WrocLove po raz kolejny / 19.06.2016


W niedzielny poranek niemal prosto z rozgrzanego parkietu ruszam nocnym autobusem 206 na wroclawskie lotnisko im. Mikolaja Kopernika i ok. godz. 03:30 melduje sie w przestronnej hali odlotow. Zdumiewa mnie dosc dluga kolejka pasazerow stojaca do jednego ze stanowisk, wszystko sie wyjasnia, kiedy patrze na tablice odlotow – jest to rejs czarterowy linii Enter Air do Palermo, a takie polaczenia w sezonie letnim ciesza sie duza popularnoscia. Start mojego porannego rejsu PLL LOT do Warszawy zaplanowany jest na godzine 05:50, chwile pozniej maja wystartowac dwie maszyny Lufthansy, jedna do Monachium a druga do Frankfurtu, po godzinie 07:00 jeszcze tradycyjny rejs linii WizzAir do Londynu Luton, wiec typ pasazera z biznesowego zmniejsza sie na niskobudzetowego. Lotnisko robi o tej porze dosc przygnebiajace wrazenie, jest pusto, niemal wszystkie okienka sa zamkniete, stanowiska kontroli bezpieczenstwa jeszcze nie sa otwarte. Kawiarnie takze nie dzialaja, do rozpoczenia odprawy mam jeszcze teoretycznie nieco ponad kwadrans, w automacie kupuje gorace moccacino, by nieco postawilo mnie na nogi. Przed stanowiskami odprawy biletowo-bagazowej linii Lufthansa ustawiaja sie juz pasazerowie, do odprawy PLL LOT jest na razie jeden pasazer, wiec podazam za nim. Niebawem pojawia sie koordynator check-in p. Aleksander D. (nazwisko do wiadomosci redakcji) z kolczykiem w lewym uchu. Jestem wyczulony na takie szczegoly, wie zwrocilo to moja uwage. Dostaje moja karte pokladowa z wczesniej wybranym numerem miejsca 3A i oddalam sie do kontroli bezpieczenstwa. Tym razem nie moge skorzystac z uslugi Fast Track, gdyz nie jest jeszcze otwarta, ale kolejka szybko sie przesuwa. Jeszcze tylko test na obecnosc materialow wybuchowych i juz jestem w strefie dla pasazerow, gdzie rozkladam sie na szezlongu, przed soba mam plyte lotniska, na ktorej nocowaly samoloty. Jestem nieco zmeczony po calej przetanczonej nocy, wiec nieco sobie przysypiam w pozycji horyzontalnej. Uwazam, ze tego typu rozwiazania powinny byc wprowadzone na wiekszej ilosci lotnisk. Okolo godz. 05:30 przez bramke przechodza piloci wraz z zenska dwuosobowa zaloga, kilka minut pozniej takze i pasazerowie zostaja zaproszeni na poklad, naliczylem 31 osob, wypelnienie w samolocie to okolo 1/3 miejsc. Do Dasha zostajemy przewiezeni autobusem, mimo ze od terminalu do maszyny jest raptem kilka krokow ;)
Na pokladzie wita nas szefowa pokladu p. Beata Wolska-Cieplicka, chwile pozniej w kabinie rozlega sie sympatyczny glos kapitana p. Mateusza Szyguly, ktory podaje podstawowe informacje na temat lotu. Wygodnie rozlokowuje sie na moim miejscu, zapoznaje sie z instrukcja bezpieczenstwa I wysluchuje wskazowek podawanych przez personel pokladowy. Dosc dlugo kolujemy po pasie startowym, ale w koncu jestesmy u jego progu i rozpoczynamy lagodnie wznoszenie. Pogoda na trasie jest bardzo ladna, z gory obserwuje polska ziemie a kiedy juz napatrzylem sie na nia siegam po magazyn pokladowy Kalejdoskop i nadrabiam zaleglosci w lekturze. W jej trakcie serwowany jest poczestunek, czyli tradycyjnie jest to Prince Polo oraz woda mineralna. Okolo 20 minut przed ladowaniem (caly rejs trwa rowne 40 minut) kapitan wlacza sygnalizacje zapiecia pasow i rozpoczynamy znizanie do ladowania. Po raz kolejny podziwiam Warszawe z lotu ptaka. Jeszcze kilka minut i ladujemy.To byl 255 lot, do zobaczenia w lipcu! 


Pozdrowienia z Katowic / 04.06.2016




W sobotnie wczesne popołudnie prosto z dworca kolejowego w Katowicach linia autobusowa Lotnisko docieram pod terminal lotniska w Pyrzowicach. Przejazd zajal mi okolo 40 minut, bilet normalny kosztuje 27 zl, mozna kupic go placac gotowka u kierowcy lub online odpowiednio wczesniej na stronie PKM Katowice. Mozna sie tez dostaniec taniej komunikacja miejska z Bytomia, ale rozklad weekendowy nie korelowal z moja godzina odlotu samolotu PLL LOT do Warszawy, wybralem zatem wersje „premium”.
Obecnie lotnisko w Katowicach przechodzi gruntowny remont; nic dziwnego, gdyz to jeden z najwiekszych portow lotniczych w Polsce, a jego wyglad wola o pomste do nieba. Ostatni raz bylem tam ponad 2 lata temu lecac do Gruzji i widze, ze wiele sie od tego czasu niestety nie zmienilo. Mam nadzieje, ze przebudowa czesci pasazerskiej sprawi, ze ten obiekt stanie sie bardziej estetyczny niz jest obecnie. Teraz, kiedy trwa remont, pasazerowie musza przedzierac sie niemalze przez plac budowy a przepustowosc portu jest znacznie zmniejszona, bardzo zaskoczyla mnie duza kolejka do strefy bezpieczenstwa.
Odlot mojego rejsu zaplanowany jest na godzine 15:00, mam ok. 2,5 h do czasu wylotu, na gornym poziomie staram sie odseparowac od wszedobylskiego halasu wiertarek, ale niemalze non-stop z glosnikow sacza sie kolejne zapowiedzi na temat bezpieczenstwa, otwieranych i zamykanych stanowisk odprawy. To chyba rekord, na zadnym innym lotniusku nie slychac nadawanych komunikatow z taka czestotliwoscia. Punktulanie o godzinie 13:00 rozpoczyna sie odprawa biletowo-bagazowa, kiedy schodze na dol do dwoch stanowisk tloczy sie juz spora kolejka, ale to i tak nic w porownaniu z kolejka, w ktorej trzeba wystac ponad 30 minut, by przejsc kontrole bezpieczenstwa. Panie pracujace przy stanowiskach odprawy sa niesamowicie skrupulatne, waza bagaze podreczne, przywieszaja na nich zawieszki z informacja o numerze i dacie lotu a ponadto niektorym  pasazerom wypominaja dodatkowe kilogramy w podrecznym i zapisuja odpowiednia adnotacje na papierowej plakietce. Nigdy jeszcze nie spotkalem sie z taka nadgorliwoscia, pamietajcie, ze jest gorsza od faszyzmu. ;)
Tym razem kolejka do dwoch stanowisk jest jedna, wyswietlona na ekranie jest tylko odprawa klasy biznes zas na ekranie nad druga pania pojawiaja sie instrukcje dotyczace bezpieczenstwa oraz zasady pakowania towaru, mimo posiadania srebrnej karty Miles & More musze zatem odstac swoje razem z innymi podroznymi. Po odebraniu karty pokladowej kieruje sie do kontroli bezpieczenstwa, przede mna spora grupa pasazerow linii WizzAir, ktora w Katowicach ma sie calkiem dobrze. Pan dokonuje kontroli wymiaru bagazu podrecznego i kilka osob musi zawrocic do kasy i uiscic platnosc, gdyz ich maly bagaz podreczny nie miesci sie w metalowym koszyku na pomiary.W koncu przechodze przez skaner, tym razem urzadzenie zapiszczalo, jestem bardzo dokladnie wymacany przez pracownika ochrony i wreszcie moge przejsc do strefy oczekiwania na lot, nie bedzie to niestety wygodne oczekiwanie w lounge’u. By czas szybko minal zajmuje sie lektura ksiazki „Sprzatalam w arabskich palacach” i dopiero tuz przed boardingiem schodze na poziom -1, gdzie spod bramki 17 zostajemy przewiezieni autobusem do maszyny Bomardier Dash Q-400, ktora wlasnie wyladowala z Warszawy. Zastanowil mnie fakt, ze nastepuje tutaj zmiana zalogi, bowiem jako pierwsi do samolotu zostaja odwiezieni piloci i dwie stewardessy, a bylem przekonany, ze swoje obowiazki na tej trasie bedzie wykonywac zaloga, ktora przyleciala z Warszawy. Rotacje zalog potrafia zbic z tropu ;)
Pasazerow jest niewielu, w autobusie naliczylem 31 osob, wiekszosc oczekiwala na rejsy czarterowe do Grecji oraz na opozniony samolot Lufthansy do Frankfurtu. Po wejsciu na poklad zostajemy powitani przez szefowa pokladu p. Agate Mlynkowska, chwile pozniej z glosnikow slychac glos kapitana Jacka Kornackiego, ktory informuje, ze rejs do Warszawy potrwa okolo 35 minut. Po zajeciu miejsc i wydaniu instrukcji bezpieczenstwa maszyna koluje i wznosimy sie do gory nad zielonymi lasami, w oddali majaczy Gorny Slask. Milo miec ta swiadomosc, ze przelot trwa krocej niz przejazd szybka Centralna Magistrala Kolejowa czy tez slynna „gierkowka”. Pogoda na trasie jest wysmienita i do samej Warszawy moge podziwiac Polske z lotu ptaka. Zaraz po osiagnieciu wysokosci przelotowej zaloga czestuje Prince Polo oraz zelkami Frugo i rozdaje wode mineralna, po poczestunku wczytuje sie tradycyjnie w nowe wydanie magazynu Kalejdoskop. Nie dotarlem nawet do polowy biezacego wydania, kiedy nastepuje znizanie i niebawem ladujemy. Cale szczescie, bo nad prawa strona Wisly zgromadzily sie juz zlowrogie burzowe chmury. Do zobaczenia za dwa tygodnie!




Sovietskoje Igristoje, czyli Kiszyniów / 27.05.2016 - 29.05.2016

Korzystajac z dlugiego weekendu postanowilem wybrac sie w podroz do dosc malo znanego w Polsce kraju. Mowa konkretnie o Moldawii, ktora wiele osob pamieta zapewne jako jedna z 15 republik z siermieznych czasow ZSRR i na tym ta wiedza sie konczy. Czesc osob nawegt nie jest w stanie zlokalizowac tego kraju na mapie. Kiszyniow na mojej liscie miast do odwiedzenia widnial od dawna, ale dopiero od niedawna PLL LOT wprowadzil to miasto do swojej siatki polaczen. Pierwsze skojarzenie z tym miastem to wczesne lata 90. i amerykanska opera mydlana „Dynastia”,  w ktorej pojawil sie watek ksiecia z Moldawii. W odcinku zamykajacy piaty sezon serialu miala miejsce masakra na ceremonii slubnej w Moldawii wlasnie; pamietam te emocje do dzisiaj, stad tez nazwa kraju dobrze zapadla mi w pamiec. A poniewaz ostatnio krag moich zainteresowan z Zachodu zmienil sie na Wschod, to wizyta w Kiszyniowie, gdzie dokonuje sie powolna transformacja gospodarcza, byla jak znalazl, a Szalona Sroda LOT tylko zdeterminowala mnie do zakupu biletow po korzystnej cenie.
W piatkowy poranek przed godzina 09:00 pojawiam sie na Lotnisku Chopina. Podchodze do automatu, w ktorym mozna pobrac wydrukowana karte pokladowa, ku mojego zaskoczeniu maszyna pyta mnie, czy mam do nadania bagas i po chwili drukuje mi zgrabny samoprzylepny tag bagazowy odpowiednio oznakowany. Jestem w szoku, dotychczas takie rozwiazania widzialem tylko w Kopenadze i Zurichu. Naklejke zachowuje na pamiatke (tak, kolekcjonuje je i karty pokladowe), a sam udaje sie do stanowiska, gdzie odbieram jeszcze raz boarding na klasycznym papierze i nadaje bagaz. Po chwili jestem juz przy fast tracku, w kolejce do kontroli bezpieczenstwa nie ma nikogo oprocz mnie, jeszcze tylko bluskawiczna wizyta w Aelii i juz jestem w moim ulubionym saloniku Polonez, gdzie przy delektuje sie sniadaniem i robie prasowke. Tym razem musze wyjsc z business lounge’u nieco wczesniej, gdyz przede mna jeszcze kontrola paszportowa, ale pod bramka numer 17 okazuje sie, ze boarding bedzie opozniony okolo 15 minut. Moja uwage skupia grupa mocno podchmielonych dzentelmenow w wieku ok. 40 lat, ktorzy rowniez oczekiwali na rejs do Kiszyniowa. Zachowywali sie dosc glosno i raczyli alkoholem, widac bylo, ze moze byc z nimi wesolo. Kiedy weszlismy do autobusu wiozacego pasazerow do Dasha Q-400 odnioslem wrazenie, ze ich przekrzykiwania wypelnily caly pojazd, po przejsciu do samolotu nie bylo lepiej. Szef pokladu p. Wojciech Grudniewski na na prosbe kapitana Igora Augustyniaka majac na uwadze zaistniale okolicznosci informuje, ze picie na pokladzie wniesionego alkoholu jest surowo zabronione. Chwile po starcie z Okecia podcza wzbijania sie do wysokosci przelotowej maszyna przez moment traci wysokosc, uczucie spadania w czarna dziure nie jest przyjemne, ale juz po chwili mozna odetchnac z ulga i rozpiac pasy. W tyle maszyny caly czas slychac podniesione meskie glosy, panowie probuja spiewac, cos krzycza, oprocz szefa pokladu upomina ich takze stewardesa p. Marzena Brudzinska, pierwszy raz widze cos takiego, o losie!
Po pobieznym przejrzeniu magazynu pokladowego Kalejdoskop (w koncu juz lecialem na pokladzie LO w tym miesiacu) zajalem sie lektura ksiazki „Bylam sluzaca w arabskich palacach”, wiec 1,5 h na pokladzie Bombardiera szybko mi minelo. Wprawdzie kapitan informowal, ze w Kiszyniowie niebo bedzie zasnute chmurami i bedzie deszczowo, ale chwile po wyladowaniu na niebie wychodzi slonce. Kontrola paszportowa idzie bardzo sprawnie, takze na bagaz nie trzeba dlugo czekac. Po wyjsciu w skromnej hali przylotow (lotnisko jest obecnie modernizowane) znajdziemy kantor oraz punkty korporacji taksowkarskich i firm wypozyczajacych samochody. Nie uswiadczymy tam natomiast bankomatu, jeden jedyny znajduje sie na poziomie odlotow w poblizu kas biletowych oraz  stanowisk  bankowych, dziala bez zarzutow, przyjmuje tradycyjne karty jak Visa, Maestro czy MasterCard. Po wyjsciu na parking przed lotniskiem widze, ze „weseli” panowie z samolotu juz racza sie piwkiem, widac, ze byli bardzo spragnieni. Kiedy tylko pojawiam sie na zewnatrz otaczaja mnie taksowkarze, ale smialo kieruje sie na postoj marszrutek. Przejazd do centrum to stala cena 3 lejow moldawskich, tyle samo trzeba tez zaplacic za bagaz, dojazd do centrum miasta zajmuje ok. 30 minut. Po drodze Mercedes dosc czesto sie zatrzymuje; poniewaz jest to marszrutka, kazdy z pasazerow ma prawo zatrzymac sie, gdzie mu sie zywnie podoba. Aby zatrzymac pojazd wystarczy ustawic sie przy krawezniku i odpowiednio wczesnie zamachac reka.

Z daleka dostrzegam charakterystyczna sylwetke budynku hotelu Cosmos, w ktorym przyjdzie mi spedzic ten weekend. Zaraz po wejsciu do hallu witaja mnie sympatyczne recepcjonistki i juz wiedza, jak sie nazywam. Okazuje sie, ze maja jeszcze tylko dwie rezerwacje na ten dzien, druga jest z Japonii, skosnych oczu nie posiadam, wiec panie od razu wiedzialy, z kim maja do czynienia. Dostaje pokoj na 7. pietrze, wystroj to poradziecki oldschool, jest fotel obity szara skaja, telewizor z kineskopem oraz lotewski telefon z tarcza. Z balkonu rozciaga sie widok na miasto i pomnik przed hotelem, tuz obok znajduja sie dwa male centra handlowe oraz hipermarket Bonus, gdzie kieruje pierwsze kroki po rozpakowaniu bagazu i krotkiej regeneracji. Wybor towarow na polkach jest calkiem spory, tak jak sie spodziewalem wiekszosc towarow pokrywa sie z tymi, ktore widzialem na Ukrainie i w Rosji. Ceny bardzo niskie, nie moge uwierzyc, ze pollitrowa butelka Coca Coli to wydatek rzedu 1,80 zl, butelka wina to koszt ok. 6- 8 zl, male opakowanie chipsow Pringles to raptem 3 zl. Za koszyk pelen lakoci place raptem rownowartosc ok 26 zlotych. Ciekawe, co czuja mieszkancy strefy euro, ktorzy tu przylatuja, dla nich niemal wszystko jest jak za darmo.
Po zakupach ruszam w miasto, bardzo pozytywnie zaskakuje mnie ruch drogowy w Kiszyniowie. O ile ulice i chodniki sa zazwyczaj w oplakanym stanie, to kierowcy sa nadzwyczaj uprzejmi, przepuszczaja pieszych na pasach, dostosowuja sie do sygnalizacji swietlnej i nie trabia bez potrzeby. Spodziewalem sie raczej powtorki w Teheranu, gdzie pieszy nie ma zadnych praw, a tutaj jest zupelnie inaczej. W miescie widac ducha minionej epoki, znajdziemy sporo wysokoch blokow z wielkiej plyty o czesto dosc fantazyjnych formach czy ksztaltach. Na parterach budynkow mieszkalnych przewazaja lokale handlowo-uslugowe, przede wszystkim sa to salony operatorow telefonii komorkowej jak Orange i Moldcell oraz sklepy spozywcze, kiczowate kasyna, kantory i banki, co jakis czas spotkac mozna sklepy odziezowe i obuwnicze, jednak nie sa to sieciowki, z tego typu sklepow na glownym bulwarze miasta im. Stefana Cel Mare dopatrzylem sie jedynie salonu United Colors of Benetton. Na tej ulicy znajduja sie takze gmachy administracji rzadowej, mozna przejsc sie przed siedzibe MSZ. Pozytywnie wyroznia sie Teatr Narodowy oraz siedziba Poczty Glownej, gdzie nastepnego dnia zaopatruje sie w pocztowki i znaczki. Niestety, wybor jest bardzo skromny, a na miescie pamiatki niemal nie funkcjonuja. Nie bylbym soba, gdybym nie dotarl do restauracji McDonald’s, by sprobowac lokalnych przysmakow, kanapka charakterystyczna dla Moldawii jest lavash, wersja z podwojnym serem oraz z warzywami jest bardzo smaczna. W koncu docieram do siedziby rzadu i Luku Triumfalnego symbolizujacego zwyciestwo nad Turcja, pod lukiem lopocze moldawska flaga. Po drugiej stronie placu znajduje sie mala swiatynia oraz bardzo ciekawe znalezisko – szachownica duzych rozmiarow, po ktorej mozna chodzic czy przestawiac poszczegolne figury.  Za skrzyzowaniem znajduje sie duzy park miejski, jego zycie tetni przy fontannie. W parku znajduja sie punkty malej gastronomii, gdzie mozna napic sie kawy, kupic lody, slodycze, popcorn czy wate cukrowa. W drodze powrotnej mijam takze wiekowy hoteli Chisinau oraz pozostalosci po gmachu hotelu International, ktory niszczeje niczym warszawski Prudential.
Nastepnego dnia o poranku schodze na sniadanie do hotelowej restauracji znajdujacej sie na wysokosci drugiego pietra. Restauracja to chyba jednak zbyt gornolotne okreslenie, gdyz wnetrze przestronnej Sali bardziej przypomina mi stolowke pracownicza w czasach PRL-u czy tez swietlice w osrodku wczasowym. Przy wejsciu swoj stolik ma pani w fartuszku, ktorej nalezy okazac specjalny kwit wydany na recepcji poswiadczajacy nasze prawo do posilku. Estetyka nie jest najlepszym punktem tego miejsca, serwowane sniadanie w formie szwedzkiego bufetu wyglada dosc topornie, co nie znaczy, ze odejdziemy od stolu glodni, jednak tego typu widokow i zastawy raczej nie spotkamy juz w hotelach, kolejny oldschool. Po posilku ruszam powoli do miasta, tym razem na chodnikach widac spory ruch, ludzie robia zakupy na weekend. W celach krajoznawczych korzystam z trolejbusa, po wejsciu do pojazdu czeka nas uiszczenie oplaty u bileterki. Jest to pani w fartuszku, ktora inkasuje pieniadze i wydziera nam papierowy bilet, koszt takiej przyjemnosci do 2 leje, niezaleznie od dlugosci trasy. W autobusie jest goraco i duszno, o klimatyzacji mozna tylko pomarzyc. Automatyczny glos zapowiada kolejne przystanki, nazwy pokazuja sie takze na wyswietlaczu, ale zorientowalem sie, ze nie zawsze sa one adekwatne do mijanych miejsc, wiec radze uwazac z poleganiem na tym systemie informacji. Jazda takim srodkiem transportu to nie lada wyzwanie. Popoludniowa pora zbiera sie na burze, czas ten spedzam w restauracji La Placinte, gdzie probuje serowego wypieku placinta, zupe z warzywami ciorba oraz czerwone wino moldawskie. Po smacznym obiedzie czas na deser, wybieram kawiarnie Tucano Coffee, ktora mozna smialo porownac do moldawskiej odpowiedzi na Starbucks Coffee. Ma bardzo ciekawy wystroj nawiazujacy do tukanow oraz egzotycznej przyrody, dosc rozbudowane menu cieplych oraz zimnych napojow i przekasek czy slodkosci. W glebokim fotelu delektuje sie chwila, sobotni wieczor mija mi w przyjemniej kawiarnianej atmosferze.
W niedzielny poranek po sniadaniu postanawiam odwiedzic kiszyniowski dworzec kolejowy, jako fan kolei zawsze staram sie odwiedzic glowne dworce, jezeli tylko mam taka mozliwosc. Zwlaszcza w krajach bylego Bloku Wschodniego tego tupu budynki prezentuja sie imponujaco. Niestety, dworzec w Kiszyniowie raczej nie przypomina poteznych gmachow widzianych w Moswie czy na Ukrainie, ale jest za to bardzo zadbany i udekorowany kolorowymi surfiniami. Na peronie czeka sporo pasazerow z bagazami, ale pociagu jeszcze nie widac, wiec nie mialem okazji zobaczyc, jak wygladaja moldawskie wagony. Na rozkladzie jest tylko kilka polaczen w ciagu dnia, kasy biletow sa czynne jedynie rano oraz poznym popoludniem przed „wieczorny szczytem”, kiedy odjezdzaja pociagi do Moskwy i St. Petersburga. Z zadbanym dworcem kolejowym kontrastuje bazarowe otoczenie. Cale zastepy ludnosci lokalnej wykladaja swoj towar na folii/ceracie/kocu i czekaja na potencjalnych klientow, przez placyk przewija sie sporo amatorow mydla i powidla, mozna tu znalezc niemalze wszystko, ale trzeba zaznaczyc, ze wiekszosc towarow jest z drugiej reki, ceny zas sa bezczelnie niskie.
Po takiej wizji lokalnej robie jeszcze drobne zakupy w centrum handlowym Green Hills, wracam do hotelu, wymeldowuje sie i ruszam lapac marszrutke z najblizszego przystanku. Czekalem raptem 5 minut nim podjechal busik z numerem 165, pasazerow nie ma jeszcze tak wielu, moge zajac miejsce siedzace. Niemal caly czas w samochodzie jest komplet podroznych, ale wymiana pasazerow odbywa sie plynnie, nie ma tloku, nikt nie stoi nade mna, moge nawet nieco wyprostowac nogi. Po okolo 25 minutach jazdy marszrutka wysiadam pod terminalem, w srodku klebi sie tlum podroznych, ale w wiekszosci sa to osoby odprowadzajace. Na monitorach rejs LO do WAW juz widnieje, ale poniewaz jest ponad 2,5 h do czasu odlotu, to odprawa sie jeszcze nie rozpoczela. Siadam na lawko-parapecie przy szybie (bardzo pomyslowe rozwiazanie) i spedzam czas na lekturze ksiazki, co jakis czas zerkajac na tablice swietlna z rozkladem lotow. W koncu pojawia sie obsluga i przy trzech stanowiskach prowadzona jest odprawa biletowo-bagazowa. Warto zauwazyc, ze odprawa online na rejsy z Kiszyniowa nie jest dostepna. Ze srebrna karta korzystam z odprawy dla klasy biznes, kontrola paszportowa oraz bezpieczenstwa przebiegaja bardzo sprawnie i juz po kilku minutach jestem w strefie duty free, ktora ze wzgledu na niskie ceny alkoholu i wyrobow tytoniowych w Moldawii cieszy sie duzym zainteresowaniem podroznych. Rejs z Warszawy przylatuje przed czasem i boarding mojego rejsu rowniez rozpoczyna sie sporo wczesniej, dzieki czemu startujemy prawie 10 minut wczesniej. Kapitanem rejsu jest p. Mariusz Czajkowski. Tym razem pogoda na calej trasie przelotu jest dobra i obywa sie bez jakichkolwiek turbulencji, chociaz miejsce 18C nie jest zbytnio  komfortowe. Ale 1 h 40 minut do Warszawy mozna sie przemeczyc ;) Do zobaczenia na pokladzie juz za tydzien!



Wart Poznania - 14.05.2016

W  sobote kwadrans przed 4 rano zjawiam sie po nocy przetanczonej w jednym z poznanskich klubow zjawiam sie lotnisku Lawica. To juz moj 5 rejs na tej trasie, nie ma to jak niemal prosto z parkietu udac sie do terminala pasazerskiego i z imprezy wracac do siebie samolotem ;) Port lotniczy dopiero budzi sie do zycia, uzupelniam stracone kalorie zestawem Big Mac, ktory w dworcowej restauracji McDonald’s zamowilem na wynos. Jeszcze tylko mala kawka i kieruje sie do stanowiska odprawy, panie wlasnie zaczynaja przyjmowac pierwszych tego dnia pasazerow. Najwieksza kolejka oczywiscie do stanowiska odprawy linii WizzAir, o poranku odlatuja rejsy do Londynu Luton oraz do Sztokholmu, klasyczne emigracyjne kierunki. Korzystam z przywileju posiadania srebrnej karty i odprawiam sie przy stanowisku dedykowanym klasie biznes. Pozniej jeszcze kontrola bezpieczenstwa, tym razem nie pikam, moge swobodnie przejsc dalej bez „macanki” i przeszukiwania moich rzeczy osobistych. Do odlotu jest jeszcze prawie polotorej godziny, biore sie za czytanie nowej ksiazki Teresy Grzywocz pt. „Z chmur do Azji”, w ktorej autorka stewardesa opisuje swoje wrazenia z Singapuru i panstw dalekiej Azji. Czas mija szybko, za oknami wstaje dzien a i ilosc pasazerow jest dosc znaczaca. O tej samej porze odlatuje SAS do Kopenhagi oraz Lufthansa do Monachium. Przez szybe dostrzegam, ze na plycie stoi zaparkowany Embraer 195 a nie Bombardier Dash Q 800 jak to bylo w planie. Bardzo mi to pasuje, gdyz nie przepadam za samolotami turbosmiglowymi, poniewaz jest w nich ciasniej i glosniej a ponadto bardziej czuc ew. turbulencje. 

Start samolotu zaplanowany jest na godzine 5:45, ale sama zaloga niewiele wczesniej wchodzi na poklad, pasazerowie musza jeszcze nieco poczekac nim zostana zaproszeni do autobusu. Tym razem jak nigdy podroznych jest naprawde duzo, wiekszosc miejsc jest zajetych, a zwykle samoloty na tym polaczeniu lataly prawie puste. Widocznie ludzie sie przerzucili na latanie, oczywiscie wiekszosc pasazerow podazaja do WAW na przesiadke. Zajmuje miejsce 6D, chwile pozniej dociera do nas glos kapitana p. Kamila Chudego z kokpitu. Szefowa pokladu jest na tym rejsie p. Katarzyna Krzyzanowska, ktora wita gosci a nastepnie z mlodsza kolezanka prezentuje zasady bezpieczenstwa w samolocie. Chwile pozniej pada komenda pilota i wzbijamy sie w gore, niebo jestr bezchmurne, powoli wstaje slonce, za to ja zatapiam sie w lekturze magazynu pokladowego Kalejdoskop. Zawsze ciesze sie na spotkanie z nim i przejrzenie interesujacych artykulow w nim zawartych. Szkoda tylko, ze mapka polaczen z tylu ksiazeczki wciaz tak malo atrakcyjna. Niemal od razu po osiagnieciu wysokosci przelotowej rozpoczyna sie standardowy serwis czyli woda i wafelek Prince Polo, a ja wczytuje sie w artykul o herbacie w magazynie pokladowym Kalejdoskop. Po nieprzespanej nocy oczy same mi sie zamykaja, ale udaje mi sie nie zasnac. Po 20 minutach rejsu wlaczona zostaje sygnalizacja zapiecia pasow, rozpoczyna sie znizanie do Lotniska Chopina w Warszawie, za oknem juz widac Wisle. Niestety, nad miastem wisza chmury, zapowiada sie chlodny i deszczowy dzien. Obsluga sprzata kubeczki i papierki, sprawdza zapiecie pasow i udaje sie na swoje miejsca. Chwile pozniej lagodnie przyziemiamy, halo Warszawa!






Grek Zorba i Francja - elegancja / 15.04.2016 - 19.04.2016

W sobotni poranek przed godzina 08:00 pojawiam sie w terminalu berlinskiego lotniska Tegel. Tak sie ladnie zlozylo, ze tydzien po tygodniu mam wyloty ze stolicy Niemiec, tym razem jednak przyjechalem do Berlina dzien wczesniej, by skorzystac z niezwykle bogatej oferty zycia nocnego. ;) W swoj kolejny rejs udaje sie do Heraklionu; bardzo lubie klimaty srodziemnomorskie, a moj pobyt na Mykonos czy w Salonikach naprawde milo wspominam.  Co interesujace, pojawila sie bardzo atrakcyjna oferta na polaczenie grecka linia Aegean Airlines, za rejs na trasie Berlin (TXL) – Heraklion (HER) – Marsylia (MRS) z dlugim stop overem na Krecie zaplacilem niecale 50 euro. Odwiedzenie Prowansji takze bylo w moich planach, bardzo ucieszyl mnie ten deal. Poniewaz Ryanair zrezygnowal z obslugi polaczenia na trasie Marsylia – Modlin, to musialem znalezc alternatywne polaczenie powrotne, ale tu z pomocja przyszedl mi easyJet, ktory lata z Lyonu do Krakowa. Dystans miedzy francuskimi miastami postanowilem przemierzyc szybkim pociagiem TGV w promocyjnej taryfie OUIGO, z Krakowa do Warszawy zas zarezerwowalem sobie krajowy rejs PLL LOT, by zgromadzic kolejne mile na koncie Miles & More w celu przedluzenia srebrnego statusu o kolejne 2 lata.
Nie od dzis wiadomo, ze lotnisko Tegel jest przeciazone a opozniajace sie oddanie do uzytku nowego lotniska BER nie pomaga przy rozladowaniu potokow pasazerskich. Juz na dwie godziny przed odlotem do stanowiska linii Aegean ustawia sie kolejka laknacych slonca turystow, dominuja niemieccy emeryci, w kolejce wylawiam tez kilku Polakow. Okazuje sie, ze nie tylko wsrod podroznych sa Polacy, bowiem pani z obslugi naziemnej po podaniu jej mojego paszportu odzywa sie do mnie po polsku. Odbieram karte pokladowa, do odlotu mam jeszcze ponad 1,5 h, postanawiam wiec zjesc sniadanie w saloniku biznesowym Lufthansy. Z racji na specyficzna budowe lotniska TXL lounge znajduje sie na pietrze w nieco innej czesci terminala, trzeba zatem uwazac, by odpowiednio zaplanowac sobie czas na dojscie do bramki. Poniewaz w nocy nie spalem, siegam po aromatyczna kawe oraz zestaw sniadaniowy, na deser jeszcze szklaneczka whisky dla kurazu i krotka prasowka niemieckojezyczna. Boarding rozpoczyna sie o czasie, zajmuje wyznaczone mi miejsce 3 F, mam niebywale szczescie, dwa miejsca obok pozostaja wolne. Tego sobotniego poranka w Berlinie jest piekna sloneczna pogoda, wzbijamy sie w gore i juz kilka minut po osiagnieciu wysokosci przelotowej zgrabna zaloga w swoich granatowych sukienkach i fartuszkach rozpoczyna serwis. Aegean to jedna z niewielu linii, ktora na lotach krotkiego i sredniego zasiegu oferuje darmowy cieply posilek. Obiadek jest calkiem smaczny, pozniej tradycyjnie wertuje magazyn pokladowy przewoznika i obserwuje malownicze widoczki za oknem. Po okolo 3 godzinach rejsu wlatujemy nad Morze Srodziemne, kapitan rozpoczyna znizanie i ladujemy na lotnisku w Heraklionie. Sam port lotniczy znajduje sie stosunkowo blisko miasta, na ostatnim etapie ladowania moj Airbus A320 przelatuje tuz nad budynkami mieszkalnymi. Zaraz po wyjsciu na nagrzana plyte lotniska uderza mnie mile ciepelko, od razu zmieniam ubrania na letnie, przechodze przez parking, kupuje bilet do miasta w automacie i juz po chwili zajmuje miejsce w autobusie, ktory zawiezie mnie do centrum miasta. Droga jest prosta, wysiadam nieco wczesniej, gdy zauwazam restauracja McDonald’s i supermarket w jej poblizu, czas sprobowac specjalnosci z McD w Grecji, skorzystac z wi-fi a nastepnie zrobic male zakupy, bo przede mna jeszcze nocka na lotnisku, gdyz wylot do Marsylii jest w niedzielny poranek. Delektuje sie frappuccino i kanapka pod parasolem na zewnatrz restauracji, to moj pierwszy kontakt ze sloncem po powrocie z RPA, jak milo ;) W supermarkecie zaopatruje sie w prowiant, udaje mi sie dostac ulubiony batonik figowy i kilka smakolykow o smakach niedostepnych w Polsce. Czas ruszyc dalej, ku centrum miasta. Cale „stare miasto” utrzymane jest w piaskowych barwach, najladniej prezentuja sie budowle sakralne. Pozwalam sobie pobladzic po waskich uliczkach, kiedy wejdziemy w ich labirynt miasto pokazuje swoje drugie oblicze, przez okna mozna niemal zajrzec mieszkancom do domow. Na sznurkach suszy sie pranie, kilka podrzednych sklepikow czy knajpek jest zamknietych na cztery spusty, odnosze wrazenie, ze duch opuscil to miasto i jedynym sladem zycia sa przemykajace jeden za drugim koty. Z radoscia opuszczam te mury i kieruje sie do placu Platia Wenizelu  w samym sercu starego Heraklionu, to tutaj znajduje się słynna fontanna Morosiniego. Wreszcie udaje mi sie znalezc ludzi, ktorzy gesto obsiedli placyk lub zlokalizowane przy nim restauracje czy bary. Na glownym bulwarze zaopatruje sie w pamiatki, nieopodal zauwazam Starbucks Coffee, ceny maja bardzo atrakcyjne, zamawiam cappuccino i ciabatte i przy posilku wypisuje widokowki. Slonce powoli chyli sie ku zachodowi, czeka mnie jeszcze spacer do Portu Weneckiego, gdzie przy nabrzezu cumuja kutry rybackie i motorowki. Mam duzy zapas czasowy, wiec na lotnisko wracam tym razem pieszo, spacer zajmuje mi niecala godzine. Kiedy docieram do terminala akurat rozpoczyna sie wieczorna fala odlotow, na pierwszy ogien ida rejsy linii easyJet, pozniej odlatuja czartery do Francji, z moich obserwacji wynika, ze Kreta jest popularnym celem urlopowym Francuzow. Do rana daleko, oprocz mnie na lotnisku nie ma juz zadnych pasazerow, zajmuje miejsce na lawce i probuje zasnac.
Przed 04:00 czas na poranna toalete, na zewnatrz jest jeszcze ciemno, pierwsi pasazerowie powoli docieraja ma lotnisko, ja rowniez ustawiam sie w kolejce do odprawy. Mila pani z obslugi nie tylko drukuje mi karte pokladowa, ale oferuje, ze moj bagaz za darmo zostanie nadany do luku, co bardzo mnie cieszy, bo oznacza to wyzszy komfort podrozy i kolejna naklejke z lotniskowym tagiem. Kontrola bezpieczenstwa przebiega bardzo sprawnie,  teraz pozostaje mi oczekiwania na boarding. W podobnym czasie startuje tez rejs Aegean do Monachium, Lyonu oraz do Aten. W terminalu zauwazam matke z synem o aryjskiej urodzie, ktorzy lecieli ze mna lotem z Berlina, podejrzewam, ze takze skorzystali z tego samego bledu taryfowego, ale wybrali inne polaczenie. Boarding rozpoczyna sie o czasie, autobusem podjezdzamy pod maszyne, gdzie wita nas sympatyczna zaloga. Zajmuje wybrane wczesniej miejsce 2 F i rozgaszczam sie wygodnym fotelu. Rejs trwa rowne 3 godziny, praktycznie caly czas lecimy nad Morzem Srodziemnym, pod nami widac wyspy i przeplywajace statki. Na pokladzie ponownie rozdawane sa cieple posilki, tym razem zestaw wyglada jednak tak samo ja w dniu wczorajszym, wiec nie ma duzej ekscytacji. Kilka minut przed godzina 9 przyziemiamy na pasie lotniska w Marsylii, zlokalizowane jest jak wiekszosc lotnisk nad woda, ladujac mozna odnosic wrazenie, ze za chwile wpadnie sie do wody ;) Po wyjsciu z samolotu (przez rekaw) pasazerowie musza przejsc przez kontrole paszportowa – to reakcja Francji na zamachy terrorystyczne z Paryza. Potem jeszcze odbior walizki z tasmociagu, jej kondycja po kolejnym locie jest juz bardzo nadszarpnieta, nadszedl czas na zakup nowki sztuki. Wychodze z lotniska i kieruje sie do przystanku autobusowego shuttle bus, ktory podwozi bezposrednio do stacji kolejowej, skad lokalne pociagi odjezdzaja na glowny dworzec Marsylii Saint Charles. Bilet laczony kosztuje 5,60 EUR, mozna takze pojechac autobusem bezposrednio do centrum, ale to juz drozsza przyjemnosc. Po raz kolejny moje trzy karty platnicze odmawiaja posluszenstwa w automacie, musze udac sie do okienka kasowego, tam bezproblemowo udaje sie dokonac transakcji karta. Poniewaz w niedziele pociagi kursuja znacznie rzadziej niz w dni robocze, to czas spedzam na szwedaniu sie po lotnisku. Z przydatnych informacji – bardzo dobrze funkcjonuje darmowe wi-fi, z ktorego mozemy korzystac. Okolo godziny 11:00 docieram na dworzec Saint Charles, pogoda dopisuje, moj humor takze, poprawiam go sobie kanapka z McDonald’s. 
Spacerkiem udaje sie do hotelu Des Allees, po drodze przed licznymi kawiarniami siedza w wiekszosci arabscy mezczyzni, kobiet tradycyjnie brak. Kiedy nastepnego ranka opuszczam hotel przed 7 rano, oni juz zaczynaja okupywac miejsca przy stolikach, jak widac opieka socjalna we Francji ma sie calkiem dobrze. Po odswiezeniu sie i krotkiej drzemce w alabastrowej poscieli na szerokim lozu ruszam w miasto, pogoda jest coraz lepsza, moge spacerowac w szortach i t-shircie. Marsylia urzeka mnie od pierwszego wejrzenia, duzo ludzi na deptakach, zadbane budynki, roznorodne style architektoniczne, kolorowi ludzie. Duze wrazenie robi na mnie port, w ktorym cumuja zaglowki i motorowki, nieco przypomina do jachty milionerow z Nicei czy Monako, mile wspomnienia sprzed lat wracaja. Docieram do murow obronnych i umieszczonego na nich punktu widokowego, skad roztacza sie wspanialy widok na miasto. Pozniej wkraczam w mniej uczeszczane uliczki miasta, rowniez prezentuja sie zachwycajaco, dominuje niewymuszona elegancja,  bardzo przypadaja mi do gustu nowoczesne tramwaje, a zwlaszcza ich metaliczny kolor.
Nastepnego dnia wstaje bladym switem, nadrobilem zaleglosci w spaniu i ruszam do dworca kolejowego St. Charles. Na odjazd pociagu w taryfie OUIGO nalezy zglosci sie na 30 minut przed odjazdem pociagu i okazac wydrukowana karte pokladowa. Bezplatnie przewiezc mozna jedna sztuke bagazu podrecznego oraz torebke, za wiekszy bagaz trzeba juz placic. Po weryfikacj dokumentow mozna przejsc na peron i zajac miejsce w pociagu. Do obslugi polaczen uzywane sa starsze sklady pociagow TGV, co nie znaczy, ze komfort podrozy jest niski. Wagony sa pietrowe, ustawienie siedzen to 2-3. Pociag z gracja i duza szybkoscia przemierza kolejne kilometry, po niecalych dwoch godzinach jestem juz na dworcu Lyon Saint-Exupery. Pociagi OUIGO maja to do siebie, ze zatrzymuja sie na mniejszych dworcach poza centrami miast, do centrum Lyonu trzeba sie zatem dostac szybkim tramwajem, koszt biletu w dwie strony to ok. 30 euro, przejazd trwa pol godziny a tramwaje kursuja co ok. 15 minut. Na glownym dworcu kolejowym Part-Dieu ruch jak w ulu, po drugiej stronie ulicy znajduje sie duze centrum handlowe, ktore zapewne takze generuje spory ruch. Niestety, pogoda zaczyna sie psuc i kiedy docieram na miejsce do hotelu zaczyna padac. W koncu jednak zaczyna sie przejasniac i moge ruszyc w trase wzdluz Saony. W Lyonie ulice wydaja sie bardziej szerokie niz w Marsylii, przestrzeni jest tez duzo wiecej, a spacer wzdluz rzeki przypomina mi letnie wedrowki po Paryzu. Przy jednej z glownych ulic zatrzymuje sie na croissanta i cappuccino, milo spedzam czas na lekturze ksiazki, zazwyczaj mam ze soba cos do czytania w podrozy, to bardzo dobry sposob na znalezienie sobie zajecia, np. w kolejce czy oczekiwaniu na boarding. Moja uwage zwraca zlokalizowany basen przy brzegu rzeki, mimo dosc kaprysnej aury w basenie odbywa sie trening i umiesnieni plywacy bija nury w zimnej wodzie. Bardzo ciekawa sprawa.

Nastepnego dnia jeszcze przed 7 rano opuszczam hotel i z dworca Part-Dieu odjezdzam na lotnisko. Tuz przed dworcem dostrzegam trzech kolarzy z Polski w koszulkach grupy PKP z rowerami, tak jak sie domyslam rowniez leca do Krakowa linia easyJet. Poszczegolne terminale lotniska LYS sa od siebie dosc mocno oddalone, wedrowka z przystanku tramwajowego do Terminala 3, skad odlatuja tanie linie zajmuje dobry kwadrans, do tego nalezy jeszcze doliczyc kontrole bezpieczentswa oraz dlugi marsz do miejsca, z ktorego dolatuja maszyny, gdyz jest oddalone o kilkaset metrow. Pokonanie korytarzy i labityntu zajmuje dobrych kilka minut, jesli komus sie spieszy, to moze sie mocno zdziwic i nie zdazyc na samolot, trzeba jeszcze pamietac o czekajacej nas kontroli paszportowej. Pasazerow jest calkiem sporo, obsluga lotniska oferuje bezplatne nadanie bagazu do luku, oczywiscie skwapliwie korzystam z tego rozwiazania. Rejs przebiega bez fajerwerkow i w samo poludnie laduje na lotnisku Balice w Krakowie. Mam duzo czasu do wieczornego rejsu z Krakowa do Warszawy, pociagiem docieram do centrum miasta, krotka wizyta w grodzie Kraka jest jak najbardziej wskazana. Czas na wizyte w Starbucks Coffee i sprobowanie nowosci „cold brew”, zimny napoj kawowy z kostkami lodu dobrze mi robi. Przed godzina 19:00 melduje sie z powrotem na lotnisku w Krakowie, zajmuje miejsce w priorytetowej kolejce do odprawy, odbieram karte pokladowa i przechodze do nowej czesci terminala, robi wrazenie. Barwy jak to na polskich lotniskach szaro-pomaranczowe, ale zaproponowane rozwiazania architektoniczne w postaci wydzielonych przestrzeni/stref dla pasazerow poszczegolnych gate’ow bardzo mi sie spodobaly. Boarding rozpoczyna sie o czasie, do samolotu dypu Dash zostajemy przewiezieni autobusem. To dla mnie lot wyjatkowy, goszcze bowiem 250. raz na pokladzie samolotu. Szefowa pokladu p. Katarzyna Woznica wita na pokladzie tego bezposredniego rejsu do Warszawy, kapitanem jest p. Slawomir Kaszubowski, z ktorym mialem juz przyjemnosc leciec. Zaraz po starcie serwowane jest Prince Polo i szklaneczka wody, ja zabieram sie za lektura magazynu pokladowego Kalejdoskop. Nie zdazylem dotrzec do konca, bo w kabinie juz gasna swiatla i zblizamy sie do lotniska Okecie. Do widzenia!


Sycylijska mafia z Palermo / 08.04.2016 - 10.04.2016

W czwartkowy wieczor melduje sie pod warszawskim Dworcem Centralnym i oczekuje na przyjazd autokaru Lux Express, ktory zawiezie mnie do Berlina. Po raz kolejny upatrzylem sobie wylot z lotniska Schönefeld, to niemal staly punkt kazdej podrozy. Po nocy w autobusie o poranku wysiadam przed terminalem lotniska SXF, moj rejs linii Ryanair do Palermo startuje dopiero o godzinie 13:30. Wizyta na Sycylii od pewnego czasu chodzila mi juz po glowie, a poniewaz udalo mi sie skomunikowac weekendowe polaczenia lotnicze i znalezc korzystne ceny, to nie wahalem sie dluzej i zdecydowalem sie na kolejny wyjazd do Wloch.
Poniewaz tym razem lece linia Ryanair, to jestem obslugiwany z innej czesci terminala pasazerskiego niz zazwyczaj, kiedy latalem linia easyJet. Boarding rozpoczyna sie punktualnie, pani z obslugi oferuje mi darmowe nadanie walizki do luku bagazowego, wiec skwapliwie korzystam z tej opcji. Po co dzwigac, skoro moze to zrobic obsluga? ;) System przewoznika podczas odprawy online nie byl dla mnie laskawy, przypadlo mi srodkowe miejsce w ostatnim rzedzie samolotu po jego lewej stronie. Nie czuje sie komfortowo bedac wcisniety w fotel przy startu, ale po osiagnieciu wysokosci przelotowej jest juz lepiej, mimo ze z uwagi na lekkie turbulencje co kilka minut wlaczana jest sygnalizacja zapiecia pasow. Na szczescie udaje mi sie skupic na lekturze ksiazki i po 3 godzinach rejsu docieram nad Morze Srodziemne. Lotnisko zlokalizowane jest tuz nad morzem, dosc dlugo kolujemy po plycie lotniska, ale warto bylo czekac, gdyz po wyjsciu z samolotu uderza mnie przyjemne letnie powietrze. Samo lotnisko nie robi milego wrazenia, jest dosc male i ponure. Przed terminalem znajduje sie przystanek, linia autobusowa dociera bezposrednio do centrum miasta, autobusy odjezdzaja co 30 minut, bilet jednorazowy kosztuje 7 euro. Trafiamy na godziny szczytu, wiec im blizej srodmiescia, tym autobus wolniej jedzie, po okolo godzinie docieram na plac Juliusza Cezara tuz przy glownej stacji kolejowej. Zglodnialem, wiec postanawiam skosztowac kuchni sycylijskiej i w dworcowym punkcie bistro zamawiam ryzowa kulke z nadzieniem serowym arancini, rozplywa sie w ustach ;) Oprocz tego biore jeszcze na wynos focaccie, ktora zjadam na kolacje. Obok znajduje sie takze McDonald’s, ale jego oferta jest ubozsza niz w klasycznym lokalu, ceny sa zas wyzsze.

Kiedy juz uzupelnilem zapas kalorii docieram do mieszkania, w ktorym spedzie najblizsze dwie noce, miejsce nazywa sie Bed & Breakfast White – od pierwszego wejrzenia sie nim zachwycam. Pokoj jest bardzo przestronny i minimalistycznie urzadzony, podoba mi sie takze nowoczesna kuchnia. Dodatkowo mam do dyspozycji przestronny balkon z widokiem na gory, gdzie po rozpakowaniu swojego dobytku napajam sie promieniami zachodzacego slonca. Czas ruszyc w miasto, jest wiosennie i kolorowo, dominuje typowo wloska zabudowa, w tym okna z okiennicami. Rozpoczyna sie weekend, przechodnie szybko uciekaja z miasta do swoich mieszkan. Kieruje sie naprzod wzdluz Via Roma, po drodze udaje mi sie dostac w kiosku znaczki pocztowe (co jest w Italii problematyczne, o czym sie juz kilkakrotnie przekonalem), nieopodal znajduje sie monumentalny gmach poczty, skad nastepnego dnia wysylam widokowki do Polski. Czas po raz kolejny sprobowac lokalnych przysmakow, tym razem pora na deser, czyli lody (gelato), tradycyjne galkowe z lodziarni w poblizu Piazza San Domenico. Jest juz ciemno, kiedy wracam do mieszkania; przed snem przygotowuje sobie jeszcze filizanke espresso i zagryzam cantuccini i na sam koniec degustuje jeszcze drinka imitujacego piña colade. Rano budze sie rzeski jak skowronek, jeszcze bardziej ozywia mnie aromat swiezo zaparzonego cappuccino, sniadanie serwowane w obiekcie jest naprawde godne polecenia. Niestety, tego dnia pogoda nie jest juz tak ladna jak w piatkowe popoludnie, nad Sycylia wisza ciemne geste chmury, czym predzej ruszam wiec w strone morza, bo dla mnie zawsze stanowi ono jedna w ciekawszych atrakcji. Po drodze mijam ogrod botaniczny (Orto botanico di Palermo), by chwile pozniej wkroczyc do pieknego kompleksu parkowego Villa Giulia, gdzie przechadzam sie uroczymi alejkami, podziwiam bogata roslinnosc i architekture. W pewnym miescie na ziemi dostrzegam ... plastikowy pistolet-zabawke i od razu przypomina mi sie, ze przeciez jestem w miescie rzadzonym przez mafie. :D
Czesc portowa w zaden sposob nie zachwyca, jest sporo betonu a zaniedbane trawniki sluza pieskom za toalete, obraz nedzy i rozpaczy. Po przejsciu kilkuset metrow docieram do poteznej bramy, za ktora znajduje sie Via Vittorio Emanuele, jeden z wazniejszych i najbardziej reprezentatywnych ciagow komunikacyjnych Palermo. W poblizu odkrywam supermarket Carrefour, nie bylbym soba, gdybym nie wszedl do srodka, udaje mi sie dostac w nim bezkofeinowa kawe Lavazza oraz charakterystyczny dla tego regionu napoj Chino produkowany z czerwonych nieco gorzkich sycylijskich pomaranczy. Tuz przy kasie dostrzegam chrupiace rurki z kremem – to cannoli wypelnione serkiem ricotta, lokalny deser wywodzacy sie z Palermo, smakuje wybornie. Kiedy wychodze ze sklepu okazuje sie, ze rozpadalo sie na dobre, musze wiec ograniczyc nieco moja wedrowke po miescie i dopiero po poludniu, kiedy sie wypogadza, ruszam w kierunku starego miasta.  Po drodze w jednym z barow zamawiam calzone z frytkami,palce lizac! Juz najedzony kontynuuje spacer, podziwiam najbardziej znane miejsca w Palermo jak Piazza Bellini, fontanna Pretoria czy Quattro Canti a slonce niesmialo przebija sie przez chmury. Wedruje po waskich uliczkach, zagladam na bazarki i do sklepow z mydlem i powidlem prowadzonych przez emigtantow z krajow arabskich czy z Indii. Na bardzo malym obszarze krzyzuja sie rozne kultury, ale odnosze wrazenie, ze nikt nikomu tutaj nie przeszkadza. W koncu docieram do Via della Liberta, na ktorej zlokalizowane sa najbardziej prestizowe marki jak Louis Vuitton czy Gucci. Wsrod butikow czolowych projektantow wloskiej mody znajduje ku mojej wielkiej uciesze salon firmowy Bialetti, jako fan kawy czuje sie tak jak u siebie, do mojej kolekcji trafia kawiarka Dama na 3 filizanki, z pewnoscia bedzie mila namacalna pamiatka z wycieczki. Mialem ochote spedzic wieczor na imprezie, ale pogoda po raz kolejny splatala figla i nie bylo innej opcji jak zaszyc sie w pieleszach.
Niedzielny poranek uplywa mi pod znakiem spacerow po okolicy, ogladam pociagi na pobliskim dworcu kolejowy, akurat przybywa nocny pociag z Rzymu z dworca Roma Termini, skład jest niesamowicie długi, końca nie widać. Jeszcze łyk włoskiej kawy i pora zbierać się na autobus Terravision, który z dworca autobusowego przewiezienie mnie bezpośrednio na lotnisko w odległym Trapani, skąd odlecę w rejs Ryanairem do Warszawy – Modlin. W autobusie jest komplet pasażerów, warto zatem zadbać o wcześniejszą rezerwację biletów. Podróż do Trapani trwa niecałe 2 godziny, wysiadam tuż przed wejście do strefy odlotów, przepakowuję manatki i ruszam do kontroli bezpieczeństwa zlokalizowanej na górnym poziomie terminala. Samo lotnisko to raptem kilka bramek, jeden sklepik i kawiarnia/restauracja, ceny jak to na lotniskach są szalone. Wprawdzie nie brakuje wolnej przestrzeni, ale miejsc do siedzenia brakuje, całkiem sporo turystów, także z Polski. Tym razem największą grupę podróżnych stanowią polscy emeryci, większość z nich stawia dopiero pierwsze kroki w samodzielnym lataniu. Pojawia się także nieodłączony element wyposażenia klasycznego Janusza, czyli reklam z Biedronki. Państwo siedzący obok mnie nie potrafią zrozumieć, że załoga samolotu we Włoszech nie jest polskojęzyczna, ze stewardem próbują się dogadać na migi. O losie! Na szczęście lot jest nieco krótszy niż rejs z Berlina i nie występują turbulencje, punktualnie przybywa do Modlina. Halo Centralo!


Bella Italia / 19.03.2016 - 20.03.2016

Przede mną kolejna wycieczka, czas na błyskawiczny wypad do słonecznej Italii. We wrześniu pojawiła się promocja na rejsy włoskiego przewoźnika narodowego na trasie Warszawa-Rzym, bilety na stronach pośredników można było nabyć za około 40 euro. Długo nie musiałem się zastanawiać i zdecydowałem się na przedświąteczny weekend w Wiecznym Mieście. Pierwszy raz leciałem na pokładzie Alitalii, serwis na wysokim poziomie, kanapki wprawdzie małe, ale w środku z prosciutto, suszonymi pomidorami i mozzarellą. Do tego serwowano także alkohol (białe lub czerwone wino). W obie strony samoloty pełne w 100 %, nie widziałem nawet jednego wolnego miejsca, co ciekawe, rejs na trasie FCO-WAW odbywał się na pokładzie samolotu A-321. Nie wiem, czy to w związku z tą promocją z września czy też po prostu jest takie zapotrzebowanie. Na FCO lata jeszcze WizzAir a na CIA Ryanair z Modlina. Dziwne, że PLL LOT wycofał się z takiego kierunku, bo wydaje mi się, że co jak co, ale to taki klasyk i każda szanująca się linia lotnicza powinna mieć ten kierunek w siatce. Na pokładzie zdecydowanie przeważali Włosi, ale Polaków też nie było mało, tym razem ci „lepszego sortu” niż tanioliniowi imigranci latający z wałówką, tobołami i ubrani rodem z bazaru… Pogoda w Rzymie dopisała, cały czas było słonecznie i ciepło, ok. 15 stopni, co przy polskiej aurze było bardzo miłą odskocznią, tam czuć już wiosnę na całego, chociaż miejscowi chodzili ubrani jeszcze w zimowych puchówkach i szalikach, więc w wiosennym bezowym trenczu nieco się wyróżniałem. Po dotarciu autokarem Terravision do dworca kolejowego Termini pierwsze kroki skierowałem w okolice Spagna; okazuje się, ze Schody Hiszpańskie w częściowej renowacji, trzeba było przechodzić trochę naokoło, by zrobić odpowiednie ujecie czy podziwiać małą fontannę. W tym właśnie miejscu znajdziemy najlepsze butiki od światowej sławy projektantów mody. Przeciskając się przez wąskie zatłoczone uliczki i Via Condotti dotarłem nad Tybr. Chciałem wieczorową porą zobaczyć chociaż z daleka bazylikę św. Piotra. Kiedy przechodziłem przez most przypomniały mi się sceny z najnowszego Bonda „Spectre”. Pospacerowałem nieco po Watykanie, wszedłem na moment do jednego z jeszcze czynnych marketów po pomarańczową wodę San Pellegrino i tarteletkę z owocami, aż w końcu dotarłem do McCafé, gdzie delektowałem się croissantem z migdałami i kawą marocchino (zawsze się zastanawiam nad wymogą zbitek „cc” jak w cappuccino i „cchi” jak w latte macchiato) a potem jeszcze szejkiem kokosowym (uwielbiam ten smak, w PL niestety go nie mają; lubię jeszcze bananowe). We Włoszech McDonald’s oferuje minizestawy kawowe: brioche i gorący napój to 2 euro, u nas w Polsce sama kawa kosztowałaby równowartość 3 euro. Taka dygresja. Nieco odpocząłem i ruszyłem w drogę powrotną do dworca Termini i dalej na imprezę do Teatro la Spazia.
Muzycznie miał być pop i tak było, co ciekawe, mieli telebim i na scenie za konsoletą wyświetlane były wizualizacje, w ramach których pojawiał się fragment teledysku mojej ulubionej Britney Spears „Oops…”, mogłem popatrzeć po raz kolejny na moją księżniczkę. Zabawa w lokalu skończyła się kilka minut po 4 rano, DJ zapalił światło i przestał grać. Myślałem, że w Italii bawią się dłużej, ale niekoniecznie. To i tak nic przy Kalifornii, gdzie ustawowo imprezy kończą się przed 2 w nocy. Był to dla mnie niezły szok w San Francisco. Jeszcze taka mała dygresja: wracając do centrum z teatru natknąłem się na outlet z kawiarkami Bialetti, u siebie w mieszkaniu mam taką i regularnie z niej korzystam. Kiedy niebawem będę na Sycylii, poszukam sobie nowej i w większych rozmiarze, bo jestem prawdziwym kawoszem. Ciao!