Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Milan. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Milan. Pokaż wszystkie posty

Dolce vita! / 20.01.2019


W niedziele bladym switem pojawiam sie na Lotnisku Chopina, przynajmniej raz w roku staram sie odwiedziec Wlochy; tym razem jednodniowy wypad do Mediolanu zarezerwowalem raptem na 2 tygodnie przed terminem wylotu, korzystajac z niskich cen u tanich przewoznikow (WizzAir i Ryanair). Rozklad obu linii umozliwial calodniowy pobyt w Italii, nie byl konieczny nocleg i nie bylo potrzeby wykorzystywac puli urlopowej, a u mnie kazdy dzien jest na wage zlota. Na stolecznym lotnisku calkiem pokazna liczba podroznych tloczy sie przed wejsciem do kontroli bezpieczenstwa w strefie A, ale ochrona zamknela bramki, kieruje sie zatem do drugiej czesci terminala i tam bezproblemowo udaje mi sie przejsc przez magiczne bramki. Najpierw udaje sie do automatu z kawa, a potem zajmuje miejsce w poblizu gate’u 31, skad bedzie odbywal sie boarding na rejs do Bergamo. Rozpoczyna sie on nawet przed czasem i wyraznie widac, ze po zmianach polityki bagazowej niemal wszyscy pasazerowie zdecydowali sie na wykup uslugi pierwszenstwa wejscia na poklad, co daje gwarancje zabrania wiekszego bagazu podrecznego na poklad. Moja uwage zwroca dosc niemila pracownica agenta handlingowego, ktora obsluguje nasz boarding, dziewczyna jest tutaj ewidentnie za kare, jest nieuprzejma i opryskliwa dla pasazerow, wygania ich z kolejki, na odczepne odpowiada na pytanie jednej pasazerki, duzy minus za obsluge tutaj. Do Airbusa A321 zostajemy podwiezieni autobusem, mam losowo przyznane miejsce 38C, ktore znajduje sie w przedostatnim rzedzie, nieco sie tego obawiam, gdyz tyl maszyny jest zdecydowanie bardziej podatny na wszelkie turbulencje. Przed startem ma miejsce odlaczanie samolotu, kapitan Rafal Skibniewski podaje parametry lotu i wznosimy sie w powietrze, ladnie widac wschodzace slonce nad Warszawa. Cale szczescie sam lot jest bardo spokojny i cichy, zaloga swoj platny serwis rozpoczyna dopiero prawie godzine po starcie, wiekszosc pasazerow ucina sobie drzemke i zaloga nie ma komu oferowac swoich produktow w zawyzonych cenach. Po 1 h 45 min rejsu kapitan delikatnie przyziemia na lotnisku w Bergamo, jest piekne slonce i jeszcze lekki mrozek, ale w ciagu dnia temperaturja wzrosnie do 7 stopni powyzej zera.
Pierwsze kroki w slonecznej Italii kieruje do polozonego naprzeciwko lotniskowego terminala centrum handlowego Orio, gdzie w supermarkecie Iper oblawiam sie we wloskie specjaly, w koszyku laduja m.in. dwa opakowania kawy Lavazza Dek (intenso i classico), krakersy TUC z rozmarynem, czekoladowe ciasteczka Pan di Stelle czy tez napoj chinotto. Po odejsciu od kasy jestem objuczony niczym wielblad, ruszam na pietro i musze sie nieco posilic, czas na sniadanko w McCafe – croissant i cappuccino. Nastepnie robie mala rundke po sklepach, jest nieco wloskich marek, ale mimo trwajacych wlasnie wyprzedazy oferta nie jest powalajaca, natomiast wszystkie sieciowki jak moja ulubiona ZARA czy H&M maja taka sama oferte jak w Polsce. Po krotkim spacerze przez centrum handlowe wracam na lotnisko, w kasie przewoznika Terravision zaopatruje sie w bilet powrotny do Mediolanu w cenie 9 euro i okolo godzine pozniej docieram do dworca kolejowego Stazione Centrale, skad szybkim krokiem zmierzam w kierunku Quadrilatero d'Oro. Male zakupy we wloskich domach mody to taka moja slabosc, milo jest zostac obluzonym po krolewsku przez bardzo elegancka obsluge. Po wizycie w salonie Emporio Armani i Versace docieram na skapany w sloncu plac Duomo, to juz po raz kolejny mam okazje podziwiac to miejsce, jak zawsze towarzysza mi golebie. 
Teraz nadszedl czas na creme de la creme mojego wypadu do Mediolanu, a mianowicie wizyte w pierwszej kawiarni Starbucks Reserved we Wloszech, ktora z wielka pompa otwarto w ubieglym roku. Juz samo wejscie do kawiarni jest imponujaca, miesci sie ona w starym eleganckim gmachu poczty, a wejscia pilnuje ochroniarz w garniturze i dobrze skrojonym plaszczu, w srodku jest tlum gosci, wiec chwile musze poczekac na zewnatrz, a kiedy juz wchodze do srodka, nie moge wprost uwierzyc, jak przestronne i kunsztownie urzadzane jest to miejsce, jest duzo elementow drewna oraz zlota, sa dwa stanowiska barowe, przy ktorych mozna zamawiac ten zyciodajny napoj (jest dostepne menu niczym w restauracji, widac, ze to Starbucks na bogato), a na antresoli zlokalizowany jest najprawdziwszy bar, gdzie mozna zamawiac takze drinki (Aperol Spritz rzadzi) i cieple przeskaski. Trwa moje dolce far niente, zaczytuje sie w niedawno kupionej ksiazce na temat komunizmu w Albanii. W koncu nadchodzi czas, by sie zebrac, ruszam w droge powrotna do Stazione Centrale, slonce juz zachodzi i ok. 18:30 ruszam do Bergamo, tym razem podroz trwa nieco dluzej, ale mam spory zapas czasowy, na spokojnie przechodze kontrole bezpieczenstwa i przechodze pod bramke numer 11, skad bedzie odbywal sie boarding mojego rejsu linii Ryanair do Varsavii Modlin. Samolot z Modlina przylatuje sporo przed czasem, takze i nasz boarding rozpoczyna sie na ponad 40 minut przed planowanym startem Boeinga 737. Tak sie sklada, ze personel czeka na spoznialskich pasazerow i nim w koncu wszyscy zajma miejsca, nieco czasu uplywa, a zaloga strofuje pazaserow, ktorzy sie kokosza i nie moga sie odpowiednio usadowic. Na szczescie nie ma dlugiej kolejki do startu i szybko wzbijamy sie w przestrzen, mam miejsce 21B w srodkowej czesci maszyny na skrzydle, wiec nie moge ogladac widokow za oknem, niemal caly lot spedzam na lekturze mojej ksiazki. Obsluga tym razem takze nie jest bardzo narzucajaca sie, ale oczywiscie musi reklamowac swoj serwis oraz niesmiertelne zdrapki. Na kwadrans przed rozkladowa godzina ladowania meldujemy sie na plycie lotniska w Modlinie. Wybija godzina 23:00. Arrivederci!

Ale Meksyk, czyli Mexico Ciudad w weekend / 27.04.2018 - 30.04.2018

Przede mna daleki weekendowy wypad, wybieram sie do miejskiej dzungli za jaka uchodzi stolica Meksyku. Mniej wiecej rok temu udalo mi sie upolowac bilet na trasie Mediolan-Monachium-Mexico City za bezcen, pozostawalo dokupic dolot do Milano i powrot z Monachium (taka kombinacja byla tansza a poza tym zyskiwalem sporo czasu). Na lotnisku Malpensa (MXP) po odbiorze kart pokladowych moge rozgoscic sie w nowym lounge’u Lufthansy, rozmach, z jakim zostal stworzony robi wrazenie. Wnetrze jest bardzo przestronne, mozna skosztowac lokalnej kuchni a kawe i drinki serwuje najprawdziwszy wloski barista. Po solidnym posilku odpoczywam w fotelu przy deserze (ciasto czekoladowe) i popijam Aperol Spritz. Lot do Monachium jest opozniony o okolo pol godziny, ale na monachijskim lotnisku mam spory zapas czasowy a pilot nadrabia opoznienie w trakcie lotu. Przede mna kolejna wizyta w saloniku, przed dlugim nocnym lotem postanawiam sie odswiezyc, akurat to lotnisko oferuje taka mozliwosc. Boarding na moj rejs do MEX klasycznie jest dzielony na poszczegolne grupy, z racji mojego miejsa na przodze klasy ekonomicznej wchodze na poklad jako jeden z ostatnich pasazerow, miejsca na bagaz mam na szczescie pod dostatkiem. Na dlugich nocnych lotach przyjalem od niedawna strategie wybierania miejsc przy przejsciu. I tak nic nie zobacze przez okno, a nie mam problemow z wstawaniem czy tym, by nieco pospacerowac po pokladzie. Niestety, naleze do tych nielicznych pasazerow, ktorzy podczas lotu nie potrafia zasnac. Moge byc smiertelnie zmeczony w momencie startu, po oderwaniu sie samolotu od ziemi zmeczenie natychmiast ustepuje i zachowuje czujnosc. Chyba podswiadomie chce zachowac przytomnosc umyslu na wypadek ewakuacji, na szczescie takze i tym razem nie zachodzi taka koniecznosc i po osiagniecu wysokosci przelotowej samolot bezpiecznie sunal przez noc az do lotniska w Mėxico Ciudad. Blyskawicznie opuscielm poklad i kontrola paszportowa zajela mi jednynie chwile, w Meksyku nie sa pobierane odciski palcow, nie sa wykonywane fotografie, nikt nie zadaje zbednych pytan, musze jeszcze poczekac na bagaz rejestrowany, moja zolta walizka pojawia sie na tasmie w ostatniej kolejnosci, jest sobota ok. 04:30, metro kursuje dopiero od 06:00, wiec na dobra sprawe o tej porze nigdzie mi sie nie spieszy. W mikroskopijnej toalecie probuje sie nieco odswiezyc i przywrocic do stanu uzywalnosci, pozniej korzystam z oferty lotniskowej restauracji McDonald’s, poranny zestaw sniadaniowy dobrze mi robi.
Wciaz jest ciemno kiedy kieruje sie do lotniskowej stacji metra, po lekturze relacji na wielu blogach kurczowo trzymam moj bagaz i pilnuje, by nikt mi w nim nie grzebal, metro w Meksyku uwazane jest za Mekke kieszonkowcow. Samo metro nie robi na mnie dobrego wrazenia, stacje sa dosc ponure, bardzo duszne, pociagi zas stare i zatloczone. Co mnie zdziwilo to fakt, ze nie istnieje tam zaden system zapowiedzi glosowych ani wizualnych, przed otwarciem i zamknieciem drzwi slychac jedynie glosny gong. Co wiecej, nazwy stacji nie sa dobrze widoczne z poziomu pasazera siedzacego czy stojacego w wagonie, trzeba zatem dokladnoie zaplanowac sobie podroz i miec sie na bacznosci. Po wyjsciu ze stacji w srodmiesiu uderza mnie lekki chlod, ale na pieknym rozowym o tej porze niebie juz pojawia sie slonce. W oddali widze juz szyld mojego hotelu Manalba, po drodze zatrzymuje sie jeszcze na kawke i donuta w ulubionym Starbucks Coffee, nie moglbym sobie darowac wizyte w tym lokalu. W Mexico City kawiarnie tej amerykanskiej siecowki znajduja sie niemal na kazdym rogu a ceny sa sporo nizsze niz w Polsce. Po zostawieniu bagazu w hotelu ruszam w miasto, slonce jest juz w pelni, ruszam na slynny plac Zócalo, ktory uznawany jest za najwiekszy plac na swiecie. To wlasnie na tym placu krecono ostatnia czesc przygod Bonda. Tak sie niefortunnie zlozylo, ze w trakcie mojego dwudniowego pobytu w Meksyku plac akurat byl ogrodzony, a na jego srodku pod namiotami rzymskimi znajdowaly sie stoiska reklamowe poszczegolnych krajow. W zwiazku nie bylo mi dane podziwiac pelnego rozmiaru Zócalo, ale nie przeszkodzilo mi to, by caly plac obejsc dookola, na krotka chwile zajrzalem takze do katedry, mimo iz nie jestem zwolennikiem spacerow po swiatyniach. Szczerze mowiac spodziewalem sie wiekszych tlokow na ulicach i chodnikach, na szczescie nic takiego nie mialo miejsca i swobodnie moglem podziwiac fasady kolonialnych budynkow. Bardzo podobal mi sie majestatyczny urzad pocztowy oraz gmach Palacio de Bellas Artes, ktory jeszcze ciekawiej prezentowal sie z gory. Panorame niekonczacego sie ogromnego miasta warto bowiem podziwiac z 38. pietra wiezowca La Torre Latinoamericana. W centrum miasta jest sporo wysokiego zabudowy, az nie chce sie wierzyc, ze miasto lezy w strefie aktywnosci sejsmicznej i nie tak dawno przez kraj przetoczylo sie silne trzesienie ziemi. Podczas moich spacerow po miescie nie moglo oczywiscie zabraknac uzupelniania kalorii przysmakami kuchni meksykanskiej, skosztowalem tacos, burrito czy soku z kaktusa, a wieksze zakupy spozywcze zrobilem w duzym supermarkecie Walmart zlokalizowanym nieopodal mojego hotelu.

W niedziele skoro swit (tym razem metro rusza o godz. 7 rano) udalem sie na polnocny dworzec autobusowy, skad autobusem dotarlem do Teotihuacan, gdzie odnalezc mozemy slady cywilizacji Aztekow w postaci Piramidy Slona i Piramidy Ksiezyca. Budowle stoja sobie w szczerym polu, z daleka wygladaja niepozornie, ale kiedy zdamy sobie sprawe, ze zostaly zbudowane przed setkami lat, kiedy obecna technologia nie byla dostepna, to bedziemy chylic czola ku tamtejszym budowniczym. Uwaga dla zwiedzajacych, stopnie na schodach piramid sa wysokie i strome, radze zabrac odpowiednie obouwie i odpowiednio stawiac stopy podczas wspinaczki, piekna widok z gory na pewno Wam to wynagrodzi. Po powrocie do miasta Meksyk udalem sie na kolejny dlugi spacer, tym razem jedna z najbardziej reprezentacyjnych ulic Paseo de la Reforma, cala aleja wysadzana jest pieknymi roslinami, bujnymi drzewami, znajdziemy tam laweczki, fontanny, wlasnie w tym miejscu spotkalem piekna wiewiorke, ktorej nie straszny byl obiektyw mojego aparatu ;) Przy ulicy mieszcza sie gmachy eleganckich sklepow, bankow, siedziby zachodnich korporacji, pieknym zwienczeniem Paseo de la Reforma jest zlota figura aniola umieszczona na cokole. Nieopodal znajduje sie wejscie do parku Chapultepec, zwany inaczej plucami miasta, do ktorego wlasnie zmierzalem; okazuje sie, ze to wlasnie tam skryla sie chyba cala populacja Meksyku, w alejkach mozna spotkac mnostwo rodzin z dziecmi, wzdluz sciezek ustawione sa stoiska z przekaskami oraz odpustowymi pamiatkami, to wlasnie tam nabywam magensy w kszatcie sombrero, na miescie o ladne pamiatki jest niezwykle trudno. W parku nie tylko mozna spacerowac, jest tez sporej wielkosci jezioro, po ktorym mozna plywac w wypozyczonych kajakach, w dalszej czesci znajdziemy takze ogrod zoologiczny, ale tam juz nie dotarlem. Moze jeszcze kiedys bedzie okazja wrocic, bo z pewnoscia Meksyk to nie tylko stolica, ale takze kurorty takie jak Cancun czy Acapulco. Tymczasem w poniedzialkowy poranek wracalem juz do Polski. Adios!

Chili z Chile i boskie Buenos / 23.11.2017 - 28.11.2017

Czas na nastepna podroz, tym razem wrescie lot za ocean, czyli cos, co tygryski lubia najbardziej. Po latach powracam do Ameryki Poludniowej, tym razem mam w planach odwiedzic Santiago de Chile i Buenos Aires, zwlaszcza stolica Argentyny od dawna mnie kusila swoja ladnie brzmiaca nazwa. Od pewnego czasu na forach internetowych krazyla zas informacja o niskich cenach do rejsy do Chile i Argentyny przy wylocie z wloskich miast. W kwietniu udalo mi sie zrobic rezerwacje na rejsy linia Air France na trasie LIN-CDG-SCL / EZE-CDG-LIN, na drodze powrotnej z racji schedule change zmieniono mi w Mediolanie lotnisko przylotowe i moglem od razu wrocic na Malpense, co bylo mi bardzo na reke. Brakujacy odcinek z Chile do Buenos Aires pokonalem chilijska linia LAN za mile Avios (British Airways). Dlugodystansowy rejs linia Air France niestety nie spelnil moich oczekiwan, sam lot byl dosc mocno turbulentny, telepalo zwlaszcza nad woda, poza tym serwis francuskiego przewoznika zdecydowanie sie pogorszyl od czasu, kiedy lecialem ta linia do USA we wrzesniu 2010 roku. Przed ladowaniem w Chile przelatujemy nad Andami, widok osniezonych lancuchow gorskich jest ujmujacy, ale z informacji kapitana wynika, ze nad Andami czesto wystepuja turbulencje i dlatego zostalismy tez uprzedzeni o koniecznosci wczesniejszego przygotowania kabiny do ladowania i zapiecia pasow. Cale szczescie oszczedzono nam tej watpliwej przyjemnosci :)

Santiago de Chile raczej mnie rozczarowalo, spodziewalem sie bardziej europejskiej metropolii, a tymczasaem w miescie byla tylko jedna wieksza ulica z biurowcami, ktora moglaby uchodzic za nowoczesna. „Stare miato” ogranicza sie do glownego placu, przy ktorym znajdziemy katedre, poczte glowna i inne budynki uzytecznosci publicznej. Na placu jest dosc gwarno, kreci sie tam sporo ulicznych sprzedawcow, radze uwazac na swoj dobytek. W drodze na „starowke” spacerowalem przez park miejski, z ktorego rozposciera sie ladny widok na gory. Co mnie bardzo zaskoczylo, to fakt, ze na glownym deptaku handlowym miasta nie uswiadczymy zadnych sieciowek typu H&M czy Zara, jest za to McDonald’s i Starbucks Coffee. Zastanawia mnie takze bardzo uboga dostepnosc sklepow spozywczych, w centrum handlowym, ktore udaje mi sie znalezc w centrum, . Kiedy przejdziemy sie nieco dalej, ulice traca juz swoj urok i wygladaja na wyludnione oraz dosc zapuszczone, bardzo zadziwilo mnie targowisko miejskie, ktore wygladalo niczym z krajow Trzeciego Swiata. Przechodze przez maly mostek na druga strone, tam znajduje sie dzielnica, gdzie mozemy zjesc w hipsterskich knajpach.  Droga prowadzi do parku krajobrazowego na szczyt San Cristobal, mozemy na nia wjechac takze kolejka, ktora niestety jest akurat nieczynna. Godzina jest juz pozna, wiec wchodze tylko na pierwszy wyzszy punkt widokowy, skad moge zrobic zdjecia miasta.

Z Chile najmilej bede wspominal hot doga z avocado, ktorego mozemy skonsumowac w lokalnej sieciowce domino. Nastepnego dnia jestem juz w Boskim Buenos, na lotnisku duzo czasu spedzam w banku wymieniajac walute, gdyz poza Argentyna jest ona bardzo ciezko osiagalna, warto wspomniec, ze na lotnisku jest tylko jeden bank i sama procedura zajmuje nieco czasu a kolejka dosc wolno posuwa sie do przodu. Kiedy juz udaje mi sie dotrzec do miasta od razu czuje, ze mi sie w nim podoba, miasto zyje, jest glosno, maja metro, w centrum sa liczne supermarkety i kawiarnie a wisienka na torcie jest najszersza ulica na swiecie Avenida 9 de Julio. W Buenos Aires trafiam na bardzo futurystyczny i elegancki apartament w scislym centrum, po wieczornym spacerze melodia argentynskiego tanga kolysze mnie do snu. W niedzielny poranek wstaje wyspany i w dobrym humorze udaje sie na sniadanie na ostatnim pietrze apartamentowca. Tym razem na sniadanie czestuje sie rogalikami medialunas z karmelowym kremem dulce de leche, to taki typowy poranny posilek w tej czesci Ameryki Poludniowej. Po uzupelnieniu kalorii ruszam na niemal calodzienna wedrowke po miescie, podziwiam parlament, ratusz, dzielnice portowa, dworzec kolejowy, a nastepnie kieruje sie na cmentarz Recoleta, gdzie pochowana jest Eva Peron, czyli slynna Evita. Jej podobizna zdobi duzy wiezowiec nieopodal monumentalnego obelisku, ktory uwazany jest za symbol miasta. Grob Evy Peron jest specjalnie oznaczony na planie cmentarza, wiec mozna do niego latwo trafic. Groby wygladaja inaczej niz w Polsce, w wiekszosci sa to male kapliczki / katakumby, nie ma klasycznych plyt i nagrobkow. W drodze powrotnej do hotelu odwiedzam lokalne centrum handlowe i tam takze ma sladu po markach znanych w Europie, najwidoczniej Chile i Argentyna mocno inwestuja w rynek lokalny. W niedzielne popoludnie mam okazje posiedziec przy napoju yerba mate, ktory jest serwowany razem z malymi herbatnikami i miseczka kremu dulce de leche. Taki mily relaks na koniec dnia.

Rejs powrotny do Europy niestety takze przebiega z mocnymi turbulencjami, ktore rozpoczynaja sie juz nad Brazylia, oczywiscie w porze podawania obiadu. Po mojej lewej stronie siedzi spanikowana dziewczyna, ktorej po twarzy splywaja lzy, obejmuje ja i pocieszy przyjaciolka, pochyla sie nad nimi takze starsza stewardessa, ktora probuje nieco rozluznic atmosfere. Po drugiej stronie przy oknie zauwazam pasazera z malym jamnikiem na fotelu, zawsze myslalem, ze przewoz zwierzat w kabinie pasazerskiej jest niedozwolony, ale najwidoczniej zalezy to od linii lotniczej. Turbulencje ostatecznie ustepuja dopiero u wybrzezy Portugalii, kiedy obsluga rozdaje sniadanie. To byla dluga noc. Na szczescie pozostale odcinki mojej podrozy sa juz bardzo spokojne, a w Mediolanie relaksuje sie w saloniku Lufthansy. Do zobaczenia!

Grek Zorba - Santorini & Saloniki / 27.08.2015 - 31.08.2015


Kalimera! Dawno mnie tu nie bylo, czas nadrobic zaleglosci w podrozowaniu. Pierwszym etapem mojego urlopu jest Grecja. Podczas mojej pierwszej wizyty na wyspie Mykonos i w Atenach 3 lata temu bardzo mi sie podobalo, dlatego tez zdecydowalem sie odwiedzic ten kraj ponownie. Za cel obralem sobie kolejna bardzo popularna wyspe Santorini oraz miasto Saloniki. Z Polski oprocz nieregularnych polaczen czarterowych nie ma bezposrednich lotow na Cyklady. Postanowilem wykorzystac szeroka siatke linii easyJet z lotniska w Mediolanie Malpensa. Bilet na lot MXP-JTR kupowalem jesienia ubieglego roku i kosztowal niecale 30 euro, niemal tyle samo zaplacilem za dolot linia Ryanair z Modlina do Bergamo. W cieply czwartkowy wieczor laduje w na lotnisku BGY, oczom nie wierze, jak bardzo zmienil sie wewnatrz terminal. Ostatnio bylem tam w czerwcu 2013 roku, teraz lotnisko wyglada zupelnie inaczej, jest swiezo, bardzo kolorowo i nowoczesnie, zdeydowanie ladniejsze niz glowne lotnisko Malpensa. Mam wczesniej zarezerwowany online bilet na autobus do centrum Mediolanu za 4 euro, do odjazdu mam jeszcze sporo czasu, zatrzymuje sie w McCafé przy cappuccino i czekoladowym croissancie. Jak to we Wloszech dokola jest glosno i zywiolowo, lubie to! :)
Do glownego dworca kolejowego Stazione Centrale docieram okolo godziny 22:30, musze sie przesiasc tutaj na autobus lub pociag jadacy do terminalu lotniska MXP. Zarowno pociag jak i autobus maja nocna przerwe w kursowaniu, na nocny spacer pod katedre nie bedzie juz czasu. Zagladam na chwile na majestatyczny dworzec kolejowy wylozony bialym marmurem, w McDonald’s zamawiam m.in. kokosowy shake. Mamma mia, co za rozkosz dla podniebienia :D Jeszcze szybki spacer wzdluz peronow, podziwiam roznego rodzaju wagony pociagow stojace przy peronach oraz reklamy wloskiej mody wiszace na scianach dworca. Wskazowka dla podroznych: autobusy do lotniska Malpensa (bilet 8 euro) parkuja z drugiej strony dworca niz te, ktore lacza go z Bergamo. Wspominam o tym, poniewaz dosc malo jest znakow wskazujacych wlasciwy kierunek. Wszystkie sklepy i stoiska sa juz pozamykane, Stazione Centrale powoli szykuje sie do snu. Po okolo 40 minutach jazdy docieram na lotnisko do wciaz tak samo obskurnego Terminala 2, z ktorego obslugiwane sa rejsy linii easyJet. Przede mna nocka na lotnisku, poniewaz samolot na Santorini odlatuje dopiero we wczesny piatkowy ranek. Warunki do nocowania sa znosne, chociaz umieszczone miedzy siedzeniami barierki uniemozliwiaja przyjecie wygodniejszej pozycji. Okolo 5 rano staje w kolejce do odprawy, by odebrac pomaranczowa karte pokladowa. easyJet to jeszcze jedna z tych niewielu tanich linii, ktora wprawdzie zaleca odprawe online, ale nie kaze sobie slono placic za wydruk karty na lotnisku, z czego skwapliwie korzystam. O ile przy stanowiskach odprawy kolejek praktycznie nie ma, to do kontroli bezpieczenstwa trzeba juz swoje odstac, poranek to najwidoczniej godziny szczytu, widac to tez po tablicy odlotow, wedlug rozkladu startuje kilka maszyn jedna po drugiej. W oczekiwaniu na lot wzmacniam sie kolejnym cappuccino i woda mineralna. Boarding nieco sie spoznia, a kiedy juz sie rozpocznie kolejka pasazerow nagle zatrzyma sie w rekawie przy wejsciu do samolotu. W koncu jednak wchodzimy na poklad i zajmujemy miejsca. Kapitan na wstepie informuje, ze wylecimy ok. pol godziny pozniej niz przewidywal to rozklad ze wzgledu na ograniczenia nalozone na Grecje w ruchu lotniczym czy tez scisle rzecz ujmujac na kontrolerow ruchu lotniczego. Podrozujacych jest calkiem sporo, prawie wszyscy to Wlosi. Po okolo 3 godzinach rejsu ladujemy na wyspie w miejscowosci Fira (Thira). Wyspa prezentuje sie podobnie jak Mykonos, ma pochodzenie wulkaniczne, ziemia jest ciemna i w oddali widac biel tradycyjnych greckich domostw. Samo lotnisko na poziomie przylotow wyglada bardzo skromnie (to taki „delikatny” opis), w maciupkiej toalecie brakuje wszystkiego, widac, ze ma juz lata swojej swietnosci dawno za soba. Tymczasem przed lotniskiem czeka juz na mnie szofer gospodarza, to taki standard na wyspach, ze rodzinne hotele wysylaja na lotnisko czy do portu swojego kierowce. Kilka minut pozniej jestem juz milo przywitany sokiem ze swiezych pomaranczy w patio Hotelu Babis, jestem mile zaskoczony, bo czeka na mnie trzyosobowy przestronny pokoj, mimo ze klasycznie rezerwowalem dla siebie jedynke. Po krotkim odpoczynku ruszam pieszo do centrum stolicy wyspy, czyli wspomnianego miasta Fira. Droga jest kreta, bardzo ruchliwa i nie ma wzdluz niej zadnego chodnika, radze miec sie na bacznosci, bo samochody i skutery sa rozpedzone. 
Po kilkunastu metrach na zakrecie dostrzegam nietypowa zagrode, w ktorej mieszka maly osiolek imieniem Zizel. Na drucianym ogrodzeniu widnieje tabliczka z imienia zwierzecia, mozna go karmic marchewkami i poic woda. Naprzeciwko znajduje sie stacja benzynowa, skad mozna ja zaczerpnac i przyniesc. Zastanawiam sie do dzis, czy to jakis bezpanski osiolek czy tez inicjatywa spoleczna. Osly uchodza za symbol wyspy, ale obecnie nie widac ich tak czesto na drogach, byc moze to zatem relikt przeszlosci. Około kwadrans później  jestem juz w scislym zatloczonym centrum, trzeba nieco wspiac sie pod gore po stromej uliczce. Z nieba leje sie zar, jest glosno, dookola praktycznie sami turysci, lubie takie klimaty. W sklepie z pamiatkamki zaopatruje sie w magnes i pocztowki, czas posilic sie w ulicznym barze po drugiej stronie jezdni, wegetarianska kebab z cola smakuja wybornie, ceny o dziwo bardzo przystepne, sam kebab to koszt raptem 2,30 euro, napoj kosztowal chyba 0,60 euro. 
Po konsumpcji przy stoliku wypisuje widokowki, chwile pozniej wrzucam je do skrzynki pocztowej i delektuje sie widokiem z gory wyspy. Waskie uliczki maja swoj klimat, domy sa tradycyjnie pomalowane na bialo, a okna czy dachy na niebiesko. Jest pora obiadowa, obsluga zaprasza do swoich restauracji a sklepikarze do zakupow u nich. Jakze milo tak poleniuchowac i nic nie musiec. W drodze powrotnej wstepuje jeszcze do supermarketu, gdzie zaopatruje sie w niezbedne wiktualy na kolejne dni, z „nowosci” niedostepnych w Polsce spotykam m.in Lipton Ice Tea o smaku mojito. Popoludnie spedzam nad basenem hotelowym wygrzewajaca sie w promieniach slonca.

Nastepnego dnia o poranku wybieram sie do miejscowosci Oia, ktora uchodzi za najbardziej malownicza na wyspie. Dojechac do niej mozna autobusem lokalnego przewoznika za 2 euro, za przejazd mozna zaplacic tylko w autobusie u biletera, natomiast glowny dworzec autobusowy znajduje sie w scislym centrum Firy i to stamtad odjezdzaja wszystkie linie wglad wyspy. Podroz trwa okolo 30 minut, po drodze ogladam przez szyby malownicze krajobrazy, niebieska ton morza, blekit nieba i surowa brazowa wypalona ziemia oraz biale domki wygladaja niesamowicie. Ponadto przez pewien czas jedziemy na klifie, zbocze pod nami jest bardzo strome, czasem az strach spojrzec w dol. Autokar zatrzymuje sie na malym placyku, skad mozna ruszyc na zwiedzanie zakatkow miasteczka. Domki wygladaja jak z bajki, po krotkiej wspinaczce w gore wychodze na szeroki marmurowy plac, przy ktorym znajduje sie sporych rozmiarow kosciol z charakterystyczna dzwonnica. Plac przed swiatynia sluzy przede wszystkim roznego rodzaju handlarzom, ktorzy prezentuja tutaj swoje rekodziela. Po jego drugiej stronie widac juz blekitne fale i statki wycieczkowe plynaca po morzu. Walesanie sie w labiryncie kretych uliczek ma swoj urok, przypadkiem mozna wejsc do ciekawego lokalu oferujacego pamiatki czy tez do restauracji serwujacej lokalne przysmaki. Przede mna kolejne kamienne schodki w dol a tuz obok miesci sie malutki okragly kosciolek, najslynniejsza chyba widokowka z Santorini. Na schodkach robi sie kolejka, w koncu kazdy chce miec fotke na takim tle. Kieruje sie w dol na prawo, by zobaczyc wyspe z nieco innej perspektywy i po napawaniu sie widokami zbieram sie do powrotu do Firy. Z autobusu akurat wysiada kolejna grupa przyjezdnych, kolejni podrozni zajmuja miejsca i po chwili ruszamy. 
Powoli zegnam sie z Santorini, zamawiam mrozona kawe w kawiarni przy glownej ulicy Firy i saczac orzezwiajacy napoj obserwuje zycie uliczne w Grecji. Na pierwszy rzut oka nie jestem w stanie zauwazyc oznak kryzysu. Zaraz po powrocie do hotelu odjezdzam juz na lotnisko z szoferem i kilka minut pozniej stoje juz w kolejce do odprawy rejsu greckiej linii Aegean Airlines do Aten. Okazuje sie, ze poziom odlotow jest tak samo mizerny jak i przyloty. W srodku znajduje sie jedno obielone na bialo pomieszczenie z kilkoma stanowiskami odprawy i monitorami, przy takiej ilosci podroznych, jak o tej porze sie tam przewijala, terminal pekal w szwach a kolejka wylewala sie na zewnatrz. Spotkala mnie jednak mila niespodzianka, poniewaz pani z personelu pokladowego za darmo nadala moj bagaz podreczny do luku (mialem kupiony bilet w taryfie jedynie z bagazem podrecznym), a co wiecej przykleila na nim naklejke Piority z logo Star Alliance, bardzo mily gest! Ciekawa sprawa, ze po naklejeniu tagu bagazowego trzeba walizke oddac do przeswietlenia w osobnym punkcie kontrolnym, calosc nadzoruje Grek o bujnej blond grzywie, taki widok czesto sie nie zdarza. Przede mna jeszcze kilometrowa kolejka do kontroli bezpieczenstwa, bramki piszcza praktycznie po przejsciu przez nie kazdego pasazera, w takim wypadku obsluga lotniska prosi o ponowne przejscie, wtedy juz nie piszczy :) I teraz nastepuje punkt krytyczny, kilka krokow dalej po prostu nie ma sie gdzie ruszyc. W malych odstepach czasowych spodziewanych jest 5-6 maszyn (jedna jest juz sporo opozniona), ludzie tlocza sie jak w bydlecych wagonach, nie ma gdzie usiasc, nie ma czym oddychac, klimatyzacja nie istnieje, a sklep wolnoclowy ma rozmiar kiosku, o jakiejs kawiarni nawet nie wspomne. Na lotnisku jest niesamowicie glosno, przewazaja pasazerowie z Francji i Wloch, bo najblizsze maszyny odlatuja do Rzymu i Paryza wlasnie. Moj samolot do Aten rowniez sie opoznia o kwadrans z powodu poznego przylotu maszyna na Santorini, do Airbusa A320 obslugujacego ta rotacje zostajemy przewiezeni autobusem. Kabina samolotu jest bardzo elegancka, miejsca na nogi jest calkiem sporo, wnetrze sprawia wrazenie nowego. Zajmuje moje miejsce przy przejsciu z przodu kabiny i kontempluje urode stewardess, po raz pierwszy widze personel majacy na sobie sukienki (bez ramion). Pasazerow nie ma duzo, zatem niebawem startujemy, pilot przeprasza za opoznienie spowodowane ograniczeniami w ruchu lotniczym i juz po 30 minutach jestemy w Atenach. Lot byl niesamowicie krotki, ale zaloga zdazyla przejsc pod kabine z serwisem, na ktory skladal sie croissant 7 Days w specjalnym srebrnym opakowaniu z granatowym logo przewoznika, niestety, nie podano zadnych napojow. Mimo tej drobnej niedogodnosci jestem pod wrazeniem serwisu i ciesze sie, ze na poczatku grudnia po raz kolejny bede mial mozliwosc przetestowac ta linie na trasie WAW-ATH-VIE.
Lotnisko w Atenach jest mi znane, mialem okazje juz na nim byc przed trzema laty, zbyt wiele sie nie zmienilo. Na przesiadke na wieczorny rejs Ryanaira do Salonik mam jeszcze sporo czasu, wychodze zatem do strefy ogolnodostepnej i wjezdzam na gore ruchomymi schodami do McCafé, gdzie relaksuje sie przy kubku aromatycznej kawy. Pozniej powoli przechodze do strefy tylko dla pasazerow i testuje perfumy. Lokalizuje takze business lounge Lufthansy, gdzie mam zamiar odpoczywac podczas przesiadki w grudniu. Kiedy pojawiam sie przed bramka mojego lotu Ryanair w przejsciu zastaje panie z obslugi, ktore sprawdzaja karty pokladowe i wiekszosci pasazerow oferuja przewiezienie bagazu podrecznego w luku. W tym celu na bagaze nakladane sa specjalne zolte naklejki. Widac, ze rejs bedzie pelny, boarding rozpoczyna sie rowniez po czasie, ale rozklad Ryanaira ulozony jest tak, by wyladowac punktualnie i tak tez sie dzieje. Po wyjsciu z lotniska od razu znajdujemy sie przy przystanku autobusowym, jest sobotni wieczor, na autobus nocny trzeba poczekac prawie 30 minut, podroz do centrum rowniez trwa okolo pol godziny. Bilet autobusowy kosztuje 2 euro, mozna go nabyc w automacie w autobusie, platnosc wylacznie gotowka (monety 1 i 2 euro). Nie mam ze soba dokladnej mapy, co utrudnia orientacje w terenie (zwlaszcza noca w duzym miescie), ale udaje mi sie dobrze wysiasc na przystanku niemal tuz przed wejsciem do hotelu Argo. Jest grubo po polnocy, kiedy sie melduje, po prysznicu zmeczenie znika rak reka odjal i postanawiam skorzystac z weekendu. Okazuje sie, ze kilkanascie metrow dalej znajduje sie zaglebie klubowe, gdzie milo spedzam noc.
Nastepnego poranka kiedy wygladam za okiennice slonce juz mocno swieci, dochodzi 8 rano, czas wstawac. Moje pierwsze kroki kieruje do dworca kolejowego, ktory znajduje sie nieopodal. Dworzec z zewnatrz prezentuje sie nawet, nawet, ale w srodku ukazuje swoje drugie oblicze, nie jest moze zniszczony, ale opustoszaly i wyludniony, prawie nic sie tam nie dzieje, perony ziona pustka, widze raptem jeden dosc „dziadowski” sklad lokalnego szynobusa. Byc moze dworzec odzyje po ukonczeniu budowy metra, ktore ma tutaj docierac, prace juz trwaja, teren jest ogrodzony. W drodze powrotnej dosc dluga zastanawiam sie, gdzie zjesc sniadanie, wybor jest niesamowicie duzy jak na ulice o bardziej przemyslowym charakterze. Lokale sa kolorowe, nowoczesne i zadbane, serwuja roznego rodzaju napoje, a patrzac po „lokalsach” prawdziwa furore robi frappuccino. Tym razem decyduje sie jednak na wizyte w ulubionej Starbucks Coffee, ceny nawet nieco nizsze niz w Polsce, a to chyba i tak najdrozsze miejsce, bo w innych miejscach czy budkach z jedzeniem i napojami ceny sa znacznie nizsze niz w Polsce. Jest tez sporo cukierni i piekarni serwujacych najrozniejsze wypieki. Po wzmocnieniu sie ruszam w kierunku Bialej Wiezy, symbolu Salonik. Moja droga wiedzie m.in. przez elegancki ukwiecony bulwar, slonce mocno prazy, wiec na moment chowam sie pod sklepieniami eleganckich budynkow, w ktorych przewaznie na parterze zlokalizowane sa restauracje. Niebawem docieram do nadmorskiej arterii, po lewej stronie znajduja sie restauracje jedna obok drugiej, nastepnie mamy pas ulicy i szeroki chodnik przy samej wodzie, nieopodal portu; na samym koncu widac juz wieze oraz park w jej poblizu. Wybija poludnie, w okolicy klebi sie juz sporo turystow. Na tablicach zlokalizowanych przy latarni zapoznaje sie z jej historia a nastepnie przechodze do parku i podziwiam pomnik slynnego wodza Aleksandara Macedonskiego na koniu. Odwiedzam jeszcze ruiny kilku starych bizantynskich swiatyn i zasiadam w kolejnej kawiarni, by sprobowac wspomnianego wczesniej frappuccino oraz lokalnych wypiekow. Wieczorem przy zachodzacym sloncu wracam zas na bulwar przy porcie, by sprobowac kawy po grecku. Barista w ulubionym Starbucksie zagaduje mnie, pyta, skad i na jak dlugo przyjechalem i wrecza plan miasta. ;) Zasiadam przy tetniacym bulwarze i wpatruje sie w ciemna wode. Czas zegnac sie z Grecja.
Nazajutrz o poranku po wymeldowaniu z hotelu zaopatruje sie w kawalek pizzy i mocne espresso, moj autobus lotniskowy prawie od razu podjezdza na przystanek, kiedy mijamy nadmorski bulwar ostatni raz zwracam sie w strone morza, pol godziny pozniej jestem juz na lotnisku i oczekuje na moj rejs Ryanair do Modlina. Do widzenia!