Afryka dzika: Nairobi / 10.02.2018 - 14.02.2018

Przede mna dwutygodniowy urlop, ktorego pierwsza czesc spedze w Czarnej Afryce, korzystajac z konkurencyjnych cen w liniach lotniczych Ethiopian Airlines; jak to zwykle bywa wyloty nie sa z Warszawy, gdyz sam przewoznik nie wykonuje operacji do Polski, start podrozy jest zaplanowany na Sztokholm, powrot zas na lotnisko Londyn Heathrow, w zwiazku z czym musialem dokupic jeszcze bilety w PLL LOT na trasie WAW-ARN & LHR-WAW.
Rejs ze Sztokholmu operowany jest nowym samolotem Boeing 787 Dreamliner, to moj drugi rejs ta maszyna, pierwszy raz mialem okazje leciec nim kilka lat temu na trasie Toronto-Londyn i pamietam, ze niczym mnie nie ujal oprocz szyb, ktore mogly zmieniac kolor w zaleznosci od pory dnia czy nocy. Teraz mialem wrazenie, ze samolot jest nieco wiekszy niz to zwykle bywa w rejsach transkontynentalnych, ale to pewnie tylko zludzenie.
Po wyladowaniu na lotnisku w Nairobi nabylem wize turystyczna za 50 UDS (platnosc tylko gotowka za odliczona kwote!) i kilka minut po odebraniu bagazu popijalem masala tea znana mi z Zanzibaru w kawiarni
Java House (kenijska sieciowka). Ruch uliczny w Nairobi wydawal sie byc niesamowity, podczas mojego krotkiego pobytu widzialem gigantyczne korki na ulicach. Spora czesc czasu przeznaczylem na spacery po glosnym centrum, jest to taki miks koloru i swiatelek, eleganckich fasad bankow i paskudnych kramow z mydlem i powidlem. Supermarkety na szczescie sa dobre zaopatrzone i ladnie sie prezentuja, ale juz sklepy z ubraniami to tylko "prywatki", jedyna sieciowka, ktors widzialem, byla czeska Bata z obuwiem. To ciekawe, ze ta firma obuwnicza jest obecna w Kenii a z Polski wycofala sie kilka lat temu. Bardzo mnie zaskoczylo, ze na miescie nie widzialem niemal zadnej bialej twarzy, jedynym urozmaiceniem od czarnych rdzennych mieszkancow Afryki bylo nieco Hindusow, ktorzy zamieszkiwali okolice mojego hotelu, zas w samolocie na trasie ADD-NBO dominowaly biale twarze: skandynawskie rodziny i niemieccy emeryci. Podejrzewam, ze prosto z lotniska udali sie taxi czy wynajetym samochodem w glab kraju, na safari lub do Mombasy na plazowanie i stolice kraju omijaja szerokim lukiem. Ja sam nie mialem zadnego problemu z komunikacja z Kenijczykami i czulem sie zupelnie bezpiecznie, nikt sie krzywo nie patrzyl czy nie wolal za mna, czasem tylko jakies zebrajace czekoladowe dzieci podlatywaly i wystawialy raczke po datki, mowiac, ze sa glodne. Moja podstawowa zasada w takich przypadkach brzmi: nie dawac. Wszystkich nie da sie zaspokoic a to sposob na latwy i leniwy zarobek. Na chodnikach owszem, byli bezdomni w dziurawych kapotach i z workami ze swoim dobytkiem, ale takie same obrazki widac w Berlinie (Polacy!) czy Brukseli. Za to sami Kenijczycy ladnie sie ubieraja, czesc chodzi w tradycyjnych kolorowych strojach, maja fantazyjne fryzury na bazie dredow, gdyz Murzynom wlosy kreca sie juz u nasady.
Miasto ma spory problem ze smieciami, niemal wszedzie walaja sie butelki PET, foliowki i inne badziewie, sam bylem wiele razy swiadkiem, jak z autobusu pasazer wyrzucil na ulice czy chodnik pusta butelke. Najciekawsze, ze na przedmiesciach miasta na tych smieciach (na pasach gleby miedzy jezdniami) pasa sie wychudzone krowy; sa tak chude, ze w pierwszej chwili wzialem je za konie! Komunikacja miejska to temat-rzeka. Podstawa transportu sa zdezelowane blaszane busy o  nazwie matatu na ok. 30 osob, kazdy z nich ma numer i jezdzi po ustalonej trasie z blizej nieokreslona czestotliwoscia; co istotne, w busiku sa tylko miesca siedzace, jesli jest komplet, nowi pasazerowie nie sa zapraszani do pojazdu. Taki wehikul czasu jest obslugiwany az 3 osoby: z przodu w kabinie szofera siedzi kierowca (jak w ciezarowce), nie ma on zwykle bezposredniego polaczenia z kabina pasazerska, wobec czego potrzebne sa jeszcze dwie osoby, jedna do pobierania oplaty i wydawania biletu, druga zas poprzez stukanie w blache i gwizdanie informuje kierowce, ze ma sie zatrzymac, by wysadzic lub zabrac nowych pasazerow. Osobnik taki podczas jazdy stoi na schodkach i dodatkowo wykrzykuje kierunek jazdy i zacheca nowe osoby do skorzystania z przejazdu. Przystanki sa "na zadanie", staje sie przy krawezniku i macha, w wiekszych miejscach sa zatoczki czy wiaty przystankowe. Pojazd oczywiscie jest rozklekotany i zwykle caly jest oblepiony/pomalowany w kolorowe plakaty postaci z filmow, kreskowek, loga znanych firm itd. Co istotne, nie jest to pojazd tylko dla biedoty, bo w srodku widzialem eleganckich ludzi w garniturach/garsonkach. Tutaj noszenie takich ubran jest dosc utrudnione ze wzgledu na wszechobecny kurz z czerwonej gleby. Dlatego tez na kazdym kroku w centrum znajdziemy pucybuta z pasta KIWI.
Jak juz wspomnialem w miescie prozno szukac sklepow znanych marek, jest za to KFC, Pizza Hut i Subway, wlasnie Pizza Hut i Subway stanowily niejako baze wyzywienia w trakcie mojego pobytu w Afryce (sniadanie mialem zapewnione w hotelu). W lokalnym supermarkecie szalalem z przekaskami, mieli pyszny napoj imbirowy, mleko o smaku gumy balonowej, masala tea w paczuszkach (przepyszna!), chipsy Lay's vinegret i inne cudenka w atrakcyjnych cenach. Co ciekawe, jest bardzo duzy problem z pamiatkami, widokowki udalo mi sie dostac dopiero w rezerwacie zyraf Giraffe Centre, gdzie udalem sie drugiego na pobytu. Na miescie sklepow z pamiatkami niestety nie spotkalem, ale za to sama poczta dziala bardzo sprawnie.
 
Przed wylotem do Kenii zaszczepilem sie przeciwko zoltej febrze (szczepionka Stamaril firmy Sanofi Pasteur, 200 zl u lekarza medycyny podrozy w przychodni Medicover) a podczas podrozy zazywalem lek Malarone (opakowanie 12 tabletek kosztowal 155 zl kupowane w aptece Ziko na Placu Konstytucji w Warszawie). Jednak podczas calego pobytu w Nairobi nie widzialem ani jednego komara, jedyne owady, ktore zauwazlem, byly to muchy przy wspomnianych zyrafach. Same zyrafy byly przesliczne, jadly mi chrupki prosto z reki, maja suche i nieco szorstkie ciemne jezyki, wiec mnie nie obslinily :-P Odwiedzilem takze muzeum kolejnictwa w centrum Nairobi w poblizu dworca kolejowego, znajdowala sie tam gablotka poswiecona podrozy poslubnej Krolowej Elzbiety II do Afryki Wschodniej, jest na ten temat specjalny artykul, sa zdjecia, jest porcelana oraz jej fotel. Na zewnatrz bydunyku mozna bylo tez podziwiac lokomotywe, ktora wystepowala w filmie "Pozegnanie z Afryka". W drodze powrotnej na lotnisku w Addis Abebie podczas dlugiej przesiadki zaopatrzylem sie w sklepie wolnoclowym w 2 opakowania etiopskie kawy, teraz smak Afryki na dlugo zagosci w moim kubku ;)

Balkanska przygoda: Prisztina & Skopje / 19.01.2018 - 21.01.2018

W piatkowy poranek po dlugiej nocy spedzonej w Polskim Busie z Warszawy wysiadam na parkingu przy stacji metra Kölönföld i stamtad najnowsza czwarta linia metra docieram do stacji Rakoczy Utca, czyli w scisle centrum wegierskiej stolicy. Jest godzina 6 rano z minutami, moj organizm potrzebuje dawki kofeiny, a akurat w okolicy znajduje sie otwarty McDonald’s. Po porannej kawce jeszce na chwile wbiegam do pobliskiego supermarketu a nastepnie juz pieszo docieram do stacji Kalvin Ter, a stad juz linia metra jade az do koncowej stacji Köbanya-Kispest, gdzie czeka na mnie autobus 200E na lotnisko. Zaskoczyl mnie fakt, ze w koncu na trasach pojawiaja sie wyremontowane wagoniki metra (produkcji radzieckiej). Poza tym wladze miasta wprowadzily bezposredni autobus kursujacy miedze centrum a lotniskiem 100E. Na lotnisku sprawnie przechodze przez kontrole i musze jeszcze oczekiwac na wyswietlenie sie numeru bramki. Dobrze znam juz terminal lotniska w Budapeszcie, ostatni raz odlatywalem stad do Baku nocnym rejsem linii WizzAir, teraz z tego samego gate’u odlatuje do Prisztiny. Balkany sa moja czarna plama na mapie Europy, teraz zalicze dwa nowe kraje podczas mojej wycieczki, gdyz poza Kosowem wybieram sie do Skopje, stolicy Macedonii. Maszyna jest dosc slabo wypelniona, rejs do Prisztiny trwa ok. 1 h 20 min, podczas ladowania zaskakuje mnie fakt, ze uksztaltowanie terenu jest tak gorzyste. Sam terminal jest dosc maly, ale calkiem przyzwoity i nowoczesny, jeszcze tylko pobiezna kontrola paszportowa i juz jestem w halid przylotow. Pora na espresso oraz burek ze szpinakiem, czyli balkanska specjalnosc. Z lotniska do miasta jest ok. 25 km i nie kursuje publiczna komunikacja, wiec mafia taksowkowa ma sie dobrze. Poniewaz nie mam ochoty na wydanie 30 EUR, to postanawiam wziac sie na sposob. Kieruje sie glowna droga z lotniska w kierunku miasta, wprawdzie nie ma ona chodnia, ale pobocze jest raczej utwardzone i moge bezproblemowo dotrzec do ronda ze zjazdem z glownej trasy na lotnisko. Ustawiam sie w strategicznym miejscu i tam czekam na przejezdzajace autobusy, po kilku minutach nadjezdza autokar, macham reka, kierowca bez problemu sie zatrzymuje i ok. 20 minut pozniej jestem juz przy dworcu autobusowym i kieruje sie szybkim krokiem do hotelu. Pierwsze wrazenie to dosc spory chaos i boom budowlany, widac duzo rusztowan, buduje sie takze Ambasada Amerykanska, ktora zlokalizowana jest tuz obok mojego hotelu. Od razu po zameldowaniu ruszam do scislego centrum, znajduje poczte i zaopatruje sie  w znaczki pocztowe a nastepnie kieruje sie do pobliskiego supermarketu, ceny w prawdzie w euro, ale sa niesamowicie niskie, za pelen kosz lakoci place bardzo niska stawke. Teraz czas na spacer reprezentacyjna ulica, ktora prowadzi do katedry Matki Teresy z Kalkuty, ktora Kosowo takze sobie niejako zaanektowala. Taki kosciol moze nieco dziwic w panstwie zdominowanym przez islam. :) Na placu na przeciwko hotelu XXX znajduje sklep z pamiatkami, gdzie udaje mi sie zakupic magnesy i widokowki, czyli klasyczne gadzety z moich podrozy. Widowki najlepiej wypisuje sie przy kawusi, a o te w Prisztinie nie trudno, niemal tuz obok znajduje sie bardzo przestronna kawiarnia PRINCE, gdzie delektuje sie zimowa czekolada oraz ciastem tiramisu. Przede mna jeszcze wieczorny spacer po Prisztinie, po deserku czas na cos bardziej konkretnego, skusilem sie na kebab, specjalnosc kuchni balkanskiej, smakowal wybornie, a zajadalem go w przestronnej podgrzewanej restauracji.
Nastepnego dnia zaraz po przebudzeniu sie wyjrzalem przez okno i ujrzalem padajacy snieg. Myslalem, ze udalo mi sie uciec przed zima (w Polsce wlasnie szalal orkan Frederike) zaraz po sniadaniu udaje sie na dworzec autobusowy. W informacji pani daje mi pelen rozklad na trasie do Skopje, najbliszy bus odjezdza za 10 minut, w kasie za 5,50 EUR kupuje bilet i jestem skierowany do odpowiedniego stanowiska. Moja skromna osoba chyba wzbudza zainteresowanie, bo az 3 osoby od razu wskazuje mi droge na odpowiednia platforme, sam tez dalbym rade :D Busik do Skopje jest juz prawie pelen, ale akurat maja kilka pojedynczych miejsc, udaje mi sie swobodnie wejsc do srodka z walizka. Chwile po odjezdzie pojazdu bileter siedzacy obok kierowcy rozdaje liste do uzupelnienia, nalezy wpisac imie, nazwisko oraz numer paszportu. Nieco pozniej ten sam mezczyzna sprzedaje bilety, okazuje sie, ze mozna je takze nabyc juz na pokladzie za 5 euro, 0,50 EUR prowizji placi sie za taki sam bilet w kasie na dworcu, warto zatem isc bezposrednio do pojazdu. Oprocz mnie bilet mialy w reku tylko dwie osoby. Podroz trwa nieco ponad 2 godziny i wiedzie przez gorzysty krajobraz, padajacy snieg przykryl szczyty gorskie a w dolinach mimo niekorzystnej aury robotnicy uwijaja sie jak mroweczki, trwa budowa nowej trasy drogowej, w takich momentach widac, jak bardzo zaawansowana jest obecna technologia. Wspomniany wczesniej bileter jest bardzo pomocny podczas kontroli graniczne, zbiera paszporty, zanosi je do strazy granicznej a nastepnie rozdaje pasazerom, calosc trwa okolo 30 minut, po przekroczeniu granicy na terenie Macedonii pogoda lekko sie poprawia i przynajmniej nie pada snieg. W Skopje tuz po wyjsciu z busa zostaje otoczony przez kierowcow taxi, ktorzy chca zawiezc mnie na aerodrom, ale musze ich rozczarowac. W kantorze na dworcu kolejowo-autobusowym wymieniam euro na macedonskie denary a w pobliskiej poczcie po odstaniu w dosc dlugiej kolejce udaje mi sie nabyc znaczki. W koncu ruszam do hotelu, zaskakuja mnie czerwone pietrowe autobusy niczym zywcem przeniesione z Londynu. Przed wizyta w Skopje wiedzialem, ze miasto jest mocno specyficzne, wiec monumentalna architektura mnie nie zaskoczyla, a wrecz bardzo przypadla mi do gustu, przyznam, ze taki kicz w eleganckim wydaniu mnie urzeka. Po drodze trafiam jeszcze do centrum handlowego, gdzie robie spore zakupy spozywcze: tym razem biore kolejne jogurty, owsianki i rozne rodzaje kaw instant Nescafe (jest cynamonowa czy kokosowa frappe). Dosc szybko udaje mi sie trafic do mojego hotelu polozonego w centrum miasta, z zewnatrz wyglada dosc niepozornie, ale w srodku jest naprawde przyzwoity i nieco futurystyczny, tak jak lubie.
Czas na pierwszy spacer po miescie, niestety, pogoda zupelnie nie rozpieszcza, ale zostaje tu tylko na

chwile, wiec zalezy mi, by zobaczyc jak najwiecej. Pierwsze kroki kieruje na starowke, tutaj tez zaopatruje sie w widokowki i mimo marznacego deszczu ide dalej, tym razem przechodze przez kamienny most na rzece Vardar, mijam oszalamiajace gmachy rzadowe i trafiam na Plac Macedonia, gdzie mozna podziwiac ogromnego jezdzca na koniu, ktory nawiazuje do postaci Aleksandra Wielkiego (jego imieniem nazwane tez tez stoleczne lotnisko). W Skopje maja nawet luk triumfalny oraz 3 egzemplarze statkow na rzece, gdzie znajduja sie restauracje. Czas rozgrzac sie przy aromatycznym espresso Lavazzy tuz przy glownym placu. Ceny takze bardzo kuszace, mimo ze to jedna z najbardziej reprezentacyjnych ulic miasta. Tymczasem na kolace udaje sie do Burger Kinga (McD wycofal sie z kraju przed kilkoma laty), dawno nie jadlem klasycznego fast foodu, czas nadrobic zaleglosci. W koncu opady deszcze ze sniegiem ustaja, ale jestem juz dosc zmarzniety, wiec jeszcze tylko kilka krokow i szybko wracam do hotelowego pokoju wygrzac sie pod ciepla kolderke.
Nastepnego dnia po bardzo wystawnym sniadaniu mam jeszcze sporo czasu na spacer, mam ochote sie ogrzac, ale wszystko jest jeszcze pozamykane, z pomoca przychodzi mu ponownie Burger King, gdzie moge zamowic kawe na wynos, w wiekszosci kawiarni raczej nie widzialem opcji na wynos w papierowych kubkach. Czas zbierac sie na lotnisko, mam juz wykupiony i wydrukowany bilet na Vardar Bus, jego rozklad jest dostosowany do lotow linii WizzAir, a przystanek znajduje sie naprzeciwko hotelu Holiday Inn. Po ok. 30 minutach jazdy (czesc trasy przebiega droga szybkiego ruchu) docieramy na lotnisko, sprawnie przechodze przez kontrole bezpieczenstwa i paszportowa i oczekuje juz na odlot mojego samolotu WizzAir do Bratyslawy, skad tego samego wieczoru odlatuje dalej do Warszawy. Dziekuje zalodze!                 

Mogę jak Etna zbudzić się, czyli Catania / 13.01.2018

Kiedy w Polsce zima trzyma warto wybrac sie na polundie Europy, gdzie o tej porze roku wciaz mozemy cieszyc sie pieknym sloncem i przyjemna temperatura. Jako fan weekendowych wypadow tym razem za cel wycieczki obralem sobie sycylijska Catanie, a z pomoca przyszedl mi dobrze zbilansowany rozklad lotow linii WizzAir, ktory umozliwil zorganizowanie tzw. Jednodniowki: wylot w sobotni poranek z Katowic, powrot tuz przed polnoca do Warszawy.  Pozostalo tylko polowanie na tanie bilety na tej trasie, co bylo nieco ryzykowne, gdyz ciezko utrafic, kiedy u przewoznika pojawia sie ceny na danej trasie umozliwiajaca korelacje dat, gdyz nie kupujemy lotow w dwie strony. W koncu na poczatu listopada udaje mi sie upolowac korzystane ceny i tak oto pozostalo tylko oczekiwanie do tego styczniowego poranka, kiedy tu przed 5 rano melduje sie na katowickim lotnisku. Odlot nastepuje z terminala B, ktorego standard niestety mocno odbiega od obecnych stanardow, ale najwidoczniej tak ma byc, gdyz nie widze zbytniej poprawy w zakresie infrastruktury teh czesci terminala. Tym razem bardzo sprawnie przechodze przez kontrole bezpieczenstwa, nie musze nawet zdejmowac obuwia, o co zwykle mnie proszono podczas przechodzenia przez wykrywacz metalu w KTW. Boarding rozpoczyna sie przed czasem, do samolotu zostajemy przewiezieni autobusem, wczesniej jakos nie zorientowalem sie, ze polecimy Airubusem A321, to moj pierwszy raz na pokladzie wiekszego samolotu od A320 wegierskiego przewoznika. O dziwo samolot jest bardzo dobrze wypelniony, w wiekszosci leca cale rodziny, obok mnie leca az 3 pokolenia, w zyciu bym nie pomyslal o takim urlopie, ale jak widac sa rodziny, ktorym odpowiada taka forma wypoczynku. Sam rejs przebiega bardzo lagodnie i ok. 09:30 po 2 godzinach lotu ladujemy na lotnisku w Catanii. Poniewaz do miasta mozna dojsc pieszo w nieco ponad godzine, to decyduje sie na to rozwiazanie. Dla bardziej leniwych – z lotniska do centrum kursuje autobus Alibus, przystanek znajduje sie tuz przy wylotach na lewo od wyjscia i nie sposob go przeoczyc. Po drodze kilka minut od lotniska mijam spore centrum handlowe CittĂ  Mercato, ktore miesci w sobie supermarket Auchan, gdzie zaopatruje sie we wloskie przysmaki jak kawa Lavazza, ciastka Pan di Stelle, malutkie pesto, makaron Barilla, regionalny slodki przysmak cannoli i chino. Po wyjsciu ze sklepu jestem objuczony jak wielblad, ale dzielnie daje rade i docieram do centrum. Po drodze na wejsciu do miasta mijam szemrana dzielnice, poobijane kamienice, odpadajacy tynki, brud, smiecie na jezdni, bylejak ubrane dzieci bawiace sie weglem, bezpanskie psy oraz stacze pod monopolem, patologia niezaleznie od kraju prezentuje sie podobnie.
Centrum Catanii wyglada jak typowe wloskie miasteczka, sporo czerwonej cegly, dosc waskie i jednokierunkowe uliczki, momentami jest dosc tloczno i gwarnie, a na sznurkach na balkonach suszy sie pranie. Punkt charakterystycznym gorujacym nad miastem jest wulkan Etna, ktorego osniezony szczyt zlowrogo spoziera na mieszkancow miasta. Patrzac na gorce trudno mi jest sobie wyobrazic, ze z tego krateru moze wydoybwac sie lawa i kleby dymu. Powoli przechadzam sie reprezentacyjna Via Etnea, zagladam do salonu Bialetti, kupuje widokowki a w kiosku Tabacchi zaopatruje sie w znaczki. W porze obiadowej delektuje sie klasyczna pizza, na deser wypijam klasyczne espresso w eleganckiej kawiarni Cioccolato E Gelato (C&G) nawiazujaca graficznie do slynnego logo wloskich projektantow Dolce & Gabbana. Okolo godziny 16 zbieram sie powoli w kierunku lotniska, po drodze mijam wykonanego z kamienia lawowego słonia uchodzacy za symbol miasta. Ponownie przechodze przez zaniedbana dzielnice, widze, jak mlody chlopak sila prowadzi konia, ktory ku mojemu zaskoczeniu takze i w klimacie srodziemnomorskim jest wykorzystywany jako zwierze pociagowe, bardziej spodziewalbym sie tutaj osiolkow. Na lotnisku jestem nieco ponad 3 godziny przed odlotem, na poziomie przylotow korzystam ze specjalnego punktu, gdzie moge doladowac moj telefon, znajduje sie on akurat naprzeciwko wyjscia pasazerow ze strefy airside, obserwuje zatem liczne sceny powitan, usciski, bukiety, pocalunki. No coz, na mnie akurat nigdy nikt nie czeka, taka jest cena samotnych podrozy. Kontrola bezpieczenstwa przebiega bardzo sprawnie, nie ma wielkiego tloku, z samego lotniska operuja glownie przewoznicy niskokosztowi, wiekszosc polaczen to rejsy krajowej po Wloszech. Boarding mojego wieczornego rejsu WizzAir do Warszawy odbywa sie bez zaklocen i planowo o 21:00 startujemy, pogoda na trasie jest bardzo dobra, jeszcze przed startem wita nas kapitan Slawomir Cichon, rejs do Warszawy trwa dokladnie 2,5 h, ok. 23:30 koncze moj wloski dzien. Ciao!

Sylwestrowo w Berlinie / 31.12.2017

W niedzielne popoludnie pojawiam sie na Lotnisku Chopina, przede mna nieco bardziej wyjatkowy lot do Berlina ze wzgledu na date – odbywa sie on bowiem w Sylwestra. Poza tym jest to dla mnie maly jubileusz, bedzie to lot 375. Przy stanowisku odprawy klasy biznes PLL LOT odbieram karte pokladowa, mila pani zyczy mi szczesliwej podrozy i zaprasza do skorzystania z dedykowanego przejscia fast track. Mimo ze teoretycznie mi ono nie przysluguje, to PLL LOT na swoim lotnisku hubowy w Warszawie oferuje taka opcje takze pasazerom klasy ekonomicznej, ktorzy posiadaja jedynie karte Star Alliance Silver, normalnie taki luksus jest przeznaczony dla pasazerow klasy biznes oraz pasazerow o statusie Senator i HON. Lotnisko swieci pustkami, nikogo nie ma przy kontroli bezpieczenstwa, jeszcze tylko na stoisku duty free skrapiam sie perfumami Chanel Egoist (taka moja mala tradycja) i relaksuje sie w saloniku biznesowym Polonez, przede mna prawdziwie niedzielny obiad z rosolkiem :D Obfity posilek przyda mi sie bardzo przed wieczorna impreza. Boarding z gate’u numer 1 rozpoczyna sie punktualnie, do samolotu zostajemy przewiezieni autobusem. Po dotarciu do lotowskiego Bombardiera dotrzegam, ze kapitan rejsu LO 389 Emanuel Grzegórzko ma na sobie swiecaca zolta korone – odpowiedni gadzet przed sylwestrowa zabawa. Kapitan usmiecha sie do wsiadajacych pasazerow i macha w ich kierunku, bardzo mily gest przed podroza. Na pokladzie wita nas sympatyczna szefowa pokladu pani Patrycja Tucholska. Zajmuje wybrane wczesniej miejsce 5 D, fotel obok mnie pozostaje wolny, wiec mam nieco wiecej przestrzeni na nogi. Kapitan wraz z pierwszym oficerem Filipem Zasada witaja nas na pokladzie i zapowiadaja bardzo dobra pogode na lot, tak tez dzieje sie w rzeczywistosci, samolot startuje co do minuty, za oknem widac pieknie rozswietlone centrum Warszawy, wprawdzie do polnocy jeszcze daleko, ale w oddali juz widac rozblyskujace fajerwerki. Prawdziwa kanonade na niebie widac jednak dopiero podczas podchodzenia do ladowania na lotnisko Tegel w Berlinie, z lotu ptaka moge podziwiac niemal prawdziwy pokaz. Zawsze wydawalo mi sie, ze wznosza sie one wysoko, ale z wysokosci kabiny pasazerskiej wspomniane fajerwerki docieraja stosunkowo nisko i nie sa szkodliwe dla przelatujacych obiektow. Nasz rejs do Berlina TXL trwal godzine i 10 minut, podczas rejsu oprocz kawy i herbaty a takze wody serwowano przekaske w postaci Mikolajka, a nie klasycznego Prince Polo, co jest ciekawym, zapewnie sezonowym rozwiazaniem. Tym razem magazyn pokladowy Kalejdoskop skupial sie na swiatecznych potrafach w Polsce oraz reklamie najnowszego polaczenia dalekiego zasiegu LOT-u do Singapuru. Szczęśliwego Nowego Roku!

Hakuna Matata, czyli Zanzibar / 15.12.2017 - 20.12.2017

Przede mna kolejny piatek i kolejny daleki wypad, tym razem czas na wygrzewanie sie w sloncu na Zanzibarze, ktory ostatnimi czasy w Polsce swieci triumfy popularnosci ze wzgledu na blad cenowy na trasie z Luxemburga przez Monachium lub Mediolan i Oman – za taka oto kombinacje rejsow na pokladzie linii Luxair i Oman Air placilo sie okolo 900 zl, wiec jak na tak egzotyczny kierunek to niemal rzadkosc. Oczywiscie trzeba bylo jeszcze dotrzec do Luksemburga, ja dostalem sie tam na pokladzie linii Lufthansa z przesiadka we Frankfurcie, na rejsie powrotynm zrezygnowalem zas z ostatniego odcinka MUC-LUX i nastepnego dnia odlecialem LH juz bezposrednio do Warszawy, bezposrednie rejsy PLL LOT z Luksemburga byly sporo drozsze a na rejsie powrotnym konieczny byl nocleg w Luksemburgu, co znacznie podnosilo koszt podrozy.
W sobotnie wczesne popoludnie po nocnej podrozy z przesiadka na dosc zatloczonym lotnisku w Muskacie melduje samolot Boeing 737-800 przyziemia na Zanzibarze, nad wyspa kroluja chmury, jeszcze nie pada, ale czuc niesamowita parnosc i wilgotnosc. Hala przylotow do blaszany barak nie posiadajacy drzwi czy okien, na srodku znajduja stoliki z papierowymi formularzami, ktore musimy wypelnic przed podejsciem do stanowisko kontroli paszportowej, nastepnie zas w specjalnym okienku po lewej stronie nalezy uiscic oplate za wize 50 USD, ktora mozna oplacic jedynie karta platnicza, urzednicy z niewiadomych przyczyn odmawiaja przyjmowania gotowki. Po oplaceniu wizy i otrzymaniu paragonu trzeba ustawic sie w kolejnej kolejce, tym razem do kontroli paszportowej, gdzie panowie pobieraja odciski palcow, zrobia nam zdjecie i wbija kolorowa wize oraz pieczatki do paszportu. Dopiero wtedy mozemy opuscic lotnisko, w „hali odlotow” znajdziemy kantor, gdzie mozna wymienic dolary lub euro na szylinki tanzanskie, co jest bardzo przydatne, gdyz w przeciwnym razie wszelkie ceny beda zawyzane. Po wyjsciu z lotniska szukam toalety, nie moge sie nadziwic, ze taki barak przyjmuje rejsy miedzynarodowe prestizowych przewoznikow. Wprawdzie w budowie znajduje sie tuz obok nowy terminal, jednak sam proces bardzo sie slimaczy.
Tym razem postawilem na hotel z wyzszej polki cenowej i wybralem opcje z pelnym wyzywieniema, specjalnie wybralem tez zakwaterowanie w poblizu hotelu, gdyz lot powrotny mialem o 6 rano, a nie chcialem tracic sporo czasu oraz $ na taxi nocna pora. Pobyt na Zanzibarze to blogi relaks, egzotyczne owoce na sniadanie, spora dawka slonca, leniuchowanie na lezaku oraz plawienie sie w basenie. Drugiego dnia pobytu wybralem sie na spacer do stolicy wyspy Stone Town, ale miasto i jego fortyfikacje skalne zupelnie mnie nie urzekly, raczej zasmucila mnie panujaca dokola bieda, przy glownej drodze mozna dostrzec sporo lepianek, szalasow, bardzo ubogich domostw czy dziko biegajacego ptactwa. Dla kontrastu na Zanzibarze znajdziemy luksusowa wille konsula Sultanatu Omanu oraz konsulat chinski, co jest dosc zaskakujace. Plaze przypominaly te na Malediwach, aczkolwiek przez dwa dni niemal cala powierzchnia piasku znalazla sie pod woda z racji dosc pokaznych przyplywow i opalanie musialem ograniczyc do lezaczka na basenie. Taki relaks na pewno jest mily, zwlaszcza gdy w Europie panuje juz zima. Na pewno milo bede wspominal Zanzibar, ale wydaje mi sie, ze to jednak Malediwy pozostana na zawsze w moim sercu jako numer jeden.  

Czar herbaty Dilmah w Colombo / 08.12.2017 - 11.12.2017

Nadszedl piatek, czas na krotki weekendowy wypad, jak to zwykle u mnie bedzie on blyskawiczny, ale tym razem kierunek jest nieco dalszy, gdyz wybieram sie do Colombo na Sri Lance. Sam kierunek jakos szczegolnie mnie nie interesowal, ale kiedy zauwaylem podejrzanie niska cene na rejsy linia Kuwait Airways na trasie z Genewy do Colombo, zdecydowalem sie sprawdzic, jak wyglada Cejlon, ktory traktuje jako brame do Indii, a te sa na mojej liscie miejsc do odwiedzenia. Do Genewy dotarlem na pokladzie PLL LOT w bezposrednim rejsie do Warszawy. Rejsy na trasie GVA-KWI wykonywane sa samolotami typu Airbus A320, co moze zaskakiwac przy podrozy trwajacej okolo 6 godzin, ale najwidoczniej nie ma wiekszego zapotrzebowania, poza tym sama linia tez nie nalezy do szczegolnych gigantow. Oprocz mnie na pokladzie jest tez para Polakow, ktora leci dalej na Filipiny, wypatrzylem ich juz wczesniej na pokladzie rejsu WAW-GVA. Boarding rozpoczyna sie ponad 40 minut po czasie z powodu poznego przylotu do Szwajcarii, ale w koncu autobusem zostajemy przewiezieni na poklad, w samolocie jest bardzo egzotycznie, wiekszosc pasazerow stanowia mieszkany Polwyspu Arabskiego lub Polwyspu Indyjskiego. Zajmuje moje miejsce 7A, obok mnie siada dosc duzych rozmiarow Arabka a na miejsce 7C zostaje przetransportowana starsza poruszajaca sie na wozku pani. Chwile po starcie stewardessa o azjatyckiej urodzie podpytuje mnie, czy moge sie przesiasc na inne miejsce (bodajze 17D), co w sumie mi odpowiada, gdyz mam zdecydowanie wieksza przestrzen na nogi. Pogoda na trasie jest bardzo dobra, na monitorze sledze trase lotu, ktora na biezaco jest korygowana i w sprytny sposob omija Izrael. Posilek tez jest calkiem zacny, bogata oferta sokow o egzotycznych smakach jak mango, ananas i guava wydaje sie byc skrojona pode mnie, nie ma natomiast mozliwosci posmakowac trunkow alkoholowych. Przesiadka w Kuwejcie i oczekiwanie na rejs do Colombo nieco mi sie dluza, ale mam ze soba spory zapas prasy. Zwracam uwage, ze Kuwejt to spory punkt przeladunkowy dla Hindusowo, ktorzy masowo pracuja w krajach GCC. Od razu przypomina mi sie ksiazka „Byłam służącą w arabskich pałacach" Laili Shukri, ktora opowiadala o losach sluzacej w Kuwejcie wlasnie. Kolejny rejs na Sri Lanke jest juz nieco krotszy i trwa ok. 4 h 30 min, a przychodzi mi go spedzic w klasie biznes. Na kilka dni przed odprawa online na podgladzie mojej rezerwacji na stronie internetowej przewoznika moglem bowiem za darmo wybrac sobie miejsce w klasie biznes; do samego konca myslalem, ze to moze blad systemu, ale okazalo sie, ze pasazerom klasy ekonomicznej oferowane sa bez doplaty miejsca w biznesie, zas pasazerowie klasy biznes podrozuja w klasie pierwszej. Sam serwis byl juz taki sam jak w klasie economy, ale rozkladajacy sie fotel i zdecydowanie wieksza przestrzen na nogi to bylo cos, co bardzo poprawilo komfort lotu. Po wyladowaniu zaopatruje sie w wize (koszt to 40 USD) i szybko przechodze przez kontrole paszportowa, ale na walizke musze nieco poczekac. Po wyjsciu z lotniska szybko wymieniam USD na rupie lankijskie i kieruje sie do autobusu do miasta, podroy trwa okolo godziny, dopiero w scislym centrum pojawiaja sie korki i widze, co to znaczy ruch uliczny na Sri Lance (oczywiscie jest lewostronny). Po wyjsciu z autobusu uderza mnie w nozdrza ciezkie powietrze a slonce zdaje sie grzac niesamowicie mocno, ale po dluzszej chwili juz jestem w stanie zlapac oddech i zwawo maszeruje przed siebie. Mijam zabytkowy (i wciaz czynny) dworzec kolejowy i kieruje sie do firmowej herbaciarni Dilmah, gdzie czestuje sie korzenna herbata oraz ciastem bananowym, calosc bardzo ladnie podana. Po posilku wedruje nieco wzdluz nabrzeza a nastepnie glowna ulica przechadzam sie powoli w kierunku mojego hotelu. Woda Oceanu Indyjskiego przy zachodzacym sloncu przybiera bardzo ladny kolor. Po drodze trafiam do supermarketu Cargill, gdzie zaopatruje w nieco regionalnych artykulow spozywczych, mam ze soba kilka smakowych paczek herbaty Dilmah. Po dotarciu do do hotelu Halcyon House Colombo i odpoczynku wybieram sie na wieczorny spacer do centrum miasta, gdzie ogladam pieknie podswietlony budynek ratusza oraz znajdujaca sie naprzeciwko niego duza figure Buddy w parku miejskim. Po drodze trafiam tez na swiatynie buddyjska przy jeziorze, o tej porze akurat nie trafilem na straznikow i moglem wejsc na molo za darmo. Niedziele spedzam nieco leniuchujac i spacerujaca w kierunku plazy, niestety, w samym Colombo plazy nie uswiadczymy, jest jedynie waski skrawek piasku przy brzegu, tuz za torami kolejowymi. Miejsce jak zauwazylem cieszy sie spora popularnoscia zakochanych par, ktore obsciskuja sie pod szczelnymi liscmi palm. Duza popularnoscia cieszy sie tutaj takze KFC, gdzie cale rodziny gromadza sie na wspolny posilek. Ja akurat fanem kurczaka nigdy nie bylem, wiec niekoniecznie sie tam odnajduje :-P Wieczorem kilka godzin przed odlotem jestem juz na lotnisku, gdyz wedlug informacji ostatni autobus na lotnisko odjezdza ok. 18:00, ale na nude nie narzekam, mam co czytac a pomiedzy wersami obserwuje sobie podroznych. Oba rejsy powrotne CMB-KWI-GVA przebiegaja bez zaklocen, znowu zasiadam w fotelu klasy biznes, zas lot do Genewy jest niemal pusty, leci w nim raptem 37 pasazerow. Niestety, aura w Genewie jest deszczowa i do wieczora zostaje na lotnisku, skad odlatuje nieco opoznionym samolotem PLL LOT. Przed startem moglem nieco odpoczac sobie w saloniku Swiss, jest calkiem niczego sobie. Dobranoc!

Chili z Chile i boskie Buenos / 23.11.2017 - 28.11.2017

Czas na nastepna podroz, tym razem wrescie lot za ocean, czyli cos, co tygryski lubia najbardziej. Po latach powracam do Ameryki Poludniowej, tym razem mam w planach odwiedzic Santiago de Chile i Buenos Aires, zwlaszcza stolica Argentyny od dawna mnie kusila swoja ladnie brzmiaca nazwa. Od pewnego czasu na forach internetowych krazyla zas informacja o niskich cenach do rejsy do Chile i Argentyny przy wylocie z wloskich miast. W kwietniu udalo mi sie zrobic rezerwacje na rejsy linia Air France na trasie LIN-CDG-SCL / EZE-CDG-LIN, na drodze powrotnej z racji schedule change zmieniono mi w Mediolanie lotnisko przylotowe i moglem od razu wrocic na Malpense, co bylo mi bardzo na reke. Brakujacy odcinek z Chile do Buenos Aires pokonalem chilijska linia LAN za mile Avios (British Airways). Dlugodystansowy rejs linia Air France niestety nie spelnil moich oczekiwan, sam lot byl dosc mocno turbulentny, telepalo zwlaszcza nad woda, poza tym serwis francuskiego przewoznika zdecydowanie sie pogorszyl od czasu, kiedy lecialem ta linia do USA we wrzesniu 2010 roku. Przed ladowaniem w Chile przelatujemy nad Andami, widok osniezonych lancuchow gorskich jest ujmujacy, ale z informacji kapitana wynika, ze nad Andami czesto wystepuja turbulencje i dlatego zostalismy tez uprzedzeni o koniecznosci wczesniejszego przygotowania kabiny do ladowania i zapiecia pasow. Cale szczescie oszczedzono nam tej watpliwej przyjemnosci :)

Santiago de Chile raczej mnie rozczarowalo, spodziewalem sie bardziej europejskiej metropolii, a tymczasaem w miescie byla tylko jedna wieksza ulica z biurowcami, ktora moglaby uchodzic za nowoczesna. „Stare miato” ogranicza sie do glownego placu, przy ktorym znajdziemy katedre, poczte glowna i inne budynki uzytecznosci publicznej. Na placu jest dosc gwarno, kreci sie tam sporo ulicznych sprzedawcow, radze uwazac na swoj dobytek. W drodze na „starowke” spacerowalem przez park miejski, z ktorego rozposciera sie ladny widok na gory. Co mnie bardzo zaskoczylo, to fakt, ze na glownym deptaku handlowym miasta nie uswiadczymy zadnych sieciowek typu H&M czy Zara, jest za to McDonald’s i Starbucks Coffee. Zastanawia mnie takze bardzo uboga dostepnosc sklepow spozywczych, w centrum handlowym, ktore udaje mi sie znalezc w centrum, . Kiedy przejdziemy sie nieco dalej, ulice traca juz swoj urok i wygladaja na wyludnione oraz dosc zapuszczone, bardzo zadziwilo mnie targowisko miejskie, ktore wygladalo niczym z krajow Trzeciego Swiata. Przechodze przez maly mostek na druga strone, tam znajduje sie dzielnica, gdzie mozemy zjesc w hipsterskich knajpach.  Droga prowadzi do parku krajobrazowego na szczyt San Cristobal, mozemy na nia wjechac takze kolejka, ktora niestety jest akurat nieczynna. Godzina jest juz pozna, wiec wchodze tylko na pierwszy wyzszy punkt widokowy, skad moge zrobic zdjecia miasta.

Z Chile najmilej bede wspominal hot doga z avocado, ktorego mozemy skonsumowac w lokalnej sieciowce domino. Nastepnego dnia jestem juz w Boskim Buenos, na lotnisku duzo czasu spedzam w banku wymieniajac walute, gdyz poza Argentyna jest ona bardzo ciezko osiagalna, warto wspomniec, ze na lotnisku jest tylko jeden bank i sama procedura zajmuje nieco czasu a kolejka dosc wolno posuwa sie do przodu. Kiedy juz udaje mi sie dotrzec do miasta od razu czuje, ze mi sie w nim podoba, miasto zyje, jest glosno, maja metro, w centrum sa liczne supermarkety i kawiarnie a wisienka na torcie jest najszersza ulica na swiecie Avenida 9 de Julio. W Buenos Aires trafiam na bardzo futurystyczny i elegancki apartament w scislym centrum, po wieczornym spacerze melodia argentynskiego tanga kolysze mnie do snu. W niedzielny poranek wstaje wyspany i w dobrym humorze udaje sie na sniadanie na ostatnim pietrze apartamentowca. Tym razem na sniadanie czestuje sie rogalikami medialunas z karmelowym kremem dulce de leche, to taki typowy poranny posilek w tej czesci Ameryki Poludniowej. Po uzupelnieniu kalorii ruszam na niemal calodzienna wedrowke po miescie, podziwiam parlament, ratusz, dzielnice portowa, dworzec kolejowy, a nastepnie kieruje sie na cmentarz Recoleta, gdzie pochowana jest Eva Peron, czyli slynna Evita. Jej podobizna zdobi duzy wiezowiec nieopodal monumentalnego obelisku, ktory uwazany jest za symbol miasta. Grob Evy Peron jest specjalnie oznaczony na planie cmentarza, wiec mozna do niego latwo trafic. Groby wygladaja inaczej niz w Polsce, w wiekszosci sa to male kapliczki / katakumby, nie ma klasycznych plyt i nagrobkow. W drodze powrotnej do hotelu odwiedzam lokalne centrum handlowe i tam takze ma sladu po markach znanych w Europie, najwidoczniej Chile i Argentyna mocno inwestuja w rynek lokalny. W niedzielne popoludnie mam okazje posiedziec przy napoju yerba mate, ktory jest serwowany razem z malymi herbatnikami i miseczka kremu dulce de leche. Taki mily relaks na koniec dnia.

Rejs powrotny do Europy niestety takze przebiega z mocnymi turbulencjami, ktore rozpoczynaja sie juz nad Brazylia, oczywiscie w porze podawania obiadu. Po mojej lewej stronie siedzi spanikowana dziewczyna, ktorej po twarzy splywaja lzy, obejmuje ja i pocieszy przyjaciolka, pochyla sie nad nimi takze starsza stewardessa, ktora probuje nieco rozluznic atmosfere. Po drugiej stronie przy oknie zauwazam pasazera z malym jamnikiem na fotelu, zawsze myslalem, ze przewoz zwierzat w kabinie pasazerskiej jest niedozwolony, ale najwidoczniej zalezy to od linii lotniczej. Turbulencje ostatecznie ustepuja dopiero u wybrzezy Portugalii, kiedy obsluga rozdaje sniadanie. To byla dluga noc. Na szczescie pozostale odcinki mojej podrozy sa juz bardzo spokojne, a w Mediolanie relaksuje sie w saloniku Lufthansy. Do zobaczenia!