Niedziela, dochodzi godzina 04:00 a ja zjawiam się na lotnisku w Modlinie. To mój pierwszy raz tamże po długiej przerwie w lataniu spowodowanej wiadomą pandemią. Jednodniówka w Wiedniu
była oryginalnie
zaplanowana na połowę maja, ale z przyczyn „operacyjnych” udało się ją zorganizować dopiero 1 sierpnia. Po sprawnym boardingu
i zajęciu miejsc na pokładzie Ryanaira kapitan poinformował o usterce systemu GPS, musiał nastąpić restart systemu, co poskutkowało prawie 40-minutowym opóźnieniem. Niedogodności
rekompensowała piękna pogoda na trasie, bezchmurne niebo
gwarantowało niemal widokowy rejs,
po raz pierwszy udało mi
się dostrzec odkrywkową kopalnię węgla w Bełchatowie. Największa dziura w Europie spowodowana działalnością człowieka robi niesamowite wrażenie z lotu ptaka. Po godzinie rejsu WMI-VIE, który głośna załoga starała się skutecznie uprzykrzyć swoimi ofertami zdrapek, sprzedaży znakomitych
perfum czy kawy po irlandzku w końcu lądujemy na lotnisku Schwechat i tutaj na
dzień dobry niespodzianka – deboarding następuje przez rękaw, wiec udaje mi się
szybko opuścić terminal i zdążyć na wcześniejszą kolejkę S7 do miasta. Po nieco
ponad 20 minutach jazdy wysiadam na stacji Wien Mitte, miasto bardzo powoli
budzi się do życia, jest upal, niedzielny poranek, większość osób pewnie
jeszcze śpi bądź jest za miastem, a ja już pędzę w kierunku Stephansdom, gdzie
na centralnym placu miasta rozgaszczam się wygodnie w ogródku kawiarni Aida i
zamawia na śniadanie kawę o uroczej nazwie „kleiner Brauner” oraz Sachertorte.
Posiłek dość nietypowy jak na ta porę dnia, ale za około 3 godziny mam już
pociąg powrotny na lotnisko. Kontemplacja austriackich smakołyków nieco mnie
pochlania, później kalorie spalam spacerując po śródmieściu, przechodzę przez
Hofburg i Ringiem kieruję się do pomniku Mozarta w parku miejskim. Po drodze
jeszcze przystanek w sklepie firmowym marki Manner, która serwuje rewelacyjne
wafelki, maja tam także kultowe Mozartkugeln, bez tego przysmaku wizyta w
dawnej stolicy cesarstwa nie zostałaby zaliczona :D Widać, że miasto jest
wyludnione, w jego sercu niemal zupełnie nie natkniemy się na turystów,
spotykam tylko jedną skromną grupę wycieczkową z przewodnikiem, po mieście
przemykają jedynie lokalsi ze swoimi czworonożnymi pupilami. Wiele stoisk i
sklepików z pamiątkami jest na głucho zamkniętych, tym razem obejdę się wiec
bez pocztówki, poza tym nie wiem, czy udałoby mi się przy niedzieli zdobyć
także znaczek pocztowy. W parku w cieniu drzew wzorem mieszkańców usadawiam się
na trawniku i wyjmuje zakupione wcześniej w markecie Interspar przysmaki, jest
wegański jogurt z mango, lokalne pieczywo czy napój ziołowy Almdudler (koncernu
Coca Cola), wspaniale chłodzi w ten gorący dzień. Wszystko co dobre, szybko się
kończy, czas wracać na lotnisko VIE i odlecieć do Warszawy, tym razem lecę
linią WizzAir, wiec lądowanie będzie na stołecznym Lotnisku Chopina. Boarding
Airbusa A321 (jest full) także odbywa się przez rękaw, może to jakiś nowy
koronawirusowy standard praktykowany przez tanich przewoźników? Także
wylatujemy spóźnieni, ale w trakcie loty kapitan nadrabia i punktualnie
meldujemy się w WAW. Wypad na kawę do Wiednia bardzo udany, chociaż zdaje sobie
sprawę, że dla niektórych brzmi to jak kaprys czy pewnie fanaberia rodem z
czasów PRL, kiedy to Stanisława Gierek latała do fryzjera do Paryża ;) Ja
jednak lubię osłodzić sobie nieco życie, zwłaszcza w tym „specyficznym” czasie.
Do zobaczenia niebawem na pokładzie!
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Vienna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Vienna. Pokaż wszystkie posty
Wielkanoc na Corfu / 28.04.2019
Krotkie weekendow
wypady to moja specjalnosc, kiedy wiec na jednym z forow podrozniczych znajduje
informacje o bardzo niskich cenach przelotow na grecka wyspe Korfu dlugo sie
nie zastanawiam. Rzucam okiem na rozklad linii Ryanair i Lauda Motion i komponuje
sobie niedzielna wycieczke na trasie Wieden-Korfu-Poznan, za 2 bilety place
niecale 33 euro, co mozna smialo uznac za rewelacyjna cene. Na miejscu bede
mial do dyspozycji ok. 10 godzin, postaram sie leniwie spedzic czas w Grecji.
Poniewaz na stale mieszkam w Warszawie pozostaje do dogrania kwestia dojazdu do
Wiednia oraz powrot z Poznania – tutaj „z pomoca” przychodzi mi PKP IC, w dworcowej
kasie zaopatruje sie w promocyjny bilet do Wiednia na pociag IC Sobieski, z
Poznania do Warszawy Centralnej dotre zas nocnym skladem TLK Uznam, kursujacym
ze Swinoujscia. Takie rozwiazanie wiaze sie z koniecznoscia spedzenia nocy na
wiedenskim lotnisku Schwechat, ale czego sie nie robi dla przygody, w tych kwestiach
jestem juz zaprawiony :) Po komfortowej trwajacej ponad 7 h podrozy pociagiem zaopatruje
sie jeszcze w minimarkecie Interspar na dworcu glownym w austriackie specjaly (wiadomo:
Mozartkugeln, wafelki Manner). Przede mna krotki nocny spacer ulicami dawnej
cesarskiej stolicy do stacji Wien Rennweg, by jednym z ostatnich skladow podmiejskiej
kolejki linii S7 dotrzec okolo polnocy na lotnisko VIE (bilety kupujemy w
automacie – koszt to 4,20 EUR). Po dotarciu na miejsce okazuje sie, ze nie tylko
ja zdecydowalem sie spedzic tam noc, gdyz start mojego samolotu Lauda Motion na
Korfu przewidziany jest na godzine 05:30 i nie ma mozliwosci dostac sie do Schwechat
komunikacja publiczna na ta godzine...
Boarding mojego rejsu
rozpoczyna sie punktualnie; co dosc zaskakujace – obluga handlingowa w zaden
sposob nie weryfikuje pierwszenstwa wejscia na poklad. Okazuje sie, ze niemal
caly samolot typu Airbus A321 bedzie wypelniony spragnionymi slonca turystami z
Polski, wszkaze zaraz startuje dlugi weekend majowy. W Wiedniu akurat zaczyna
padac deszcz, ale do samolotu wchodzimy przez rekaw i mimo kompletu pasazerow
na pokladzie nasza maszyna wznosi sie w niebo o czasie. 90 minut pozniej w
pelnym sloncu przyziemiamy na greckiej ziemi. Jest jeszcze dosc chlodno (12
stopni wedlug informacji z kokpitu), ale juz przebieram sie w letnia garderobe
i rozpoczynam trawajacy ok. 30 minut spacer do miasta Korfu, ktoreg jest
celem moej wycieczki. Na dalsze eskapady
wglab wyspy nie mam czasu, poza tym akurat obchodzona jest grekokatolicka
Wielkanoc, wiec transport publiczny stalby pod znakiem zapytania, a prawa jazdy
sie nie dorobilem, to zdecydowanie nie moja bajka ;) Samo lotnisko na Korfu
jest malutkie i akurat trwa jego rozbudowa, wiec licze na to, ze standard
obslugi pasazerskiej ulegnie znacznej poprawie. Trasa do miasteczka jest bardzo
prosta i dobrze oznaczona, a spora jej czesc wiedzie wzdluz wybrzeza, mozna podziwiac
znajdujace sie na morzu jachty i stateczki, w oddali majacza juz gorskie
szczyty Albanii. O tej porze w swiateczny poranek ruch jest znikomy, na trawniku
w alejkach parkowych pojawiaja sie nieliczni wlasciciele ze swoimi
czworonoznymi pupilkami. Po drodze mijam maly skalny podest ze schodkami i
barierka opadajacymi ku morzu, niestety, woda jest jeszcze lodowata, kontynuuje
zatem moja piesza wedrowke do miasteczka. W koncu docieram na wypelniony
sloncem placyk, wlasnie przy nim w eleganckich marmurowych wnetrzach miesci sie
otwarty juz Starbucks Coffee, zachodze tam zatem na sniadanie – wybieram grecki
klasyk cappuccino freddo oraz tradycyjna bugaca z serem i sezamem. Zasiadam
wygodnie na balkonie, kontempluje krajobraz a w koncu kiedy ruszam do serca
starowki udaje mi sie akurat trafic na uroczysta procesje wielkanocna z popem
oraz orkiestra, ktora gra... polska piesn patriotyczna „Legiony”! Tego sie nie
spodziewalem.
Zabytkowa czesc
Korfu to marmurowe nawierzchnie, piekny piaskowy kolo bardzo ladnie komponuje
sie z blekitem nieba i powiewajacymi licznie flagami narodowymi Grecji. Na ulicy
i chodniach znajdziemy zas skorupy rozbitych glinianych naczyn – jak sie
okazuje, to taki lokalny zwyczaj majacy gwarantowac pomyslnosc w nadchodzacym
roku, mieszkancy wyspy przez okna wyrzucaja naczynia, ktore w hukiem
roztrzaskuja sie na bruku. Dochodzi
poludnie, rozgladam sie za jakas knajpka, gdzie moglbym zjesc gyros czy souvlaki,
ale z racji Wielkanocy otwarte sa tylko kawiarnie i cukiernie, z braku laku
posilam sie kanapka GreekMc w restauracji McDonald’s. Czas poszukac miejsca do
opalania, co w samym miescie Korfu bedzie trudne, na prozno szukac tutaj piaszczystych
plaz, kieruje sie za ludnoscia lokalna i rozkladam sie na cyplu w poblizu
wiatraku Anemomylos. Tuz obok cumuja male lodeczki rybakow, jest tez drabinka i
schodki ulatwiajce wejscie do wody, o tej porze jest juz nieco cieplejsza i znajduja
sie swiadkowie, ktorzy wskakuja w gladlka morska ton, ja zas na plazowym reczniku
lekko odplywam i „uskuteczniam” dolce
far niente. Okolo 15:30 ruszam w droge powrotna na lotnisko, na 2 godziny przed
odlotem hala odlotow (w nowej czesci lotniska) swieci jeszcze pustkami, ale koniec
koncow samolot linii Ryanair do Poznania startuje niemal pelen. Okazuje sie, ze
wiekszosc pasazerow spedzala w Grecji swieta wielkanocne i teraz wracaja do
Polski. Podczas dwugodzinnego lotu polska zaloga ma rece pelne roboty, podrozni
licznie korzystaja z oferty bistro i decyduja sie na badziewne gadzety w
postaci zdrapek. Z sluchawkami na uszach jakos udaje mi sie przetrwac ta kakofonie
dzwiekow, chociaz latwo nie bylo. Na deser do fanfar Ryanaira zostaje uraczony
rzesistymi brawami od wspolpasazerow. Witamy w Polszy!
Doktor z alpejskiej wioski / 12.12.2018 - 13.12.2018
W srodowy poranek melduje sie na moim
ulubionym Lotnisku Chopina, tym razem czeka mnie lot do Wiednia w ramach
podrozy sluzbowej. Rejs tam bedzie wykonywany przez Polskie Linie Lotnicze LOT,
rejs powrotny bedzie dla mnie zas pierwsza okazja do poznania serwisu Austrian
Airlines, do tej pory nie mialem bowiem okazji leciec tym przewoznikiem z grupy
Lufthansa. Przy stanowisku odprawy dla pasazerow klasy biznes kilka minut po
godzinie 5 rano nie ma kolejki, szybko nadaje maly bagaz, odbieram ladnie
wydrukowana karte pokladowa i przechodze do dedykowanych stanowisk kontroli
bezpieczenstwa. Poniewaz z zalozenia przechodza ja pasazerowie czesto
podrozujacy samolotem, to dobrze znaja oni lotniskowy savoir-vivre i nie trzeba
im powtarzac, by wyjeli z bagazu podrecznego plyny czy przedmioty
elektroniczne; cala procedura odbywa sie zatem bardzo sprawnie.
Poranek umilam sobie wizyta w lounge’u
PLL LOT Polonez, przy pysznym sniadaniu w saloniku robie prasowke, przegladam
najnowszy numer miesiecznikow LOGO i Zwierciadlo, a poniewaz mam duzy zapas
czasu, to na wyswietlaczach obserwuje pojawiajace sie kierunki, w jakich odlatuja
kolejne maszyny. W koncu chwile po 07:00 ruszam do gate’u 26, skad bedzie
odbywac sie boarding mojego Embraera do Wiednia (VIE). Samolot dopiero co
zostal podlaczony do rekawa i wysiadaja z niego pasazerowie, wejscie na poklad
jest zatem o kilkanascie minut opoznione. W koncu obsluga naziemna Okecia
anonsuje nasz rejs i moge zajac miejsce na pokladzie, wygodnie rozsiadam sie w
fotelu przy oknie i czekam na start samolotu. Kapitanem dzisiejszego rejsu LO223
jest pan Dominik Nowakowski, gladko prowadzi nasza maszyne do austriackiej
stolicy, dosc szybko po starcie mijamy chmury i za oknem ukazuje sie piekne
slonce. Chwile pozniej startuje bezplatny serwis, tradycyjnie zamawiam herbate
z cytryna, czestuje sie wafelkiem Prince Polo i wpatruje sie w ziemie pod nami,
z zawartoscia grudniowego numeru magazynu pokladowego Kalejdoskop zapoznalem
sie tydzien wczesniej na locie GVA-WAW. Po okolo 30 minutach lotu pilot
rozpoczyna znizanie do lotniska docelowego, okolice Wiednia sa pokryte
sniegiem, a deboarding ma miejsce przez autobus, wiec nieco musimy poczekac,
pozniej zas dosc dlugo czekam jeszcze na odbior bagazu z tasmy. W koncu
wychodze na dobrze mi znana hale przylotow wiedenskiego lotniska, urzeka mnie
wyswietlacz przylotow na scianie, chwile czekam na moich wspoltowarzyszy, czas
zaczac wizyte w Martins Therme & Lodge w Frauenkirchen.
W czwartkowe popoludnie jestem juz z
powrotem na lotnisku Schwechat, po zakupach w supermarkecie Billa w Terminalu 1
ruszam do Terminala 3 i ruchomymi schodami wjezdzam na gore, gdzie znajduje sie
strefa odprawy biletowo-bagazowej. Mozna skorzystac z automatow drukujacych
karty pokladowe i tagi bagazowe, ja jednak lubie zostac obsluzony przez
personel lotniska, bardzo uprzejmy mlody czlowiek drukuje mi kolorowa karte
pokladowa z logiem linii (OS) Austrian Airlines i chwile potem ustawiam sie w
sporej kolejce do kontroli bezpieczenstwa. Na pierwszy rzut oka kolejka „priority”
dla pasazerow FQTV jest dluzsza, ale to tylko pozory i chwile pozniej jest juz
po tych formalnosciach, ruszam na gore w poszukiwaniu saloniku lotniskowego
Austrian, ktory okazuje sie byc nadzwyczaj pelen i przez dobry kwadrans szukam
dla siebie miejsca, gdzie moglbym o
dpoczac i co nieco przekasic. Okazuje sie, ze owych przekasek praktycznie nie ma, z cieplych dan jest w ofercie tylko zupa krem, mozna tez na bagietce sprobowac przepysznej pasty z pestek slonecznika, na deser sa ciasta w postaci ciasta marmurkowego oraz placka z wisniami.
Do mojego gate’u prowadzi dluga droga przez dlugi korytarz, korzystam zatem z zainstalowanych ruchomych ciagow dla pieszych. Po dotarciu pod bramke okazuje sie, ze nastapila podmianka samolotu i zamiast miniaturowego Dasha polecimy do Warszawy samolotem Airbus A319, z czego jestem bardzo zadowolony. Ten typ samolotu wydaje sie byc optymalny do podrozy po Europie, a malutkie Dashe dla mnie sa zbyt glosne, bardzo podatne na turbulencje i jak pokazuja ostatnie doswiadczenia PLL LOT awaryjne. Boarding przez automatyczne bramki przebiega szybko i zajmuje wybrane wczesniej miejsce przy oknie po lewej stronie samolotu. Poniewaz w Wiedniu panuje zimowa aura, to konieczne bedze odladzanie samolotu, co powoduje dosc spore opoznienie, ale nasz kapitan nadrabia je na trasie. Lot przebiega bardzo spokojnie, wnetrze kabiny jest dobrze wygluszone, podobaja mi sie takze dominujace barwy biel i czerwien, ktore mozemy skojarzyc takze z polska flaga. Jestem nieco rozczarowany serwisem na pokladzie, pasazerowie klasy ekonomicznej moga liczyc na napoj (kawa/herbata/woda/soki/napoje gazowane oraz alkoholowe) oraz czekoladowy batonik lub chipsy jablkowe, o kanapce mozemy zapomniec. Pogoda na trasie jest wysmienita i przez okno bacznie obserwuje swiatla miast pod nami, dopiero przed Warszawa wlatujemy w chmury, by w koncu lagodnie przyziemic na Lotnisku Chopina w Warszawie.
dpoczac i co nieco przekasic. Okazuje sie, ze owych przekasek praktycznie nie ma, z cieplych dan jest w ofercie tylko zupa krem, mozna tez na bagietce sprobowac przepysznej pasty z pestek slonecznika, na deser sa ciasta w postaci ciasta marmurkowego oraz placka z wisniami.
Do mojego gate’u prowadzi dluga droga przez dlugi korytarz, korzystam zatem z zainstalowanych ruchomych ciagow dla pieszych. Po dotarciu pod bramke okazuje sie, ze nastapila podmianka samolotu i zamiast miniaturowego Dasha polecimy do Warszawy samolotem Airbus A319, z czego jestem bardzo zadowolony. Ten typ samolotu wydaje sie byc optymalny do podrozy po Europie, a malutkie Dashe dla mnie sa zbyt glosne, bardzo podatne na turbulencje i jak pokazuja ostatnie doswiadczenia PLL LOT awaryjne. Boarding przez automatyczne bramki przebiega szybko i zajmuje wybrane wczesniej miejsce przy oknie po lewej stronie samolotu. Poniewaz w Wiedniu panuje zimowa aura, to konieczne bedze odladzanie samolotu, co powoduje dosc spore opoznienie, ale nasz kapitan nadrabia je na trasie. Lot przebiega bardzo spokojnie, wnetrze kabiny jest dobrze wygluszone, podobaja mi sie takze dominujace barwy biel i czerwien, ktore mozemy skojarzyc takze z polska flaga. Jestem nieco rozczarowany serwisem na pokladzie, pasazerowie klasy ekonomicznej moga liczyc na napoj (kawa/herbata/woda/soki/napoje gazowane oraz alkoholowe) oraz czekoladowy batonik lub chipsy jablkowe, o kanapce mozemy zapomniec. Pogoda na trasie jest wysmienita i przez okno bacznie obserwuje swiatla miast pod nami, dopiero przed Warszawa wlatujemy w chmury, by w koncu lagodnie przyziemic na Lotnisku Chopina w Warszawie.
Etykiety:
Austria,
Austrian,
Austrian Airlines,
Chopin Airport,
LO,
LOT,
Lot Polish Airlines,
Lotnisko Chopina,
Miles & More,
OS,
PLL LOT,
Schwechat,
VIE,
Vienna,
Warsaw,
Warszawa,
WAW,
Wied,
Wien
U cesarza w Wiedniu / 04.12.2015 - 05.12.2015
Po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa
usadawiam się w pobliżu wyjścia numer 38, skąd będzie odlatywał nasz Airbus
A320 do Aten. Zajmuję miejsce na wprost płyty lotniska i obserwuję ruch na
niej. W pewnym momencie moją uwagę przykuwa samolot izraelskich linii
lotniczych El Al, które to słyną z rygorystycznej kontroli pasażerów i
przykładają niezwykłą wręcz wagę do ochrony i bezpieczeństwa. Korzystając z
wolnego czasu specjalnie przechodzę w stronę stanowiska, z którego odbywać się
będzie Boarding maszyny odlatującej niebawem do Tel Avivu. Tak jak się tego
spodziewałem przy wejściu do gate’u stał specjalny agent odpowiadający za dany
rejs. Szczegółów nie mogłem już dojrzeć, gdyż odlot miał miejsce ze strefy
non-Schengen, a Grecja jak na razie nie wyszła poza ten układ. Mój samolot
punktualnie pojawia się na płycie, najpierw wychodzą pasażerowie rejsu z Aten,
a później nadchodzi czas na pobieżne sprzątanie, który jedna ze stewardess
wykorzystuje na drobne zakupy w strefie wolnocłowej. Planowo rozpoczyna się
nasz boarding, przy stanowisku znajduje się kilkanaście dziewcząt, które
dopiero uczą się pracy na lotnisku. Mają okazję przetestować swoją wiedzę,
ponieważ jedna z pasażerek ma spory nadbagaż i uiszcza dodatkową opłatę w euro.
Zajmuję moje miejsce 4F,
pierwszy rząd za klasą biznes, tradycyjnie miejsce przy oknie po prawej stronie
tak jak lubię. Urocze stewardessy o śródziemnomorskiej urodzie w granatowych
sukieneczkach z pomalowanymi na czerwono ustami witają pasażerów dźwięcznym
greckim „Kalimera!”. Panie z personelu pokładowego mają w sobie dużo czaru,
stale się uśmiechają, zagadują podróżnych, na pewno nie zachowują się sztywno
czy nieprzystępnie, co już na początku rejsu poprawia humor. Pasażerów nie ma
zbyt wielu, ale akurat mój rząd jest w całości wypełniony. Miejsca na nogi jest
sporo, na to nie mogą narzekać, ale kiedy tuż obok mnie miejsca zajmuje grecka
rodzina z dwójką małych dzieci zaczynam się bać. Całe szczęście, że rodzicom
udaje się je jakoś zająć, więc nie hałasują tak bardzo ani nie płaczą na cały
głos w trakcie lotu. Kiedy wszyscy pasażerowie zajęli już swoje miejsca, z
kokpitu płynie głos kapitana Grecosa Leonidasa (sic!), który podaje klasyczny
komunikat na temat naszego rejsu i czasu jego trwania, a zaraz potem na małych
wysuwanych monitorach zaprezentowana zostaje instrukcja bezpieczeństwa w
formie video. Stewardessy sprawdzają, czy wszyscy są zapięci a przy okazji
rozdają małe cukierki / landrynki w srebrnej folii z ciemnoniebieskim logo
linii. Nasza maszyna jest już gotowa do startu, zostajemy wypchnięci i kołujemy
do progu pasa. Niestety, tak jak się domyślałem, tym razem startujemy w
kierunku wschodnim, nie będzie mi się dane delektowanie się widokami warszawskiej
panoramy z wieżowcami w tle. Powoli wznosimy się w górę i niebawem osiągamy
naszą wysokość przelotową. W oczekiwaniu na serwis sięgam do magazynu
pokładowego, jest on bardzo ładnie wydany, w aktualnym numerze znaleźć można
m.in. wskazówki na temat miejsc wartych odwiedzenia w kilku miastach z siatki
przewoźnika, jest też wywiad z Polką, która opowiada o życiu w Warszawie i
promuje nasze miasto stołeczne. Jeszcze nie zdążyłem się dobrze wczytać w
treść, a już pojawiają się stewardesy z wózkiem z napojami zimnymi (wybieram
sok pomarańczowy) oraz z daniem obiadowym. Tacka po rozpakowaniu ujawnia swoją
zawartość: jest sosik pomidorowy z mielonymi pulpecikami, ziemniaczki,
bułeczka, serek President, kostka masła, krakersy oraz dwa słodkie ciastka
Digestive. Kolejny serwis to już ciepłe napoje, tym razem decyduję się na
ulubioną kawę i wracam do lektury magazynu, a następnie zakupionej w Berlinie
książki na temat języka niemieckiego. Za oknem widać górską panoramę Tatr,
później przelatujemy nad Bałkanami a na koniec na wodami Morza Egejskiego.
Pogoda cały czas dopisuje, nie ma żadnych turbulencji, lądowanie również
wykonane bardzo profesjonalnie, oby tak dalej; planowo kwadrans przed godziną
czternastą ląduję w Atenach. Lotnisko jest sporych rozmiarów, dość dużo czasu
zajmuje nam dotarcie na miejsce postojowe i dojazd autobusem do terminalu. W
końcu jestem na greckiej ziemi, mam około dwie godziny dla siebie, czas na
wizytę w Lufthansa Business Lounge, po raz kolejny posiadanie srebrnej karty
Miles & More niesie za sobą wymierne korzyści. W recepcji saloniku uprzejma
pani skanuje kartę pokładową oraz kartę Miles & More i zaprasza mnie do
degustacji Gluehwein oraz Weihnachtsstrudel. W końcu Lufthansa to niemiecka
linia, a w tamtym kraju adwent pielęgnuje się w wyjątkowy sposób. Dobrze
pamiętam, że kiedy leciałem dwa lata temu Lufthansa na trasie Sao Paulo –
Frankfurt szef pokładu wręczył mi ciasteczka adwentowe przygotowane z myślą o
pasażerach klasy biznes, to chyba najmilszy gest, jaki dotychczas spotkał mnie ze
strony personelu latającego. No, może poza upgradem do klasy Premium Voyageur w
Air France podczas powrotu z mojej dziewiczej podróży za ocean z księżniczką
Martą na trasie LAX-CDG – ale upgrade’u dokonał pracownik obsługi naziemnej,
więc to się nie liczy :-P Salonik dzieli się na dwie części przedzielone od
siebie kuchnią i zapleczem. Jest zdecydowanie mniejszy niż warszawski Polonez,
ale też można znaleźć w nim inne rarytasy dla podniebienia, w menu królują
specjały regionalne kuchni greckiej, niebo w gębie! Jest m.in. jogurt z miodem
i orzechami, jabłecznik zapiekany na ciepło, małe kanapki, zupa krem, sałatka
grecki, oliwki oraz pulpeciki i zapiekanki czy tarta ziemniaczana. Do kawy
można dodać jeden z trzech syropów Monin (karmelowy, orzechowy lub waniliowy),
są także owoce i bardzo szeroki wybór alkoholi, zimnych napojów i prasy
międzynarodowej, lubię te chwile słodkiej dekadencji spędzane w saloniku.
Tradycyjnie już byłem tam najmłodszym gościem i zaniżałem mocna średnią wieku,
bo klasyczny bywalcy to siwi podtatusiali Niemcy. Za kwadrans powinien
rozpocząć się Boarding na mój rejs do Wiednia, a przede mną jeszcze kontrola
bezpieczeństwa. Ateńskie lotnisko jest bowiem zbudowane dość specyficznie,
najpierw odbywa się jedynie weryfikacja kart pokładowych i wchodzimy do strefy
duty free z lokalami gastronomicznymi, a dopiero głębiej znajduje się strefa ze
stanowiskami do kontroli. Kolejka jest spora, ale i stanowisk dużo, kilka minut
później ruszam już bezpośrednio do bramki 28 na dolnym poziomie. Taka mała
dygresja – kuwety, do których wkłada się swoje przedmioty osobiste są koloru
pomarańczowego a ich sponsorem jest portal Air Fast Tickets. To ten pośrednik,
dzięki którego błędom w ubiegłym roku mogłem tanio podróżować po świecie. Było
minęło, ale co zobaczyłem, to moje.
Kiedy docieram do
właściwej bramki okazuje się, że boarding jeszcze się nie rozpoczął, zajmuję
zatem miejsce w formującej się właśnie kolejce. Obsługa lotniska już rozpoczęła
swoją pracę, przy bramce pojawił się także funkcjonariusz greckiej policji czy
straży granicznej i weryfikuje niektóre paszporty. Tym razem o dziwo moim nie
jest zainteresowany, a zazwyczaj to właśnie ja jako ten samotny podróżujący
byłem dokładniej sprawdzany. Na odcinku Ateny – Wiedeń podróżnych jest znacznie
więcej, zostają podstawione dwa autobusy, które podwożą nas do samolotu. Tak
samo jak i o poranku zostaję uprzejmie powitany przez uśmiechnięty damski
personel pokładowy, zajmuję wybrane wcześniej miejsce 8 F i czekam, aż zbierze się
komplet pasażerów. Tak się składa, że środkowe miejsce po mojej lewej stronie
pozostaje wolne, ale kilka minut po starcie przesiada się na nie nastolatka
podróżująca z rodziną, bo chciała na chwilę uwolnić się od młodszego brata,
który nie dawał jej spokoju. Jak już wcześniej wspomniałem na pokładzie
samolotów linii Aegean miejsca jest w sam raz, więc nie stanowiło to dla mnie
większego problemu. Kilkanaście minut po starcie wlecieliśmy w chmury i zaczęło
nami lekko telepać. W celu ukojenia skołatanych nerwów do obiadu zamówiłem
buteleczkę białego wina (to juz mój trzeci ciepły posiłek tego dnia) i skupiłem
się na dalszej lekturze książki, którą wziąłem ze sobą do podroży („Der Dativ
ist dem Genitiv sein Tod” -Band 6). Po około dwóch godzinach lotu, kiedy za
oknami jest już zupełnie ciemno, rozpoczynamy zniżanie do lądowania na
wiedeńskie lotnisko Schwechat. Mamy 4 grudnia, dopiero teraz dochodzi do mnie,
że równo rok temu startowałem stamtąd w podróż do Stambułu a dalej do Teheranu,
jak ten czas szybko leci!
W Wiedniu parkujemy
bezpośrednio przy terminalu i wchodzimy do środka przez rękaw, dzięki czemu
oszczędzamy cenny czas. Za kilka minut wybije godzina 18:00, miło byłoby szybko
znaleźć się w centrum austriackiej stolicy. Lotnisko prezentuje się bardzo
nowocześnie, przed rokiem odlatywałem ze zdecydowanie starszej części.
Najbardziej urzeka mnie elektroniczna tablica przylotowa, która wyświetlana
jest na tle rozsuwanych drzwi, w których pojawiają się przylatujący
pasażerowie. Liczba osób oczekujących na swoich bliskich jest imponująca, nie
spodziewałem się, że będzie aż taki ruch. W automacie na lotnisku nabywam
bilety na przejazd autobusem Post Bus za 8 euro do centrum Wiednia, autobus
zatrzymuje się przy dworcu Westbahnhof, a naprzeciwko niego znajduje się hotel
Fürstenhof, w którym zatrzymuję się na jedną noc. Mam jeszcze prawie 20 minut
do odjazdu autokaru, przechodząc obok McCafé dostrzegam plakat z aktualną
ofertą kawiarni. Brzmi kusząco, bo mają w asortymencie japoński specjał matcha
latte. Chwilę później delektuję się już zielonym naparem, jak błogo!
Przejazd autokarem spod
poziomu przylotów (przystanki są bardzo dobrze oznaczone) do dworca Westbahnhof
trwa około 45 minut, co jest konkurencyjnym czasem wobec dojazdu kolejka S-Bahn
i następnie metrem, a cenowo wychodzi jedynie niecałe 2 euro drożej. Dotychczas
zawsze dojeżdżałem na lotnisko pociągiem, ale ponieważ zależało mi na czasie i
unikaniu przesiadek, to zdecydowałem się na takie właśnie rozwiązanie. Kilka
minut po godzinie 19:00 jestem już w hotelowym pokoju, czas na krótki
odpoczynek i można ruszać w miasto. Chyba pierwszy raz jestem w takim stylowym
secesyjnym pokoju, tak właśnie wyobrażałem sobie zawsze typowe wiedeńskie
wnętrza. W piątkowy wieczór większość supermarketów jest już zamknięta, nie
zrobię zatem zakupów spożywczych w Billi, które zawsze są niemal rytuałem
podczas mojego pobytu w Wiedniu. W małym markecie na dworcu kolejowym
zaopatruję się jedynie w wodę mineralną i ruszam na spacer wzdłuż pięknie
oświetlonej ulicy Mariahilfer Strasse. Na ruchliwym w ciągu dnia deptaku o tej
porze jest juz pustawo, przemykają pierwsi imprezowicze, czynne są jedynie
nieliczne lokale gastronomiczne, można w spokoju delektować się oknami
wystawowymi z motywami świątecznymi. Zbaczam nieco ze szlaku i odbijam w bok na
prawo przy stacji metra, teraz jest już bardziej kameralnie a uliczki są sporo
węższe i mają bardziej lokalny charakter. Szybkim krokiem docieram do opery,
jej pięknie oświetlony gmach góruje nad okolicą. Mijam Albertinę, postój
dla dorożkarzy, w powietrzu czuć charakterystyczny zapach sami wiecie czego,
całe szczęście, że sprzątanie odbywa się na bieżąco. Docieram do rezydencji
Hofburg, niemal naprzeciwko znajduje się kawiarnia Starbucks Coffee stylizowana
na lokal z epoki. Pamiętam dobrze, że czekałem tam na moją koleżankę, u której
zatrzymałem się w Wiedniu podczas jednej z moich wizyt w 2009 roku. Jeszcze
tylko kilka kroków i docieram na Graben, w oddali migocą światła na wystawie
butiku marki Louis Vuitton, mijam tzw. „kolumnę morową” i już widzę kolorowy
dach katedry Stephansdom. Przy placu tam gdzie ostatnio znajduje się też
cukiernia Aida, którą to odwiedziłem przy mojej pierwszej wizycie w stolicy
Austrii, wtedy też dość dokładnie zwiedziłem miasto, tym razem bowiem
ograniczyłem się do życia nocnego, zakupów lokalnych przysmaków, kawy Wiener
Melange i krótkich spacerów. Po drugiej stronie mieści się zaś jeden z lokali
popularnej sieci Trześniewski, która słynie z wybornych kanapek. Jak sugeruje
nazwisko twórcą idei sprzedawania kanapek w stylu „fast food” był Polak. Czas
wracać do hotelu i przygotować się na wieczorną imprezę. Co jak co, ale tego
sobie nie odpuszczę, zwłaszcza że do tej pory bawiłem się w Wiedniu tylko raz w
klubie Passage, bo jakoś nie było więcej okazji ku temu.
Poranek po imprezie
wcale nie jest leniwy, mój styl imprezowania nie powoduje kaca czy ciągów
alkilowych, więc po tanecznej nocy na parkiecie ochoczo wstaję kilka minut
przed 8 rano i zbieram się na wymarz do miasta. Pogoda jest cudna, świeci
słońce, jest ciepło jak na początek grudnia, impreza była udana, zatem humor
dopisuje. Na pierwszy ogień idzie McTost Deluxe i espresso, by dobrze się
pobudzić do biegania po mieście, które za dnia wygląda jeszcze bardziej uroczo
niż nocą. Po uzupełnieniu kalorii spaceruję dalej, by dotrzeć do katedry
mijając po drodze najważniejsze wiedeńskie zabytki. Czas na wizytę w
tradycyjnej wiedeńskiej kawiarni, wstępuję do Savoy Café, która może poszczycić
się największych lustrem w Europie znajdującym się we wnętrzach. Siadam przy
marmurowym stoliku, tuż za mną znajduje się wspomniane lustro, jego ogromne
wymiary robią wrażenie. Wystrój jest bardzo elegancki, ale atmosfera w żadnym
razie nie jest sztywna. Nieopodal znajduje się jarmark świąteczny a w soboty
organizowany jest targ staroci, toteż klientela jest dość różnorodna. Wiener
Melange smakuje wybornie, jestem rozgrzany i ruszam w dalszą drogę. Po drodze
mijam licznych turystów, znaczna ich część pochodzi z Włoch, nie ma się czemu dziwić,
bo to sąsiadujące ze sobą kraje. Jeszcze raz, ale tym razem w blasku słońca,
podziwiam biały gmach muzeum Secesji ze złotą kopułą i łacińskimi inskrypcjami.
Następnie robię rundkę przy Hofburgu i docieram na plac przy katedrze, który o
tej przedpołudniowej porze jest już szczelnie wypełniony spacerowiczami. Tuż
obok rozpoczyna się zakupowa aleja Kärtenstraße, gdzie znaleźć można butiki
topowych światowych marek. Jest także biuro mojego poprzedniego pracodawcy
Qatar Airways, ale w soboty jest ono zamknięte, więc nie zobaczę, jak koledzy
się tam urządzili. Teraz nadszedł czas na małe zakupy spożywcze, na pierwszym
miejscu na liście są oczywiście Mozartkugeln, wafelki Manner, tradycyjnie Coca
Cola Vanilla, zaciekawiła mnie też m.in. pasta marchewkowo-chrzanowa. Patrzę na
zegarek, czas wracać do hotelu, wymeldować się i szykować do odjazdu. Mój
pociąg IC Polonia do Warszawy odjeżdża o 13:34 z dworca Westbahnhof. Skład był
podstawiony już na godzinę przed odjazdem, czas ten wykorzystałem na kolejną
wizytę w ulubionym McDonald’s, by zasmakować bananowego shake’a czy ciastka
jagodowo-waniliowego. Jeszcze tylko wysyłam na poczcie pocztówkę i zajmuję
wygodne miejsce w pociągu. Przede mną 8 godzin podróży do stacji Warszawa
Centralna. W taką podróż chcę wyruszyć…
Subskrybuj:
Posty (Atom)





