Pokazywanie postów oznaczonych etykietą KRK. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą KRK. Pokaż wszystkie posty

U Cioci Hani w Chanii / 19.06.2021 - 20.06.2021

Kalimera! W koncu nadszedl czas na pierwsza zagraniczna podroz anno domini 2021. Covidowe szalenstwo na dobre opanowalo kule ziemska, konca nie widac, wiec i moje podroze sa nadal bardzo mocno ograniczone. Po kilku miesiacach lotow krajowych na pokladach PLL LOT ruszam na weekendowy wypad do greckiej Chanii, tam mnie jeszcze nie bylo ;) Na Krecie mialem juz kiedys okazje byc w Heraklionie, a w ubieglym roku Hellade odwiedzilem az trzykrotnie, kraj ten z kazda wizyta coraz bardziej mnie urzeka, kiedy wiec pojawily sie bilety w przystepnych cenach udalo mi sie zlozyc rezerwacje w sam raz na moje potrzeby, czyli expressowo. W sobotni poranek po nocnym piatkowym Dashowaniu nocke spedzilem na terminalu lotniska Krakow Balice, fotele kawiarni Costa Coffee na antresoli zdecydowanie spelniaja swoja role. Dochodzi 3:30 a do stanowisk odprawy linii Ryanair juz ustawia sie spora kolejka podrozujacych. Wszystko dlatego, ze wlasnie wtedy personel lotniskowy weryfikuje dokumenty niezbedne do wjazdu – w moim przypadku jest to certyfikat Covid EU Pass oraz dokument PLF (kod QR) wymagany przez Grecje. Po sprawdzeniu dokumentow oraz karty pokladowej przez personel otrzymuje sie karteczke z napisem „Dosc checked”, ktora nalezalo okazac podczas kontroli bezpieczenstwa – wtedy obsluga miala pewnosc, ze pasazer ma prawo do wejscia na poklad samolotu, co z kolei umozliwialo sprawny boarding. Wejscie na poklad oczywiscie odbywa sie z plyty, klasycznie dwie kolejki jak to u irlandzkiego przewoznika. Sam lot nie wyroznia sie niczym szczegolnym, maszyna nie jest szczelnie wypelniona, wiec moge zajac miejsce przy oknie i delektowac sie widokami podczas rejsu. Po ladowaniu nastepuje organoleptyczna kontrola paszportu covidowego oraz dokumenty PLF i mozna opuscic lotnisko. Do odjazdu autobusu mam jeszce troche czasu, zmieniam ubranie na lzejsze i czekam na odjazd busa KTEL, przystanek znajduje sie po prawej stronie od wyjscia. Ja swoj bilet mam juz zakupiony online i wydrukowany, ale nie ma problemu z zakupem go za gotowke u kierowcy, okolo 30 minut pozniej jestem juz w centrum Chanii, po drodze autobus jedzie wzdluz wybrzeza, z gory widac maly port oraz wybrzeze, miasto prezentuje sie malowniczo.

Pierwsze kroki to oczywiscie kawiarni Gregory's, moje ubiegloroczne odkrycie, takze tutaj w samym centrum maja swoja placowke. Kawka po grecku i bajgiel na powitanie to jest to! Jest wczesne sobotnie przedpoludnie, pogoda dopisuje, po degustacji kawki ruszam jeszcze do supermarketu AB, gdzie zaopatruje sie w lokalne przysmaki, grecka kawa, jogurty, ser feta, oliwa z oliwek, oliwki, przekaski, wino retsina i juz wygladam jak wielblad, ledwo docieram do hotelu Irene, gdzie zatrzymuje sie na jedna noc. Pokoj juz na mnie czeka, sprawnie sie w nim instaluje i po odswiezeniu sie ruszam na stare miasto i do portu, ktore przedstawiaja sie urokliwie. Calosc jest bardzo zadbana, jest kolorowo i elegancko, po raz kolejny nie zawiodlem sie na Grecji. Podczas spaceru zakamarkami starowki znajduje sklepy z pamiatkami, zaopatruje sie w magensy, widokowki oraz znaczki, nie ma z tym zadnego problemu. Teraz czeka juz na mnie gwozdz programu, czyli plaza miejska w Chanii. Jestem nia bardzo pozytywnie zaskoczony, spodziewalem sie bowiem malej kamienistej plazy a tutaj piaszczyste wybrzeze oraz bardzo dobre zaplecze, dla chetnych sa lezaki i parasole a wzdluz plazy (paralia) znajdziemy liczne restauracje, gdzie mozna sie posilic. Plaze sa strzezone, sa tam takze przebieralnie oraz toalety, wyszstko wyglada bardzo profesjonalnie. Cale popoludnie spedzam zatem na plazy, opalam sie, czytam, robie spacery wzluz morza, delektuje sie kawa na zimno, obserwuje nie taki licznych plazowiczow, tego mi trzeba. Wieczor to zas spotkanie z kuchnia grecka, czas na przeboj poprzedniego sezonu, czyli salate grecka, podbila moje podniebienie, wiec w tym roku to wlasnie na nia decyduje sie na kolacje. Porcja jest tak duza, ze nie jestem w stanie jej calej zmiescic. Przede mna jeszcze wieczorny spacer do hotelu i obserwacje kociego zycia – greckie koty w ciagu dnia najwyrazniej spaly zmeczone upalem i dopiero po zachodnie slonca wyszly z cienia i ruszyly na zer.

Niedzielny poranek to wizyta na lokalnym „rynku” po kawe i slodko-slone przekaski, a potem juz plaza, jestem bardzo wczesnie, wiec nie ma na niej jeszcze niemal nikogo, mam okazje popluskac sie w zimnym o tej porze morzu. Nie mam niestety duzo czasu, gdyz przed poludniem musze wymeldowac sie z pokoju i udac sie juz na lotnisko – tym razem do Warszawy wracam na pokladzie linii WizzAir. Samolot jest niemal calkiem pusty, bo to dopiero drugi lot na trasie Chania-Warszawa, wiec jeszcze nie ma wielu amatorow na tej trasie. Zajmuje wygodne miejsce z przodu przy oknie i przez ok. 2,5 h rejsu do stolicy kontempluje widoki za oknem. Do zobaczenia, Grecjo! Na pewno jeszcze wroce...

Jedno oko na Maroko, a drugie na Bordeaux / 07.02.2020 - 10.02.2020


Weekendowe wypady to moja specjalnosc, a ze szczegolna sympatia darze kraje arabskie, to tym razem padlo na marokanski Fez. W Maroku mialem okazje przebywac juz wczesniej, wiec mniej wiecej wiedzialem, czego moge sie spodziewac. W drodze powrotnej mialem okazje zatrzymac sie na dobe we Bordeaux, to jedno z ostatnich wiekszych francuskich osrodkow miejsckich, do ktorego wczesniej nie mialem okazji dotrzec, teraz byla wiec okazja, by to nadrobic. Trasa mojej weekenowej wycieczki to Warszawa Modlin (WMI) – Bruksela Charleroi (CRL) – Fez (FEZ) – Bordeaux (BOD) – Krakow (KRK). 
Pierwszy etap podrozy to poznowieczorny rejs do Charleroi, samolot Ryanaira przylatuje do Modlina ponad godzine spozniony, ale na szczescie tym razem mi sie nie spieszy. Mam miejsce przy oknie, pogoda na trasie jest dobra i podziwiam swiatla miast pod nami. Po dotarciu na lotnisko o dziwo udaje mi sie jeszcze znalezc wolne miejsca siedzace a siedzenie obok mnie jest wolne, moge sie wiec ulozyc z kocykiem i w miare ludzkich warunkach spedzic noc, rano wzmacniam sie kawa flat white w Starbucks Coffee (niestety, od jakiegos juz czasu nie ma w Charleroi kawiarni PAUL) i przechodze przez kontrole bezpieczenstwa oraz kontrole paszportowa. Sam lot jak to w Ryanairze nie wyroznia sie niczym szczegolnym, udaje mi sie nawet nieco zdrzemnacna go a pozniej podziwiam piekne slonce oraz Czarny Lad, kiedy juz wlatujemy nad Afryke. Okazuje sie, ze wlatujac do Maroka nie trzeba juz wypelniac karteczki z naszymi danymi, a jedynie funkcjonariusz strazy granicznej pyta o zawod. Do centrum miasta kursuje autobus numer 16, jego przystanek znajduje sie po wyjsciu z terminalu i za parkingiem nieopodal ronda, jest slupek z odpowiednim oznakowaniem, rozkladu jazdy jednak nie uswiadczymy. W koncu po ok. 45 minutach oczekiwania przyjezdza mocno wysluzony autobus, cena biletu to raptem4 dirhamy, wiec niecale 2 zlote, a do miasta jedzie sie ok. 40 minut. Z pojazdu wysiadam na ostatnim przystanku przy dworcu kolejowym, hotel Ibis mam tuz obok, ale zanim sie tam zamelduje, to postanawiam napic sie aromatycznego espresso w jednej z licznych kawiarni zlokalizowanych w poblizu. Wlasnie owe kawiarnie sa dla mnie kwintesencja Maroka, znajduja sie niemal wszedzie, spotkamy tam niemal samych lokalnych mezczyzn, kobiet wsrod gosci tym razem nie wypatrzylem, kilka pan pracowalo gdzies na zapleczu. Nie ma to jak relaks w ciepelku, na zewnatrz panuje wiosenna aura, sa plamy, egzotycznie ubrani ludzie, lubie tak sobie kontemplowac zycie miejskie. Hotel Ibis wyglada niemal tak samo jak wszedzie, szybko zostawiam w pokoju moje rzeczy i ruszam do centrum handlowego Borj Fez, gdzie glowna atrakcja dla mnie to rewelacyjnie zaopatrzony hipermarket Carrefour. Po zakupach na bogato moja plocienna torba jest wypelniona niemal po brzegi lokalnymi smakolykami, jogurtami, herbata, daktylami i innymi przekaskami. Popoludniowa pora udaje sie do mediny, czyli starej czesci Fezu, ktora jest uwazana za najwieksza atrakcje miasta. Aby sie do nie dostac trzeba przejsc przez bogato zdobione bramy, zloto az kapie. Bardzo podoba mi sie ta architektura Maghrebu, teraz czas na koloryt lokalny w pelnym znaczeniu tego slowa. Stare miasto jest pelne spacerujacych, na turystow czekaja liczne restauracje, gdzie mozna zjesc marokanski tajin czy wypic swiezo wyciskany sok z pomaranczy oraz kupic pamiatki a takze wszelakie podroby markowych dobr luksusowych. Za jedna z bram znajdziemy tez urzad pocztowy, gdzie mozna wyslac zakupione na straganach pocztowki, nalezy jednak pamietac, ze poczta w weekend nie pracuje i ja swoje widokowki wyslalem dopiero w poniedzialek z Francji. Wieczorny spacer przez miasto do hotelu to kolejna okazja do przerwy w kawiarni, tym razem zamawiam herbate z mieta, uwielbiam ten intensywny aromat ziolowego naparu.

W niedzielny poranek po sniadaniu na bogato wychodze z hotelu i przy postoju taksowek oczekuje od 7 rano na pojawienie sie autobusu na lotnisko, przyjezdza w koncu o 07:50, na dworze dopiero powoli robi sie jasno, jest chlodno, widac, ze to juz klimaty pustynne. O tej moze miasto swieci pustkami, szybko udaje mi sie dotrzec na lotnisko, gdzie musze jeszcze podbic wydrukowana karte pokladowa na moj lot na trasie Fez – Bordeaux, taka sama procedura obowiazuje na wszystkie wyloty lini Ryanair z Maroka. Po ladowaniu we Francji wita mne juz nieco gorsza pogoda, ale wciaz jest cieplo, ok. 15 stopni, mimo ze niebo jest lekko pokryte chmurami. Tuz przed terminalem lotniska znajduje sie przystanek komunikacji publicznej, w automacie biletowym kupuje bilet powrotny a chwile pozniej jade juz w strone srodmiescia. Zameldowanie w hotelu trwa blyskawiczne, zaraz po nim udaje sie na spacer w strone Starego Miasta a pierwsze kroki kieruje do gotyckiej katedry Saint Andre. Wprawdzie koscioly to zdecydowanie nie jest moja bajka, ale tutaj postanawiam zrobic wyjatek i jestem zdania, ze naprawde warto zajrzec do srodka. Spacer kontynuuje waskimi uliczkami oraz deptakiem, w strefie ruchu pieszego znajdziemy caly arsenal sklepow oraz punktow gastronomicznych, jest takze kawiarnia PAUL, ktora mam okazje odwiedzic i przetestowac nowe lokalne specjaly. Trwa niedzielne popoludnie, wielu Francuzow wyszlo na miasto i spaceruje na deptaku wzdluz rzeki Garonne przeplywajacej przez miasto. Wzorem lokalsow zaopatruje sie w bagietke, wino i ser i przy francuskiej telewizji spedzam wieczor w hotelu. Akurat z kanalow informacyjnych jestem bombardowany wiesciami na temat panujacego w polnocnej Francji oraz Europie huraganu Chiara. O ile kolejnego dnia pogoda w Bordeaux jest juz gorsza i momentami pada deszcz, to poza tym nie dzieje sie nic specjalnego i moge spokojnie wrocic popoludniowa pora do Krakowa. Oby wiecej takich sympatycznych kawowych wycieczek!

Niedziela w Turynie / 27.10.2019

Weekendowy wypad do Italii zawsze spoko, wiekszosc wloskich miast z siatki tanich przewoznikow latajacych z Polski mam juz zaliczone, ale a liscie uchowal sie m.in. Turyn, do ktorego wlasnie postanowilem sie tym razem udac. Jak to zwykle u mnie bywa byl to przejazd kombinowany: w sobotni wieczor udalem sie linia Ryanair z Modlina do Bergamo, gdzie na lotnisku spedzilem noc (wyjatkowo dluzsza o godzine z racji zmiany czasu). O poranku autobusem linii Terravision dotarlem na dworzec kolejowy Milano Centrale, bylo kilka minut po 6 rano i akurat otwieraly sie juz kawiarnie, a wiadomo nie od dzis, ze ziarna kaw wypalane we Wloszech to magia smaku. Okazalo sie, ze Starbucks Coffee pojawil sie juz na dworcu, wiec tam spedzilem milo czas przy kawie i croissancie z kremem pistacjowym w oczekiwaniu na pociag Italo Treno do Turynu. Kiedy wchodze na piekny marmurowy dworzec kolejowy jest w nim glosno jak w ulu, Wlosi naprawde duzo sie przemieszczaja. Znajduje na wyswietlaczu moj peron i udaje sie przez gate A na peron 7. Szybko zajmuje miejsce w nowoczesnym skladzie wyprodukowanym przez koncern Alstom. W pociagu jest niemal zupelnie pusto, po sprawdzeniu biletow wygodnie rozkladam sie na dwoch siedzeniach, podziwiam nieco krajobrazy za oknem a nieco sobie przysypiam. Na dworcu Torino Porta Nuova meldujemy sie zgodnie z rozkladem, to w sam raz pora na kolejna filizanke aromatycznego espresso oraz rogalik z marmolada - konsumpcja obowiazkowo przy barowej ladzie. Po uzupelnieniu kalorii odwiedzam jeszcze kiosk, gdzie zaopatruje sie w widokowki oraz znaczki pocztowe, na stacji mozna tez znalezc inne souveniry jak mangesy itd. W koncu czas wyjsc na piekne jesienne slonce, w ten weekend pogoda jest wyjatkowo laskawa, termometry w samo poludnie wskazuja ok. 23 stopnie i robi sie przyjemnie cieplo. Pierwsze korki kieruje do czynnego cala dobre supermarketu Carrefour, gdzie uzupelniam zapasy lokalnych przysmakow jak ciastka Pan di stelle, makarony firmy Barilla czy czekoladki Espresso Pocket od Ferrero. Kiedy plecak zostaje juz napakowany do oporu, ruszam na spacer na "stare miasto", gdzie znajdziemy m.in. katedre znana jako miejsce przechowywania caluny turynskiego. Delikatnie mowiac miasto niestety nie rzuca mnie na kolana, prezentuje sie poprawnie, jest podobne do tych miast, ktore juz widzialem, ale brakuje mu tego czegos, co byloby wyroznikiem na tle innych wloskich atrakcji.
W Turynie znajduje sie jednak takie miejsce, ktore podbilo moje serce, a mowa tutaj o Museo Lavazza, gdzie mozemy zapoznac sie z historia kultowej wloskiej marki kawy. Po uiszczeniu oplaty w wysokosci 10 euro dostajemy w dlon wirtualna filizanke i mozemy wkroczyc to niezwykle bajkowego swiata rodziny Luigiego Lavazzy. Muzeum wedlug mnie jest bardzo ciekawe, sporo  w nim atrakcji multimedialnych, a na sam koniec mozemy poczestowac sie pyszna kawa przygotowywana przez profesjonalnego bariste. Po wyjsciu z gmachu wpadam do pizze i chinotto do jednej z malych knajp w okolicy a nastepnie spacerkiem kieruje sie do dworca Torino Dora, skad lokalne pociagi GTT odjezdzaja na lotnisko TRN. Bilet kosztuje 3 euro, mozemy go kupic w automacie a przejazd trwa niecale 20 minut. O tej porze akurat nie odlatuje wiele samolotow, kontrola bezpieczenstwa na lotnisku przebiega sprawnie i juz jestem w czesci airside. Niestety, sama oferta gastronomiczna nie urzeka, czekam zatem cierpliwie na boarding mojego samolotu linii WizzAir do Krakowa. Flight Radar pokazuje mi, ze Airbus A321 z bazy w Krakowie niebawem wyladuje, boarding rozpoczyna sie nawet przed czasem i startujemy z Turynu niemal o czasie, by po ok. 1,5 h wyladowac bezpiecznie w porcie w Balicach. Sam rejs bardzo spokojny, po zmianie czasu kwadrans po starcie zrobilo sie ciemno, a poniewaz aura na trasie byla caly czas bardzo dora, to mialem mozliwosc dostrzezenia wielu samolotow  na niebie. Lubie to :) Jeszcze tylko podroz IC Lokietek do Warszawy i mozna odespac ten intensywny wypad...

Hiszpañskie oliwki, czyli Alicante & Valencia / 28.10.2017 - 29.10.2017

W sobotę bladym świtem (bardziej poprawnym stwierdzeniem będzie chyba ciemna noc) melduję się na Lotnisku Chopina, jest 4 rano, ruch w porcie lotniczym na razie znikomy, szybko przechodze przez kontrole bezpieczenstwa i oczekuje na moj rejs linia WizzAir do Alicante. Jest to ostatni rejs na tej trasie konczacy sezon zimowy, oczekuje wiec, ze ilosc pasazerow na pokladzie bedzie znikoma, a ku mojemu zaskoczeniu samolot do Hiszpanii odlatuje z bardzo duzym oblozeniem, zdecydowana wiekszosc pasazerow to Polacy. Boarding rozpoczyna sie planowo do Airbusa A320 tradycyjnie zostajemy przewiezieni autobusem. Dawno nie lecialem tym przewoznikiem, dopiero po zajeciu mojego miejsca 15B (przydzielonego automatycznie podczas odprawy online) przypominam sobie, jak ciasno jest w kabinie niskokosztowego przewoznika, ledwo sie mieszcze na moim miejscu, trwajacy 3 godziny lot spedzilem zatem w dosc malo komfortowych warunkach, ale kluczowym czynnikiem decydujacy o zakupie byla tutaj niska cena biletu. Kapitan Jozef Solski bardzo gladko laduje w Alicante, z powietrza widac juz palemki, a na niebie samo slonce, po chmurach, ktore krazyly nad Polska ani sladu. Ku mojemu zaskoczeniu deboarding odbywa sie przez rekaw, to wrecz niespotykana praktyka w przypadku taniej linii lotniczej, dotychczas tylko raz korzystalem z takiego udogodnienia na lotnisku we Wroclawiu odlatujac linia WizzAir do Oslo Torp. Na lotnisku jest calkiem sporo podroznych, musze sie przeciskac przez nich, by jak najszybciej dotrzec do busa odjezdzajacego do miasta, kursuje co 20 minut i odjezdza z przystanku zlokalizowanego na poziomie odlotow, na szczescie udaje mi sie zdazyc, bilet kupimy u kierowcy za 3.85 EUR i okolo kwadrans pozniej jestesmy juz przy promenadzie w centrum miasta. 
Pierwsze kroki kieruje do kiosku z pamiatkami, gdzie zaopatruje sie w widokowki, nastepnie zas udaje sie do polozonego nieopodal urzedu pocztowego Correos po znaczki (cena znaczka na kartke do Polski to 1,25 EUR), formalnosci zalatwione, nadzedl czas na nieco bardziej syte sniadanie, tutaj pomoze mi niezawodna McCafé, gdzie zamawiam kanapke z tunczykiem i cappuccino. Po posilku wypisuje pocztowki i chwile pozniej wrzucam je do duzej zoltej skrzynki pocztowej, bez problemu mozna je zlokalizowac na miescie. Teraz czas na krotki spacerek waskimi uliczkami Alicante, miasto wyglada jak to typowo hiszpanskie miasteczko, niewiele rozni sie od tych, ktore juz wczesniej widzialem i za ktore ten kraj bardzo sobie cenie. Podczas spaceru natrafiam na bardzo elegancko ubrane grupy ludzi, kierujace sie do kosciola, podejrzewam, ze to jakas uroczystosc rodzinna w stylu slubu badz chrztu. Pogoda caly czas dopisuje, jest 27 stopni, postanawiam skorzystac zatem z urokow miejskiej plazy, gdzie rozkladam sie na kocyku. Innych plazowiczow jest calkiem sporo, ewidentnie nie jest to jeszcze koniec sezonu. Po okolo 2 godzinach laby zbieram sie do dworca kolejowego, z plazy potrzeba okolo 20 minut, aby pieszo dotrzec na stacje. W kasie biletowej nabywam za 20 euro bilet na pociag EUROMED do Walencji. Jak w calej Hiszpanii przed wejsciem na perony odbywa sie kontrola bezpieczenstwa, bagaze sa przeswietlane, nieco dalej przed wejsciem na sam peron odbywa sie kontrola biletow, w pociagu nie zostalem proszony o okazanie dokumentu przejazdu przez jego obsluge. Sam pociag jest to hiszpanska wersja pendolino, kursuje na trasie z Alicante do Barcelony. Sam pociag podoba mi sie o wiele bardziej niz polska wersja EIP IC, jest w nim zdecydowanie wiecej miejsca – tego do siedzenia a takze tego na bagaz.
Po 1 h 40 minutach jazdy pociagiem (jego szybkosci wcale sie nie odczuwa) wysiadam na dworcu w Walencji, czas uzupelnic kalorie kanapka o z szynka iberico i kolejna kawa. Zaraz po wyjsciu ze stacji ruszam na glowna ulice zakupowa, gdzie kusza mnie okna wystawowe moich ulubionych hiszpanskich sieciowek spod skrzydel Inditexu, ulegam wiec na dlusza chwile pokusom i dopiero pozniej kontynuuje moje spacery. Na deser zostawiam sobie spacer do Miasteczka Sztuki i Nauki, ktory wiedzie dawnym korytem rzeki, obecnie pieknie ukwieconym, obsadzonym bujna roslinnoscia. Kiedy docieram do kompleksu Ciudad de las Artes y las Ciencias powoli zapada zmrok, futurystyczne biale budowle sa pieknie podswietlone, przy tych gmachach chowa sie nawet gmach opery w Sydney, ktory mialem okazje podziwiac w kwietniu. Nieopodal znajduje sie centrum handlowe Aqua, gdzie w supermarkecie Mercadona zaopatruje sie w lokalne przypanki (jamón Serrano, cuajada, tortilla con patatas), moja uwage przykuwa zwlaszcza puszka bezkofeinowej Coca-Coli light, smakuje tak samo jak oryginal :D Powoli czas sie zbierac, miasto ozywa, mieszkancy Walencji biesiaduja w knajpach, ja jeszcze biore na wynos w kawe w Starbucks Coffee (wczesniej zaliczylem jeszcze donuty Hallowen) i zbieram sie na ostatni kurs autobusu lotniskowego 150, ktorym za 1,45 EUR docieram na lotnisko. Dzisiejsza noc jest wyjatkowa, gdyz spimy o godzine dluzej z racji zmiany czasu z letniego na zimowy. Nocka na lawce w terminalu nie nalezy do przyjemnych, zwlaszcza ze w terminalu jest dosc chlodno a krzesla maja podlokietniki i nie sposob sie wygodnie usadowic. Kilka minut po 4 rano nadchodzi czas na toalete i kontrole bezpieczenstwa, o tej porze przebiega ona bardzo sprawnie. Lotnisko nie robi na mnie pozytywnego wrazenia, jak na 3. miasto w Hiszpanii wyglada na zapyziale i opuszczone, do czasu boardingu nie otworzylo sie zadne stoisko, sklepik czy kawiarnia, wsiadalem na poklad rejsu linii Ryanair bez porannej kawy. Rejs do Krakowa podobnie jak lot z dnia poprzedniego trwa 3 godziny, podczas podchodzenia do ladowania samolotem nieco buja ze wzgledu na silny orkan Grzegorz, ktory tego dnia sieje spustoszenie w Europie Srodkowo-Wschodniej, na szczescie w koncu kapitan dotyka pasa w lotnisku na Balicach. Do uslyszenia w listopadzie!

Sardynki z Cagliari / 21.04.2017 - 22.04.2017

Jako fan weekendowych wypadow od jakiegos czasu polowalem na tanie bilety do Cagliari na Sardynii, rozklad rejsow linii Ryanair umozliwial polaczenie wylotu z Krakowa w soboty i powrot w niedziele do Warszawy Modlin. Nieco musialem poczekac na tanie bilety, udalo sie zgrac terminy w polowie kwietnia, kupowane ok. 1,5 miesiaca przed odlotem kosztowaly ok. 120 zl za rejs w jedna strone.

W sobote w poludnie docieram do mikroskopijnego lotniska w Modlinie, nadal za nim nie przepadam i uwazam, ze to po prostu wiekszy barak, ale Ryanair na Lotnisko Chopina powrotu nie planuje (oprocz krajowek). Sam rejs nie wyroznia sie niczym szczegolnym, ale chyba po raz pierwszy mam okazje leciec nowym samolotem Boeing 737-800. Po wyladowaniu na lotnisku w Cagliari (co za piekna pogoda!) kupuje bilet w automacie biletowym Trenitalii i przedzieram sie na stacje kolejowa zlokalizowana kilkaset metrow od terminala, droga do niej jest dobrze oznaczona. Mozna odniesc wrazenie, ze polozona w szczerym polu stacja jest opuszczona, przezywam niezly szok, kiedy na kilka minut przed wjazdem pociagu z glosnikow rozbrzmiewa zapowiedz. Tory nie posiadaja sieci trakcyjnej, wiec lokalny pociag ciagniety jest przez lokomotywe spalinowa, a sama jazda do stacji glownej trwa mniej niz kwadrans.
Pierwsze kroki z dworca kolejowego kieruje do znajdujacego sie na placyku McDonald’s – wyglada on bardzo niedbale, odnosze wrazenie, ze jest nieremontowany od wiekow, ale lokal wciaz funkcjonuje. W tym samym budynku znajduja sie takze kasy biletowe lokalnych przewoznikow i informacja oraz przechowalnia bagazu a talety sa zamykane na klucz dostepny u pracownikow McD, mam wrazenie, ze przenioslem sie do innej epoki ;) 

Po wloskiej kawce i croissancie oraz kokosowym shake’u czas dotrzec do mojego apartamentu. We Wloszech zwlaszcza w mniejszych miejscowosciach bardzo popularne sa mieszkania bed and breakfast, w takim tez zatrzymuje sie na jedna noc. Na przywitanie od sympatycznej Wloszki (nie mowiacej niemal wcale po angielsku) czeka na mnie ulubiona kawa Lavazza za ekspresu. Po krotkiej chwili odpoczynku ruszam w miuasto – waskie krete uliczki, kamienna nawierzchnia, okiennie, palemki w doniczkach na balkonach i prania suszace sie na sznurkach – takie oto wloskie klimaty. Dochodze do glownej ulicy handlowej i ruszam na lowy w sklepie firmowym Bialetti, gdzie udaje mi sie upolowac pomaranczowa kawiarke Fiametti. Pozniej przedzieram sie przez waskie uliczki ku czesci portowej, gdzie cumuja stateczki i lodki. Zachodzace slonce bardzo ladnie sie prezentuje, przy glownej ulicy – bulwarze biegnacym rownolegle do portu znajduje sie czesc restauracyjna, gdzie o tej porze przy licznych stolikach do kolacji zasiadaja Wlosi oraz liczni turysci. Zapada zmrok, w supermarkecie robie spore zakupy lokalnych smakolykow, obowiazkowa kawa Lavazza, brzoskwiniowe Bacardi, makarony Barilla i czekoladki Baci.

Nastepnego ranka ruszam na okolo godziny spacer do pobliskiej miejscowosci Poetto, gdzie znajduje sie nadmorska plaza. O tej porze roku plaza jest jeszcze zupelnie pusta i dosc zabrudzona, morze wyrzucilo na brzeg sporo mulu oraz wodorostow. O ile na plazy jest pusto, to w kawiarniach z widokiem na zatoke oraz skaly pojawiaja sie lokalni spacerowicze (joggin, pieski), zamawiam espresso i przy aromatycznej kawie wertuje ksiazke. Czas szybko plynie, wiec zbieram sie na autobus do centrum miasta. Biletow nie mozna kupic u kierowcy, kiosku ani widu ani slychu, wiec musialem dojechac na gape, na szczescie w niedzielny poranek nie trafilem na kontrolerow :)
Na odlot samolotu do Krakowa stawiam sie punktualnie na lotnisku, szybko przechodze przez kontrole bezpieczenstwa, mam jeszcze spory zapas czasu, przez okna obserwuje, codzieje sie na plycie lotniska w Cagliari, ruch tanich przewoznikow jest calkiem spory, ale zdecydowanie najwiekszy ruch generuja pasazerowie Alitalii, ktorzy przesiadaja sie w Rzymie lub Mediolanie. Rejs do Krakowa nie wyroznia sie niczym szczegolnym, samolot dosc szybko wzbija sie nad warstwe chmur i mniej wiecej do wysokosci Wegier/Austrii lecimy nad oblokami, na szczescie zadne turbulencje nie sa odczuwalne. ;) Krakow welcome to!

Grek Zorba i Francja - elegancja / 15.04.2016 - 19.04.2016

W sobotni poranek przed godzina 08:00 pojawiam sie w terminalu berlinskiego lotniska Tegel. Tak sie ladnie zlozylo, ze tydzien po tygodniu mam wyloty ze stolicy Niemiec, tym razem jednak przyjechalem do Berlina dzien wczesniej, by skorzystac z niezwykle bogatej oferty zycia nocnego. ;) W swoj kolejny rejs udaje sie do Heraklionu; bardzo lubie klimaty srodziemnomorskie, a moj pobyt na Mykonos czy w Salonikach naprawde milo wspominam.  Co interesujace, pojawila sie bardzo atrakcyjna oferta na polaczenie grecka linia Aegean Airlines, za rejs na trasie Berlin (TXL) – Heraklion (HER) – Marsylia (MRS) z dlugim stop overem na Krecie zaplacilem niecale 50 euro. Odwiedzenie Prowansji takze bylo w moich planach, bardzo ucieszyl mnie ten deal. Poniewaz Ryanair zrezygnowal z obslugi polaczenia na trasie Marsylia – Modlin, to musialem znalezc alternatywne polaczenie powrotne, ale tu z pomocja przyszedl mi easyJet, ktory lata z Lyonu do Krakowa. Dystans miedzy francuskimi miastami postanowilem przemierzyc szybkim pociagiem TGV w promocyjnej taryfie OUIGO, z Krakowa do Warszawy zas zarezerwowalem sobie krajowy rejs PLL LOT, by zgromadzic kolejne mile na koncie Miles & More w celu przedluzenia srebrnego statusu o kolejne 2 lata.
Nie od dzis wiadomo, ze lotnisko Tegel jest przeciazone a opozniajace sie oddanie do uzytku nowego lotniska BER nie pomaga przy rozladowaniu potokow pasazerskich. Juz na dwie godziny przed odlotem do stanowiska linii Aegean ustawia sie kolejka laknacych slonca turystow, dominuja niemieccy emeryci, w kolejce wylawiam tez kilku Polakow. Okazuje sie, ze nie tylko wsrod podroznych sa Polacy, bowiem pani z obslugi naziemnej po podaniu jej mojego paszportu odzywa sie do mnie po polsku. Odbieram karte pokladowa, do odlotu mam jeszcze ponad 1,5 h, postanawiam wiec zjesc sniadanie w saloniku biznesowym Lufthansy. Z racji na specyficzna budowe lotniska TXL lounge znajduje sie na pietrze w nieco innej czesci terminala, trzeba zatem uwazac, by odpowiednio zaplanowac sobie czas na dojscie do bramki. Poniewaz w nocy nie spalem, siegam po aromatyczna kawe oraz zestaw sniadaniowy, na deser jeszcze szklaneczka whisky dla kurazu i krotka prasowka niemieckojezyczna. Boarding rozpoczyna sie o czasie, zajmuje wyznaczone mi miejsce 3 F, mam niebywale szczescie, dwa miejsca obok pozostaja wolne. Tego sobotniego poranka w Berlinie jest piekna sloneczna pogoda, wzbijamy sie w gore i juz kilka minut po osiagnieciu wysokosci przelotowej zgrabna zaloga w swoich granatowych sukienkach i fartuszkach rozpoczyna serwis. Aegean to jedna z niewielu linii, ktora na lotach krotkiego i sredniego zasiegu oferuje darmowy cieply posilek. Obiadek jest calkiem smaczny, pozniej tradycyjnie wertuje magazyn pokladowy przewoznika i obserwuje malownicze widoczki za oknem. Po okolo 3 godzinach rejsu wlatujemy nad Morze Srodziemne, kapitan rozpoczyna znizanie i ladujemy na lotnisku w Heraklionie. Sam port lotniczy znajduje sie stosunkowo blisko miasta, na ostatnim etapie ladowania moj Airbus A320 przelatuje tuz nad budynkami mieszkalnymi. Zaraz po wyjsciu na nagrzana plyte lotniska uderza mnie mile ciepelko, od razu zmieniam ubrania na letnie, przechodze przez parking, kupuje bilet do miasta w automacie i juz po chwili zajmuje miejsce w autobusie, ktory zawiezie mnie do centrum miasta. Droga jest prosta, wysiadam nieco wczesniej, gdy zauwazam restauracja McDonald’s i supermarket w jej poblizu, czas sprobowac specjalnosci z McD w Grecji, skorzystac z wi-fi a nastepnie zrobic male zakupy, bo przede mna jeszcze nocka na lotnisku, gdyz wylot do Marsylii jest w niedzielny poranek. Delektuje sie frappuccino i kanapka pod parasolem na zewnatrz restauracji, to moj pierwszy kontakt ze sloncem po powrocie z RPA, jak milo ;) W supermarkecie zaopatruje sie w prowiant, udaje mi sie dostac ulubiony batonik figowy i kilka smakolykow o smakach niedostepnych w Polsce. Czas ruszyc dalej, ku centrum miasta. Cale „stare miasto” utrzymane jest w piaskowych barwach, najladniej prezentuja sie budowle sakralne. Pozwalam sobie pobladzic po waskich uliczkach, kiedy wejdziemy w ich labirynt miasto pokazuje swoje drugie oblicze, przez okna mozna niemal zajrzec mieszkancom do domow. Na sznurkach suszy sie pranie, kilka podrzednych sklepikow czy knajpek jest zamknietych na cztery spusty, odnosze wrazenie, ze duch opuscil to miasto i jedynym sladem zycia sa przemykajace jeden za drugim koty. Z radoscia opuszczam te mury i kieruje sie do placu Platia Wenizelu  w samym sercu starego Heraklionu, to tutaj znajduje się słynna fontanna Morosiniego. Wreszcie udaje mi sie znalezc ludzi, ktorzy gesto obsiedli placyk lub zlokalizowane przy nim restauracje czy bary. Na glownym bulwarze zaopatruje sie w pamiatki, nieopodal zauwazam Starbucks Coffee, ceny maja bardzo atrakcyjne, zamawiam cappuccino i ciabatte i przy posilku wypisuje widokowki. Slonce powoli chyli sie ku zachodowi, czeka mnie jeszcze spacer do Portu Weneckiego, gdzie przy nabrzezu cumuja kutry rybackie i motorowki. Mam duzy zapas czasowy, wiec na lotnisko wracam tym razem pieszo, spacer zajmuje mi niecala godzine. Kiedy docieram do terminala akurat rozpoczyna sie wieczorna fala odlotow, na pierwszy ogien ida rejsy linii easyJet, pozniej odlatuja czartery do Francji, z moich obserwacji wynika, ze Kreta jest popularnym celem urlopowym Francuzow. Do rana daleko, oprocz mnie na lotnisku nie ma juz zadnych pasazerow, zajmuje miejsce na lawce i probuje zasnac.
Przed 04:00 czas na poranna toalete, na zewnatrz jest jeszcze ciemno, pierwsi pasazerowie powoli docieraja ma lotnisko, ja rowniez ustawiam sie w kolejce do odprawy. Mila pani z obslugi nie tylko drukuje mi karte pokladowa, ale oferuje, ze moj bagaz za darmo zostanie nadany do luku, co bardzo mnie cieszy, bo oznacza to wyzszy komfort podrozy i kolejna naklejke z lotniskowym tagiem. Kontrola bezpieczenstwa przebiega bardzo sprawnie,  teraz pozostaje mi oczekiwania na boarding. W podobnym czasie startuje tez rejs Aegean do Monachium, Lyonu oraz do Aten. W terminalu zauwazam matke z synem o aryjskiej urodzie, ktorzy lecieli ze mna lotem z Berlina, podejrzewam, ze takze skorzystali z tego samego bledu taryfowego, ale wybrali inne polaczenie. Boarding rozpoczyna sie o czasie, autobusem podjezdzamy pod maszyne, gdzie wita nas sympatyczna zaloga. Zajmuje wybrane wczesniej miejsce 2 F i rozgaszczam sie wygodnym fotelu. Rejs trwa rowne 3 godziny, praktycznie caly czas lecimy nad Morzem Srodziemnym, pod nami widac wyspy i przeplywajace statki. Na pokladzie ponownie rozdawane sa cieple posilki, tym razem zestaw wyglada jednak tak samo ja w dniu wczorajszym, wiec nie ma duzej ekscytacji. Kilka minut przed godzina 9 przyziemiamy na pasie lotniska w Marsylii, zlokalizowane jest jak wiekszosc lotnisk nad woda, ladujac mozna odnosic wrazenie, ze za chwile wpadnie sie do wody ;) Po wyjsciu z samolotu (przez rekaw) pasazerowie musza przejsc przez kontrole paszportowa – to reakcja Francji na zamachy terrorystyczne z Paryza. Potem jeszcze odbior walizki z tasmociagu, jej kondycja po kolejnym locie jest juz bardzo nadszarpnieta, nadszedl czas na zakup nowki sztuki. Wychodze z lotniska i kieruje sie do przystanku autobusowego shuttle bus, ktory podwozi bezposrednio do stacji kolejowej, skad lokalne pociagi odjezdzaja na glowny dworzec Marsylii Saint Charles. Bilet laczony kosztuje 5,60 EUR, mozna takze pojechac autobusem bezposrednio do centrum, ale to juz drozsza przyjemnosc. Po raz kolejny moje trzy karty platnicze odmawiaja posluszenstwa w automacie, musze udac sie do okienka kasowego, tam bezproblemowo udaje sie dokonac transakcji karta. Poniewaz w niedziele pociagi kursuja znacznie rzadziej niz w dni robocze, to czas spedzam na szwedaniu sie po lotnisku. Z przydatnych informacji – bardzo dobrze funkcjonuje darmowe wi-fi, z ktorego mozemy korzystac. Okolo godziny 11:00 docieram na dworzec Saint Charles, pogoda dopisuje, moj humor takze, poprawiam go sobie kanapka z McDonald’s. 
Spacerkiem udaje sie do hotelu Des Allees, po drodze przed licznymi kawiarniami siedza w wiekszosci arabscy mezczyzni, kobiet tradycyjnie brak. Kiedy nastepnego ranka opuszczam hotel przed 7 rano, oni juz zaczynaja okupywac miejsca przy stolikach, jak widac opieka socjalna we Francji ma sie calkiem dobrze. Po odswiezeniu sie i krotkiej drzemce w alabastrowej poscieli na szerokim lozu ruszam w miasto, pogoda jest coraz lepsza, moge spacerowac w szortach i t-shircie. Marsylia urzeka mnie od pierwszego wejrzenia, duzo ludzi na deptakach, zadbane budynki, roznorodne style architektoniczne, kolorowi ludzie. Duze wrazenie robi na mnie port, w ktorym cumuja zaglowki i motorowki, nieco przypomina do jachty milionerow z Nicei czy Monako, mile wspomnienia sprzed lat wracaja. Docieram do murow obronnych i umieszczonego na nich punktu widokowego, skad roztacza sie wspanialy widok na miasto. Pozniej wkraczam w mniej uczeszczane uliczki miasta, rowniez prezentuja sie zachwycajaco, dominuje niewymuszona elegancja,  bardzo przypadaja mi do gustu nowoczesne tramwaje, a zwlaszcza ich metaliczny kolor.
Nastepnego dnia wstaje bladym switem, nadrobilem zaleglosci w spaniu i ruszam do dworca kolejowego St. Charles. Na odjazd pociagu w taryfie OUIGO nalezy zglosci sie na 30 minut przed odjazdem pociagu i okazac wydrukowana karte pokladowa. Bezplatnie przewiezc mozna jedna sztuke bagazu podrecznego oraz torebke, za wiekszy bagaz trzeba juz placic. Po weryfikacj dokumentow mozna przejsc na peron i zajac miejsce w pociagu. Do obslugi polaczen uzywane sa starsze sklady pociagow TGV, co nie znaczy, ze komfort podrozy jest niski. Wagony sa pietrowe, ustawienie siedzen to 2-3. Pociag z gracja i duza szybkoscia przemierza kolejne kilometry, po niecalych dwoch godzinach jestem juz na dworcu Lyon Saint-Exupery. Pociagi OUIGO maja to do siebie, ze zatrzymuja sie na mniejszych dworcach poza centrami miast, do centrum Lyonu trzeba sie zatem dostac szybkim tramwajem, koszt biletu w dwie strony to ok. 30 euro, przejazd trwa pol godziny a tramwaje kursuja co ok. 15 minut. Na glownym dworcu kolejowym Part-Dieu ruch jak w ulu, po drugiej stronie ulicy znajduje sie duze centrum handlowe, ktore zapewne takze generuje spory ruch. Niestety, pogoda zaczyna sie psuc i kiedy docieram na miejsce do hotelu zaczyna padac. W koncu jednak zaczyna sie przejasniac i moge ruszyc w trase wzdluz Saony. W Lyonie ulice wydaja sie bardziej szerokie niz w Marsylii, przestrzeni jest tez duzo wiecej, a spacer wzdluz rzeki przypomina mi letnie wedrowki po Paryzu. Przy jednej z glownych ulic zatrzymuje sie na croissanta i cappuccino, milo spedzam czas na lekturze ksiazki, zazwyczaj mam ze soba cos do czytania w podrozy, to bardzo dobry sposob na znalezienie sobie zajecia, np. w kolejce czy oczekiwaniu na boarding. Moja uwage zwraca zlokalizowany basen przy brzegu rzeki, mimo dosc kaprysnej aury w basenie odbywa sie trening i umiesnieni plywacy bija nury w zimnej wodzie. Bardzo ciekawa sprawa.

Nastepnego dnia jeszcze przed 7 rano opuszczam hotel i z dworca Part-Dieu odjezdzam na lotnisko. Tuz przed dworcem dostrzegam trzech kolarzy z Polski w koszulkach grupy PKP z rowerami, tak jak sie domyslam rowniez leca do Krakowa linia easyJet. Poszczegolne terminale lotniska LYS sa od siebie dosc mocno oddalone, wedrowka z przystanku tramwajowego do Terminala 3, skad odlatuja tanie linie zajmuje dobry kwadrans, do tego nalezy jeszcze doliczyc kontrole bezpieczentswa oraz dlugi marsz do miejsca, z ktorego dolatuja maszyny, gdyz jest oddalone o kilkaset metrow. Pokonanie korytarzy i labityntu zajmuje dobrych kilka minut, jesli komus sie spieszy, to moze sie mocno zdziwic i nie zdazyc na samolot, trzeba jeszcze pamietac o czekajacej nas kontroli paszportowej. Pasazerow jest calkiem sporo, obsluga lotniska oferuje bezplatne nadanie bagazu do luku, oczywiscie skwapliwie korzystam z tego rozwiazania. Rejs przebiega bez fajerwerkow i w samo poludnie laduje na lotnisku Balice w Krakowie. Mam duzo czasu do wieczornego rejsu z Krakowa do Warszawy, pociagiem docieram do centrum miasta, krotka wizyta w grodzie Kraka jest jak najbardziej wskazana. Czas na wizyte w Starbucks Coffee i sprobowanie nowosci „cold brew”, zimny napoj kawowy z kostkami lodu dobrze mi robi. Przed godzina 19:00 melduje sie z powrotem na lotnisku w Krakowie, zajmuje miejsce w priorytetowej kolejce do odprawy, odbieram karte pokladowa i przechodze do nowej czesci terminala, robi wrazenie. Barwy jak to na polskich lotniskach szaro-pomaranczowe, ale zaproponowane rozwiazania architektoniczne w postaci wydzielonych przestrzeni/stref dla pasazerow poszczegolnych gate’ow bardzo mi sie spodobaly. Boarding rozpoczyna sie o czasie, do samolotu dypu Dash zostajemy przewiezieni autobusem. To dla mnie lot wyjatkowy, goszcze bowiem 250. raz na pokladzie samolotu. Szefowa pokladu p. Katarzyna Woznica wita na pokladzie tego bezposredniego rejsu do Warszawy, kapitanem jest p. Slawomir Kaszubowski, z ktorym mialem juz przyjemnosc leciec. Zaraz po starcie serwowane jest Prince Polo i szklaneczka wody, ja zabieram sie za lektura magazynu pokladowego Kalejdoskop. Nie zdazylem dotrzec do konca, bo w kabinie juz gasna swiatla i zblizamy sie do lotniska Okecie. Do widzenia!


Frank szwajcarski / 26.10.2015 - 27.10.2015

Kolejny dzień w podróży przede mną, czyli jest tak, jak lubię, intensywnie ;) Ledwo w niedzielny poranek wróciłem z Wrocławia a w poniedziałek bladym świtem o 4 rano jestem znów na Lotnisku Chopina. Przede mną inauguracyjny rejs linią Wizzair do Bazylei w Szwajcarii. Tym razem kierunek lotu wybrałem zupełnie przypadkiem. Wiosną tego roku tani węgierski przewoźnik ogłosił otworzenie nowych kierunków z Lotniska Chopina, wśród nich znalazły się dwie szwajcarskie destynacje Bazylea i Genewa. Nieco później buszując po stronach pośredników sprzedających bilety okazało się, że najtańsze loty z siatki WizzAir można nabyć za przysłowiowe euro i tak oto stałem się w posiadaniu biletu WAW-BSL. Pozostał jeszcze do zakupienia odcinek powrotny, a ponieważ połączenie nie jest oferowane codziennie, to zdecydowałem się wrócić następnego dnia linią easy Jet bezpośrednio do Krakowa, a do Warszawy już pociągiem Express InterCity Premium. Odpowiednio wcześniej nabywam bilet na rejs BSL-KRK oraz na Pendolino i mogę spokojnie ruszać w drogę.


Przy stanowisku odprawy odbieram wydrukowaną kartę pokładową na lot. Zasadniczo w tanich liniach trzeba drukować boarding pass samodzielnie, ale rezerwując bilety przez pośrednika eDreams możemy liczyć na darmową odprawę na lotnisku. Niestety, tak jak się spodziewałem, karta pokładowa w żaden sposób nie powala, bo jest to zwykły wydruk z logo agenta handlingowego Welcome Airport Services, nie znajdziemy tam kolorowego loga WizzAir ani nic z tych rzeczy. Sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i zajmuję miejsce w pobliży oznaczonego wyjścia, jest już kilka osób a kolejnych pasażerów przybywa. Rejsy WizzAir mają to do siebie, że ich Boarding rozpoczyna się wyjątkowo wcześnie, oczywiście z głośników płynie zapowiedź na temat zasad dotyczących przewozu bagażu podręcznego i dodatkowych kosztów, jakie poniesie pasażer, jeżeli jego plecak czy torba nie spełni rygorystycznych norm przewoźnika. Z doświadczenia wiem, że obsługa warszawskiego lotniska nie jest w swojej pracy zbytnio skrupulatna, przy boardingu mojego rejsu kilka osób legalnie przeniosło dwie sztuki bagażu. Na pokład tradycyjnie zostajemy dowiezieni autobusem, gdyż WizzAir w Warszawie nie korzysta z rękawów. Na pokładzie witają nas uśmiechnięte stewardessy w swoich kolorowych wdziankach, a kiedy już większość osób zajęła swoje miejsca zostajemy powitani przez kapitana Mariusza Polaka i pierwszego oficera Kamila Pawłowa, która wita nas w tym inauguracyjnym rejsie do Basel. Lot trwa jedynie 1,5 h, zatem sporo mniej niż przewiduje rozkład linii. Pogoda na trasie jest bardzo ładna, nieco spoglądam za okno na masywy górskie z mojego miejsca 7B, ale przez większość czasu jestem zajęty lekturą magazynu pokładowego WizzAir, zawsze znajduję tam jakieś ciekawostki, które mogę wykorzystać podczas moich następnych wojaży po świecie (np. informacje o lokalu Crazy Pop w Paryżu czy o kawiarni serwującej różnego rodzaju płatki kukurydziane w Londynie). Jeszcze przed startem samolotu pilot informował, że na lotnisku w Bazylei jest mgła, ale nie będzie ona przeszkodą dla lądowania i tak też było. Kiedy zeszliśmy w chmury pas startowy zobaczyłem niemalże dopiero w chwili zetknięcia z ziemią, najwidoczniej lotnisko BSL posiada system ILS wysokiej kategorii. Po wylądowaniu z samolotu pieszo przechodzimy do budynku lotniska, na bagaże rejestrowane trzeba czekać ponad 20 minut. Podobno szwajcarscy celnicy mają zwyczaj wszystkie je prześwietlać, mój zaś był dodatkowo otwierany, dostrzegłem inne ustawienia suwaków oraz niezasuniętą kieszeń wewnątrz walizki. Sam poziom przylotów robi dość nieciekawe wrażenie, jest mały i bardzo skromnie urządzony, żadnych fajerwerków. Jak zwykle podoba mi się dwujęzyczność, wszystkie komunikaty są nadawane w języku niemieckim i francuskim.

Jest ok. 8 rano, mam przed sobą jeszcze cały dzień, a pierwsze kroki kieruję na poziom odlotów, by sprawdzić, gdzie następnego dnia znajdę moje stanowiska odpraw i czy istnieje jakieś dogodne miejsce na spędzenie nocy. W głównej hali znajdują się stanowiska odpraw znaczących tradycyjnych przewoźników, jest Turkish Airlines, akurat trwa odprawa na rejs British Airways do Londynu i jakieś połączenie Lufthansy. easyJet ma swoją pomarańczową strefę nieco z boku, niczym nie różni się ona od innych lotnisk. Jeszcze jako ciekawostkę wspomnę, że lotnisko ma także sektor francuski i można z niego przejść od razu na terytorium Francji. Po pobieżnym rekonesansie stwierdzam, że jest całkiem przyzwoicie i kieruję się na poziom przylotów na parking, skąd do centrum odjeżdża co kilka minut miejski autobus # 50. Bilet można kupić w automacie, przyjmuje on monety oraz karty płatnicze a cena za przejazd do głównego dworca kolejowego trwający ok. 20 minut to 4,40 CHF. Kiedy docieram do stacji mgła już opada, a ja kontempluję dworzec i połączenia kolejowe z niego odchodzące, widzę, że można się dostać do większości miast w Szwajcarii oraz we Francji. Jeszcze tylko wizyta w kiosku, gdzie kupuję pamiątkowe widokówki, chwilę później je wypisuję i wysyłam do Polski, żółte skrzynki na listy są tutaj na każdym kroku, ale wybieranie przesyłek odbywa się dopiero w godzinach wieczornych. Mam ze sobą mapkę centrum miasta zabraną z lotniskowej informacji, czas ruszyć w drogę. Samo śródmieście nie jest w żaden sposób skomplikowane, a drogowskazy dokładnie pokazują, jak dotrzeć do rynku (Marktplatz). Od razu rzuca się w oczy zupełnie inna kultura kierowców, tutaj to pieszy jest królem, a kierowcy zwalniają na przejściach i nie do pomyślenia jest, by czekać, aż przejadą samochody. Moją uwagę zwraca także tabor tramwajowy w stylu retro – całe miasto wygląda na bardzo dobrze skomunikowane, kolejne składy (niektóre z nich mają aż 3 wagoniki) zdają się odjeżdżać jeden po drugim. 
Przechadzam się elegancką ulicą Freie Strasse, na której można kupić szwajcarskie zegarki czy szykowną torebkę z salonu Louis Vuitton. Oprócz butików typu deluxe znajdziemy także zagraniczne sieciówki, jest H&M czy ZARA. Po kilkunastu minutach spaceru w jesiennym słońcu docieram do majestatycznego rynku. Jego główną ozdobą jest gmach ratuszowy, którego ciemna czerwień palonej cegły wyraźnie się odznacza na tle kolorowych kamienic wokół. Jest wczesna pora, czas nieco się wzmocnić, udaję się zatem do McCafé, by dobrze rozpocząć dzień przy cappuccino i croissancie. W kawiarni sporo cudzoziemców, wsłuchuję się w wielojęzyczny gwar, nieopodal po włosku żywiołowo dyskutują dwie starsze panie. Kalorie zaliczone, czas ruszać w dalszą drogę, po chwili jestem już przy moście Mittlere Brücke nad Renem i podziwiam architekturę tej stare części miasta. W oddali góruje wieżowiec o interesującym kształcie nieco zbliżonym do piramidy. Idąc prosto przed siebie docieram po kilkudziesięciu minutach do dworca Basel Badischer Bahnhof, który obsługuje wyłącznie połączenie niemieckiej kolei Deutsche Bahn i jest to jedyny niemiecki dworzec znajdujący się poza terenem Bundesrepubliki. Tak się dobrze składa, że naprzeciwko niego znajduje się przestronna restauracja McDonald’s z tarasem, na którym ustawione są donice z palmami. Łapię promienie słońca i degustuję pikantną kanapkę Little Hot Tomato oraz McFrappé o smaku bananowym – smakuje wybornie! Do śródmieścia wracam teraz trasą okrężną przez park położony nad Renem i z poziomu promenady obserwują to malownicze miasto. Ruch na rzece jest całkiem spory, często przepływają statki czy łódki, sporo osób uprawia jogging. Wprawdzie sam zdecydowanie preferuję większe bardziej żywe miasta, ale taka odskocznia od szarej polskie rzeczywistości rzeczywiście robi mi dobrze. To co uderza, to jedynie wysoki kurs franka szwajcarskiego – ceny wszystkiego są niesamowicie wysokie, nawet nie warto porównywać z polską złotówką, bo można się zdołować.
Pod wieczór z dworca kolejowego odjeżdżam autobusem # 50 na lotnisko, wylot do Krakowa

mam następnego dnia rano, więc nocleg na lotnisku to optymalne rozwiązanie, biorąc pod uwagę kosmiczne ceny na miejscu. Na miejscu jest dużo służb, policja, straż graniczna, kontrolują dokumenty i proszą osoby zostające na terenie lotniska na noc o okazanie rezerwacji. Pierwszy raz się z czymś takim spotykam, ale to w końcu Szwajcaria, nietypowe lotnisku na styku trzech granic a na dodatek panujący w Europie kryzys migracyjny. Całe szczęście, że miejsca są całkiem miękkie i wygodnie, mimo faktu, że między poszczególnymi siedzeniami znajdują się przegródki.
Pierwsi pasażerowie rejsów easyJet mają odloty kilka minut po 7 rano, zatem około godziny 5 w terminalu zaczyna się życie, to lubię, to kwintesencja lotniska, nie lubię takich, na których hula wiatr :D Po porannych ablucjach czas ustawić się w kolejce i odebrać pomarańczową kartę pokładową. easyJet to mija ulubiona tania linia, kartę można odebrać na lotnisku, często nadają bagaż podręczny jako rejestrowany za friko, bagaż podręczny nie ma limitu wagowego i jest całkiem sporych rozmiarów. Oby nic nie zmieniło się w ich polityce. Kibicuję tej linii i po cichu liczę, że kiedyś może zawitają z powrotem do Warszawy, by otworzyć nowe ciekawe kierunki. Kontrola bezpieczeństwa przebiega bardzo sprawnie, przechodzę na dolny poziom do bramki # 86, skąd na godzinę 7:35 planowany jest boarding mojego lotu do Krakowa. Już kilka dni wcześniej nie można było zakupić biletów na ten rejs w internecie, więc słusznie domyśliłem się, że samolot będzie pełen. Po wejściu na pokład okazało się, że jest tylko jedno jedyne miejsce wolne - być może był to jakiś no show. Obsługa zaczyna boarding już o 7:10, bardzo podoba mi się takie zagranie, dzięki któremu mogliśmy wystartować o czasie bez zbędnych opóźnień. Zdecydowana większość pasażerów to obywatele francuscy, jak widać połączenie cieszy się bardzo dużą popularnością. Zajmuję moje miejsce 19D, tym razem przy przejściu, więc nie mogę zbytnio zerkać za okno i podziwiać ładnych krajobrazów. Kapitan imieniem Philippie wita pasażerów na pokładzie i informuje, że pogoda na trasie jest dobra, ale w Krakowie jest mgła. Przez tą mgłę musieliśmy kołować nad miastem prawie godzinę, jeszcze nigdy nie miałem takiej sytuacji, więc to dla mnie nowość, ale wiem, że w sezonie jesiennym właśnie krakowskie lotnisko często jest zasnute mgłami i to tam wręcz zjawisko normalne. Po kilkunastu okrążeniach nad miastem znam już je z lotu ptaka na wylot ;) Chmury zakryły połowę miasta (właśnie tą z lotniskiem w Balicach), inna część była zaś spowita pięknym jesiennym słońcem. Wreszcie maszyna zniża lot i delikatnie podchodzimy do lądowania. Około 10:30 przybijamy do pasa krakowskiego lotniska i autobusem podjeżdżamy do nowej części terminala, prezentuje się ona naprawdę dobrze. Mam też okazję zobaczyć stację kolejową, wszystko jeszcze lśni, a na zewnątrz trwają dalsze prace modernizacyjny, bo to jeszcze nie koniec rozbudowy tego portu. Teraz już czas udać się miejskim autobusem na dworzec kolejowy i zająć miejsce w pociągu Express InterCity Premium do Warszawy. Gruezi!


                             

Krakowskie obwarzanki / 25.07.2015 - 26.07.2015



Nadszedł weekend, czas ruszyć w tango. O ile piątkową noc spędziłem w nowym warszawskim klubie The View na dachu wieżowca w samym centrum miasta, to na sobotnią noc od dłuższego czasu miałem zaplanowany imprezowy wypad do Krakowa. Dzięki zastosowaniu kodu zniżkowego u hiszpańskiego pośrednika Rumbo za podróż w dwie strony zapłaciłem symboliczną kwotę, grzechem byłoby więc nie skorzystać z takie okazji.
W sobotnie wieczór po burzy melduję się na Lotnisku Chopina, w hali odlotów jest przestronnie i pusto, widać, że powoli szykuje się do snu, na tablicach świetlnych kilkanaście opóźnionych połączeń ze względu na niekorzystne warunki meteorologiczne, na szczęście ostatnia fala krajowych odlotów ok. 22:40 jest niezagrożona.
Odprawiam się przy stanowisku klasy biznes i korzystam po raz pierwszy z przejścia dedykowanego pasażerom tejże klasy, dotychczas go nie używałem, ale skoro przysługuje mi taki przywilej, to dlaczego miałbym z niego nie skorzystać. Jestem jedyną osobą, widać, że pracownicy się nudzą przed monitorem. Szybko przechodzę przez magiczną bramkę i jak ostatnio czas przed odlotem spędzam w saloniku Polonez, gdzie po obiadokolacji przy kawie i słodkim deserze nadrabiam zaległości w prasie. Około godziny 22 przenoszę się pod gate numer 7, gdzie czeka już pan z obsługi naziemnej, niebawem pojawia się jego kolega a wkrótce potem załoga pokładowa, od razu rozpoznaję szefową pokładu panią Katarzynę Pasierbek, z którą miałem przyjemność lecieć w czerwcu na trasie WAW-WRO-WAW. Boarding rozpoczyna się o czasie, tradycyjnie do Bombardiera zostajemy przewiezieni autobusem, na płycie lotniska jest mokro, kiedy wsiadamy do samolotu deszcz jeszcze kropi. Ponieważ pasażerów nie ma o tej porze zbyt wielu, sprawnie zajmuję wybrane wcześniej miejsce 5D, czyli tak jak lubię, z prawej strony przy oknie z przodu maszyny. Chwilę po zakończeniu boardingu podróżnych wita z kokpitu kapitan Roman Karbolewski a następnie pani Kasia z pamięci recytuje standardowe formułki powitalne, chwilę później jej młodsza koleżanka przedstawia zasady bezpieczeństwa na pokładzie. Po chwili następuje uruchomienie silników, skrzydła obok zaczynają pracę, kierujemy się do progu pasa i wzbijamy w górę. Za oknami ciemna noc, Warszawa jest pięknie oświetlona i mogę podziwiać stolicę z lotu ptaka. Po chwili w oddali migoczą już tylko pojedyncze światełka miejsc mijanych po drodze, a ja skupiam się na serwisie pokładowym, tym razem oprócz tradycyjnego kubeczka wody i wafelka Prince Polo można poczęstować się również miniżelkami Frugo. Przeglądam jeszcze prasę oraz magazyn pokładowy PLL LOT i już zniżamy się do lądowania, niebawem światła gasną, wysuwa się podwozie i ok. 23:30 lądujemy na krakowskich Balicach.
W niedzielny poranek ok. godz. 4:50 melduję się ponownie na krakowskim lotnisku, by po nocy spędzonej na parkiecie wrócić do Warszawy. Odprawa już trwa, tym razem nie muszę czekać na jej otwarcie, jak to zazwyczaj ma miejsce w Poznaniu przed porannym lotem. Szybko odbieram kartę pokładową na rejs i przechodzę do kontroli bezpieczeństwa. W związku z rozbudową portu lotniczego w Krakowie w terminalu jest dość ciasno, o tej porze startuje również Lufthansa (aż dwa rejsy: FRA i MUC) oraz Ryanair do Londynu Stansted (STN). Rejsy PLL LOT są wykonywane obecnie z wyjścia 1A, kontrola bezpieczeństwa przez funkcjonariuszy Straży Granicznej (zapomniałem, że oni jeszcze pracują na niektórych lotniskach przy kontroli, bo coraz częściej są zastępowani przez zewnętrzne firmy ochroniarskie) i już jestem w malutkim korytarzyku, gdzie można zająć miejsce. Miejsca nie ma prawie wcale, o kawiarni czy sklepie radzę zapomnieć, ale to rozwiązanie tymczasowe do momentu uruchomienia nowego terminala. Jakie jest moje zaskoczenie, kiedy do samolotu przechodzi wczorajsza załoga, myślałem, że muszę nieco dłużej odpocząć, ale najwidoczniej tak nie jest, a zapewne nocowali przy lotnisku. Jest kwadrans po piątej, z samoloty wyszli około kwadrans przed północą, więc nie mieli dużo czasu na odpoczynek. Taka praca…
Punktualnie o 05:20 rozpoczyna się boarding, leci nieco ponad 20 pasażerów, praktycznie wszyscy to pasażerowie tranzytowi. Zabiera nas autobus, po krótkiej przejażdżce wzdłuż zaparkowanych samolotów wysiadamy pod Bombardierem i wchodzimy na pokład, zajmuję miejsce 4A. Ponownie mam to szczęście siedzieć sam, więc nogi są rozprostowane. Następuje powtórka z rozrywki, komunikat pilota, powitanie przez personel pokładowy, szybkie kołowanie i łagodny start. Niestety, ponieważ pogoda w ten weekend jest dość kapryśna, to po osiągnięciu wysokości przelotowej lecimy nad chmurami i nie widać ziemi. Tym razem lot trwa jeszcze krócej, nawet niecałe 30 minut, nie zdążyłem nawet zjeść Prince Polo ;) Do widzenia!



Cudze chwalicie, czyli krajówki po Polsce - GDN-WAW & WAW-KRK / 16.05.2015 - 17.05.2015

W ten weekend nadszedł czas ma spontaniczne wizyty w Trójmieście i Krakowie. Jak to u mnie zwykle bywa będą one ograniczały się do imprez, zwiedzanie obu tych miast mam już dawno za sobą, dzień spędzam w Warszawie, a noce na parkiecie w Sopocie i grodzie Kraka.
Do Sopotu wybrałem się Pendolino, celowo wybrałem ostatni kurs na relacji Warszawa-Gdynia, by nie musieć czekać na rozpoczęcie imprezy, do nadmorskiego kurortu docieram tuż przed północą, widzę, że nowy budynek dworca kolejowego jest już prawie na ukończeniu. Jako fana komunikacji cieszy mnie ta pozytywna zmiana, po poprzedni „klockowy” dworzec miał się nijak do charakteru tego miasta i odzwierciedlał wyraźnie ślady poprzedniej epoki PRL. Pamiętam dobrze moje pierwsze wycieczki do Trójmiasta, kiedy jeszcze korzystałem z tego baraku, który zazwyczaj okupowany był przez bezdomnych i meneli, zwłaszcza w weekendowe poranki, mam nadzieję, że wraz z uruchomieniem nowego gmachu się to zmieni. Ale koniec tych dygresji, czas ruszać w tango.
Po całonocnej zabawie (tym razem mocno przeciętnej w stosunku do mojej poprzedniej wizyty w Sopocie w ostatni weekend marca – ach, ta muzyka!) ruszam na pobliski przystanek komunikacji miejskiej, skąd bezpośredni autobus dowiezie mnie na gdańskie lotnisko im. Lecha Wałęsy. Wylot mam dopiero o 08:55, jest jeszcze sporo czasu, postanawiam wybrać się na plażę i podziwiać wschód słońca, które właśnie budzi się nad Zatoką Gdańską. Zapowiada się piękny słoneczny dzień nad Bałtykiem, aż szkoda, że czas wracać do Warszawy. Zanurzam stopy w piasku, przechodzę nieopodal słynnego molo i powoli wracam w kierunku centrum deptakiem Monte Cassino, to chyba jedna z najbardziej zapadających w pamięć nazw ulic w Polsce.
Podjeżdża autobus, u kierowcy nabywam bilet (w Sopocie nie ma automatu biletowego na gdańską komunikację autobusową) i nieco zmęczony po imprezie zasypiam na tylnym siedzeniu autobusu. Jest sobotni poranek, na drogach jest pusto, więc w miarę szybko docieramy do portu lotniczego GDN. Niebawem powinna rozpocząć się odprawa na mój rejs PLL LOT do stolicy. W kolejce do odprawy stoi już grupka starszych Azjatów, lecą gdzieś dalej w świat, ich wszędzie jest pełno. Przy stanowisku dostaję kartę pokładową, miejsce tradycyjnie przy oknie wybrałem wcześniej podczas check-inu online, sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i zajmuję wygodne miejsce w fotelu w hali odlotów, skąd dokładnie można oglądać startujące i lądujące maszyny. Wielkiego ruchu o tej porze nie ma, tradycyjnie największą frekwencję mają kierunki emigracyjne, czyli UK i Skandynawia. Na płycie w końcu pojawią się wyczekiwany Dash Q400, którym udam się w rejs do Warszawy, humor dopisuje, zwłaszcza że w perspektywie mam jeszcze wieczorny rejs do Krakowa. Zajmuję swoje miejsce i oczekuję na start. Tym razem szefową pokładu jest Katarzyna Tymińska, a za sterami siedzi kapitan Marcin Pawlak. Powoli przyspieszamy i wznosimy się do góry, żegnam się na około 2 miesiące z Trójmiastem, Sopot odwiedzę w te wakacje jeszcze dwukrotnie Po około 40 minutach lotu zbliżamy się już do Warszawy, po raz pierwszy z okien samolotu byłem w stanie wypatrzeć Świątynię Opatrzności Bożej, „wyciskarka soków” dumnie prezentuje się na tle Miasteczka Wilanów. Jeszcze kilka skrętów samolotem i ląduję na Lotnisku Chopina.
Tego samego wieczora z powrotem wybieram się na Okęcie, tym razem dzięki statusowi FTL w programie lojalnościowym Miles & More mogę skorzystać z priorytetowej odprawy przy stanowisku klasy biznes, od niedawna w terminalu zainstalowano specjalną wyspę dla pasażerów tejże klasy, trzeba korzystać z przywilejów dopóki się należą. Po kontroli bezpieczeństwa udaję się zatem do saloniku Polonez, gdzie mogę zrelaksować się przed kolejnym tego dnia lotem krajowym. Przy drinku, ulubionej kawie, croissancie i lekturze prasy codziennej czas mija mi bardzo szybko, czas udać się do bramki, która jak to zazwyczaj na loty krajowe zlokalizowana jest w dalszej części terminalu. Boarding przebiega nadzwyczaj sprawnie jak na lotnisko w WAW, nie musimy na nikogo czekać i autobusem podjeżdżamy pod wejście do samolotu. Powoli nadchodzi wieczór, na pokładzie wita nas szefowa pokładu Magdalena Kotecka, chwilę później kapitan Marek Niewiadomski podaje szczegóły lotu. Powoli kołujemy po płycie lotniska i wznosimy się nad Aleją Krakowską, by zaraz gwałtownie skręcić w kierunku Krakowa. Nad miastem wznoszą się chmury, więc za dużo nie zobaczę przez okno. Po zakończeniu skromnego serwisu pokładowego (jak zwykle Prince Polo oraz szklanka wody mineralnej) stewardessy przygotowują kabinę do lądowania, to chyba najszybsza trasa z Warszawy :-P Chwilę potem ląduję już na krakowskich Balicach. It's party time!

Hamburgery z Hamburga / 08.05.2015 - 10.05.2015



Kolejna wycieczka zaczęła się mocno pechowo, bo od odwołania mojego lotu WizzAir z Gdańska do Hamburga Lubeki w ostatni weekend marca. Wobec powyższego „siła wyższa” zmusiła mnie do zmiany planów i tak oto zawitałem do Niemiec w drugi weekend maja, tuż po majówce.
Niecały miesiąc przed terminem wyloty udało mi się znaleźć bilety na połączenie lotnicze easyJet Kraków – Hamburg (tam i z powrotem) w bardzo korzystnej cenie, nie musiałem się długo zastanawiać, lecz od razu zakupiłem bilety. Wylot z Krakowa był zaplanowany na piątkowy wieczór, tak się złożyło, że w piątek wyjątkowo nie musiałem pojawiać się w biurze, więc odpowiednio wcześniej zarezerwowałem bilet na Pendolino do stolicy Małopolski i kilka minut po godzinie 13 pojawiłem się na miejscu. Pogoda dopisywała, w Krakowie akurat miały miejsce Juwenalia, po Rynku Głównym i okolicznych zaułkach krążyli poprzebierani (i zazwyczaj już mocno podchmieleni) młodzi ludzie. Miałem spory zapas czasu przed podróżą, więc po lunchu w ulubionej restauracji McDonald’s zdecydowałem się na spacer wzdłuż nadwiślańskiego brzegu grodu Kraka. Na około trzy godziny przed planowanym odlotem pojawiłem się na lotnisku w Balicach, które jest teraz rozbudowywane i wygląda jak jeden wielki plac budowy, momentami ciężko się zorientować, gdzie znajduje się aktualnie czynny terminal odlotów. Zająłem strategiczne miejsce na antresoli i obserwuję podróżnych, kiedy lata się samemu oprócz lektury prasy czy książek nie pozostaje mi zazwyczaj nic innego od lustrowania ewentualnych współtowarzyszy lotniczych wojaży. Po otwarciu odprawy biletowo-bagażowej ustawiam się w kolejce i odbieram kolorową pomarańczową kartę pokładową a pani z personelu naziemnego oferuje nadania bagażu podręcznego do luku bagażowego, co oczywiście czynię. Nie tylko nie będę musiał uganiać się z walizeczką, ale również zyskam kolejną naklejkę z kodem lotniska HAM do mojej kolekcji. To już kolejny raz, kiedy spotyka mnie taka miła niespodzianka, ostatni raz miałem taką przyjemność na trasie SXF-SOF w czerwcu ubiegłego roku. Mimo że easyJet to z założenia tani przewoźnik lotniczy, to warto podkreślić, że wciąż za darmo można uzyskać boarding pass na lotniskach (nawet jeśli oficjalna strona internetowa mówi inaczej) a bagaż podręczny nie ma limitu wagowego. Sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i zasiadam przy oknie, skąd mogę obserwować płytę krakowskiego lotniska, za oknem wiele się niestety nie dzieje, widzę maszynę Ryanair oraz AirBerlin, słyszę zapowiedzi final call na rejs PLL LOT do Warszawy. Wreszcie po godzinie 20:00 na pasie pojawia się Airbus z Hamburga, którym ruszymy do naszej destynacji, a lot potrwa około 1 h 30 minut. Zajmuję wyznaczone miejsce w środku przydzielone automatycznie przez system, ale przy tak krótkim locie nie stanowi to zbytniej przeszkody. Sympatyczna załoga pokładowa wita pasażerów na pokładzie, następuje mój ulubiony instruktaż bezpieczeństwa i powoli wzbijamy się w powietrze. Czas upływa mi na lekturze magazynu pokładowego. Z przykrością muszę stwierdzić, że popsuła się znacznie jakość papieru. Tak, ja zwracam uwagę na takie rzeczy :-P
Po wylądowaniu na zewnątrz jest już ciemno, hotel mam zarezerwowany dopiero na następny dzień, penetruję zatem terminal lotniska w Hamburgu i zastanawiam się, gdzie najwygodniej będzie się ulokować, by przetrwać piątkową noc. Większość punktów gastronomicznych jest już zamknięta na cztery spusty, cały ruch skupia się na małej kawiarni przy na poziomie przylotów Terminala 1. Zamawiam aromatyczne kakao oraz ciastko z orzechami pekan (od razu przypomina mi się kawa z ich dodatkiem, którą degustowałem tuż przed moim odlotem z Frankfurtu do Rio de Janeiro w listopadzie 2013 r.) i rozglądam się wokół. Okazuje się, że nie tylko ja będę nocował w porcie lotniczym. Samo lotnisko robi bardzo pozytywne wrażenie, wygląda nowocześnie, jest przestronne, ma wszystko, czego potrzebuję: jest supermarket oraz McDonald’s i McCafé w części ogólnodostępnej, można swobodnie podładować telefon oraz skorzystać z Internetu. Po konsumpcji przenoszę się górny poziom, by ułożyć się tam do snu, ale po krótkiej drzemce pracownicy ochrony zapraszają wszystkich na dolny poziom, gdyż ta część zostaje na noc wyłączona z użytku. Wracam na mniej wygodnie fotele oddzielone od siebie metalowymi przegródkami, nieco się wiercę, ale jakoś udaje mi się przyjąć pozycję horyzontalną i dotrwałem do rana.  
O poranku czas na małe co nieco: zaczynam od wizyty w saloniku prasowym, gdzie nabywam widokówki, magnes oraz książkę po niemiecku na temat fenomenu latania a przy okazji odkrywam kolejną pozycję Steffena Möllera pt. „Viva Warszawa”, następnie uderzam do supermarketu Edeka, z ciekawostek udaje mi się tam wypatrzeć cienkie pieczywo Wasa z rozmarynem, cud, miód i orzeszek. Kiedy już dałem upust mojemu konsumpcjonizmowi w skali mikro udaje się na poziom górny, by skosztować śniadania w McD, jak ja lubię tost z czekoladą! Tak się ciekawie składa, że restauracją zlokalizowany jest taras widokowy, z którego można obserwować ruch na lotnisku, jest sporo maszyn Lufthansa czy Germanwings. Niestety, pogoda nie dopisuje, nad miastem wiszą ciemne deszczowe chmury, więc nie spieszy mi się zbytnio do opuszczenie przytulnego terminala lotniska w Hamburgu. Komu w drogę, temu w czas, trzeba się w końcu udać do centrum tego drugiego co do wielkości niemieckiego miasta. Mam niebywałe szczęście, ponieważ akurat w ten weekend organizowane są urodziny portu, jest to coroczna impreza, podczas której w hamburskim porcie na turystów czeka sporo atrakcji, dla mnie największą frajdą będzie zobaczenie na żywo dużej ilości statków maści wszelakiej. Nie wychowałem się nad morzem i widok kontenerów stojących na nabrzeżu czy też dużych statków pasażerskich zawsze jest dla mnie swego rodzaju przeżyciem.
W podziemiach lotniska znajduje się stacji kolejową, skąd do głównego dworca kolejowego dociera kolejka miejska S-Bahn. Jest sobotni poranek, stacja w Hamburgu tętni życiem, potoki pasażerskie przemieszczają się przez teren dworca. Nie jest on tak imponujący jak Hauptbahnhof w Berlinie, ale podoba mi się, że przybywa tam tak wiele pociągów, widzę m.in. składy ICE z Zurychu.

Po pobieżnym rozeznaniu terenu ruszam zameldować się do hotelu, jest zlokalizowany przy dużej wylotowej ulicy, okolica nie wygląda na specjalnie atrakcyjną, dokoła sporo stacji benzynowych, opuszczonych baraków i hal, a tuż przed hotelem przebiega wysoki wiadukt kolejowy, ale mimo tych wszystkich niedogodności pobyt w nim uważam za całkiem udany, wnętrze było bardzo sterylne i kompaktowe.
W końcu czas ruszyć w miasto! Wracam do dworca głównego i kierują się na Spitalstrasse, która okazuje się być ulicą wystawowo-zakupową. Pierwsza rzecz, która robi na mnie wrażenie, to zabytkowy budynek ze zlokalizowaną w nim kawiarnią Starbucks w dość nietypowej stylistyce. Jak to tradycyjnie w większych niemieckich miastach swoje filie mają tutaj Galeria Kaufhof, Peek & Cloppenburg, Karstadt oraz globalne marki jak Adidas, H&M czy C&A. Rzucają się w oczy stare budynki z czerwonej cegły pamiętającej czasy hanzeatyckie, jednakże doskonale komponują się z nimi nowo powstałe obiekty, które delikatnie nawiązują do stylu architektonicznego hamburskiej starówki. Po kilku minutach powolnego spaceru docieram do majestatycznego ratusza miejskiego, na którego szczycie zwieńczającym pozłacaną kopułę dumnie powiewa flaga Hamburga. Po prawej stronie podziwiam wąski kanał i rozwieszone nad nimi mosty, a kiedy zbliżam się do wody dostrzegam taflę jeziora. W tym miejscu warto nadmienić, że Hamburg to obok Wenecji czy Wrocławia jedno z miast w Europie z największą ilością mostów.
Przede mną cały dzień spacerów po malowniczym śródmieściu oraz obowiązkowo wizyta w porcie. Nigdzie mi się nie spieszy, więc powoli kontempluję krajobraz oraz mijane po drodze miejsca. Bardzo przypada mi o gustu ogromny Chilehaus oraz gęsta i nowoczesna zabudowa HafenCity; podobno jeszcze kilka lat temu w tej dzielnicy nic się nie działo, a dzisiaj jest ona szczelnie wypełniona i przyciąga wielu amatorów. W związku z odbywającym się świętem wszędzie jest mnóstwo spacerowiczów, ale nie utrudnia mi to samotnej wędrówki po nabrzeżu i mogę dowoli podziwiać najrozmaitsze statki, które znajdują się właśnie w Hamburgu, część z nich jest dopiero na etapie konstrukcji. Festyn przyciąga nie tylko odwiedzających, ale również (a może przede wszystkim) handlarzy, którzy rozłożyli swoje stragany i obwoźne restauracje: na rożnach smażą się kiełbaski i inne kulinarne rarytasy, ale pozostają niewzruszony na widok tego typu odpustowych kramów. Podczas spaceru następuje lekka poprawa pogody, a w sobotni wieczór niebo się wypogadza i na horyzoncie nie ma żadnej chmurki, co jeszcze bardziej wprowadza mnie w dobry nastrój przed imprezą, na którą udaję się do hamburskiej dzielnicy rozrywki na Reeperbahn w mocno autonomicznej dzielnicy St. Pauli, która słynie z ostrych imprez do rana. Mnie również miasto wessało w swój rytm i dałem się ponieść muzycznej ekstazie…
Poranek to niestety przykra niespodzianka, ponieważ za oknem nie widać ani trochę słońca, na dodatek pada deszcz i wieje zimny wiatr, nie jest to wymarzona pogoda na wycieczkę, ale los tak chciał i ostatnio podczas moich ekspresowych wojaży nie mam szczęścia do korzystnej aury. Wybieram się na sowite śniadanie do McCafé na dworcu – zamawiam nową promowaną kanapkę Laugen-Chef oraz kokosową mochę i ze zdumieniem stwierdzam, że po raz pierwszy w życiu naprawdę czuję w kawie kokosowy aromat. Dotychczasowe próby kilka lat temu w berlińskiej Starbucks Coffee przy Friedrichstrasse czy też w warszawskich lokalach sieci Coffee Heaven zdecydowanie nie wypaliły. Tym razem smaczny posiłek poprawia mi nastrój i ruszam na kolejny spacer do portu. Zimny wiatr powoli rozpędza chmury i kiedy docieram na miejsce na horyzoncie góruje wiosenne słońce. Wśród porozkładanych straganów ze słodyczami, przewoźnych lokali typu bistro czy też smażalni ryb słychać gwar, jest sporo cudzoziemców, są też oczywiście i Polacy. Przyglądam się przepływającym przez kanał statkom, po raz kolejny odczuwam, że w miastach portowych jest mi niezwykle dobrze, to moje idealne połączenie: metropolia i morski brzeg, a jeśli do tego dołączy jeszcze plaża, to już jestem w siódmym niebie.
Dochodzi południe, czas wracać, tym razem bezpośrednio ze stacji kolejki S-Bahn o nazwie „Landungsbrücken” (cokolwiek by to oznaczało) docieram na lotnisko Fülsbuttel. Mam jeszcze nieco czasu do rozpoczęcia odprawy, więc zaszywam się w kawiarni i rozpoczynam lekturę zakupionej poprzedniego dnia książki o branży lotniczej. Dokoła siedzą eleganckie panie, wymieniają się informacjami na temat życzeń od dzieci, tego dnia bowiem w Niemczech obchodzony jest Dzień Matki, sporo kobiet ma ze sobą bukiety kwiatów. Przy stanowisku odprawy rudowłosy mężczyzna o urodzie niczym jeden z członków Abby wydaje mi kartę pokładową na mój lot. Widać, że był zaskoczony moją prośbą, najwidoczniej zdecydowana większość odprawia się przy pomocy wydrukowanych wcześniej kart pokładowych, ja stanowię w tym względzie niechlubny wyjątek.
Kontrola bezpieczeństwa nieco się dłuży, ponieważ nie wszystkie stanowiska są czynne, a jest ona wspólna dla pasażerów z terminali 1 i 2. Nie ma jednak pośpiechu, „Eile mit Weile”, czyli „Spiesz się powoli” jak powiada znane niemieckie przysłowie. Przechadzam się wolnym krokiem przez strefę duty free (nota bene jest taka tylko z nazwy, bo ceny bywają tam kosmiczne) i docieram do wyjścia zlokalizowanego na końcu budynku, gdzie będzie się odbywał boarding naszej maszyny do Krakowa. Wcześniej jednak z gate’u korzystają pasażerowie opóźnionego rejsu easyJet do Paryża CDG. Nasz samolot pojawia się nieco spóźniony, ale nie mamy kompletu pasażerów, więc wejście na pokład Airbusa A320 nie pochłania nam dużo czasu i startujemy planowo. Pogoda jest piękna, z lotu ptaka podziwiam miasto i okolice. I pomyśleć tylko, że „Only sky is the limit”. Do zobaczenia w przestworzach!