Niedziela, dochodzi godzina 04:00 a ja zjawiam się na lotnisku w Modlinie. To mój pierwszy raz tamże po długiej przerwie w lataniu spowodowanej wiadomą pandemią. Jednodniówka w Wiedniu
była oryginalnie
zaplanowana na połowę maja, ale z przyczyn „operacyjnych” udało się ją zorganizować dopiero 1 sierpnia. Po sprawnym boardingu
i zajęciu miejsc na pokładzie Ryanaira kapitan poinformował o usterce systemu GPS, musiał nastąpić restart systemu, co poskutkowało prawie 40-minutowym opóźnieniem. Niedogodności
rekompensowała piękna pogoda na trasie, bezchmurne niebo
gwarantowało niemal widokowy rejs,
po raz pierwszy udało mi
się dostrzec odkrywkową kopalnię węgla w Bełchatowie. Największa dziura w Europie spowodowana działalnością człowieka robi niesamowite wrażenie z lotu ptaka. Po godzinie rejsu WMI-VIE, który głośna załoga starała się skutecznie uprzykrzyć swoimi ofertami zdrapek, sprzedaży znakomitych
perfum czy kawy po irlandzku w końcu lądujemy na lotnisku Schwechat i tutaj na
dzień dobry niespodzianka – deboarding następuje przez rękaw, wiec udaje mi się
szybko opuścić terminal i zdążyć na wcześniejszą kolejkę S7 do miasta. Po nieco
ponad 20 minutach jazdy wysiadam na stacji Wien Mitte, miasto bardzo powoli
budzi się do życia, jest upal, niedzielny poranek, większość osób pewnie
jeszcze śpi bądź jest za miastem, a ja już pędzę w kierunku Stephansdom, gdzie
na centralnym placu miasta rozgaszczam się wygodnie w ogródku kawiarni Aida i
zamawia na śniadanie kawę o uroczej nazwie „kleiner Brauner” oraz Sachertorte.
Posiłek dość nietypowy jak na ta porę dnia, ale za około 3 godziny mam już
pociąg powrotny na lotnisko. Kontemplacja austriackich smakołyków nieco mnie
pochlania, później kalorie spalam spacerując po śródmieściu, przechodzę przez
Hofburg i Ringiem kieruję się do pomniku Mozarta w parku miejskim. Po drodze
jeszcze przystanek w sklepie firmowym marki Manner, która serwuje rewelacyjne
wafelki, maja tam także kultowe Mozartkugeln, bez tego przysmaku wizyta w
dawnej stolicy cesarstwa nie zostałaby zaliczona :D Widać, że miasto jest
wyludnione, w jego sercu niemal zupełnie nie natkniemy się na turystów,
spotykam tylko jedną skromną grupę wycieczkową z przewodnikiem, po mieście
przemykają jedynie lokalsi ze swoimi czworonożnymi pupilami. Wiele stoisk i
sklepików z pamiątkami jest na głucho zamkniętych, tym razem obejdę się wiec
bez pocztówki, poza tym nie wiem, czy udałoby mi się przy niedzieli zdobyć
także znaczek pocztowy. W parku w cieniu drzew wzorem mieszkańców usadawiam się
na trawniku i wyjmuje zakupione wcześniej w markecie Interspar przysmaki, jest
wegański jogurt z mango, lokalne pieczywo czy napój ziołowy Almdudler (koncernu
Coca Cola), wspaniale chłodzi w ten gorący dzień. Wszystko co dobre, szybko się
kończy, czas wracać na lotnisko VIE i odlecieć do Warszawy, tym razem lecę
linią WizzAir, wiec lądowanie będzie na stołecznym Lotnisku Chopina. Boarding
Airbusa A321 (jest full) także odbywa się przez rękaw, może to jakiś nowy
koronawirusowy standard praktykowany przez tanich przewoźników? Także
wylatujemy spóźnieni, ale w trakcie loty kapitan nadrabia i punktualnie
meldujemy się w WAW. Wypad na kawę do Wiednia bardzo udany, chociaż zdaje sobie
sprawę, że dla niektórych brzmi to jak kaprys czy pewnie fanaberia rodem z
czasów PRL, kiedy to Stanisława Gierek latała do fryzjera do Paryża ;) Ja
jednak lubię osłodzić sobie nieco życie, zwłaszcza w tym „specyficznym” czasie.
Do zobaczenia niebawem na pokładzie!
Żar tropików w Durrës / 01.08.2020 - 02.08.2020
Przede mna kolejny
weekendowy wypad, nieco obkupilem sie ostatnimi czasy w ramach akcji
#LOTnaWakacje, by “odbic sobie” czas lockdownu. Za cel kolejnej podrozy obralem
sobie Albanie, ale poniewaz sama Tirane mialem okazje juz kilka lat temu odwiedzic,
to tym razem bezposrednio po przylocie na lotnisko TIA busem udalem sie do
nadmorskiego kurortu Durrës, ktory mozna porownac do
polskiego Sopotu. Opinie na temat Durrës sa bardzo podzielone, dla
jednych to eleganckie miasteczko, wedlug innych to zas betonowy i miejscami
kiczowaty moloch, w ktorym zwlaszcza wzdluz linii brzegowej wybudowano hotel na
hotelu a ich wlasciciele wygradzaja sobie prywatne plaze. Ja lubie nieco tandety,
wiec atmosfera tutaj jak najbardziej odpowiadala mojej estetyce. Hotel, w
ktorym spedzilem jedna weekendowa noc bardzo przypadl mi do gustu, miescil sie
przy jednej z „reprezentacyjnych” ulic prowadzacych do portu i w strone morza. Wystarczylo
tylko otworzyc okno a przed moimi oczami rozposcieraly sie posadzone przy ulicy
egzotyczne smukle palmy. Sniadanie, ktore zaserwowano w niedzielny poranek bylo
bardzo obfite a dla mnie jako zagorzalego kawosza wielka wartoscia dodana byl
fakt, ze w restauracji hotelowej znajdowal sie prawdziwy kawiarniary ekspres,
nie zaden (pol)automat, ale maszyna z prawdziwego zdarzenia obslugiwana przez
baristow. Klasyczne cappuccino do sniadania w stylu wloskim/srodziemnomorskim „made
my day”.
W sobote pierwsze kroki po rozpakowaniu i
odswiezajacym prysznicu (na miescie panowal srogi upal ok. 35 stopni) skierowalem
do sklepu z pamiatkami oraz supermarketu Conad, znanego mi juz dobrze z Wloch. Wiekszosc
towarow na polkach pochodzila ze slonecznej Italii, co z jednej strony mnie
cieszylo, inna sprawa, ze szukalem takze lokalnych specjalow i tutaj ciezko
bylo cos takiego znalezc, jedynie lokalny alkohol lub pieczywo sugerowaly, ze
nie jestesmy we Wloszech. Coz, wplywy wloskie (czy nawet z czasow rzymskich –
vide amfiteatr) wciaz sa tutaj widoczne, Albania byla bowiem przez pewien czas
pod okupacja wloska.
Duze wrazenie robi olbrzymi port morski, ilosc
kontenerow jest wrecz przytlaczajaca, praktycznie wszystkie znane mi firmy
przewozowe sa tam obecne. W okolicy portu znajduja sie takze pozostalosci po
stacji kolejowej, widac jeszcze budynek dworca a takze peron i zdezelowane tory
oraz sklad pociagu, ktory popadl w ruine i wydaje sie miec obecnie dzikich
lokatorow.
Ujal mnie swoja uroda duzy plac miejski z
fontanna, niemal w calosci wysadzany marmurem, przy ktorym znajduje sie ratusz
i meczet z pieknymi pozlacanymi kopulami. Jak to ma miejsce w krajach
balkanskich na kazdym kroku znajdziemy tu kawiarnie, ktore serwuja kawe za
grosze, espresso mozna wypic juz za rownowartosc nieco ponad 2 PLN. I pomyslec,
ze taki napoj w Polsce jest niemal 4-5 razy drozszy. Kawa u nas to dobro
luksusowe, natomiast konsumpcja tego aromatycznego naparu to podstawa zycia
towarzyskiego na Balkanach. I znowu jak to juz wielokrotnie zaobserwowalem w
tym kregu kulturowym goscmi owych ogrodkow kawiarnianych sa niemal wylacznie
mezczyzni. Przykre, ale prawdziwe.
Dzielnica plazowa znajduje sie ok. 5 km od
centrum, spacer do niej zajmuje mi dobra godzine i kiedy docieram na miejsce,
to przezywam niezle zaskoczenie, bowiem plaza jest bardzo mocno zatloczona (w
porownaniu do niemalze wymarlego miasta), ale nie kroluja tutaj parawany, a
lezaki i parasole, ktore sa udostepniane przez hotele polozone tuz przy plazy.
Nie sa to moze jakies luksusowe obiekty, raczej monotonne betonowe bloki, ale
ma to swoj urok. Plaza jest mocno chaotyczna, dokola dudni muzyka plynaca z
glosnikow, w te i z powrotem przechadzaja sie po niej handlarze sprzedajacy
mydlo i powidlo, jest nawet osiolek popedzany przez swojego wlasciciela batem. Doprawy
niesamowite, dzicz!
Co by nie mowic, weekend spedzony w Albanii, obcowanie
z lokalna kuchnia i duzymi ilosciami kawy bardzo mi sie spodobaly i byly mila
odskocznia od polskiej codziennosci. Oby wiecej takich wyjazdow. W niedzielny
wieczor melduje sie juz w Gdansku, jeszcze tylko nocny pociag do Warszawy i
moge odespac ;)
Zakinthos by #LOTnaWakacje / 16.07.2020 - 19.07.2020
Lato 2020 juz na zawsze
pozostanie na kartach historii z racji pandemii koronawirusa. Zycie
zweryfikowalo moje podroznicze plany, musialem szybko znalezc alternatywe, bo
wakacje spedzone w Polsce i bez latania wydawaly mi sie czyms tak
niewykonalnym, ze gdy tylko pojawila sie wakacyjna oferta PLL LOT
#LOTnaWakacje, to nie wahalem sie ani chwili i jeszcze przed oficjalnym startem
kampanii reklamowej zakupilem bilety na kilkudniowy pobyt na greckiej wyspie
Zakynthos. Tym razem udalo mi sie nawet namowic na wyjazd dobrego znajomego, co
jest dla mnie czyms niemalze nieprawdopodobnym, gdyz od dawien dawna podrozuje
sam z braku towarzystwa. Ahoj, grecka przygodo!
W koncu nadchodzi data upragnionego wyjazdu do
Grecji, jeszcze przed snem kilka minut po godzinie 23:00 dostaje mailowo kod QR
od greckiego ministerstwa turystyki, ktorego pierwsza cyfra to 2 – wedlug internetow
oznacza to, ze ominie mnie test na COVID-19 po przylocie na Zakynthos. Moge
odetchnac z ulga, bo jesli okazaloby sie, ze jestem bezobjawowym nosicielem, to
czekaloby mnie 14 dni kwarantanny w zamknietym osrodku – wprawdzie na koszt
Grecji, ale o bilet powrotny i pule dni urlopowych musialbym zatroszczyc sie
juz sam, a takie rozwiazanie nie bylo mi na reke. Ale teraz juz tylko pozytywne
emocje! Chwile po 4 rano meldujemy sie na Lotnisku Chopina i po zmierzeniu
temperatury ruszamy do strefy odprawy pasazerskiej PLL LOT. Stanowiska klasy
biznes jeszcze nie sa obsadzone przez pracownikow lotniska, ale o tej porze
jest wciaz pusto i szybko nadajemy bagaz oraz przechodzimy przez kontrole
bezpieczenstwa. Hala odlotow swieci pustkami, po krotkim spacerze wzdluz
terminala kieruje sie na gore do saloniku Polonez, ktory otwiera sie
punktualnie o 05:00 rano i jestem tego dnia jego pierwszym gosciem. Mila pani z
obslugi oferuje danie z bufetu sniadaniowego na cieplo: omlet lub
frankfurterki, wybieram omlet i po chwili pani zaskakuje mnie eleganckim
talerzem i opakowanym w plastikowa tacke daniem, ktore wyglada jakby wyjete
zywcem z serwisu sniadaniowego klasy ekonomicznej – poza sama jajecznica jest
tez pomidorek, szczypiorek i pieczarki. Oprocz tego w saloniku sporo dan
gotowych zapakowanych w plastikowe kubeczki i folie, mozna wybierac sposrod kilku
rodzajow salatek czy deserow. Napoje zimne i gorace sa dostepne w
dotychczasowej formule (samoobsluga), roznica jest taka, ze nalewa sie je do
kubkow papierowych badz plastikowych. Po smacznym sniadaniu czas udac sie na
boarding z bramki numer 3, pasazerow jest niemal komplet, a do Embraera 190
jestesmy przewozeni autobusem, co nieco opoznia start, ale pogoda nam sprzyja i
niemal o czasie rozkladowym o 10:00 rano ladujemy pod wodza kapitana Cezarego Klimika na lotnisku w Zakynthos. Personel pokladowy jest bardzo mily, serwis obecnie
sklada sie z butelkowanej wody mineralnej Ostromecko, drozdzowki z jablkami lub
pasztecika ze szpinakiem z piekarni Putka a takze z Grzeska, precelkow lub
orzeszkow. Nie wyglada to najgorzej, ale brakuje mi cieplych napojow. Sam lot
takze mija bardzo przyjemnie, mamy wybrane miejsca w rzedzie awaryjnym w srodku
kabiny, wiec miejsca na nogi wyjatkowo jest pod dostatkiem. To tyle o samym
rejsie, a teraz juz pare slow o Grecji.
Poniewaz to nie byla moja pierwsza wizyta w
tym kraju, to wiedzialem, czego mniej wiecej moge sie spodziewac i tak tez to
wygladalo. Plaza w miasteczku (lub moze raczej wiosce) Kalamaki nie urzekala
kolorem piasku, za to sama woda byla naprawde ciepla, mocno przezroczysta i
mozna bylo oddalic sie naprawde daleko od brzegu. Jak na polowe lipca miasto
zionelo pustka, turystow mozna bylo szukac z lupa, czynne lokale gastronomiczne
byly niemal zupelnie puste, czesc hoteli i obiektow noclegowych w ogole nie
zostala otwarta. Takze i ceny byly bardzo przystepne mimo niekorzystnego dla
Polakow kursu euro. W marketach czy sklepach z pamiatkami bez trudu mozna
zakupic magnesy czy mydelka za 1 euro, sa takze male opakowania greckich przysmakow
jak miody, alkohole (ouzo) czy oliwa z oliwek, a jesli mamy ochote na wieksze
zakupy to polecam 4 km spacer to sasiedniego miasteczka Lagana, gdzie znajduje
sie supermarket SPAR, jest tam takze McDonald’s, ale jego oferta nie rzucala na
kolana. Pogoda dopisala, chociaz pierwszego dnia na plazy spotkala nas niemila
niespodzianka w postaci cieplego letniego deszczu rodem z reklamy Nivea. Na
szczescie do konca pobytu jest juz tylko „lampa” – i to na tyle mocna, ze w
sobote po spacerze do malowniczego Zante Town czas spedzamy juz tylko na lezakach
pod parasolem przy hotelowym basenie. Na miescie epidemii nie widac, a turysci nie musza
nosic maseczek, ktore zdazyly mi juz w Polsce zbrzydnac, w Grecji to obsluga
nosi maseczki, przylbice badz rekawiczki. Smaki kuchni greckiej w postaci
moussaki, souvlakow w picie czy niesmiertelna salatka grecka zostaly zaliczone,
niedosyt pozostal, ale jesli wszystko pojdzie dobrze, to na koniec sierpnia
jeszcze raz zawitam do Grecji, tym razem z weekendowa wizyta na Rodos. Do zobaczenia
w powietrzu!
Jednodniówka w Alghero / 04.07.2020
Po dlugim okresie
przymusowej przerwy w lataniu spowodowanej pandemia koronawirusa, niezliczonych
odwolaniach moich zaplanowanych rejsow i godzinach spedzonych na infolinii w koncu
doczekalem dnia, kiedy moglem ponownie wzbic sie w niebo (tego dnia akurat
bezchmurne). Coz to za emocje, czulem sie niemal, jakbym lecial po raz
pierwszy. I chociaz lotom towarzyszy cale mnostwo obostrzen, to jednak i tak
bylem bardzo zadowolony z mojego jednodniowego wypadu do Alghero na Sardynii, ktory
skladal sie z dwoch lotow WAW-AHO linia WizzAir oraz AHO-KTW irlandzkim
przewoznikiem Ryanair. Po gladkim locie prowadzonym przez kapitana Michala
Janika na Sardynii niestety moim oczom ukazalo sie mocno zachmurzone niebo, na
szczescie w ciagu dnia sie wypogodzilo i moglem rozkoszowac sie wloskim sloncem
na plazy miejskiej. Pierwsze kroki zaraz po ladowaniu to oczywiscie kawka i
croissant z czekolada, moj standardowy zestaw kawiarniany podczas pobytu w
Italii. Fakt, ze konsumpcja ma miejsce na lotnisku nie wplywa niemal wcale na cene,
w Polsce (czy w innych krajach) trzeba byloby liczyc sie z wydatkiem jak za
zboze. Po uzupelnieniu kalorii w automacie biletowym lokalnego przewoznika ARST
nabywam bilet na autobus (jego koszt to 1,30 EUR w jedna strone), ktorego
przystanek znajduje sie niemal bezposrednio przed drzwiami terminala. Autobus podwozi
do centrum w okolo 25 minut, jego przystanek koncowy jest zarazem jego
poczatkowym. Tuz obok znajduje sie maly park a za nim deptak z kawiarniami, do
jednej z nich zachodze i rozkoszuje sie wzmocniona kawa typu ristretto oraz foccaccia
z salami.
W miedzyczasie wypogadza sie, wiec ruszam na piekna plaze o jasnym
cienkim piasku, ludzi o tej porze nie ma jeszcze wiele, wiec bez problemu
znajduje spora przestrzen dla siebie i obserwuje sobie pozostalych nielicznych
plazowiczow. Po okolo 2 godzinach na niebie znow pojawiaja sie ciemne chmury i
zrywa sie wiatr, jest to zatem doskonala pora, by przejsc sie na lowy do
supermarketu Conad, gdzie zaopatruje sie w klasyczne wloskie specjaly a plecak
szybko sie wypelnia. Zaluje bardzo, ze mam jedynie maly bagaz podreczny i nie
moge przewiezc sloiczkow i wiekszej objetosci, bo kolejne sosy Barilli bardzo
mnie kusza. W sklepie nieco mi schodzi, a kiedy opuszczam jego teren na
zewnatrz znow panuje upal, potrzebuje ochlody w postaci deseru lodowego –
zdecydowanie lody o smaku kokosowym oraz unicorn to dobry wybor. Jeszcze tylko
pora na pamiatki i spacer glowna droga wzdluz wybrzeza, gdzie nasadzane sa
palmy. Okazuje sie, ze na autobus na lotnisko musze nieco poczekac, ale nie stanowi
to problemu, bo akurat moge sie schowac w cieniu rosnacych tam drzew. Droga na
lotnisko mija blyskawicznie, chociaz autobus nieco kluczy po sasiednich
osiedlach. Przed wejsciem na teren terminala nastepuje pomiar temperatury i juz
moge udac sie do kontroli bezpieczenstwa, ktora przebiega blyskawicznie. W
oczekiwaniu na lot Ryanairem do Katowic funduje sobie kolejne espresso i
przegladam wloska prase. W koncu Boeing 737 ze Slaska przybywa do Alghero i niebawem
mozemy wejsc na poklad. I tutaj nastepuje niespodzianka: liczba pasazerow wynosi
bowiem 5 + infant! W tak pustym samolocie nie mialem jeszcze okazji leciec. Kapitan
Kamil Domanski zapowiada, ze przed nami bardzo spokojny lot, podczas ktorego
mozna bedzie podziwiac m.in. piekne chorwackie wybrzeze i tak sie tez dzieje. Kilka
minut przed godzina 20:00 melduje sie z powrotem w Polsce i juz nie moge
doczekac sie kolejnego rejsu. Do zobaczenia w chmurach!
W miedzyczasie wypogadza sie, wiec ruszam na piekna plaze o jasnym
cienkim piasku, ludzi o tej porze nie ma jeszcze wiele, wiec bez problemu
znajduje spora przestrzen dla siebie i obserwuje sobie pozostalych nielicznych
plazowiczow. Po okolo 2 godzinach na niebie znow pojawiaja sie ciemne chmury i
zrywa sie wiatr, jest to zatem doskonala pora, by przejsc sie na lowy do
supermarketu Conad, gdzie zaopatruje sie w klasyczne wloskie specjaly a plecak
szybko sie wypelnia. Zaluje bardzo, ze mam jedynie maly bagaz podreczny i nie
moge przewiezc sloiczkow i wiekszej objetosci, bo kolejne sosy Barilli bardzo
mnie kusza. W sklepie nieco mi schodzi, a kiedy opuszczam jego teren na
zewnatrz znow panuje upal, potrzebuje ochlody w postaci deseru lodowego –
zdecydowanie lody o smaku kokosowym oraz unicorn to dobry wybor. Jeszcze tylko
pora na pamiatki i spacer glowna droga wzdluz wybrzeza, gdzie nasadzane sa
palmy. Okazuje sie, ze na autobus na lotnisko musze nieco poczekac, ale nie stanowi
to problemu, bo akurat moge sie schowac w cieniu rosnacych tam drzew. Droga na
lotnisko mija blyskawicznie, chociaz autobus nieco kluczy po sasiednich
osiedlach. Przed wejsciem na teren terminala nastepuje pomiar temperatury i juz
moge udac sie do kontroli bezpieczenstwa, ktora przebiega blyskawicznie. W
oczekiwaniu na lot Ryanairem do Katowic funduje sobie kolejne espresso i
przegladam wloska prase. W koncu Boeing 737 ze Slaska przybywa do Alghero i niebawem
mozemy wejsc na poklad. I tutaj nastepuje niespodzianka: liczba pasazerow wynosi
bowiem 5 + infant! W tak pustym samolocie nie mialem jeszcze okazji leciec. Kapitan
Kamil Domanski zapowiada, ze przed nami bardzo spokojny lot, podczas ktorego
mozna bedzie podziwiac m.in. piekne chorwackie wybrzeze i tak sie tez dzieje. Kilka
minut przed godzina 20:00 melduje sie z powrotem w Polsce i juz nie moge
doczekac sie kolejnego rejsu. Do zobaczenia w chmurach!Jedno oko na Maroko, a drugie na Bordeaux / 07.02.2020 - 10.02.2020
Weekendowe wypady to moja specjalnosc, a ze
szczegolna sympatia darze kraje arabskie, to tym razem padlo na marokanski Fez.
W Maroku mialem okazje przebywac juz wczesniej, wiec mniej wiecej wiedzialem,
czego moge sie spodziewac. W drodze powrotnej mialem okazje zatrzymac sie na
dobe we Bordeaux, to jedno z ostatnich wiekszych francuskich osrodkow
miejsckich, do ktorego wczesniej nie mialem okazji dotrzec, teraz byla wiec
okazja, by to nadrobic. Trasa mojej weekenowej wycieczki to Warszawa
Modlin (WMI) – Bruksela Charleroi (CRL) – Fez (FEZ) – Bordeaux (BOD) – Krakow
(KRK).
Pierwszy etap podrozy to poznowieczorny rejs do Charleroi, samolot Ryanaira przylatuje do Modlina ponad godzine spozniony, ale na szczescie tym razem mi sie nie spieszy. Mam miejsce przy oknie, pogoda na trasie jest dobra i podziwiam swiatla miast pod nami. Po dotarciu na lotnisko o dziwo udaje mi sie jeszcze znalezc wolne miejsca siedzace a siedzenie obok mnie jest wolne, moge sie wiec ulozyc z kocykiem i w miare ludzkich warunkach spedzic noc, rano wzmacniam sie kawa flat white w Starbucks Coffee (niestety, od jakiegos juz czasu nie ma w Charleroi kawiarni PAUL) i przechodze przez kontrole bezpieczenstwa oraz kontrole paszportowa. Sam lot jak to w Ryanairze nie wyroznia sie niczym szczegolnym, udaje mi sie nawet nieco zdrzemnacna go a pozniej podziwiam piekne slonce oraz Czarny Lad, kiedy juz wlatujemy nad Afryke. Okazuje sie, ze wlatujac do Maroka nie trzeba juz wypelniac karteczki z naszymi danymi, a jedynie funkcjonariusz strazy granicznej pyta o zawod. Do centrum miasta kursuje autobus numer 16, jego przystanek znajduje sie po wyjsciu z terminalu i za parkingiem nieopodal ronda, jest slupek z odpowiednim oznakowaniem, rozkladu jazdy jednak nie uswiadczymy. W koncu po ok. 45 minutach oczekiwania przyjezdza mocno wysluzony autobus, cena biletu to raptem4 dirhamy, wiec niecale 2 zlote, a do miasta jedzie sie ok. 40 minut. Z pojazdu wysiadam na ostatnim przystanku przy dworcu kolejowym, hotel Ibis mam tuz obok, ale zanim sie tam zamelduje, to postanawiam napic sie aromatycznego espresso w jednej z licznych kawiarni zlokalizowanych w poblizu. Wlasnie owe kawiarnie sa dla mnie kwintesencja Maroka, znajduja sie niemal wszedzie, spotkamy tam niemal samych lokalnych mezczyzn, kobiet wsrod gosci tym razem nie wypatrzylem, kilka pan pracowalo gdzies na zapleczu. Nie ma to jak relaks w ciepelku, na zewnatrz panuje wiosenna aura, sa plamy, egzotycznie ubrani ludzie, lubie tak sobie kontemplowac zycie miejskie. Hotel Ibis wyglada niemal tak samo jak wszedzie, szybko zostawiam w pokoju moje rzeczy i ruszam do centrum handlowego Borj Fez, gdzie glowna atrakcja dla mnie to rewelacyjnie zaopatrzony hipermarket Carrefour. Po zakupach na bogato moja plocienna torba jest wypelniona niemal po brzegi lokalnymi smakolykami, jogurtami, herbata, daktylami i innymi przekaskami. Popoludniowa pora udaje sie do mediny, czyli starej czesci Fezu, ktora jest uwazana za najwieksza atrakcje miasta. Aby sie do nie dostac trzeba przejsc przez bogato zdobione bramy, zloto az kapie. Bardzo podoba mi sie ta architektura Maghrebu, teraz czas na koloryt lokalny w pelnym znaczeniu tego slowa. Stare miasto jest pelne spacerujacych, na turystow czekaja liczne restauracje, gdzie mozna zjesc marokanski tajin czy wypic swiezo wyciskany sok z pomaranczy oraz kupic pamiatki a takze wszelakie podroby markowych dobr luksusowych. Za jedna z bram znajdziemy tez urzad pocztowy, gdzie mozna wyslac zakupione na straganach pocztowki, nalezy jednak pamietac, ze poczta w weekend nie pracuje i ja swoje widokowki wyslalem dopiero w poniedzialek z Francji. Wieczorny spacer przez miasto do hotelu to kolejna okazja do przerwy w kawiarni, tym razem zamawiam herbate z mieta, uwielbiam ten intensywny aromat ziolowego naparu.
Pierwszy etap podrozy to poznowieczorny rejs do Charleroi, samolot Ryanaira przylatuje do Modlina ponad godzine spozniony, ale na szczescie tym razem mi sie nie spieszy. Mam miejsce przy oknie, pogoda na trasie jest dobra i podziwiam swiatla miast pod nami. Po dotarciu na lotnisko o dziwo udaje mi sie jeszcze znalezc wolne miejsca siedzace a siedzenie obok mnie jest wolne, moge sie wiec ulozyc z kocykiem i w miare ludzkich warunkach spedzic noc, rano wzmacniam sie kawa flat white w Starbucks Coffee (niestety, od jakiegos juz czasu nie ma w Charleroi kawiarni PAUL) i przechodze przez kontrole bezpieczenstwa oraz kontrole paszportowa. Sam lot jak to w Ryanairze nie wyroznia sie niczym szczegolnym, udaje mi sie nawet nieco zdrzemnacna go a pozniej podziwiam piekne slonce oraz Czarny Lad, kiedy juz wlatujemy nad Afryke. Okazuje sie, ze wlatujac do Maroka nie trzeba juz wypelniac karteczki z naszymi danymi, a jedynie funkcjonariusz strazy granicznej pyta o zawod. Do centrum miasta kursuje autobus numer 16, jego przystanek znajduje sie po wyjsciu z terminalu i za parkingiem nieopodal ronda, jest slupek z odpowiednim oznakowaniem, rozkladu jazdy jednak nie uswiadczymy. W koncu po ok. 45 minutach oczekiwania przyjezdza mocno wysluzony autobus, cena biletu to raptem4 dirhamy, wiec niecale 2 zlote, a do miasta jedzie sie ok. 40 minut. Z pojazdu wysiadam na ostatnim przystanku przy dworcu kolejowym, hotel Ibis mam tuz obok, ale zanim sie tam zamelduje, to postanawiam napic sie aromatycznego espresso w jednej z licznych kawiarni zlokalizowanych w poblizu. Wlasnie owe kawiarnie sa dla mnie kwintesencja Maroka, znajduja sie niemal wszedzie, spotkamy tam niemal samych lokalnych mezczyzn, kobiet wsrod gosci tym razem nie wypatrzylem, kilka pan pracowalo gdzies na zapleczu. Nie ma to jak relaks w ciepelku, na zewnatrz panuje wiosenna aura, sa plamy, egzotycznie ubrani ludzie, lubie tak sobie kontemplowac zycie miejskie. Hotel Ibis wyglada niemal tak samo jak wszedzie, szybko zostawiam w pokoju moje rzeczy i ruszam do centrum handlowego Borj Fez, gdzie glowna atrakcja dla mnie to rewelacyjnie zaopatrzony hipermarket Carrefour. Po zakupach na bogato moja plocienna torba jest wypelniona niemal po brzegi lokalnymi smakolykami, jogurtami, herbata, daktylami i innymi przekaskami. Popoludniowa pora udaje sie do mediny, czyli starej czesci Fezu, ktora jest uwazana za najwieksza atrakcje miasta. Aby sie do nie dostac trzeba przejsc przez bogato zdobione bramy, zloto az kapie. Bardzo podoba mi sie ta architektura Maghrebu, teraz czas na koloryt lokalny w pelnym znaczeniu tego slowa. Stare miasto jest pelne spacerujacych, na turystow czekaja liczne restauracje, gdzie mozna zjesc marokanski tajin czy wypic swiezo wyciskany sok z pomaranczy oraz kupic pamiatki a takze wszelakie podroby markowych dobr luksusowych. Za jedna z bram znajdziemy tez urzad pocztowy, gdzie mozna wyslac zakupione na straganach pocztowki, nalezy jednak pamietac, ze poczta w weekend nie pracuje i ja swoje widokowki wyslalem dopiero w poniedzialek z Francji. Wieczorny spacer przez miasto do hotelu to kolejna okazja do przerwy w kawiarni, tym razem zamawiam herbate z mieta, uwielbiam ten intensywny aromat ziolowego naparu.
W niedzielny poranek po sniadaniu na bogato
wychodze z hotelu i przy postoju taksowek oczekuje od 7 rano na pojawienie sie autobusu
na lotnisko, przyjezdza w koncu o 07:50, na dworze dopiero powoli robi sie
jasno, jest chlodno, widac, ze to juz klimaty pustynne. O tej moze miasto
swieci pustkami, szybko udaje mi sie dotrzec na lotnisko, gdzie musze jeszcze
podbic wydrukowana karte pokladowa na moj lot na trasie Fez – Bordeaux, taka sama
procedura obowiazuje na wszystkie wyloty lini Ryanair z Maroka. Po ladowaniu we
Francji wita mne juz nieco gorsza pogoda, ale wciaz jest cieplo, ok. 15 stopni,
mimo ze niebo jest lekko pokryte chmurami. Tuz przed terminalem lotniska
znajduje sie przystanek komunikacji publicznej, w automacie biletowym kupuje
bilet powrotny a chwile pozniej jade juz w strone srodmiescia. Zameldowanie w
hotelu trwa blyskawiczne, zaraz po nim udaje sie na spacer w strone Starego
Miasta a pierwsze kroki kieruje do gotyckiej katedry Saint Andre. Wprawdzie
koscioly to zdecydowanie nie jest moja bajka, ale tutaj postanawiam zrobic
wyjatek i jestem zdania, ze naprawde warto zajrzec do srodka. Spacer kontynuuje
waskimi uliczkami oraz deptakiem, w strefie ruchu pieszego znajdziemy caly
arsenal sklepow oraz punktow gastronomicznych, jest takze kawiarnia PAUL, ktora
mam okazje odwiedzic i przetestowac nowe lokalne specjaly. Trwa niedzielne popoludnie,
wielu Francuzow wyszlo na miasto i spaceruje na deptaku wzdluz rzeki Garonne
przeplywajacej przez miasto. Wzorem lokalsow zaopatruje sie w bagietke, wino i
ser i przy francuskiej telewizji spedzam wieczor w hotelu. Akurat z kanalow informacyjnych
jestem bombardowany wiesciami na temat panujacego w polnocnej Francji oraz
Europie huraganu Chiara. O ile kolejnego dnia pogoda w Bordeaux jest juz gorsza
i momentami pada deszcz, to poza tym nie dzieje sie nic specjalnego i moge spokojnie
wrocic popoludniowa pora do Krakowa. Oby wiecej takich sympatycznych kawowych
wycieczek!
U Sultana w Brunei (i nie tylko) / 28.01.2020 - 03.02.2020
Niemal od razu po powrocie z Hawajow i raptem
kilku godzinach snu we wlasnym lozku ruszam na Lotnisko Chopina, skad udaje sie
do Zurichu. Tym razem w podroz PLL LOT po raz kolejny mam okazje poleciec Boeingiem
737 odziedziczonym od rumunskich tanich linii Blue Air. Samolot jest mocno wysluzony
i glosny, podroz nim to zadna przyjemnosc, ale linia zrobila podmiane maszyny,
wiec nie mam nic do powiedzenia. Ladowanie na lotnisku ZRH to zdecydowanie moje
najgorsze ladowanie w zyciu, z powodu burzy pilot musi tuz nad lotniskiem
poderwac maszyne do lotu i przerwac podejscie do ladowania, chwile potem
wlatujemy w strefe silnych turbulencji a maszyna rzuca jak na karuzeli, ale
konczy sie na strachu i po kilkunastu minutach krazenia nad miastem lotnisko
zostaje ponownie otwarte i mozemy wyladowac. Teraz czeka mnie caly dzien
oczekiwania na nocny lot linia Swiss do Singapuru, od razu po ladowaniu nadaje
bagaz i udaje sie do saloniku, gdzie na wygodnym fotelu/lezance oczekuje na
moje polaczenie. Maszyna jest minimalnie wypelniona, mam dla siebie cale 3
fotele z przodu klasy ekonomicznej, czyli tak, jak lubie najbardziej. Lot
przebiega bardzo lagodnie, obsluga dba o pasazerow, to co mi sie nie podoba to
fakt, ze zaraz po posilku prosza pasazerow o zasloniecie okien, by wschodzace
po trasie slonce nie budzilo osob, ktore zasnely. Ja akurat w samolocie niemal
nigdy nie moge zasnac, wiec chetnie obserwowalbym to, co widac przez szybke. Wiadomo,
ze dla zalogi najlepiej jest uspic kabine i miec swiety spokoj. Po wyladowaniu
w Singapurze kieruje sie do strefy ogolnodostepnej, by obejrzec Jewel, czyliwodospad, wokół którego rozciągają się egzotyczne
ogrody. Na zewnatrz tej strefy znajduje sie sporych rozmiarow centrum handlowe,
sklepy sa juz zamkniete, ale czesc gastronomiczna jest jeszcze czynna, posilam
sie w Burger Kingu i znajduje takze uwielbiane przeze mnie Dunkin Donuts. Zaopatruje
sie w kolorowe paczki i kawke a po konsumpcji spaceruje po pustej o tej porze hali
odlotow, jedyne czynne stanowiska sa przy hinduskiej liniii Spice Jet, poza tym
na lotnisku hula wiatr. Przypadkiem zauwazam urzad pocztowy i automat, w ktorym
mozna kupic znaczki na pocztowki i zaplacic karta kredytowa. W kiosku obok
(akurat jest czynny) nabywam widokowke i moge ja chwile pozniej wyslac do
Polski. Teraz ruszam w powrotem do strefy airside, gdzie znajduje sobie miejscowke
i do rana udaje mi sie przespac we wzglednych warunkach. Przede mna mocno
egzotyczny kierunek jakim jest Sultanat Brunei i jego stolica Bandar Seri
Begawan, ktora byla na mojej liscie miejsc do zobaczenia od niepamietnych
czasow, jest to bowiem mocno orientalne miejsce w Azji Poludniowo-Wschodniej.
Samo panstwo jest mocno wyznaniowe, dominuje tak islam, a sultan od wielu lat
rzadzi twarda reka. Miasto moze pochwalic sie największym na Dalekim Wschodzie
meczetem oraz imponujacym muzeum, w ktorym sultan zgromadzil prezenty otrzymane
przez lata swojego panowania nad krajem. Trzeba przyznac, ze wspomniany meczet
jest niesamowity, jego wyglad nawiazuje do mauzoleum Taj Mahal w Indiach, a jego
kopula wykonana jest ze szczerego zlota. Wejscie do Royal Regalia Museum jest
bezplatne, wystarczy jedynie zostawic swoje rzeczy w schowku, zdjac obuwe i
wpisac sie na liste gosci. W srodku niestety obowiazuje calkowity zakaz
fotografowania, a poniewaz odwiedzajacych niemal tutaj nie ma, to spacerujac po
zimnej marmurowej posadzce mozemy czesto czuc na sobie oddech muzealnych
straznikow. Muzeum jest doskonalym przykladem pokazania, jak doskonale w Brunei
funkcjonuje kult jednostki, warto zobaczyc!
Nastepny cel na mojej mapie podrozy to kolejny azjatycki moloch i indonezyjska
stolica, czyli Dzakarta, do ktorej udaje sie liniami Singapore Airlines z kolejna
przesiadka w Singapurze. Z lotniska do miasta kursuje kolejka, po ok. 40
minutach jazdy wygodnym klimatyzowanym pociagiem jestem juz w biznesowym
centrum miasta, a kilkanascie minut pozniej po spacerze przez nowoczesne
centrum i dzielnice ambasad docieram do hotelu Ibis, w ktorym zatrzymam sie na
kolejne dwie noce. O ile po Dzakarcie spodziewalem sie zdecydowanie nizszego
standardu, to miasto naprawde pnie sie do przodu, znajdziemy w nim wiele szklanych
domow, drapaczy chmur oraz centrow handlowych z niemal wszystkimi znanymi nam
sieciowkami. Stara czesc Dzakarty jest zlokalizowana na polnoc o glownego placu
miasta o nazwie Medan Merdeka, nad ktorym goruje monument. Stara czesc Dzakaraty
to przede wszystkim Plac Fatahillah z kawiarnia o tej samej nazwie. Na samym placu otoczonym bialymi budynkami
w kolonialnym stylu niedozwolony jest ruch samochodowy, co w zdominowanej przez
skutery Dzakarcie jest swoistym fenomenem. Dzieki temu mozemy sie jednak
przeniesc w czasie do Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, czego
wszystkim zainteresowanym zycze!
Do Honolulu malpy straszyc / 20.01.2020 - 27.01.2020
Kiedy bylem maly Hawaje wydawaly mi sie tak
niedostepne i odlegle, ze nawet nie marzylem, iz kiedys odwiedze ten
archipelag. Po latach los jednak sie do mnie usmiechnal i zeslal promocje w
postaci lotow do Honolulu z wylotem z Belgradu w cenie ok. 500 EUR. Dla
konesera lotnictwa to nie lada gratka, bowiem sama trasa jest ciekawa i wiedzie
przez Vancouver a tam wczesniej nie mialem okazji byc. Do samej Kanady pewnie
bym sie ponownie nie wybral, a tym samym w pakiecie mam calodniowe zwiedzanie
glownego osrodka miejskiego w Kolumbii Brytyjskiej. Mam takze dluga przesiadke
we Frankfurcie, po raz pierwszy mam okazje pojechac do miasta i wieczorem podziwiac
rozswietlone wiezowce.
W srode czas na dlugi lot do Vancouver realizowany
samolotem B747-600, to dopiero drugi raz, kiedy bede mial okazje przeleciec sie
ta wielka czterosilnikowa maszyna. Niestety, okazuje sie, ze przestrzen na
pokladzie jest mocno ograniczona i gdyby nie fakt, ze srodokowe miejsce jest
wolne, to mialbym spory problem, by sie zmiescic. Na szczescie przyzwoity serwis
pokladowy oraz serwis rozrywkowy sprawiaja, ze sam lot uplywa w milej atmosferze
i mimo dwugodzinnego opoznienia bede milo go wspominal. Pogoda w Vancover typowa dla tego miasta –
jest wietrznie i deszczowo, ale nie moge powiedziec, ze jest zimno. Zabudowa
bardzo przypomina ta, ktora widzialem juz w Montrealu i Toronto, przy ulicy
stoja niskie pawilony czy domki, jest na szczescie sporo kawiarni, bede sie
mial wiec gdzie ogrzac przy goracym napoju – wlasnie wizyty w kawiarniach to z
racji niepogody kwintesencja mojego pobytu w Vancouver. Kolejnego dnia z rana
chwilo przestalo padac, ruszam wiec na dluzszy spacer nabrzezem do Waterfront a
pozniej robie sobie rundke po parkach. W scislym centrum Vancouver znajduje sie
calkiem sporo biurowcow ze szkla i stali, jako fan wiezowcow chlone te widoki.
Drugiego dnia pobytu kolejka docieram na lotnisko, teraz czeka mnie ok. 6 h lotu do Honolulu. Nazwa hawajskiej stolicy zawsze kojarzyla mi sie z powiedzeniem „Do Honolulu malpy straszyc”, teraz bede mial okazje przekonac sie, ze na miejscu malpy wcale nie zwisaja z drzew. :) Pierwotnie moj lot mial byc operowany linia Air Canada i nowym samolotem typu B737 MAX, jednak z powodu uziemienia tych maszyn kanadyjski przewoznik wynajal na tej trasie wysluzone Boeingi B767 od linii czarterowej Omni Air International. O ile najpierw bylem bardzo sceptycznie nastawiony do tego samolotu, to calkiem spodobala mi sie ta nieco nietypowa maszyna, zaloga na pokladzie byla mieszana, czesc obslugi z Air Canada a czesc z Omni Air, byly dwa serwisy z bezplatnymi napojami, serwis rozrywki tez bylo dostepny, filmy akurat mieli juz dosc archiwalne, ale muzyka mi odpowiadala, a co najwaniejsze moglem sledzic trase lotu na biezaco na wyswietlaczu. Ladowanie w Honolulu przebiega bardzo gladko, po wyjsciu z samolotu (tym razem lecialem tylko z bagazem podrecznym) nie musze juz zalatwiac zadnych formalnosci wjazdowych na teren USA, gdyz Stany Zjednoczone na rejsach z Kanady przeprowadzaja swoja „immigration” jeszcze na terenie Kanady na lotnisku wylotu, co sprawie, ze po ladowaniu w Stanach traktowani jestesmy jako pasazerowie lotu krajowego.
Drugiego dnia pobytu kolejka docieram na lotnisko, teraz czeka mnie ok. 6 h lotu do Honolulu. Nazwa hawajskiej stolicy zawsze kojarzyla mi sie z powiedzeniem „Do Honolulu malpy straszyc”, teraz bede mial okazje przekonac sie, ze na miejscu malpy wcale nie zwisaja z drzew. :) Pierwotnie moj lot mial byc operowany linia Air Canada i nowym samolotem typu B737 MAX, jednak z powodu uziemienia tych maszyn kanadyjski przewoznik wynajal na tej trasie wysluzone Boeingi B767 od linii czarterowej Omni Air International. O ile najpierw bylem bardzo sceptycznie nastawiony do tego samolotu, to calkiem spodobala mi sie ta nieco nietypowa maszyna, zaloga na pokladzie byla mieszana, czesc obslugi z Air Canada a czesc z Omni Air, byly dwa serwisy z bezplatnymi napojami, serwis rozrywki tez bylo dostepny, filmy akurat mieli juz dosc archiwalne, ale muzyka mi odpowiadala, a co najwaniejsze moglem sledzic trase lotu na biezaco na wyswietlaczu. Ladowanie w Honolulu przebiega bardzo gladko, po wyjsciu z samolotu (tym razem lecialem tylko z bagazem podrecznym) nie musze juz zalatwiac zadnych formalnosci wjazdowych na teren USA, gdyz Stany Zjednoczone na rejsach z Kanady przeprowadzaja swoja „immigration” jeszcze na terenie Kanady na lotnisku wylotu, co sprawie, ze po ladowaniu w Stanach traktowani jestesmy jako pasazerowie lotu krajowego.
Po krotkiej nocy wstaje pelen energii i wybieram sie na wschod slonca na plaze Waikiki, jest jeszcze ciemno, kiedy opuszczam hostel, kilkanascie metrow dalej widac juz przepiekna plaze i palmy oraz inna egzotyczna roslinnosc, woda w oceanie ma calkiem przyjemna temperature. Wszystkie budynki sa pomalowane na kolorowo, jest niesamowicie czysto, niczym w bajce. Po porannym spacerze po plazy ruszam na sniadanie do restauracji McDonald’s, ktora mimo bardzo wczesnej pory jest juz otwarta, tak samo jest z innymi kawiarniami i lokalami przy glownej arterii polozonej niemal bezposrednio przy plazy. Nie ma takze problemow z zakupem pamiatek czy widokowek. Na rajskiej plazy spedzam leniwe dwa dni, obserwuje turystow, piekne krajobrazy i ciesze sie sloncem. W sobotni poranek przed sniadaniem w hostelu (serwuja znakomite tosty z maslem orzechowym) wybieram sie na Diamentowa Gore, czyli nieczynny juz wulkan, z ktorego szczytu mozna podziwiac zachwycajaca panorame wyspy Oahu. Wejscie na szlak turystyczny kosztuje raptem 1 USD, droga na gore jest bardzo kreta i stroma, ostatni jej odcinek to krotka wedrowka w wydrazonym w skale tunelu, trzeba to wziac pod uwage. W sobotni wieczor urzadzam sobie jeszcze spacer do centrum handlowego, wychodze obladowany m.in. lokalna kawa, czekoladkami z orzechami macadami, polecam serdecznie!
W niedzielny poranek melduje sie na jeszcze sennym
lotnisku Honolulu, skanuje moja walizke (wszystkie bagaze pasazerow lecacych na
„mainland” USD musza zostac przeswietlone) a w automacie biletowym odbieram karty
pokladowe na kolejne rejsy. Tym razem jestem zabukowany na trasie HNL-LAX-MUC-BEG,
gdzie lot do Kalifornii operuje amerykanski United na nieznanym mi samolocie Boeing
B757, ktory ma dosc nietypowa konstrukcje – jest bowiem bardzo dlugi i waski. Trafia
mi sie miejsce w srodku, ale nie moge narzekac, bo mam wystarczajaco miejsca na
nogi, lot jest wyjatkowo gladki i smakuja mi przekaski oraz napoje serwowane na
pokladzie. Ladujemy w Los Angeles przed czasem, to juz kolejny moj raz na tym
lotnisku. Przed ladowaniem sprawdzilem sobie mapke terminali w Los Angeles,
okazalo sie, ze na jednym z terminali maja moje ulubione Dunkin’ Donuts, ktore
w centrum Honolulu byly niedostepne. Z kolorowymi paczkami i kawa w dloni
ruszam do terminala miedzynarodowego, skad odlece na pokladzie samolotu A340 do
Monachium. Okazuje sie, ze czesc miesc z tylu kabiny jest wolnych i mam dla
siebie cale dwa miejsca, moge wygodnie sie rozgoscic i rozkoszowac serwisem
pokladowym, popijac drinki i ogladac swiatla miast pod nami. Okolo 11 godzin
pozniej melduje sie w Monachium, teraz juz tylko wieczornz rejs PLL LOT do
Warszawy z drozdzowka od Putki na pokladzie :) Aloha!
Subskrybuj:
Posty (Atom)












