Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Greece. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Greece. Pokaż wszystkie posty

U Cioci Hani w Chanii / 19.06.2021 - 20.06.2021

Kalimera! W koncu nadszedl czas na pierwsza zagraniczna podroz anno domini 2021. Covidowe szalenstwo na dobre opanowalo kule ziemska, konca nie widac, wiec i moje podroze sa nadal bardzo mocno ograniczone. Po kilku miesiacach lotow krajowych na pokladach PLL LOT ruszam na weekendowy wypad do greckiej Chanii, tam mnie jeszcze nie bylo ;) Na Krecie mialem juz kiedys okazje byc w Heraklionie, a w ubieglym roku Hellade odwiedzilem az trzykrotnie, kraj ten z kazda wizyta coraz bardziej mnie urzeka, kiedy wiec pojawily sie bilety w przystepnych cenach udalo mi sie zlozyc rezerwacje w sam raz na moje potrzeby, czyli expressowo. W sobotni poranek po nocnym piatkowym Dashowaniu nocke spedzilem na terminalu lotniska Krakow Balice, fotele kawiarni Costa Coffee na antresoli zdecydowanie spelniaja swoja role. Dochodzi 3:30 a do stanowisk odprawy linii Ryanair juz ustawia sie spora kolejka podrozujacych. Wszystko dlatego, ze wlasnie wtedy personel lotniskowy weryfikuje dokumenty niezbedne do wjazdu – w moim przypadku jest to certyfikat Covid EU Pass oraz dokument PLF (kod QR) wymagany przez Grecje. Po sprawdzeniu dokumentow oraz karty pokladowej przez personel otrzymuje sie karteczke z napisem „Dosc checked”, ktora nalezalo okazac podczas kontroli bezpieczenstwa – wtedy obsluga miala pewnosc, ze pasazer ma prawo do wejscia na poklad samolotu, co z kolei umozliwialo sprawny boarding. Wejscie na poklad oczywiscie odbywa sie z plyty, klasycznie dwie kolejki jak to u irlandzkiego przewoznika. Sam lot nie wyroznia sie niczym szczegolnym, maszyna nie jest szczelnie wypelniona, wiec moge zajac miejsce przy oknie i delektowac sie widokami podczas rejsu. Po ladowaniu nastepuje organoleptyczna kontrola paszportu covidowego oraz dokumenty PLF i mozna opuscic lotnisko. Do odjazdu autobusu mam jeszce troche czasu, zmieniam ubranie na lzejsze i czekam na odjazd busa KTEL, przystanek znajduje sie po prawej stronie od wyjscia. Ja swoj bilet mam juz zakupiony online i wydrukowany, ale nie ma problemu z zakupem go za gotowke u kierowcy, okolo 30 minut pozniej jestem juz w centrum Chanii, po drodze autobus jedzie wzdluz wybrzeza, z gory widac maly port oraz wybrzeze, miasto prezentuje sie malowniczo.

Pierwsze kroki to oczywiscie kawiarni Gregory's, moje ubiegloroczne odkrycie, takze tutaj w samym centrum maja swoja placowke. Kawka po grecku i bajgiel na powitanie to jest to! Jest wczesne sobotnie przedpoludnie, pogoda dopisuje, po degustacji kawki ruszam jeszcze do supermarketu AB, gdzie zaopatruje sie w lokalne przysmaki, grecka kawa, jogurty, ser feta, oliwa z oliwek, oliwki, przekaski, wino retsina i juz wygladam jak wielblad, ledwo docieram do hotelu Irene, gdzie zatrzymuje sie na jedna noc. Pokoj juz na mnie czeka, sprawnie sie w nim instaluje i po odswiezeniu sie ruszam na stare miasto i do portu, ktore przedstawiaja sie urokliwie. Calosc jest bardzo zadbana, jest kolorowo i elegancko, po raz kolejny nie zawiodlem sie na Grecji. Podczas spaceru zakamarkami starowki znajduje sklepy z pamiatkami, zaopatruje sie w magensy, widokowki oraz znaczki, nie ma z tym zadnego problemu. Teraz czeka juz na mnie gwozdz programu, czyli plaza miejska w Chanii. Jestem nia bardzo pozytywnie zaskoczony, spodziewalem sie bowiem malej kamienistej plazy a tutaj piaszczyste wybrzeze oraz bardzo dobre zaplecze, dla chetnych sa lezaki i parasole a wzdluz plazy (paralia) znajdziemy liczne restauracje, gdzie mozna sie posilic. Plaze sa strzezone, sa tam takze przebieralnie oraz toalety, wyszstko wyglada bardzo profesjonalnie. Cale popoludnie spedzam zatem na plazy, opalam sie, czytam, robie spacery wzluz morza, delektuje sie kawa na zimno, obserwuje nie taki licznych plazowiczow, tego mi trzeba. Wieczor to zas spotkanie z kuchnia grecka, czas na przeboj poprzedniego sezonu, czyli salate grecka, podbila moje podniebienie, wiec w tym roku to wlasnie na nia decyduje sie na kolacje. Porcja jest tak duza, ze nie jestem w stanie jej calej zmiescic. Przede mna jeszcze wieczorny spacer do hotelu i obserwacje kociego zycia – greckie koty w ciagu dnia najwyrazniej spaly zmeczone upalem i dopiero po zachodnie slonca wyszly z cienia i ruszyly na zer.

Niedzielny poranek to wizyta na lokalnym „rynku” po kawe i slodko-slone przekaski, a potem juz plaza, jestem bardzo wczesnie, wiec nie ma na niej jeszcze niemal nikogo, mam okazje popluskac sie w zimnym o tej porze morzu. Nie mam niestety duzo czasu, gdyz przed poludniem musze wymeldowac sie z pokoju i udac sie juz na lotnisko – tym razem do Warszawy wracam na pokladzie linii WizzAir. Samolot jest niemal calkiem pusty, bo to dopiero drugi lot na trasie Chania-Warszawa, wiec jeszcze nie ma wielu amatorow na tej trasie. Zajmuje wygodne miejsce z przodu przy oknie i przez ok. 2,5 h rejsu do stolicy kontempluje widoki za oknem. Do zobaczenia, Grecjo! Na pewno jeszcze wroce...

Oliwki Kalamata / 27.09.2020 - 29.09.2020

Gdyby jakis czas temu ktos powiedzial mi, ze w tegoroczne wakacje az 3 razy odwiedze Grecje, to mocno bym sie zdziwil. Swiat oszalal na skutek pandemii koronawirusa, granice niemal z dnia na dzien sie zatrzasnely a samoloty zostaly uziemione. Kiedy w koncu latem czesciowo przywrocono polaczenia miedzynarodowe PLL LOT wpadl na pomysl akcji LOTnaWakacje, z ktorej ochoczo trzykrotnie skorzystalem, a poniewaz polaczenia okazaly sie sukcesem, postanowiono czesc kierunkow z letniej siatki przedluzyc do poczatku pazdziernika i tak oto zdecydowalem sie na kolejny wypad do Hellady. Niestety, czestotliwosc lotow byla juz znacznie mniejsza i jedyna sensowna trasa, ktora udalo mi sie zaplanowac bylo Warszawa-Ateny & Kalamata-Warszawa. Tym sposobem w niedzielny wieczor po niemal 2,5 h rejsu nieco turbulentnego rejsu PLL LOT znalazlem sie w greckiej stolicy; w Polsce panowal juz jesienny chlod i padalo nieprzerwanie przez caly weekend, a tymczasem na Akropolu swiecilo piekne slonce i bylo 26 stopni Celsjusza. Z lotniska ATH docieram bezposrednim autobusem X93 na miedzymiastowy dworzec autobusowy Kifisou, skad o 21:30 ruszam w dalsza droge do Kalamaty, gdzie melduje sie po rownych 3 godzinach podrozy autokarem KTEL Messinias. Na dworcu mam czas akurat okolo 1,5 h do odjazdu autobusu, wiec delektuje sie frappe i obwarzankiem z sezamem, to takie greckie przysmaki. Kiedy tak palaszuje nagle do moich uszu dochodzi tuz zza moich plecow brzmienie znajomego jezyka, przysluchuje sie uwazniej i tak – to grupka Polakow w dojrzalym wieku, ktora jak sie okazuje bedzie mi towarzyszyla. Okazuje sie, ze przylecieli wczesniej z Modlina, na pierwszy autobus nie zdazyli, na kolejny nie bylo juz biletow i w koncu jada do Kalamaty ostatnim polaczeniem. Doprawy, Polacy sa wszedzie, o czym podczas moich podrozy wielokrotnie mialem okazje sie przekonac. W hotelu Byzantio jestem pare minut przed 1 w nocy, na recepcji podejmuje mnie dziadeczek, nie mowi ani troche w jezyku angielskim, ale radzi sobie zaskakujaco dobrze. Czas sie rozpakowac, wziac prysznic i w koncu zasnac, bo rano czeka mnie wczesna pobudka. Wedlug prognozy pogody BBC Weather tylko rane bedzie bowiem pogodny, a dalsza czesc dnia ma byc deszczowa. 
Wstaje, kiedy za oknem jest jeszcze calkiem ciemno, ale wiem, ze tak to w Grecji o tej porze wyglada, na szczescie nadal jest cieplo, ruszam wiec na poranna kawe. Mam farta, bo w poblizu znajduje sie kawiarnia Gregory’s, ktora bardzo przypadla mi do gustu podczas niedawnego pobytu na wyspie Rodos. Zamawiam wrapa z falafelem i hummusem, kawe po grecku i bajgla, a za calosc place niecale 4 EUR. I pomyslec, ze w Polsce sa sieciowe kawiarnie,w ktorych sama kawa potrafi tyle kosztowac. Po naladowaniu kalorii ruszam w dol miasta w strone portu i plazy, ktore znajduja sie ok. 3 km od centrum. Miasteczko sprawia wrazenie zadbanego, jest sporo placow miejskich z zielenia, deptakow oraz sciezek rowerowych, jest czysto i porzadnie, spory kontrast do Aten, ktore w tym temacie maja wiele do nadrobienia. Po drodze moja uwage przykuwa duzy park, w ktorym znajduje sie muzeum kolejnictwa, mozna podziwiac zabytkowe slady wagonowe, od razu budzi sie we mnie dziecko, kiedy to daleka podroz pociagiem byla dla mnie najwieksza atrakcja, z czasem stalowe ptaki wyparly moja kolejowa pasje. Mijam nabrzeze i zaparkowany przy nim superjacht o nazwie Elegant007, zaraz za nim rozpoczyna sie nadmorski deptak z pustymi jeszcze ogrodkami restauracyjnymi, na szczescie otwarte sa juz niektore kawiarnie, czas teraz napic sie kawy na zimno, tym razem testuje kawiarnie Athanasiou, ktora ma w Kalamacie kilka lokali. Z cala pewnoscia moge ja polecic, espresso freddo smakuje wybornie! Przechodze przez ulice i juz jestem na ciemnej, zwirkowej plazy, jest pusciutko, w morzu kapie sie kilku mieszkancow pobliskich hoteli, mam spory odcinek tylko dla siebie, czas na kilka sweet foci w morzu i kapiel w sloncu. Jesli komus jest niewygodnie lezec na zwirku, to oczywiscie moze skorzystac z lezakow i parasoli, o tej porze obslugi przy nich jeszcze nie bylo, nie znam wiec cennika tych uslug. Niestety, prognoza pogody sie sprawdza, od zachodu nacieraja ciemne chmury zrywa sie wiatr i zaczyna padac deszcz, tym razem nie jest mi zatem dane nacieszyc sie opalenizna. Za to kieruje moje kroki do supermarketu AB, gdzie w koszyku laduja oliwki kalamon, mleczka do kawy firmy NoyNoy, paluchy z sezamem, ser feta, wino retsina i inne lokalne smakolyki. W takich chwilach bagaz rejestrowany w PLL LOT dla osob o statucie Frequent Traveller jest iscie zbawienny. Zakupy zostaja w hotelu a ja ruszam na stare miasto, w ktorego architekturze dominuja koscioly. Znajdziemy tam tez spore muzeum archeologiczne, ale jest poniedzialek, wiec tego dnia jest zamkniete. Moim oczom za to ukazuje sie futurystyczna kawiarnia TokyOh w kolorach cukierkowego rozu, z neonami i innymi gadzetami, calkiem w stylu kawai, ktory bardzo mi odpowiada, po raz kolejny zamawiam goracam kawe po grecku i delektuje sie chwila, mimo padajacego niemal caly dzien deszczu. W drodze powrotnej kupuje jeszcze pamiatki w bardzo okazyjnej cenie a na obiadokolacje wjezdzaja souvlaki na wynos. Omomom!
Wtorkowy poranek takze rozpoczynam bardzo wczesnie, bo w planach jest spacer na plaze. Po opadach nie ma juz sladu, tym razem w Gregory’s zamawiam flat white i kanapke z mozzarella i ruszam w droge ok. 40 minut. Na plazy jeszcze nie widac slonca, poniewaz kryje sie ono za gora, ktora przeslania widocznosci akurat ze strony wschodniej. Poniewaz wylot z Kalamaty (KLX) do Warszwawy (WAW) mam juz o godz. 11:55, we wtorkowy poranek nie mam juz czasu na plazowanie. W drodze powrotnej slonce w koncu wychodzi zza gory, a ja jeszcze odwiedzam placowke pocztowa, gdzie wysylam widokowke do Polski. Na rowne 2 godziny przed odlotem jestem juz na lotnisku w Kalamacie, jest ono mikroskopijnych rozmiarow, nadaje wiec bagaz, odbieram karte pokladowa, w kawiarni micafetal znanej mi z Zakynthos zamawiam ostatnia kawe po grecku i jeszcze lapie ostatnie promienie slonca. Oprocz LOTowskiego Embraera do Warszawy nieco pozniej odlatuje takze easyJet do Londynu Gatwick, w hali odlotow jest wiec spora grupka brytyjskich emerytow. Czas szybko plynie, trzeba sie zbierac, boarding rozpoczyna sie sporo przed czasem, na pokladzie nielicznych pasazerow wita szefowa pokladu pani Anna Grzejszczyk-Nowacka, za sterami siedzi zas kapitan Tadeusz Hanc, ktory sprawnie prowadzi maszyne do Warszawy, gdzie ladujemy 50 minut przed czasem rozkladowym. Lubie to! Do zobaczenia za tydzien :)

Kolos z Rodos / 22.08.2020 - 23.08.2020

W sobotni poranek pojawiam się tym razem na lotnisku w Katowicach, gdzie rozpoczyna się moja kolejna już w te wakacje podroż do Grecji. W ramach siatki #LOTnaWakacje udało mi się tak dobrać weekendowe połączenie na wyspę Rodos, by spędzić na miejscu cale dwa dni bez potrzeby brania urlopu. Start LOTowskiego Embraera opóźnia się o prawie trzy kwadranse, okazuje się, ze maszyna nie została przebazowana na czasy i czekamy, aż samolot dotrze z Warszawy na pyrzowickie lotnisko.  Na osłodę swoim ciepłym głosem pasażerów serdecznie wita szefowa pokładu pani Bożena Kozłowska a kapitan Witold Filus przedstawia plan lotu i możemy już ruszyć w drogę. Podczas całego lotu towarzyszy nam bezchmurne niebo, jest piękna słoneczna pogoda, miejsce w fotelu obok mnie jest wolne, więc do woli mogę nacieszyć oczy krajobrazami i pięknym podejściem do lądowania na Rodos. Na wyspie panuje niesamowity gorąc, na szczęście wieje także dość mocna bryza i nie odczuwa się tak bardzo tego upału. Po dotarciu autobusem do miasta Rodos pierwsze kroki kieruje do mojej ulubionej greckiej kawiarni Coffee Island, gdzie schładzam się freddo cappuccino i chwile później melduje w hotelu Mimosa Suites. Bardzo odpowiada mi jego położenie, obiekt znajduje się niesamowicie blisko starego miasta wpisanego na listę zabytków UNESCO, do którego to udaję się zaraz po rozpakowaniu i odświeżeniu. Miasto przypada mi do gustu, jest zadbane, w ładnych kolorach, znajdziemy tutaj całkiem spora ilość sklepów znanych marek jak H&M czy Sephora, na Zakynthos o takich "luksusach" można tylko pomarzyć. Mniej póki co najbardziej interesuje supermarket SPAR, dokąd to prowadzi własnie trasa mojej pieszej wędrówki, po drodze zachodzę do parku Rimini oraz na nabrzeże i ruiny budowli przy porcie. Morze lśni na szmaragdowo, krajobraz jak z bajki. Chwilo trwaj!
W drodze powrotnej jestem już objuczony niczym grecki osiołek, teraz na wzmocnienie w kawiarni Gregory's przy dworcu autobusowym, gdzie zamawiam klasyczna kawę po grecku oraz ciasto deserowe z serem, tak popularne w tym kraju. Wczesny wieczór spędzam na plaży, niestety, jak to często się zdarza, jest kamienista, a podmuchy wiatru i fal tego dnia są na tyle silne, ze wywieszona jest czerwona flaga. Chwilami wieje naprawdę mocno, ale dzięki temu promienie słońca nie zdają się aż tak mocno oddziaływać na nasze ciało. Jeszcze tylko souvlaki na kolację, maseczka regeneracyjna przed snem i można zasypiać.
Plan jest taki, by w niedzielny poranek zobaczyć wschód słońca na plaży i tak tez się dzieje, słońce pięknie wstaje i rozświetla morska ton swoim blaskiem, tego dnia morze jest wyjątkowo spokojne, spędzam więc na plaży cały poranek a resztę dnia po wymeldowaniu się z hotelowego apartamentu rezyduję całkiem sam przy basenie. Widać, ze koronawirus trawi grecka turystykę, skoro obłożenie hotelu jest tak niskie. Wieczór upływa już pod znakiem powrotu do Polski, na szczęście rejs powrotny mam do Warszawy, wiec w domu będę bardzo szybko po lądowaniu na Okęciu. Kulinarne pamiątki będą z pewnością przez pewien czas przypominać mi o tym wakacyjnym pobycie na Rodos...

Zakinthos by #LOTnaWakacje / 16.07.2020 - 19.07.2020


Lato 2020 juz na zawsze pozostanie na kartach historii z racji pandemii koronawirusa. Zycie zweryfikowalo moje podroznicze plany, musialem szybko znalezc alternatywe, bo wakacje spedzone w Polsce i bez latania wydawaly mi sie czyms tak niewykonalnym, ze gdy tylko pojawila sie wakacyjna oferta PLL LOT #LOTnaWakacje, to nie wahalem sie ani chwili i jeszcze przed oficjalnym startem kampanii reklamowej zakupilem bilety na kilkudniowy pobyt na greckiej wyspie Zakynthos. Tym razem udalo mi sie nawet namowic na wyjazd dobrego znajomego, co jest dla mnie czyms niemalze nieprawdopodobnym, gdyz od dawien dawna podrozuje sam z braku towarzystwa. Ahoj, grecka przygodo!

W koncu nadchodzi data upragnionego wyjazdu do Grecji, jeszcze przed snem kilka minut po godzinie 23:00 dostaje mailowo kod QR od greckiego ministerstwa turystyki, ktorego pierwsza cyfra to 2 – wedlug internetow oznacza to, ze ominie mnie test na COVID-19 po przylocie na Zakynthos. Moge odetchnac z ulga, bo jesli okazaloby sie, ze jestem bezobjawowym nosicielem, to czekaloby mnie 14 dni kwarantanny w zamknietym osrodku – wprawdzie na koszt Grecji, ale o bilet powrotny i pule dni urlopowych musialbym zatroszczyc sie juz sam, a takie rozwiazanie nie bylo mi na reke. Ale teraz juz tylko pozytywne emocje! Chwile po 4 rano meldujemy sie na Lotnisku Chopina i po zmierzeniu temperatury ruszamy do strefy odprawy pasazerskiej PLL LOT. Stanowiska klasy biznes jeszcze nie sa obsadzone przez pracownikow lotniska, ale o tej porze jest wciaz pusto i szybko nadajemy bagaz oraz przechodzimy przez kontrole bezpieczenstwa. Hala odlotow swieci pustkami, po krotkim spacerze wzdluz terminala kieruje sie na gore do saloniku Polonez, ktory otwiera sie punktualnie o 05:00 rano i jestem tego dnia jego pierwszym gosciem. Mila pani z obslugi oferuje danie z bufetu sniadaniowego na cieplo: omlet lub frankfurterki, wybieram omlet i po chwili pani zaskakuje mnie eleganckim talerzem i opakowanym w plastikowa tacke daniem, ktore wyglada jakby wyjete zywcem z serwisu sniadaniowego klasy ekonomicznej – poza sama jajecznica jest tez pomidorek, szczypiorek i pieczarki. Oprocz tego w saloniku sporo dan gotowych zapakowanych w plastikowe kubeczki i folie, mozna wybierac sposrod kilku rodzajow salatek czy deserow. Napoje zimne i gorace sa dostepne w dotychczasowej formule (samoobsluga), roznica jest taka, ze nalewa sie je do kubkow papierowych badz plastikowych. Po smacznym sniadaniu czas udac sie na boarding z bramki numer 3, pasazerow jest niemal komplet, a do Embraera 190 jestesmy przewozeni autobusem, co nieco opoznia start, ale pogoda nam sprzyja i niemal o czasie rozkladowym o 10:00 rano ladujemy pod wodza kapitana Cezarego Klimika na lotnisku w Zakynthos. Personel pokladowy jest bardzo mily, serwis obecnie sklada sie z butelkowanej wody mineralnej Ostromecko, drozdzowki z jablkami lub pasztecika ze szpinakiem z piekarni Putka a takze z Grzeska, precelkow lub orzeszkow. Nie wyglada to najgorzej, ale brakuje mi cieplych napojow. Sam lot takze mija bardzo przyjemnie, mamy wybrane miejsca w rzedzie awaryjnym w srodku kabiny, wiec miejsca na nogi wyjatkowo jest pod dostatkiem. To tyle o samym rejsie, a teraz juz pare slow o Grecji.

Poniewaz to nie byla moja pierwsza wizyta w tym kraju, to wiedzialem, czego mniej wiecej moge sie spodziewac i tak tez to wygladalo. Plaza w miasteczku (lub moze raczej wiosce) Kalamaki nie urzekala kolorem piasku, za to sama woda byla naprawde ciepla, mocno przezroczysta i mozna bylo oddalic sie naprawde daleko od brzegu. Jak na polowe lipca miasto zionelo pustka, turystow mozna bylo szukac z lupa, czynne lokale gastronomiczne byly niemal zupelnie puste, czesc hoteli i obiektow noclegowych w ogole nie zostala otwarta. Takze i ceny byly bardzo przystepne mimo niekorzystnego dla Polakow kursu euro. W marketach czy sklepach z pamiatkami bez trudu mozna zakupic magnesy czy mydelka za 1 euro, sa takze male opakowania greckich przysmakow jak miody, alkohole (ouzo) czy oliwa z oliwek, a jesli mamy ochote na wieksze zakupy to polecam 4 km spacer to sasiedniego miasteczka Lagana, gdzie znajduje sie supermarket SPAR, jest tam takze McDonald’s, ale jego oferta nie rzucala na kolana. Pogoda dopisala, chociaz pierwszego dnia na plazy spotkala nas niemila niespodzianka w postaci cieplego letniego deszczu rodem z reklamy Nivea. Na szczescie do konca pobytu jest juz tylko „lampa” – i to na tyle mocna, ze w sobote po spacerze do malowniczego Zante Town czas spedzamy juz tylko na lezakach pod parasolem przy hotelowym basenie. Na miescie epidemii nie widac, a turysci nie musza nosic maseczek, ktore zdazyly mi juz w Polsce zbrzydnac, w Grecji to obsluga nosi maseczki, przylbice badz rekawiczki. Smaki kuchni greckiej w postaci moussaki, souvlakow w picie czy niesmiertelna salatka grecka zostaly zaliczone, niedosyt pozostal, ale jesli wszystko pojdzie dobrze, to na koniec sierpnia jeszcze raz zawitam do Grecji, tym razem z weekendowa wizyta na Rodos. Do zobaczenia w powietrzu!

Wielkanoc na Corfu / 28.04.2019


Krotkie weekendow wypady to moja specjalnosc, kiedy wiec na jednym z forow podrozniczych znajduje informacje o bardzo niskich cenach przelotow na grecka wyspe Korfu dlugo sie nie zastanawiam. Rzucam okiem na rozklad linii Ryanair i Lauda Motion i komponuje sobie niedzielna wycieczke na trasie Wieden-Korfu-Poznan, za 2 bilety place niecale 33 euro, co mozna smialo uznac za rewelacyjna cene. Na miejscu bede mial do dyspozycji ok. 10 godzin, postaram sie leniwie spedzic czas w Grecji. Poniewaz na stale mieszkam w Warszawie pozostaje do dogrania kwestia dojazdu do Wiednia oraz powrot z Poznania – tutaj „z pomoca” przychodzi mi PKP IC, w dworcowej kasie zaopatruje sie w promocyjny bilet do Wiednia na pociag IC Sobieski, z Poznania do Warszawy Centralnej dotre zas nocnym skladem TLK Uznam, kursujacym ze Swinoujscia. Takie rozwiazanie wiaze sie z koniecznoscia spedzenia nocy na wiedenskim lotnisku Schwechat, ale czego sie nie robi dla przygody, w tych kwestiach jestem juz zaprawiony :) Po komfortowej trwajacej ponad 7 h podrozy pociagiem zaopatruje sie jeszcze w minimarkecie Interspar na dworcu glownym w austriackie specjaly (wiadomo: Mozartkugeln, wafelki Manner). Przede mna krotki nocny spacer ulicami dawnej cesarskiej stolicy do stacji Wien Rennweg, by jednym z ostatnich skladow podmiejskiej kolejki linii S7 dotrzec okolo polnocy na lotnisko VIE (bilety kupujemy w automacie – koszt to 4,20 EUR). Po dotarciu na miejsce okazuje sie, ze nie tylko ja zdecydowalem sie spedzic tam noc, gdyz start mojego samolotu Lauda Motion na Korfu przewidziany jest na godzine 05:30 i nie ma mozliwosci dostac sie do Schwechat komunikacja publiczna na ta godzine...
Boarding mojego rejsu rozpoczyna sie punktualnie; co dosc zaskakujace – obluga handlingowa w zaden sposob nie weryfikuje pierwszenstwa wejscia na poklad. Okazuje sie, ze niemal caly samolot typu Airbus A321 bedzie wypelniony spragnionymi slonca turystami z Polski, wszkaze zaraz startuje dlugi weekend majowy. W Wiedniu akurat zaczyna padac deszcz, ale do samolotu wchodzimy przez rekaw i mimo kompletu pasazerow na pokladzie nasza maszyna wznosi sie w niebo o czasie. 90 minut pozniej w pelnym sloncu przyziemiamy na greckiej ziemi. Jest jeszcze dosc chlodno (12 stopni wedlug informacji z kokpitu), ale juz przebieram sie w letnia garderobe i rozpoczynam trawajacy ok. 30 minut spacer do miasta Korfu, ktoreg jest celem  moej wycieczki. Na dalsze eskapady wglab wyspy nie mam czasu, poza tym akurat obchodzona jest grekokatolicka Wielkanoc, wiec transport publiczny stalby pod znakiem zapytania, a prawa jazdy sie nie dorobilem, to zdecydowanie nie moja bajka ;) Samo lotnisko na Korfu jest malutkie i akurat trwa jego rozbudowa, wiec licze na to, ze standard obslugi pasazerskiej ulegnie znacznej poprawie. Trasa do miasteczka jest bardzo prosta i dobrze oznaczona, a spora jej czesc wiedzie wzdluz wybrzeza, mozna podziwiac znajdujace sie na morzu jachty i stateczki, w oddali majacza juz gorskie szczyty Albanii. O tej porze w swiateczny poranek ruch jest znikomy, na trawniku w alejkach parkowych pojawiaja sie nieliczni wlasciciele ze swoimi czworonoznymi pupilkami. Po drodze mijam maly skalny podest ze schodkami i barierka opadajacymi ku morzu, niestety, woda jest jeszcze lodowata, kontynuuje zatem moja piesza wedrowke do miasteczka. W koncu docieram na wypelniony sloncem placyk, wlasnie przy nim w eleganckich marmurowych wnetrzach miesci sie otwarty juz Starbucks Coffee, zachodze tam zatem na sniadanie – wybieram grecki klasyk cappuccino freddo oraz tradycyjna bugaca z serem i sezamem. Zasiadam wygodnie na balkonie, kontempluje krajobraz a w koncu kiedy ruszam do serca starowki udaje mi sie akurat trafic na uroczysta procesje wielkanocna z popem oraz orkiestra, ktora gra... polska piesn patriotyczna „Legiony”! Tego sie nie spodziewalem.
Zabytkowa czesc Korfu to marmurowe nawierzchnie, piekny piaskowy kolo bardzo ladnie komponuje sie z blekitem nieba i powiewajacymi licznie flagami narodowymi Grecji. Na ulicy i chodniach znajdziemy zas skorupy rozbitych glinianych naczyn – jak sie okazuje, to taki lokalny zwyczaj majacy gwarantowac pomyslnosc w nadchodzacym roku, mieszkancy wyspy przez okna wyrzucaja naczynia, ktore w hukiem roztrzaskuja sie na bruku.  Dochodzi poludnie, rozgladam sie za jakas knajpka, gdzie moglbym zjesc gyros czy souvlaki, ale z racji Wielkanocy otwarte sa tylko kawiarnie i cukiernie, z braku laku posilam sie kanapka GreekMc w restauracji McDonald’s. Czas poszukac miejsca do opalania, co w samym miescie Korfu bedzie trudne, na prozno szukac tutaj piaszczystych plaz, kieruje sie za ludnoscia lokalna i rozkladam sie na cyplu w poblizu wiatraku Anemomylos. Tuz obok cumuja male lodeczki rybakow, jest tez drabinka i schodki ulatwiajce wejscie do wody, o tej porze jest juz nieco cieplejsza i znajduja sie swiadkowie, ktorzy wskakuja w gladlka morska ton, ja zas na plazowym reczniku lekko odplywam i „uskuteczniam”  dolce far niente. Okolo 15:30 ruszam w droge powrotna na lotnisko, na 2 godziny przed odlotem hala odlotow (w nowej czesci lotniska) swieci jeszcze pustkami, ale koniec koncow samolot linii Ryanair do Poznania startuje niemal pelen. Okazuje sie, ze wiekszosc pasazerow spedzala w Grecji swieta wielkanocne i teraz wracaja do Polski. Podczas dwugodzinnego lotu polska zaloga ma rece pelne roboty, podrozni licznie korzystaja z oferty bistro i decyduja sie na badziewne gadzety w postaci zdrapek. Z sluchawkami na uszach jakos udaje mi sie przetrwac ta kakofonie dzwiekow, chociaz latwo nie bylo. Na deser do fanfar Ryanaira zostaje uraczony rzesistymi brawami od wspolpasazerow. Witamy w Polszy!