cyklicznej akcji promocyjnej Szalona Środa zaproponowano właśnie interesujący mnie kierunek.
Same rejsy wspominam bardzo dobrze, serwis na pokładzie nie odbiegał od tego, co widziałem tydzień wcześniej na rejsach do/z Hong Kongu. Niestety, mam znaczne zastrzeżenia do samego personelu pokładowego. Jedna z dziewczyn, która obsługiwała mój rząd, zachowywała się tak (i wyglądała), jakby bała się własnego cienia (Frau Susanne Keller, pozdrawiam!), druga była młoda otyła Hinduska, która do wszystkich pasażerów zwracała się z pełnym wyrzutu zwrotem „Someone’s drinks” ;)
Okolo 10 rano laduje w goracym Johannesburgu, trzeba nieco poczekac nim samolotem bedzie podpiety do rekawa i po dlugim locie bede mogl opuscic poklad. Tym razem takze mialem wolne miejsce obok, wiec moglem sie nieco wyciagnac, nie bylem zatem taki zmeczony. Poza tym zapowiadal sie piekny sloneczny dzien, w dobrym humorze witalem zatem Republike Poludniowej Afrykie. Z lekkim niepokojem spogladam na zegarek, do zamkniecia odprawy na kolejny rejs linia South African mam raptem godzine, a kolejka do kontroli paszportowej w Johannesburgu wydaje sie nie miec konca, pogranicznikom nigdzie sie nie spieszy i dosc powolnie wykonuja swoja prace. Kiedy w koncu odbieram moj bagaz mam raptem kwadrans, by przejsc przez dlugi korytarz do specjalnego punktu i ponownie nadac walizke na rejs do Kapsztadu – polityka celna wyglada zatem identycznie jak w przypadku USA, kiedy to przy przesiadce na kolejny rejs w pierwszym porcie przylotu w Stanach trzeba przejsc kontrole paszportowa, odebrac bagaz i nadac go ponownie, ponowne zasady obowiazuja w Brazylii.  Okazuje sie, ze na ten sam rejs SA 333 czeka jeszcze kilkanascie osob i w spokoju nadaje walizke do miejsca docelowego. Teraz jeszcze musze przejsc na terminal krajowy, ale lotnisko jest dobrze oznaczone i nie ma z tym problemu. Przy kontroli bezpieczenstwa moja uwage zwraca fakt, ze czesc pasazerow bezproblemowo przenosi ze soba butelki z woda czy napojami. Jak widac restrykcje nie wszedzie sa traktowane w ten sam sposob. Boarding na moj rejs SAA odbywa sie z czesci na poziomie -1, wchodzimy prost na plyte lotniska, skad zostajemy przewiezieni autobusami na poklad Airbusa A340. Jestem bardzo zaskoczony, ze dwugodzinny rejs krajowy obsluguje tak duza maszyna, ale widac ma to swoje uzasadnienie, skoro prawie caly samolot jest pelen. Obsluga kolorowe, w wiekszosci czarnoskora, poznaje nowy wystroj samotu i standardy kolejnego przewoznika. Po starcie zabieram sie za lekture magazynu pokladowego, w trakcie rejsu pasazerowie czestowani sa kanapka i napojami. W koncu znizamy sie do Kapsztadu, z daleka widac Gore Stolowa, urlop czas zaczac.


Zaraz po wyjściu z lotniska kieruję się na przystanek autobusowy linii T1 kursującej z lotniska do pętli w centrum miasta o nazwie Civic Center. Wcześniej sprawdziłem i okazało się, że Kapsztad jest jedynym miastem w RPA, w którym funkcjonuje komunikacja publiczna, jak to dobrze! Rozwiązanie jest bardzo dobre, trzeba nabyć kartę pre-paid MasterCard, którą nabijamy na dowolną kwotę (minimum to bodajże 30 ZAR) i podstawiamy pod czytnik przy każdym wsiadaniu do autobusu i przy wychodzeniu z niego. Na wyświetlaczu pojawi się kwota, którą pobrano za przejazd oraz wysokość pozostałych na koncie środków. Sieć obejmuje całe miasto, przystanki są dobrze oznaczone, rozkłady są czytelne a kierowcy uprzejmi. Jedyny minus to dość ciasne autobusy i długie przerwy w kursowaniu pojazdów w weekendy. W ścisłym centrum przystanki ulokowane są na wyspach na środku ulicy, aby wejść do klimatyzowanego zadaszonego przystanku, należy odbić kartę w czytniku i przejść przez bramkę niczym w metrze. Wspomnę jeszcze, że w RPA obowiązuje ruch lewostronny.
Na pobyt zarezerwowałem z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem pokój w willi Antrum w dzielnicy Greek Point na obrzeżach Singal Hill, niedaleko znajdował się stadion, na którym rozgrywano mecze Mistrzostw Świata w piłce nożnej w 2010 roku. Budowla prezentuje się wyśmienicie, a najlepiej podziwiać ją z Góry Stołowej. Pokoje miały nieco afrykański wystrój, standard był bardzo wysoki, do dyspozycji miałem także basen a codziennie rano serwowano smaczne śniadania, najbardziej do gustu przypadły mi muffinki z mąki kasztanowej oraz świeże sałatki owocowe z mango, marakują, kiwi, truskawkami itd. W okolicy dominowała niewysoka zabudowa, w sąsiedztwie także znajdowały się wille dla turystów i pensjonaty, było bezpiecznie, chociaż niemal przy każdym ogrodzenia zamontowana była kolczasta siatka pod napięciem.
Pobyt w Kapsztadzie bardzo dobrze mi zrobił, zapomniałem o szarości i zimowej aurze w Polsce, wygrzałem się na piaszczystej słonecznej plaży Cliffton, przeczytałem dwie książki o polskim show businessie, spróbowałem lokalnych specjałów i wypiłem hektolitry dobrej kawy. Dodam, że cenowo RPA prezentuje się bardzo przyzwoicie – tradycyjnie odnośnikiem był dla mnie ulubiony McDonald’s, gdzie za klasyczny zestaw można płaciło się raptem 30 randów (ok. 7 – 8 zł), a dowolną dużą kawę w McCafé można było wypić już za 15 randów. Yummy!
Polecam wszystkim wycieczkę do miasteczka Simon’s Town celem zobaczenia żyjących w rezerwacie w zatoce Boulder’s By pingwinów afrykańskich. Malutkie czarno-białe stworzonka można podglądać z drewnianych pomostów przy plaży. Do Simon’s Town dwa razy na godzinę kursują lokalne pociągi CMT, koszt takiej wycieczki to raptem, trasa pociągu wiedzie przez bardzo malowniczą okolicę przypominającą nieco Mierzeję Helską, chwilami szyny biegną niemal bezpośrednio przy oceanie, można pozdrawiać kąpiących się plażowiczów i obejrzeć kolorowe domki (przebieralnie, budki dla ratowników), które są pozostałościami jeszcze z czasów kolonialnych. Bilet turystyczny uprawnia pasażerów do przejazdów na całej trasie danego dnia z przerwami, można więc wysiąść na stacji Kalk May czy w Moizenberg, tam nieco poplażować i pojechać dalej. Z samej stacji kolejowej Simont;s Town do rezerwatu pingwinów szybkim krokiem idzie się ok. 45 minut (odcinek dość męczący, bo pod górę, do tego silny wiatr od wody), dla mniej odpornych są oczywiście taksówki.
W niedzielny poranek wybrałem się na Górę Stołową. Korzystałem z komunikacji lokalnej, trzeba wybrać autobus XX i wysiąść na przystanku YY. Po drugiej stronie na parkingu znajduje się kolejny przystanek autobusu wahadłowego, która zawiezie pod górę do kasy kolejki linowej Table Mountain Cable Car. Dotarłem na miejsce ok. godz. 10 rano, kolejek do kas praktycznie nie było, już 10 minut później w obrotowej kapsule wjeżdżałem na górski szczyt, który został uznany jednym z nowych cudów świata. Widoki z tej płaskiej formacji skalnej zapierają dech w piersiach. Sam szczyt zajmuje dość sporą powierzchnię, wyznaczone są różne trasy, które można sobie zaliczać, by urozmaicić wycieczkę.
Republika Południowej Afryki z pewnością ma więcej do zaoferowania niż sam Kapsztad, ja miałem okazję zobaczyć tylko wycinek z tego bogatego kraju. Jestem zdecydowanie na tak! Jeżeli chodzi o tak istotną kwestię bezpieczeństwa, to chcę zaznaczyć, że nic złego mnie w RPA nie spotkało i opinie o wysokim zagrożeniu napaściami wydają się być już nieco nieaktualne, ale może po prostu miałem szczęście i znajdowałem się w odpowiedniej okolicy. A teraz pora już wracać do szarej rzeczywistości. Hakuna matata!
 

Zürich, merci vielmals! / 29.11.2014 - 30.11.2014

Przede mna kolejny weekendowy wypad, czas odwiedzic niemieckojezyczna czesc Szwajcarii. Tym razem ponownie korzystam z uprzejmosci linii Swiss i w sobotni poranek pojawiam sie na Lotnisku Chopina przy stanowisku odprawy lotu do Zurichu. Poniewaz jestem sporo wczesniej, to kolejki praktycznie nie ma i szybko dostaje ladna kolorowa karte pokladowa z logo szwajcarskich linii lotniczych. Za to przy kontroli bezpieczenstwa ruch jak w ulu, dochodze do wniosku, ze nie ma reguly dotyczacej potokow pasazerskich. Jak juz zdazylem zauwazyc stanowisko postojowe Swiss to gate numer 3, przed ktorym zajmuje miejsce i zatapiam sie w lekturze prasy. W VIVIE znajduję wywiad z moją długonogą ulubienicą Anją Rubik, akurat po raz kolejny wypowiada się na temat latania:



- W ciągu ostatniego tygodnia byłaś w czterech miejscach: Nowym Jorku, Wiedniu, Warszawie i Barcelonie. Zmieniasz strefy czasowe, kulturowe i językowe. A jednocześnie w samolocie, w jakimś sensie, bierzesz swoje życie w nawias.
- Może dlatego nie przepadam za lataniem. Czasami cieszę się, że mogę na kilka godzin wyłączyć komórkę, nie mam z nikim kontaktu i trochę się odprężam, ale w samolotach człowiek jest zupełnie sam. Coraz częściej się nad tym zastanawiam, że gdyby tez samolot spadł, rozbił się, umarłabym otoczona obcymi ludźmi, z którymi nic mnie nie łączy. To nie znaczy osobiście, że chciałabym uśmiercić kogoś bliskiego, po prostu myślę o ty, że gdyby coś się stało, będę sama. Poza tym dla kobiety samotny lot oznacza nieustanną walkę, żeby nie być zaczepianą.

Okazuje się za to, że entuzjastką latania jest Teresa Rosati:


- Mieszkała Pani w różnych krajach. Wyobraża sobie Pani życie poza Polską?
- Nie. Tu jest mój dom, tutaj jest moje miejsce.  Ale kocham podróże i często wyjeżdżam. Kiedy pada pytanie: „Czy przyjedziesz do Paryża spędzić ze mną wieczór?”, odpowiada: „Z przyjemnością” i pakuję torbę. Uwielbiam latać, choć wiem, że jestem wyjątkiem. Mogę w każdej chwili wsiąść do samolotu i polecieć do Los Angeles. Mam wtedy czas na przemyślenia, na czytanie, biorę zaległe pisma, książkę, trochę słucham muzyki, czasem obejrzę jakiś film. Ostatnio byłam wzruszona, ponieważ w samolocie puszczono „Last Vegas” z gwiazdorską obsadą: Robert De Niro, Michael Douglas, Morgan Freeman, no i epizod zagrała tam Weronika. Znałam na bieżąco relacje z planu tego filmu. Siedziałam w samolocie i nagle zobaczyłam moją córkę, jak na ekranie konwersuje z Michaelem Douglasem. Zrobiło to na mnie niesamowite wrażenie.
 

Co jakis czas podnosze glowe i obserwuje biegnacych pasazerow lotu czarterowego do Arrecife na Lanzarote, w wiekszosci sa to mlode malzenstwa (z dziecmi z wozkami) lub emeryci. Czas szybko mija i za oknem widze juz zaparkowany samolot Fokker 100, ktorym udam sie w rejs do ZRH. Zajmuje wybrane wczesniej miejsce 4F, tradycyjnie po prawej stronie przy oknie, wczesniej nie mialem mozliwosci leciec tym samolotem, wiec nieco zaskakuje mnie uklad siedzen 2-3, ale mozna sie do tego przyzwyczaic. Oba miejsca obok mnie zostaja wolne, zatem na swobode ruchow nie moge narzekac. Kapitan i dwie sympatyczne stewardessy witaja podroznych, boarding przebiega sprawnie  i juz niebawem kolujemy. Samolotem nieco trzesie i sam start jest glosny, ale po przebiciu sie przez warstwe chmur i osiagnieciu wysokosci przelotowej halas znacznie sie zmniejsza. Co ciekawe, szefowa zalogi przedstawia sie takze po polsku, bardzo mily gest i uklon w strone pasazerow. Niebawem rozpoczyna sie serwis, rozdawane sa kanapki oraz cieple i zimne napoje, po posilku zaczynam przegladac magazyn pokladowy, na okladce prezentuje sie majestatyczne Ateny. Grecka stolica prezentuje sie bardzo okazale, ja mialem zupelnie inne wrazenia z podrozy do tego miasta, ktore wydawalo mi sie dosc brudne i zaniedbane.
Powoli zblizamy sie do ladowania, niestety nad Zurichem pojawiaja sie chmury i beda sie one utrzymywac nad miastem przez caly weekend. Samolot laduje przed czasem, odbior bagazu przebiega sprawnie i szybko wychodze do hali przylotow, gdzie wita mnie kolorowy tlum osob oczekujacych na swoich bliskich. Tradycyjnie juz na mnie nikt nie czeka, powoli zwiedzam sobie przestronny terminal tego duzego portu lotniczego. Zatrzymuje sie na male zakupy w supermarkecie, tym razem znajduje jogurt o smaku rabarbarowym oraz herbate Nestea z mandarynkami. Ceny oczywiscie wygorowane, ale to w koncu jedno z najbogatszych panstwa swiata, wiec nie ma sie czemu dziwic. Jest takze urzad pocztowy, ale nie przyjmuja platnosci karta, wiec na razie odkladam na bok wybrane widokowki i ide na tramwaj numer 10. Przystanek tramwajowy oraz petla znajduja sie tuz przy glownym wejsciu do lotniska, oczywiscie na przystanku zlokalizowany jest takze automat biletowy, gdzie mozna nabyc odpowiedni bilet na przejazd. Kupuje bilet 24-godzinny za 5,20 CHF, akurat tyle bede w Zurichu, wiec w zupelnosci mi to wystarczy. Tramwaje z zewnatrz wygladaja dosc nowoczesnie, ale w srodku sa nieco staromodne. Na szczescie sa wyposazone w wyswietlacze z trasa przejazdu a ponadto emitowane sa zapowiedzi z informacja o nastepnych przystankach czy mozliwosciach przesiadki na inne polaczenia. Po rowno 30 minutach jazdy wysiadam i kieruje sie do mieszkania znajomego, ktory ugosci mnie na ta jedna noc w Zurichu. Okolica jest na wzgorzu, z ktorego roztacza sie piekny widok na srodmiescie i rzeke Limmat schowana w gestej miejskiej zabudowie. Po krotkim odpoczynku znajomy samochodem podwozi mnie nad brzeg Jeziora Zuryskiego skad rozpoczynam moja wedrowke po miescie. Przy tafli wody zamocowane sa male jachty,  Jest chlodno, ale zimowa aura nie daje sie bardzo we znaki, bo zewszad czuc juz cieply swiateczny nastroj. Na polozonym niepodal Placu Teatralnym widac mnostwo spacerujacych turystow, pod parkingiem przy Operze Narodowej znajduje sie wystawa archeologiczna, gdzie obejrzec mozna eksponaty znalezione podczas prac przy przebudowie tego obszaru przed kilkoma laty. Gmachy otaczajacych plac budynkow prezentuja sie okazale, wszystko wyglada elegancko tak samo jak i turysci przemierzajacy ta czesc miasta.

Przechadzam sie ulicami Niederdorfstrasse i Oberdorfstrasse, w zabytkowych budynkach z czerwonej cegly znalezc mozna liczne kawiarne, restauracje oraz sklepiki z pamiatkami, czesc waskich uliczek jest wybrukowana, co nadaje Zurichowi specyficzny klimat. Przechodze przez most nad rzeka Limmat i trafiam w samo centrum miasta za jaki uwazany jest dworzec kolejowy. Sam budynek nie jest imponujacych rozmiarow, ale po wejsciu do srodka okazuje sie, ze to istny moloch. W hali glownej odbywa sie wlasnie kiermasz swiateczny, mozna sprobowac wypiekow i grzanego wina oraz podziwiac ogromna choinke udekorowana krysztalkami od Svarowskiego. Prawdziwym zyciem tetni podziemna czesc dworca, gdzie zlokalizowame sa liczne punkty handlowo-uslugowe, a z licznych peronow odjedzaja pociagi podmiejskie oraz dalekobiezne, praktycznie na kazdym torze stoja wagony w innej stylistyce i kolorystyce. W dworcowym kiosku kupuje widokowki i znaczki, udaje mi sie tez wypatrzec mala cole waniliowa w puszcze i wychodze z dworca na najbardziej reprezentacyjna ulice Zurichu jaka jest Bahnhofstrasse. Cala ulica jest juz udekorowana kolorowymi swiatelkami, a po chodnikach przemierzaja liczni przechodnie; widac, ze swiat przedswiatecznych zakupow i prezentow zaczal sie na dobre. Okna wystawowe, zwlaszcza firm oferujacych wyroby czekoladowe, wygladaja jak z bajki, widac, ze wielu turystow gustuje w szwajcarskiej czekoladzie.
Trafiam takze na ulubiony McDonald’s, ale tym razem ograniczam sie tylko do shaka pistacjowego. Dalsza czesc ulicy zajmuja luksusowe butiki, jest zatem Louis Vuitton czy Prada, tutaj dziki tlum zakupoholikow sie juz znacznie przerzedza i moge w ciszy kontemplowac architekture Zurichu. W drodze powrotnej zatrzymuje sie na tarasie widokowym nieopodal lodowiska przy politechnice, skad podziwiam panorame miasta nocna pora. Okazuje sie, ze moj gospodarz zaprasza mnie jeszcze na spacer na dach szpitalu uniwersyteckiego, skad z jeszcze ciekawszej perspektywy moge podziwiac Zurich by night. Najbardziej podobalo mi sie szpitalne ladowisko dla helikopterow. Po calym popoludniu na dworze zglodnialem, wiec zaproszenie na klasyczne fondue serowe bylo dla mnie bardzo na reke, nigdy wczesniej nie mialem okazji probowac tej niemalze narodowej potrawy Szwajcarow. Po kolacji bylem bardzo najedzony, ale kalorie udalo mi sie zrzucic na imprezie. Jak sie okazalo, Zurich jest calkiem imprezowa miejscowka, polecam goraco!
Po raptem kilku godzinach snu wybudzam sie i delektuje sie filizanka mocnego espresso oraz croissantem z migdalami. Lampki za oknem przypominaja, ze to juz okres adwentu, lecac do Zurichu w gorach widac bylo juz snieg, ale w miescie bialy puch na szczescie jeszcze sie nie pojawil. Powoli czas sie zbierac, samolot do Warszawy mam o 12:05, dziekuje mojemu gospodarzowi za goscine i wychodze na tramwaj, ktory punkutalnie zjawia sie na przystanku. O tej porze na lotnisku nie ma zbytniego ruchu, przechodze do terminala, w ktorym odbywa sie odprawa na wszystkie rejsy operowane przez Swiss. Okazuje sie, ze w hallu ustawione sa liczne automaty, w ktorych nalezy samodzielnie wydrykowac karty pokladowe oraz naklejki bagazowe. Szkoda, bo karta okazuje sie byc na cienkim papierze i jest czarno-biala, a luggage tag nie ma zielonego paska przy brzegach. Nastepnie przechodzi sie do stanowisk baggage drop off, gdzie obsluga lotniska sprawdza poprawnosc danych i odsyla bagaz do sortowni. Przechodze sprawnie przez kontrole bezpieczenstwa i spaceruje po lotnisku, ktore jak juz wspomnialem jest jednym z wiekszych, jakie mialem ostatnio okazje odwiedzic. Nazwy destynacji wyswietlanych na monitorach nie wywoluja we mnie jednak gesiej skorki, ot, sa takie na wskros europejskie. Boarding lotu do WAW rozpoczyna sie punktualnie, do samolotu zostajemy dowiezieni autobusem. Zaloga tym razem jest mieszana, a szefowa pokladu nie sili sie na powitanie w jezyku polskim. Na lot powrotny zdecydowalem sie tym razem na miejsce przy oknie, ale po lewej stronie kabiny, krotko po starcie rozpoczyna sie serwis, staram sie obserwowac to, co dzieje sie za oknem, ale geste chmury pod nami skutecznie uniemozliwiaja mi podziwianie pasm gorskich Alp. Ladowanie na Okeciu lagodne i o czasie, do widzenia Panstwu!