Pokazywanie postów oznaczonych etykietą PKP. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą PKP. Pokaż wszystkie posty

U cesarza w Wiedniu / 04.12.2015 - 05.12.2015

W piątkowy poranek około godz. 08:30 pojawiam się na Lotnisku Chopina. Pogoda w Warszawie jak na początek grudnia całkiem niczego sobie, na różowym niebie widać słońce. Kiedy wchodzę do terminala przy wejściu widzę pilota Aeroflotu palącego papierosa, właśnie trwa odprawa na ich rejs do Moskwy, podejrzewam, że mają nieco dłuższą przerwę i miał nawet czas, by wyjść z kokpitu i zaciągnąć się dymkiem przed terminalem. Kiedy we wrześniu leciałem do Tokio załoga od razu realizowała rejs powrotny. Tym razem lecę do Wiednia, ale połączenie będzie nietypowe, bowiem podróżuję grecką linią lotniczą Aegean z przesiadką w Atenach. Pewnie spora część osób popuka się w czoło, ale dla zapaleńców lotnictwa przelot tą linią to niezła gratka, gdyż jako jedna z nielicznych linii w Europie serwuje ciepłe posiłki i darmowy alkohol pasażerom klasy ekonomicznej. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że bilet na trasie WAW-ATH-VIE kosztował około 30 euro, a łączny czas podróży wynosił niemal tyle, co podróż pociągiem, a do tego mam możliwość zebrania mil w programie Miles & More i skorzystania z saloniku biznesowego linii Lufthansa podczas przesiadki w Atenach, to nic dziwnego, że zdecydowałem się na takie połączenie. Odprawa na rejsy linii Aegean już się rozpoczęła, ale w kolejce nie ma jeszcze wielu podróżnych, a otwarte są trzy stanowiska. Miejsca na moje rejsy wybrałem podczas odprawy internetowej (otwiera się na 48 h przed odlotem), teraz odbieram jedynie kartę pokładową – ciekawostka, że jest jedna wspólna karta na dwa loty. Niestety, okazuje się, że jej wygląd jest tak samo nieatrakcyjny jak wygląd karty otrzymanej na lotnisku na Santorini na mój rejs do Aten. Cóż, muszę przyznać, że boarding pass wydrukowany przy odprawie on-line prezentuje się zdecydowanie lepiej, jest kolorowy i bardziej czytelny. Ale to chyba tylko jedna niedogodność, do której się przyczepię.
Po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa usadawiam się w pobliżu wyjścia numer 38, skąd będzie odlatywał nasz Airbus A320 do Aten. Zajmuję miejsce na wprost płyty lotniska i obserwuję ruch na niej. W pewnym momencie moją uwagę przykuwa samolot izraelskich linii lotniczych El Al, które to słyną z rygorystycznej kontroli pasażerów i przykładają niezwykłą wręcz wagę do ochrony i bezpieczeństwa. Korzystając z wolnego czasu specjalnie przechodzę w stronę stanowiska, z którego odbywać się będzie Boarding maszyny odlatującej niebawem do Tel Avivu. Tak jak się tego spodziewałem przy wejściu do gate’u stał specjalny agent odpowiadający za dany rejs. Szczegółów nie mogłem już dojrzeć, gdyż odlot miał miejsce ze strefy non-Schengen, a Grecja jak na razie nie wyszła poza ten układ. Mój samolot punktualnie pojawia się na płycie, najpierw wychodzą pasażerowie rejsu z Aten, a później nadchodzi czas na pobieżne sprzątanie, który jedna ze stewardess wykorzystuje na drobne zakupy w strefie wolnocłowej. Planowo rozpoczyna się nasz boarding, przy stanowisku znajduje się kilkanaście dziewcząt, które dopiero uczą się pracy na lotnisku. Mają okazję przetestować swoją wiedzę, ponieważ jedna z pasażerek ma spory nadbagaż i uiszcza dodatkową opłatę w euro. Zajmuję moje miejsce 4F, pierwszy rząd za klasą biznes, tradycyjnie miejsce przy oknie po prawej stronie tak jak lubię. Urocze stewardessy o śródziemnomorskiej urodzie w granatowych sukieneczkach z pomalowanymi na czerwono ustami witają pasażerów dźwięcznym greckim „Kalimera!”. Panie z personelu pokładowego mają w sobie dużo czaru, stale się uśmiechają, zagadują podróżnych, na pewno nie zachowują się sztywno czy nieprzystępnie, co już na początku rejsu poprawia humor. Pasażerów nie ma zbyt wielu, ale akurat mój rząd jest w całości wypełniony. Miejsca na nogi jest sporo, na to nie mogą narzekać, ale kiedy tuż obok mnie miejsca zajmuje grecka rodzina z dwójką małych dzieci zaczynam się bać. Całe szczęście, że rodzicom udaje się je jakoś zająć, więc nie hałasują tak bardzo ani nie płaczą na cały głos w trakcie lotu. Kiedy wszyscy pasażerowie zajęli już swoje miejsca, z kokpitu płynie głos kapitana Grecosa Leonidasa (sic!), który podaje klasyczny komunikat na temat naszego rejsu i czasu jego trwania, a zaraz potem na małych wysuwanych monitorach zaprezentowana zostaje instrukcja bezpieczeństwa w formie video. Stewardessy sprawdzają, czy wszyscy są zapięci a przy okazji rozdają małe cukierki / landrynki w srebrnej folii z ciemnoniebieskim logo linii. Nasza maszyna jest już gotowa do startu, zostajemy wypchnięci i kołujemy do progu pasa. Niestety, tak jak się domyślałem, tym razem startujemy w kierunku wschodnim, nie będzie mi się dane delektowanie się widokami warszawskiej panoramy z wieżowcami w tle. Powoli wznosimy się w górę i niebawem osiągamy naszą wysokość przelotową. W oczekiwaniu na serwis sięgam do magazynu pokładowego, jest on bardzo ładnie wydany, w aktualnym numerze znaleźć można m.in. wskazówki na temat miejsc wartych odwiedzenia w kilku miastach z siatki przewoźnika, jest też wywiad z Polką, która opowiada o życiu w Warszawie i promuje nasze miasto stołeczne. Jeszcze nie zdążyłem się dobrze wczytać w treść, a już pojawiają się stewardesy z wózkiem z napojami zimnymi (wybieram sok pomarańczowy) oraz z daniem obiadowym. Tacka po rozpakowaniu ujawnia swoją zawartość: jest sosik pomidorowy z mielonymi pulpecikami, ziemniaczki, bułeczka, serek President, kostka masła, krakersy oraz dwa słodkie ciastka Digestive. Kolejny serwis to już ciepłe napoje, tym razem decyduję się na ulubioną kawę i wracam do lektury magazynu, a następnie zakupionej w Berlinie książki na temat języka niemieckiego. Za oknem widać górską panoramę Tatr, później przelatujemy nad Bałkanami a na koniec na wodami Morza Egejskiego. Pogoda cały czas dopisuje, nie ma żadnych turbulencji, lądowanie również wykonane bardzo profesjonalnie, oby tak dalej; planowo kwadrans przed godziną czternastą ląduję w Atenach. Lotnisko jest sporych rozmiarów, dość dużo czasu zajmuje nam dotarcie na miejsce postojowe i dojazd autobusem do terminalu. W końcu jestem na greckiej ziemi, mam około dwie godziny dla siebie, czas na wizytę w Lufthansa Business Lounge, po raz kolejny posiadanie srebrnej karty Miles & More niesie za sobą wymierne korzyści. W recepcji saloniku uprzejma pani skanuje kartę pokładową oraz kartę Miles & More i zaprasza mnie do degustacji Gluehwein oraz Weihnachtsstrudel. W końcu Lufthansa to niemiecka linia, a w tamtym kraju adwent pielęgnuje się w wyjątkowy sposób. Dobrze pamiętam, że kiedy leciałem dwa lata temu Lufthansa na trasie Sao Paulo – Frankfurt szef pokładu wręczył mi ciasteczka adwentowe przygotowane z myślą o pasażerach klasy biznes, to chyba najmilszy gest, jaki dotychczas spotkał mnie ze strony personelu latającego. No, może poza upgradem do klasy Premium Voyageur w Air France podczas powrotu z mojej dziewiczej podróży za ocean z księżniczką Martą na trasie LAX-CDG – ale upgrade’u dokonał pracownik obsługi naziemnej, więc to się nie liczy :-P Salonik dzieli się na dwie części przedzielone od siebie kuchnią i zapleczem. Jest zdecydowanie mniejszy niż warszawski Polonez, ale też można znaleźć w nim inne rarytasy dla podniebienia, w menu królują specjały regionalne kuchni greckiej, niebo w gębie! Jest m.in. jogurt z miodem i orzechami, jabłecznik zapiekany na ciepło, małe kanapki, zupa krem, sałatka grecki, oliwki oraz pulpeciki i zapiekanki czy tarta ziemniaczana. Do kawy można dodać jeden z trzech syropów Monin (karmelowy, orzechowy lub waniliowy), są także owoce i bardzo szeroki wybór alkoholi, zimnych napojów i prasy międzynarodowej, lubię te chwile słodkiej dekadencji spędzane w saloniku. Tradycyjnie już byłem tam najmłodszym gościem i zaniżałem mocna średnią wieku, bo klasyczny bywalcy to siwi podtatusiali Niemcy. Za kwadrans powinien rozpocząć się Boarding na mój rejs do Wiednia, a przede mną jeszcze kontrola bezpieczeństwa. Ateńskie lotnisko jest bowiem zbudowane dość specyficznie, najpierw odbywa się jedynie weryfikacja kart pokładowych i wchodzimy do strefy duty free z lokalami gastronomicznymi, a dopiero głębiej znajduje się strefa ze stanowiskami do kontroli. Kolejka jest spora, ale i stanowisk dużo, kilka minut później ruszam już bezpośrednio do bramki 28 na dolnym poziomie. Taka mała dygresja – kuwety, do których wkłada się swoje przedmioty osobiste są koloru pomarańczowego a ich sponsorem jest portal Air Fast Tickets. To ten pośrednik, dzięki którego błędom w ubiegłym roku mogłem tanio podróżować po świecie. Było minęło, ale co zobaczyłem, to moje.  
Kiedy docieram do właściwej bramki okazuje się, że boarding jeszcze się nie rozpoczął, zajmuję zatem miejsce w formującej się właśnie kolejce. Obsługa lotniska już rozpoczęła swoją pracę, przy bramce pojawił się także funkcjonariusz greckiej policji czy straży granicznej i weryfikuje niektóre paszporty. Tym razem o dziwo moim nie jest zainteresowany, a zazwyczaj to właśnie ja jako ten samotny podróżujący byłem dokładniej sprawdzany. Na odcinku Ateny – Wiedeń podróżnych jest znacznie więcej, zostają podstawione dwa autobusy, które podwożą nas do samolotu. Tak samo jak i o poranku zostaję uprzejmie powitany przez uśmiechnięty damski personel pokładowy, zajmuję wybrane wcześniej miejsce 8 F i czekam, aż zbierze się komplet pasażerów. Tak się składa, że środkowe miejsce po mojej lewej stronie pozostaje wolne, ale kilka minut po starcie przesiada się na nie nastolatka podróżująca z rodziną, bo chciała na chwilę uwolnić się od młodszego brata, który nie dawał jej spokoju. Jak już wcześniej wspomniałem na pokładzie samolotów linii Aegean miejsca jest w sam raz, więc nie stanowiło to dla mnie większego problemu. Kilkanaście minut po starcie wlecieliśmy w chmury i zaczęło nami lekko telepać. W celu ukojenia skołatanych nerwów do obiadu zamówiłem buteleczkę białego wina (to juz mój trzeci ciepły posiłek tego dnia) i skupiłem się na dalszej lekturze książki, którą wziąłem ze sobą do podroży („Der Dativ ist dem Genitiv sein Tod” -Band 6). Po około dwóch godzinach lotu, kiedy za oknami jest już zupełnie ciemno, rozpoczynamy zniżanie do lądowania na wiedeńskie lotnisko Schwechat. Mamy 4 grudnia, dopiero teraz dochodzi do mnie, że równo rok temu startowałem stamtąd w podróż do Stambułu a dalej do Teheranu, jak ten czas szybko leci!
W Wiedniu parkujemy bezpośrednio przy terminalu i wchodzimy do środka przez rękaw, dzięki czemu oszczędzamy cenny czas. Za kilka minut wybije godzina 18:00, miło byłoby szybko znaleźć się w centrum austriackiej stolicy. Lotnisko prezentuje się bardzo nowocześnie, przed rokiem odlatywałem ze zdecydowanie starszej części. Najbardziej urzeka mnie elektroniczna tablica przylotowa, która wyświetlana jest na tle rozsuwanych drzwi, w których pojawiają się przylatujący pasażerowie. Liczba osób oczekujących na swoich bliskich jest imponująca, nie spodziewałem się, że będzie aż taki ruch. W automacie na lotnisku nabywam bilety na przejazd autobusem Post Bus za 8 euro do centrum Wiednia, autobus zatrzymuje się przy dworcu Westbahnhof, a naprzeciwko niego znajduje się hotel Fürstenhof, w którym zatrzymuję się na jedną noc. Mam jeszcze prawie 20 minut do odjazdu autokaru, przechodząc obok McCafé dostrzegam plakat z aktualną ofertą kawiarni. Brzmi kusząco, bo mają w asortymencie japoński specjał matcha latte. Chwilę później delektuję się już zielonym naparem, jak błogo!
Przejazd autokarem spod poziomu przylotów (przystanki są bardzo dobrze oznaczone) do dworca Westbahnhof trwa około 45 minut, co jest konkurencyjnym czasem wobec dojazdu kolejka S-Bahn i następnie metrem, a cenowo wychodzi jedynie niecałe 2 euro drożej. Dotychczas zawsze dojeżdżałem na lotnisko pociągiem, ale ponieważ zależało mi na czasie i unikaniu przesiadek, to zdecydowałem się na takie właśnie rozwiązanie. Kilka minut po godzinie 19:00 jestem już w hotelowym pokoju, czas na krótki odpoczynek i można ruszać w miasto. Chyba pierwszy raz jestem w takim stylowym secesyjnym pokoju, tak właśnie wyobrażałem sobie zawsze typowe wiedeńskie wnętrza. W piątkowy wieczór większość supermarketów jest już zamknięta, nie zrobię zatem zakupów spożywczych w Billi, które zawsze są niemal rytuałem podczas mojego pobytu w Wiedniu. W małym markecie na dworcu kolejowym zaopatruję się jedynie w wodę mineralną i ruszam na spacer wzdłuż pięknie oświetlonej ulicy Mariahilfer Strasse. Na ruchliwym w ciągu dnia deptaku o tej porze jest juz pustawo, przemykają pierwsi imprezowicze, czynne są jedynie nieliczne lokale gastronomiczne, można w spokoju delektować się oknami wystawowymi z motywami świątecznymi. Zbaczam nieco ze szlaku i odbijam w bok na prawo przy stacji metra, teraz jest już bardziej kameralnie a uliczki są sporo węższe i mają bardziej lokalny charakter. Szybkim krokiem docieram do opery, jej pięknie oświetlony gmach  góruje nad okolicą. Mijam Albertinę, postój dla dorożkarzy, w powietrzu czuć charakterystyczny zapach sami wiecie czego, całe szczęście, że sprzątanie odbywa się na bieżąco. Docieram do rezydencji Hofburg, niemal naprzeciwko znajduje się kawiarnia Starbucks Coffee stylizowana na lokal z epoki. Pamiętam dobrze, że czekałem tam na moją koleżankę, u której zatrzymałem się w Wiedniu podczas jednej z moich wizyt w 2009 roku. Jeszcze tylko kilka kroków i docieram na Graben, w oddali migocą światła na wystawie butiku marki Louis Vuitton, mijam tzw. „kolumnę morową” i już widzę kolorowy dach katedry Stephansdom. Przy placu tam gdzie ostatnio znajduje się też cukiernia Aida, którą to odwiedziłem przy mojej pierwszej wizycie w stolicy Austrii, wtedy też dość dokładnie zwiedziłem miasto, tym razem bowiem ograniczyłem się do życia nocnego, zakupów lokalnych przysmaków, kawy Wiener Melange i krótkich spacerów. Po drugiej stronie mieści się zaś jeden z lokali popularnej sieci Trześniewski, która słynie z wybornych kanapek. Jak sugeruje nazwisko twórcą idei sprzedawania kanapek w stylu „fast food” był Polak. Czas wracać do hotelu i przygotować się na wieczorną imprezę. Co jak co, ale tego sobie nie odpuszczę, zwłaszcza że do tej pory bawiłem się w Wiedniu tylko raz w klubie Passage, bo jakoś nie było więcej okazji ku temu.
Poranek po imprezie wcale nie jest leniwy, mój styl imprezowania nie powoduje kaca czy ciągów alkilowych, więc po tanecznej nocy na parkiecie ochoczo wstaję kilka minut przed 8 rano i zbieram się na wymarz do miasta. Pogoda jest cudna, świeci słońce, jest ciepło jak na początek grudnia, impreza była udana, zatem humor dopisuje. Na pierwszy ogień idzie McTost Deluxe i espresso, by dobrze się pobudzić do biegania po mieście, które za dnia wygląda jeszcze bardziej uroczo niż nocą. Po uzupełnieniu kalorii spaceruję dalej, by dotrzeć do katedry mijając po drodze najważniejsze wiedeńskie zabytki. Czas na wizytę w tradycyjnej wiedeńskiej kawiarni, wstępuję do Savoy Café, która może poszczycić się największych lustrem w Europie znajdującym się we wnętrzach. Siadam przy marmurowym stoliku, tuż za mną znajduje się wspomniane lustro, jego ogromne wymiary robią wrażenie. Wystrój jest bardzo elegancki, ale atmosfera w żadnym razie nie jest sztywna. Nieopodal znajduje się jarmark świąteczny a w soboty organizowany jest targ staroci, toteż klientela jest dość różnorodna. Wiener Melange smakuje wybornie, jestem rozgrzany i ruszam w dalszą drogę. Po drodze mijam licznych turystów, znaczna ich część pochodzi z Włoch, nie ma się czemu dziwić, bo to sąsiadujące ze sobą kraje. Jeszcze raz, ale tym razem w blasku słońca, podziwiam biały gmach muzeum Secesji ze złotą kopułą i łacińskimi inskrypcjami. Następnie robię rundkę przy Hofburgu i docieram na plac przy katedrze, który o tej przedpołudniowej porze jest już szczelnie wypełniony spacerowiczami. Tuż obok rozpoczyna się zakupowa aleja Kärtenstraße, gdzie znaleźć można butiki topowych światowych marek. Jest także biuro mojego poprzedniego pracodawcy Qatar Airways, ale w soboty jest ono zamknięte, więc nie zobaczę, jak koledzy się tam urządzili. Teraz nadszedł czas na małe zakupy spożywcze, na pierwszym miejscu na liście są oczywiście Mozartkugeln, wafelki Manner, tradycyjnie Coca Cola Vanilla, zaciekawiła mnie też m.in. pasta marchewkowo-chrzanowa. Patrzę na zegarek, czas wracać do hotelu, wymeldować się i szykować do odjazdu. Mój pociąg IC Polonia do Warszawy odjeżdża o 13:34 z dworca Westbahnhof. Skład był podstawiony już na godzinę przed odjazdem, czas ten wykorzystałem na kolejną wizytę w ulubionym McDonald’s, by zasmakować bananowego shake’a czy ciastka jagodowo-waniliowego. Jeszcze tylko wysyłam na poczcie pocztówkę i zajmuję wygodne miejsce w pociągu. Przede mną 8 godzin podróży do stacji Warszawa Centralna. W taką podróż chcę wyruszyć…

Cudze chwalicie, czyli krajówki po Polsce - GDN-WAW & WAW-KRK / 16.05.2015 - 17.05.2015

W ten weekend nadszedł czas ma spontaniczne wizyty w Trójmieście i Krakowie. Jak to u mnie zwykle bywa będą one ograniczały się do imprez, zwiedzanie obu tych miast mam już dawno za sobą, dzień spędzam w Warszawie, a noce na parkiecie w Sopocie i grodzie Kraka.
Do Sopotu wybrałem się Pendolino, celowo wybrałem ostatni kurs na relacji Warszawa-Gdynia, by nie musieć czekać na rozpoczęcie imprezy, do nadmorskiego kurortu docieram tuż przed północą, widzę, że nowy budynek dworca kolejowego jest już prawie na ukończeniu. Jako fana komunikacji cieszy mnie ta pozytywna zmiana, po poprzedni „klockowy” dworzec miał się nijak do charakteru tego miasta i odzwierciedlał wyraźnie ślady poprzedniej epoki PRL. Pamiętam dobrze moje pierwsze wycieczki do Trójmiasta, kiedy jeszcze korzystałem z tego baraku, który zazwyczaj okupowany był przez bezdomnych i meneli, zwłaszcza w weekendowe poranki, mam nadzieję, że wraz z uruchomieniem nowego gmachu się to zmieni. Ale koniec tych dygresji, czas ruszać w tango.
Po całonocnej zabawie (tym razem mocno przeciętnej w stosunku do mojej poprzedniej wizyty w Sopocie w ostatni weekend marca – ach, ta muzyka!) ruszam na pobliski przystanek komunikacji miejskiej, skąd bezpośredni autobus dowiezie mnie na gdańskie lotnisko im. Lecha Wałęsy. Wylot mam dopiero o 08:55, jest jeszcze sporo czasu, postanawiam wybrać się na plażę i podziwiać wschód słońca, które właśnie budzi się nad Zatoką Gdańską. Zapowiada się piękny słoneczny dzień nad Bałtykiem, aż szkoda, że czas wracać do Warszawy. Zanurzam stopy w piasku, przechodzę nieopodal słynnego molo i powoli wracam w kierunku centrum deptakiem Monte Cassino, to chyba jedna z najbardziej zapadających w pamięć nazw ulic w Polsce.
Podjeżdża autobus, u kierowcy nabywam bilet (w Sopocie nie ma automatu biletowego na gdańską komunikację autobusową) i nieco zmęczony po imprezie zasypiam na tylnym siedzeniu autobusu. Jest sobotni poranek, na drogach jest pusto, więc w miarę szybko docieramy do portu lotniczego GDN. Niebawem powinna rozpocząć się odprawa na mój rejs PLL LOT do stolicy. W kolejce do odprawy stoi już grupka starszych Azjatów, lecą gdzieś dalej w świat, ich wszędzie jest pełno. Przy stanowisku dostaję kartę pokładową, miejsce tradycyjnie przy oknie wybrałem wcześniej podczas check-inu online, sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i zajmuję wygodne miejsce w fotelu w hali odlotów, skąd dokładnie można oglądać startujące i lądujące maszyny. Wielkiego ruchu o tej porze nie ma, tradycyjnie największą frekwencję mają kierunki emigracyjne, czyli UK i Skandynawia. Na płycie w końcu pojawią się wyczekiwany Dash Q400, którym udam się w rejs do Warszawy, humor dopisuje, zwłaszcza że w perspektywie mam jeszcze wieczorny rejs do Krakowa. Zajmuję swoje miejsce i oczekuję na start. Tym razem szefową pokładu jest Katarzyna Tymińska, a za sterami siedzi kapitan Marcin Pawlak. Powoli przyspieszamy i wznosimy się do góry, żegnam się na około 2 miesiące z Trójmiastem, Sopot odwiedzę w te wakacje jeszcze dwukrotnie Po około 40 minutach lotu zbliżamy się już do Warszawy, po raz pierwszy z okien samolotu byłem w stanie wypatrzeć Świątynię Opatrzności Bożej, „wyciskarka soków” dumnie prezentuje się na tle Miasteczka Wilanów. Jeszcze kilka skrętów samolotem i ląduję na Lotnisku Chopina.
Tego samego wieczora z powrotem wybieram się na Okęcie, tym razem dzięki statusowi FTL w programie lojalnościowym Miles & More mogę skorzystać z priorytetowej odprawy przy stanowisku klasy biznes, od niedawna w terminalu zainstalowano specjalną wyspę dla pasażerów tejże klasy, trzeba korzystać z przywilejów dopóki się należą. Po kontroli bezpieczeństwa udaję się zatem do saloniku Polonez, gdzie mogę zrelaksować się przed kolejnym tego dnia lotem krajowym. Przy drinku, ulubionej kawie, croissancie i lekturze prasy codziennej czas mija mi bardzo szybko, czas udać się do bramki, która jak to zazwyczaj na loty krajowe zlokalizowana jest w dalszej części terminalu. Boarding przebiega nadzwyczaj sprawnie jak na lotnisko w WAW, nie musimy na nikogo czekać i autobusem podjeżdżamy pod wejście do samolotu. Powoli nadchodzi wieczór, na pokładzie wita nas szefowa pokładu Magdalena Kotecka, chwilę później kapitan Marek Niewiadomski podaje szczegóły lotu. Powoli kołujemy po płycie lotniska i wznosimy się nad Aleją Krakowską, by zaraz gwałtownie skręcić w kierunku Krakowa. Nad miastem wznoszą się chmury, więc za dużo nie zobaczę przez okno. Po zakończeniu skromnego serwisu pokładowego (jak zwykle Prince Polo oraz szklanka wody mineralnej) stewardessy przygotowują kabinę do lądowania, to chyba najszybsza trasa z Warszawy :-P Chwilę potem ląduję już na krakowskich Balicach. It's party time!

Málaga - Gibraltar - London / 30.04.2013 - 04.05.2013



Rozpoczęła się polska „majówka”, w tym roku kalendarz był wyjątkowo łaskawy, więc już jesienią odpowiednio zaplanowałem urlop i polowałem na bilety. Głównym celem pobytu był Gibraltar – jako fan lotnictwa chciałem na własne oczy zobaczyć to jedno z najniebezpieczniejszych lotnisk na świecie. Dla Polaków ma ono wymiar szczególny ze względu na do dzisiaj niewyjaśnioną katastrofę generała Władysława Sikorskiego. Poza tym Gibraltar to także symboliczne miejsce, gdzie kończy się Europa i ze szczytów skały można podziwiać Maroko leżące po przeciwnej stronie cieśniny.
Po szczegółowych analizach trasa przedstawiała się następująco: lot Kraków – Malaga liniami Ryanair, 2 dni pobytu w Maladze, następnie przejazd autokarem z Malagi do La Linea pod granicą hiszpańsko-brytyjską (pamiętajmy, Gibraltar to terytorium należące do Wielkiej Brytanii), dzień pobytu w La Linea i na Gibraltarze, lot linią easyJet z Gibraltaru do Londynu Gatwick i po krótkiej wizycie w stolicy UK powrót Ryanairem do Wrocławia. Wszystko zostało dopięte na ostatni guzik, bilety lotnicze zakupione odpowiednio wcześniej, karty pokładowe wydrukowane, hotele zamówione – można startować!
Jak to już tradycyjnie bywa w podróż lecę sam, więc na lotnisku w Balicach aktywuję „tryb samolotowy” Anji Rubik. Stali i uważni Czytelnicy zapewne wiedzą, co mam na myśli. Przyda się, bo samolot ma z racji majówki stuprocentowe obłożenie, wśród pasażerów przeważają rodziny z dziećmi oraz o dziwo spora liczba emerytów. Udaje mi się odpowiednio szybko zająć miejsce przy oknie, tym razem tuż nad silnikiem po prawej stronie. Podczas boardingu starannie oblookałem współpodróżnych – pewna grupka facetów już na lotnisku zdążyła się nieźle zaprawić alkoholem i to oni potem sprawiali nieco problemów na pokładzie. Po prawie 4 godzinach spokojnego lotu (oczywiście obowiązkowo zakłóconego wszelakiego rodzaju zapowiedziami na temat promocji, sprzedaży obnośnej i innych rzekomo rewelacyjnych usług dostępnych na pokładzie) przy podejściu do lądowania w Andaluzji krewcy panowie dość opornie reagowali na polecenia stewardess, by zajęli miejsca i zapięli pasy bezpieczeństwa. Dość "charakterystyczne" zachowanie Polaków na pokładzie samolotów to już standard - polecam krótki reportaż "Dzień dobry TVN" na ten temat. Sam manewr bardzo gładki, podejście od strony Morza Śródziemnego, na niebie nieliczne chmury, ciepło w porównaniu z deszczową pogodą w Polsce, Costa del Sol, welcome to! Jeszcze tylko oczekiwania na bagaż i mogę cieszyć się słońcem Andaluzji.

Z lotniska do centrum miasta transportuję się pociągiem lokalnym linii C1. Kursuje bardzo analogicznie do SKM w Warszawie, mija poszczególne miejscowości wypoczynkowe na wybrzeżu i dociera do centralnej stacji w Maladze. Bilety naprawdę tanie, za przejazd z lotniska do Malagi płacę 1,70 euro, co w porównaniu z cenami biletów w innych miastach jest naprawdę niską stawką. Pasażerów bardzo mało, o tej godzinie na lotnisku nie było zbyt dużego tłoku. A propos samego portu lotniczego – wygląda świeżo i komfortowo – jeszcze wzmianka dla fanów Starbucks Coffee takich jak ja – znajduje się tam jedyna w całym mieście kawiarnia tej sieci. Na peron podziemnej stacji wjeżdża nowoczesny skład, 15 minut później wysiadam już na głównym dworcu kolejowym Estación de Málaga María Zambrano. Konstrukcja ze szkła robi na mnie spore wrażenie – w porównaniu do polskich dworców te zagraniczne stacje biją nas na głowę – no, może nie biorąc pod uwagę tych wyremontowanych przed Euro 2012. Na dworcu znajduje się spore centrum handlowe Vialia, znajdziemy tam m.in. wszystkie sklepy hiszpańskiej sieci Inditex, na antresoli są zaś ulokowane kawiarnie i restauracje – jest pora obiadowa, wybieram się zatem tradycyjnie do McDonald’s i próbuję nowej kanapki McIberica – jej wygląda znacząco odbiega od znanych burgerów, ale o to właśnie chodzi, w końcu trzeba spróbować czegoś nowego. Na deser kolorowe donuty z Dunkin’ Coffee - to lokalna nazwa sieciówka Dunkin’ Donuts. Bardzo ubolewam nad tym, że nie mają już swoich lokali w Polsce…
Po posiłku regeneracyjnym czas dostać się do hostelu – Google Maps tym razem są nieomylne i prowadzą mnie prosto do celu. Po drodze mijam jeszcze jedno centrum handlowe, widać, że największą popularnością cieszy się Primark. Droga do hostelu prowadzi wzdłuż ruchliwej szosy wylotowej, przy pierzejach znajduje się sporo banków oraz prywatnych przychodni lekarskich. Wokół mnóstwo zieleni, avenida wysadzana palmami i kwiatami i to słońce – tak, czuć, że jestem w mojej ulubionej Hiszpanii! To już moja szósta wizyta w tym kraju, za każdym razem wracam stamtąd pełen pozytywnej energii. Piękny żywy język, ludzie o dość egzotycznej dla nas urodzie, większość osób miła i starająca się pomóc, dobra kuchnia, krajobrazy i ciepło – Eviva España!

Pokój w hostelu mam dość mikroskopijny, ale spędzam tam jedynie noce, więc bardzo mi to nie przeszkadza, aczkolwiek mogłoby być mocno problematyczne, gdyby zgodnie z przeznaczeniem miała się tam zmieścić jeszcze jedna osoba. Tradycyjnie już dostaję bowiem pokój dwuosobowy, jedynki w wielu miejscach to wciąż rzadkość. Oczywiście nie muszę mówić, że za taki nocleg płacę sporo więcej, ale taki już los singla podróżnika. Dla takich osób wczasy z biurem podróży wcale nie wchodzą w grę, bo dopłaty, jakich żądają touroperatorzy są wręcz absurdalne.

Pierwsze kroki kieruję do śródmieścia, które jest przedzielone rzeką. Interesujące jest to, że tak naprawdę ta rzeczka to dwa strumyki a pośrodku nich znajduje się trawnik uczęszczany głównie przez spacerowiczów z psami. Psy to w tym rejonie jakaś świętość – podczas mojego pobytu w Maladze zaobserwowałem całe rzesze mieszkańców wyprowadzających swoich czworonożnych pupili, często w liczbie sztuk 2 czy nawet 3! Na szczęście z tego, co zauważyłem, sprzątają po swoich podopiecznych, więc na trawnikach czy chodnikach jest czysto i schludnie. Po przejściu przez most krajobraz mocno się zmienia, zabudowa jest bardzo gęsta, dużo zacienionych przestrzeni i wąskich uliczek. Główna ulica prowadzi do reprezentacyjnego deptaku wyłożonego marmurem. W okolicy Placu Konstytucji skupia się życie, jest mnóstwo kafejek, lodziarki i restauracji, eleganckie okna wystawowe kuszą przechodniów. Na trotuarze po obydwu jego stronach umieszczona jest wystawa dotycząca piłkarskich pojedynków między klubem z Malagi a Borussią Dortmund. Jest też zdjęcie naszego króla strzelców Roberta Lewandowskiego. Oj, Hiszpanom chyba zalazł za skórę po strzeleniu im 4 bramek w meczu z Realem Madryt. Na pewno długo o tym nie zapomną. W drodze powrotnej zapuszczam się jeszcze w okolice portu, ale większość ogrodzenia skutecznie uniemożliwia obserwację tego miejsca, a wiatr od morza zniechęca do dalszego spaceru. Jeszcze tylko zakupy spożywcze w hipermarkecie Eroski (polecam też sieć Mercadona, mają bardzo szeroki asortyment), trzeba zaopatrzyć się w hiszpańskie przysmaki jak np. Cuajada od Danone. Buszując między sklepowymi półkami zauważyłem, że ceny towarów spadły, jest dużo produktów promocyjnych po 1 euro, widać, że Hiszpanię dotknął kryzys ekonomiczny. Także w moim ulubionym McDonald’s można coraz więcej produktów wybrać z menu za 1 euro. Przed większością knajpek widniej menu i ceny brzmią naprawdę zachęcająco, do tej pory nie spotkałem kraju, w którym byłoby taniej niż w Polsce, zawsze ceny bywały wyższe i tylko wyższe, a tutaj takie miłe zaskoczenie. Ostatnio w Hiszpanii byłem prawie rok temu na Teneryfie, ale Wyspy Kanaryjskie to najwidoczniej nieco inna bajka.
Kolejny dzień to poranny spacer w okolice katedry oraz starej fortecy Alcazaba. Przyznaję bez bicia, że tego typu zabytki mnie nie ruszają, więc po obejrzeniu ich z zewnątrz udaję się wolnym krokiem na plażę, gdzie spędzam urocze popołudnie. Pogoda jest coraz lepsza, wiatr ustał, dużo młodych ludzi wyszło na nadmorską promenadę – pasaż im. Antonio Banderasa. W Hiszpanii także obchodzone jest Święto Pracy, przez miasto przeszedł czerwony pochód pierwszomajowy, wśród patrolu zauważyłem m.in. policję konną. A myślałem, że to relikt przeszłości! Czas na plaży szybko mija, z głośników dookoła rozbrzmiewa muzyka, dolce vita ;)
W piątkowy poranek po śniadaniu szybkim krokiem docieram na dworzec autobusowy – zlokalizowany jest w ścisłym centrum Malagi tuż przy dworcu kolejowym, co z pewnością stanowi spore ułatwienie dla podróżnych. Około 20 minut przed odjazdem na stanowisko podstawia się autobus do Algeciras, miejscowości nadmorskiej na południe od Malagi. Tuż przed tą miejscowością położona jest nieco mniejsze miasto La Linea de la Concepcion, które graniczy bezpośrednio z Gibraltarem. Tutaj mam też zarezerwowany nocleg w hotelu La Campagna. W autobusie jedzie niewielu pasażerów, ale wśród nich trafiają się także Polacy. Na szczęście tym razem zachowuję się poprawnie i nie muszę się wstydzić za rodaków zagranicą. Niestety, podkreślam po raz kolejny, że pod wieloma względami paradokument Polsatu „Pamiętniki z wakacji” nie kłamie. Wprawdzie przedstawione sytuacje są przejaskrawione, ale z mojego doświadczenia mogę powiedzieć, że nie ma w tym krzty przesady. Po około 1 h 45 min jazdy (z przystankiem w kurorcie znanym z relacji celebrytów Marbella) kierowca zatrzymuje pojazd na dworcu autobusowym w La Linea. Już po chwili jestem w hotelu i po krótkim odpoczynku zmykam na przechadzkę po mieście. Czas zaliczyć wizytę na poczcie i wysłać widokówki – urząd pocztowy działa w sposób bardzo zbliżony do polskiego – trzeba na wstępie pobrać numerek i potem czekać na wyświetlenie się go przy danym okienku. Kolejna była dość spora, więc 30 minut odstałem swoje w ogonku, ale szybko załatwiłem sprawę i mogłem wyruszyć na podbój Gibraltaru. Czasu nie było zbyt dużo, bo wylatywałem dalej do Londynu już następnego dnia w południe. Dawno nie przekraczałem granicy w taki „tradycyjny” sposób drogą lądową z kontrolą dokumentów. Ruch na przejściu jest spory, ale bardzo płynny, celnicy ledwo rzucają okiem na paszport i już po chwili jestem na terytorium zależnym Wielkiej Brytanii. Po przejściu kilku metrów od razu można poczuć się jak na ulicach w UK. Czerwone budki telefoniczne oraz okazałe okrągłe skrzynki na listy, wszędzie napisy i komunikaty w języku angielskim, walutą powszechnie obowiązującą  jest tutaj funt brytyjski. Tuż za przejściem jedna z głównych atrakcji wyspy, czyli lotnisko, którego pas startowy przecina jezdnia. Kiedy przelatuje samolot, droga jest zamykana i ruch kołowy oraz pieszy są wstrzymywane przez policjantów w tradycyjnych czarnych mundurach z dużymi czapami i srebrnymi emblematami na nich. Aby dostać się do głównej ulicy – deptaku trzeba przejść przez tunel wydrążony w skale. Później okazuje się, że na Gibraltarze wiele jest takich dróg prowadzących przez tunele. Na Main Street panuje ożywiony ruch, dookoła rzesze turystów, między nimi spotkać można dzieci i młodzież w mundurkach szkolnych oraz licznych przedstawicieli gminy żydowskiej. Znajdziemy tutaj sieci typowo brytyjskie jak Marks & Spencer oraz dość sporą ilość perfumerii i sklepów monopolowych, bo Gibraltar to strefa wolnocłowa, więc ter artykuły można kupić tutaj taniej. Niestety, wybór zapach dość marny, o alkoholu się zaś nie wypowiadam, bo nie jestem jego zwolennikiem i ograniczam się praktycznie tylko do kolorowych drinków a la Bacardi czy Smirnoff Ice. Wreszcie docieram do stacji kolejki linowej (koszt biletu w dwie strony dla osoby dorosłej to 10.50 GBP), która wjeżdża na sam szczyt skały, skąd z platform widokowych obserwować można zapierającą dech w piersiach panoramę Cieśniny Gibraltarskiej. Miasto z tej perspektywy a zwłaszcza pas startowy lotniska robią wrażenie. Dodatkową atrakcję stanowią przechadzające się po szczycie góry makaki. Małpki są tam ściśle chronione, władze dbają o nie, bo legenda głosi, że kiedy wyginą, to Gibraltar przestanie być pod protektoratem Wielkiej Brytanii i zostanie wcielony do Hiszpanii. Małpki są bardzo przyjaźnie nastawione do turystów, nic sobie nie robią z ich obecności, chętnie pozują do zdjęć i hasają po stromych zboczach skały.
Po krótkiej wizycie w rezerwacie czas na zjazd wagonikiem w dół i dalszy spacer do Europa Point, który to punkt uznano za najdalej wysunięty na południe kraniec Europy. Później okazało się wprawdzie, że leży on nieco dalej, ale do dzisiaj właśnie to miejsce jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów na mapie. Do Europa Point wiedzie kręta jednokierunkowa droga prowadząca wzdłuż portu i linii brzegowej, można zobaczyć sztuczną plażę dla tubylców, specjalnie wydzielone miejsca do grillowania czy wędkowania. Tuż przed końcem wędrówki trzeba wejść do długiego tunelu, uwaga na pędzące samochody i motocykle oraz kapiącą z sufitu wodę! Wreszcie moim oczom ukazuje się wspaniały biały meczet z minaretem oraz charakterystyczna latarnia morska. Cel wędrówki osiągnięty, nigdy podczas lekcji geografii nie przypuszczałem, że będę miał okazję zobaczyć takie szczególne miejsce. Jak widać marzenia się spełniają, trzeba tylko chcieć je realizować, odważyć się i zainwestować w dużą dawkę samodzielności.
Sobotni poranek to ponowne przekroczenie granicy celem dotarcia na lotnisko GIB. Bardzo pozytywnie zaskakuje mnie nowy terminal, oddany do użytku niecałe dwa lata temu. Bryła prezentuje się okazale i funkcjonalnie, aż dziw, że dla 4 lotów dziennie opłacało się stawiać taki przestronny budynek. Trzy loty w południe odbywają się w dość krótkim odstępie czasu – na początek odlot samolotu linii Monarch do Manchesteru, później mój samolot easyJet do Londynu Gatwick, o 12:50 odlatywała maszyna British Airways na lotnisko Heathrow a dopiero wieczorem miał zawitać kolejny samolot Monarch do Londynu Luton. Dla spotterów lotnisko to przedstawia nie lada gratkę – otóż po wyjściu z hali odlotów na zadaszony taras można w bezpośredniej bliskości pasa startowego podziwiać starty i lądowania na tle majestatycznej skały gibraltarskiej. Sceneria przypomina mi nieco Rio de Janeiro, mam cichą nadzieję, że w tym roku uda mi się te przypuszczenia zweryfikować. Czas szybko mija, w terminalu robi się głośno – oto awanturę robi stary brytyjski dziadek na wózku, któremu podczas kontroli bezpieczeństwa odebrano zakupy duty free – inna sprawa, że te zakupy zrobił jeszcze przed kontrolą bezpieczeństwa w strefie ogólnodostępnej i nie ma prawa zabrać ich ze sobą. Krzyki zdenerwowanego mężczyzny zakłócają spokój innych podróżnych, ale wreszcie mężczyzna daje za wygraną. Uff, co za ulga – na szczęście ten zgryźliwy tetryk nie leci moim lotem.
Airbus 320 easyJet przylatuje nieco spóźniony, nim rozpocznie się boarding minie jeszcze kilkanaście dobrych minut, w rezultacie odrywamy się od ziemi ponad 30 minut później niż zakładał to rozkład. Siedząc przy przejściu nie miałem niestety dobrej widoczności, by obserwować start z tego specyficznego lotniska, ale zapewniam, że był on wyjątkowo szybki. Wszak nie powinno się tamować ruchu na trasie do i z Gibraltaru. Sam lot niezwykle gładki i spokojny, zdecydowana większość pasażerów to Brytyjczycy, którzy byli na krótkiej wycieczce w enklawie. Lądowanie na lotnisku Gatwick z lekkimi zawirowaniami, nad wyspami zazwyczaj mocno wieje, tak było i tym razem. Po deboardingu przez rękaw następuje dość żmudna kontrola paszportowa – jako posiadacz paszportu biometrycznego mogę skorzystać z automatów, kolejka do nich jest znacznie mniejsza, ale posuwa się w żółwim tempie, bo maszyny często się zacinają. Sam muszę czekać dłuższą chwilę nim mój paszport zostanie prawidłowo odczytamy przez system. Wreszcie witam Londyn, jeszcze trzeba dostać się do centrum. Mam zarezerwowany transport easyBusem, na przystanku, z którego odjeżdża zlokalizowany jest też postój autobusów dowożących do bazy pracowników lotniska oraz personelu pokładowego. Mam możliwość obserwować stewardessy linii British Airways oraz easyJet. Nie ukrywam, że to takie moje niespełnione wciąż marzenie. Z rozmyślań wybija mnie pojawienie się mojego busika na przystanku. Okazuje się, że część pasażerów jest przed czasem, ale kierowca nie może ich zabrać, bo na następnym przystanku przy South Terminal czekają na niego kolejni pasażerowie. Jazda busikiem jest znacznie dłuższa niż zakłada to plan podróży – na autostradzie trwają roboty drogowe, jest ruch wahadłowy, co wywołuje spory korek i nie można przyspieszyć. Kiedy docieram w okolice stacji metra Earls Court jest już dość późno, a czeka mnie jeszcze jedna przesiadka w podziemnej kolejce. Wysiadam wreszcie przy Tottenham Court Road, skąd dojście do hotelu zajmuje mi dosłownie chwilkę. Tym razem mam to szczęście mieszkać w ścisłym centrum, nieopodal Oxford Street, gdzie to kieruję moje pierwsze kroki po zameldowaniu się w hotelu. Czasu na zakupy nie ma sporo, raczej jest to taki window shopping, do tego jeszcze obowiązkowa wizyta w McDonald’s (w tym pyszny bananowy shake) i Starbucks Caffee (flat white wciąż niedostępna w Polsce). Wieczór to czas wszelkich uciech muzycznych, bezpośrednia bliskość Soho sprawia, że tam kieruję pierwsze kroki. Na ulicach tłumy ludzi, ruch jak w godzinach szczytu, rozbawione towarzystwo celebruje początek weekendu. Także i ja na kilka godzin ulegam słodkiego zapomnieniu w muzycznych rytmach. Jak miło pobawić się w takim wielokulturowym towarzystwie.
Następny dzień wita mnie już typową angielską pogodą – jest deszczowo i wieje mocny wiatr. W przeciwieństwie do dnia poprzedniego nastąpiła gwałtowna zmiana, bo w piątek było „tyle słońca w całym mieście”. Po leniwym śniadaniu na mieście czas ruszyć na przystanek easyBus, ostatni raz patrzę na Oxford Street, tym razem niestety nie miałem okazji obejrzeć więcej zakątków brytyjskiej stolicy, ale obiecuję sobie, że jeszcze w tym roku to nadrobię. Dobrze, że zarezerwowałem sobie wyjazd odpowiednio wcześniej, bo przed wjazdem na autostradę utworzył się spory korek ze względu na zwężenie jezdni. Podroż zabrała prawie dwie godziny, ale za to nie ma kolejki do odprawy bagażowej. Kontrola bezpieczeństwa także przebiega sprawnie i spędzam ostatnie chwile na lotnisku Stansted. Mój 90. lot z nieco większymi niż zazwyczaj turbulencjami, ale poza tym na pokładzie obyło się bez większych incydentów. Punktualnie o 18:00 samolot ląduje we Wrocławiu. Do zobaczenia w przestworzach!