Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Gdańsk. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Gdańsk. Pokaż wszystkie posty

LOT - Later Or Tomorrow, czyli nocny lot po kraju / 03.06.2018

W niedzielne pozne popoludnie niemal prosto z plazy w Sopocie autobusem linii 122 docieram do Portu Lotniczego im. Lecha Walesy w Gdansku. Mam jeszcze kilka minut do rozpoczecia odprawy mojego wieczornego rejsu LO 3826 PLL LOT do Warszawy, w toalecie przebieram sie z bardziej plazowego outfitu i chwile pozniej juz jestem przy stanowisku odprawy, gdzie otrzymuje karte pokladowa na moje polaczenie. Dawno mnie w Gdansku nie bylo, w tym czasie wprowadzono automatyczne bramki prowadzace do kontroli bezpieczenstwa: teraz wystarczy tylko zeskanowac kod kreskowy / QR i mozna ustawic sie w kolejce, nie ma juz tez pytan obslugi o kod pocztowy. Sama kontrola przebiega bardzo sprawnie, wiekszosc pasazerow o tej porze odlatuje tanimi przewoznikami do Wielkiej Brytanii i Irlandii, jest tez LOTowskie polaczenie do Krakowa z pominieciem Warszawy. Przechodze przez sklep wolnoclowy, ceny w nim przyprawiaja o zawrot glowy; zeby za opakowanie Ptasiego Mleczka placic 26 zl?!
Czekam cierpliwie na moj rejs, wedlug informacji na karcie pokladowej boarding jest zaplanowany na godzine 20:35. Rejs do Krakowa startujacy 5 minut wczesniej juz od dluzszego czasu widnieje jako opozniony, nagle zmienia sie takze status mojego rejsu do Warszawy, natomiast nie pojawia sie informacja na temat planowanej godziny wylotu. Kilka klikniec na smartfonie i juz wiem, ze rejs LO 3825 z Warszawy jeszcze nie wyruszyl do Gdanska, podobnie opoznione jest polaczenie do Budapesztu, na stronie Lotniska Chopina nie ma takze zadnej adnotacji o planowanej godzinie odlotu, trzeba czekac. O ile dla mnie godzina przylotu nie byla az tak bardzo istotna, to domyslam sie, ze wiekszosc pasazerow transferowych nie byla zadowolona z braku informacji. Oficjalnie nie wydano zadnego komunikatu glosowego dotyczacego znacznego opoznienia wymienionego rejsu, informacja o nieregularnosci byla widoczna jedynie na tablicy swietlnej, gdzie nie podano orientacyjnej godziny odlotu samolotu do lotniska docelowego, a ponadto przez pewien czas rejs ten w ogole nie byl widoczny w zestawieniu, co moglo sugerowac jego odwolanie. Pasazerowie kontynuujacy swoja podroz z lotniska w Warszawie zostali na dobra sprawe pozostawieni bez opieki i szczegolowej informacji. Wprawdzie przy stanowisku gate mozna bylo uzyskac ulotki z informacjami o przyslugujacych prawach zgodnie z rozporzadzeniem (WE) NR 261/2004 Parlamentu Europejskiego, jednak w zaden sposob nie mozna bylo swoich praw wyegzekwowac. Panie z obslugi handlingowej na lotnisku w Gdansku rozkladaly rece, ze nie sa one bezposrednio pracownikami linii lotniczej PLL LOT i nie sa wystarczajaco decyzyjne (w kwestii przebukowania utraconych polaczen czy tez zagwarantowania noclegu). W koncu ok. 23:30 na plycie lotniska pojawil sie opozniony Dash Q400 i niebawem rozpoczeto boarding. Pasazerow w progu wital szef pokladu pan Jakub Gronkiewicz, za sterami Dasha siedzi kapitan Marcin Zimon, ktory opoznienie uzasadnil koniecznoscia zamiany samolotu na warszawskim lotnisku. Boarding zostaje zakonczony, zajmuje moje miejsce 7D i jeszcze przed startem przegladam nowy czerwcowy numer magazynu pokladowego Kalejdoskop. Wkrotce nastepuje przygotowanie kabiny pasazerskiego do lotu, ma miejsce instruktaz bezpieczenstwa, swiatla w kabinie zostaja wygaszone i jestesmy gotowi do startu, kilka minut po polnocy wznosimy sie w powietrze. W samolocie jak to w Dashu jest bardzo glosno, mam miejsce mniej wiecej na wysokosci skrzydel, kiedy wiec otrzymuje moja porcje wody minteralnej i ustawiam ja na stoliku moge obserwowac wirowanie wody w plastikowym kubeczku :-P Cala podroz trwa zgodnie z zapowiedzia ok. 40 minut, nad Polska trwa piekna noc, lamiemy zasady ciszy nocnej na stolecznym lotnisku i lagodnie przyziemiamy na pasie startowym. Uff, to byl dlugi dzien! Dobranoc...

Tour de Pologne / 09.07.2016 - 10.07.2016

W letni sobotni poranek po roztanczonej nocy spedzonej w Sopocie kolejny juz raz ruszam na gdanskie lotnisko. Autobusem linii 122 przybywam do Portu Lotniczego GDN ok. godz. 06:40, start mojego rejsu PLL LOT z Gdanska do Warszawy zaplanowany jest na godz. 08:55. Na rozkladzie lotow jak zwykle dominuja kierunki skandynawskie, nie ma wiele ciekawych pozycji. W hali odlotow rozpoczela sie juz odprawa na beposredni rejs PLL LOT na trasie Gdansk-Krakow bez miedzyladowania w Warszawie, to obecnie jedyna trasa LOT-u realizowana poza stolecznym hubem, jeszcze nie tak dawno LOT mial w swojej siatce bezposrednie zagranicznce polaczenia z kilku polskich lotnisk, ale byly one traktowane glownie jako rejsy dowozace pasazerow dla linii partnerskicj jak Lufthansa (FRA czy MUC). Polaczenie Krakow-Gdansk ma w swojej ofercie takze Ryanair, wydaje sie, ze ma ono racje bytu, gdyz w nieco ponad godzine mozna przedostac sie na drugi koniec Polski. Chwile pozniej rozpoczyna sie takze odprawa na moj lot, odbieram karte pokladowa i udaje sie do kontroli bezpieczenstwa. Przede mna jeszcze prawie 1,5 godziny oczekiwania na boarding, w przestronnym terminalu przy kawie zabieram sie za przerabianie kolejnych zagadnien z podrecznika Prisma A2 do jezyka hiszpanskiego – przy niuansach jezykowych (takie moje hobby) udaje mi sie przetrwac do momentu zaproszenia na poklad. Katem oka bacznie obserwuja pozostalych pasazerow znajdujacych sie w terminalu, zdecydowanie przoduja Szwedzi, spozywajacy wlasnie swoj pierwszy posilek w lotniskowej kawiarni, pozniej huralnie udaja sie na poklad rejsu linii Rynair.
Jestem nieco zaskoczony, liczba pasazerow na trasie do Warszawy jest bardzo przyzwoita i zdecydowana wiekszosc miejsc jest zajeta. Nad gdanskim lotniskiem sie przejasnia i mozemy wystartowac w promieniach slonca, zajmuje miejsce  3 A wybrane wczesniej podczas odprawy online, w samolotach typu Bombardier Q 400 zdecydowanie preferuje miejsca z przodu maszyny, by miec dobry widok na krajobrazy za oknem, miejsca w dalszych rzedach sa niestety malo komfortowe w tym wzgledzie, za oknem mozemy podziwiac skrzydla, silnik czy opony samolotu – ale co kto lubi ;) Jeszcze przed startem szef pokladu p. Jacek Fosz rozdaje slodkie przekaski, czyli klasycznie maly wafelek Prince Polo oraz minizelki Frugo. Towarzyszaca mu kolezanka z personelu pokladowego prezentuje zasady bezpieczenstwa i chwile potem kapitan Andrzej Śnieg wzbija maszyne do gory, po przebiciu sie przez cienka warstwe chmur podziwiam ziemie a pozniej zaczytuje sie w nowym numerze magazynu pokladowego “Kalejdoskop”, ktory jest dedykowany nowej destynacji PLL LOT jak od pazdziernika jest Seul – stolica Korei Poludniowej. Mam jednoznacze skojarzenia z Seulem – “nieslynne” wykonanie hymnu Polski przez moja idolke Edyta Gorniak. Podczas lotu pasazerom zostaje rozdana woda mineralna (coz za mozliwosc wyboru: z gazem lub bez), na okolo 15 minut przed ladowaniem w Warszawie kapitan wlacza sygnalizacje zapiecia pasow, przebijamy sie przez chmury i zblizamy do Lotniska Chopina. Kiedy dotykamy pasa z daleka dostrzega majestatyczna sylwetke samoloty Air Force 1, ktory tego dnia stoi na plycie stolecznego lotniska. Niecodziennie mozna spotkac takiego wyjatkowego goscia.
Nastepnego dnia w niedzielne wczesne popoludnie docieram autobusem linii lotniskowej do portu lotniczego w Katowicach. Po rozbudowie prezentuje sie nieco lepiej, ale czesc hali odlotow, skad realizowane sa polaczenie PLL LOT wciaz tkwi w innej epoce i odstaje od nowoczesnych terminali jak ten we Wroclawiu. Odprawa na moj rejs do Warszawy jeszcze sie nie rozpoczela, ale do stanowiska odprawy jest juz kilkuosobowa kolejka, za mna ustawia sie rodzina, ktoryu “odsyla” swoja kuzynke polskiego pochodzenia do Chicago. Wydawac by sie moglo, ze powinna byc “oblatana”, ale pozory myla – okazuje sie, ze nikt nie jest zorientowany, jak wyglada proces odprawy biletowo-bagazowej czy transferu w Warszawie. A mozna byloby pomyslec, ze to tylko domena przyslowiowych Januszow latajacymi przede wszystkim czarterami. Punktualne na dwie godziny przed startem samolotu do WAW przy odprawie pojawiaja sie dwie pracownice lotniska, rozwiniety zostanie czerwony dywanik z napisem “business class”, lecz I tak musze odstac swoje w kolejce, gdyz podrozni przede mna uformowali juz sztuczny tlumek i osobna kolejka do odprawy priorytetowej na razie nie zostala wyodrebniona. Po odebraniu karty pokladowej sprawie przechodze przez kontrole bezpieczentwa i na dolnym poziomie terminalu czekam na boarding, wiekszocs samolotow to ruch czarterowy, kwadrans przed moim rejsem do WAW odlatuje Lufthansa fo Frankfurtu, klasycznie leci sporo Azjatow. Bombardies Q 400 przybyl juz z Warszawy i oczekuje na przybycie pasazerow na poklad, klasycznie do samolotu zostajemy przewiezieniu autobusem. Kapitanem rejsu jest p. Marek Dejczak, a obowiazki szefowej pokladu pewni sympatyczna pani Anna Barberowska, load factor w porownaniu do poprzedniego mojego rejsu na tej trasie jest bardzo przyzwoity, praktycznie wszyscy maja w stolicy przesiadki na polaczenia transferowe. Nieco zbyt pulchny steward prezentuje wyposazenie awaryjne samolotu i ruszamy do stolicy. Samolot do gory wzbija sie bardzo gwaltownie, jest jak na karuzeli, ale za to mozna podziwiac katowickie lotnisko z lotu ptaka. Jeszcze kilka manewrow i lecimy juz w kierunku Warszawy, pilot wylacza sygnalizacje zapiecia pasow i nadchodzi pora na rozdanie wafelkow Prince Polo oraz szklaneczek z woda mineralna. Doczytuje do konca magazyn “Kalejdoskop” i spogladam za okno, niestety, spora ilosc chmur powoduje, ze widok sa mocno ograniczone, ale juz niebawem rozpoczynamy znizanie, o czym to informuje kapitan w stosownym komunikacie. Personel pokladowy rozpoczyna przygotowywanie kabiny do ladowania, zauwazam, ze podchodzimy ta sama sciezka, ktora mialem przyjemnosc podchodzic do ladowania dzien wczesniej; jak widac kierunek, z ktorego przylatuje maszyna, nie odgrywa tutaj istotnej roli. Ladujemy, halo ziemia!

Jesienna Islandia / 09.09.2015 - 11.09.2015

Islandia od zawsze kojarzyła mi się z zimną lodową krainą położoną gdzieś hen daleko za morzami. Kiedy tylko WizzAir ogłosił, że będzie latać z Gdańska do Reykjaviku, stwierdziłem, że w końcu nadarza się okazja, by odwiedzić ten daleki kraj. Mój wrześniowy urlop miałem już od dawna opracowany, na pierwszy rzut zaplanowane było Santorini i Saloniki, następnie zaś podróż do Tokio, zatem na islandzką przygodę przeznaczyłem raptem niecałe 3 dni. Przestudiowałem dokładnie rozkłady lotów między Islandią a Polską i najbardziej korzystny dla mnie okazał się wariant kombinowany: lot z Gdańska do Reykjaviku linią WizzAir w środowe popołudnie i powrót do Warszawy na Lotnisko Chopina linią WOWair w piątkowy wieczór.
W środowy deszczowy ranek wsiadam na dworcu Warszawa Centralna do pociągu Express Intercity Premium jadącego w do Gdyni Głównej. Mam sporo czasu w zapasie, tym razem postanawiam dojechać do stacji końcowej zamiast wysiadać w Gdańsku. Wreszcie mam okazję podziwiać gdyński dworzec po generalnym remoncie, moją uwagę przykuwają piękne malowidła ścienne, odkryte nota bene podczas prac remontowych. Na stacji znajduje się duża restauracja McDonald’s oraz kawiarnia McCafé; nie byłbym sobą, gdybym nie skusił się na cappuccino i ulubionego tosta z serem i pieczarkami z menu śniadaniowego. Po posileniu się ruszam na krótki spacer po Skwerze Kościuszki, na pierwszy rzut oka widać, że to miasto portowe, po reprezentacyjnej ulicy Gdyni przechadzają się umundurowani marynarze z pobliskiej Akademii Marynarki Morskiej. Pogoda nad Zatoką Gdańską dopisuje, świeci słońce, a niebo jest niemal bezchmurne. Z pętli autobusowej sprzed dworca PKP ruszam linią A4 bezpośrednio na gdańskie lotnisko im. Lecha Wałęsy, podróż trwa około 40 minut, na tą linię autobusową obowiązuje specjalna taryfa biletowa. Po wiadukcie przed portem lotniczym kursują już pierwsze składy Kolei Metropolitalnej, być może następnym razem przejadę się właśnie tą linią. Ale nie uprzedzajmy faktów ;) Tymczasem na tablicy odlotów pokazuje się informacja, że rejs W6 do Keflaviku (miejscowość, w której znajduje się główne międzynarodowe lotnisko Islandii) będzie opóźniony o ponad godzinę. Z gdańskim lotniskiem mam bardzo złe wspomnienia, na koniec marca tego roku WizzAir z do dzisiaj niewyjaśnionych przyczyn odwołał w ostatniej chwili mój rejs do Hamburga Lubeki, sprawa jest w toku w Urzędzie Lotnictwa Cywilnego, gdyż przewoźnika odmówił wypłaty odszkodowania 250 euro i nie chciał podać przyczyny nagłego odwołania rejsu zasłaniając się … tajemnicą handlową. Na szczęście tym razem po prostu musimy poczekać na opóźnioną maszynę, która wykonuje lot z Londynu Luton. Summa summarum rejs opóźnia się o prawie dwie godziny. Jest już niemal tradycją, że w Gdańsku przy kontroli kart pokładowych pada pytanie o kod pocztowy pasażera (taka sama praktyka ma miejsce we Wrocławiu) a podczas kontroli bezpieczeństwa praktycznie każdy musi przejść dodatkową kontrolę – bagaż podręczny jest sprawdzany bardziej dokładnie lub podróżny przechodzi test na kontakt materiałów wybuchowych przy pomocy papierka lakmusowego, tym razem trafiła mi się opcja numer dwa. Boarding trwa dość długo, ponieważ sama kolejka jest pokaźna, dominują „backpakersi” z plecakami oraz polskie rodziny, które wyemigrowały na Islandię i osiedli tam na stałe. O dziwo do samolotu wchodzimy przez rękaw, praktyka niemal niespotykana w tanich liniach lotniczych. Zajmuję przydzielone mi przez system miejsce w tylnej części samolotu przy przejściu po prawej stronie korytarza, obok mnie siedzi młoda para Islandczyków, miło jest mieć świadomość, że także Islandczycy odwiedzają nasz kraj.
Sam lot przebiega bardzo gładko, nie przelatujemy przez strefę turbulencji, mimo iż praktycznie cały czas lecimy nad wodą. Samo lądowanie trwa dość długo, musimy przebić się przez gęste chmury, dopiero kilka metrów nad ziemią widać ląd, jest szaro, buro i ponuro i na dodatek deszczowo. Niestety, przez cały mój wypad taka niesprzyjająca aura utrzymywała się w tej części wyspy. Na lotnisku widać zaledwie kilka maszyn, wszystkie należą do głównego przewoźnika Islandii „Iceland Air”. Reykjavik z racji swojego położenia jest małym hubem przy połączeniach między Europą kontynentalną a Ameryką Północną, sporo jest rejsów na wschodnie wybrzeże USA i do Kanady. Sam terminal sprawia przytulne wrażenie, zbieram mapkę Reykjaviku i przy stanowisku przewoźnika Flybus kupuję bilet do miasta za 3500 koron islandzkich (1 ISK to około 30 groszy) – jeśli kupimy bilet od razu bilet w dwie strony zapłacimy nieco taniej. Po wyjściu na parking od razu kieruję się do autokaru, jego kierowcą okazuje się być Polak mieszkający na Islandii już ładnych parę lat, raczej nie zamierza wrócić do ojczyzny, jego dzieci niedawno poszły tutaj do szkoły. Czekamy jeszcze na pozostałych pasażerów, ale nie ma ich wielu, być może sporo osób zdecydowało się na wynajęcie samochodu, co jest powszechnie stosowaną tutaj praktyką i umożliwia objechanie wyspy. Tradycyjnie lecę sam, więc w moim przypadku takie rozwiązanie odpada i ograniczę się wyłącznie do stolicy kraju. Jeszcze mała ciekawostka: liczący sobie ok. 100 000 mieszkańców Reykjavik jest najbardziej na północ wysuniętą stolicą świata. Podróż do dworca autobusowego BSI Terminal trwa prawie godzinę, krajobraz po drodze wygląda na księżycowy, strugi deszcze za oknem dodatkowo potęgują wrażenie, że znalazłem się na końcu świata. I co ja robię tu? ;)
Po wyjściu z dworca kieruję się w stronę centrum miasta; hotel Hlemmur Square, w którym się zatrzymałem, zlokalizowany jest przy głównej ulicy (częściowo deptaku) Laugavegur. Nie mam problemu z dotarciem na miejsce, nawet wąskie uliczki są dobrze oznaczone tabliczkami, mam już swoją ulubioną literę z islandzkiego alfabetu – Ð/ð. Po drodze mijam luterańską katedrę pod wezwaniem Chrystusa Króla, największą świątynię w mieście. Wszystkie domki są małe i mimo paskudnej pogody prezentują się malowniczo. Po kilku minutach spaceru w dół trafiam na główną ulicę, przy której mieszczą się sklepiki, kawiarenki, bary, restauracje czy kluby nocne (tak, tak, podobno życie nocne na Islandii jest bardzo intensywne, ale niestety nie było mi dane się o tym przekonać). Po drodze mijam znany mi z internetowych relacji innych podróżników supermarket Bonus, w którym poleca się robić zakupy ze względu na niskie ceny – taka dygresja – niskie w znaczeniu islandzkim, bo przy polskich dochodach nawet niskie ceny wydają mi się astronomiczne, mała woda mineralna w kawiarni (0,5 l) to koszt 400 ISK, 3 zupki Knorra „Gorący kubek” to wydatek rzędu 399 ISK, najtańsza kanapka z serem kosztuje zaś 329 ISK, a jogurt Skyr 238 ISK. Pewnie dlatego widziałem tak wiele osób decyduje się na dłuższy wypad bagaż rejestrowany pełen jedzenia. Jest już po godzinie 20, kiedy melduję się w hotelu, sprawia bardzo przyjemne wrażenie, jest elegancki, na dole mieści się klubokawiarnia, wieczorami odbywają się tam występy lokalnych artystów. Po trudach podróży (przypominam, że dzień wcześniej wróciłem z Japonii) szybko zasypiam i kiedy budzę się rano przed godziną 6 czasu lokalnego (dwie godziny różnicy w stosunku do Polski), za oknem jest już jasno. Po śniadanku i wzmocnieniu się mocną kawą na rozgrzanie wychodzę na spacer, by rozeznać się w okolicy. Całe szczęście w hotelu już grzeją, bo temperatura na zewnątrz to 8-9 stopni Celsjusza, a przeszywający wiatr dodatkowo potęguje zimno. Przezornie zaopatrzyłem się w cieplejszą kurtkę oraz zimową czapkę, bardzo się przydały. Przed 7 rano ulica Laugavegur jest wymarła, przemierzających ją pieszych prawie wcale nie widać, nieco więcej jest samochodów, czuję się niczym bohater serialu „Przystanek Alaska”.   uliczkę i już widać linię brzegową i toń zimnego Atlantyku. Dochodzę do portu, mam okazję zobaczyć duży norweski statek pasażerski, który akurat wysadza pasażerów. Szczerze współczuję w taką pogodę podróżowania na wodzie, tam to dopiero musi kołysać.
Ciekawi mnie materiał, którym w zdecydowanej większości „obłożone” są tutejsze kolorowe budynki – wygląda to jak pofałdowana blacha. Co mnie uderza to fakt, że nie znajdziemy tutaj wszelkiego rodzaju sieciówek – na próżno szukać tutaj znanych sklepów typu H&M czy marki hiszpańskiego Inditexu, nie ma tu także restauracji McDonald’s czy kawiarni Starbucks Coffee. Ku mojemu totalnego zaskoczeniu na głównej ulicy znajduje się kawiarnia … Dunkin’ Donuts, już wiem, gdzie skoczę na popołudniową kawusię i lukrowanego pączka. W wielu oknach wystawowych zobaczyć można maskotkę pingwina Lundina, domyślam się, że jest on nieoficjalnym symbolem wyspy. Organizowane są specjalne rejsy do miejsc, gdzie owe pingwiny przebywają, by zobaczyć je w pełnej krasie.

Wystarczy skręcić w boczną  uliczkę i już widać linię brzegową i toń zimnego Atlantyku. Dochodzę do portu, mam okazję zobaczyć duży norweski statek pasażerski, który akurat wysadza pasażerów. Szczerze współczuję w taką pogodę podróżowania na wodzie, tam to dopiero musi kołysać. Obok portu rzuca się w oczy nowoczesny oszklony budynek z niebieskimi szybami, jest to centrum kongresowo-wystawiennicze, stoi on na nabrzeżu i jest widoczny z daleka.W okolicy znajdują się także liczne muzea, jednak ja nie skusiłem się na wizytę w żadnym z nich.
Niestety, z powodu nisko zawieszonych chmur nie mam okazji zobaczyć górzystych elementów krajobrazu, które migają gdzieś w oddali, kiedy akurat przez moment wyjrzy słońce. Spaceruję dalej, mijam eleganckie hotele i kawiarnie, spora część z nich wydaje się być nieczynna, ponieważ nie pali się w nich światło, ale kiedy podejdziemy bliżej za szybą zobaczymy, że wewnątrz toczy się życie towarzyskie. Dość oryginalnie prezentuje się ratusz, jego część znajduje się bowiem na wodzie przy małym jeziorku. Zagłębiam się w wąskie boczne w większości jednokierunkowe uliczki, ale pogoda jest naprawdę przygnębiająca i nawet ładne budynki nie są w stanie poprawić mi humoru. Jest dopiero 10 rano, a ja przeszedłem już prawie całe centrum miasta, ludzi na ulicach nadal nie widać, wychodzą za to turyści. Taka wskazówka dla odwiedzających: większość sklepów czy punktów usługowych jest czynna krócej niż w Polsce, np. sklep spożywczy Bonus otwarty czynny jest od 11 do 18, a sklepy z ubraniami często otwierane są dopiero ok. godz. 12 w południe. Widać, że lubią sobie pospać ;) Być może ma to właśnie związek ze specyficznym klimatem i położeniem geograficznym kraju oraz małomiasteczkowym charakterem Reykjaviku.
Ponieważ ciągle pada postanawiam rozgrzać się w gorących źródłach, z których Islandia słynie. Najbardziej znanym ośrodkiem jest „Blue Lagoon” oddalona od Reykjaviku, istnieją także opinie, że miejsce to jest przereklamowane a wysokie ceny nie odzwierciedlają standardu, jaki można byłoby oczekiwać od tego kompleksu basenów geotermalnych. Ja wybieram zaś kompleks basenowy o nazwie Laugardalur zlokalizowany w samym Reykjaviku. Zespół obejmuje basen kryty z jacuzzi, saunę parową oraz dwa baseny odkryte i gorące źródła o różnych temperaturach, wstęp to raptem 650 ISK, co jak na warunki lokalne jest niczym za darmo. Wychodząc na zewnątrz w kąpielówkach przeżywam szok termiczny, na dworze jest 8 stopni, wieje i pada mżawka, na szczęście woda tym razem przyjemnie rozgrzewa, najbardziej podoba mi się oczywiście w specjalnych małych basenikach z gorącą wodą; w jednym z nich czuję, że unoszę się na wodzie. Odczuwam jednak dyskomfort, kiedy siedząc w ciepłej wodzie deszcze kapie mi na głowę, większość czasu spędzam już w środku na krytej pływalni. Jak wiadomo, po wizycie na basenie zazwyczaj chce się jeść, dzisiejsze danie obiadowe, to jakże popularne na Islandii hot dogi, które serwuje się w blaszanej budce z szyldem Bæjarins Beztu Pylsur, znajduje się ona w dzielnicy portowej i naprawdę łatwo tam trafić. Budkę tą rozsławił Bill Clinton, który zamówił tutaj hot-doga podczas swojej wizyty na Islandii w latach swojej prezydentury. Jeden hot-dog kosztuje 400 koron, można płacić kartą (właściwie tutaj wszędzie można płacić kartą, gotówki nawet nie wymieniałem). Miejsce zyskało sławę i od tego czasu jest obowiązkowym punktem wycieczek, sam musiałem odstać w kolejce po swoją porcję. Jeśli chodzi o przysmaki islandzkie to oprócz hot-dogów i serków czy jogurtów z serii Skyr można natknąć się na bardzo popularne tutaj polskie wafelki Prince Polo, które na Islandię przywędrowały już w latach. Jest takie powiedzenie, że Islandczycy wychowali się na Coca-Coli i Prince Polo właśnie. I rzeczywiście, nasze wafelki są dostępne tutaj w sklepach spożywczych, a samochód z logo marki widziałem nawet na mieście. Wreszcie jakiś polski akcent ;) Po hot-dogu nadszedł czas na deser, jak wcześniej zaplanowałem udałem się na aromatyczną kawę i lukrowanego pączka do Dunkin’ Donuts – zestaw kawa + pączek to wydatek 799 ISK. Tak się złożyło, że mieli akurat pączka z wzorkiem islandzkiej flagi, więc skusiłem się na ten apetyczny wzorek. Akurat kiedy wygodnie rozsiadłem się w środku na chwilę wyszło słońce, a ja zająłem się wypisywaniem widokówek i tak rozkosznie minęło mi popołudnie, a wieczorem kiedy na chwilę przestało padać po raz ostatni przeszedłem się na spacer reprezentacyjną ulicą miasta.
Nazajutrz po śniadaniu zacząłem już zbierać się na autobus jadący na lotnisko. Linia WOWair to tani islandzki przewoźnik, jednak odprawa możliwa jest tylko na lotnisku, nie ma możliwości odprawienia się online, swego czasu widziałem w Warszawie pokaźną kolejkę pasażerów odlatujących do Keflaviku, wolałem być więc wcześniej niż sugerowane dwie godziny. Z małą walizeczką w dłoni przemierzam wąskie uliczki Reykjaviku, tym razem nie czuję nawet żalu, że już odjeżdżam, aura jest tak niesprzyjająca, że czym prędzej chcę już być z powrotem w Polsce. Na lotnisku ważę jeszcze bagaż przed podejściem do stanowiska, ponieważ linia WOWair dopuszcza bezpłatnie jedynie 5 kg bagażu podręcznego. Szybkie przepakowanie i już można się odprawić, dla pasażerów podróżujących bez bagażu rejestrowanego przewidziana jest osobna kolejka. Personel waży każdą sztukę bagażu, przypina odpowiednią zawieszkę i wydaje kolorową fioletową kartę pokładową. Sama linia wydaje się być niemalże kalką linii WizzAir, te same barwy, podobne zasady, płatny catering i bagaż rejestrowany, jednakże operuje tylko w hubie na lotnisku KEF i lata także do USA.
Jak pisałem wcześniej lotnisko jest małe, ale dość przytulne, po kontroli bezpieczeństwa znajdziemy liczne punkty gastronomiczne, mnie najbardziej przypadł go gustu „Joe and the juice”. Pod bramką numer 3 zaparkował już samolot, którym udam się w rejs do Warszawy, ale sam Boarding rozpoczyna się ok. 20 minut później niż planowano. Pasażerów jest mało i szybko zajmują oni miejsca w samolocie, jeszcze tylko mój ulubiony instruktaż bezpieczeństwa i możemy startować w blisko czterogodzinny lot. Akurat po starcie pogoda się poprawia i wyspa wręcz tonie w promieniach słońca, szkoda, że podczas mojego pobytu nie udało się trafić w okno pogodowe. Ale Islandia już tak ma ;)

                               

A może nad morze - Trójmiasto / 07.08.2015 - 08.08.2015



Przede mną następne kolejne loty krajowe. Korzystając z pięknej wakacyjnej pogody postanawiam ponownie zajrzeć do Trójmiasta i po raz kolejny zabalować w Sopocie. Około godziny 20 w piątkowy wieczór melduję się na Lotnisku Chopina przy tymczasowym stanowisku odprawy klasy biznes. Standardowe miejsce, gdzie dokonywano odprawy jest obecnie przebudowywane, zaś część dla pasażerów klasy ekonomicznej już działa. Przy stanowiskach odprawy nikogo nie ma, pracownikom widać się nudzi, pani z obsługi naziemnej czyta książkę „Bezsenność w Tokio” (gorąco polecam, zwłaszcza przed wyprawą do Japonii), panowie obok dyskutują na temat tego, co by zjedli na kolację. Uśmiecham się pod nosem słysząc takie rozmowy, to pokazuje, że pracownicy mają też ludzkie odczucia, a nie są tylko bezwzględnymi maszynami egzekwującymi wymagania linii lotniczych dotyczących bagaży czy dodatkowych opłat. Po wygłoszeniu standardowej formułki żegnam się z panią i przechodzę do fast tracka do strefy bezpieczeństwa, tutaj również nikogo przede mną nie ma, dopiero kiedy się pojawiam tuż przed bramką jeden pan z obsługi woła koleżankę do skanera bagażu podręcznego. Ponieważ jak widać ruch tam jest znikomy, aparatura losowo wybiera mnie do kontroli, zostaję zatem „obmacany” przez pana a moja torba Adidasa i jej zawartość zostaje sprawdzona przez panią z ochrony. I po bólu, można iść dalej. Tradycyjnie zaszywam się w Business Lounge Polonez, to obecnie chyba największy profit ze srebrnej karty Miles & More. Do odlotu mam jeszcze ponad dwie godziny, swobodnie mogę się więc poczęstować specjałami kulinarnymi dostępnymi w saloniku. Na początek biorę zestaw obiadowy, na który tym razem składa się pomidorowa zupa krem z grzankami, tarta z mięsem i warzywami, zapiekanka serowa oraz kulki ziemniaczane. Po deserze i obowiązkowym podwójnym espresso czas na nadrobienie zaległości w lekturze prasy, a kiedy już przejrzałem najbardziej interesujące mnie artykuły sięgam po książkę o przygodach stewardessy „Z głową w chmurach”. Po dłuższej chwili relaksu w lounge’u zbieram się do wyjścia numer 3 na boarding, personel naziemny już jest w gotowości i ok. 22:20 pasażerowie są proszeni do autobusu. Nieco czekamy aż pojazd się wypełni i ruszamy do Bombardiera Q400, ponownie będę leciał maszyną z reklamą województwa kujawsko-pomorskiego. Interesujące, że jest taki samolot, skoro rejsy krajowe do/z Bydgoszczy nie są już w siatce połączeń PLL LOT. Po wejściu na pokład i powitaniu przez szefa pokładu pana Adama Kaletę zajmuję miejsce wybrane miejsce 8D. Moja towarzyszka podróży z miejsca 8C już siedzi, więc muszę się nieco przecisnąć, ale pani jest bardzo bezkolizyjna a całą 40-minutową podróż do Gdańska przesypia. Start samolotu się opóźnia, kapitan Witold Chodorowski informuje, że czekamy jeszcze na ostatnich pasażerów transferowych. W końcu zjawiają się i oni, następuje prezentacja zasad bezpieczeństwa, światła w kabinie gasną i startujemy.  Tym razem maszyna unosi się w kierunku wschodnim, nie mogę więc podziwiać panoramy Warszawy, ale za to przy lądowaniu pięknie widać oświetlone Trójmiasto. Natychmiast po osiągnięciu wysokości przelotowej załoga rozdaje Prince Polo oraz żelki Frugo i wodę, ja tradycyjnie studiuję nowy numer miesięcznika Kalejdoskop. Czas mija błyskawicznie, zniżamy pułap i po kwadransie lądujemy na płycie gdańskiego lotniska, dochodzi północ.


Kilka minut przed godziną 7 rano melduję się z powrotem na gdańskim lotnisku. Właśnie rozpoczyna się check-in, przy jednym z dwóch stanowisk trwa najwidoczniej trening nowej pracownicy, starszy kolega pomaga jej przy procedurze odprawy pasażerów. Otrzymuję kartę wstępu na pokład i od razu przechodzę do kontroli bezpieczeństwa, gdzie na tradycyjnie jestem pytany o kod pocztowy. Później mój bagaż podręczny jak to ma zwykle miejsce na lotnisku w Gdańsku zostaje poddany oddzielnej kontroli. Tym razem nie jest on przeszukiwany, ale za to muskany specjalny papierkiem na obecność materiałów wybuchowych. Jeszcze tylko schody ruchome i już mogę zająć wygodne miejsce w hali odlotów, wypić ulubioną kawę i wrócić do pasjonującej książki o przygodach personelu pokładowego w USA. Ani się obejrzałem, kiedy na płycie lotniska pojawił się już Bombardier , który zabierze nas z powrotem do Warszawy. Powoli rozpoczyna się Boarding, ponieważ nie ma dużo pasażerów, to szef pokładu Robert Pietrzak już po chwili zamyka drzwi do samolotu i wita zgromadzonych na pokładzie podróżnych. Wręcz momentalnie rozpoczyna się push back, ma miejsce instruktaż bezpieczeństwa i rozbieg maszyny. Po osiągnięciu wysokości przelotowej kapitan Łukasz Pawlak wraz z pierwszą oficer Aleksandrą Popielarz podają podstawowe parametry lotu,  a załoga rozpoczyna serwis. Piękna pogoda na całej trasie umożliwia obserwację ziemi za oknem, po kilkunastu minutach widać już zakola Wisły i samolot zniża pułap, a załoga przygotowuje kabinę do lądowania. Halo ziemia! Mój dwusetny lot właśnie przeszedł do historii…


A może nad morze? Sopot party time / 03.07.2015 - 04.07.2015



Nadchodzi weekend, zatem czas wzbić się w przestworza. Po raz kolejny w tym roku ciągnie mnie do Trójmiasta. Nie da się ukryć, że Zatoka Gdańska ma swój klimat, dobrze się tam czuję i zawsze chętnie wracam. A jeśli na imprezę do Sopotu, to jeszcze chętniej…
W piątkowe popołudnie docieram na Lotnisko Chopina, ludzi w terminalu jest całkiem sporo, ale przy strefie odprawy dla pasażerów klasy biznes PLL LOT tradycyjnie nikogo nie ma, więc obsługa szast-prast drukuje mi kartę pokładową z wybranym wcześniej miejscem 6D, tradycyjnie przy oknie po prawej stronie, w miarę możliwości w przedniej części samolotu. Jak to na lotach krajowych bywa wieczorny rejs do Gdańska będzie obsługiwany przez turbośmigłową maszynę Bombardier Dash Q400. Kolejka do kontroli bezpieczeństwa tym razem przesuwa się dość powoli, czynne są jedynie 3 stanowiska. W końcu nadchodzi czas na mnie i po chwili jestem już w zastrzeżonej części portu lotniczego i wybieram się jak ostatnio do saloniku Polonez. Już od progu zauważam zmiany, bowiem natychmiast po moim wejściu zza swoich stanowisk wstają pracownicy recepcji lounge’u, by mnie powitać. Dotychczas czegoś takiego nie było, podawałem jedynie moją kartę pokładową oraz srebrną kartę Miles & More osobie siedzącej za biurkiem. Kolejną zmianę dostrzegam w lodówkach – nie znajdziemy już napojów koncernu Coca-Cola, lecz Pepsi CO. Spore zaskoczenie przy ladzie, obok tradycyjnej wazy z zupą i grzanek ustawiony jest podgrzewacz z ziemniakami, mięsem i sałatką. Do tego pojawiły się świeże owoce, znajdziemy też pokrojone w plasterki cytryny i limonki, większy wybór alkoholi, jest nieco bardziej wyrafinowane pieczywo a także wędliny (w tym moje ulubione salami) oraz łosoś w plastrach. W lodówkach zauważyłem również jogurty firmy Bakoma a przy barze można poczęstować się krówkami. Słodka nutka dekadencji trwa w moim przypadku prawie 1,5 h. A wszystkie te zmiany wynikają z faktu, że PLL LOT przejął obsługę saloniku Polonez, wcześniej zarządzało nim Lotnisko Chopina. Po dłuższej chwili relaksu przy obiedzie, obowiązkowej kawie i drinku, z obowiązkową lekturą prasy, zbieram się do wyjścia z saloniku. Jeszcze tylko na moment wstąpię do perfumerii Aelia i jestem pod bramką 28, skąd odbywać się będzie boarding na lot do Gdańska. Z przyczyn operacyjnych rozpoczęcie tej procedury opóźnia się o prawie 30 minut, mam zatem czas, by porozglądać się na lotnisku i przyjrzeć się nieco dokładniej współpasażerom. Tak jak podejrzewałem, zdecydowana większość z nich leci przez Warszawę tranzytem, lotnisko Okęcie to dla nich jedynie punkt przesiadkowy na mapie a nie cel wyjazdu. W końcu personel naziemny zaprasza pasażerów do autobusu. Na pozostałą część osób czeka już drugi pojazd. Na płycie lotniska czeka już Bombardier Dash Q400 w kolorowym malowaniu, ten sam, którym ostatnio wracałem z Gdańska. Podejrzewam, że maszyna jest przypisana na stałe do tej rotacji. Zajmuję moje miejsce 6D, okazuje się, że za oknem będę miał śmigło i część skrzydła, ale podczas lotu nie przeszkadzało mi to i mogłem podziwiać widoki za oknem. W samolocie u drzwi pasażerów wita sympatyczna szefowa pokładu pani Justyna Koperska, za sterami siedzi zaś kapitan Tomasz Tarka. Ponieważ jeden z pasów startowych jest tego dnia zamknięty i trwają na nim prace modernizacyjne, musimy odczekać w kolejce na start, nasza maszyna jest ósma, więc zanim wzbijemy się w powietrze mija jeszcze ok. 15 minut. Wreszcie samolot się wzbija, bardzo miło jest przy tak ładnej pogodzie centrum Warszawy z lotu ptaka oraz podziwiać budynki i znajomą okolicę. Kilka minut później osiągamy wysokość przelotową, zostają rozdane wafelki Prince Polo oraz woda mineralna w kubeczkach. Czas upływa mi na lekturze lipcowego wydania magazynu pokładowego Kaleidoscope, nie zdążyłem nawet dotrzeć do środka numeru, kiedy zaczynamy zniżanie do lądowania na gdańskim lotnisku. Jeszcze kilka minut na pokładzie i następuje gładkie przyziemienie na pasie portu im. Lecha Wałęsy.
Kilka minut przed siódmą rano, po imprezie w Sopocie i krótkiej wizycie na bałtyckiej plaży, jestem już z powrotem na lotnisku GDN. Akurat przy stanowisku odprawy pojawia się już obsługa, podaję mój dowód osobisty i kartę Miles & More i po chwili odbieram kartę pokładową. Pani prosi jeszcze o okazanie jej bagażu podręcznego – zapewne chodzi jej o ew. wydanie mi zawieszki na bagaż, który należy oddać na wózek przy wsiadaniu do samolotu. Schowki w samolotach typu Bombardier Dash Q400 są bowiem odpowiednio mniejszych rozmiarów. Przy sprawdzeniu karty pokładowej tradycyjnie już pada pytanie o kod pocztowy, po czym po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa pani z obsługi informuje mnie, że mój bagaż będzie jeszcze raz sprawdzony. Co ciekawe, kontrolerka była bardzo skrupulatna, zajrzała także do mojego portfela, wyjmowała wszystkie karty, które w nim miałem, a także zaglądała do kieszonki z monetami. Nigdy dotąd mi się to nie zdarzyło, ale zawsze musi być ten pierwszy raz. A może pani się po prostu nudziło, była nadgorliwa lub chciała zrobić pokazówkę? Mniejsza o to, po tej ceremonii wjeżdżam schodami ruchomymi na górę, zamawiam kawę i wyjmuję niemiecką książkę o anglicyzmach, którą nabyłem ostatnio w Berlinie podczas mojego powrotu z Dubrownika. O tej porze poranny odpływa pasażerów już się zakończył, a kolejne odloty będą dopiero po moim rejsie. Czas mija bardzo szybko, ani się obejrzałem, kiedy na płycie lotniska pojawił się już Bombardier Dash Q400, który zabierze nas do Warszawy, tak jak przeczuwałem linia lotnicza podstawiła tą samą maszynę co na poprzednim rejsie. Obsłudze nieco zajmuje przygotowanie boardingu i komunikacja z samolotem i kolegami na płycie, ale w końcu zostajemy zaproszeni na pokład. Jest piękny, słoneczny poranek, upał jeszcze tak bardzo nie doskwiera, wchodzę po schodkach na pokład, w samolocie wita ku zaskoczeniu starczy szef pokładu pan Ryszard Zagórski, z tyłu kabiny wspiera go dla kontrastu zdecydowanie młodszy stażem (i wiekiem!) pan Piotr Gołąbek. Znów mam przydzielone miejsce 6D, zatem wiem, czego się spodziewać. Tym razem do startu nie ma żadnej kolejki, więc odlatujemy o czasie. Przed odlotem tradycyjnie instruktaż bezpieczeństwa, niestety, szef pokładu przykłada mikrofon zbyt blisko ust i da się rozróżnić jedynie pojedyncze słowa. Mi to tito, ale nie robi to dobrego wrażenia. Zdecydowanie lepiej brzmi za to zapowiedź kapitana rejsu pana Arkadiusza Kurkowskiego. Niebawem wznosimy się w powietrze, podziwiam z góry Pomorze a chwilę później lustruję kolejne strony magazynu Kaleidoscope. Widać, że PLL LOT bardzo promuje swój nowy produkt jakim jest bez wątpienia bezpośrednie połączenie z Warszawy do Tokio 3 razy w tygodniu. O nowej destynacji informują także zapowiedzi personelu pokładowego wkrótce po starcie, tak, by pasażerom nic nie umknęło. Już nie mogę doczekać się mojego rejsu do Tokio we wrześniu, po raz pierwszy Japonia i rosyjski przewoźnik Aeroflot. Tymczasem za oknami widać już Wisłę, szanowni Państwo, nasza podróż dobiega końca…

Cudze chwalicie, czyli krajówki po Polsce - GDN-WAW & WAW-KRK / 16.05.2015 - 17.05.2015

W ten weekend nadszedł czas ma spontaniczne wizyty w Trójmieście i Krakowie. Jak to u mnie zwykle bywa będą one ograniczały się do imprez, zwiedzanie obu tych miast mam już dawno za sobą, dzień spędzam w Warszawie, a noce na parkiecie w Sopocie i grodzie Kraka.
Do Sopotu wybrałem się Pendolino, celowo wybrałem ostatni kurs na relacji Warszawa-Gdynia, by nie musieć czekać na rozpoczęcie imprezy, do nadmorskiego kurortu docieram tuż przed północą, widzę, że nowy budynek dworca kolejowego jest już prawie na ukończeniu. Jako fana komunikacji cieszy mnie ta pozytywna zmiana, po poprzedni „klockowy” dworzec miał się nijak do charakteru tego miasta i odzwierciedlał wyraźnie ślady poprzedniej epoki PRL. Pamiętam dobrze moje pierwsze wycieczki do Trójmiasta, kiedy jeszcze korzystałem z tego baraku, który zazwyczaj okupowany był przez bezdomnych i meneli, zwłaszcza w weekendowe poranki, mam nadzieję, że wraz z uruchomieniem nowego gmachu się to zmieni. Ale koniec tych dygresji, czas ruszać w tango.
Po całonocnej zabawie (tym razem mocno przeciętnej w stosunku do mojej poprzedniej wizyty w Sopocie w ostatni weekend marca – ach, ta muzyka!) ruszam na pobliski przystanek komunikacji miejskiej, skąd bezpośredni autobus dowiezie mnie na gdańskie lotnisko im. Lecha Wałęsy. Wylot mam dopiero o 08:55, jest jeszcze sporo czasu, postanawiam wybrać się na plażę i podziwiać wschód słońca, które właśnie budzi się nad Zatoką Gdańską. Zapowiada się piękny słoneczny dzień nad Bałtykiem, aż szkoda, że czas wracać do Warszawy. Zanurzam stopy w piasku, przechodzę nieopodal słynnego molo i powoli wracam w kierunku centrum deptakiem Monte Cassino, to chyba jedna z najbardziej zapadających w pamięć nazw ulic w Polsce.
Podjeżdża autobus, u kierowcy nabywam bilet (w Sopocie nie ma automatu biletowego na gdańską komunikację autobusową) i nieco zmęczony po imprezie zasypiam na tylnym siedzeniu autobusu. Jest sobotni poranek, na drogach jest pusto, więc w miarę szybko docieramy do portu lotniczego GDN. Niebawem powinna rozpocząć się odprawa na mój rejs PLL LOT do stolicy. W kolejce do odprawy stoi już grupka starszych Azjatów, lecą gdzieś dalej w świat, ich wszędzie jest pełno. Przy stanowisku dostaję kartę pokładową, miejsce tradycyjnie przy oknie wybrałem wcześniej podczas check-inu online, sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i zajmuję wygodne miejsce w fotelu w hali odlotów, skąd dokładnie można oglądać startujące i lądujące maszyny. Wielkiego ruchu o tej porze nie ma, tradycyjnie największą frekwencję mają kierunki emigracyjne, czyli UK i Skandynawia. Na płycie w końcu pojawią się wyczekiwany Dash Q400, którym udam się w rejs do Warszawy, humor dopisuje, zwłaszcza że w perspektywie mam jeszcze wieczorny rejs do Krakowa. Zajmuję swoje miejsce i oczekuję na start. Tym razem szefową pokładu jest Katarzyna Tymińska, a za sterami siedzi kapitan Marcin Pawlak. Powoli przyspieszamy i wznosimy się do góry, żegnam się na około 2 miesiące z Trójmiastem, Sopot odwiedzę w te wakacje jeszcze dwukrotnie Po około 40 minutach lotu zbliżamy się już do Warszawy, po raz pierwszy z okien samolotu byłem w stanie wypatrzeć Świątynię Opatrzności Bożej, „wyciskarka soków” dumnie prezentuje się na tle Miasteczka Wilanów. Jeszcze kilka skrętów samolotem i ląduję na Lotnisku Chopina.
Tego samego wieczora z powrotem wybieram się na Okęcie, tym razem dzięki statusowi FTL w programie lojalnościowym Miles & More mogę skorzystać z priorytetowej odprawy przy stanowisku klasy biznes, od niedawna w terminalu zainstalowano specjalną wyspę dla pasażerów tejże klasy, trzeba korzystać z przywilejów dopóki się należą. Po kontroli bezpieczeństwa udaję się zatem do saloniku Polonez, gdzie mogę zrelaksować się przed kolejnym tego dnia lotem krajowym. Przy drinku, ulubionej kawie, croissancie i lekturze prasy codziennej czas mija mi bardzo szybko, czas udać się do bramki, która jak to zazwyczaj na loty krajowe zlokalizowana jest w dalszej części terminalu. Boarding przebiega nadzwyczaj sprawnie jak na lotnisko w WAW, nie musimy na nikogo czekać i autobusem podjeżdżamy pod wejście do samolotu. Powoli nadchodzi wieczór, na pokładzie wita nas szefowa pokładu Magdalena Kotecka, chwilę później kapitan Marek Niewiadomski podaje szczegóły lotu. Powoli kołujemy po płycie lotniska i wznosimy się nad Aleją Krakowską, by zaraz gwałtownie skręcić w kierunku Krakowa. Nad miastem wznoszą się chmury, więc za dużo nie zobaczę przez okno. Po zakończeniu skromnego serwisu pokładowego (jak zwykle Prince Polo oraz szklanka wody mineralnej) stewardessy przygotowują kabinę do lądowania, to chyba najszybsza trasa z Warszawy :-P Chwilę potem ląduję już na krakowskich Balicach. It's party time!

Zima w Sandefjord i bajkowe Bergen / 25.01.2015 - 26.01.2015

Czas na kolejna podroz, tym razem za cel obralem sobie Norwegie. Dotychczas nie mialem okazji, by poznac ten kraj nieco blizej, wiec kiedy pojawily sie ultratanie bilety do Sandefjord i Bergen linii WizzAir, to nie musialem sie dlugo zastanawiac. Wprawdzie moznaby pomyslec, ze Norwegia zima bedzie mrozna i nieprzystepna, ale ten krotki wyjazd moge zaliczyc do jak najbardziej udanych.
Tym razem moja podroz sklada sie z dwoch etapow, w niedziele lecialem z Warszawy na kilka godzin do Sandefjord Torp (miejscowosc polozona pod Oslo), stamtad wracalem do Gdanska, gdzie nocowalem u kolezanki, by w poniedzialek rano z portu lotniczego imienia Lecha Walesy wyruszyc w rejs do Bergen i tego samego dnia wieczorem wrocic do polskiej stolicy. Dla wielu taka wycieczka moze wydawac sie czysta abstrakcja, ale dla fanow lotnictwa taki skladak to kolejna okazja, by odwiedzic nowe miejsca i spedzic kolejne godziny na pokladzie samolotu. Przy okazji udalo mi sie odwiedzic znajoma w Gdansku i tym samym uniknac wysokich kosztow ewentualnego noclegu w Norwegii.
W niedzielny poranek, przed 5 rano, kiedy za oknem jeszcze panuje noc, docieram nocnym autobusem N32 na Lotnisko Chopina. Terminal swieci pustkami, odprawa na wiekszosc porannych rejsow dopiero ma sie rozpoczas, a pierwsza fala podroznych linii WizzAir (odloty ok. 6 rano) juz przebila sie przez kontrole bezpieczenstwa. Widze postepy w przebudowie terminala, przy kilku bramkach ustawione sa dodatkowe zabezpieczenia w zwiazku z remontem, teoretycznie na wiosne powinna zostac otwarta dawna buraczkowa czesc terminala. Przed gatem numer 38, z ktorego mam odlot do Sandefjord Torp, zgromadzeni sa juz liczni pasazerowie, widac na pierwszy rzut oka, ze samolot bedzie pelny, a towarzystwo to przedstawiciele polskiej emigracji w Norwegii w postaci wasatych Januszow. Jest tez nieco rodzin z malymi dziecmi, wiec na pokladzie przez czas trwania lotu slychac placz niemowlakow. Kolejka pasazerow do wejscia na poklad tworzy sie stosunkowo wczesnie, jeszcze nim rozpoczyna sie boarding. Zawsze zastanawia mnie, dlaczego na lotnisku w Warszawie odrywane sa karty pokladowe, mimo faktu, ze kody kreskowe z kart pokladowych sa skanowane; moze to na wypadek awarii systemu personel lotniska zabezpiecza sie przed utrata cennych danych. Po zejsciu na dol okazuje sie, ze pierwszy autobus jest juz pelen i musimy poczekac na drugi pojazd. Po wejsciu na poklad i powitaniu przez zaloge fioletowo-rozowej landrynki pod dowodztwem kapitana Janika (po raz kolejny lot z tym pilotem) zajmuje miejsce z przodu kabiny, tym razem przy przejsciu, poniewaz miejscowki z przodu sa juz zajete, a nie przepadam za zajmowaniem miejsc w tylnej czesci maszyny. Start Airbusa A320 nieco sie opoznia, poniewaz samolot jest jeszcze odladzany, ale na miejscu ladujemy o czasie. Podczas rejsu jest tradycyjna sprzedaż na pokładzie, ale w porównaniu z Ryanairem jest ona bardzo dyskretna ;) Po lekturze magazynu WizzAir zagłębiam się w kolejny numer Vivy, gdzie znajduję interesujący wywiad z Weroniką Rosati, jest też wypowiedź na temat podróżowania:

- Od lat krążę między Krakowem i Warszawą i zdarza mi się, że kiedy otwieram rano oczy, przez       ułamek sekundy nie wiem, gdzie jestem.

- Bardzo często to mam. Ostatnio przylecialam ze Stanow do Wloch, ale w miedzyczasie wpadlam na chwile do Polski i kiedy na takim ciaglym jet jag obudzilam sie w obcym mieszkaniu w Rzymie, to nie mialam pojecia, gdzie jestem. To bardzo nieprzyjemne uczucie. Zabrzmi to strasznie banalnie, ale w Los Angeles czuje sie wolna. Ta wolnosc nie polega na tym, ze jestem tam sama i robie, co chce, tylko na poczuciu, ze zyje wsrod ludzi, ktorzy nie maja zadnych uprzedzen. Tam nauczylam sie tolerancji wobec wszelkiej innosci. Uwazam, ze to jest moja najwieszka zaleta. Mysle, ze to jest najwazniejsze w zyciu i to sie zwraca.
- Kiedy przekracza Pani te kilka tysiecy kilometrow, zanurza sie w inna przestrzen czasowa, w nieco odmienny swiat, czuje sie Pani rowniez troche inna?
- Powiem tak, naprawde uwazam Los Angeles i Warszawa za moj dom. Nie umiem powiedziec, co jest bardziej moim domem, dlatego ze ja urodzilam sie w Warszawie, mam rodzince w Warszawie, ale osiedlilam sie w Los Angeles i to byla moja wlasna, niezalezna decyzja. Jestem troche samotnikiem z natury.
 
Przez dluzsza czesc trasy za oknami jest ciemno, dopiero podczas znizania pojawiaja sie pierwsze promienie slonca a widoki podczas ladowania sa naprawde piekne, wschodzace slonce lagodnie pada na male zasniezone domki, w ktorych tli sie jasne swiatlo, do tego groznie wygladajace wybrzeze, wyglada to imponujaco. Po ladowaniu przechodzimy pieszko kilka metrow i znajdujemy sie juz w hali przylotow, gdzie na wiekszosc osob czekaja rodziny. Na parkingu przed lotniskiem stoi juz darmowy shuttle bus do stacji kolejowej w Torp, ktory jest skomunikowany z polaczeniami lokalnych pociagow. Tak sie sklada, ze za kwadrans jest odjazd skladu w kierunku przeciwnym niz Sandefjord, a pociag w kierunku miejscowosci Larvik zatrzymujacy sie w Sandefjord odjedzie dopiero za ponad godzine. Wsiadam zatem do autobusu, do stacji kolejowej jedzie sie jedynie 3 minuty i dalej ruszam w okolo 5 kilometrowy spacer o poranku. Okazuje sie, ze moim sladem porusza takze piecioosobowa grupa Polakow, ktora najwidoczniej takze zrobila sobie krotki wypad do krainy lososia. Jest lekki mroz, dookola w sloncu odbija sie snieg, ale drogi i pobocza sa odsniezone, a ruch kolowy jest znikomy, po drodze naliczylem raptem 5 przejezdzajacych samochodow. Droga przebiega przez rzadki lasek, pozniej mijam pola i okoliczne domostwa, przed kilkoma gospodarstwami w zagrodzie stoja konie. Co moze zwrocic uwage to fakt, ze przed wiekszoscia gospodarstw nie ma ogrodzen, a stoi najwyzej maly kilkucentymetrowy plotek. Po przejsciu pod wiaduktem z torami kolejowymi (idzie sie praktycznie caly czas w ich poblizu, wiec nie da sie zgubic) znajduje sie stacja kolejowa, kilkaset metrow za nia rozpoczyna sie juz wlasciwe miasto, zabudowa jest bardziej gesta i pojawia sie nawet sygnalizacja swietlna. Na ulicach wciaz pusto, podejrzewam, ze wiekszosc mieszkancow jeszcze spi, w koncu jest niedziela, kilka minut po godzinie 9 rano.

Zbaczam z glownej ulicy w bok i podziwiam srodmiescie, glowny placyk otoczony jest ladnymi kolorowymi kamienicami, w czesci mieszcza sie sklepiki oraz banki, jest kilka lokali gastronomicznych, ale wszystko jest pozamykane na glucho. Swiatelkiem w tunelu jest moj ulubiony McDonald’s, ktory w niedziele otwarty jest od 9 rano. Ale zanim tam wejde, robie sobie spacer po polozonym nad brzegiem zatoki parku, jest to miejsce przystani promu Colorline plywajacego do Szwecji. Na dworze pojawiaja sie jedynie starsze osoby wyprowadzajace swoich czworonogow, miasto jest jakby w letargu, wciaz pograzone we snie. Piekne slonce rozswietla miasteczko, nie czuc zimna, jedyne na co trzeba uwazac, to sliski od na chodnikach i alejkach w parku. We wspomnianym McDonald’s jestem jedynym klientem, jeszcze w zyciu nie bylem w tak pustym lokalu McD, zamawiam cafe latte oraz tost z serem i szynka,  to zdecydowanie moj najdrozszy tost w zyciu, kosztuje 20 NOK, czyli prawie 10 PLN. Coz, Norwegia to jeden z najdrozszych krajow na swiecie



Czas płynie szybko i spacerkiem udaje sie do stacji kolejowej. Budynek stacyjny jest w calosci drewniany w typowym skandynawskim stylu, w srodku jest skromna poczekalnia i kasa biletowa, przed dworcem znajduje sie takze automat biletowy, w ktorym kupilem bilet do stacji Torp, koszt to 41 NOK, czyli ok. 20 PLN. Pociag wjezdza na stacje w Sandefjord jeszcze przed czasem, jest to nowoczesny i wygodny szynobus, przestrzeni w nim pod dostatkiem, jest cieplo, na ekranie pojawiaja sie informacje o trasie i kolejnych przystankach. Chwile po odjezdzie pociagu przy pasazerach pojawia sie konduktor, ktory sprawdza bilety, mimo ze podroz do nastepnej stacji trwa raptem 5 minut, to nie ma mowy o jezdzie na gape ;) Ze stacji od razu pod terminal lotniska Oslo Torp podwozi shuttle bus, ktory jest skomunikowany z rozkladem jazdy pociagow. Mam jeszcze nieco czasu do rozpoczenia odprawy na moj rejs WizzAir do Gdanska i uwaznie lustruje tablice odlotow, okazuje sie, ze jak na tak skromny port lotniczy siatka lotow jest calkiem spora: pojawia sie duzo lotow krajowych po Norwegii (linia Norwegian oraz Wideroe) i innych krajach Skandynawii, sa tez loty w cieple regiony Hiszpanii. Kontrola bezpieczenstwa przebiega bardzo sprawnie, mily personel lotniska sprawnie instruuje pasazerow. Duza lotniskowa kawiarnia i restauracja ma okna na cala wysokosc parteru, stad mozna podziwiac stary i ladowania oraz maszyny zaparkowane tuz przy szybie, akurat konczyl sie boarding na lot DY do Trondheim, juz niepodal Kola Podbiegunowego. Pod bramka mojego lotu do GDN jest juz sporo pasazerow, maszyna z Gdanska przyleciala sporo przed czasem i boarding rozpoczal sie punktualnie. Tym razem tak sie zlozylo, ze zajalem miejsce przy oknie i cale dwa miejsce obok mnie nie zostaly zajete, wiec mialem wieksza przestrzen dla siebie a poniewaz nad Skandynawia pogoda byla bardzo ladna, to podziwialem ta urocza kraine z lotu ptaka. Nad Trojmiastem geste chmury, pas startowy pojawia sie dopiero tuz przed uziemieniem.

Po przemiłym pobycie w Gdańsku (special thanks to Klaudia!) w poniedziałek rano pojawiam się nad lotnisku im. Lecha Wałęsy. Nowy terminal prezentuje sie imponujaco, jest przed 4 rano, ale w hali odlotow znajduje sie sporo podroznych, otwarte sa juz stanowiska odpraw kilku przewoznikow. Sprawnie przechodze kontrole bezpieczenstwa i udaje sie w kierunku bramek 7 i 8, z ktorych bedzie odbywac sie boarding na moj lot do Bergen. Powoli dochodza kolejni pasazerowie i formuje sie kolejka do obu gate’ow, a pani z obslugi naziemnej przechadza sie miedzy nimi i nakleja przywieszki adekwatne do rozmiaru bagazu podrecznego; linia WizzAir rozroznia maly i duzy bagaz podreczny, za duzy przewidziana jest oczywiscie dodatkowa oplata. Przy wejsciu podroznych wita zaloga pokladowa, tym razem szefowa pokladu jest obywatelka ktoregos z krajow dawnego Bloku Wschodniego, jej niezywkle smukly towarzysz w koszuli z krotkim rekawem rowniez nosi egzotycznie imie Nazar, ale mowi po polsku. Z tylu samolotu widze stewarda o imieniu Oscar, ktory byl takze obecny na locie na trasie TRF-GDN. Ciekawa jest sytuacja z zapowiedziami dla pasazerow: czesc angielska wypowiada szefowa pokladu, a kwestie po polsku jej kolezanka z tylu samolotu. Zajmuje miejsce z przodu przy przejsciu, bo miejsce przy okniem z tylu nie jest dla mnie atrakcyjne ze wzgledu na wieksze odczuwanie ewentualnych turbulencji. Startujemy o czasie, caly lot jest w ciemnosciach, ladujemy przed 8 rano, slonce jeszcze nie pojawilo sie na horyzoncie, wiec postanawiam przeczekac w przestronnym jasnym terminalu na nastanie dnia. 


Z terminalu do centrum Bergen kursuje specjalny autobus, ale mam duzo czasu, wiec moge przejsc sie ok. 2,5 km do przystanku regularnej komunikacji miejskiej, by skorzystac z tanszego biletu. Po drodze mona podziwiac prace przy przedluzeniu linii tramwajowej, ktora to ma polaczyc lotnisko z miastem. Na petli autobusowej Birkelandskrysset mozna skorzystac z autobusow linii 51 lub 53, ktore po ok. 30 minutach dojezdzaja do centrum miasta. Poniewaz na petli nie ma automatu bilet trzeba nabyc u kierowcy i kosztuje on 41 NOK, czyli 10 koron wiecej niz standardowo, platnosc tylko gotowka. Po okolo kwadransie oczekiwania pojawia sie pojazd i pol godziny pozniej jestem juz w samym centrum malowniczego Bergen. Miasto naprawde urzeka, wszystkie budynki wygladaja jak z bajki, sa bardzo zadbane i kolorowe. Przechadzam sie waskimi uliczkami, mijam duza galerie handlowa oraz McDonald’s, co krok spotykam sklepy typu convenient store jak 7Eleven czy Narvesen, polecam zestawy kawa + drozdzowka po 25 koron norweskich, gratka! Po krotkiej kontemplacji centrum docieram do portu oraz urokliwej starowki zwanej Bryggen, gdzie mozna podziwiac kolorowe drewniane domki ze spiczastymi dachami. 

Po drugiej stronie zatoczki znajduje sie port, a wlasciwie jedna z jego czesci, bowiem jest on rozlozony wzdluz linii brzegowej na dosc sporej odleglosci. W sklepie z souvenirami kupuje pamiatkowe widokowki oraz znaczki, w Norwegii nie ma problemu z dostepnoscia do skrzynek pocztowych, czerwone skrzynki mozemy znalezc na wielu budynkach. Bergen slynie z tego, ze to jedno z najbardziej deszczowych miejsc na Ziemi, ale podczas mojego pobytu nie ma tragedii, deszczyk kropi tylko przez kilka minut, a sa tez takie momenty, kiedy na niebie pojawia sie samo slonce. W oddali majacza szczyty gorskie pokryte sniegiem, mozna tez dostrzec kolejke prowadzaca na szczyt.  

W McDonald’s w Bryggen (restauracja rowniez w klimacie domkow przy porcie) zaopatrzam sie w czarna mocna kawe, ktora doskonale rozgrzewa i smakuje doskonale z kanelbolle, czyli cynamonowymi drozdzowkami, ktore sa slodkim przysmakiem bardzo popularnym w tych rejonach. Kontemplujac urode Skandynawii nie sposb tez nie wspomniec o urodzie mieszkancow Norwegii, ktorzy sa uosobieniem Wikingow, dominuje jasna, blada cera oraz jasne blond lub rude wlosy. Czas wracac, zbliza sie pora odlotu, zbieram sie na autobus 51 i spacerkiem wracam na lotnisko. Mam jeszcze sporo czasu do odlotu, ale jestem dobrze zaopatrzony w prase a ponadto na lotnisku dziala darmowe wi-fi, wiec na nude nie narzekam. Przy bramce kreci sie juz sporo Polakow wracajacych na lono ojczyzny, boarding rowniez o czasie, jak zwykle pierwszenstwo w kolejce zajmuja rodziny z dziecmi, zajmuje ponownie miejsce przy przejsciu, nieopodal siedzi para z malenstwem na reku, drugie dziecko jest nieco starsze. Moja uwage zwraca fatalny stan czystosci w Airbusie, na podlodze walaja sie okruszki, papierki, przejscie jest ewidentnie nieposprzatane. Zapewne to ostatni rejs tego samolotu tego dnia, wiec nie ma sie co spodziewac, ze bedzie lsnil czystoscia. Kapitan Andrzej Chebda wita pasazerow na pokladzie, sam lot jest bardzo lagodny, po okolo 2 godzinach rejsu ladujemy na Lotnisku Chopina w Warszawie. Na niebie nie ma zbyt wielu chmur, zatem moge podziwiac panorame stolicy. Do zobaczenia w przestworzach, kiedyś, gdzieś!
     

Sopockie impresje / 31.05.2014 - 01.06.2014

Zaczyna się weekend, pora na kolejny wypad. W swoich wakacyjnych planach zawsze uwzględniam Sopot, to według mnie letnia stolica Polski i w tym roku nie mogło być inaczej, zwłaszcza że w ubiegłym roku byłem tam jedynie zimą, bo z racji mojej niekorzystniej lokalizacji (Wrocław) miałem do Trójmiasta po prostu daleko. Bilet do Gdańska kupiłem już w styczniu korzystając z bardzo atrakcyjnych cen linii Ryanair - 39 zł za lot z Modlina do Trójmiasta to naprawdę atrakcyjna stawka. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że na wiosnę serwis AFT udostępni kody zniżkowe, dzięki którym będzie można odbyć loty krajowe w PLL LOT po bardzo atrakcyjnych stawkach. Ponieważ lot z Modlina jest w sobotni wieczór postanowiłem, że tym razem nigdzie mi się nie spieszy i spędzę w Sopocie całą niedzielę. Dlatego też zarezerwowałem lot powrotny wylatujący z GDN o 21:00, jak zdecydowana większość połączeń wykonywany jest on przez Eurolot na maszynach Dash Q 400 - to ta sama maszyna, którą leciałem w Walentynki do Krakowa i nie tak dawno do Katowic.
Aby dostać się do Modlina musiałem najpierw podjechać autobusem miejskim na Dworzec Zachodni, skąd z peronu 8. odjeżdżają pociągi Kolei Mazowieckich do Modlina. O ile na pierwszej stacji pociąg był niemal pusty, to na Dworcu Gdańskim wsiadło bardzo dużo pasażerów i zrobiło się naprawdę ciasno. Niedaleko mnie w przejściu ustawili się panowie z piwem, którzy tylko czekali, by skorzystać ze sposobności i się napić - to typ takich brzuchaczy po 40., którzy wyrwali się zonom z domu i jechali zaszaleć- wynikało z ich okraszanej dosadnymi przerywnikami rozmowy.
Z pociągu Kolei Mazowieckich na stacji w Modlinie wysiadła zaledwie garstka podróżnych, w tym kilka Greczynek odlatujących do Salonik. Sam wprawdzie tego języka nie rozpoznałem, ale uświadomił mnie w tym komentarz Polaka, który stał obok z polską parką także odlatującą do Grecji. Z rozmowy wynikało, że poznali się w pociągu i ten facet postawił sobie za cel opowiedzieć im o Helladzie, gdyż sam wielokrotnie tam podróżował, ma tam rodzinę i jest mocno związany zawodowo z tym krajem. Miło było posłuchać, ale nie wiem, czy gdybym leciał z moja druga połówką, to chciałbym, by zagadywał mnie obcy dość nachalny facet, nawet jeśli informacje, które przekazywał, były interesujące. Pewnie to wynika z mojego charakteru, jestem ciekawy, jak długo wytrzymali towarzystwo tego samozwańczego przewodnika po Grecji. Tymczasem pod stacje kolejowa podjeżdża autobus KM jadący do terminala, kilka minut i już jestem na lotnisku w Modlinie, jak dawno mnie tam nie było! Wcale nie żałuję, bo jakoś to lotnisko jest dla mnie takie bezduszne, zdecydowanie preferuję inne porty lotnicze w naszym kraju. Mam do odlotu do Gdańska nieco ponad 2 godziny, w to sobotnie popołudnie odlotów praktycznie nie ma, oprócz wspomnianych Salonik jest jeszcze tylko wieczorny lot do Londynu i Wrocławia. Na początek kontrola dokumentów, gdzie pracownik sprawdza moją wcześniej wydrukowaną kartę pokładową, następnie kontrola bezpieczeństwa. Akurat w czasie, kiedy ją przechodzę, przez Heimanna prześwietlane są €"podręczne” bagaże dwóch utytych Rosjanek, które nie mówią po polsku (po angielsku też nie) i nie są w stanie porozumieć się z firmą ochroniarską. W swoich sakwach panie miały bowiem bardzo dużo przedmiotów, które nie spełniały surowych norm bezpieczeństwa €- lakier do włosów w spray’u, flakoniki, nożyczki itd. Pracownicy starali się od nich dowiedzieć, czy te bagaże nie powinny być włożone do luku, ponieważ zarówno ich zawartość jak i wymiary mogły sugerować, że jest to bagaż rejestrowany. Rosjanki jednakże nadal nie rozumiały (a może nie chciały zrozumieć), co takiego chce od nich obsługa lotniska - nie wiem, jak sprawa się skończyła, bo odszedłem dalej i zatrzymałem się przy bistro oferującym hot dogi z kiełbaską sojową. Niby nic specjalnego, ale chciałem jakoś zagłuszyć głód, bo tego dnia nie zdążyłem przygotować sobie obiadu.
Zająłem jedno z miejsc na krzesłach po środku bramek i lustrowałem pasażerów tworzących kolejkę przed lotem do Salonik. Ku mojemu zaskoczeniu dużą część podróżnych stanowili Grecy - boarding trwał bardzo długo, miałem wrażenie, że ta kolejka nigdy się nie skończy, ale wreszcie wszyscy pasażerowie przeszli do gate’u. No, może prawie wszyscy, bo wspomniane wcześniej Rosjanki podchodzą do wyjścia dopiero wtedy, kiedy zostaje ogłoszony Final Call i wcale się nie spieszą, za to po drodze dokupiły jeszcze jakieś souveniry. Widząc ich bagaże obsługa oczywiście prosi je o włożenie walizek do sizera i zaczynają się schody, z bagaży wylatują karimaty i panie z całej siły próbują upchnąć wszystko gdzie popadnie. Po dłuższych przepychankach zostają puszczone, ale nie jestem pewien, czy nie musiały płacić magicznej opłaty za nadbagaż…

Na lotnisku robi się cicho, powoli zbierają się pasażerowie lecący do Gdańska, przeważa kwiat polskiej młodzieży. Wkrótce na płycie lotniska widać już Boeinga 737, który przyleciał z bazy we Wrocławiu, następuje deboarding, zaczyna się wpuszczanie pasażerów na pokład. Najpierw oczywiście trzeba swoje odstać pod wiatą, ale na dworze jest piękna wiosenna pogoda, więc tym razem nie stanowi to przeszkody. Boarding jest niemalże expressowy, polska załoga wydaje komunikaty z prędkością karabinu maszynowego. Zajmuję moje miejsce przy oknie, dwa miejsca obok mnie są wolne, ale już za kilka chwil wprasza się na nie babcia z wnuczkiem, by siedzieć w pobliżu córki z wnuczką, które to zajmują miejsca po przeciwnej stronie przejścia. Jak to dobrze, że lot trwał tylko około 40 minut, więc nie zostałem cały skopany przez dziecko siedzące na foteliku obok mnie. Za oknami piękne czyste niebo, podziwiałem polski krajobraz, w kontemplacji cały czas przeszkadzały mi jednak nachalne zapowiedzi załogi, która nawoływała do zakupu różnego rodzaju przekąsek, kartek-zdrapek i perfum po pozornie atrakcyjnych cenach. Wreszcie na koniec lotu na horyzoncie pojawia się Bałtyk, a przy lądowaniu bardzo pięknie widać Gdańsk z lotu ptaka - aż szkoda, ze lotnisko jest zlokalizowane tak daleko od miasta i trzeba zarezerwować sobie sporo czasu na dojazd.
Z autobusu wysiadam pod Galerią Bałtycką, tam robię małe zakupki na pobyt w Sopocie, a później już kolejką SKM podjeżdżam do Sopotu – wreszcie wyremontowano peron dla pociągów dalekobieżnych, powstaje nowy budynek dworca. Powoli zapada zmrok, ale szybko odnajduję Race Line Hostel przy torze gokartowym, rozgaszczam się w pokoju i już czas pójść w tango w Sopocie. Uprzedzam ewentualne pytania - nie, film mi się nie urwał...
Noc trwała dość krótko, ale piękne słońce zaglądające przez okno obudziło mnie kilka minut po 7 rano i po porannej toalecie wybywam na tradycyjne weekendowe śniadanie w McDonald’s. Po obfitym posiłku z kubkiem dużego cappuccino w dłoni dzielnie zmierzam deptakiem Monte Cassino do sopockiego mola. Słońce pięknie operuje nad Zatoką Gdańską, woda Bałtyku błyszczy w jego promieniach a w powietrzu wyczuwa się tak charakterystyczny dla morza zapach. Praktycznie całą niedzielę spędzam na plaży, krótki wypoczynek nad morzem to niemal wymarzony prezent na Dzień Dziecka, który sam sobie zafundowałem.
Odlot do Warszawy mam o godzinie 21:00, tym razem udaje mi się złapać autobus na lotnisko bezpośrednio z Sopotu i mogę uniknąć przesiadki w Gdańsku. Tym razem korzystam z nowoczesnego terminalu, bo przyloty odbywają się w star(sz)ej części w sąsiednim budynku. Lotnisko jest niemalże wymarłe, większa część pasażerów odlatuje na Wyspy Brytyjskie, później nieco pasażerów leci do Krakowa Eurolotem - to rzeczywiście dobre połączenie, ponieważ nie trzeba przesiadać się w stolicy. Równo na dwie godziny przed odlotem rozpoczyna się odprawa, nadaję bagaż, odbieram piękną kartę pokładową (a nie wydruk online check-in) i przechodzę do kontroli bezpieczeństwa. Za mną do odprawy stała para z personelu pokładowego PLL LOT  lecieli „po cywilnemu”, ale mieli ze sobą plakietki z czerwonym znaczkiem „crew”, więc od razu wiedziałem, z kim mam do czynienia. Wydaje mi się, że tego chłopaka już kiedyś gdzieś widziałem na lotnisku lub w samolocie. Po kontroli bezpieczeństwa rozsiadam się na wygodnych fotelach i ze zdziwieniem stwierdzam, że odlot będzie z bramki zlokalizowanej w starej części lotniska. Grrr! Po przejściu szklanym korytarzem łączącym dwa budynki moim oczom ukazuje się stary mocno zużyty terminal, no cóż, trzeba uzbroić się w cierpliwość, ale wreszcie nadchodzi ten moment, kiedy rozpoczyna się boarding i można wejść do autobusu, który podwozi wszystkich pasażerów do stojącego na płycie lotniska Dasha Q 400.
Towarzystwo starsze i jakby bardziej dostojne niż w linii Ryanair, nie ma się co dziwić, skoro połączenie LOTem czy Eurolotem jest z założenia droższe niż u taniego irlandzkiego przewoźnika. Zajmuję swoje miejsce, ponownie przy ulubionym oknie i w oczekiwaniu na start oraz instrukcje bezpieczeństwa przeglądam magazyn pokładowy Kalejdoskop - mamy 1. czerwca, zatem jest i nowy numer gazetki. Wkrótce tradycyjny instruktaż i wznosimy się do góry - w samolotach turbośmigłowych jest znacznie głośniej niż w klasycznych odrzutowcach - radzę być przygotowanym na tego rodzaju dyskomfort. Po osiągnięciu wysokości przelotowej przez korytarz przechodzi stewardessa z koszykiem małych wafelków Prince Polo, chwilę później panie rozdają wodę. Mniej więcej w połowie lotu odzywa się kapitan, informuje o parametrach lotu i już kilka minut później zbliżamy się do lotniska w Warszawie. Za oknami jest już ciemno, Warszawa rewelacyjnie prezentuje się o tej porze z lotu ptaka. Lądujemy, dobranoc Państwu!