W sobotni poranek ok. 08:30 pojawiam sie
na stolecznym Lotnisku Chopina. Od kilku dni Warszawa jest spowita gesta mgla,
tego dnia sytuacja takze nie wyglada dobrze, ale rzut oka na tabele odlotow/przylotow
pozwala mi stwierdzic brak zaklocen w funkcjonowaniu portu lotniczego. O tej
porze jest juz po porannej fali wylotowej i kontrola bezpieczenstwa przy
strefie A terminala przebiega bardzo sprawnie, chwile pozniej jestem juz w
strefie airside lotniska. Jeszcze tylko skropie sie perfumami Chanel Egoist i juz
mkne po marmurowej posadzce ku bramce 44 zlokalizowanej na koncu terminala,
skad bedzie odbywal sie boarding na moj rejs linia easyJet do Berlina Tegel. Kiedy
tylko ta tania linia zaanonsowala swoje polaczenie, czym predzej zarezerwowalem
bilet na przelot to stolicy Niemiec, to moja ponadczasowa destynacja, zawsze
dobrze sie tam czuje, a jesli w koncu nadarzyla sie okazja, by dotrzec tam za
niska cene, to nie musialem sie wahac, zwlaszcza ze ceny byly naprawde
konkurencyjne a czas podrozy w porownaniu z pociagiem byl nieporownywalnie
lepszy. Obserwuje rejs lecacy z Berlina do Warszawy i zaczynam sie mocno
niepokoic, gdy na wysokosci Gorzowa Wielkopolskiego maszyna zawraca a potem
dwukrotnie krazy w powietrzu. Obawialem sie, ze z powodu zlych warunkow atmosferycznych
na lotnisku docelowym nie bedzie w stanie wyladowac i wroci do Berlina, ale w
koncu samolot pojawil sie pod rekawem na lotnisku Chopina. To fenomen jak na
tania linie, bowiem przewoznicy zwykle tna koszty. Wkrotce z Airbusa A320 wysiadaja
pierwsi pasazerowie, deboarding trwa dosc dlugo, co pokazuje, ze oblozenie
rejsu bylo tego dnia wysokie. Jeszcze tylko sprzatania maszyny i mozemy wchodzic
na poklad, najpierw zapraszani sa pasazerowie Speedy Boarding a zaraz potem
pozostali. Bagaze podreczne nie sa w zaden sposob sprawdzane, poza tym warto w
tym miejscu nadmienic, ze easyJet to linia, ktora nie posiada limitu wagowego
bagazu podrecznego a i jego rozmiar jest calkiem przyzwoity, co dobrze swiadczy
o tej linii na tle ostatnich zmian w Ryanairze i WizzAirze. Zajmuje miejsce 17C
i obserwuje wchodzacych na poklad pasazerow, przekroj spoleczenstwa jest bardzo
szeroki. Po zajeciu miejsc nastepuje instrukcja bezpieczenstwa, cala zaloga
mojego rejsu pochodzi z basenu Morza Srodziemnego, tylko jeden czlonek zalogi mowi
po niemiecku. Co zaskakujace to fakt, ze ze wzgledu na niska widocznosc zaloga prosi
pasazerow o wylaczenie wszystkich urzadzen elektronicznych, tryb samolotowy
jest podobno niewystarczajacy. Stoimy na plycie lotniska jeszcze ponad 20 minut
az w koncu pilot kieruje sie do pasa startowego i po rozbiegu delikatnie
odrywamy sie od ziemi, niemal po chwili mgla zupelnie zanika i zostaje „przy
gruncie” a my mozemy cieszyc sie w pelnego slonca. Sam lot nie wyroznia sie
niczym szczegolnym, chwile po starcie rozpoczyna sie platny serwis pokladowy,
zamowien nie ma zbyt wiele i personel moze sie udac na swoje miejsca. Lot trwa
rowna godzine, po rozpoczeniu znizania ku mojemu zaskoczeniu wciaz utrzymuje
sie piekna pogoda, po mgle w Niemczech nie ma zadnego sladu, a nad Berlinem
pieknie swieci slonce. Witamy na lotnisku Berlin Tegel. Auf Wiedersehen!
Sowieckie imperium: Almaty & Biszkek / 11.10.2018 - 16.10.2018
W październiku po wakacyjnej
przerwie wróciłem na szlak podróżniczy; tym razem wybieram się
na rubieże dawnego ZSRR. Ponad rok temu kupiłem bilety w taryfie
low cost linii Ukraine International Airlines na trasie WAW-KBP-ALA &
TSE-KBP-WAW. W Astanie miałem okazję być nieco ponad 2 lata temu
podczas meczu polskiej reprezentacji z Kazachstanem i spodobało mi
się na tyle, że postanowiłem odwiedzić dawną stolicę kraju
Ałma-Atę (zwaną obecnie Ałmaty), a skoro byłem już tak blisko
Kirgistanu, to zdecydowałem się jeszcze na jednodniowy wypad do
Biszkeku i dla urozmaicenia trasy rejs linią Air Astana do obecnej
stolicy Kazachstanu.
Rejs z Warszawy do Kijowa
trwał nieco ponad godzinę, podczas odprawy online u ukraińskiego
przewoźnika wybrałem sobie miejsce 7A przy oknie, podczas lotu z
racji pięknej pogody mogłem rozkoszować się krajobrazem :)
Kilkugodzinną przerwę w podróży wykorzystałem na wydostanie się
z lotniska Boryspol i skorzystanie z dobrodziejstw kuchni ukraińskiej
w Pyzatej Chacie w pobliżu stacji metra Pozniaky w centrum handlowym
Piramida. Na poklad rejsu do Ałma-Aty zaproszono nas o czasie. Warto
w tym miejscu przypomnieć. że ukrainskie linie po wprowadzeniu
taryfy low cost zmniejszyly limit bagazu podrecznego do 7 kg na osobe
a na lotnisku KPB w następuje wyrywkowa (lub nie!) weryfikacja wagi.
Kobieta z personelu lotniska wazyla podreczna waga niemal kazda
walizke kabinowa, u mnie wyszlo 8 kg, na szczęście nie musiałem
się przepakowywać. Kilka minut po zajeciu przeze mnie na pokładzie
B737-800 miejsca 7D (tym razem przy przejściu ze względu na długi
czas lotu oraz mój wzrost) stanela nade mna sluszncyh rozmiarów
starsza Ukrainka i zaczela mi zarzucac, ze zajalem jej miejsce, ze
ona ma korytarz a ja okno, ale bylem pewien swojej racji i nie dalem
sie zepchnac na gorsze dla mnie miejsce. Nie po to czuwalem na 48 h
przed wylotem, by od razu wybrac to miejsce. W koncu owa pasazerka
zawolala stewardese i niezle sie zdziwiła, ze to ja mam racje,
nadasana usiadla w końcu pod oknem. Uff, co za numer, na tyle lotow
(dokladnie 428w chwili obecnej) nigdy mi sie cos takiego nie
zdarzylo. Co ciekawe kilka minut po starcie ta pasazerka zaczela mnie
sympatycznie zagadywac i pytac skad jestem i po co lece do Alma-Aty,
ona polecala bardzo Baku, ktore ja akurat juz odwiedzilem i mogłem
jej przytaknąć. Widocznie pani chciała zetrzeć złe wrażenie,
niech zna moje dobre serduszko ;) Na starcie pilot Rusłan
zapowiedzial, ze z racji złej pogody na trasie spodziewane sa
turbulencje, ale nic takiego nie mialo miejsca, byla piekna noc i
przez szyby migotały swiatla miast pod nami niemal cala droge.
Wystartowalismy ponad 45 minut po czasie, pilot wprawdzie wspomniał,
z jakiego to powodu, ale jego angielski byl z tak mocnym wschodnim
akcentem, ze tego akurat nie zrozumialem. Zaraz po starcie
wystartowal serwis, byl do wyboru kurczak lub makaron, oprócz dania
głównego była mała porcja marchewki z groszkiem i plasterek
wedliny, maslo, buleczka i ciasto oraz kawa/herbata i woda. Sokow,
napojów gazowanych czy alkoholowych nie serwuja za darmo, a jedynie
za dodatkowa oplata w euro. Po zebraniu przez załogę tacek z
jedzeniem ruszylem do toalety, a kiedy z niej wrocilem na moim
miejscu siedzial jakis chlopak, który lamana angielszczyzna probował
mi wytlumaczyc, ze stewardessa pozwolila mu sie przesiasc na moje
miejsce. Mial w reku karte pokladowa z numerem miejsca 30D i nalegał,
bym usiadł na jego miejscu, co mi zupełnie nie było w smak. W
koncu obudzila sie moja „ulubienica” z miejsca 7F i po ukrainsku
pouczyla go, ze to moje miejsce i wreszcie odszedł na tył maszyny
cos marudzac czy przeklinając pod nosem. Jak widac moja miejscowka
byla bardzo pozadana :D Po ladowaniu na lotnisku ALA trzeba wypelnic
karte migracyjna z bardzo podstawowymi danymi i juz mozna stawac w
kolejce do okienek z kontrola paszportowa. Nieco mi tam zeszlo, bo
przed nami przylecial Turkish Airlines, zaraz po nas siadala Air
Astana z Moskwy i Pegasus ze Stambulu Sabiha. Pani po rosyjsku
spytala skad przyleciałem a potem dlugo wertowala moj paszport. Od
razu domyslilem sie, ze szukala pieczatki z mojego poprzedniego
pobytu, a ta mam w starym paszporcie i w koncu pa ruskij spytala, czy
jestem pierwszy raz. Wytlumaczylem jej, ze we wrześniu 2016 mialem
stary paszport i dopiero wtedy spojrzala na date wystawienia
dokumentu. Pewnie mieli mnie już zarejestrowanego w swoim systemie i
nie zgadzal sie jej numer paszportu.
Kiedy opuscilem strefe
przylotów bylo wciaz ciemno, oczywiscie od razu obstapili mnie
taksowkarze, ale stanowczo im podziekowalem, w kantorze wymienilem
dolary na tenge i zaszylem sie w lotniskowej kantynie na sniadaniu,
mialem gruzinskie chaczapuri, dwa nalesniczki z twarogiem i czaj
(parzony samemu, bo Ciocia Stasia z „Klanu” zmarla w te wakacje)
za 9 zl! U nas na lotnisku za tyle mozna kupić małą butelkę wody.
Potem jeszcze pokrecilem sie na poziomie wylotów, poczytałem
cyrylicą, dokąd odlatują najbliższe samoloty podpatrywałem się
z zaciekawieniem w mundury i ogromne czapki z rondem kazachskim
pogranicznikow, to tak smiesznie na nich wyglada. Ok. godz. 7 rano
gdy już zrobiło się widno wyszedłem przed terminal. Na przystanku
widnieje jedynie numer autobusu 92 i żadne inne linie nie
podjeżdżały na lotnisko przez ok. 20 minut (a stały już kolejne
2-3 busy z numerem 92), więc w końcu wsiadłem do środa, bilet
nabyłem u kierowcy (cena 150 tenge, z kartą Onay wychodzi 80 KZT) i
wysiadłem po dość długiej jeździe niemal bezpośrednio przy
stacji metra Raiymbek Batyr, skąd podziemną kolejką (żeton za 80
tenge) udałem się już w okolice mojego hotelu na ulicy Dostyk.
Przy wejściu do metra trzeba przejść przez wykrywacz metalu oraz
zeskanować bagaż. Samo metro jest nowoczesne, zostało oddane do
użytku dopiero kilka lat temu. Sprawnie sie w nim porusza, większość
komunikatow jest także w języku angielskim. Po wyjściu z metra na
stacji Abay powitała mnie piekna pogoda, było slonecznie i ciepło
a w oddali majaczyły malownicze lancuchy gorskie. Pierwsze chwile
spędziłem w ulubionym Starbucksie przy latte i nowojorskim sernikuw
centrum handlowym Dostyk Plaza, było jeszcze jest dosc wczesnie (w
moim hotelu oficjalnie przyjmuja od 13:00), wiec postanowilem sie
zrelaksowac w kawiarni.
W piatkowe popołudnie
zdobyłem szczyt widokowy Kok Tobe, można na niego wjechać kolejką
linową spod stacji metra Abay, ale ja wybrałem autobus o numerze 99
a na sam wierzchołem góry dotarłem już pieszo. Na samej górze
poza piękną panoramą Tienszanu można skorzystać z nieco
jarmarcznych atrakcji jak diabelski młyn, gokarty itd., jest tam też
restauracja, małe ZOO, kramy z pamiątkami (polecam tam zakup
magnesów!), jest także pomnik zespołu The Beatles, można się
sfotografować z muzykami. Po zejściu na dół do miasta zrobiłem
sobie bardzo długi spacer do miasta, gdzie podziwiałem dawne gmachy
rządowe, parki oraz sobór św. Mikołaja, który na myśl przywodzi
moskiewski Plac Czerwony. Trafiłem także na deptak zwany Arbatem, w
pobliżu którego ulokowały się domy towarowe oraz eleganckie
restauracje czy kawiarnie. W drodze powrotnej wstąpiłem jeszcze do
McCafe na malinowego makaronika i cappuccino, musiałem nieco dać
odpocząć schodzonym nogom. W sobotę odwiedziłem zaś największy
meczet kraju, spacerowalem po kolorowych miekkich dywanach i siedzac
po turecku obserwowalem modlacych sie. Meczet robi wrazenie, chociaz
najpiekniejszy na swiecie jest moim skromnym zdaniem ten w Abu Dhabi,
mam nadzieję zobaczyć go za rok. Położony w pobliżu Zielony
Bazar to klimaty lat 90. w Polsce, zaś \swiezy sok z owocow granatu
- pychotka! Skosztowałem także lokalnego kebaba, samsę i baklavę
a w jednym z supermarketów trafiłem na napój Coca Cola Coffee,
było też moje niedawne odkrycie, czyli Sprite ogórkowy, lubię
wszelkie nowinki spożywcze i nieoczywiste smaki, np. w Kijowie
zaopatrzyłem się w owsiankę o smaku tiramisu czy panna cotta.
Bardzo atrakcyjne cenowo były także maski do twarzy w płachcie
koreańskiej marki Missha, które w ich oficjalnych salonach można
było nabyć już za 500 tenge (nieco ponad 5 zł!).
W
niedzielę zgodnie z planem robiłem trasę Ałmaty – Biszkek.
Bilet na marszrutkę z dworca Sayran kupuje się w kasie w pobliżu
stanowiska numer 1, koszt to 1800 tenge. Z biletem/paragonem
przechodzimy przez kontrolę ("cieć" rozwalony przy biurku
przy barierkach sprawdza wydruk z kasy) i wychodzimy na zewnątrz,
gdzie na pierwszym stanowisku (dobrze oznaczonym) czeka już na nas
marszrutka. Kierowca schował mój bagaż na tył vana i po około
ok. kwadransie oczekiwania na komplet pasażerów ruszyliśmy. Droga
do granicy minęła całkiem szybko, w niedzielne przedpołudnie ruch
był znikomy. Po drodze nie było żadnego przystanku. Przed granicą
kierowca wydaje nam bagaże i pieszo udajemy się do kontroli, gdzie
najpierw skanowane są bagaże a potem ustawiamy się w kolejce do
kazachskich pograniczników. Było czynnych całkiem sporo stanowisk,
ale przestrzegam, że z racji przepychanek osób chętnych do
szybszego przekroczenia granicy nieco to trwa. Straż graniczna
oddaje nam paszport z pieczątką wyjazdową oraz małą karteczkę,
którą oddajemy żołnierzowi stojącemu na moście granicznym,
idziemy przez most wytyczonym korytarzem i docieramy na stronę
kirgiską, gdzie przejście jest mniejszych rozmiarów, ale wydaje mi
się, że kolejka posuwa się sprawniej i po chwili jestem bogatszy o
kolejną pieczątkę w paszporcie. Po wyjściu czekają już na nas
taksówkarze, ja jednak szukałem mojej marszrutki, ale najwidoczniej
kierowca nie raczył na mnie poczekać bądź zawrócił przed
granicą. W kantorze wymieniłem euro na somy (dość słaby kurs), a
kilka metrów dalej pan już nawoływał do marszrutek jadących z
parkingu do centrum Biszkeku, przejazd to wydatek raptem 30 somów,
nie ma się czego bać, chociaż ścisk w nich potrafi być
niemiłosierny. W moim przypadku cała podróż do stolicy Kirgistanu
zmieściła się w ok. 4 godzinach
Sam Biszkek to powrót do
przeszłości, wydaje się, że wszyscy o tym mieście zapomnieli, w
hotelu byłem jedynym gościem tej doby. Dominuje architektura rodem
z ZSRR, w mieście znajdziemy pomnik Lenina oraz innego rodzaju
zabytki z minionej epoki, są symbole „pabiedy”, jest wiele
gigantycznych budynków rządowych w wokół centralnego placu
Ała-Too przy maszcie z flagą narodową wartę trzymają żółnierze.
Jedyną rozrywką jest tętniączy życiem dom towarowy CUM, gdzie
zwłaszcza w KFC (powiew Zachodu!) można spotkać istne tłumy
Kirgizów. Kolejnego dnia o poranku ruszam na lotnisko FRU, skad
linią Air Astana odlatuję z powrotem do Kazachstanu. NA lotnisko
dostaję się marszrutką # 380, odjezdza ona w Biszkeku z
okolic ambasady Indii. Nieco czasu zajelo mi zlokalizowanie jej
postoju. Otoz zatrzymuje sie ona na ul. Jash Gvardiya Blvd. w poblizu
skrzyzowania z ul. Frunze, takze jest maly kawalek do przejscia od
samej ambasady przy rondzie/stacji paliw.
O dziwo lotnisko w Biszkeku prezentuje się
nadspodziewanie dobrze w porównaniu z miastem, jest przestronne a
obsługa komunikuje się bezproblemowo w języku angielskim, co w
stolicy Kirgistanu nie było takie oczywiste. Akurat trwa poranna
fala odlotów, startuje rejs Turkish Airlines do Stambułu, chwilę
później rozpoczyna się boarding pasażerów odlatujacych linią
Uzbekistan Airways do Taszkientu a także linią China Southern do
chińskiego Urumczi, przez szybę obserwuję także lądowanie
kirgiskiej taniej linii Air Manas (spółka córka tureckiego
Pegasusa obsługująca trasy lokalne). Mój Embraer 190 linii Air
Astana rozkładowo melduje się na płycie lotniska FRU i niebawem
mogę zająć miejsce, podczas boardingu okazuje się, że ze względu
na wyważenie samolotu zostało zmienione moje miejsce i siadam w
piątym rzędzie (12K – uwagę zwraca niestandardowa numeracja
siedzeń), co bardzo mi odpowiada. Na pokładzie jest raptem 30 osób,
większość ma transfer w Astanie (TSE) na inne połączenia tego
przewoźnika. Linia uchodzi za jedną z lepszych i muszę jej to
przyznać. Na trwającym nieco ponad godzinę locie po osiągnieciu
wysokości przelotowej rozpoczyna się serwis w postaci ciepłego
ciasta z farszem mięsno-warzywnym oraz gorących i zimnych napojów.
W nocy nastąpiło załamanie pogody i kazachska stolica wita mnie
niskim pułapem chmur, temperaturą w okolicach zera i intensywnymi
opadami śniegu z deszczem. Przybijamy do rękawa i udajemy się do
nowego terminala 1, za mojej poprzedniej bytności w Astanie był on
jeszcze w budowie, akurat o tej porze nie ma innych lądujących
samolotów, kontrola paszportowa jest błyskawiczna, wkrótce
odbieram bagaż rejestrowanz (tym razem mam ten przywilej) i ruszam
przed terminal, gdzie po chwili wsiadam w autobus 12 jadący do
dworca kolejowego. Widzę, że dokonała się rewolucja w
komunikacji, wprowadzono karty miejskie a bilety kupuje się u
kierowcy (90 tenge + kolejne 90 tenge za bagaż), nie ma już
osobnego stanowiska sprzedawcy biletów/kontrolera.
Tymczasem po przybyciu na miejsce do hotelu Art
Astana spotkała mnie dosć niemiła niespodzianka. Nocleg miałem
zarezerwowany niemal jak zawsze na portalu Booking.com a cena
wynosiła 2000 KZT Na miejscu recepcjonistka poinformowala mnie, ze
to byl blad cenowy i mam zaplacic 11 000 KZT i co wiecej akceptuja
tylko gotowke, chociaz na stronie widnieje inormacja o platnosci
karta. Co ciekawe, cała konwersacja przebiegała przy użyciu
translatora, gdyż ani ona ani jej koleja nie mówili ani słowa po
angielsku! Ale 2 lata temu w Astanie spotkało mnie to samo :D Rad
nierad udalem sie do bankomatu po gotowke i oplacilem calosc,
dostalem pokwitowanie z hotelu z oficjalna stawka 11 000 tenge i
napisalem reklamacje do Booking.com. Do momentu rezerwacji nie
otrzymalem ani od nich ani od hotelu zadnej informacji o anulacji
rezerwacji czy bledzie cenowym, nikt tez nie kontaktowal sie ze mna
telefonicznie w tej sprawie. Zobaczymy, czy zwrócą mi owe 9000
tenge, dotychczas miałem same pozytyzwne doświadczenia w z tym
portalem i już dwa razy zwracali mi różnicę na kartę kredytową.
Niestety, z racji niesprzyjającej aury niemal cały
poniedziałek spędziłem w kawiarni, gdzie studiowałem francuską
gramatykę, jakiekolwiek spacery po mięscie skutkowałyby
zmoknięciem i przeziębieniem a tego chciałem uniknąć. Dobrze, że
Astanę odwiedzilem już wcześniej, także niewiele straciłem tym
razem. Natomiast kolejka z lotniska do miasta wciąż w trakcie
budowy, teraz termin jej otwarcia to rok 2020. W wielu miejscach
stoją już konstrukcje wiaduktów, będę trzymał kciuku za tę
budowę oraz za rozbudowę metra w Ałma-Acie. O 2 w nocy zamówionym
Uberem odjeżdżam w stronę lotniska, tym razem dojazd zajmuje mi
jedynie 20 minut a całość kosztuje raptem ok. 13 zł. O tak, ceny
w Kazachstanie i Kirgistanie zdecydowanie należą do bardzo niskiej
półki cenowej :) O dziwo, lot do Kijowa mimo początkowego
opóźnienia ląduje prawie 50 minut przed czasem, mam zatem sporo
czasu, by jeszcze dotrzeć do centrum miasta i ta Chreszczatyku
skosztować croissanta z Nutellą i bananami oraz pysznej kawy a
następnie zjeść barszcz ukraiński w Puzatej Chacie :) Daswidanja,
wpadnę ponownie w czerwcu 2019!
Etykiety:
Air Astana,
ALA,
Almaty,
Ałma Ata,
Ałma-Ata,
Ałmaty,
Astana,
Bishkek,
Biszkek,
FRU,
Kazachstan,
Kazakhstan,
Kirgistan,
KZ,
TSE,
UIA,
Ukraina,
Ukraine,
Ukraine International Airlines,
ZSRR
Daktyle z Tunezji / 05.10.2018 - 07.10.2018
W końcu kiedy za oknem
nadeszła jesień i po letniej flaucie nadszedł czas na powrót do
„życia na walizkach”. Na pierwszy ogień dostała się Tunezja.
Od dawna wybierałem się do sąsiedniej Algierii, chcą odwiedzić
Algier i Oran, gdzie urodził się Yves Saint Laurent, ale z racji
restrykcyjnej polityki wizowej na razie nie jest mi dane odwiedzenie
tego największego kraju w Afryce (od niedawna w celu uzyskania wizy
turystycznej potrzebne jest bowiem oficjalne zaproszenie od
Algierczyków, a ja nie posiadam takich znajomych). Skoro nie
Algieria, to mój wybór padł na inne państwo Maghrebu, teraz tylko
należało znaleźć odpowiednie połączenie lotnicze, co wcale nie
było łatwym zadaniem. Z Polski o regularnych połączeniach
lotniczych możemy tylko pomarzyć, skorzystałem zatem z bogatej
siatki spółki-córki Air France/KLM, czyli linii Transavia, która
operuje na trasach z większych francuskich miast do Tunezji. Udało
mi się wybrać trasę Lion-Monastyr, powrót zaś zaplanowałem
Tunis-Paryż Orly, pozostało tylko zgrać to z dolotami z Polski do
Francji i tutaj z pomocą przyszli mi dobrze znani na naszym niebie
tani przewoźnicy w postaci linii WizzAir (WAW-LYS) i Ryanair
(BVA-WMI).
Piątkowy poranny rejs z
Warszawy do Lyonu przebiegał bez zakłóceń a kapitan Jacek Mainka
wylądował przed czasem, co było dla mnie o tyle istotne, że na
przesiadkę nie miałem zbyt wiele czasu i nieco ryzykowałem takim
połączeniem organizowanym na własną rękę, ale kto nie ryzykuje,
nie pije szampana. Po dotarciu do terminala okazało się, że pomimo
przylotu ze strefy Schengen musimy przejść kontrolę paszportową,
co zajęło nieco czasu, gdyż obsadzone były tylko dwa stanowiska.
Poza tym pojęcie transferu na lotnisku w LYS nie istnieje, trzeba
zatem przejść z hali przylotów na poziom odlotów i ponownie
poddać się kontroli bezpieczeństwa. Na szczęście chwilę po
wylądowaniu w Lyonie dostałem SMS od Transavii, że mój rejs do
Monastyru będzie miał ok. 50 minut opóźnienia, więc nie musiałem
się bardzo spieszyć i w strefie airside lotniska znalazłem jeszcze
czas na wizytę kawiarni EXKi, lekturę tygodnika Paris Match oraz
zakup małej butelki szampana Moët
& Chandon. Odlot
odbywał się ze strefy D lotniska, która już jakiś czas temu
miałem okazję odwiedzić lecąc linią easyJet do Krakowa. Terminal
ten to nic innego jak większych rozmiarów blaszany kontener
dedykowany tanim liniom. Boarding rozpoczyna się nawet przed czasem,
ale wszystkie procedury zabrały sporo czasu i w końcu
wystartowaliśmy ku północnym wybrzeżom Afryki z około godzinnym
opóźnieniem. Wnętrze kabiny utrzymane jest w jasnozielonej
kolorystyce, która mi kojarzy się ze szpitalem, samoloty są nowe a
miejsca na nogi było wystarczająco. Wkrótce po starcie rozpoczął
się płatny serwis, ja zaś podziwiałem francuską ziemię z lotu
ptaka a kiedy tylko dotarliśmy nad Morze Śródziemne i zakryły je
chmury, zająłem się lekturą magazynu pokładowego. Po ok. 1.5 h
rejsu wylądowaliśmy na lotnisku w Monastyrze, jest to mały port
lotniczy nastawiony głównie na obsługę ruchu czarterowego z
Europy. Deboarding
odbył się bardzo sprawnie i po kwadransie od lądowania byłem już
w hali przylotów. W samolocie trzeba wypełnić specjalny formularz
z naszymi danymi osobowymi, jego drugą cześć trzymamy do momentu
wylotu z kraju. Samo lotnisko w Monastyrze jest bardzo dobrze
skomunikowane z okolicą dzięki szybkiej kolejce o nazwie metro
Sahel, której przystanek znajduje się niemal zaraz za lotniskowym
parkingiem, skąd możemy dostać się do kurortów oraz do Sousse,
czyli do głównego miasta w regionie, dokąd się też udałem.
Nowoczesny skład szybko przemierza przedmieścia i po ok. 20
minutach jazdy klimatyzowanym pociągiem wysiadłem na stacji Bab
Jedid, bilet na przejazd kupuje się już w pociągu u konduktora,
który sam Was znajdzie, zapłacilem bodajże 3 dinary (udało mi się
je dostać w warszawskiej Galerii Mokotów, ale możecie także
wymienić euro czy dolary amerykańskie w lotniskowym kantorze).
Dzięki mapom w telefonie bezproblemowo udało mi się trafić do
hotelu Nour Justinia położonego niemal w centrum Sousse tuż przy
promenadzie, specjalnie zarezerwowałem sobie pokój z widokiem na
morze. Hotel na moje oko lata świetności miał już za sobą, ale
cena noclegu była bardzo konkurencyjna, a dodatkowym atutem było
śniadanie we francuskim stylu, które miałem okazję zjeść
następnego poranka w hotelowej kawiarni. Tym razem priorytetem było
dla mnie plażowanie, zatem po rozpakowaniu bagażu i odświeżeniu
się ruszyłem od razu na plażę, która o tej porze roku była już
opustoszała i na piasku prawie nikt się nie wygrzewał. Miałem
okazję poleżeć sobie pod parasolami ze strzechy i pospacerować
wzdłuż brzegu mocząc stopy we wciąż ciepłej wodzie Morze
Śródziemnego. Ciekawe, czy turyści po prostu już wyjechali (mamy
początek października) czy też po zamachach terrorystycznych i
destabilizacji politycznej w obawie o swoje bezpieczeństwo nie
wybierają tego kraju jako celu swoich wczasów. Wieczór spędziłem
na wędrówkach po mieście, zaopatrzyłem się w pamiątki w centrum
handlowym Soula Center a w supermarkecie Monoprix nabyłem arabskie
przysmaki jak chałwa czy daktyle. Ceny niskie, więc można sobie
poszaleć :) Na kolację udaję się do jednej z eleganckich
restauracji w centrum, gdzie z menu wybieram couscous z warzywami. W
okolicy kręci się sporo bezpańskich kotów, które wchodzą do
restauracyjnych ogródków w poszukiwaniu resztek pożywienia, mam
okazję dokarmić dwa zgrabne kociaki. Miau! :)
W
sobotni poranek wstaję kilkanaście minut po 6 rano, promienie
wschodzącego słońca już padają na mój balkon, pusta plaża
prezentuje się bardzo majestatycznie, do śniadania mam jeszcze
nieco czasu, więc udaję się na krótką przebieżkę wzdłuż
corniche. Po posiłku w hotelowej kawiarni na parterze zbieram się
na główny dworzec kolejowy, gdyż planuję udać się pociągiem do
Tunisu. Niestety, już na starcie mamy ok. 1 h 40 minut opóźnienia,
ale mam spory zapas czasu i na spokojnie podziwiam przez okno uroki
tunezyjskiego krajobrazu, po drodze widać sporo pasących się przy
torach owiec. Same wagony są dość wysłużone, jadę w klasie
première,
która to z założenia oferuje podróżnym większy komfort. Co
warto zauważyć: bilet kupowany online jest tańszy o ponad 2
dinary. W końcu po prawie dwugodzinnej podróży skład dociera do
dworca w Tunisie a do moich uszu wdziera się już tak długo
wyczekiwany wielkomiejski gwar. Główna ulica miasta, na której
części znajduje się elegancki deptak usytuowana jest nieopodal,
zaopatruję się jeszcze w napoje w markecie Monoprix i ruszam przed
siebie. Fasady są tutaj bogato zdobione, na każdym kroku znajdziemy
piękne kawiarnie z ogródkami, gdzie w cieniu parasola można
delektować się aromatyczną kawą, co niniejszym czynię i przy
gorącym espresso oddaję się mojemu ulubionemu zajęciu jakim jest
obserwacja ruchu ulicznego. Podobnie jak ma to miejsce na Bałkanach
w kawiarniach gośćmi są wyłącznie mężczyźni, kobiet tutaj nie
spotkamy, zatem wygląda to niemal odwrotnie niż w Europie, gdzie to
raczej kobiety spotykają się towarzysko przy kawie. Przy deptaku
ulokowane są wszystkie większe sieciówki modowe, jest wszechobecny
H&M czy sklepy Inditexu. Siedząc w jednej z kawiarni adresują
pocztówki do wysłania, w kiosku udało mi się kupić także
znaczki, mam nadzieję, że kartki dotarły do dalekiej Polski.
Zbliża się nieubłaganie popołudnie, docieram w okolice portu,
skąd z pętli autobusowej linią docieram bezpośrednio na lotnisko w
TUN.
Muszę przyznać, że hala odlotów ze stanowiskami check-in robi wrażenie, a ruch jest spory. Pojawiają się zapowiedzi dość egzotycznych kierunków takich jak Tripolis w Libii czy Cotonu w Beninie, oj, jakże chciałbym odwiedzić ponownie tzw. „czarną Afrykę”. Na rejsy Transavii odprawa on-line nie jest dostępna, można jedynie na ich stronie internetowej wybrać swoje miejsce. Pani przy stanowisku odprawy jest nieco zdezorientowana i początkowo szuka francuskiej wizy w moim paszporcie :D Kolejne formalności nie trwają już długo, klasyczna kontrola bezpieczeństwa (trzeba zdjąć buty, ale rozdawane są jednorazowe ochraniacze) i kontrola paszportowa i idę szukać bramki. Obok mojego gate'u będzie odlatywał kilka minut wcześniej przewoźnik Nouvel Air do Paryża CDG, ja zaś planowo ok. godz. 22 lądują na lotnisku Orly, co ma ten plus, że dojazd do serca miasta jest tańszy i w moim przypadku akurat prostszy, chociaż trwa nieco ponad godzinę. Oddana kilka lat temu linia tramwajowa zdecydowanie ułatwiła komunikację i wydostanie się z portu lotniczego ORY. Dobry wieczór, Paryżu! Czas ruszyć w tango ;)
Muszę przyznać, że hala odlotów ze stanowiskami check-in robi wrażenie, a ruch jest spory. Pojawiają się zapowiedzi dość egzotycznych kierunków takich jak Tripolis w Libii czy Cotonu w Beninie, oj, jakże chciałbym odwiedzić ponownie tzw. „czarną Afrykę”. Na rejsy Transavii odprawa on-line nie jest dostępna, można jedynie na ich stronie internetowej wybrać swoje miejsce. Pani przy stanowisku odprawy jest nieco zdezorientowana i początkowo szuka francuskiej wizy w moim paszporcie :D Kolejne formalności nie trwają już długo, klasyczna kontrola bezpieczeństwa (trzeba zdjąć buty, ale rozdawane są jednorazowe ochraniacze) i kontrola paszportowa i idę szukać bramki. Obok mojego gate'u będzie odlatywał kilka minut wcześniej przewoźnik Nouvel Air do Paryża CDG, ja zaś planowo ok. godz. 22 lądują na lotnisku Orly, co ma ten plus, że dojazd do serca miasta jest tańszy i w moim przypadku akurat prostszy, chociaż trwa nieco ponad godzinę. Oddana kilka lat temu linia tramwajowa zdecydowanie ułatwiła komunikację i wydostanie się z portu lotniczego ORY. Dobry wieczór, Paryżu! Czas ruszyć w tango ;)
Monte Negro, czyli Podgorica / 17.06.2018 - 18.06.2018
W niedziele bladym switem melduje sie na lotnisku Berlin Schönefeld. Nie bylo mnie tam od paru ladnych sezonow i widze, ze ten port lotniczy przeszedl maly lifting. Nic dziwnego, skoro nowe lotnisko BER wciaz nie zostalpo oddane do uzytku, a pasazerow stale przybywa. U mnie tym razem przyszedl czas na wizyte w czarnogorskiej stolicy, z pomoca przyszlo mi nowe polaczenie linii WizzAir na trasie Warszawa – Podgorica. Jak zwykle staram sie podrozowac korzystajac z opcji weekendowych, stad tez opcja startu mojej wycieczki w Berlinie. Sprawnie przechodze kontrole bezpieczenstwa i znajduje jedno z niewielu wolnych miejsc, gdzie moge sobie usiasc. Numer bramki mojego rejsu linii Ryanair na trasie SXF-TGD ma byc wyswietlony za ponad godzine, mam jeszcze sporo czasu na odpoczynek. Kiedy na monitorze pojawia sie moj gate, od razu widnieje przy nim informacja, ze rozpoczal sie boarding, co jest dosc dziwne, gdyz do odlotu pozostala jeszcze ponad godzina. Udaje sie do bramki, najpierw ma miejsce kontrola paszportowa (Czarnogora nie nalezy do UE), a nastepnie kontrola kart pokladowych i bagazu podrecznego. Praktycznie wszystkie walizki dostaja od razu przywieszke i beda bezplatnie nadane do luku bagazowego. Ku mojemu zaskoczeniu nie ma rozdzialu na pasazerow priority i pozostalych, autobusem podjezdzamy pod samolot, ale na razie nie mozemy wejsc na poklad, gdyz dopiero co dotarla do niego zaloga. Widze, jak kapitan robi obchod wokol Boeinga 737, w koncu wchodzimy do srodka, zajmuje miejsce 15 A przy oknie i czekam, az wszyscy pasazerowie zajma swoje miejsce. Wprawdzie jestesmy juz gotowi do startu, ale musimy jeszcze poczekac na slot, pilot informuje o tloku w przestrzeni powietrznej nad Berlinem z racji rozpoczynajacego sie sezonu letniego. W koncu ponad 20 minut po czasie wznosimy sie w powietrze, jest piekna pogoda i niemal bezchmurne niebo. Po raz pierwszy od dawna mam mozliwosc obserwowac w trakcie lotu inne przelatujace w poblizu maszyny, czasem nawet widac w zasiegu wzroku az 3 inne samoloty lecace na innych wysokosciach w podobnych kierunkach. Podejscie do ladowania jest bardzo malownicze, samolot zatacza kregi nad pasmami gorskimi a ostatnia prosta ma miejsce nad jeziorem. Po ladowaniu szybko wychodzimy na plyte lotniska, ale trzeba nieco odstac w kolejce do kontroli paszportowej, tutaj pierwszenstwo maja obywatele Czarnogory. Hala przylotow jest bardzo mala, a lwia jej czesc zajmuje kawiarnia z lotniskowymi cenami. W toalecie przebieram sie w bardziej swobodne ubrania, gdyz na zewnatrz temperatura wynosi juz ponad 27 stopni Celsjusza a jest dopiero kwadrans po 10 rano. Wychodze na zewnatrz i ruszam za glowna (i jedyna) droga bez pobocza, po drodze taksowkarz namawia mnie na kurs do miasta w atrakcyjnej cenie i zapewnia mnie, ze pociagi do miasta z przystanku Aerodrom nie kursuja, jako zagorzaly przeciwnik takiej mafii sam postanawiam sie jednak o tym przekonac i okazuje sie, ze pan mijal sie z prawda. Poniewaz z rozklad ze strony czarnogorskich informuje, ze najblisze polaczenie odjedzie dopiero za niecala godzine, postanawiam dotrzec do najblizszego ronda i tam robie male zakupy spozywcze w sklepie VOLI. Waluta Czarnogory jest wprawdzie euro, ale nie ma sie czego bac, gdyz ceny sa tutaj (wciaz) bardzo przystepne i na pewno duzo nie wydamy. Z powrotem docieram na obskurny przystanek kolejowy Aerodrom, oprocz mnie na stacyjce pojawia sie takze mlody chlopak i starszy pan, niebawem z Baru najezdza nadgryziony zebem czasu pociag; sklad przypomina dawne niebiesko-zolte wagony, ktore kursowaly w Polsce jako osobowki (tzw. „kible”). Po stromych schodach wdrapuje sie do wagonu, zajmuje miejsce w rozklekotanym pociagu i przez okno kontempluje piekny krajobraz. Przejazd do miasta trwa okolo 5 minut, po wyjsciu przed dworzec moim oczom ukazuje sie mocno betonowy krajobraz, spogladam na mape offline na moim smartfonie i kieruje sie do Hotelu Ideal. Miasteczko wydaje sie byc spowite w letargu, jest senne a jedyni ludzie, ktorych mozna spotkac, to bywalcy kawiarni. To akurat mi sie podoba, bo ja uwielbiam delektowac sie mocna aromatyczna kawa w lokalu i obserwowac otoczenie. Ok. 12:30 melduje sie na recepcji, pokoj juz jest gotowy, wspinam sie na schody na drugie pietro i padam ze zmeczenia. Po dosc intensywnej nocy w Berlinie padam na lozko i do wieczora czas spedzam w pieleszach, dopiero kiedy upal nieco zelzeje regeneruje sie i wychodze do pobliskiego supermarketu w centrum handlowym Forum zupelnic zapasy przekasek, a nastepnie zasiadam w kawiarni i przy zachodzacym sloncu podziwiam pasma gorskiej majaczace w oddali. W poniedzialkowy poranek schodze do hotelowej restauracji na sniadanie, kelner podaje mi menu i wybieram zestaw standardowy, co okazuje sie trafnym wyborem. Po posilku ruszam na spacer po miescie, ale na dobra sprawe w Podgoricy niestety zupelnie nie ma co ogladac, najwieksza atrakcje stanowi dla mnie park miejski, gdzie moge nieco odpoczac od upalu w cieniu drzew. W samo poludnie po wymeldowaniu sie z hotelu spedzam w kawiarni w centrum miasta. Moja uwage przykuwa fakt, ze wsrod gosci kawiarni sa sami mezczyzni, od razu widac, ze kultura balkanska ma wiele wspolnego z arabska, tam takze w lokalach rozrywkowych urzeduja wylacznie panowie, panie swoj czas spedzaja w domach i zajmuja sie gospodarstwem domowym. Wczesnym popoludniem kieruje sie na dworzec kolejowy, w kasie nabywam bilet na lotnisko za jedyne 1 euro i oczekuje na podstawienie skladu do Baru. W oddali juz sie grzmi i blyska, kiedy po kilku minutach jazdy wysiadam na stacji Aerodrom akurat konczy sie ulewa, chwile czekam pod zadaszeniem i ruszam na lotnisko, na szczescie juz nie pada i szybko docieram pod terminal. Akurat trwa odprawa rejsu PLL LOT do Warszawy, jest jeszcze kilka rejsow linii Montenegro Airlines do Frankfurtu, Zurychu i Wiedni, na tablicy swietlen pojawia sie juz informacja, ze samolot WizzAir z Katowic wyladuje w Podgoricy przed czasem, co pozwala miec nadzieje, ze rejs do Warszawy odleci planowo.
Boarding rozpoczyna sie juz na ponad godzine przed odlotem, tutaj takze nie ma podzialu na pasazerow z pierwszenstwem wejscia na poklad, wszyscy karnie wychodza na dwor przed budynek terminala, samolot z Katowic jeszcze nie przylecial i widzimy, jak podchodzi do ladowania. Poza tym obserwujemy start dwoch samolotow czarnogorskiego przewoznika oraz ladowanie maszyny Turkish Airlines. Deboarding pasazerow inauguracyjnego lotu KTW-TGD trwa w najlepsze, jak widac nowe polaczenie wypalilo i byl chyba komplet pasazerow, z luku bagazowego wyladowano 3 wozki sporych walizek. Trwa pobiezne sprzatanie kabiny pasazerskiej a kapitan robi obchod samolotu, jedna ze stewardess (jak sie pozniej okazuje szefowa pokladu) robi sobie pamiatkowe fotke na schodkach przy maszynie, wszyscy uwijaja sie jak w ulu i juz po chwili daja znak, ze mozna wchodzic na poklad. Tym razem system WizzAir przypisal mi miejsce 10B, jestem wzglednie zadowolony, bo to wprawdzie przod kadluba, aczkolwiek miejsce w srodku nie jest zbytnio wygodne, kiedy dwa pozostale sa zajete, a tak bylo w moim przypadku. Z uwagi na fakt, ze jest to pierwszy lot na trasie do Warszawy wypelnienie nie jest bardzo duze i tyl samolotu jest pusty. Poniewaz wszyscy sa na pokladzie przed czasem personel pokladowy umila sobie czas przy rozmowie z obsluga naziemna, z przystojnym pracownikiem panie poflirtuja sobie jeszcze raz, gdyz ten sam samolot robi rotacje KTW-TGD-WAW-TGD-KTW. W koncu zamkniete zostaja drzwi i kolujemy do progu pasa, dosc szybko mijamy deszczowe chmury i lecimy do Warszawy w pelnym sloncu. Przed podejsciem do ladowania okazuje sie, ze rodzina siedzaca w moim rzedzie na miejscach 10 CDE (mata, tata, corka w wieku 5-6 lat oraz bebe na kolanach u ojca) nie ma pasa bezpieczenstwa dla niemowlaka – stewardessa byla mocno zdziwiona i byla przekonana, ze pas dla dziecka spadl pod siedzenia w trakcie lotu, ale tak sie nie stalo. Przy starcie zaobserwowalem bowiem, ze ojciec trzyma dziecko w objeciach i zadnego pasa nei bylo widac. Zastanawiam sie, jak to mozliwe, za zaloga przeoczyla ten fakt, zwlaszcza ze na liscie pasazerow widnieje odpowiednia adnotacja, ze leci infant. Samolot laduje, a stewardessa biegnie na tyl kabiny po pas dla dziecka, potem musi jeszcze pomoc rodzicom go zapiac, co a historia ;) Na szczescie udaje sie jej zdazyc nim samolot zblizy sie do Okecia i mozemy bezpiecznie wyladowac. Kapitan Piotr Wojcik wraz za zaloga dziekuja za lot z WizzAir. Do zobaczenia na pokladzie po wakacjach!
Boarding rozpoczyna sie juz na ponad godzine przed odlotem, tutaj takze nie ma podzialu na pasazerow z pierwszenstwem wejscia na poklad, wszyscy karnie wychodza na dwor przed budynek terminala, samolot z Katowic jeszcze nie przylecial i widzimy, jak podchodzi do ladowania. Poza tym obserwujemy start dwoch samolotow czarnogorskiego przewoznika oraz ladowanie maszyny Turkish Airlines. Deboarding pasazerow inauguracyjnego lotu KTW-TGD trwa w najlepsze, jak widac nowe polaczenie wypalilo i byl chyba komplet pasazerow, z luku bagazowego wyladowano 3 wozki sporych walizek. Trwa pobiezne sprzatanie kabiny pasazerskiej a kapitan robi obchod samolotu, jedna ze stewardess (jak sie pozniej okazuje szefowa pokladu) robi sobie pamiatkowe fotke na schodkach przy maszynie, wszyscy uwijaja sie jak w ulu i juz po chwili daja znak, ze mozna wchodzic na poklad. Tym razem system WizzAir przypisal mi miejsce 10B, jestem wzglednie zadowolony, bo to wprawdzie przod kadluba, aczkolwiek miejsce w srodku nie jest zbytnio wygodne, kiedy dwa pozostale sa zajete, a tak bylo w moim przypadku. Z uwagi na fakt, ze jest to pierwszy lot na trasie do Warszawy wypelnienie nie jest bardzo duze i tyl samolotu jest pusty. Poniewaz wszyscy sa na pokladzie przed czasem personel pokladowy umila sobie czas przy rozmowie z obsluga naziemna, z przystojnym pracownikiem panie poflirtuja sobie jeszcze raz, gdyz ten sam samolot robi rotacje KTW-TGD-WAW-TGD-KTW. W koncu zamkniete zostaja drzwi i kolujemy do progu pasa, dosc szybko mijamy deszczowe chmury i lecimy do Warszawy w pelnym sloncu. Przed podejsciem do ladowania okazuje sie, ze rodzina siedzaca w moim rzedzie na miejscach 10 CDE (mata, tata, corka w wieku 5-6 lat oraz bebe na kolanach u ojca) nie ma pasa bezpieczenstwa dla niemowlaka – stewardessa byla mocno zdziwiona i byla przekonana, ze pas dla dziecka spadl pod siedzenia w trakcie lotu, ale tak sie nie stalo. Przy starcie zaobserwowalem bowiem, ze ojciec trzyma dziecko w objeciach i zadnego pasa nei bylo widac. Zastanawiam sie, jak to mozliwe, za zaloga przeoczyla ten fakt, zwlaszcza ze na liscie pasazerow widnieje odpowiednia adnotacja, ze leci infant. Samolot laduje, a stewardessa biegnie na tyl kabiny po pas dla dziecka, potem musi jeszcze pomoc rodzicom go zapiac, co a historia ;) Na szczescie udaje sie jej zdazyc nim samolot zblizy sie do Okecia i mozemy bezpiecznie wyladowac. Kapitan Piotr Wojcik wraz za zaloga dziekuja za lot z WizzAir. Do zobaczenia na pokladzie po wakacjach!
LOT - Later Or Tomorrow, czyli nocny lot po kraju / 03.06.2018
W niedzielne pozne popoludnie niemal prosto
z plazy w Sopocie autobusem linii 122 docieram do Portu Lotniczego im. Lecha
Walesy w Gdansku. Mam jeszcze kilka minut do rozpoczecia odprawy mojego
wieczornego rejsu LO 3826 PLL LOT do Warszawy, w toalecie przebieram sie z
bardziej plazowego outfitu i chwile pozniej juz jestem przy stanowisku odprawy,
gdzie otrzymuje karte pokladowa na moje polaczenie. Dawno mnie w Gdansku nie
bylo, w tym czasie wprowadzono automatyczne bramki prowadzace do kontroli
bezpieczenstwa: teraz wystarczy tylko zeskanowac kod kreskowy / QR i mozna
ustawic sie w kolejce, nie ma juz tez pytan obslugi o kod pocztowy. Sama
kontrola przebiega bardzo sprawnie, wiekszosc pasazerow o tej porze odlatuje
tanimi przewoznikami do Wielkiej Brytanii i Irlandii, jest tez LOTowskie
polaczenie do Krakowa z pominieciem Warszawy. Przechodze przez sklep
wolnoclowy, ceny w nim przyprawiaja o zawrot glowy; zeby za opakowanie Ptasiego
Mleczka placic 26 zl?!
Czekam cierpliwie na moj rejs, wedlug informacji
na karcie pokladowej boarding jest zaplanowany na godzine 20:35. Rejs do
Krakowa startujacy 5 minut wczesniej juz od dluzszego czasu widnieje jako
opozniony, nagle zmienia sie takze status mojego rejsu do Warszawy, natomiast
nie pojawia sie informacja na temat planowanej godziny wylotu. Kilka klikniec
na smartfonie i juz wiem, ze rejs LO 3825 z Warszawy jeszcze nie wyruszyl do
Gdanska, podobnie opoznione jest polaczenie do Budapesztu, na stronie Lotniska
Chopina nie ma takze zadnej adnotacji o planowanej godzinie odlotu, trzeba
czekac. O ile dla mnie godzina przylotu nie byla az tak bardzo istotna, to
domyslam sie, ze wiekszosc pasazerow transferowych nie byla zadowolona z braku
informacji. Oficjalnie nie
wydano zadnego komunikatu glosowego dotyczacego znacznego opoznienia
wymienionego rejsu, informacja o nieregularnosci byla widoczna jedynie na
tablicy swietlnej, gdzie nie podano orientacyjnej godziny odlotu samolotu do
lotniska docelowego, a ponadto przez pewien czas rejs ten w ogole nie byl
widoczny w zestawieniu, co moglo sugerowac jego odwolanie. Pasazerowie
kontynuujacy swoja podroz z lotniska w Warszawie zostali na dobra sprawe
pozostawieni bez opieki i szczegolowej informacji. Wprawdzie przy stanowisku
gate mozna bylo uzyskac ulotki z informacjami o przyslugujacych prawach zgodnie
z rozporzadzeniem (WE) NR 261/2004 Parlamentu Europejskiego, jednak w zaden
sposob nie mozna bylo swoich praw wyegzekwowac. Panie z obslugi handlingowej na
lotnisku w Gdansku rozkladaly rece, ze nie sa one bezposrednio pracownikami
linii lotniczej PLL LOT i nie sa wystarczajaco decyzyjne (w kwestii
przebukowania utraconych polaczen czy tez zagwarantowania noclegu). W
koncu ok. 23:30 na plycie lotniska pojawil sie opozniony Dash Q400 i niebawem
rozpoczeto boarding. Pasazerow w progu wital szef pokladu pan Jakub
Gronkiewicz, za sterami Dasha siedzi kapitan Marcin Zimon, ktory opoznienie
uzasadnil koniecznoscia zamiany samolotu na warszawskim lotnisku. Boarding
zostaje zakonczony, zajmuje moje miejsce 7D i jeszcze przed startem przegladam
nowy czerwcowy numer magazynu pokladowego Kalejdoskop. Wkrotce nastepuje
przygotowanie kabiny pasazerskiego do lotu, ma miejsce instruktaz
bezpieczenstwa, swiatla w kabinie zostaja wygaszone i jestesmy gotowi do
startu, kilka minut po polnocy wznosimy sie w powietrze. W samolocie jak to w
Dashu jest bardzo glosno, mam miejsce mniej wiecej na wysokosci skrzydel, kiedy
wiec otrzymuje moja porcje wody minteralnej i ustawiam ja na stoliku moge
obserwowac wirowanie wody w plastikowym kubeczku :-P Cala podroz trwa zgodnie z
zapowiedzia ok. 40 minut, nad Polska trwa piekna noc, lamiemy zasady ciszy
nocnej na stolecznym lotnisku i lagodnie przyziemiamy na pasie startowym. Uff,
to byl dlugi dzien! Dobranoc...
Litwo, ojczyzno moja - Palanga / 26.05.2018 - 27.05.2018
W sobotnie popoludnie melduje sie z mojego
ulubionego Lotniska Chopina. Wprawdzie wypadu na Litwe nie planowalem, ale
kiedy zobaczylem bardzo niska cene na trasie Warszawa – Polaga w ramach
promocji Szalona Sroda w PLL LOT, nie musialem sie dlugo zastanawiac i
zakupilem bilet na weekendowy wypad. Ten sezonowy kierunek w siatce LO pojawil
sie juz w ubieglym roku, ale wtedy rozklad byl ustawiony pod pasazera
przesiadkowego i samolot lecial do Polagi na nocowanie. Teraz zaś rejsy wykonywane są w godzinach popołudniowych i można swobodnie udać się nad Bałtyk na weekend.Lot obsługiwany jest przez mały samolot typu Dash, delikatnie mówiąc nie przepadam za tą maszyną, ale nie ma alternatywy i muszę się przemęczyć tą godzinkę z kawałkiem. Na szczęście mimo burzowych chmur kapitanowi Andrzejowi Ogonowskiemu udaje się przez nie gładko przebić i szczęśliwie lądujemy w Połądze. Kilka minut przed nami wylądował rejs SAS z Kopenhagi, a z rejsowych przewoźników na tym lotnisku obecny jest jeszcze tylko airBaltic. Poza tym garstkę połączeń obsługują także niskokosztowi przewoźnicy jak WizzAir i Ryanair. Z lotniska do miasta kursuje autobus linii 100, jego kursy są bardzo nieregularne, ale na szczęście nie ma z tym problemu, gdyż są one uzależnione od rozkładu startujących i lądujących samolotów. Zdecydowana większość pasażerów lecących na tej trasie to Litwini, sporo z nich jest obecnych na stałe w Europie Zachodniej i zapewne korzystają z dogodnych połączeń przesiadkowych oferowanych przez LOTowski hub w Warszawie. Oprócz mnie do autobusu wsiada para koleżanek oraz dość karykaturalna para – on jest szczupły, wysoki i rudy, a ona niska i bardzo przysadzista, ale jak widać miłość nie wybiera. Ja zaś klasycznie sam… Autobus to chyba stwierdzenie mocno na wyrost, gdyż przejazd odbywa się mikrobusem, koszt biletu do Połągi na dworzec autobusowy położony nieco na uboczu miasta wynosi 1,40 euro w jedną stronę, podróż trwa ok. 10 minut, a bus rusza w dalszą drogę do Kłajpedy, czyli największego miasta w regionie. Pierwsze kroki kieruję do mojego pensjonatu Rest in Palanga, sympatyczna właścicielka nawet mówi po angielsku i ku mojemu zaskoczeniu prowadzi mnie do innego mieszkania, gdzie przygotowano dla mnie pokój na poddaszu. Bardzo mi się to nie podoba, bo jest ciasno i przede wszystkim niekomfortowo, ledwo mogę się wyprostować, ale w tym wypadku jest już „po ptokach”, gdyż wymagana była opłata z góry. Cóż, to tylko jedna noc, więc zagryzam zęby i po wąskich schodkach przypominających bardziej drabinę wdrapuję się na najwyższą kondygnację budynku. Po rozpakowaniu się czas wrzucić coś na ząb, ruszam do położonego tuż przy dworcu autobusowym supermarketu Maxima na małe zakupy. Na półkach można spotkać wiele polskich marek, większość z nich jest sporo droższa niż w Polsce, chociaż to chyba zasługa tego, że po wprowadzeniu euro ceny na Litwie poszły w górę i jest tam po prostu drogo. Niestety, tuż po wyjściu z centrum handlowego zaczyna się wiosenna burza. Rozpadało się na dobre, wobec czego wracam na poddasze i wyglądając przez okno podziwiam lokalną przyrodę, a kiedy tylko przestaje padać, wybywam na wieczorny spacer brzegiem nieco wzburzonego morza, a następnie spaceruję po drewnianym molo. Okazuje się, że akurat tego dnia w Połądze odbywa się festyn, na scenie w pobliżu wejścia na plażę występują gwiazdy czy uczestnicy litewskiej edycji talent show The Voice. Wzdłuż alejki prowadzącej ku morzu, przy rozstawionych straganach z mydłem i powidłem kłębią się tłumy miejscowych, ja omijam te kramy i poszukuję kawiarni z prawdziwego zdarzenia, a kiedy już ją znajduję okazuje się, że Cafe Vero jest zamykana już o 21:00,co w moim przypadku oznacza mniej więcej kwadrans. Wobec tego mocno zrezygnowany wracam do pokoju i zasypiam, ze snu budzi mnie później pokaz sztucznych ogni, ale na szczęście udaje mi się zasnąć dalej. Rano po wieczornych opadach deszczu nie ma już śladów, żwawo ruszam na plażę. Opalanie może być nieco kłopotliwe, gdyż piasek jest jeszcze zimny, ale w słońcu można opalać się także na stojąco czy też będąc w ruchu, z czym na powietrzu nie ma żadnego problemu. Popijam chai latte zakupione na wynos i rozglądam się po plaży. Towarzystwo jest bardzo zróżnicowane, sporo osób porozumiewa się ze sobą w języku rosyjskim. Po ok. 2 godzinach spędzonych nad morzem czas wracać, zabieram walizkę i kieruję się ponownie na dworzec, skąd nieco opóźniony bus 100 zabiera nas na lotnisko. Odprawa na rejsy SAS i PLL LOT już trwa w najlepsze, ale tym razem pasażerów jest zdecydowanie mniej. Sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i jestem już w mikroskopijnej strefie airside, gdzie powoli robi się tłoczno. Samolot z Warszawy przylatuje punktualnie a kapitan Dariusz Młodzianowski sprawnie pilotuje Dasha. Do zobaczenia na pokładzie!
Etykiety:
Adriatyk,
Baltic Sea,
Bałtyk,
Chopin Airport,
Dash,
Lithuania,
Litwa,
LOT,
Lot Polish Airlines,
Lotnisko Chopina,
Palanga,
PLL LOT,
PLQ,
Połąga,
Warsaw,
Warszawa,
WAW
Ale Meksyk, czyli Mexico Ciudad w weekend / 27.04.2018 - 30.04.2018
Wciaz jest ciemno kiedy kieruje sie do lotniskowej stacji metra, po lekturze relacji na wielu blogach kurczowo trzymam moj bagaz i pilnuje, by nikt mi w nim nie grzebal, metro w Meksyku uwazane jest za Mekke kieszonkowcow. Samo metro nie robi na mnie dobrego wrazenia, stacje sa dosc ponure, bardzo duszne, pociagi zas stare i zatloczone. Co mnie zdziwilo to fakt, ze nie istnieje tam zaden system zapowiedzi glosowych ani wizualnych, przed otwarciem i zamknieciem drzwi slychac jedynie glosny gong. Co wiecej, nazwy stacji nie sa dobrze widoczne z poziomu pasazera siedzacego czy stojacego w wagonie, trzeba zatem dokladnoie zaplanowac sobie podroz i miec sie na bacznosci. Po wyjsciu ze stacji w srodmiesiu uderza mnie lekki chlod, ale na pieknym rozowym o tej porze niebie juz pojawia sie slonce. W oddali widze juz szyld mojego hotelu Manalba, po drodze zatrzymuje sie jeszcze na kawke i donuta w ulubionym Starbucks Coffee, nie moglbym sobie darowac wizyte w tym lokalu. W Mexico City kawiarnie tej amerykanskiej siecowki znajduja sie niemal na kazdym rogu a ceny sa sporo nizsze niz w Polsce. Po zostawieniu bagazu w hotelu ruszam w miasto, slonce jest juz w pelni, ruszam na slynny plac Zócalo, ktory uznawany jest za najwiekszy plac na swiecie. To wlasnie na tym placu krecono ostatnia czesc przygod Bonda. Tak sie niefortunnie zlozylo, ze w trakcie mojego dwudniowego pobytu w Meksyku plac akurat byl ogrodzony, a na jego srodku pod namiotami rzymskimi znajdowaly sie stoiska reklamowe poszczegolnych krajow. W zwiazku nie bylo mi dane podziwiac pelnego rozmiaru Zócalo, ale nie przeszkodzilo mi to, by caly plac obejsc dookola, na krotka chwile zajrzalem takze do katedry, mimo iz nie jestem zwolennikiem spacerow po swiatyniach. Szczerze mowiac spodziewalem sie wiekszych tlokow na ulicach i chodnikach, na szczescie nic takiego nie mialo miejsca i swobodnie moglem podziwiac fasady kolonialnych budynkow. Bardzo podobal mi sie majestatyczny urzad pocztowy oraz gmach Palacio de Bellas Artes, ktory jeszcze ciekawiej prezentowal sie z gory. Panorame niekonczacego sie ogromnego miasta warto bowiem podziwiac z 38. pietra wiezowca La Torre Latinoamericana. W centrum miasta jest sporo wysokiego zabudowy, az nie chce sie wierzyc, ze miasto lezy w strefie aktywnosci sejsmicznej i nie tak dawno przez kraj przetoczylo sie silne trzesienie ziemi. Podczas moich spacerow po miescie nie moglo oczywiscie zabraknac uzupelniania kalorii przysmakami kuchni meksykanskiej, skosztowalem tacos, burrito czy soku z kaktusa, a wieksze zakupy spozywcze zrobilem w duzym supermarkecie Walmart zlokalizowanym nieopodal mojego hotelu.
W niedziele skoro swit (tym razem metro rusza o godz. 7 rano) udalem sie na polnocny dworzec autobusowy, skad autobusem dotarlem do Teotihuacan, gdzie odnalezc mozemy slady cywilizacji Aztekow w postaci Piramidy Slona i Piramidy Ksiezyca. Budowle stoja sobie w szczerym polu, z daleka wygladaja niepozornie, ale kiedy zdamy sobie sprawe, ze zostaly zbudowane przed setkami lat, kiedy obecna technologia nie byla dostepna, to bedziemy chylic czola ku tamtejszym budowniczym. Uwaga dla zwiedzajacych, stopnie na schodach piramid sa wysokie i strome, radze zabrac odpowiednie obouwie i odpowiednio stawiac stopy podczas wspinaczki, piekna widok z gory na pewno Wam to wynagrodzi. Po powrocie do miasta Meksyk udalem sie na kolejny dlugi spacer, tym razem jedna z najbardziej reprezentacyjnych ulic Paseo de la Reforma, cala aleja wysadzana jest pieknymi roslinami, bujnymi drzewami, znajdziemy tam laweczki, fontanny, wlasnie w tym miejscu spotkalem piekna wiewiorke, ktorej nie straszny byl obiektyw mojego aparatu ;) Przy ulicy mieszcza sie gmachy eleganckich sklepow, bankow, siedziby zachodnich korporacji, pieknym zwienczeniem Paseo de la Reforma jest zlota figura aniola umieszczona na cokole. Nieopodal znajduje sie wejscie do parku Chapultepec, zwany inaczej plucami miasta, do ktorego wlasnie zmierzalem; okazuje sie, ze to wlasnie tam skryla sie chyba cala populacja Meksyku, w alejkach mozna spotkac mnostwo rodzin z dziecmi, wzdluz sciezek ustawione sa stoiska z przekaskami oraz odpustowymi pamiatkami, to wlasnie tam nabywam magensy w kszatcie sombrero, na miescie o ladne pamiatki jest niezwykle trudno. W parku nie tylko mozna spacerowac, jest tez sporej wielkosci jezioro, po ktorym mozna plywac w wypozyczonych kajakach, w dalszej czesci znajdziemy takze ogrod zoologiczny, ale tam juz nie dotarlem. Moze jeszcze kiedys bedzie okazja wrocic, bo z pewnoscia Meksyk to nie tylko stolica, ale takze kurorty takie jak Cancun czy Acapulco. Tymczasem w poniedzialkowy poranek wracalem juz do Polski. Adios!
Subskrybuj:
Posty (Atom)














