Kolejnego poranka zza okiennic widac piekne slonce, wiec juz o 7 wyruszam w droge na plaze, po drodze jeszcze tylko lyk aromatycznej kawy i croissant z migdalami i godzine pozniej rokladam sie juz na piasku nad morzem. Plaza Arinella jest szeroka i piaszczysta, ale niestety kolor piasku to szary, poza tym czesc wybrzeza jest zainfekowana przez sinice, wiec nie wyglada to najlepiej. Plaza o poranku jest wyludniona, w oddali widac jedynie prom plynacy do Francji lub na sasiednia Sardynie, do poludnia trwa u mnie zatem blogi relaks nad Morzem Srodziemnym. Niestety, po godzinie 12:00 znowu naplywaja ciemnie chmury i deszcz przegania mnie z plazy, wiec trzeba wrocic do miasta, w sumie to czas akurat na sieste. Wieczorem takze sie wypogadza, wiec spaceruja kolorowymi waskimi uliczkami Bastii, miasto jest naprawde przeurocze i bardzo zadbane, naprawde serdecznie polecam kazdemu, by sie tam wybral. Sobotni poranek to juz czas, by zbierac sie na lotnisko, na szczescie istnieje dobre skomunikowanie z lotniskiem w postaci shuttle busa odjezdzajacego spod dworca kolegowego w Bastii – cena biletu do 10 euro platne gotowka u kierowcy. Poranna cafe creme i ok. pol godziny pozniej jestem juz na lotnisku, pogoda idealna, obserwuje plyte lotniska, po ktorej koluja glownie maszyny lokalnego przewoznika Air Corsica. Po okolo godzinie przylatuje juz moj easyJet z Berlina i rozpoczynamy boarding. Adieu!
Korsarz z Korsyki / 02.09.2021 – 04.09.2021
Kolejnego poranka zza okiennic widac piekne slonce, wiec juz o 7 wyruszam w droge na plaze, po drodze jeszcze tylko lyk aromatycznej kawy i croissant z migdalami i godzine pozniej rokladam sie juz na piasku nad morzem. Plaza Arinella jest szeroka i piaszczysta, ale niestety kolor piasku to szary, poza tym czesc wybrzeza jest zainfekowana przez sinice, wiec nie wyglada to najlepiej. Plaza o poranku jest wyludniona, w oddali widac jedynie prom plynacy do Francji lub na sasiednia Sardynie, do poludnia trwa u mnie zatem blogi relaks nad Morzem Srodziemnym. Niestety, po godzinie 12:00 znowu naplywaja ciemnie chmury i deszcz przegania mnie z plazy, wiec trzeba wrocic do miasta, w sumie to czas akurat na sieste. Wieczorem takze sie wypogadza, wiec spaceruja kolorowymi waskimi uliczkami Bastii, miasto jest naprawde przeurocze i bardzo zadbane, naprawde serdecznie polecam kazdemu, by sie tam wybral. Sobotni poranek to juz czas, by zbierac sie na lotnisko, na szczescie istnieje dobre skomunikowanie z lotniskiem w postaci shuttle busa odjezdzajacego spod dworca kolegowego w Bastii – cena biletu do 10 euro platne gotowka u kierowcy. Poranna cafe creme i ok. pol godziny pozniej jestem juz na lotnisku, pogoda idealna, obserwuje plyte lotniska, po ktorej koluja glownie maszyny lokalnego przewoznika Air Corsica. Po okolo godzinie przylatuje juz moj easyJet z Berlina i rozpoczynamy boarding. Adieu!
Pocztówka z Triestu / 28.08.2021 - 30.08.2021
Po niemal calych wakacjach
bez wyjazdu nadszedl czas na moj krotki urlop. Za cel wycieczki obralem sobie
wloski Triest, gdyz to wlasnie z tego miasta wywodzi sie kawa Illy. Poza tym o
Triescie slyszalem same dobre rzeczy, wiec postanowilem na wlasnej skorze
doswiadczyc, jak tam jest. Loty linia Lufthansa przebiegaja bardzo sprawnie,
tym razem we Frankfurcie czeka mnie bardzo szybko spacer, bo musze szybko
przemiescic sie z czesci terminala A do B, a to calkiem spory dystans – miedzy ladowaniem
samolotu z Warszawy a odlotem do Triestu mam jedyne 55 minut, niezle wyzwanie w
porcie lotniczym Frankfurt, ale idzie mi sprawnie, dobiegam do bramki akurat w
chwili, kiedy rozpoczyna sie boarding. Po ostatnich pandemicznych cieciach
pasazerowie klasy ekonomicznej w ramach poczestunku otrzymuja jedynie mala
butelke wody Elisabethen oraz czekoladke z logo przewoznika, za wszelkie inne
produkty trzeba slono placic. Takie czasy, pod pozorem pandemii linie szukaja
tylko pretekstu, by zminimalizowac wszelkie dodatkowe koszty, a tanie linie lotnicze
sluza im za przyklad...
Po ladowaniu w Triescie w automacie biletowym kupuje bilet na autobus do miasta, mam szczescie, bo akurat kiedy schodze z wiaduktu na przystanek, to pojazd szykuje sie do odjazdu. Podczas drogi do miasta moja uwage zwracaja dwujezyczne tablice informacyjne przy trasie – oprocz jezyka wloskiego niemal wszystkie informacje sa wyszczegolnione takze w jezyku slowenskim, Triest lezy bowiem tuz przy granicy ze Slowenia. Sam Triest wyroznia sie tez na tle innych wloskich miast, przewazaja tutaj szerokie ulice, bulwary, jest jasno, a to wszystko zasluga faktu, ze w przeszlosci miasto bylo znanym portem w granicach monarchii austro-wegierskiej. Przy porcie znajduje sie kanal, ktory nieco przypomina te kanaly z Wenecji; wokol niego rozstawily sie oczywiscie liczne restauracji i kawiarnie, w tym flagowa placowka Illy. W sierpniowym sloncu rozkoszuje sie dolce far niente przy aperolu a potem odwiedzam wspomniana kawiarnie Illy, gdzie poza espresso spozywam takze przepysznego croissanta z kremem pistacjowym, ten smak to dla mnie prawdziwa kwintesencja pobytu w Italii. W niedzielny poranek wspinam sie ze starego miasta na wzgorze San Giusto, gdzie znajduja sie katedra. Koscioly nie sa jednak moja specjalnoscia, zdecydowanie bardziej urzeka mnie panorama miasta, w porcie wlasnie cumuje statek MSC Splendida, na ktory to udawalo sie sporo moich wspoltowarzyszy lotu do Triestu. Jak widac rejsy po Adriatyku czy Morzu Srodziemnym wciaz sa popularne wsrod turystow. Ze wzgorza schode do miasta po tzw. Schodach Gigantow - Scala Dei Giganti, prezentuja sie niezwykle imponujaco. Teraz czas juz na dluzszy spacer do zamku Miramare, ktory znajduje sie za miastem, droga wiedzie przez okolice dworca kolejowego a potem wzdluz betonowej plazy Barcola, ktora w niedziele przedpoludnie jest wypelnia sie spragnionymi slonecznych kapieli mieszkancow okolicy.
Po okolo dwoch godzinach wedrowki docieram do celu – najbardziej urzekaja mnie ogrody wokol zamku oraz fontanna w parku na dole. Castello Miramare jest polozony na klifie, wyglada niezwykle malowniczo i mysle, ze warto tam zajrzec. Widac, ze to turystyczny magnes, bo parking jest wypelniony autami po brzegi. W drodze powrotnej i ja korzystam ze slonca na „plazy” Barcola, chociaz plaza to zdecydowanie zbyt duze slowo, bo nie uswiadczymy tutaj nawet odrobiny piasku. Niestety, zza gor nagle nadchodza ciemne chmury i czar pryska – trzeba sie w mgnieniu oka ewakuowac, bo rozpoczyna sie letnia burza. Chmury niestety zagoszcza w Triescie na dobre i do konca mojego weekendowego pobytu wiatr nie bedzie w stanie ich rozgonic a tuz przed lotem powrotnym w poniedzialkowy wieczor rozszaleje sie kolejna burza z piorunami. Jak widac pogoda nawet w wakacje we Wloszech potrafi splatac figla. Arrivederci Italia!
Galicyjskie delicje / 17.07.2021 - 18.07.2021
Bomboloni z Rimini/ 25.06.2021 - 26.06.2021
Pobyt w Rimini przebiega wybornie, delektuje sie przysmakami kuchni wloskiej,
jest pizza, sa slone wypieki, wino, kawa a takze moje odkrycie – pączki z
nadzieniem o nazwie bomboloni – palce lizac, nie roznia sie niemal wcale od
polskich odpowiednikow. Az dziwne, ze do tej pory nie trafilem na ten przysmak,
moze to jakis bardziej lokalny smakolyk...
U Cioci Hani w Chanii / 19.06.2021 - 20.06.2021
Cyrulik sewilski / 24.10.2020
W sobotni poranek linia S9 docieram na lotnisko
Berlin Schönefeld – to juz ostatnie dni, kiedy funkcjonuje ono pod ta nazwa,
niebawem otwiera sie bowiem wyczekiwany od lat port lotniczy Berlin Brandenburg
International (BER). Przed wylotem podczas skanowania kart pokładowych obsluga
prosi o okazanie kodu QR wymaganego dla osób podróżujących do Hiszpanii.
Całkiem sporo osób nie wie o konieczności owej rejestracji, byli to głównie
wracający z Niemiec Hiszpanie, wszak był to ostatni lot na tej trasie. Rejs
trwa 3 h 10 min i nie wyroznia sie niczym szczegolnym, jest jednak zdecydowanie
ciszej niz zwykle, bowiem zaloga nie prowadzi sprzedazy w natarczywy sposob jak
to mialo miejsce do tej pory. Mam do dyspozycji caly rzad, wiec moge sie bardziej
wyciagnac. Po przylocie na lotnisko w Sevilli w korytarzu formowane są dwie
kolejki – jedna dla osób, które wypełnią formularz w wersji papierowej na
miejscu, druga dla osób z kodem QR. Przed 14:00 lotnisko wyglądało na mocno
wyludnione i poza pracownikami niemal nikogo tam nie było, szybkie zeskanowanie
kodu, przejście obok kamery termowizyjnej i „¡Bienvenido a España!”. Czas
zmienic garderobe na letnia, w Andaluzji sa 24 stopnie, jest slonecznie i zdaje
sie, ze wciaz trwa tam lato. W kasie biletowej w hali przylotow kupuje bilet
dzienny lotniskowy za 6 euro, co interesujace, Sewilla wydaje sie nieswiadomie
promowac turystyke jednodniowa – bilet tam i z powrotem wazny tego samego dnia
kosztuje 6 euro, w przypadku powrotu w innym dniu nalezy liczyc sie z wydatkiem
8 euro. Niesamowite :D Przystanek linii lotniskowej EA znajduje sie po lewej
stronie od wyjscia, jest bardzo dobrze oznaczony, autobus przyjezdza zgodnie z
rozkladem jazdy i po ok. 35 minutach docieram do przystanku koncowego Plaza de
Armas, skad do starego miasta jest juz rzut beretem. Juz w drodze do centrum
widac, ze Sevilla jest nieslychanie piekna, ma bardzo bogata architekture, kolorowe
wzornictwo, egzotyczna bujna roslinnosc, feeria barw az uderza po oczach. Ale
zanim napawam sie widokiem zabytkow, to pierwsze kroki kieruje do supermarketu
Mercadona, gdzie zaopatruje sie w kilka hiszpanskich przysmakow, bedzie wiec
flan, turron czy chorizo.
Dolce far niente: Verona & Firenze / 03.10.2020 - 05.10.2020

Mimo wrecz fatalnych prognoz pogody Werona
wita mnie popoludniowa pora pieknym sloncem i temperatura +23 stopni Celsjusza.
Z lotniska do miasta kursuje bezposredni autobus za 6 euro, ja jednak wybieram
opcje ekonomiczna, czyli ok. 20-minutowy spacer do stacji kolejowej Dossobuono
i nastepnie 10-minutowa przejazdzke pociagiem regionalnym za jedyne 1,90 EUR. Pierwsze
kroki na dworcu kolejowym w Weronie kieruje do kawiarni, czas zregenerowac sie
mocnym wloskim espresso oraz croissantem z czekolada. Potem kilka minut spaceru
i juz jestem w mieszkaniu, gdzie spedzam noc z soboty na niedziele. W Weronie
ciezko jest dostac klasyczny hotel, w miescie kroluje niepodzielnie oferty typu
Bed & Breakfast. Po zameldowaniu i rozpakowaniu walizki zmieniam stroj na
zdecydowanie lzejszy i ruszam do supermarketu EUROSPAR, skad jak to zwykle we
Wloszech wychodze objuczony jak wielblad. Kuchnia wloska to zdecydowanie u mnie
numero uno, bedac tutaj zawsze staram sie przywiezc sobie jakies rarytasy do
Polski. W drodze powrotnej zauwazam mala lokalna pizzerie, gdzie sprzedaje sie
ten specjal krojony na kawalki na wynos. Tego mi trzeba, wybieram pizze z
pomidorami i kilka minut pozniej juz ja palaszuje. Nastepnie po zostawieniu zawartosci
wozka zakupowego w mieszkaniu wracam na miasto i kieruje sie na starowke, ktora
we wczesny sobotni wieczor tetni zyciem. Gdyby nie fakt, ze czesc osob ma na
sobie maski, to nie domyslilbym sie, ze panuje zlowrogi wirus i sa wprowadzone
pewne ograniczenia. Zacnie prezeruje sie podswietlona Arena, ktora wyglada niczym
kopia rzymskiego Koloseum. W miescie jest tez oczywiscie duzo kosciolow a czesc
starego miasta to strefa ruchu pieszego, gdzie znajdziemy przede wszystkim
salony odziezowe i kosmetyczne. Ruszam jeszcze w strone domu Julii (tak, tej z
dramatu Szekspira), ale o tej porze brama na dziedziniec jest juz zamknieta,
wiec moge tylko zobaczyc krate i czesc podworza. Podczas gdy ja wciaz spaceruje
w szortach Wlosi maja na sobie juz czeso kurtki puchowe a nawet czapki, musi
byc im naprawde zimno. Po samotnym, ale jakze romantycznym spacerze ulicami Werony
wieczor spedzam przed telewizorem ogladajac show taneczny Ballande con le
stelle i popijajac czerwone wino. Sen przychodzi dosc szybko, zwlaszcza ze tego
dnia wstalem o 03:30, by zdazyc na poranny lot Lufthansa do Frankfurtu.
W niedzielny poranek po samoobslugowym
sniadaniu w kuchni ruszam z powrotem na stacje kolejowa, znowu zamawiam
cornetto a do tego cappuccino, w koncu ta kawe z mlekiem przystoi pic we
Wloszech tylko o poranku, wiec to doskonaly poczatek dnia. Moj pociag
Italotreno do Florencji juz czeka, przyjechal zgodnie z rozkladem z Bolzano a
jego stacja koncowa to Roma Termini. Alstomowski sklad typu pendolino nie jest
specjalnie zatloczony, poza tym co drugie miejsce jest zablokowane, wiec mam
dla siebie dosc przestrzenia na 1,5 h jazdy. Przed Bolonia pociag wjezda do
tunelu i niemal 1/3 trasy wiedzie w ciemnosciach niczym w metrze. Moze to i
lepiej, bo akurat pogoda sie psuje i nad okolica pojawiaja sie ciemne deszczowe
chmury. Kiedy docieram do Toskanii niebo jeszcze nie jest mocno zachmurzone,
wiec najpierw (po obowiazkowym espresso) ruszam na pobliskie stare miasto,
gdzie w koncu mam okazje zobaczyc z bliska florencja katedre z
charakterystyczna pomaranczowa kopula. Krecie sie po waskich uliczkach,
podziwiam charakterystyczna dla tego regionu zabudowe oraz okna i tak przypadiem
docieram do Galerii Uffizi, gdzie mozna podziwiac dziela mistrzow malarstwa czy
rzezby. Kolejna do wejscia jest calkiem spora, a myslalem, ze akcja pandemia
jednak skutecznie odstraszy turystow. Jak slysze, sa to jednak glownie turysci
lokalni, wiec ruch zagranicznym rzeczywiscie zamarl. Po dotarciu do Novotelu
takze moge to potwierdzic, w hotelu poza pracownikami recepcji nie widac zywej
duszy. Poniewaz hotel miesci sie przy lotnisku, to z okna mojego pokoju na
ostatnim 8. pietrze moge podziwiac startujace samoloty, mam okazje zobaczyc
m.in. KLM czy British Airways.
Popoludniowa pora wracam na florencka starowke, spaceruje po Ponte Vecchio i zaopatruje sie w pamiatki. Na miescie sa nieprzebrane tlumy zwiedzajacych, wszystkie lokale gastronomiczne dzialaja, najwiekszym powodzeniem zdecydowanie ciesza sie lodziarnie, ale dla mnie na taki deser jest juz za zimno. Zagladam do kilku butikow, czas szybko plynie i robi sie chlodno, pora wiec wracac do hotelu, najpierw tramwajem lotniskowym za 1,50 EUR a potem jeszcze 40 minut z okolicy lotniska. Kiedy nastepnego dnia wieczorem startuje z Florencji do Frankfurtu rejsem LH315, z pokladu Embraera dzieki neonowi z logo marki dobrze widze moj hotel, teraz moge podziwiac go z lotu ptaka. Pobyt we Wloszech, mimo pogodowej przeplatanki, uwazam za bardzo udany. Za mna zaliczone kolejne piekne miasta, a do tego moglem porozumiewac sie w tym melodyjnym jezyku. Arrivederci!














