Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sopot. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sopot. Pokaż wszystkie posty

A może nad morze? Sopot party time / 03.07.2015 - 04.07.2015



Nadchodzi weekend, zatem czas wzbić się w przestworza. Po raz kolejny w tym roku ciągnie mnie do Trójmiasta. Nie da się ukryć, że Zatoka Gdańska ma swój klimat, dobrze się tam czuję i zawsze chętnie wracam. A jeśli na imprezę do Sopotu, to jeszcze chętniej…
W piątkowe popołudnie docieram na Lotnisko Chopina, ludzi w terminalu jest całkiem sporo, ale przy strefie odprawy dla pasażerów klasy biznes PLL LOT tradycyjnie nikogo nie ma, więc obsługa szast-prast drukuje mi kartę pokładową z wybranym wcześniej miejscem 6D, tradycyjnie przy oknie po prawej stronie, w miarę możliwości w przedniej części samolotu. Jak to na lotach krajowych bywa wieczorny rejs do Gdańska będzie obsługiwany przez turbośmigłową maszynę Bombardier Dash Q400. Kolejka do kontroli bezpieczeństwa tym razem przesuwa się dość powoli, czynne są jedynie 3 stanowiska. W końcu nadchodzi czas na mnie i po chwili jestem już w zastrzeżonej części portu lotniczego i wybieram się jak ostatnio do saloniku Polonez. Już od progu zauważam zmiany, bowiem natychmiast po moim wejściu zza swoich stanowisk wstają pracownicy recepcji lounge’u, by mnie powitać. Dotychczas czegoś takiego nie było, podawałem jedynie moją kartę pokładową oraz srebrną kartę Miles & More osobie siedzącej za biurkiem. Kolejną zmianę dostrzegam w lodówkach – nie znajdziemy już napojów koncernu Coca-Cola, lecz Pepsi CO. Spore zaskoczenie przy ladzie, obok tradycyjnej wazy z zupą i grzanek ustawiony jest podgrzewacz z ziemniakami, mięsem i sałatką. Do tego pojawiły się świeże owoce, znajdziemy też pokrojone w plasterki cytryny i limonki, większy wybór alkoholi, jest nieco bardziej wyrafinowane pieczywo a także wędliny (w tym moje ulubione salami) oraz łosoś w plastrach. W lodówkach zauważyłem również jogurty firmy Bakoma a przy barze można poczęstować się krówkami. Słodka nutka dekadencji trwa w moim przypadku prawie 1,5 h. A wszystkie te zmiany wynikają z faktu, że PLL LOT przejął obsługę saloniku Polonez, wcześniej zarządzało nim Lotnisko Chopina. Po dłuższej chwili relaksu przy obiedzie, obowiązkowej kawie i drinku, z obowiązkową lekturą prasy, zbieram się do wyjścia z saloniku. Jeszcze tylko na moment wstąpię do perfumerii Aelia i jestem pod bramką 28, skąd odbywać się będzie boarding na lot do Gdańska. Z przyczyn operacyjnych rozpoczęcie tej procedury opóźnia się o prawie 30 minut, mam zatem czas, by porozglądać się na lotnisku i przyjrzeć się nieco dokładniej współpasażerom. Tak jak podejrzewałem, zdecydowana większość z nich leci przez Warszawę tranzytem, lotnisko Okęcie to dla nich jedynie punkt przesiadkowy na mapie a nie cel wyjazdu. W końcu personel naziemny zaprasza pasażerów do autobusu. Na pozostałą część osób czeka już drugi pojazd. Na płycie lotniska czeka już Bombardier Dash Q400 w kolorowym malowaniu, ten sam, którym ostatnio wracałem z Gdańska. Podejrzewam, że maszyna jest przypisana na stałe do tej rotacji. Zajmuję moje miejsce 6D, okazuje się, że za oknem będę miał śmigło i część skrzydła, ale podczas lotu nie przeszkadzało mi to i mogłem podziwiać widoki za oknem. W samolocie u drzwi pasażerów wita sympatyczna szefowa pokładu pani Justyna Koperska, za sterami siedzi zaś kapitan Tomasz Tarka. Ponieważ jeden z pasów startowych jest tego dnia zamknięty i trwają na nim prace modernizacyjne, musimy odczekać w kolejce na start, nasza maszyna jest ósma, więc zanim wzbijemy się w powietrze mija jeszcze ok. 15 minut. Wreszcie samolot się wzbija, bardzo miło jest przy tak ładnej pogodzie centrum Warszawy z lotu ptaka oraz podziwiać budynki i znajomą okolicę. Kilka minut później osiągamy wysokość przelotową, zostają rozdane wafelki Prince Polo oraz woda mineralna w kubeczkach. Czas upływa mi na lekturze lipcowego wydania magazynu pokładowego Kaleidoscope, nie zdążyłem nawet dotrzeć do środka numeru, kiedy zaczynamy zniżanie do lądowania na gdańskim lotnisku. Jeszcze kilka minut na pokładzie i następuje gładkie przyziemienie na pasie portu im. Lecha Wałęsy.
Kilka minut przed siódmą rano, po imprezie w Sopocie i krótkiej wizycie na bałtyckiej plaży, jestem już z powrotem na lotnisku GDN. Akurat przy stanowisku odprawy pojawia się już obsługa, podaję mój dowód osobisty i kartę Miles & More i po chwili odbieram kartę pokładową. Pani prosi jeszcze o okazanie jej bagażu podręcznego – zapewne chodzi jej o ew. wydanie mi zawieszki na bagaż, który należy oddać na wózek przy wsiadaniu do samolotu. Schowki w samolotach typu Bombardier Dash Q400 są bowiem odpowiednio mniejszych rozmiarów. Przy sprawdzeniu karty pokładowej tradycyjnie już pada pytanie o kod pocztowy, po czym po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa pani z obsługi informuje mnie, że mój bagaż będzie jeszcze raz sprawdzony. Co ciekawe, kontrolerka była bardzo skrupulatna, zajrzała także do mojego portfela, wyjmowała wszystkie karty, które w nim miałem, a także zaglądała do kieszonki z monetami. Nigdy dotąd mi się to nie zdarzyło, ale zawsze musi być ten pierwszy raz. A może pani się po prostu nudziło, była nadgorliwa lub chciała zrobić pokazówkę? Mniejsza o to, po tej ceremonii wjeżdżam schodami ruchomymi na górę, zamawiam kawę i wyjmuję niemiecką książkę o anglicyzmach, którą nabyłem ostatnio w Berlinie podczas mojego powrotu z Dubrownika. O tej porze poranny odpływa pasażerów już się zakończył, a kolejne odloty będą dopiero po moim rejsie. Czas mija bardzo szybko, ani się obejrzałem, kiedy na płycie lotniska pojawił się już Bombardier Dash Q400, który zabierze nas do Warszawy, tak jak przeczuwałem linia lotnicza podstawiła tą samą maszynę co na poprzednim rejsie. Obsłudze nieco zajmuje przygotowanie boardingu i komunikacja z samolotem i kolegami na płycie, ale w końcu zostajemy zaproszeni na pokład. Jest piękny, słoneczny poranek, upał jeszcze tak bardzo nie doskwiera, wchodzę po schodkach na pokład, w samolocie wita ku zaskoczeniu starczy szef pokładu pan Ryszard Zagórski, z tyłu kabiny wspiera go dla kontrastu zdecydowanie młodszy stażem (i wiekiem!) pan Piotr Gołąbek. Znów mam przydzielone miejsce 6D, zatem wiem, czego się spodziewać. Tym razem do startu nie ma żadnej kolejki, więc odlatujemy o czasie. Przed odlotem tradycyjnie instruktaż bezpieczeństwa, niestety, szef pokładu przykłada mikrofon zbyt blisko ust i da się rozróżnić jedynie pojedyncze słowa. Mi to tito, ale nie robi to dobrego wrażenia. Zdecydowanie lepiej brzmi za to zapowiedź kapitana rejsu pana Arkadiusza Kurkowskiego. Niebawem wznosimy się w powietrze, podziwiam z góry Pomorze a chwilę później lustruję kolejne strony magazynu Kaleidoscope. Widać, że PLL LOT bardzo promuje swój nowy produkt jakim jest bez wątpienia bezpośrednie połączenie z Warszawy do Tokio 3 razy w tygodniu. O nowej destynacji informują także zapowiedzi personelu pokładowego wkrótce po starcie, tak, by pasażerom nic nie umknęło. Już nie mogę doczekać się mojego rejsu do Tokio we wrześniu, po raz pierwszy Japonia i rosyjski przewoźnik Aeroflot. Tymczasem za oknami widać już Wisłę, szanowni Państwo, nasza podróż dobiega końca…

Cudze chwalicie, czyli krajówki po Polsce - GDN-WAW & WAW-KRK / 16.05.2015 - 17.05.2015

W ten weekend nadszedł czas ma spontaniczne wizyty w Trójmieście i Krakowie. Jak to u mnie zwykle bywa będą one ograniczały się do imprez, zwiedzanie obu tych miast mam już dawno za sobą, dzień spędzam w Warszawie, a noce na parkiecie w Sopocie i grodzie Kraka.
Do Sopotu wybrałem się Pendolino, celowo wybrałem ostatni kurs na relacji Warszawa-Gdynia, by nie musieć czekać na rozpoczęcie imprezy, do nadmorskiego kurortu docieram tuż przed północą, widzę, że nowy budynek dworca kolejowego jest już prawie na ukończeniu. Jako fana komunikacji cieszy mnie ta pozytywna zmiana, po poprzedni „klockowy” dworzec miał się nijak do charakteru tego miasta i odzwierciedlał wyraźnie ślady poprzedniej epoki PRL. Pamiętam dobrze moje pierwsze wycieczki do Trójmiasta, kiedy jeszcze korzystałem z tego baraku, który zazwyczaj okupowany był przez bezdomnych i meneli, zwłaszcza w weekendowe poranki, mam nadzieję, że wraz z uruchomieniem nowego gmachu się to zmieni. Ale koniec tych dygresji, czas ruszać w tango.
Po całonocnej zabawie (tym razem mocno przeciętnej w stosunku do mojej poprzedniej wizyty w Sopocie w ostatni weekend marca – ach, ta muzyka!) ruszam na pobliski przystanek komunikacji miejskiej, skąd bezpośredni autobus dowiezie mnie na gdańskie lotnisko im. Lecha Wałęsy. Wylot mam dopiero o 08:55, jest jeszcze sporo czasu, postanawiam wybrać się na plażę i podziwiać wschód słońca, które właśnie budzi się nad Zatoką Gdańską. Zapowiada się piękny słoneczny dzień nad Bałtykiem, aż szkoda, że czas wracać do Warszawy. Zanurzam stopy w piasku, przechodzę nieopodal słynnego molo i powoli wracam w kierunku centrum deptakiem Monte Cassino, to chyba jedna z najbardziej zapadających w pamięć nazw ulic w Polsce.
Podjeżdża autobus, u kierowcy nabywam bilet (w Sopocie nie ma automatu biletowego na gdańską komunikację autobusową) i nieco zmęczony po imprezie zasypiam na tylnym siedzeniu autobusu. Jest sobotni poranek, na drogach jest pusto, więc w miarę szybko docieramy do portu lotniczego GDN. Niebawem powinna rozpocząć się odprawa na mój rejs PLL LOT do stolicy. W kolejce do odprawy stoi już grupka starszych Azjatów, lecą gdzieś dalej w świat, ich wszędzie jest pełno. Przy stanowisku dostaję kartę pokładową, miejsce tradycyjnie przy oknie wybrałem wcześniej podczas check-inu online, sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i zajmuję wygodne miejsce w fotelu w hali odlotów, skąd dokładnie można oglądać startujące i lądujące maszyny. Wielkiego ruchu o tej porze nie ma, tradycyjnie największą frekwencję mają kierunki emigracyjne, czyli UK i Skandynawia. Na płycie w końcu pojawią się wyczekiwany Dash Q400, którym udam się w rejs do Warszawy, humor dopisuje, zwłaszcza że w perspektywie mam jeszcze wieczorny rejs do Krakowa. Zajmuję swoje miejsce i oczekuję na start. Tym razem szefową pokładu jest Katarzyna Tymińska, a za sterami siedzi kapitan Marcin Pawlak. Powoli przyspieszamy i wznosimy się do góry, żegnam się na około 2 miesiące z Trójmiastem, Sopot odwiedzę w te wakacje jeszcze dwukrotnie Po około 40 minutach lotu zbliżamy się już do Warszawy, po raz pierwszy z okien samolotu byłem w stanie wypatrzeć Świątynię Opatrzności Bożej, „wyciskarka soków” dumnie prezentuje się na tle Miasteczka Wilanów. Jeszcze kilka skrętów samolotem i ląduję na Lotnisku Chopina.
Tego samego wieczora z powrotem wybieram się na Okęcie, tym razem dzięki statusowi FTL w programie lojalnościowym Miles & More mogę skorzystać z priorytetowej odprawy przy stanowisku klasy biznes, od niedawna w terminalu zainstalowano specjalną wyspę dla pasażerów tejże klasy, trzeba korzystać z przywilejów dopóki się należą. Po kontroli bezpieczeństwa udaję się zatem do saloniku Polonez, gdzie mogę zrelaksować się przed kolejnym tego dnia lotem krajowym. Przy drinku, ulubionej kawie, croissancie i lekturze prasy codziennej czas mija mi bardzo szybko, czas udać się do bramki, która jak to zazwyczaj na loty krajowe zlokalizowana jest w dalszej części terminalu. Boarding przebiega nadzwyczaj sprawnie jak na lotnisko w WAW, nie musimy na nikogo czekać i autobusem podjeżdżamy pod wejście do samolotu. Powoli nadchodzi wieczór, na pokładzie wita nas szefowa pokładu Magdalena Kotecka, chwilę później kapitan Marek Niewiadomski podaje szczegóły lotu. Powoli kołujemy po płycie lotniska i wznosimy się nad Aleją Krakowską, by zaraz gwałtownie skręcić w kierunku Krakowa. Nad miastem wznoszą się chmury, więc za dużo nie zobaczę przez okno. Po zakończeniu skromnego serwisu pokładowego (jak zwykle Prince Polo oraz szklanka wody mineralnej) stewardessy przygotowują kabinę do lądowania, to chyba najszybsza trasa z Warszawy :-P Chwilę potem ląduję już na krakowskich Balicach. It's party time!

Sopockie impresje / 31.05.2014 - 01.06.2014

Zaczyna się weekend, pora na kolejny wypad. W swoich wakacyjnych planach zawsze uwzględniam Sopot, to według mnie letnia stolica Polski i w tym roku nie mogło być inaczej, zwłaszcza że w ubiegłym roku byłem tam jedynie zimą, bo z racji mojej niekorzystniej lokalizacji (Wrocław) miałem do Trójmiasta po prostu daleko. Bilet do Gdańska kupiłem już w styczniu korzystając z bardzo atrakcyjnych cen linii Ryanair - 39 zł za lot z Modlina do Trójmiasta to naprawdę atrakcyjna stawka. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że na wiosnę serwis AFT udostępni kody zniżkowe, dzięki którym będzie można odbyć loty krajowe w PLL LOT po bardzo atrakcyjnych stawkach. Ponieważ lot z Modlina jest w sobotni wieczór postanowiłem, że tym razem nigdzie mi się nie spieszy i spędzę w Sopocie całą niedzielę. Dlatego też zarezerwowałem lot powrotny wylatujący z GDN o 21:00, jak zdecydowana większość połączeń wykonywany jest on przez Eurolot na maszynach Dash Q 400 - to ta sama maszyna, którą leciałem w Walentynki do Krakowa i nie tak dawno do Katowic.
Aby dostać się do Modlina musiałem najpierw podjechać autobusem miejskim na Dworzec Zachodni, skąd z peronu 8. odjeżdżają pociągi Kolei Mazowieckich do Modlina. O ile na pierwszej stacji pociąg był niemal pusty, to na Dworcu Gdańskim wsiadło bardzo dużo pasażerów i zrobiło się naprawdę ciasno. Niedaleko mnie w przejściu ustawili się panowie z piwem, którzy tylko czekali, by skorzystać ze sposobności i się napić - to typ takich brzuchaczy po 40., którzy wyrwali się zonom z domu i jechali zaszaleć- wynikało z ich okraszanej dosadnymi przerywnikami rozmowy.
Z pociągu Kolei Mazowieckich na stacji w Modlinie wysiadła zaledwie garstka podróżnych, w tym kilka Greczynek odlatujących do Salonik. Sam wprawdzie tego języka nie rozpoznałem, ale uświadomił mnie w tym komentarz Polaka, który stał obok z polską parką także odlatującą do Grecji. Z rozmowy wynikało, że poznali się w pociągu i ten facet postawił sobie za cel opowiedzieć im o Helladzie, gdyż sam wielokrotnie tam podróżował, ma tam rodzinę i jest mocno związany zawodowo z tym krajem. Miło było posłuchać, ale nie wiem, czy gdybym leciał z moja druga połówką, to chciałbym, by zagadywał mnie obcy dość nachalny facet, nawet jeśli informacje, które przekazywał, były interesujące. Pewnie to wynika z mojego charakteru, jestem ciekawy, jak długo wytrzymali towarzystwo tego samozwańczego przewodnika po Grecji. Tymczasem pod stacje kolejowa podjeżdża autobus KM jadący do terminala, kilka minut i już jestem na lotnisku w Modlinie, jak dawno mnie tam nie było! Wcale nie żałuję, bo jakoś to lotnisko jest dla mnie takie bezduszne, zdecydowanie preferuję inne porty lotnicze w naszym kraju. Mam do odlotu do Gdańska nieco ponad 2 godziny, w to sobotnie popołudnie odlotów praktycznie nie ma, oprócz wspomnianych Salonik jest jeszcze tylko wieczorny lot do Londynu i Wrocławia. Na początek kontrola dokumentów, gdzie pracownik sprawdza moją wcześniej wydrukowaną kartę pokładową, następnie kontrola bezpieczeństwa. Akurat w czasie, kiedy ją przechodzę, przez Heimanna prześwietlane są €"podręczne” bagaże dwóch utytych Rosjanek, które nie mówią po polsku (po angielsku też nie) i nie są w stanie porozumieć się z firmą ochroniarską. W swoich sakwach panie miały bowiem bardzo dużo przedmiotów, które nie spełniały surowych norm bezpieczeństwa €- lakier do włosów w spray’u, flakoniki, nożyczki itd. Pracownicy starali się od nich dowiedzieć, czy te bagaże nie powinny być włożone do luku, ponieważ zarówno ich zawartość jak i wymiary mogły sugerować, że jest to bagaż rejestrowany. Rosjanki jednakże nadal nie rozumiały (a może nie chciały zrozumieć), co takiego chce od nich obsługa lotniska - nie wiem, jak sprawa się skończyła, bo odszedłem dalej i zatrzymałem się przy bistro oferującym hot dogi z kiełbaską sojową. Niby nic specjalnego, ale chciałem jakoś zagłuszyć głód, bo tego dnia nie zdążyłem przygotować sobie obiadu.
Zająłem jedno z miejsc na krzesłach po środku bramek i lustrowałem pasażerów tworzących kolejkę przed lotem do Salonik. Ku mojemu zaskoczeniu dużą część podróżnych stanowili Grecy - boarding trwał bardzo długo, miałem wrażenie, że ta kolejka nigdy się nie skończy, ale wreszcie wszyscy pasażerowie przeszli do gate’u. No, może prawie wszyscy, bo wspomniane wcześniej Rosjanki podchodzą do wyjścia dopiero wtedy, kiedy zostaje ogłoszony Final Call i wcale się nie spieszą, za to po drodze dokupiły jeszcze jakieś souveniry. Widząc ich bagaże obsługa oczywiście prosi je o włożenie walizek do sizera i zaczynają się schody, z bagaży wylatują karimaty i panie z całej siły próbują upchnąć wszystko gdzie popadnie. Po dłuższych przepychankach zostają puszczone, ale nie jestem pewien, czy nie musiały płacić magicznej opłaty za nadbagaż…

Na lotnisku robi się cicho, powoli zbierają się pasażerowie lecący do Gdańska, przeważa kwiat polskiej młodzieży. Wkrótce na płycie lotniska widać już Boeinga 737, który przyleciał z bazy we Wrocławiu, następuje deboarding, zaczyna się wpuszczanie pasażerów na pokład. Najpierw oczywiście trzeba swoje odstać pod wiatą, ale na dworze jest piękna wiosenna pogoda, więc tym razem nie stanowi to przeszkody. Boarding jest niemalże expressowy, polska załoga wydaje komunikaty z prędkością karabinu maszynowego. Zajmuję moje miejsce przy oknie, dwa miejsca obok mnie są wolne, ale już za kilka chwil wprasza się na nie babcia z wnuczkiem, by siedzieć w pobliżu córki z wnuczką, które to zajmują miejsca po przeciwnej stronie przejścia. Jak to dobrze, że lot trwał tylko około 40 minut, więc nie zostałem cały skopany przez dziecko siedzące na foteliku obok mnie. Za oknami piękne czyste niebo, podziwiałem polski krajobraz, w kontemplacji cały czas przeszkadzały mi jednak nachalne zapowiedzi załogi, która nawoływała do zakupu różnego rodzaju przekąsek, kartek-zdrapek i perfum po pozornie atrakcyjnych cenach. Wreszcie na koniec lotu na horyzoncie pojawia się Bałtyk, a przy lądowaniu bardzo pięknie widać Gdańsk z lotu ptaka - aż szkoda, ze lotnisko jest zlokalizowane tak daleko od miasta i trzeba zarezerwować sobie sporo czasu na dojazd.
Z autobusu wysiadam pod Galerią Bałtycką, tam robię małe zakupki na pobyt w Sopocie, a później już kolejką SKM podjeżdżam do Sopotu – wreszcie wyremontowano peron dla pociągów dalekobieżnych, powstaje nowy budynek dworca. Powoli zapada zmrok, ale szybko odnajduję Race Line Hostel przy torze gokartowym, rozgaszczam się w pokoju i już czas pójść w tango w Sopocie. Uprzedzam ewentualne pytania - nie, film mi się nie urwał...
Noc trwała dość krótko, ale piękne słońce zaglądające przez okno obudziło mnie kilka minut po 7 rano i po porannej toalecie wybywam na tradycyjne weekendowe śniadanie w McDonald’s. Po obfitym posiłku z kubkiem dużego cappuccino w dłoni dzielnie zmierzam deptakiem Monte Cassino do sopockiego mola. Słońce pięknie operuje nad Zatoką Gdańską, woda Bałtyku błyszczy w jego promieniach a w powietrzu wyczuwa się tak charakterystyczny dla morza zapach. Praktycznie całą niedzielę spędzam na plaży, krótki wypoczynek nad morzem to niemal wymarzony prezent na Dzień Dziecka, który sam sobie zafundowałem.
Odlot do Warszawy mam o godzinie 21:00, tym razem udaje mi się złapać autobus na lotnisko bezpośrednio z Sopotu i mogę uniknąć przesiadki w Gdańsku. Tym razem korzystam z nowoczesnego terminalu, bo przyloty odbywają się w star(sz)ej części w sąsiednim budynku. Lotnisko jest niemalże wymarłe, większa część pasażerów odlatuje na Wyspy Brytyjskie, później nieco pasażerów leci do Krakowa Eurolotem - to rzeczywiście dobre połączenie, ponieważ nie trzeba przesiadać się w stolicy. Równo na dwie godziny przed odlotem rozpoczyna się odprawa, nadaję bagaż, odbieram piękną kartę pokładową (a nie wydruk online check-in) i przechodzę do kontroli bezpieczeństwa. Za mną do odprawy stała para z personelu pokładowego PLL LOT  lecieli „po cywilnemu”, ale mieli ze sobą plakietki z czerwonym znaczkiem „crew”, więc od razu wiedziałem, z kim mam do czynienia. Wydaje mi się, że tego chłopaka już kiedyś gdzieś widziałem na lotnisku lub w samolocie. Po kontroli bezpieczeństwa rozsiadam się na wygodnych fotelach i ze zdziwieniem stwierdzam, że odlot będzie z bramki zlokalizowanej w starej części lotniska. Grrr! Po przejściu szklanym korytarzem łączącym dwa budynki moim oczom ukazuje się stary mocno zużyty terminal, no cóż, trzeba uzbroić się w cierpliwość, ale wreszcie nadchodzi ten moment, kiedy rozpoczyna się boarding i można wejść do autobusu, który podwozi wszystkich pasażerów do stojącego na płycie lotniska Dasha Q 400.
Towarzystwo starsze i jakby bardziej dostojne niż w linii Ryanair, nie ma się co dziwić, skoro połączenie LOTem czy Eurolotem jest z założenia droższe niż u taniego irlandzkiego przewoźnika. Zajmuję swoje miejsce, ponownie przy ulubionym oknie i w oczekiwaniu na start oraz instrukcje bezpieczeństwa przeglądam magazyn pokładowy Kalejdoskop - mamy 1. czerwca, zatem jest i nowy numer gazetki. Wkrótce tradycyjny instruktaż i wznosimy się do góry - w samolotach turbośmigłowych jest znacznie głośniej niż w klasycznych odrzutowcach - radzę być przygotowanym na tego rodzaju dyskomfort. Po osiągnięciu wysokości przelotowej przez korytarz przechodzi stewardessa z koszykiem małych wafelków Prince Polo, chwilę później panie rozdają wodę. Mniej więcej w połowie lotu odzywa się kapitan, informuje o parametrach lotu i już kilka minut później zbliżamy się do lotniska w Warszawie. Za oknami jest już ciemno, Warszawa rewelacyjnie prezentuje się o tej porze z lotu ptaka. Lądujemy, dobranoc Państwu!