Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Grecja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Grecja. Pokaż wszystkie posty

U Cioci Hani w Chanii / 19.06.2021 - 20.06.2021

Kalimera! W koncu nadszedl czas na pierwsza zagraniczna podroz anno domini 2021. Covidowe szalenstwo na dobre opanowalo kule ziemska, konca nie widac, wiec i moje podroze sa nadal bardzo mocno ograniczone. Po kilku miesiacach lotow krajowych na pokladach PLL LOT ruszam na weekendowy wypad do greckiej Chanii, tam mnie jeszcze nie bylo ;) Na Krecie mialem juz kiedys okazje byc w Heraklionie, a w ubieglym roku Hellade odwiedzilem az trzykrotnie, kraj ten z kazda wizyta coraz bardziej mnie urzeka, kiedy wiec pojawily sie bilety w przystepnych cenach udalo mi sie zlozyc rezerwacje w sam raz na moje potrzeby, czyli expressowo. W sobotni poranek po nocnym piatkowym Dashowaniu nocke spedzilem na terminalu lotniska Krakow Balice, fotele kawiarni Costa Coffee na antresoli zdecydowanie spelniaja swoja role. Dochodzi 3:30 a do stanowisk odprawy linii Ryanair juz ustawia sie spora kolejka podrozujacych. Wszystko dlatego, ze wlasnie wtedy personel lotniskowy weryfikuje dokumenty niezbedne do wjazdu – w moim przypadku jest to certyfikat Covid EU Pass oraz dokument PLF (kod QR) wymagany przez Grecje. Po sprawdzeniu dokumentow oraz karty pokladowej przez personel otrzymuje sie karteczke z napisem „Dosc checked”, ktora nalezalo okazac podczas kontroli bezpieczenstwa – wtedy obsluga miala pewnosc, ze pasazer ma prawo do wejscia na poklad samolotu, co z kolei umozliwialo sprawny boarding. Wejscie na poklad oczywiscie odbywa sie z plyty, klasycznie dwie kolejki jak to u irlandzkiego przewoznika. Sam lot nie wyroznia sie niczym szczegolnym, maszyna nie jest szczelnie wypelniona, wiec moge zajac miejsce przy oknie i delektowac sie widokami podczas rejsu. Po ladowaniu nastepuje organoleptyczna kontrola paszportu covidowego oraz dokumenty PLF i mozna opuscic lotnisko. Do odjazdu autobusu mam jeszce troche czasu, zmieniam ubranie na lzejsze i czekam na odjazd busa KTEL, przystanek znajduje sie po prawej stronie od wyjscia. Ja swoj bilet mam juz zakupiony online i wydrukowany, ale nie ma problemu z zakupem go za gotowke u kierowcy, okolo 30 minut pozniej jestem juz w centrum Chanii, po drodze autobus jedzie wzdluz wybrzeza, z gory widac maly port oraz wybrzeze, miasto prezentuje sie malowniczo.

Pierwsze kroki to oczywiscie kawiarni Gregory's, moje ubiegloroczne odkrycie, takze tutaj w samym centrum maja swoja placowke. Kawka po grecku i bajgiel na powitanie to jest to! Jest wczesne sobotnie przedpoludnie, pogoda dopisuje, po degustacji kawki ruszam jeszcze do supermarketu AB, gdzie zaopatruje sie w lokalne przysmaki, grecka kawa, jogurty, ser feta, oliwa z oliwek, oliwki, przekaski, wino retsina i juz wygladam jak wielblad, ledwo docieram do hotelu Irene, gdzie zatrzymuje sie na jedna noc. Pokoj juz na mnie czeka, sprawnie sie w nim instaluje i po odswiezeniu sie ruszam na stare miasto i do portu, ktore przedstawiaja sie urokliwie. Calosc jest bardzo zadbana, jest kolorowo i elegancko, po raz kolejny nie zawiodlem sie na Grecji. Podczas spaceru zakamarkami starowki znajduje sklepy z pamiatkami, zaopatruje sie w magensy, widokowki oraz znaczki, nie ma z tym zadnego problemu. Teraz czeka juz na mnie gwozdz programu, czyli plaza miejska w Chanii. Jestem nia bardzo pozytywnie zaskoczony, spodziewalem sie bowiem malej kamienistej plazy a tutaj piaszczyste wybrzeze oraz bardzo dobre zaplecze, dla chetnych sa lezaki i parasole a wzdluz plazy (paralia) znajdziemy liczne restauracje, gdzie mozna sie posilic. Plaze sa strzezone, sa tam takze przebieralnie oraz toalety, wyszstko wyglada bardzo profesjonalnie. Cale popoludnie spedzam zatem na plazy, opalam sie, czytam, robie spacery wzluz morza, delektuje sie kawa na zimno, obserwuje nie taki licznych plazowiczow, tego mi trzeba. Wieczor to zas spotkanie z kuchnia grecka, czas na przeboj poprzedniego sezonu, czyli salate grecka, podbila moje podniebienie, wiec w tym roku to wlasnie na nia decyduje sie na kolacje. Porcja jest tak duza, ze nie jestem w stanie jej calej zmiescic. Przede mna jeszcze wieczorny spacer do hotelu i obserwacje kociego zycia – greckie koty w ciagu dnia najwyrazniej spaly zmeczone upalem i dopiero po zachodnie slonca wyszly z cienia i ruszyly na zer.

Niedzielny poranek to wizyta na lokalnym „rynku” po kawe i slodko-slone przekaski, a potem juz plaza, jestem bardzo wczesnie, wiec nie ma na niej jeszcze niemal nikogo, mam okazje popluskac sie w zimnym o tej porze morzu. Nie mam niestety duzo czasu, gdyz przed poludniem musze wymeldowac sie z pokoju i udac sie juz na lotnisko – tym razem do Warszawy wracam na pokladzie linii WizzAir. Samolot jest niemal calkiem pusty, bo to dopiero drugi lot na trasie Chania-Warszawa, wiec jeszcze nie ma wielu amatorow na tej trasie. Zajmuje wygodne miejsce z przodu przy oknie i przez ok. 2,5 h rejsu do stolicy kontempluje widoki za oknem. Do zobaczenia, Grecjo! Na pewno jeszcze wroce...

Oliwki Kalamata / 27.09.2020 - 29.09.2020

Gdyby jakis czas temu ktos powiedzial mi, ze w tegoroczne wakacje az 3 razy odwiedze Grecje, to mocno bym sie zdziwil. Swiat oszalal na skutek pandemii koronawirusa, granice niemal z dnia na dzien sie zatrzasnely a samoloty zostaly uziemione. Kiedy w koncu latem czesciowo przywrocono polaczenia miedzynarodowe PLL LOT wpadl na pomysl akcji LOTnaWakacje, z ktorej ochoczo trzykrotnie skorzystalem, a poniewaz polaczenia okazaly sie sukcesem, postanowiono czesc kierunkow z letniej siatki przedluzyc do poczatku pazdziernika i tak oto zdecydowalem sie na kolejny wypad do Hellady. Niestety, czestotliwosc lotow byla juz znacznie mniejsza i jedyna sensowna trasa, ktora udalo mi sie zaplanowac bylo Warszawa-Ateny & Kalamata-Warszawa. Tym sposobem w niedzielny wieczor po niemal 2,5 h rejsu nieco turbulentnego rejsu PLL LOT znalazlem sie w greckiej stolicy; w Polsce panowal juz jesienny chlod i padalo nieprzerwanie przez caly weekend, a tymczasem na Akropolu swiecilo piekne slonce i bylo 26 stopni Celsjusza. Z lotniska ATH docieram bezposrednim autobusem X93 na miedzymiastowy dworzec autobusowy Kifisou, skad o 21:30 ruszam w dalsza droge do Kalamaty, gdzie melduje sie po rownych 3 godzinach podrozy autokarem KTEL Messinias. Na dworcu mam czas akurat okolo 1,5 h do odjazdu autobusu, wiec delektuje sie frappe i obwarzankiem z sezamem, to takie greckie przysmaki. Kiedy tak palaszuje nagle do moich uszu dochodzi tuz zza moich plecow brzmienie znajomego jezyka, przysluchuje sie uwazniej i tak – to grupka Polakow w dojrzalym wieku, ktora jak sie okazuje bedzie mi towarzyszyla. Okazuje sie, ze przylecieli wczesniej z Modlina, na pierwszy autobus nie zdazyli, na kolejny nie bylo juz biletow i w koncu jada do Kalamaty ostatnim polaczeniem. Doprawy, Polacy sa wszedzie, o czym podczas moich podrozy wielokrotnie mialem okazje sie przekonac. W hotelu Byzantio jestem pare minut przed 1 w nocy, na recepcji podejmuje mnie dziadeczek, nie mowi ani troche w jezyku angielskim, ale radzi sobie zaskakujaco dobrze. Czas sie rozpakowac, wziac prysznic i w koncu zasnac, bo rano czeka mnie wczesna pobudka. Wedlug prognozy pogody BBC Weather tylko rane bedzie bowiem pogodny, a dalsza czesc dnia ma byc deszczowa. 
Wstaje, kiedy za oknem jest jeszcze calkiem ciemno, ale wiem, ze tak to w Grecji o tej porze wyglada, na szczescie nadal jest cieplo, ruszam wiec na poranna kawe. Mam farta, bo w poblizu znajduje sie kawiarnia Gregory’s, ktora bardzo przypadla mi do gustu podczas niedawnego pobytu na wyspie Rodos. Zamawiam wrapa z falafelem i hummusem, kawe po grecku i bajgla, a za calosc place niecale 4 EUR. I pomyslec, ze w Polsce sa sieciowe kawiarnie,w ktorych sama kawa potrafi tyle kosztowac. Po naladowaniu kalorii ruszam w dol miasta w strone portu i plazy, ktore znajduja sie ok. 3 km od centrum. Miasteczko sprawia wrazenie zadbanego, jest sporo placow miejskich z zielenia, deptakow oraz sciezek rowerowych, jest czysto i porzadnie, spory kontrast do Aten, ktore w tym temacie maja wiele do nadrobienia. Po drodze moja uwage przykuwa duzy park, w ktorym znajduje sie muzeum kolejnictwa, mozna podziwiac zabytkowe slady wagonowe, od razu budzi sie we mnie dziecko, kiedy to daleka podroz pociagiem byla dla mnie najwieksza atrakcja, z czasem stalowe ptaki wyparly moja kolejowa pasje. Mijam nabrzeze i zaparkowany przy nim superjacht o nazwie Elegant007, zaraz za nim rozpoczyna sie nadmorski deptak z pustymi jeszcze ogrodkami restauracyjnymi, na szczescie otwarte sa juz niektore kawiarnie, czas teraz napic sie kawy na zimno, tym razem testuje kawiarnie Athanasiou, ktora ma w Kalamacie kilka lokali. Z cala pewnoscia moge ja polecic, espresso freddo smakuje wybornie! Przechodze przez ulice i juz jestem na ciemnej, zwirkowej plazy, jest pusciutko, w morzu kapie sie kilku mieszkancow pobliskich hoteli, mam spory odcinek tylko dla siebie, czas na kilka sweet foci w morzu i kapiel w sloncu. Jesli komus jest niewygodnie lezec na zwirku, to oczywiscie moze skorzystac z lezakow i parasoli, o tej porze obslugi przy nich jeszcze nie bylo, nie znam wiec cennika tych uslug. Niestety, prognoza pogody sie sprawdza, od zachodu nacieraja ciemne chmury zrywa sie wiatr i zaczyna padac deszcz, tym razem nie jest mi zatem dane nacieszyc sie opalenizna. Za to kieruje moje kroki do supermarketu AB, gdzie w koszyku laduja oliwki kalamon, mleczka do kawy firmy NoyNoy, paluchy z sezamem, ser feta, wino retsina i inne lokalne smakolyki. W takich chwilach bagaz rejestrowany w PLL LOT dla osob o statucie Frequent Traveller jest iscie zbawienny. Zakupy zostaja w hotelu a ja ruszam na stare miasto, w ktorego architekturze dominuja koscioly. Znajdziemy tam tez spore muzeum archeologiczne, ale jest poniedzialek, wiec tego dnia jest zamkniete. Moim oczom za to ukazuje sie futurystyczna kawiarnia TokyOh w kolorach cukierkowego rozu, z neonami i innymi gadzetami, calkiem w stylu kawai, ktory bardzo mi odpowiada, po raz kolejny zamawiam goracam kawe po grecku i delektuje sie chwila, mimo padajacego niemal caly dzien deszczu. W drodze powrotnej kupuje jeszcze pamiatki w bardzo okazyjnej cenie a na obiadokolacje wjezdzaja souvlaki na wynos. Omomom!
Wtorkowy poranek takze rozpoczynam bardzo wczesnie, bo w planach jest spacer na plaze. Po opadach nie ma juz sladu, tym razem w Gregory’s zamawiam flat white i kanapke z mozzarella i ruszam w droge ok. 40 minut. Na plazy jeszcze nie widac slonca, poniewaz kryje sie ono za gora, ktora przeslania widocznosci akurat ze strony wschodniej. Poniewaz wylot z Kalamaty (KLX) do Warszwawy (WAW) mam juz o godz. 11:55, we wtorkowy poranek nie mam juz czasu na plazowanie. W drodze powrotnej slonce w koncu wychodzi zza gory, a ja jeszcze odwiedzam placowke pocztowa, gdzie wysylam widokowke do Polski. Na rowne 2 godziny przed odlotem jestem juz na lotnisku w Kalamacie, jest ono mikroskopijnych rozmiarow, nadaje wiec bagaz, odbieram karte pokladowa, w kawiarni micafetal znanej mi z Zakynthos zamawiam ostatnia kawe po grecku i jeszcze lapie ostatnie promienie slonca. Oprocz LOTowskiego Embraera do Warszawy nieco pozniej odlatuje takze easyJet do Londynu Gatwick, w hali odlotow jest wiec spora grupka brytyjskich emerytow. Czas szybko plynie, trzeba sie zbierac, boarding rozpoczyna sie sporo przed czasem, na pokladzie nielicznych pasazerow wita szefowa pokladu pani Anna Grzejszczyk-Nowacka, za sterami siedzi zas kapitan Tadeusz Hanc, ktory sprawnie prowadzi maszyne do Warszawy, gdzie ladujemy 50 minut przed czasem rozkladowym. Lubie to! Do zobaczenia za tydzien :)

Kolos z Rodos / 22.08.2020 - 23.08.2020

W sobotni poranek pojawiam się tym razem na lotnisku w Katowicach, gdzie rozpoczyna się moja kolejna już w te wakacje podroż do Grecji. W ramach siatki #LOTnaWakacje udało mi się tak dobrać weekendowe połączenie na wyspę Rodos, by spędzić na miejscu cale dwa dni bez potrzeby brania urlopu. Start LOTowskiego Embraera opóźnia się o prawie trzy kwadranse, okazuje się, ze maszyna nie została przebazowana na czasy i czekamy, aż samolot dotrze z Warszawy na pyrzowickie lotnisko.  Na osłodę swoim ciepłym głosem pasażerów serdecznie wita szefowa pokładu pani Bożena Kozłowska a kapitan Witold Filus przedstawia plan lotu i możemy już ruszyć w drogę. Podczas całego lotu towarzyszy nam bezchmurne niebo, jest piękna słoneczna pogoda, miejsce w fotelu obok mnie jest wolne, więc do woli mogę nacieszyć oczy krajobrazami i pięknym podejściem do lądowania na Rodos. Na wyspie panuje niesamowity gorąc, na szczęście wieje także dość mocna bryza i nie odczuwa się tak bardzo tego upału. Po dotarciu autobusem do miasta Rodos pierwsze kroki kieruje do mojej ulubionej greckiej kawiarni Coffee Island, gdzie schładzam się freddo cappuccino i chwile później melduje w hotelu Mimosa Suites. Bardzo odpowiada mi jego położenie, obiekt znajduje się niesamowicie blisko starego miasta wpisanego na listę zabytków UNESCO, do którego to udaję się zaraz po rozpakowaniu i odświeżeniu. Miasto przypada mi do gustu, jest zadbane, w ładnych kolorach, znajdziemy tutaj całkiem spora ilość sklepów znanych marek jak H&M czy Sephora, na Zakynthos o takich "luksusach" można tylko pomarzyć. Mniej póki co najbardziej interesuje supermarket SPAR, dokąd to prowadzi własnie trasa mojej pieszej wędrówki, po drodze zachodzę do parku Rimini oraz na nabrzeże i ruiny budowli przy porcie. Morze lśni na szmaragdowo, krajobraz jak z bajki. Chwilo trwaj!
W drodze powrotnej jestem już objuczony niczym grecki osiołek, teraz na wzmocnienie w kawiarni Gregory's przy dworcu autobusowym, gdzie zamawiam klasyczna kawę po grecku oraz ciasto deserowe z serem, tak popularne w tym kraju. Wczesny wieczór spędzam na plaży, niestety, jak to często się zdarza, jest kamienista, a podmuchy wiatru i fal tego dnia są na tyle silne, ze wywieszona jest czerwona flaga. Chwilami wieje naprawdę mocno, ale dzięki temu promienie słońca nie zdają się aż tak mocno oddziaływać na nasze ciało. Jeszcze tylko souvlaki na kolację, maseczka regeneracyjna przed snem i można zasypiać.
Plan jest taki, by w niedzielny poranek zobaczyć wschód słońca na plaży i tak tez się dzieje, słońce pięknie wstaje i rozświetla morska ton swoim blaskiem, tego dnia morze jest wyjątkowo spokojne, spędzam więc na plaży cały poranek a resztę dnia po wymeldowaniu się z hotelowego apartamentu rezyduję całkiem sam przy basenie. Widać, ze koronawirus trawi grecka turystykę, skoro obłożenie hotelu jest tak niskie. Wieczór upływa już pod znakiem powrotu do Polski, na szczęście rejs powrotny mam do Warszawy, wiec w domu będę bardzo szybko po lądowaniu na Okęciu. Kulinarne pamiątki będą z pewnością przez pewien czas przypominać mi o tym wakacyjnym pobycie na Rodos...

Zakinthos by #LOTnaWakacje / 16.07.2020 - 19.07.2020


Lato 2020 juz na zawsze pozostanie na kartach historii z racji pandemii koronawirusa. Zycie zweryfikowalo moje podroznicze plany, musialem szybko znalezc alternatywe, bo wakacje spedzone w Polsce i bez latania wydawaly mi sie czyms tak niewykonalnym, ze gdy tylko pojawila sie wakacyjna oferta PLL LOT #LOTnaWakacje, to nie wahalem sie ani chwili i jeszcze przed oficjalnym startem kampanii reklamowej zakupilem bilety na kilkudniowy pobyt na greckiej wyspie Zakynthos. Tym razem udalo mi sie nawet namowic na wyjazd dobrego znajomego, co jest dla mnie czyms niemalze nieprawdopodobnym, gdyz od dawien dawna podrozuje sam z braku towarzystwa. Ahoj, grecka przygodo!

W koncu nadchodzi data upragnionego wyjazdu do Grecji, jeszcze przed snem kilka minut po godzinie 23:00 dostaje mailowo kod QR od greckiego ministerstwa turystyki, ktorego pierwsza cyfra to 2 – wedlug internetow oznacza to, ze ominie mnie test na COVID-19 po przylocie na Zakynthos. Moge odetchnac z ulga, bo jesli okazaloby sie, ze jestem bezobjawowym nosicielem, to czekaloby mnie 14 dni kwarantanny w zamknietym osrodku – wprawdzie na koszt Grecji, ale o bilet powrotny i pule dni urlopowych musialbym zatroszczyc sie juz sam, a takie rozwiazanie nie bylo mi na reke. Ale teraz juz tylko pozytywne emocje! Chwile po 4 rano meldujemy sie na Lotnisku Chopina i po zmierzeniu temperatury ruszamy do strefy odprawy pasazerskiej PLL LOT. Stanowiska klasy biznes jeszcze nie sa obsadzone przez pracownikow lotniska, ale o tej porze jest wciaz pusto i szybko nadajemy bagaz oraz przechodzimy przez kontrole bezpieczenstwa. Hala odlotow swieci pustkami, po krotkim spacerze wzdluz terminala kieruje sie na gore do saloniku Polonez, ktory otwiera sie punktualnie o 05:00 rano i jestem tego dnia jego pierwszym gosciem. Mila pani z obslugi oferuje danie z bufetu sniadaniowego na cieplo: omlet lub frankfurterki, wybieram omlet i po chwili pani zaskakuje mnie eleganckim talerzem i opakowanym w plastikowa tacke daniem, ktore wyglada jakby wyjete zywcem z serwisu sniadaniowego klasy ekonomicznej – poza sama jajecznica jest tez pomidorek, szczypiorek i pieczarki. Oprocz tego w saloniku sporo dan gotowych zapakowanych w plastikowe kubeczki i folie, mozna wybierac sposrod kilku rodzajow salatek czy deserow. Napoje zimne i gorace sa dostepne w dotychczasowej formule (samoobsluga), roznica jest taka, ze nalewa sie je do kubkow papierowych badz plastikowych. Po smacznym sniadaniu czas udac sie na boarding z bramki numer 3, pasazerow jest niemal komplet, a do Embraera 190 jestesmy przewozeni autobusem, co nieco opoznia start, ale pogoda nam sprzyja i niemal o czasie rozkladowym o 10:00 rano ladujemy pod wodza kapitana Cezarego Klimika na lotnisku w Zakynthos. Personel pokladowy jest bardzo mily, serwis obecnie sklada sie z butelkowanej wody mineralnej Ostromecko, drozdzowki z jablkami lub pasztecika ze szpinakiem z piekarni Putka a takze z Grzeska, precelkow lub orzeszkow. Nie wyglada to najgorzej, ale brakuje mi cieplych napojow. Sam lot takze mija bardzo przyjemnie, mamy wybrane miejsca w rzedzie awaryjnym w srodku kabiny, wiec miejsca na nogi wyjatkowo jest pod dostatkiem. To tyle o samym rejsie, a teraz juz pare slow o Grecji.

Poniewaz to nie byla moja pierwsza wizyta w tym kraju, to wiedzialem, czego mniej wiecej moge sie spodziewac i tak tez to wygladalo. Plaza w miasteczku (lub moze raczej wiosce) Kalamaki nie urzekala kolorem piasku, za to sama woda byla naprawde ciepla, mocno przezroczysta i mozna bylo oddalic sie naprawde daleko od brzegu. Jak na polowe lipca miasto zionelo pustka, turystow mozna bylo szukac z lupa, czynne lokale gastronomiczne byly niemal zupelnie puste, czesc hoteli i obiektow noclegowych w ogole nie zostala otwarta. Takze i ceny byly bardzo przystepne mimo niekorzystnego dla Polakow kursu euro. W marketach czy sklepach z pamiatkami bez trudu mozna zakupic magnesy czy mydelka za 1 euro, sa takze male opakowania greckich przysmakow jak miody, alkohole (ouzo) czy oliwa z oliwek, a jesli mamy ochote na wieksze zakupy to polecam 4 km spacer to sasiedniego miasteczka Lagana, gdzie znajduje sie supermarket SPAR, jest tam takze McDonald’s, ale jego oferta nie rzucala na kolana. Pogoda dopisala, chociaz pierwszego dnia na plazy spotkala nas niemila niespodzianka w postaci cieplego letniego deszczu rodem z reklamy Nivea. Na szczescie do konca pobytu jest juz tylko „lampa” – i to na tyle mocna, ze w sobote po spacerze do malowniczego Zante Town czas spedzamy juz tylko na lezakach pod parasolem przy hotelowym basenie. Na miescie epidemii nie widac, a turysci nie musza nosic maseczek, ktore zdazyly mi juz w Polsce zbrzydnac, w Grecji to obsluga nosi maseczki, przylbice badz rekawiczki. Smaki kuchni greckiej w postaci moussaki, souvlakow w picie czy niesmiertelna salatka grecka zostaly zaliczone, niedosyt pozostal, ale jesli wszystko pojdzie dobrze, to na koniec sierpnia jeszcze raz zawitam do Grecji, tym razem z weekendowa wizyta na Rodos. Do zobaczenia w powietrzu!

Wielkanoc na Corfu / 28.04.2019


Krotkie weekendow wypady to moja specjalnosc, kiedy wiec na jednym z forow podrozniczych znajduje informacje o bardzo niskich cenach przelotow na grecka wyspe Korfu dlugo sie nie zastanawiam. Rzucam okiem na rozklad linii Ryanair i Lauda Motion i komponuje sobie niedzielna wycieczke na trasie Wieden-Korfu-Poznan, za 2 bilety place niecale 33 euro, co mozna smialo uznac za rewelacyjna cene. Na miejscu bede mial do dyspozycji ok. 10 godzin, postaram sie leniwie spedzic czas w Grecji. Poniewaz na stale mieszkam w Warszawie pozostaje do dogrania kwestia dojazdu do Wiednia oraz powrot z Poznania – tutaj „z pomoca” przychodzi mi PKP IC, w dworcowej kasie zaopatruje sie w promocyjny bilet do Wiednia na pociag IC Sobieski, z Poznania do Warszawy Centralnej dotre zas nocnym skladem TLK Uznam, kursujacym ze Swinoujscia. Takie rozwiazanie wiaze sie z koniecznoscia spedzenia nocy na wiedenskim lotnisku Schwechat, ale czego sie nie robi dla przygody, w tych kwestiach jestem juz zaprawiony :) Po komfortowej trwajacej ponad 7 h podrozy pociagiem zaopatruje sie jeszcze w minimarkecie Interspar na dworcu glownym w austriackie specjaly (wiadomo: Mozartkugeln, wafelki Manner). Przede mna krotki nocny spacer ulicami dawnej cesarskiej stolicy do stacji Wien Rennweg, by jednym z ostatnich skladow podmiejskiej kolejki linii S7 dotrzec okolo polnocy na lotnisko VIE (bilety kupujemy w automacie – koszt to 4,20 EUR). Po dotarciu na miejsce okazuje sie, ze nie tylko ja zdecydowalem sie spedzic tam noc, gdyz start mojego samolotu Lauda Motion na Korfu przewidziany jest na godzine 05:30 i nie ma mozliwosci dostac sie do Schwechat komunikacja publiczna na ta godzine...
Boarding mojego rejsu rozpoczyna sie punktualnie; co dosc zaskakujace – obluga handlingowa w zaden sposob nie weryfikuje pierwszenstwa wejscia na poklad. Okazuje sie, ze niemal caly samolot typu Airbus A321 bedzie wypelniony spragnionymi slonca turystami z Polski, wszkaze zaraz startuje dlugi weekend majowy. W Wiedniu akurat zaczyna padac deszcz, ale do samolotu wchodzimy przez rekaw i mimo kompletu pasazerow na pokladzie nasza maszyna wznosi sie w niebo o czasie. 90 minut pozniej w pelnym sloncu przyziemiamy na greckiej ziemi. Jest jeszcze dosc chlodno (12 stopni wedlug informacji z kokpitu), ale juz przebieram sie w letnia garderobe i rozpoczynam trawajacy ok. 30 minut spacer do miasta Korfu, ktoreg jest celem  moej wycieczki. Na dalsze eskapady wglab wyspy nie mam czasu, poza tym akurat obchodzona jest grekokatolicka Wielkanoc, wiec transport publiczny stalby pod znakiem zapytania, a prawa jazdy sie nie dorobilem, to zdecydowanie nie moja bajka ;) Samo lotnisko na Korfu jest malutkie i akurat trwa jego rozbudowa, wiec licze na to, ze standard obslugi pasazerskiej ulegnie znacznej poprawie. Trasa do miasteczka jest bardzo prosta i dobrze oznaczona, a spora jej czesc wiedzie wzdluz wybrzeza, mozna podziwiac znajdujace sie na morzu jachty i stateczki, w oddali majacza juz gorskie szczyty Albanii. O tej porze w swiateczny poranek ruch jest znikomy, na trawniku w alejkach parkowych pojawiaja sie nieliczni wlasciciele ze swoimi czworonoznymi pupilkami. Po drodze mijam maly skalny podest ze schodkami i barierka opadajacymi ku morzu, niestety, woda jest jeszcze lodowata, kontynuuje zatem moja piesza wedrowke do miasteczka. W koncu docieram na wypelniony sloncem placyk, wlasnie przy nim w eleganckich marmurowych wnetrzach miesci sie otwarty juz Starbucks Coffee, zachodze tam zatem na sniadanie – wybieram grecki klasyk cappuccino freddo oraz tradycyjna bugaca z serem i sezamem. Zasiadam wygodnie na balkonie, kontempluje krajobraz a w koncu kiedy ruszam do serca starowki udaje mi sie akurat trafic na uroczysta procesje wielkanocna z popem oraz orkiestra, ktora gra... polska piesn patriotyczna „Legiony”! Tego sie nie spodziewalem.
Zabytkowa czesc Korfu to marmurowe nawierzchnie, piekny piaskowy kolo bardzo ladnie komponuje sie z blekitem nieba i powiewajacymi licznie flagami narodowymi Grecji. Na ulicy i chodniach znajdziemy zas skorupy rozbitych glinianych naczyn – jak sie okazuje, to taki lokalny zwyczaj majacy gwarantowac pomyslnosc w nadchodzacym roku, mieszkancy wyspy przez okna wyrzucaja naczynia, ktore w hukiem roztrzaskuja sie na bruku.  Dochodzi poludnie, rozgladam sie za jakas knajpka, gdzie moglbym zjesc gyros czy souvlaki, ale z racji Wielkanocy otwarte sa tylko kawiarnie i cukiernie, z braku laku posilam sie kanapka GreekMc w restauracji McDonald’s. Czas poszukac miejsca do opalania, co w samym miescie Korfu bedzie trudne, na prozno szukac tutaj piaszczystych plaz, kieruje sie za ludnoscia lokalna i rozkladam sie na cyplu w poblizu wiatraku Anemomylos. Tuz obok cumuja male lodeczki rybakow, jest tez drabinka i schodki ulatwiajce wejscie do wody, o tej porze jest juz nieco cieplejsza i znajduja sie swiadkowie, ktorzy wskakuja w gladlka morska ton, ja zas na plazowym reczniku lekko odplywam i „uskuteczniam”  dolce far niente. Okolo 15:30 ruszam w droge powrotna na lotnisko, na 2 godziny przed odlotem hala odlotow (w nowej czesci lotniska) swieci jeszcze pustkami, ale koniec koncow samolot linii Ryanair do Poznania startuje niemal pelen. Okazuje sie, ze wiekszosc pasazerow spedzala w Grecji swieta wielkanocne i teraz wracaja do Polski. Podczas dwugodzinnego lotu polska zaloga ma rece pelne roboty, podrozni licznie korzystaja z oferty bistro i decyduja sie na badziewne gadzety w postaci zdrapek. Z sluchawkami na uszach jakos udaje mi sie przetrwac ta kakofonie dzwiekow, chociaz latwo nie bylo. Na deser do fanfar Ryanaira zostaje uraczony rzesistymi brawami od wspolpasazerow. Witamy w Polszy!

Athens-Paris Jet Express / 17.11.2017 - 19.11.2017

W piatkowe popoludnie, zaraz po pracy, zjawiam sie na Lotnisku Chopina. Tym razem zdecydowalem sie na kolejne polaczenie grecka linia Aegean, pierwsz rejs tradycyjnie prowadzi do hubu przewoznika w Atenach a w kolejny udam sie nastepnego popoludnia do Paryza. Jakis czas temu na moim ulubionym forum internetowym Fly4Free pojawil sie temat zwiastujacy bardzo tanie rejsy na roznych trasach przewoznika przy wylocie z Warszawy, za grosze mozna bylo zorganizowac sobie rejs do wielu europejskich destynacji. Z racji mojego zainteresowania kultura francuska oraz tym pieknym jezykiem zdecydowalem sie na kolejna wizyte w tym pieknym miescie, a po drodze postanowilem tym razem nieco zostac w Atenach. Ostatnimi czasy bywalem tam bowiem tylko w celach przesiadkowych, a teraz chcialem sobie nieco przypomniec grecka stolice. Rejs do Aten wspominam bardzo milo, jak zwykle swietny serwis na pokladzie, co na rejsach krotkdystansowych sie juz niemal nie zdarza. Gdzies nad wyspami greckimi widac blyskawice i chmury burzowe, ale pilot zrecznie prowadzi samolot i wkrotce ladujemy w Atenach, wita mnie cieply bezchmurny wieczor. Odbieram walizke z tasmy bagazowej (nadana dzieki uprzejmosci agentki handlingowej w WAW) i szybkim marszem kieruje sie do wyjscia, gdyz za kilka minut odjezdza moje metro do centrum a kolejny pociag odjezdza dopiero za 30 minut. Zdazylem jeszcze zaopatrzyc sie w cappuccino z McCafé na droge, kupic bilet w automacie i wejsc do wagonu i pociag akurat ruszyl :D Po drodze czekala mnie jeszcze jedna przesiadka na stacji Syntagma i ok. 23:00 dotarlem do hotelu Minoa w poblizu stacji metra Metaxourgeio. Szybki prysznic, winko z samolotu i komu w droge, temu w czas, podczas poprzedniej wizyty w Atenach nie mialem okazji poznac urokow zycia nocnego, teraz zatem nadrobilem zaleglosci i do rana oddawalem sie harcom na parkiecie w klubie Sodade 2 przy muzyce z lat 80 i 90. Sobotni poranek przywital mnie deszczem, ale mimo zlej aury wybralem sie na male zakupy do supermarketu a po drodze wstapuje do kawiarni Coffee Island na espresso na lodzie. W drodze powrotnej aura sie poprawia i decyduje sie na spacer na Akropol, o tej porze roku na wzgorzu nie ma wielu turystow, wiec spokojnie moge sie napawac atmosfera starozytnej Hellady. Czas szybko plynie, okolo poludnia zbieram sie juz na lotnisko, tym razem decyduje sie na autobus, po niecalej godzinie jazdy jestem juz na lotnisku i relaksuje sie w saloniku biznesowym Lufthansy, obiadek bardzo zacny, najedzony wchodze na poklad linii Aegean i po ponad 3 godzinach laduje juz w Paryzu na lotnisku Charlesa de Gaulle’a. Nieco klucze po terminalu szukajac przystanku autobusu 380 do centrum miasta, a w koncu kiedy udaje mi sie go znalezc, to przy marznacym wietrze musze odczekac na odjazd prawie pol godziny. Centrum Paryza wita mnie cala gama kolorow, dokola cale rzesze ludzi wszelkich narodowosci. Paryz i jego atrakcje mam juz dosc dobrze opracowane, koncentruje sie zatem na okolicy dworca Gare d l’Est i spedzam czas spacerujac po szerokich bulwarach a pozniej ogrzewam sie w kawiarni. Noc spedzam zas w jednym z klubow, po imprezie w Atenach mam apetyt na kolejna noc na parkiecie i tam tez spedzam czas. Po wyjsciu z lokalu pogoda niestety nie rozpieszcza, ale mimo niesprzyjajacej aury oraz zmeczenia po dwoch nieprzespanych nocach zmierzam na dlugi nocny spacer po Polach Elizejskich. Jest 3-4 w nocy, wszystkie sklepy i lokal gastronomiczne sa niestety pozamykane, ale ma to swoj urok, z tej perspektywy jeszcze nie ogladalem francuskiej stolicy. Nad ranem odbieram moja kabinowke z przechowalni dworca Gare dzu Nord i kieruje sie pieszo do polozonego w poblizu Gare de l’Est, tam na dworcu nabywam najnowszy numer tygodnika Paris Match z prezydentem Emmanuele Macronem na okladce i wsiadam w bezposredni autobus na lotnisko CDG, gdzie kilkanascie minut po moim przyjezdzie rozpoczyna sie odprawa biletowo-bagazowa na rejs PLL LOT do Warszawy. Niestety, z racji specyficznej budowy terminala 1 i jego poszczegolnych satelitow nie udaje mi sie skorzystac z business lounge’u Lufthansy, LOT operuje bowiem z czesci, gdzie realizowane sa tylko odloty linii SAS i Aegean, a tam znaduje sie jedynie salonik kontraktowy SAS a jego godziny otwarcia dopasowane sa pod rejsy skandynawskiego przewoznika. Na szczescie rejs PLL LOT do Warszawy przebiega bez zaklocen i o czasie rozkladowym melduje sie z powrotem na warszawskim Okeciu.

Dr. Alban i Tirana / 27.01.2017 - 29.01.2017

W piatkowe popoludnie zaraz po pracy docieram na stoleczne Lotnisko Chopina, skad mam zaplanowany wieczorny rejs linia Aegean Airlines do Aten. Z greckiej stolicy nastepnego ranka udam sie linia Olympic Airways do Tirany. Albania to niestety dosc trudno dostepny kraj na lotniczej mapie, ale udalo mi sie zlozyc calkiem udana wycieczke multi city. Do odprawy bagazowej wprawdze kolejka nie jest dluga, ale niemal kazdy z pasazerow ma ponadwymiarowy bagaz i musi zaplacic w kasie za nadbagaz. O dziwo pan z obslugi za darmo nadaje moja mala walizke do luku bagazowego, mimo iz mialem bagazu nadawanego nie mialem wykupionego. Po odebraniu karty pokladowej ustawiam sie w kolejce do kontroli bezpieczenstwa, jest duza, ale sprawnie posuwa sie naprzod. Samolot do Aten startuje z niewielkim opoznieniem, ale na lotnisku ATH przyziemiamy o czasie. Bardzo podoba mi sie, ze podczas lotu mozemy sledzic jego trase na monitorach. Serwis jak to w liniach Aegean bez zarzutu, na trasie do Aten goracy posilek, serwis z napojami cieplymi i zimnymi (w tym alkohol). Przegladam magazyn pokladowy i staram sie nieco wyjrzec przez okno, ale tym razem mam miejsce przy przejsciu. Po wyladowaniu na lotnisku ATH przechadzam sie po terminalu, salonik Lufthansy po remoncie jest juz otwarty, nastepnego dnia rano sie tam zamelduje, a teraz wracam do mojej strefy wylotow i ukladam sie do snu na wygodnych fotelach. Poniewaz lotnisko nie prowadzi w nocy operacji lotniczych, to jest bardzo spokojnie i moge „przetrwac noc i doczolgac do rana”. Po porannej toalecie ok. 04:30 jestem juz w Lufthansa Business Lounge, gdzie delektuje sie pysznym greckim sniadaniem (polecam szczegolnie shot z soku marchwiowego i imbirowego) i robie sobie niemiecka prasowke. Salonik jest niemal pusty, kilkoro pasazerow leci do Monachium i nic wielkego sie nie dzieje. Na godzine przed startem mojego rejsu linia Olympic Airways do Tirany zmieniam terminal z B na A, w ktorym odprawiane sa samoloty poza strefe Schengen. Kontrola bezpieczenstwa i paszportowa bardzo sprawne i zajmuje miejsce w dosc odleglej czesci terminala, obok odprawiane sa rejsy do Bukaresztu i Sofii. Autobus pojawia sie punktualnie i rozpoczyna sie boarding, zajmuje wybrane wczesniej miejsce 2A malym samolocie Bombardier Dash 8, na schodkach w promieniu zimowego slonca pasazerow wita usmiechnieta stewardessa. Niestety, w zwiazku z koniecznoscia odladzania samolotu start opoznia sie o prawie godzine, najwidoczniej pierwszenstwo maja wieksze maszyny. Sam lot trwa raptem godzinke, jest bardzo lagodny, najpierw wznosimy sie nad morze, pozniej przelatujemy nad pasmem gorskim i w znow znajdujemy sie na wybrzezu. Podczas lotu serwowany jest poczestunek w postaci duzej kanapki, slodkiego batonika oraz zimnych i goracych napojow. Lotnisko w Tiranie znajduje sie kawalek od miasta, ale w ciagu dnia jest dosc dobrze skomunikowane z centrum, dojazd zapewnia specjalny shuttle bus zatrzymujacy sie w centrum przy placu Skanderberga. Sam port lotniczy prezentuje sie bardzo schludnie, z rozkladu lotow wynika, ze prym wioda linie lotnicze latajace do Wloch, wnioskuje, ze dla Albanczykow to kierunek emigracyjny „numero uno”. Po wyjsciu na zewnatrz czuje sie jak w kraju srodziemnomorskim, sa palemki, swieci sloneczko, jest cieplo i przyjemnie. Kierujac sie znakami docieram do zatoczki autobusowej, gdzie sympatyczny kierowca zaprasza do swojego busa. Przed odjazdem kierowca sprzedaje bilety, koszt przejazdu do centrum to XX LEK, pieniadze mozna wymienic w kantorze w strefie przylotow, przejazd do placu Skanderberga trwa okolo XX minut. 
Po wyjsciu na glowna arterie Tirany moim oczom ukazuje sie duzy plac w remocie, obstawiony rusztowaniami i ogrodzeniami. Slynne Muzeum Historyczne jest otoczone blachami, ledwo mozna dostrzec charakterystyczne malowidlo, jedynym dobrze widocznym elementem jest pomnik Skanderberga. Wokol glownego placu ulokowane sa liczne kawiarnie, przed wejsciami do nich na tabliczkach mozemy zapoznac sie z menu i promocjami, ceny sa iscie bajkowe, za kawe i croissanta placi sie jedyne 3 zlote. Mam ze soba moja mala walizeczke, ale nie spieszy mi sie jeszcze do hotelu, przechadzajac sie w sloncu na jednej z ulic dostzegam fasade urzedu pocztowego, jest jeszcze otwarty, wiec wchodze i od razu kupuje znaczek na widokowke do Polski, nieco dalej znajduje maly sklepik z pamiatkami, gdzie zaopatruje sie w kartki nie ma wielkiego wyboru, ale zawsze zostanie jakas pamiatka po wizycie w tym rzadko przeciez odwiedzanym przez turystow miescie. W koncu kieruje sie do hotelu Jolly City Center, po drodze mijam targowisko w stylu „mydlo i powidlo”, ale nikt nie chce mi niczego wepchnac, miedzy tubylcami wygladam nieco egzotycznie. Hotel prezentuje sie bardzo elegancko, ale widoku z pokoju na smietnik zdecydownaie nie polecam, to chyba jakas przypadlosc hoteli w panstawch „rozwijajacych sie”. Po odswiezajacym prysznicu i zmianie garderoby ruszam w miasto, postanawiam skorzystac z ofert licznych kawiarni i rozkoszowac sie promieniami slonca w zimie przy aromatycznym espresso i ciastku. Miejsca przy chodniku sa juz zajete, ale zajmuje miejsce na kanapie pod baldachimem takze na zewnatrz i delektuje sie chwila. Popoludnie jawi mi sie niczym slodka nutka dekadencji, czas ruszyc na spacer po miescie, przemierzam parki i jedna z ulic „starego miasta”, po drodze mijam piramide a wedrowke koncze przy pomniku Matki Teresy, ktora wywodzi sie z Albanii wlasnie. Nieopodal placu trafiam na maly biurowiec, w podziemiach ktorego zlokalizowany jest supermarket Conad, gdzie sprzedawane sa przede wszystkim towary wloskiego pochodzenia; za sporo nizsza cene niz we Wloszech mozna kupic makarony marki Barilla, kawe Lavazza w roznych rodzajach, czekoladki Baci i inne frykasy. Wychodze ze sklepu obladowany niczym wielblad, juz nie musze martwic sie o kolacje ;) Decyduje, ze warto byloby jednak zjesc jeszcze cos cieplego, w jednej z piekarni zaopatruje sie w burek, czyli tradycyjne balkanskie ciasto, tym razem wybieram wersje z serem i szpinakiem. W Albanii slonce zachodzi pozniej niz w Polsce, w kolejnej wieczorowa pora socze espresso i zagryzam brioche. Robie jeszcze krotka rundke po ulicach Tirany i w koncu wracam doi hotelu, by byc wyspanym i gotowym do pobudki o poranku. Samolot linii Blue Panorama do Bolonii mam bowiem o 7 rano. W godzinach nocnych niestety nie kursuja autobusy, jestem zatem zdany na taksowke, bez problemu udaje mi sie znalezc wolna taryfe, kierowca za kurs zyczy sobie 2000 LEK, co jest calkiem dobra cena, o dziwo nie musze sie targowac i nikt nie probuje mnie oszukac, jak to mialo miejsce w Erywaniu, kiedy to kierowca po dowiezieniu mnie na miejsce zazyczyl sobie dodatkowe 1000 AMD, rzekomo za oplate parkingowa. Odprawa na moj rejs linii Blue Panorama juz sie rozpoczela, na lotnisku panuje wzmozony ruch, gdyz o poranku do Wloch startuja niemal wszystkie zbazowane tutaj samoloty. Pani na odprawie chce takze nadac moja mala walizke do luku, ale tym razem ze wzgledu na zawartosc bagazu decyduje sie wziac kabinowke na poklad samolotu. Rejs jest oblozony niemal w 100 %, na pokladzie prawie sami Albanczycy i garsta Wlochow, nie widze nikogo z innym paszportem ;) Samolot to stary model Boeinga, widac, ze jest mocno wyeksploatowany. Na pasie jestesmy rowniez odladzani i powoli kolujemy po dosc nierownej powierzchni pasa startowego. Za oknem wschodzi piekne slonce, a my wzbijamy sie w gore i powoli osiagamy wysokosc przelotowa. Zostawiamy balkanski brzeg i przelatujemy nad Morzem Adriatyckim w kierunki polnocnych Wloch. W trakcie lotu stewardessy serwuja wode mineralna. Rejs mija bardzo spokojnie, wynurzamy sie z chmur i ladujemy na lotnisku w Bolonii. Przede mna kilka godzin w oczekiwaniu na przesiadke (polaczenie linii Ryanair do Modlina), ktore spedzam na lekturze ksiazki przy wloskiej kawie i biscotti oraz Coca Coli Life. Ciao Italia!

U cesarza w Wiedniu / 04.12.2015 - 05.12.2015

W piątkowy poranek około godz. 08:30 pojawiam się na Lotnisku Chopina. Pogoda w Warszawie jak na początek grudnia całkiem niczego sobie, na różowym niebie widać słońce. Kiedy wchodzę do terminala przy wejściu widzę pilota Aeroflotu palącego papierosa, właśnie trwa odprawa na ich rejs do Moskwy, podejrzewam, że mają nieco dłuższą przerwę i miał nawet czas, by wyjść z kokpitu i zaciągnąć się dymkiem przed terminalem. Kiedy we wrześniu leciałem do Tokio załoga od razu realizowała rejs powrotny. Tym razem lecę do Wiednia, ale połączenie będzie nietypowe, bowiem podróżuję grecką linią lotniczą Aegean z przesiadką w Atenach. Pewnie spora część osób popuka się w czoło, ale dla zapaleńców lotnictwa przelot tą linią to niezła gratka, gdyż jako jedna z nielicznych linii w Europie serwuje ciepłe posiłki i darmowy alkohol pasażerom klasy ekonomicznej. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że bilet na trasie WAW-ATH-VIE kosztował około 30 euro, a łączny czas podróży wynosił niemal tyle, co podróż pociągiem, a do tego mam możliwość zebrania mil w programie Miles & More i skorzystania z saloniku biznesowego linii Lufthansa podczas przesiadki w Atenach, to nic dziwnego, że zdecydowałem się na takie połączenie. Odprawa na rejsy linii Aegean już się rozpoczęła, ale w kolejce nie ma jeszcze wielu podróżnych, a otwarte są trzy stanowiska. Miejsca na moje rejsy wybrałem podczas odprawy internetowej (otwiera się na 48 h przed odlotem), teraz odbieram jedynie kartę pokładową – ciekawostka, że jest jedna wspólna karta na dwa loty. Niestety, okazuje się, że jej wygląd jest tak samo nieatrakcyjny jak wygląd karty otrzymanej na lotnisku na Santorini na mój rejs do Aten. Cóż, muszę przyznać, że boarding pass wydrukowany przy odprawie on-line prezentuje się zdecydowanie lepiej, jest kolorowy i bardziej czytelny. Ale to chyba tylko jedna niedogodność, do której się przyczepię.
Po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa usadawiam się w pobliżu wyjścia numer 38, skąd będzie odlatywał nasz Airbus A320 do Aten. Zajmuję miejsce na wprost płyty lotniska i obserwuję ruch na niej. W pewnym momencie moją uwagę przykuwa samolot izraelskich linii lotniczych El Al, które to słyną z rygorystycznej kontroli pasażerów i przykładają niezwykłą wręcz wagę do ochrony i bezpieczeństwa. Korzystając z wolnego czasu specjalnie przechodzę w stronę stanowiska, z którego odbywać się będzie Boarding maszyny odlatującej niebawem do Tel Avivu. Tak jak się tego spodziewałem przy wejściu do gate’u stał specjalny agent odpowiadający za dany rejs. Szczegółów nie mogłem już dojrzeć, gdyż odlot miał miejsce ze strefy non-Schengen, a Grecja jak na razie nie wyszła poza ten układ. Mój samolot punktualnie pojawia się na płycie, najpierw wychodzą pasażerowie rejsu z Aten, a później nadchodzi czas na pobieżne sprzątanie, który jedna ze stewardess wykorzystuje na drobne zakupy w strefie wolnocłowej. Planowo rozpoczyna się nasz boarding, przy stanowisku znajduje się kilkanaście dziewcząt, które dopiero uczą się pracy na lotnisku. Mają okazję przetestować swoją wiedzę, ponieważ jedna z pasażerek ma spory nadbagaż i uiszcza dodatkową opłatę w euro. Zajmuję moje miejsce 4F, pierwszy rząd za klasą biznes, tradycyjnie miejsce przy oknie po prawej stronie tak jak lubię. Urocze stewardessy o śródziemnomorskiej urodzie w granatowych sukieneczkach z pomalowanymi na czerwono ustami witają pasażerów dźwięcznym greckim „Kalimera!”. Panie z personelu pokładowego mają w sobie dużo czaru, stale się uśmiechają, zagadują podróżnych, na pewno nie zachowują się sztywno czy nieprzystępnie, co już na początku rejsu poprawia humor. Pasażerów nie ma zbyt wielu, ale akurat mój rząd jest w całości wypełniony. Miejsca na nogi jest sporo, na to nie mogą narzekać, ale kiedy tuż obok mnie miejsca zajmuje grecka rodzina z dwójką małych dzieci zaczynam się bać. Całe szczęście, że rodzicom udaje się je jakoś zająć, więc nie hałasują tak bardzo ani nie płaczą na cały głos w trakcie lotu. Kiedy wszyscy pasażerowie zajęli już swoje miejsca, z kokpitu płynie głos kapitana Grecosa Leonidasa (sic!), który podaje klasyczny komunikat na temat naszego rejsu i czasu jego trwania, a zaraz potem na małych wysuwanych monitorach zaprezentowana zostaje instrukcja bezpieczeństwa w formie video. Stewardessy sprawdzają, czy wszyscy są zapięci a przy okazji rozdają małe cukierki / landrynki w srebrnej folii z ciemnoniebieskim logo linii. Nasza maszyna jest już gotowa do startu, zostajemy wypchnięci i kołujemy do progu pasa. Niestety, tak jak się domyślałem, tym razem startujemy w kierunku wschodnim, nie będzie mi się dane delektowanie się widokami warszawskiej panoramy z wieżowcami w tle. Powoli wznosimy się w górę i niebawem osiągamy naszą wysokość przelotową. W oczekiwaniu na serwis sięgam do magazynu pokładowego, jest on bardzo ładnie wydany, w aktualnym numerze znaleźć można m.in. wskazówki na temat miejsc wartych odwiedzenia w kilku miastach z siatki przewoźnika, jest też wywiad z Polką, która opowiada o życiu w Warszawie i promuje nasze miasto stołeczne. Jeszcze nie zdążyłem się dobrze wczytać w treść, a już pojawiają się stewardesy z wózkiem z napojami zimnymi (wybieram sok pomarańczowy) oraz z daniem obiadowym. Tacka po rozpakowaniu ujawnia swoją zawartość: jest sosik pomidorowy z mielonymi pulpecikami, ziemniaczki, bułeczka, serek President, kostka masła, krakersy oraz dwa słodkie ciastka Digestive. Kolejny serwis to już ciepłe napoje, tym razem decyduję się na ulubioną kawę i wracam do lektury magazynu, a następnie zakupionej w Berlinie książki na temat języka niemieckiego. Za oknem widać górską panoramę Tatr, później przelatujemy nad Bałkanami a na koniec na wodami Morza Egejskiego. Pogoda cały czas dopisuje, nie ma żadnych turbulencji, lądowanie również wykonane bardzo profesjonalnie, oby tak dalej; planowo kwadrans przed godziną czternastą ląduję w Atenach. Lotnisko jest sporych rozmiarów, dość dużo czasu zajmuje nam dotarcie na miejsce postojowe i dojazd autobusem do terminalu. W końcu jestem na greckiej ziemi, mam około dwie godziny dla siebie, czas na wizytę w Lufthansa Business Lounge, po raz kolejny posiadanie srebrnej karty Miles & More niesie za sobą wymierne korzyści. W recepcji saloniku uprzejma pani skanuje kartę pokładową oraz kartę Miles & More i zaprasza mnie do degustacji Gluehwein oraz Weihnachtsstrudel. W końcu Lufthansa to niemiecka linia, a w tamtym kraju adwent pielęgnuje się w wyjątkowy sposób. Dobrze pamiętam, że kiedy leciałem dwa lata temu Lufthansa na trasie Sao Paulo – Frankfurt szef pokładu wręczył mi ciasteczka adwentowe przygotowane z myślą o pasażerach klasy biznes, to chyba najmilszy gest, jaki dotychczas spotkał mnie ze strony personelu latającego. No, może poza upgradem do klasy Premium Voyageur w Air France podczas powrotu z mojej dziewiczej podróży za ocean z księżniczką Martą na trasie LAX-CDG – ale upgrade’u dokonał pracownik obsługi naziemnej, więc to się nie liczy :-P Salonik dzieli się na dwie części przedzielone od siebie kuchnią i zapleczem. Jest zdecydowanie mniejszy niż warszawski Polonez, ale też można znaleźć w nim inne rarytasy dla podniebienia, w menu królują specjały regionalne kuchni greckiej, niebo w gębie! Jest m.in. jogurt z miodem i orzechami, jabłecznik zapiekany na ciepło, małe kanapki, zupa krem, sałatka grecki, oliwki oraz pulpeciki i zapiekanki czy tarta ziemniaczana. Do kawy można dodać jeden z trzech syropów Monin (karmelowy, orzechowy lub waniliowy), są także owoce i bardzo szeroki wybór alkoholi, zimnych napojów i prasy międzynarodowej, lubię te chwile słodkiej dekadencji spędzane w saloniku. Tradycyjnie już byłem tam najmłodszym gościem i zaniżałem mocna średnią wieku, bo klasyczny bywalcy to siwi podtatusiali Niemcy. Za kwadrans powinien rozpocząć się Boarding na mój rejs do Wiednia, a przede mną jeszcze kontrola bezpieczeństwa. Ateńskie lotnisko jest bowiem zbudowane dość specyficznie, najpierw odbywa się jedynie weryfikacja kart pokładowych i wchodzimy do strefy duty free z lokalami gastronomicznymi, a dopiero głębiej znajduje się strefa ze stanowiskami do kontroli. Kolejka jest spora, ale i stanowisk dużo, kilka minut później ruszam już bezpośrednio do bramki 28 na dolnym poziomie. Taka mała dygresja – kuwety, do których wkłada się swoje przedmioty osobiste są koloru pomarańczowego a ich sponsorem jest portal Air Fast Tickets. To ten pośrednik, dzięki którego błędom w ubiegłym roku mogłem tanio podróżować po świecie. Było minęło, ale co zobaczyłem, to moje.  
Kiedy docieram do właściwej bramki okazuje się, że boarding jeszcze się nie rozpoczął, zajmuję zatem miejsce w formującej się właśnie kolejce. Obsługa lotniska już rozpoczęła swoją pracę, przy bramce pojawił się także funkcjonariusz greckiej policji czy straży granicznej i weryfikuje niektóre paszporty. Tym razem o dziwo moim nie jest zainteresowany, a zazwyczaj to właśnie ja jako ten samotny podróżujący byłem dokładniej sprawdzany. Na odcinku Ateny – Wiedeń podróżnych jest znacznie więcej, zostają podstawione dwa autobusy, które podwożą nas do samolotu. Tak samo jak i o poranku zostaję uprzejmie powitany przez uśmiechnięty damski personel pokładowy, zajmuję wybrane wcześniej miejsce 8 F i czekam, aż zbierze się komplet pasażerów. Tak się składa, że środkowe miejsce po mojej lewej stronie pozostaje wolne, ale kilka minut po starcie przesiada się na nie nastolatka podróżująca z rodziną, bo chciała na chwilę uwolnić się od młodszego brata, który nie dawał jej spokoju. Jak już wcześniej wspomniałem na pokładzie samolotów linii Aegean miejsca jest w sam raz, więc nie stanowiło to dla mnie większego problemu. Kilkanaście minut po starcie wlecieliśmy w chmury i zaczęło nami lekko telepać. W celu ukojenia skołatanych nerwów do obiadu zamówiłem buteleczkę białego wina (to juz mój trzeci ciepły posiłek tego dnia) i skupiłem się na dalszej lekturze książki, którą wziąłem ze sobą do podroży („Der Dativ ist dem Genitiv sein Tod” -Band 6). Po około dwóch godzinach lotu, kiedy za oknami jest już zupełnie ciemno, rozpoczynamy zniżanie do lądowania na wiedeńskie lotnisko Schwechat. Mamy 4 grudnia, dopiero teraz dochodzi do mnie, że równo rok temu startowałem stamtąd w podróż do Stambułu a dalej do Teheranu, jak ten czas szybko leci!
W Wiedniu parkujemy bezpośrednio przy terminalu i wchodzimy do środka przez rękaw, dzięki czemu oszczędzamy cenny czas. Za kilka minut wybije godzina 18:00, miło byłoby szybko znaleźć się w centrum austriackiej stolicy. Lotnisko prezentuje się bardzo nowocześnie, przed rokiem odlatywałem ze zdecydowanie starszej części. Najbardziej urzeka mnie elektroniczna tablica przylotowa, która wyświetlana jest na tle rozsuwanych drzwi, w których pojawiają się przylatujący pasażerowie. Liczba osób oczekujących na swoich bliskich jest imponująca, nie spodziewałem się, że będzie aż taki ruch. W automacie na lotnisku nabywam bilety na przejazd autobusem Post Bus za 8 euro do centrum Wiednia, autobus zatrzymuje się przy dworcu Westbahnhof, a naprzeciwko niego znajduje się hotel Fürstenhof, w którym zatrzymuję się na jedną noc. Mam jeszcze prawie 20 minut do odjazdu autokaru, przechodząc obok McCafé dostrzegam plakat z aktualną ofertą kawiarni. Brzmi kusząco, bo mają w asortymencie japoński specjał matcha latte. Chwilę później delektuję się już zielonym naparem, jak błogo!
Przejazd autokarem spod poziomu przylotów (przystanki są bardzo dobrze oznaczone) do dworca Westbahnhof trwa około 45 minut, co jest konkurencyjnym czasem wobec dojazdu kolejka S-Bahn i następnie metrem, a cenowo wychodzi jedynie niecałe 2 euro drożej. Dotychczas zawsze dojeżdżałem na lotnisko pociągiem, ale ponieważ zależało mi na czasie i unikaniu przesiadek, to zdecydowałem się na takie właśnie rozwiązanie. Kilka minut po godzinie 19:00 jestem już w hotelowym pokoju, czas na krótki odpoczynek i można ruszać w miasto. Chyba pierwszy raz jestem w takim stylowym secesyjnym pokoju, tak właśnie wyobrażałem sobie zawsze typowe wiedeńskie wnętrza. W piątkowy wieczór większość supermarketów jest już zamknięta, nie zrobię zatem zakupów spożywczych w Billi, które zawsze są niemal rytuałem podczas mojego pobytu w Wiedniu. W małym markecie na dworcu kolejowym zaopatruję się jedynie w wodę mineralną i ruszam na spacer wzdłuż pięknie oświetlonej ulicy Mariahilfer Strasse. Na ruchliwym w ciągu dnia deptaku o tej porze jest juz pustawo, przemykają pierwsi imprezowicze, czynne są jedynie nieliczne lokale gastronomiczne, można w spokoju delektować się oknami wystawowymi z motywami świątecznymi. Zbaczam nieco ze szlaku i odbijam w bok na prawo przy stacji metra, teraz jest już bardziej kameralnie a uliczki są sporo węższe i mają bardziej lokalny charakter. Szybkim krokiem docieram do opery, jej pięknie oświetlony gmach  góruje nad okolicą. Mijam Albertinę, postój dla dorożkarzy, w powietrzu czuć charakterystyczny zapach sami wiecie czego, całe szczęście, że sprzątanie odbywa się na bieżąco. Docieram do rezydencji Hofburg, niemal naprzeciwko znajduje się kawiarnia Starbucks Coffee stylizowana na lokal z epoki. Pamiętam dobrze, że czekałem tam na moją koleżankę, u której zatrzymałem się w Wiedniu podczas jednej z moich wizyt w 2009 roku. Jeszcze tylko kilka kroków i docieram na Graben, w oddali migocą światła na wystawie butiku marki Louis Vuitton, mijam tzw. „kolumnę morową” i już widzę kolorowy dach katedry Stephansdom. Przy placu tam gdzie ostatnio znajduje się też cukiernia Aida, którą to odwiedziłem przy mojej pierwszej wizycie w stolicy Austrii, wtedy też dość dokładnie zwiedziłem miasto, tym razem bowiem ograniczyłem się do życia nocnego, zakupów lokalnych przysmaków, kawy Wiener Melange i krótkich spacerów. Po drugiej stronie mieści się zaś jeden z lokali popularnej sieci Trześniewski, która słynie z wybornych kanapek. Jak sugeruje nazwisko twórcą idei sprzedawania kanapek w stylu „fast food” był Polak. Czas wracać do hotelu i przygotować się na wieczorną imprezę. Co jak co, ale tego sobie nie odpuszczę, zwłaszcza że do tej pory bawiłem się w Wiedniu tylko raz w klubie Passage, bo jakoś nie było więcej okazji ku temu.
Poranek po imprezie wcale nie jest leniwy, mój styl imprezowania nie powoduje kaca czy ciągów alkilowych, więc po tanecznej nocy na parkiecie ochoczo wstaję kilka minut przed 8 rano i zbieram się na wymarz do miasta. Pogoda jest cudna, świeci słońce, jest ciepło jak na początek grudnia, impreza była udana, zatem humor dopisuje. Na pierwszy ogień idzie McTost Deluxe i espresso, by dobrze się pobudzić do biegania po mieście, które za dnia wygląda jeszcze bardziej uroczo niż nocą. Po uzupełnieniu kalorii spaceruję dalej, by dotrzeć do katedry mijając po drodze najważniejsze wiedeńskie zabytki. Czas na wizytę w tradycyjnej wiedeńskiej kawiarni, wstępuję do Savoy Café, która może poszczycić się największych lustrem w Europie znajdującym się we wnętrzach. Siadam przy marmurowym stoliku, tuż za mną znajduje się wspomniane lustro, jego ogromne wymiary robią wrażenie. Wystrój jest bardzo elegancki, ale atmosfera w żadnym razie nie jest sztywna. Nieopodal znajduje się jarmark świąteczny a w soboty organizowany jest targ staroci, toteż klientela jest dość różnorodna. Wiener Melange smakuje wybornie, jestem rozgrzany i ruszam w dalszą drogę. Po drodze mijam licznych turystów, znaczna ich część pochodzi z Włoch, nie ma się czemu dziwić, bo to sąsiadujące ze sobą kraje. Jeszcze raz, ale tym razem w blasku słońca, podziwiam biały gmach muzeum Secesji ze złotą kopułą i łacińskimi inskrypcjami. Następnie robię rundkę przy Hofburgu i docieram na plac przy katedrze, który o tej przedpołudniowej porze jest już szczelnie wypełniony spacerowiczami. Tuż obok rozpoczyna się zakupowa aleja Kärtenstraße, gdzie znaleźć można butiki topowych światowych marek. Jest także biuro mojego poprzedniego pracodawcy Qatar Airways, ale w soboty jest ono zamknięte, więc nie zobaczę, jak koledzy się tam urządzili. Teraz nadszedł czas na małe zakupy spożywcze, na pierwszym miejscu na liście są oczywiście Mozartkugeln, wafelki Manner, tradycyjnie Coca Cola Vanilla, zaciekawiła mnie też m.in. pasta marchewkowo-chrzanowa. Patrzę na zegarek, czas wracać do hotelu, wymeldować się i szykować do odjazdu. Mój pociąg IC Polonia do Warszawy odjeżdża o 13:34 z dworca Westbahnhof. Skład był podstawiony już na godzinę przed odjazdem, czas ten wykorzystałem na kolejną wizytę w ulubionym McDonald’s, by zasmakować bananowego shake’a czy ciastka jagodowo-waniliowego. Jeszcze tylko wysyłam na poczcie pocztówkę i zajmuję wygodne miejsce w pociągu. Przede mną 8 godzin podróży do stacji Warszawa Centralna. W taką podróż chcę wyruszyć…

Grek Zorba - Santorini & Saloniki / 27.08.2015 - 31.08.2015


Kalimera! Dawno mnie tu nie bylo, czas nadrobic zaleglosci w podrozowaniu. Pierwszym etapem mojego urlopu jest Grecja. Podczas mojej pierwszej wizyty na wyspie Mykonos i w Atenach 3 lata temu bardzo mi sie podobalo, dlatego tez zdecydowalem sie odwiedzic ten kraj ponownie. Za cel obralem sobie kolejna bardzo popularna wyspe Santorini oraz miasto Saloniki. Z Polski oprocz nieregularnych polaczen czarterowych nie ma bezposrednich lotow na Cyklady. Postanowilem wykorzystac szeroka siatke linii easyJet z lotniska w Mediolanie Malpensa. Bilet na lot MXP-JTR kupowalem jesienia ubieglego roku i kosztowal niecale 30 euro, niemal tyle samo zaplacilem za dolot linia Ryanair z Modlina do Bergamo. W cieply czwartkowy wieczor laduje w na lotnisku BGY, oczom nie wierze, jak bardzo zmienil sie wewnatrz terminal. Ostatnio bylem tam w czerwcu 2013 roku, teraz lotnisko wyglada zupelnie inaczej, jest swiezo, bardzo kolorowo i nowoczesnie, zdeydowanie ladniejsze niz glowne lotnisko Malpensa. Mam wczesniej zarezerwowany online bilet na autobus do centrum Mediolanu za 4 euro, do odjazdu mam jeszcze sporo czasu, zatrzymuje sie w McCafé przy cappuccino i czekoladowym croissancie. Jak to we Wloszech dokola jest glosno i zywiolowo, lubie to! :)
Do glownego dworca kolejowego Stazione Centrale docieram okolo godziny 22:30, musze sie przesiasc tutaj na autobus lub pociag jadacy do terminalu lotniska MXP. Zarowno pociag jak i autobus maja nocna przerwe w kursowaniu, na nocny spacer pod katedre nie bedzie juz czasu. Zagladam na chwile na majestatyczny dworzec kolejowy wylozony bialym marmurem, w McDonald’s zamawiam m.in. kokosowy shake. Mamma mia, co za rozkosz dla podniebienia :D Jeszcze szybki spacer wzdluz peronow, podziwiam roznego rodzaju wagony pociagow stojace przy peronach oraz reklamy wloskiej mody wiszace na scianach dworca. Wskazowka dla podroznych: autobusy do lotniska Malpensa (bilet 8 euro) parkuja z drugiej strony dworca niz te, ktore lacza go z Bergamo. Wspominam o tym, poniewaz dosc malo jest znakow wskazujacych wlasciwy kierunek. Wszystkie sklepy i stoiska sa juz pozamykane, Stazione Centrale powoli szykuje sie do snu. Po okolo 40 minutach jazdy docieram na lotnisko do wciaz tak samo obskurnego Terminala 2, z ktorego obslugiwane sa rejsy linii easyJet. Przede mna nocka na lotnisku, poniewaz samolot na Santorini odlatuje dopiero we wczesny piatkowy ranek. Warunki do nocowania sa znosne, chociaz umieszczone miedzy siedzeniami barierki uniemozliwiaja przyjecie wygodniejszej pozycji. Okolo 5 rano staje w kolejce do odprawy, by odebrac pomaranczowa karte pokladowa. easyJet to jeszcze jedna z tych niewielu tanich linii, ktora wprawdzie zaleca odprawe online, ale nie kaze sobie slono placic za wydruk karty na lotnisku, z czego skwapliwie korzystam. O ile przy stanowiskach odprawy kolejek praktycznie nie ma, to do kontroli bezpieczenstwa trzeba juz swoje odstac, poranek to najwidoczniej godziny szczytu, widac to tez po tablicy odlotow, wedlug rozkladu startuje kilka maszyn jedna po drugiej. W oczekiwaniu na lot wzmacniam sie kolejnym cappuccino i woda mineralna. Boarding nieco sie spoznia, a kiedy juz sie rozpocznie kolejka pasazerow nagle zatrzyma sie w rekawie przy wejsciu do samolotu. W koncu jednak wchodzimy na poklad i zajmujemy miejsca. Kapitan na wstepie informuje, ze wylecimy ok. pol godziny pozniej niz przewidywal to rozklad ze wzgledu na ograniczenia nalozone na Grecje w ruchu lotniczym czy tez scisle rzecz ujmujac na kontrolerow ruchu lotniczego. Podrozujacych jest calkiem sporo, prawie wszyscy to Wlosi. Po okolo 3 godzinach rejsu ladujemy na wyspie w miejscowosci Fira (Thira). Wyspa prezentuje sie podobnie jak Mykonos, ma pochodzenie wulkaniczne, ziemia jest ciemna i w oddali widac biel tradycyjnych greckich domostw. Samo lotnisko na poziomie przylotow wyglada bardzo skromnie (to taki „delikatny” opis), w maciupkiej toalecie brakuje wszystkiego, widac, ze ma juz lata swojej swietnosci dawno za soba. Tymczasem przed lotniskiem czeka juz na mnie szofer gospodarza, to taki standard na wyspach, ze rodzinne hotele wysylaja na lotnisko czy do portu swojego kierowce. Kilka minut pozniej jestem juz milo przywitany sokiem ze swiezych pomaranczy w patio Hotelu Babis, jestem mile zaskoczony, bo czeka na mnie trzyosobowy przestronny pokoj, mimo ze klasycznie rezerwowalem dla siebie jedynke. Po krotkim odpoczynku ruszam pieszo do centrum stolicy wyspy, czyli wspomnianego miasta Fira. Droga jest kreta, bardzo ruchliwa i nie ma wzdluz niej zadnego chodnika, radze miec sie na bacznosci, bo samochody i skutery sa rozpedzone. 
Po kilkunastu metrach na zakrecie dostrzegam nietypowa zagrode, w ktorej mieszka maly osiolek imieniem Zizel. Na drucianym ogrodzeniu widnieje tabliczka z imienia zwierzecia, mozna go karmic marchewkami i poic woda. Naprzeciwko znajduje sie stacja benzynowa, skad mozna ja zaczerpnac i przyniesc. Zastanawiam sie do dzis, czy to jakis bezpanski osiolek czy tez inicjatywa spoleczna. Osly uchodza za symbol wyspy, ale obecnie nie widac ich tak czesto na drogach, byc moze to zatem relikt przeszlosci. Około kwadrans później  jestem juz w scislym zatloczonym centrum, trzeba nieco wspiac sie pod gore po stromej uliczce. Z nieba leje sie zar, jest glosno, dookola praktycznie sami turysci, lubie takie klimaty. W sklepie z pamiatkamki zaopatruje sie w magnes i pocztowki, czas posilic sie w ulicznym barze po drugiej stronie jezdni, wegetarianska kebab z cola smakuja wybornie, ceny o dziwo bardzo przystepne, sam kebab to koszt raptem 2,30 euro, napoj kosztowal chyba 0,60 euro. 
Po konsumpcji przy stoliku wypisuje widokowki, chwile pozniej wrzucam je do skrzynki pocztowej i delektuje sie widokiem z gory wyspy. Waskie uliczki maja swoj klimat, domy sa tradycyjnie pomalowane na bialo, a okna czy dachy na niebiesko. Jest pora obiadowa, obsluga zaprasza do swoich restauracji a sklepikarze do zakupow u nich. Jakze milo tak poleniuchowac i nic nie musiec. W drodze powrotnej wstepuje jeszcze do supermarketu, gdzie zaopatruje sie w niezbedne wiktualy na kolejne dni, z „nowosci” niedostepnych w Polsce spotykam m.in Lipton Ice Tea o smaku mojito. Popoludnie spedzam nad basenem hotelowym wygrzewajaca sie w promieniach slonca.

Nastepnego dnia o poranku wybieram sie do miejscowosci Oia, ktora uchodzi za najbardziej malownicza na wyspie. Dojechac do niej mozna autobusem lokalnego przewoznika za 2 euro, za przejazd mozna zaplacic tylko w autobusie u biletera, natomiast glowny dworzec autobusowy znajduje sie w scislym centrum Firy i to stamtad odjezdzaja wszystkie linie wglad wyspy. Podroz trwa okolo 30 minut, po drodze ogladam przez szyby malownicze krajobrazy, niebieska ton morza, blekit nieba i surowa brazowa wypalona ziemia oraz biale domki wygladaja niesamowicie. Ponadto przez pewien czas jedziemy na klifie, zbocze pod nami jest bardzo strome, czasem az strach spojrzec w dol. Autokar zatrzymuje sie na malym placyku, skad mozna ruszyc na zwiedzanie zakatkow miasteczka. Domki wygladaja jak z bajki, po krotkiej wspinaczce w gore wychodze na szeroki marmurowy plac, przy ktorym znajduje sie sporych rozmiarow kosciol z charakterystyczna dzwonnica. Plac przed swiatynia sluzy przede wszystkim roznego rodzaju handlarzom, ktorzy prezentuja tutaj swoje rekodziela. Po jego drugiej stronie widac juz blekitne fale i statki wycieczkowe plynaca po morzu. Walesanie sie w labiryncie kretych uliczek ma swoj urok, przypadkiem mozna wejsc do ciekawego lokalu oferujacego pamiatki czy tez do restauracji serwujacej lokalne przysmaki. Przede mna kolejne kamienne schodki w dol a tuz obok miesci sie malutki okragly kosciolek, najslynniejsza chyba widokowka z Santorini. Na schodkach robi sie kolejka, w koncu kazdy chce miec fotke na takim tle. Kieruje sie w dol na prawo, by zobaczyc wyspe z nieco innej perspektywy i po napawaniu sie widokami zbieram sie do powrotu do Firy. Z autobusu akurat wysiada kolejna grupa przyjezdnych, kolejni podrozni zajmuja miejsca i po chwili ruszamy. 
Powoli zegnam sie z Santorini, zamawiam mrozona kawe w kawiarni przy glownej ulicy Firy i saczac orzezwiajacy napoj obserwuje zycie uliczne w Grecji. Na pierwszy rzut oka nie jestem w stanie zauwazyc oznak kryzysu. Zaraz po powrocie do hotelu odjezdzam juz na lotnisko z szoferem i kilka minut pozniej stoje juz w kolejce do odprawy rejsu greckiej linii Aegean Airlines do Aten. Okazuje sie, ze poziom odlotow jest tak samo mizerny jak i przyloty. W srodku znajduje sie jedno obielone na bialo pomieszczenie z kilkoma stanowiskami odprawy i monitorami, przy takiej ilosci podroznych, jak o tej porze sie tam przewijala, terminal pekal w szwach a kolejka wylewala sie na zewnatrz. Spotkala mnie jednak mila niespodzianka, poniewaz pani z personelu pokladowego za darmo nadala moj bagaz podreczny do luku (mialem kupiony bilet w taryfie jedynie z bagazem podrecznym), a co wiecej przykleila na nim naklejke Piority z logo Star Alliance, bardzo mily gest! Ciekawa sprawa, ze po naklejeniu tagu bagazowego trzeba walizke oddac do przeswietlenia w osobnym punkcie kontrolnym, calosc nadzoruje Grek o bujnej blond grzywie, taki widok czesto sie nie zdarza. Przede mna jeszcze kilometrowa kolejka do kontroli bezpieczenstwa, bramki piszcza praktycznie po przejsciu przez nie kazdego pasazera, w takim wypadku obsluga lotniska prosi o ponowne przejscie, wtedy juz nie piszczy :) I teraz nastepuje punkt krytyczny, kilka krokow dalej po prostu nie ma sie gdzie ruszyc. W malych odstepach czasowych spodziewanych jest 5-6 maszyn (jedna jest juz sporo opozniona), ludzie tlocza sie jak w bydlecych wagonach, nie ma gdzie usiasc, nie ma czym oddychac, klimatyzacja nie istnieje, a sklep wolnoclowy ma rozmiar kiosku, o jakiejs kawiarni nawet nie wspomne. Na lotnisku jest niesamowicie glosno, przewazaja pasazerowie z Francji i Wloch, bo najblizsze maszyny odlatuja do Rzymu i Paryza wlasnie. Moj samolot do Aten rowniez sie opoznia o kwadrans z powodu poznego przylotu maszyna na Santorini, do Airbusa A320 obslugujacego ta rotacje zostajemy przewiezeni autobusem. Kabina samolotu jest bardzo elegancka, miejsca na nogi jest calkiem sporo, wnetrze sprawia wrazenie nowego. Zajmuje moje miejsce przy przejsciu z przodu kabiny i kontempluje urode stewardess, po raz pierwszy widze personel majacy na sobie sukienki (bez ramion). Pasazerow nie ma duzo, zatem niebawem startujemy, pilot przeprasza za opoznienie spowodowane ograniczeniami w ruchu lotniczym i juz po 30 minutach jestemy w Atenach. Lot byl niesamowicie krotki, ale zaloga zdazyla przejsc pod kabine z serwisem, na ktory skladal sie croissant 7 Days w specjalnym srebrnym opakowaniu z granatowym logo przewoznika, niestety, nie podano zadnych napojow. Mimo tej drobnej niedogodnosci jestem pod wrazeniem serwisu i ciesze sie, ze na poczatku grudnia po raz kolejny bede mial mozliwosc przetestowac ta linie na trasie WAW-ATH-VIE.
Lotnisko w Atenach jest mi znane, mialem okazje juz na nim byc przed trzema laty, zbyt wiele sie nie zmienilo. Na przesiadke na wieczorny rejs Ryanaira do Salonik mam jeszcze sporo czasu, wychodze zatem do strefy ogolnodostepnej i wjezdzam na gore ruchomymi schodami do McCafé, gdzie relaksuje sie przy kubku aromatycznej kawy. Pozniej powoli przechodze do strefy tylko dla pasazerow i testuje perfumy. Lokalizuje takze business lounge Lufthansy, gdzie mam zamiar odpoczywac podczas przesiadki w grudniu. Kiedy pojawiam sie przed bramka mojego lotu Ryanair w przejsciu zastaje panie z obslugi, ktore sprawdzaja karty pokladowe i wiekszosci pasazerow oferuja przewiezienie bagazu podrecznego w luku. W tym celu na bagaze nakladane sa specjalne zolte naklejki. Widac, ze rejs bedzie pelny, boarding rozpoczyna sie rowniez po czasie, ale rozklad Ryanaira ulozony jest tak, by wyladowac punktualnie i tak tez sie dzieje. Po wyjsciu z lotniska od razu znajdujemy sie przy przystanku autobusowym, jest sobotni wieczor, na autobus nocny trzeba poczekac prawie 30 minut, podroz do centrum rowniez trwa okolo pol godziny. Bilet autobusowy kosztuje 2 euro, mozna go nabyc w automacie w autobusie, platnosc wylacznie gotowka (monety 1 i 2 euro). Nie mam ze soba dokladnej mapy, co utrudnia orientacje w terenie (zwlaszcza noca w duzym miescie), ale udaje mi sie dobrze wysiasc na przystanku niemal tuz przed wejsciem do hotelu Argo. Jest grubo po polnocy, kiedy sie melduje, po prysznicu zmeczenie znika rak reka odjal i postanawiam skorzystac z weekendu. Okazuje sie, ze kilkanascie metrow dalej znajduje sie zaglebie klubowe, gdzie milo spedzam noc.
Nastepnego poranka kiedy wygladam za okiennice slonce juz mocno swieci, dochodzi 8 rano, czas wstawac. Moje pierwsze kroki kieruje do dworca kolejowego, ktory znajduje sie nieopodal. Dworzec z zewnatrz prezentuje sie nawet, nawet, ale w srodku ukazuje swoje drugie oblicze, nie jest moze zniszczony, ale opustoszaly i wyludniony, prawie nic sie tam nie dzieje, perony ziona pustka, widze raptem jeden dosc „dziadowski” sklad lokalnego szynobusa. Byc moze dworzec odzyje po ukonczeniu budowy metra, ktore ma tutaj docierac, prace juz trwaja, teren jest ogrodzony. W drodze powrotnej dosc dluga zastanawiam sie, gdzie zjesc sniadanie, wybor jest niesamowicie duzy jak na ulice o bardziej przemyslowym charakterze. Lokale sa kolorowe, nowoczesne i zadbane, serwuja roznego rodzaju napoje, a patrzac po „lokalsach” prawdziwa furore robi frappuccino. Tym razem decyduje sie jednak na wizyte w ulubionej Starbucks Coffee, ceny nawet nieco nizsze niz w Polsce, a to chyba i tak najdrozsze miejsce, bo w innych miejscach czy budkach z jedzeniem i napojami ceny sa znacznie nizsze niz w Polsce. Jest tez sporo cukierni i piekarni serwujacych najrozniejsze wypieki. Po wzmocnieniu sie ruszam w kierunku Bialej Wiezy, symbolu Salonik. Moja droga wiedzie m.in. przez elegancki ukwiecony bulwar, slonce mocno prazy, wiec na moment chowam sie pod sklepieniami eleganckich budynkow, w ktorych przewaznie na parterze zlokalizowane sa restauracje. Niebawem docieram do nadmorskiej arterii, po lewej stronie znajduja sie restauracje jedna obok drugiej, nastepnie mamy pas ulicy i szeroki chodnik przy samej wodzie, nieopodal portu; na samym koncu widac juz wieze oraz park w jej poblizu. Wybija poludnie, w okolicy klebi sie juz sporo turystow. Na tablicach zlokalizowanych przy latarni zapoznaje sie z jej historia a nastepnie przechodze do parku i podziwiam pomnik slynnego wodza Aleksandara Macedonskiego na koniu. Odwiedzam jeszcze ruiny kilku starych bizantynskich swiatyn i zasiadam w kolejnej kawiarni, by sprobowac wspomnianego wczesniej frappuccino oraz lokalnych wypiekow. Wieczorem przy zachodzacym sloncu wracam zas na bulwar przy porcie, by sprobowac kawy po grecku. Barista w ulubionym Starbucksie zagaduje mnie, pyta, skad i na jak dlugo przyjechalem i wrecza plan miasta. ;) Zasiadam przy tetniacym bulwarze i wpatruje sie w ciemna wode. Czas zegnac sie z Grecja.
Nazajutrz o poranku po wymeldowaniu z hotelu zaopatruje sie w kawalek pizzy i mocne espresso, moj autobus lotniskowy prawie od razu podjezdza na przystanek, kiedy mijamy nadmorski bulwar ostatni raz zwracam sie w strone morza, pol godziny pozniej jestem juz na lotnisku i oczekuje na moj rejs Ryanair do Modlina. Do widzenia!