U szoguna w Tokio / 02.09.2015 - 08.09.2015


Nadszedł czas na kolejną relację, tym razem zapraszam na wyprawę do kraju kwitnącej wiśni. Bilety do Japonii nabyłem z dużym wyprzedzeniem, kupiłem je sobie w prezencie urodzinowym w grudniu ubiegłego roku. Zdecydowałem się na przelot rosyjską linią Aeroflot, by skorzystać z niskiego kursu rubla, za przeloty na trasie (round trip) Warszawa - Moskwa Szeremetiewo - Tokio zapłaciłem 1612 zł, bilety kupowane na stronie przewoźnika. To naprawdę atrakcyjna cena jak na połączenie w tą stronę świata, oczywiście jest to dużo w porównaniu ze słynną promocją Alitalii, na którą kilka lat temu nie miałem okazji się załapać ;)
2 września w godzinach przedpołudniowych docieram na Lotnisko Chopina. Odlot rejsu SU2001 zaplanowany jest na godzinę 12:40, jest kilka minut po godzinie 10:00. Wprawdzie na tablicach nie ma jeszcze informacji, przy których stanowiskach będzie odprawa Aeroflot, ale starzy wyjadacze już wiedzą, gdzie stanąć ;) Z moich obserwacji wynika, że zazwyczaj loty SU do Moskwy mają bardzo dobre obłożenie, więc przybyłem odpowiednio wcześniej, by uniknąć stania w długiej kolejce Azjatów z wieloma sztukami bagażu – często to właśnie oni dominowali na tej trasie, tym razem sporo było jednak Rosjan i Polaków. Niebawem pojawiły się panie z obsługi naziemnej i rozpoczęły odprawę biletowo-bagażową. Miejsca wybrałem już wcześniej podczas check-inu online, który rozpoczyna się 24 godziny przed odlotem, teraz odebrałem karty pokładowe i nadałem walizkę. Później jeszcze tylko dość sprawna kontrola bezpieczeństwa oraz kontrola paszportowa i już oczekuję pod bramką numer 24, gdzie będzie odbywał się boarding. Maszyna z Moskwy przylatuje do Warszawy o czasie, następuje deboarding pasażerów i niebawem można już wchodzić na pokład. Przy wejściu pasażerów witają uśmiechnięte stewardessy, zajmuję swoje miejsce 11F, po prawej stronie przy oknie, czyli tak, jak lubię najbardziej. Jestem dość zdziwiony, bo zazwyczaj rząd 11 wypada jeszcze przed środkowymi wyjściami ewakuacyjnymi, a tym razem siedzę za nimi. Okazuje się, że w kabinie jest aż 5 rzędów klasy biznes, fotele zajmują więcej miejsca a i pasażerom pozostawiono więcej swobody. Na szczęście nie znaczy to, że w części klasy ekonomicznej jest ciasno, przy moich 186 cm wzrostu Aeroflot przestrzeni na nogi nie jest może za wiele, ale latałem w gorszych warunkach. Bardzo kusząco wygląda obszerny magazyn pokładowy, na moje nieszczęście nie władam językiem rosyjskim, więc dużo nie poczytam, bo praktycznie jest on cały sporządzony w tym języku, po angielsku zamieszczono jedynie informacje praktyczne dotyczące lotów, siatki połączeń czy floty tej linii lotniczej. Obowiązkowo studiuję mapkę destynacji, tam dopiero widać, jak dużym krajem jest Rosja. Spore wrażenie robią na mnie takie kierunki jak Władywostok, Jużnosachalińsk, od razu na myśli przychodzi mi słynna kolej transsyberyjska, to musi być dopiero niezapomniane przeżycie. Tym razem moja podróż potrwa krócej, lot do Moskwy trwa ok. 1 h 40 minut, zaś rejs do Tokio to nieco ponad 9 h.
Pilot oraz załoga witają się z pasażerami, następuje instruktaż bezpieczeństwa, kołujemy do progu pasa, Airbus przebija się przez chmury i już szybujemy w pełnym słońcu ku „mateczce Rosji”. Kilkanaście minut po starcie załoga rozpoczyna serwis na pokładzie. Dostajemy swoje porcje jedzenia w plastikowych lunchboxach, jest to mała kanapka oraz soczek jabłkowy, nieco później załoga wydaje napoje ciepłe (kawa lub herbata do wyboru). Warto zaznaczyć, że do serwowania posiłków załoga przyodziewa gustowne czarne fartuszki, która ładnie komponują się z pomarańczowymi mundurkami pań oraz ciemnymi uniformami (ze zdobionymi na złoto krawatami) panów. Podobają mi się rosyjskie imiona załogi wypisane na złotych plakietkach, w moim sektorze jest zatem pan Anatoly (przypominający mi do złudzenia pewnego znajomego z okresu studiów) oraz pani Elena. Czas upływa mi bardzo szybko, kapitan informuje, że niebawem rozpoczniemy zniżanie na lotnisko Szeremetiewo w Moskwie. Personel pokładowy rozpoczyna przygotowanie kabiny do lądowania, w końcu zza chmur pojawiają się wielkie blokowiska, samolot leci coraz niżej, wysuwa się podwozie i łagodnie lądujemy. 

Po dotarciu do terminala moskiewskiego lotniska najpierw przechodzi się kontrolę paszportową (przy przesiadkach do 24 godzin nie jest wymagana wiza tranzytowa) a następnie kontrolę bezpieczeństwa. Jeśli robimy w porcie wylotu zakupy (alkohol lub perfumy) w sklepie wolnocłowym to koniecznie poprośmy o ich szczelne zapakowanie w folię i opieczętowanie; w przeciwnym wypadku mogą nam zostać odebrane i przepadną. Pasażerów nie ma zbyt wielu, bowiem część osób leciało tylko do Moskwy a pozostali udali się na przesiadki krajowe. Jeszcze tylko kilka schodków na dół i już znajduję się w przestronnym Terminalu D. Mój lot SU 264 do Tokio startuje planowo o 19:00, mam więc ponad 3 godziny, by zwiedzić sobie lotnisko. Kiedy 3 lata temu odwiedzałem Moskwę odlatywałem z innej części lotniska, zatem to miejsce jest dla mnie nowe. Na dolnym poziomie znajduję restaurację Burger King, tam zamawiam cappuccino (ceny oczywiście „lotniskowe”) i nabieram sił przed kolejnym etapem podroży. Samo lotnisko robi wrażenie, ruch jest spory, mnóstwo pasażerów pędzących do odpowiednich bramek, cały czas nadawane są automatyczne zapowiedzi na temat boardingów czy też klasyczne ostatnie wezwania („final calls”). Jak zawsze w podroży uważnie lustruję tablice odlotów, dominują kierunki azjatyckie oraz stolice byłych republik radzieckich. Mimo konfliktu całkiem sporo lotów jest na Ukrainę, widziałem boarding maszyny do Kijowa, mnóstwo ludzi. Czas i na mnie, z głośników płynie zaproszenie na pokład samolotu Aeroflotu do Tokio.  Obsługa sprawdza dokładnie karty pokładowe i paszporty i chwile później jestem już na pokładzie Airbusa A330 im. Aleksandra Mozhaysky’ego, rosyjskiego inżyniera lotnictwa. Steward przy wejściu wskazuje mi drogę do mojego miejsca, układ miejsc w samolocie to 2-4-2, jestem nieco zaskoczony, bo okazuje się, że w tej maszynie jest mniej miejsca niż w samolocie do Moskwy, a to przecież samolot przeznaczony na trasy dalekiego zasięgu. Na szczęście obok mnie po lewej stronie sieci drobny Japończyk, więc moja przestrzeń nie pozostaje zbytnio ograniczona. W oparciach foteli zainstalowany jest pokładowy system rozrywki, najpierw oglądamy na nim video z instrukcją bezpieczeństwa a następnie dzięki obrazowi z kamerki umieszczonej na zewnątrz maszyny obserwujemy start samolotu. Pogoda nie rozpieszcza, niebo jest nadal zasnute chmurami, zapada zmrok, ale kilkanaście minut później obłoki zanikają i można jeszcze oglądać peryferia Moskwy. Tymczasem pilot kieruje samolot na północny wschód, a trasę lotu można również śledzić na monitorach.  Po wyłączeniu sygnalizacji zapięcia pasów załoga roznosi słuchawki oraz menu obiadowe (klasycznie kurczak w zestawie z kaszą gryczaną i sosem grzybowym lub ryba tilapia z ryżem i sosem pomidorowym) a chwile później serwis zimnych napojów. W klasie ekonomicznej jest to jedyna możliwość spróbowania alkoholu, do wyboru jest białe lub czerwone wino. Sam wybieram białe, ale wydawało mi się wyjątkowo niesmaczne, ale może się nie znam, bo piję okazjonalnie. :-P Mija nieco czasu, zanim personel rozpocznie serwować dania obiadowe, jest to czas na zapoznanie się z multimedialnym systemem rozrywki. Zwracam uwagę na muzykę, uważnie szukajcie, w jakich działach umieszczone są nagrania Waszych ulubionych artystów, można się czasem mocno zdziwić ;)
Sam lot mija bardzo spokojnie, aczkolwiek ja tradycyjnie nie mogę zasnąć, więc wsłuchuję się w ulubioną muzykę (są moje ulubione wokalistki jak Kylie, Madonna czy Rihanna, brakuje tylko ulubienicy numero uno Britney Spears, jest też ponadczasowa ABBA, której piosenki cały czas mam w głowie po spektaklu „Mamma Mia” w Teatrze Roma) i wypatruję świateł za oknem. Noc mija szybko i spokojnie, samolot mija Syberię i po około 4 godzinach lot obserwuję różowe niebo, oto wschodzi słońce nad daleką Rosją a załoga zaczyna wybudzanie kabiny i rozpoczyna się śniadanie. Tym razem do wyboru są aż trzy rodzaje posiłków: kanapka z kurczakiem i serem, omlet z sosem pomidorowy lub owsianka z rodzynkami. Wybieram omlet, ale sama potrawa omletu nie przypomina, jest to bowiem zwykły krążek z warzywami zlepiony za pomocą ciasta a w pojemniczku obok znajduje się sos do polania. Oprócz tego na tacce znajduję bułeczkę, masło, kawałek wędliny i ogórka. Całość wygląda topornie niczym z sowieckiej stołówki, bułka ciągnie się niczym guma, omlet jest twardy, ale dzielnie zjadam cały posiłek i popijam go „czajem”. Wkrótce wlatujemy już nad Morze Japońskie, z góry widać błękitne wody, a niebawem pod nami zaczynają się kłębić chmury, znak, że już jesteśmy nad lądem. Podróż powoli dobiega końca, załoga przygotowuje kabinę do lądowania, kapitan zniża maszynę i przedzieramy się przez chmury. Hurra, nareszcie widać ląd! Z lotu ptaka zauważam pierwszą istotną różnicę – ruch w Japonii jest lewostronny, jestem nieco zaskoczony, bo dotychczas takiego typu rozwiązanie kojarzyło mi się z byłymi koloniami Imperium Brytyjskiego, a tutaj taka niespodzianka. Na ekranie można tym razem oglądać lądowanie, pod nami widać już pas startowy tokijskiego lotniska Narita, jeszcze tylko chwila i już już jesteśmy na ziemi. Po pokołowaniu samolotu do rękawa i zatrzymaniu maszyny pilot żegna się z pasażerami i wtedy momentalnie wszyscy pasażerowie wstają i zaczyna się wyścig, kto pierwszy do wyjścia. To chyba już zawsze tak wygląda, bez względu na cel podróży :D Za oknem dość pochmurny poranek, jest godzina 10:30 czasu lokalnego, 7 godzin różnicy w stosunku do czasu obowiązującego w Polsce. Udaję się do kontroli paszportowej, gdzie okazuję wypełnioną wcześniej w samolocie deklarację wizową oraz celną. Oba formularze są w języku angielskim i japońskim, a dodatkowo w magazynie pokładowym Aeroflotu znajduje się instrukcja, jak prawidłowo wypełnić te dokumenty. Urzędnik nie zadaje mi żadnego pytania i wbija do paszportu (bezpłatną) wizę na 90 dni, wtedy jeszcze nie wiem, że może o wynikać z faktu, że w Japonii tak naprawdę po angielsku bardzo rzadko można się porozumieć. Następnie przechodzę do hali odbioru bagażu, muszę nieco poczekać na moją walizkę, ale w końcu dostrzegam ją na taśmie. Teraz jeszcze tylko kontrola celna, ustawiam się w kolejce do młodej Japonki, która przegląda deklarację, pyta o cel wizyty i nazwę hotelu i dziękuje za rozmowę, przechodzę przez magiczne drzwi i jestem już oficjalnie w Japonii.
Lotnisko Narita jest oddalone od Tokio około 75 kilometrów, najszybszą, ale zarazem najdroższą opcją, by się tam dostać, jest szybkie połączenie kolejowe, ja wybieram jednak transport autobusowy. Za 1000 jenów (100 jenów = 3,25 zł) nabywam na lotnisku bilet na najbliższy kurs autobusu Keisei Bus odjeżdżający z przystanku 31 zlokalizowanego przed halą przylotów. Autobusy kursują regularnie co 20 minut, obowiązuje w nich rezerwacja miejsca, więc czasem może zaistnieć potrzeba, by poczekać na kolejny dostępny transfer do miasta. Przystanek docelowy to dworzec Tokyo Station, gdzie możemy przesiąść się do linii metra Marunouchi Line lub wsiąść w dowolny pociąg kolei japońskich JR (ze stacji odjeżdżają również superszybkie pociągi shinkansen).  Na przystanku autobusowym czeka już pan z obsługi, która sprawdzi bilet i przyklei odpowiednią naklejkę na bagaż, który umieszczony zostanie w luku bagażowym autokaru. Przy wysiadaniu trzeba będzie okazać kwit bagażowy pracownikowi, by odebrać swój dobytek. Wszystko jest zorganizowane bardzo sprawnie, po raz pierwszy mam okazję zobaczyć słynne japońskie ukłony, które owi bagażowi składają kierowcy autobusu, wygląda to dość kuriozalnie, ale jest bardzo autentyczne. Zajmuję miejsce w autobusie, jest sporo przestrzeni, można sobie rozłożyć stolik czy włożyć napój do schowka. Zmęczenie daje o sobie znać i większość trasy, kiedy mkniemy drogą szybkiego ruchu, po prostu przesypiam. Po około 50 minutach jazdy zatrzymujemy się na przystanku końcowym, odbieram bagaż i kieruję się do budynku po drugiej stronie jezdni, jak okiem sięgnąć wszędzie widać tłum ludzi, wszyscy mają azjatyckie rysy twarzy i obowiązkowo kruczoczarne lśniące włosy. Tablice informacyjne są bardzo dobrze widoczne, nie sposób się zgubić, drogowskazy pokazuję drogę do podziemnej stacji metra. Po drodze mijam szklane pomieszczenie, gdzie zlokalizowana jest palarnia, u nas takich pomieszczeń nie ma, więc ze zdziwieniem patrzę, jak wielu ludzi zaciąga się tam dymkiem. Przed wejściem do metra znajdują się automaty, w których można nabyć bilet. Najprostszy sposób to wybranie żądanej trasy i stacji końcowej, na której chcemy wysiąść, wtedy system obliczy taryfę, a my musimy tylko wrzucić do maszyny odpowiednią kwotę (najtańszy bilet jednorazowy to wydatek 160 jenów). Niestety, automaty nie akceptują kart płatniczych (debetowych i kredytowych) wydanych poza Japonią, radzę mieć to na uwadze. I teraz jeszcze jedna cenna informacja – w samym Tokio działa 13 linii podziemnej kolejki i są one podzielone między dwóch przewoźników: Toei Line (4 linie) i Tokyo Metro Line (9 linii) – według mnie większych różnic w serwisie obu firm na pierwszy rzut oka nie widać. Ponieważ Tokio to rozległe miasto i bez komunikacji miejskiej właściwie nie sposób tutaj funkcjonować radzę skorzystać ze specjalnych biletów dla turystów, które możemy dostać jedynie w kilku wyznaczonych punktach a do ich zakupu może być potrzebny nam paszport. Szczegóły na temat ich rodzajów można znaleźć na tej stronie, ja zdecydowałem się na bilet trzydniowy ważny na wszystkie linie metra obu operatorów – Tokyo Subway 3 Day Ticket to wydatek 1500 jenów. Mogłem przez całe 3 dni korzystać z podziemnej kolejki bez ograniczeń, doceniłem dogodnie przesiadki i tak naprawdę nie miałem potrzeby, by szukać transportu autobusowego, wszystkie miejsca, które chciałem zobaczyć były w zasięgu sieci tokijskiego systemu metra.


Po wejściu na peron uderza porządek i cisza, wszystko jest bardzo dokładnie opisane i zilustrowane za pomocą komiksowych obrazków w stylu manga/anime; inaczej niż u nas należy trzymać się lewej strony idąc po schodach czy korzystając ze schodów ruchomych, a w wagonach należy zachować dyskrecję i powstrzymać się od rozmów telefonicznych. Na większości peronów zainstalowane są barierki uniemożliwiające mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa i zapobieżenie wypadkom. Teraz w tłoku nikt nie spadnie na tory, gdyż krawędź peronu jest „zabudowana” a pociąg zatrzymuje się w dokładnie wyznaczonych miejscach, w których oczekują w kolejce (a jakżeby inaczej!) pasażerowie. Kolejka kursuje szybko i bardzo sprawnie, wszystkie stacje są dobrze oznaczone, w wagonach zainstalowany jest systemy informacji audiowizualnej, część komunikatów nadawana jest także w języku angielskim, bardzo dobrze oznaczone są także wyjścia z podziemi do miasta oraz wejścia do innych linii na stacjach przesiadkowych. Czasem trzeba się przemęczyć i przejść spory kawał, ale wszystko jest rewelacyjnie oznakowane, zatem nie trzeba się obawiać, że się zabłądzi. Wsiadam do nadjeżdżającego w moim kierunku pociągu, przejeżdżam 6 przystanków i wysiadam na stacji Shin-otsuka, skąd od mojego hotelu My Stays Higashi Ikebukuro dzieli mnie około 10 minut spacerem w linii prostej. Jeszcze jedna wskazówka: bilet trzeba skasować także przy wysiadaniu przy bramkach (są one stale pilnowane przez umundurowanych pracowników metra), jeśli był to bilet jednorazowy, to zostanie od wciągnięty do środka automatu, natomiast jeśli był to bilet czasowy w formie karty jak w moim przypadku, to zostanie on „wypluty” z drugiej strony, nie zapomnijcie go zabrać!
Uff, jest kilka minut przed godziną 15:00, docieram do hotelu, mogę się już zameldować. Dokonuję opłaty, dostaję kartę wejściową do mojego pokoju położonego na 10. piętrze i ruszam windą na górę. Spodziewałem się, że lokum będzie wręcz mikroskopijne, ale okazuje się, że wcale tak nie jest, mam całkiem sporo przestrzeni jak na warunki japońskie, mogę swobodnie się rozgościć i rozpakować. Bardzo miłym dodatkiem jest aneks kuchenny z płytą grzewczą, zlewem, mikrofalą, lodówką, czajnikiem i sztućcami. Nie każdy hotel oferuje takie wygody. W łazience czeka na mnie biały szlafrok a la kimono, po prysznicu i toalecie postanawiam zasnąć, by uniknąć jet lagu. Włączam ładowarkę do telefonu, koniecznie weźcie ze sobą przejściówkę, w Japonii stosowane są inne wtyczki, inaczej nie będziecie mogli skorzystać z Waszego sprzętu. Kiedy się budzę na zegarku jest już po godzinie 19, czas wyjść  nieco na zewnątrz, rozejrzeć się po okolicy, zrobić małe zakupy i coś zjeść.


Po drodze ze stacji metra do hotelu mijałem kilka sklepów całodobowych typu „convenient store” bardzo popularnych w Japonii, dominują sieciówki 7/11 czy Family Mart. Po wejściu do jednego z nich dostaję oczopląsu, tyle tutaj kolorowych towarów niewidzianych w Europie. Są oczywiście lodówki z jedzeniem, w którym można kupić zestawy czy też pojedyncze sztuki sushi w najrozmaitszych formach, wśród napojów dominują zaś ice tea, na dziale ze słodyczami także znajduję wiele ciekawostek, w tym czekoladki o smaku „matcha” – to ten właśnie smak będzie kojarzył mi się z Japonią już nierozerwalnie. Dla niewtajemniczonych jest to sproszkowana zielona herbata. Na pierwszy wieczór w kraju kwitnącej wiśni wybieram noodle z sosem pomidorowymi i chili, na deser zaś lody Meiji o smaku zielonej herbaty właśnie, do śniadania w sam raz będą małe bagietki z rodzynkami pakowane po 5 sztuk. Zaopatruję się również w legendarne już japońskie przysmaki - napój jonizujący Pocari Sweat oraz batonik Calorie Mate. W drodze powrotnej zaczyna padać deszcz, mimo to na dworze cały czas jest ciepło. Kiedy już docieram na 10. piętro hotelu zatrzymuję wzrok na szybie w hallu, widać rozświetloną panoramę Tokio i migoczące w oddali wieżowce. Czuję, że zapowiada się dobra podróż…



Tym razem nie będę opisywał po kolei każdego dnia pobytu, ale skupię się na miejscach, które zobaczyłem i uważam, że warto je zobaczyć w Tokio:

Świątynia Senso-Ji – mieści się w dzielnicy Asakusa, jest to najstarsza świątynią w Tokio dla wyznawców tradycyjnej japońskiej religii shinto. Zaraz po wyjściu ze stacji podziemnej kolejki najlepiej udać się za tłumem, przy przejściu dla pieszych napotkać możemy młodych mężczyzn przebranych za szogunów – polecam zwrócić uwagę na ich spodnie oraz obuwie. Po drodze do świątyni mijamy bogato zdobioną bramę, a zaraz za nią mnóstwo stoisk z pamiątkami, tradycyjnymi wyrobami japońskimi (kimona, wachlarze) oraz przysmakami (zielona herbata, matcha, ciasteczka, lody, desery). Wśród tłumu turystów możemy także dostrzec elegancko ubrane gejsze, w tle rozbrzmiewa orientalna muzyka i unosi się zapach dymu. Przed samą świątynią znajduje się bowiem kadzielnica, przy której trzeba się specjalne „okadzić” i dopiero po takim rytuale można podejść na schodki do świątyni, gdzie kłania się bóstwom i wrzuca monetę na ofiarę. Na koniec wspomnianego obrzędu chwytamy ze drewniany pojemnik w kształcie prostopadłościanu, w środku którego umieszczone są patyczki ze znaczkami. Po wylosowaniu takiego patyczka porównujemy znak, który jest umieszczony na jego końcu ze znakami na szafce przypominającej stary biblioteczny katalog. Kiedy już uda się nam znaleźć taki sam symbol otwieramy odpowiednią szufladkę, bierzemy umieszczoną tam kartkę i odczytujemy wróżbę. Przepowiednie są również w języku angielskim (wprawdzie nieco łamanym), więc możemy dowiedzieć się, co nas czeka.

ZOO Park Ueno – w pobliżu dworca Ueno w parku zlokalizowany jest tokijski ogród zoologiczny. Ze stacji metra prowadzą do niego bardzo dobrze oznakowane alejki parkowe, gdzie można przysiąść w cieniu drzew. Bilet wstępu do ZOO kosztuje 600 jenów, kupuje się go przy kasie lub w automatach biletowych. Następnie przechodzimy przez bramki i podajemy kartonik do kontroli. Już od bramy wejściowej widać, że prawdziwymi gwiazdami ZOO są pandy wielkie, specjalnie sprowadzone z Chin. Dwa pokaźnych rozmiarów misie siedzą sobie w ciepłych pomieszczeniach za szybą i zajadają pędy bambusa i gałązki ku uciesze zwiedzających. Poza pandami znajdziemy inne duże zwierzęta jak słoń, lew, tygrys, goryle a także mniejsze ptaki, gryzonie i rybki. Przed wyjściem znajdziemy cześć rekreacyjną, gdzie można odpocząć czy posilić się po zwiedzaniu w bufecie na powietrzu, nieopodal jest także mały sklep z pamiątkami. W parku Ueno znajduje się także sporych rozmiarów kawiarnia Starbucks Coffee, jej budynek przypomina nieco japońską pagodę. Kolejka do kawiarni jest spora, obsługa rozdaje gościom dwujęzyczne menu, radzę zwrócić uwagę na fakt, że ceny podane na karcie są cenami bez podatku i przy kasie zapłacimy więcej niż wynikałoby to z rozpiski. 

The Tokyo Metropolitan Environment Building – punkty widokowe to zazwyczaj charakterystyczne obiekty wielkich miast, z których możemy podziwiać ich panoramę. Nie inaczej jest i w Tokio. Jak na prawdziwą metropolię przystało Tokio ma ich kilka (najsłynniejsze to Sky Tower i Skytree), ja wybrałem się na 45. piętro budynku The Tokyo Metropolitan Government Building, w którym urzędują władze miasta. Japonia zaskakuje bardzo pozytywnie, bowiem możemy wjechać windą na wieżę całkowicie za darmo. Budynek mieści się w pobliżu ruchliwej stacji metra Nishi-shinjuku (linia Marunouchi), a do samego ratusza prowadzą liczne drogowskazy, więc na pewno trafimy. Polecam przyjść rano, punkt obserwacyjny otwierany jest punkt 9, kiedy wjeżdżałem na górę nie było kolejki i miałem okazję wjechać szybkobieżną windą całkiem sam. Przed wejściem do windy trzeba okazać ochronie zawartość swojej torby czy plecaka, o dziwo nie maja tam skanerów, zatem całą kontrola przebiega „manualnie”, ale mimo wszystko jest to zorganizowane bardzo sprawnie i odbywa się w kulturalnych warunkach jak na Japonię przystało.

Świątynia Meiji Jingu - kolejne ważne dla Japończyków miejsce kultu religijnego zlokalizowane jest w parku nieopodal bardzo ruchliwej stacji metra oraz kolejki JR Meiji-jingumae (Harajuku). Ta istna oaza ciszy i spokoju w samym sercu miasta zbudowana została ponad 100 lat temu na cześć cesarza Meiji i cesarzowej Shoken. Droga do sanktuarium wiedzie przez gęsty las, można podziwiać piękną przyrodę (spotkamy tutaj liczne miłorzęby japońskie - tzw. gingko biloba - znany w Polsce składnik herbat) i wsłuchać się w cykanie świerszczy. Miałem to szczęście, że akurat trafiłem na ceremonię zaślubin młodej pary, mogłem podziwiać procesję gości zmierzającą na tą uroczystość. I tak, do "japonek" na drewnianej podeszwie zakłada się skarpetki stopki!


Ogrody cesarskie – obszerny teren rozciągający się wokół cesarskiego pałacu, w którym można delektować się wszechobecną zielenią i poznawać egzotyczne gatunki roślin oraz podziwiać tradycyjną architekturę japońską (m.in. wartownia czy dom szogunów). Park otwierany jest przez strażników punktualnie o godzinie 09:00, po przejściu przez mostek i bramę znajdujemy się w swoistej enklawie, skąd ze specjalnych punktów widokowych można też podziwiać tętniące za zielonymi murami miasto. Wejście jest bezpłatne, od obsługi dostajemy żeton, który trzeba zwrócić wychodząc. Ogród jest zadbany, główne alejki są asfaltowe, te mniejsze  ścieżki zaś są pokryte żwirkiem. Na terenie parku znajdziemy mały sklepik/kawiarenkę, strefę do odpoczynku i jak wszędzie bezpłatną toaletę (w pobliżu wejścia/wyjścia).

Targy rybny Tsukiji – to instytucja sama w sobie. Przychodząc bardzo wcześnie rano (oprócz weekendów) można dostąpić zaszczytu przyglądania się aukcji tuńczyków i podejrzeć kulisy pracy branży rybnej. Dla tych, którzy nie mieli ochoty zrywać się o wschodzie słońca pozostają zlokalizowane w bezpośredniej bliskości targu stoiska, gdzie można kupić i skonsumować świeże ryby i owoce morza.

Harajuku – dzielnica opanowana przez „cosplayerki”, czyli dziewczyny, które przebierają się za postaci z mangi, anime, popularnych gier komputerowych czy filmów. Można je tutaj podziwiać w pełnej okazałości. Zwracają one uwagę nie tylko na wygląd zewnętrzny, ale naśladują także sposób bycia czy ton głosu wybranych bohaterów. W pobliżu stacji Harajuku znajduje się sklep „Daiso”, gdzie każdy artykuł kosztuje 100 jenów. Na kilku poziomach możemy przebierać w bardzo szerokim asortymencie, począwszy od przekąsek przez akcesoria kuchenne na urodzinach gadżetach skończywszy.   

Shibuya – chyba najsłynniejsze i najbardziej zatłoczone skrzyżowanie świata mieszczące się przy stacji noszącej taką samą nazwę. Tłumy przechodniów gromadzą się tutaj w dzień i w nocy, to kwintesencja wielkomiejskiej dżungli, która nigdy nie śpi. Na placyku przed wejściem do stacji metra stoi oblegany pomnik psa Hachiko, symbol oddania psa do swojego pana. Wspomniany Hachiko czekał codziennie na swojego pana wracającego z pracy, aż pewnego dnia pan zmarł i już więcej się nie pojawił, a jego pupil wciąż czekał. Statua pieska jest dość małych rozmiarów, można ją więc przeoczyć w tym dzikim tłumie i blasku świateł oraz głośnej muzyce dobiegającej z domów towarowych, które się tutaj mieszczą. Znawcy mody twierdzą, że to właśnie tutaj ona powstaje. Fashion victims (i nie tylko) z pewnością mają tutaj w czym wybierać. Dla mnie największą wartość przedstawiała kawiarnia Starbucks Coffee, skąd można było podziwiać masy ludzkie nieustannie przemieszczające się przez „trójkątne” skrzyżowanie.


Czas w kraju kwitnącej wiśni upłynął mi bardzo szybko, cztery dni minęły jak z bicza strzelił i tak oto w poniedziałkowy poranek zbieram się na lotnisko Narita. Tokio żegna mnie strugami deszczu, ale wyposażony w przezroczystą parasolkę wzorem tokijczyków nie moknę i linią Marunouchi docieram na dworzec Tokyo Station, skąd odjeżdża mój autobus Keisei Bus. Cena wynosi 1000 jenów, przy wcześniejszej rezerwacji przez Internet można zaoszczędzić 100 jenów i mieć gwarancję miejsca na dany kurs. Oczekujący posłusznie stoją w kolejce, mimo rzęsistego deszczu obsługa uwija się bardzo sprawnie, rozdaje kwitki bagażowe i pakuje walizki do luku. Podobnie jak poprzednio podróż trwa prawie godzinę, wysiadam przy terminalu 1, skąd odlatuje mój rejs SU 263 Aeroflotu do Moskwy. Okazuje się, że wysiadłem w części obsługującej sojusz Star Alliance, muszę przejść do dalszej części hali odlotów, gdzie zlokalizowane są stanowiska odprawy dla linii zrzeszonych w sojuszu Sky Team. Jest godzina 9 rano, do startu maszyny pozostają równe 3 godziny, przy stanowisku Aeroflotu już pracuje personel naziemny, pierwsi pasażerowie nadają swoje walizki. Odbieram moje karty pokładowe (miejsca uprzednio wybrane podczas odprawy on-line - merci beaucoup, Daria!) i kieruję się do kontroli bezpieczeństwa, ale zanim tam dotrę patrzę jeszcze z zaciekawieniem na tablicę odlotów, widnieją na niej rejsy do Paryża, Rzymu i Mediolanu, ale dominują kierunki azjatyckie (Seul, Busan, Pekin czy Guam) oraz amerykańskie. Sama kontrola przebiega bez najmniejszych zakłóceń i po chwili jestem już przy kontroli paszportowej, japoński urzędnik wita mnie i żegna w swoim języku, niestety, nie mogę się zrewanżować. Mam teraz spory zapas czasu, robię spacer po terminalu, jest on bardzo rozległy i komfortowy, można poleżeć na specjalnych leżankach czy pufach/materacach i poczekać na przesiadkę. Myślę sobie, że takie rozwiązanie bardzo przydałoby mi się na lotnisku Szeremetiewo, gdzie przyjdzie mi spędzić noc w oczekiwaniu na lot do Warszawy. Znajduję mój ulubiony McDonald’s, wprawdzie całą gotówkę już wydałem, ale akurat w tej lotniskowej restauracji akceptowane są karty kredytowe, zamawiam zatem kawę i ciastko, bym nieco wzmocnić się przed podróżą, bo na obiad będzie trzeba jeszcze poczekać. Przy mojej bramce do lotu szykowany jest już Airbus A330, rejs ten będzie obsługiwany przez samolot im. Lwa Jaszyna, radzieckiego bramkarza. Na około 40 minut przed planowanym startem w okolicy wyjścia pojawia się również załoga, panie w pomarańczowych mundurkach robią wrażenie. Pod gatem kłębi się tłumek pasażerów, widać, że maszyna będzie bardzo dobrze wypełniona. W końcu kilkanaście minut po czasie rozpoczyna się boarding, sprawdzone zostają paszporty i karty pokładowe i można wejść na pokład. Przy wejściu obsługa kieruje do miejsca, tym razem siedzę po lewej stronie w fotelu 13A (na miejscu czeka już zestaw w postaci małej poduszki, koca, opaski na oczy i materiałowych ciapek), cały lot odbywa się za dnia, więc w chwili, gdy zachmurzenie nie jest zbyt duże, mam okazję obserwować rosyjską ziemię. Po starcie dość długo znajdujemy się w strefie turbulencji, jak wspomniałem, tego dnia nad Japonią nie jest najlepsza pogoda, więc samolotem nieco trzęsie i serwis się opóźnia. Wypogadza się, kiedy opuszczamy obszar Morza Japońskiego, do Moskwy zostaje jeszcze około 9 godzin lotu. Czas poświęcam na lekturę książki oraz słuchanie muzyki z pokładowego systemu rozrywki, oczywiście na bieżąco lustruję także mapkę i trasę przelotu wyświetlaną cały czas na monitorze. Obiad został przygotowany przez catering japoński, jest więc sushi, ryż, pałeczki a na deser japońskie lody firmy Meiji. Na około dwie godziny przed lądowaniem w Moskwie zostaje rozdany drugi posiłek – jest to kanapka, serek, masło i mała sałatka, zdecydowanie bardziej smaczne niż serwis na locie do Tokio. Nad Moskwą również widzą dość gęste chmury i musimy się przez nie przebić, ale samo podejście jest łagodne i lądujemy około godziny 16:00 czasu lokalnego, a przede mną jeszcze nocka w terminalu. Ku mojemu zaskoczeniu z samolotu do terminalu D zostaniemy przewiezieni autobusem, byłem przekonany, że z takiego dużego samolotu pasażerowie zawsze wychodzą przez rękaw, ale tutaj nastąpiła zmiana. Przede mną pobieżna kontrola paszportowa oraz ponowna kontrola bezpieczeństwa, muszę szybko wypić puszkę Coca Coli, którą miałem jeszcze z samolotu. ;)
Ruch w godzinach popołudniowych jest tutaj całkiem znaczny, jest bardzo głośno, ludzie szybko przemieszczają się z bagażami, biegną do swoich samolotów, istny młyn. Nie mam zbytnio co ze sobą zrobić, zamawiam cappuccino i ciastko w Burger Kingu a potem wyszukuję sobie legowisko na nockę. Przy szybach umieszczone są specjalne podesty, na których można się rozłożyć i spróbować przetrwać noc i doczołgać do rana jak śpiewał zespół Lombard w przeboju „Szklana pogoda”. Mam ze sobą poduszkę i koc z samolotu, po jakimś czasie udaje mi się ignorować nieustanne komunikaty o kolejnych odlotach i zamknięciach wyjść i chyba zasypiam. Oczywiście dla bardziej zasobnych pasażerów są przygotowane hotele w strefie tranzytowej Terminala F, tym razem musi mi jednak wystarczyć podłoga lotniska. Nad ranem okazuje się, że mam spore towarzystwo, widać sporo pasażerów miało rezerwacje z długą przesiadką. Po porannej toalecie (same toalety to dość słaby punkt tego lotniska) oczekuję na mój rejs SU 2000 do Warszawy, pomimo warunków, w jakich przyszło mi spędzić noc humor dopisuje, wracam ze wspaniałej podróży a już następnego dnia ruszam na Islandię. Boarding rozpoczyna się kilka minut po czasie, ale pasażerów tego dnia nie ma zbyt wielu, wszyscy sprawnie zajmują swoje miejsca w Airbusie A320, tym razem ponownie siedzę pod oknem, miejsce 7A. Warunki pogodowe są lepsze niż wczoraj, względnie szybko wzbijamy się w powietrze, zza chmur wychodzi słońce, osiągamy wysokość przelotową a sympatyczna załoga (same starsze panie) rozpoczynają serwis – kanapka, soczek jabłkowy w kartoniku, a następnie kawa lub herbata. Lot w porównaniu do poprzedniego mija bardzo szybko i po niecałych dwóch godzinach lądujemy na Lotnisku Chopina w Warszawie. Sayonara!


Grek Zorba - Santorini & Saloniki / 27.08.2015 - 31.08.2015


Kalimera! Dawno mnie tu nie bylo, czas nadrobic zaleglosci w podrozowaniu. Pierwszym etapem mojego urlopu jest Grecja. Podczas mojej pierwszej wizyty na wyspie Mykonos i w Atenach 3 lata temu bardzo mi sie podobalo, dlatego tez zdecydowalem sie odwiedzic ten kraj ponownie. Za cel obralem sobie kolejna bardzo popularna wyspe Santorini oraz miasto Saloniki. Z Polski oprocz nieregularnych polaczen czarterowych nie ma bezposrednich lotow na Cyklady. Postanowilem wykorzystac szeroka siatke linii easyJet z lotniska w Mediolanie Malpensa. Bilet na lot MXP-JTR kupowalem jesienia ubieglego roku i kosztowal niecale 30 euro, niemal tyle samo zaplacilem za dolot linia Ryanair z Modlina do Bergamo. W cieply czwartkowy wieczor laduje w na lotnisku BGY, oczom nie wierze, jak bardzo zmienil sie wewnatrz terminal. Ostatnio bylem tam w czerwcu 2013 roku, teraz lotnisko wyglada zupelnie inaczej, jest swiezo, bardzo kolorowo i nowoczesnie, zdeydowanie ladniejsze niz glowne lotnisko Malpensa. Mam wczesniej zarezerwowany online bilet na autobus do centrum Mediolanu za 4 euro, do odjazdu mam jeszcze sporo czasu, zatrzymuje sie w McCafé przy cappuccino i czekoladowym croissancie. Jak to we Wloszech dokola jest glosno i zywiolowo, lubie to! :)
Do glownego dworca kolejowego Stazione Centrale docieram okolo godziny 22:30, musze sie przesiasc tutaj na autobus lub pociag jadacy do terminalu lotniska MXP. Zarowno pociag jak i autobus maja nocna przerwe w kursowaniu, na nocny spacer pod katedre nie bedzie juz czasu. Zagladam na chwile na majestatyczny dworzec kolejowy wylozony bialym marmurem, w McDonald’s zamawiam m.in. kokosowy shake. Mamma mia, co za rozkosz dla podniebienia :D Jeszcze szybki spacer wzdluz peronow, podziwiam roznego rodzaju wagony pociagow stojace przy peronach oraz reklamy wloskiej mody wiszace na scianach dworca. Wskazowka dla podroznych: autobusy do lotniska Malpensa (bilet 8 euro) parkuja z drugiej strony dworca niz te, ktore lacza go z Bergamo. Wspominam o tym, poniewaz dosc malo jest znakow wskazujacych wlasciwy kierunek. Wszystkie sklepy i stoiska sa juz pozamykane, Stazione Centrale powoli szykuje sie do snu. Po okolo 40 minutach jazdy docieram na lotnisko do wciaz tak samo obskurnego Terminala 2, z ktorego obslugiwane sa rejsy linii easyJet. Przede mna nocka na lotnisku, poniewaz samolot na Santorini odlatuje dopiero we wczesny piatkowy ranek. Warunki do nocowania sa znosne, chociaz umieszczone miedzy siedzeniami barierki uniemozliwiaja przyjecie wygodniejszej pozycji. Okolo 5 rano staje w kolejce do odprawy, by odebrac pomaranczowa karte pokladowa. easyJet to jeszcze jedna z tych niewielu tanich linii, ktora wprawdzie zaleca odprawe online, ale nie kaze sobie slono placic za wydruk karty na lotnisku, z czego skwapliwie korzystam. O ile przy stanowiskach odprawy kolejek praktycznie nie ma, to do kontroli bezpieczenstwa trzeba juz swoje odstac, poranek to najwidoczniej godziny szczytu, widac to tez po tablicy odlotow, wedlug rozkladu startuje kilka maszyn jedna po drugiej. W oczekiwaniu na lot wzmacniam sie kolejnym cappuccino i woda mineralna. Boarding nieco sie spoznia, a kiedy juz sie rozpocznie kolejka pasazerow nagle zatrzyma sie w rekawie przy wejsciu do samolotu. W koncu jednak wchodzimy na poklad i zajmujemy miejsca. Kapitan na wstepie informuje, ze wylecimy ok. pol godziny pozniej niz przewidywal to rozklad ze wzgledu na ograniczenia nalozone na Grecje w ruchu lotniczym czy tez scisle rzecz ujmujac na kontrolerow ruchu lotniczego. Podrozujacych jest calkiem sporo, prawie wszyscy to Wlosi. Po okolo 3 godzinach rejsu ladujemy na wyspie w miejscowosci Fira (Thira). Wyspa prezentuje sie podobnie jak Mykonos, ma pochodzenie wulkaniczne, ziemia jest ciemna i w oddali widac biel tradycyjnych greckich domostw. Samo lotnisko na poziomie przylotow wyglada bardzo skromnie (to taki „delikatny” opis), w maciupkiej toalecie brakuje wszystkiego, widac, ze ma juz lata swojej swietnosci dawno za soba. Tymczasem przed lotniskiem czeka juz na mnie szofer gospodarza, to taki standard na wyspach, ze rodzinne hotele wysylaja na lotnisko czy do portu swojego kierowce. Kilka minut pozniej jestem juz milo przywitany sokiem ze swiezych pomaranczy w patio Hotelu Babis, jestem mile zaskoczony, bo czeka na mnie trzyosobowy przestronny pokoj, mimo ze klasycznie rezerwowalem dla siebie jedynke. Po krotkim odpoczynku ruszam pieszo do centrum stolicy wyspy, czyli wspomnianego miasta Fira. Droga jest kreta, bardzo ruchliwa i nie ma wzdluz niej zadnego chodnika, radze miec sie na bacznosci, bo samochody i skutery sa rozpedzone. 
Po kilkunastu metrach na zakrecie dostrzegam nietypowa zagrode, w ktorej mieszka maly osiolek imieniem Zizel. Na drucianym ogrodzeniu widnieje tabliczka z imienia zwierzecia, mozna go karmic marchewkami i poic woda. Naprzeciwko znajduje sie stacja benzynowa, skad mozna ja zaczerpnac i przyniesc. Zastanawiam sie do dzis, czy to jakis bezpanski osiolek czy tez inicjatywa spoleczna. Osly uchodza za symbol wyspy, ale obecnie nie widac ich tak czesto na drogach, byc moze to zatem relikt przeszlosci. Około kwadrans później  jestem juz w scislym zatloczonym centrum, trzeba nieco wspiac sie pod gore po stromej uliczce. Z nieba leje sie zar, jest glosno, dookola praktycznie sami turysci, lubie takie klimaty. W sklepie z pamiatkamki zaopatruje sie w magnes i pocztowki, czas posilic sie w ulicznym barze po drugiej stronie jezdni, wegetarianska kebab z cola smakuja wybornie, ceny o dziwo bardzo przystepne, sam kebab to koszt raptem 2,30 euro, napoj kosztowal chyba 0,60 euro. 
Po konsumpcji przy stoliku wypisuje widokowki, chwile pozniej wrzucam je do skrzynki pocztowej i delektuje sie widokiem z gory wyspy. Waskie uliczki maja swoj klimat, domy sa tradycyjnie pomalowane na bialo, a okna czy dachy na niebiesko. Jest pora obiadowa, obsluga zaprasza do swoich restauracji a sklepikarze do zakupow u nich. Jakze milo tak poleniuchowac i nic nie musiec. W drodze powrotnej wstepuje jeszcze do supermarketu, gdzie zaopatruje sie w niezbedne wiktualy na kolejne dni, z „nowosci” niedostepnych w Polsce spotykam m.in Lipton Ice Tea o smaku mojito. Popoludnie spedzam nad basenem hotelowym wygrzewajaca sie w promieniach slonca.

Nastepnego dnia o poranku wybieram sie do miejscowosci Oia, ktora uchodzi za najbardziej malownicza na wyspie. Dojechac do niej mozna autobusem lokalnego przewoznika za 2 euro, za przejazd mozna zaplacic tylko w autobusie u biletera, natomiast glowny dworzec autobusowy znajduje sie w scislym centrum Firy i to stamtad odjezdzaja wszystkie linie wglad wyspy. Podroz trwa okolo 30 minut, po drodze ogladam przez szyby malownicze krajobrazy, niebieska ton morza, blekit nieba i surowa brazowa wypalona ziemia oraz biale domki wygladaja niesamowicie. Ponadto przez pewien czas jedziemy na klifie, zbocze pod nami jest bardzo strome, czasem az strach spojrzec w dol. Autokar zatrzymuje sie na malym placyku, skad mozna ruszyc na zwiedzanie zakatkow miasteczka. Domki wygladaja jak z bajki, po krotkiej wspinaczce w gore wychodze na szeroki marmurowy plac, przy ktorym znajduje sie sporych rozmiarow kosciol z charakterystyczna dzwonnica. Plac przed swiatynia sluzy przede wszystkim roznego rodzaju handlarzom, ktorzy prezentuja tutaj swoje rekodziela. Po jego drugiej stronie widac juz blekitne fale i statki wycieczkowe plynaca po morzu. Walesanie sie w labiryncie kretych uliczek ma swoj urok, przypadkiem mozna wejsc do ciekawego lokalu oferujacego pamiatki czy tez do restauracji serwujacej lokalne przysmaki. Przede mna kolejne kamienne schodki w dol a tuz obok miesci sie malutki okragly kosciolek, najslynniejsza chyba widokowka z Santorini. Na schodkach robi sie kolejka, w koncu kazdy chce miec fotke na takim tle. Kieruje sie w dol na prawo, by zobaczyc wyspe z nieco innej perspektywy i po napawaniu sie widokami zbieram sie do powrotu do Firy. Z autobusu akurat wysiada kolejna grupa przyjezdnych, kolejni podrozni zajmuja miejsca i po chwili ruszamy. 
Powoli zegnam sie z Santorini, zamawiam mrozona kawe w kawiarni przy glownej ulicy Firy i saczac orzezwiajacy napoj obserwuje zycie uliczne w Grecji. Na pierwszy rzut oka nie jestem w stanie zauwazyc oznak kryzysu. Zaraz po powrocie do hotelu odjezdzam juz na lotnisko z szoferem i kilka minut pozniej stoje juz w kolejce do odprawy rejsu greckiej linii Aegean Airlines do Aten. Okazuje sie, ze poziom odlotow jest tak samo mizerny jak i przyloty. W srodku znajduje sie jedno obielone na bialo pomieszczenie z kilkoma stanowiskami odprawy i monitorami, przy takiej ilosci podroznych, jak o tej porze sie tam przewijala, terminal pekal w szwach a kolejka wylewala sie na zewnatrz. Spotkala mnie jednak mila niespodzianka, poniewaz pani z personelu pokladowego za darmo nadala moj bagaz podreczny do luku (mialem kupiony bilet w taryfie jedynie z bagazem podrecznym), a co wiecej przykleila na nim naklejke Piority z logo Star Alliance, bardzo mily gest! Ciekawa sprawa, ze po naklejeniu tagu bagazowego trzeba walizke oddac do przeswietlenia w osobnym punkcie kontrolnym, calosc nadzoruje Grek o bujnej blond grzywie, taki widok czesto sie nie zdarza. Przede mna jeszcze kilometrowa kolejka do kontroli bezpieczenstwa, bramki piszcza praktycznie po przejsciu przez nie kazdego pasazera, w takim wypadku obsluga lotniska prosi o ponowne przejscie, wtedy juz nie piszczy :) I teraz nastepuje punkt krytyczny, kilka krokow dalej po prostu nie ma sie gdzie ruszyc. W malych odstepach czasowych spodziewanych jest 5-6 maszyn (jedna jest juz sporo opozniona), ludzie tlocza sie jak w bydlecych wagonach, nie ma gdzie usiasc, nie ma czym oddychac, klimatyzacja nie istnieje, a sklep wolnoclowy ma rozmiar kiosku, o jakiejs kawiarni nawet nie wspomne. Na lotnisku jest niesamowicie glosno, przewazaja pasazerowie z Francji i Wloch, bo najblizsze maszyny odlatuja do Rzymu i Paryza wlasnie. Moj samolot do Aten rowniez sie opoznia o kwadrans z powodu poznego przylotu maszyna na Santorini, do Airbusa A320 obslugujacego ta rotacje zostajemy przewiezeni autobusem. Kabina samolotu jest bardzo elegancka, miejsca na nogi jest calkiem sporo, wnetrze sprawia wrazenie nowego. Zajmuje moje miejsce przy przejsciu z przodu kabiny i kontempluje urode stewardess, po raz pierwszy widze personel majacy na sobie sukienki (bez ramion). Pasazerow nie ma duzo, zatem niebawem startujemy, pilot przeprasza za opoznienie spowodowane ograniczeniami w ruchu lotniczym i juz po 30 minutach jestemy w Atenach. Lot byl niesamowicie krotki, ale zaloga zdazyla przejsc pod kabine z serwisem, na ktory skladal sie croissant 7 Days w specjalnym srebrnym opakowaniu z granatowym logo przewoznika, niestety, nie podano zadnych napojow. Mimo tej drobnej niedogodnosci jestem pod wrazeniem serwisu i ciesze sie, ze na poczatku grudnia po raz kolejny bede mial mozliwosc przetestowac ta linie na trasie WAW-ATH-VIE.
Lotnisko w Atenach jest mi znane, mialem okazje juz na nim byc przed trzema laty, zbyt wiele sie nie zmienilo. Na przesiadke na wieczorny rejs Ryanaira do Salonik mam jeszcze sporo czasu, wychodze zatem do strefy ogolnodostepnej i wjezdzam na gore ruchomymi schodami do McCafé, gdzie relaksuje sie przy kubku aromatycznej kawy. Pozniej powoli przechodze do strefy tylko dla pasazerow i testuje perfumy. Lokalizuje takze business lounge Lufthansy, gdzie mam zamiar odpoczywac podczas przesiadki w grudniu. Kiedy pojawiam sie przed bramka mojego lotu Ryanair w przejsciu zastaje panie z obslugi, ktore sprawdzaja karty pokladowe i wiekszosci pasazerow oferuja przewiezienie bagazu podrecznego w luku. W tym celu na bagaze nakladane sa specjalne zolte naklejki. Widac, ze rejs bedzie pelny, boarding rozpoczyna sie rowniez po czasie, ale rozklad Ryanaira ulozony jest tak, by wyladowac punktualnie i tak tez sie dzieje. Po wyjsciu z lotniska od razu znajdujemy sie przy przystanku autobusowym, jest sobotni wieczor, na autobus nocny trzeba poczekac prawie 30 minut, podroz do centrum rowniez trwa okolo pol godziny. Bilet autobusowy kosztuje 2 euro, mozna go nabyc w automacie w autobusie, platnosc wylacznie gotowka (monety 1 i 2 euro). Nie mam ze soba dokladnej mapy, co utrudnia orientacje w terenie (zwlaszcza noca w duzym miescie), ale udaje mi sie dobrze wysiasc na przystanku niemal tuz przed wejsciem do hotelu Argo. Jest grubo po polnocy, kiedy sie melduje, po prysznicu zmeczenie znika rak reka odjal i postanawiam skorzystac z weekendu. Okazuje sie, ze kilkanascie metrow dalej znajduje sie zaglebie klubowe, gdzie milo spedzam noc.
Nastepnego poranka kiedy wygladam za okiennice slonce juz mocno swieci, dochodzi 8 rano, czas wstawac. Moje pierwsze kroki kieruje do dworca kolejowego, ktory znajduje sie nieopodal. Dworzec z zewnatrz prezentuje sie nawet, nawet, ale w srodku ukazuje swoje drugie oblicze, nie jest moze zniszczony, ale opustoszaly i wyludniony, prawie nic sie tam nie dzieje, perony ziona pustka, widze raptem jeden dosc „dziadowski” sklad lokalnego szynobusa. Byc moze dworzec odzyje po ukonczeniu budowy metra, ktore ma tutaj docierac, prace juz trwaja, teren jest ogrodzony. W drodze powrotnej dosc dluga zastanawiam sie, gdzie zjesc sniadanie, wybor jest niesamowicie duzy jak na ulice o bardziej przemyslowym charakterze. Lokale sa kolorowe, nowoczesne i zadbane, serwuja roznego rodzaju napoje, a patrzac po „lokalsach” prawdziwa furore robi frappuccino. Tym razem decyduje sie jednak na wizyte w ulubionej Starbucks Coffee, ceny nawet nieco nizsze niz w Polsce, a to chyba i tak najdrozsze miejsce, bo w innych miejscach czy budkach z jedzeniem i napojami ceny sa znacznie nizsze niz w Polsce. Jest tez sporo cukierni i piekarni serwujacych najrozniejsze wypieki. Po wzmocnieniu sie ruszam w kierunku Bialej Wiezy, symbolu Salonik. Moja droga wiedzie m.in. przez elegancki ukwiecony bulwar, slonce mocno prazy, wiec na moment chowam sie pod sklepieniami eleganckich budynkow, w ktorych przewaznie na parterze zlokalizowane sa restauracje. Niebawem docieram do nadmorskiej arterii, po lewej stronie znajduja sie restauracje jedna obok drugiej, nastepnie mamy pas ulicy i szeroki chodnik przy samej wodzie, nieopodal portu; na samym koncu widac juz wieze oraz park w jej poblizu. Wybija poludnie, w okolicy klebi sie juz sporo turystow. Na tablicach zlokalizowanych przy latarni zapoznaje sie z jej historia a nastepnie przechodze do parku i podziwiam pomnik slynnego wodza Aleksandara Macedonskiego na koniu. Odwiedzam jeszcze ruiny kilku starych bizantynskich swiatyn i zasiadam w kolejnej kawiarni, by sprobowac wspomnianego wczesniej frappuccino oraz lokalnych wypiekow. Wieczorem przy zachodzacym sloncu wracam zas na bulwar przy porcie, by sprobowac kawy po grecku. Barista w ulubionym Starbucksie zagaduje mnie, pyta, skad i na jak dlugo przyjechalem i wrecza plan miasta. ;) Zasiadam przy tetniacym bulwarze i wpatruje sie w ciemna wode. Czas zegnac sie z Grecja.
Nazajutrz o poranku po wymeldowaniu z hotelu zaopatruje sie w kawalek pizzy i mocne espresso, moj autobus lotniskowy prawie od razu podjezdza na przystanek, kiedy mijamy nadmorski bulwar ostatni raz zwracam sie w strone morza, pol godziny pozniej jestem juz na lotnisku i oczekuje na moj rejs Ryanair do Modlina. Do widzenia!

A może nad morze - Trójmiasto / 07.08.2015 - 08.08.2015



Przede mną następne kolejne loty krajowe. Korzystając z pięknej wakacyjnej pogody postanawiam ponownie zajrzeć do Trójmiasta i po raz kolejny zabalować w Sopocie. Około godziny 20 w piątkowy wieczór melduję się na Lotnisku Chopina przy tymczasowym stanowisku odprawy klasy biznes. Standardowe miejsce, gdzie dokonywano odprawy jest obecnie przebudowywane, zaś część dla pasażerów klasy ekonomicznej już działa. Przy stanowiskach odprawy nikogo nie ma, pracownikom widać się nudzi, pani z obsługi naziemnej czyta książkę „Bezsenność w Tokio” (gorąco polecam, zwłaszcza przed wyprawą do Japonii), panowie obok dyskutują na temat tego, co by zjedli na kolację. Uśmiecham się pod nosem słysząc takie rozmowy, to pokazuje, że pracownicy mają też ludzkie odczucia, a nie są tylko bezwzględnymi maszynami egzekwującymi wymagania linii lotniczych dotyczących bagaży czy dodatkowych opłat. Po wygłoszeniu standardowej formułki żegnam się z panią i przechodzę do fast tracka do strefy bezpieczeństwa, tutaj również nikogo przede mną nie ma, dopiero kiedy się pojawiam tuż przed bramką jeden pan z obsługi woła koleżankę do skanera bagażu podręcznego. Ponieważ jak widać ruch tam jest znikomy, aparatura losowo wybiera mnie do kontroli, zostaję zatem „obmacany” przez pana a moja torba Adidasa i jej zawartość zostaje sprawdzona przez panią z ochrony. I po bólu, można iść dalej. Tradycyjnie zaszywam się w Business Lounge Polonez, to obecnie chyba największy profit ze srebrnej karty Miles & More. Do odlotu mam jeszcze ponad dwie godziny, swobodnie mogę się więc poczęstować specjałami kulinarnymi dostępnymi w saloniku. Na początek biorę zestaw obiadowy, na który tym razem składa się pomidorowa zupa krem z grzankami, tarta z mięsem i warzywami, zapiekanka serowa oraz kulki ziemniaczane. Po deserze i obowiązkowym podwójnym espresso czas na nadrobienie zaległości w lekturze prasy, a kiedy już przejrzałem najbardziej interesujące mnie artykuły sięgam po książkę o przygodach stewardessy „Z głową w chmurach”. Po dłuższej chwili relaksu w lounge’u zbieram się do wyjścia numer 3 na boarding, personel naziemny już jest w gotowości i ok. 22:20 pasażerowie są proszeni do autobusu. Nieco czekamy aż pojazd się wypełni i ruszamy do Bombardiera Q400, ponownie będę leciał maszyną z reklamą województwa kujawsko-pomorskiego. Interesujące, że jest taki samolot, skoro rejsy krajowe do/z Bydgoszczy nie są już w siatce połączeń PLL LOT. Po wejściu na pokład i powitaniu przez szefa pokładu pana Adama Kaletę zajmuję miejsce wybrane miejsce 8D. Moja towarzyszka podróży z miejsca 8C już siedzi, więc muszę się nieco przecisnąć, ale pani jest bardzo bezkolizyjna a całą 40-minutową podróż do Gdańska przesypia. Start samolotu się opóźnia, kapitan Witold Chodorowski informuje, że czekamy jeszcze na ostatnich pasażerów transferowych. W końcu zjawiają się i oni, następuje prezentacja zasad bezpieczeństwa, światła w kabinie gasną i startujemy.  Tym razem maszyna unosi się w kierunku wschodnim, nie mogę więc podziwiać panoramy Warszawy, ale za to przy lądowaniu pięknie widać oświetlone Trójmiasto. Natychmiast po osiągnięciu wysokości przelotowej załoga rozdaje Prince Polo oraz żelki Frugo i wodę, ja tradycyjnie studiuję nowy numer miesięcznika Kalejdoskop. Czas mija błyskawicznie, zniżamy pułap i po kwadransie lądujemy na płycie gdańskiego lotniska, dochodzi północ.


Kilka minut przed godziną 7 rano melduję się z powrotem na gdańskim lotnisku. Właśnie rozpoczyna się check-in, przy jednym z dwóch stanowisk trwa najwidoczniej trening nowej pracownicy, starszy kolega pomaga jej przy procedurze odprawy pasażerów. Otrzymuję kartę wstępu na pokład i od razu przechodzę do kontroli bezpieczeństwa, gdzie na tradycyjnie jestem pytany o kod pocztowy. Później mój bagaż podręczny jak to ma zwykle miejsce na lotnisku w Gdańsku zostaje poddany oddzielnej kontroli. Tym razem nie jest on przeszukiwany, ale za to muskany specjalny papierkiem na obecność materiałów wybuchowych. Jeszcze tylko schody ruchome i już mogę zająć wygodne miejsce w hali odlotów, wypić ulubioną kawę i wrócić do pasjonującej książki o przygodach personelu pokładowego w USA. Ani się obejrzałem, kiedy na płycie lotniska pojawił się już Bombardier , który zabierze nas z powrotem do Warszawy. Powoli rozpoczyna się Boarding, ponieważ nie ma dużo pasażerów, to szef pokładu Robert Pietrzak już po chwili zamyka drzwi do samolotu i wita zgromadzonych na pokładzie podróżnych. Wręcz momentalnie rozpoczyna się push back, ma miejsce instruktaż bezpieczeństwa i rozbieg maszyny. Po osiągnięciu wysokości przelotowej kapitan Łukasz Pawlak wraz z pierwszą oficer Aleksandrą Popielarz podają podstawowe parametry lotu,  a załoga rozpoczyna serwis. Piękna pogoda na całej trasie umożliwia obserwację ziemi za oknem, po kilkunastu minutach widać już zakola Wisły i samolot zniża pułap, a załoga przygotowuje kabinę do lądowania. Halo ziemia! Mój dwusetny lot właśnie przeszedł do historii…


Krakowskie obwarzanki / 25.07.2015 - 26.07.2015



Nadszedł weekend, czas ruszyć w tango. O ile piątkową noc spędziłem w nowym warszawskim klubie The View na dachu wieżowca w samym centrum miasta, to na sobotnią noc od dłuższego czasu miałem zaplanowany imprezowy wypad do Krakowa. Dzięki zastosowaniu kodu zniżkowego u hiszpańskiego pośrednika Rumbo za podróż w dwie strony zapłaciłem symboliczną kwotę, grzechem byłoby więc nie skorzystać z takie okazji.
W sobotnie wieczór po burzy melduję się na Lotnisku Chopina, w hali odlotów jest przestronnie i pusto, widać, że powoli szykuje się do snu, na tablicach świetlnych kilkanaście opóźnionych połączeń ze względu na niekorzystne warunki meteorologiczne, na szczęście ostatnia fala krajowych odlotów ok. 22:40 jest niezagrożona.
Odprawiam się przy stanowisku klasy biznes i korzystam po raz pierwszy z przejścia dedykowanego pasażerom tejże klasy, dotychczas go nie używałem, ale skoro przysługuje mi taki przywilej, to dlaczego miałbym z niego nie skorzystać. Jestem jedyną osobą, widać, że pracownicy się nudzą przed monitorem. Szybko przechodzę przez magiczną bramkę i jak ostatnio czas przed odlotem spędzam w saloniku Polonez, gdzie po obiadokolacji przy kawie i słodkim deserze nadrabiam zaległości w prasie. Około godziny 22 przenoszę się pod gate numer 7, gdzie czeka już pan z obsługi naziemnej, niebawem pojawia się jego kolega a wkrótce potem załoga pokładowa, od razu rozpoznaję szefową pokładu panią Katarzynę Pasierbek, z którą miałem przyjemność lecieć w czerwcu na trasie WAW-WRO-WAW. Boarding rozpoczyna się o czasie, tradycyjnie do Bombardiera zostajemy przewiezieni autobusem, na płycie lotniska jest mokro, kiedy wsiadamy do samolotu deszcz jeszcze kropi. Ponieważ pasażerów nie ma o tej porze zbyt wielu, sprawnie zajmuję wybrane wcześniej miejsce 5D, czyli tak jak lubię, z prawej strony przy oknie z przodu maszyny. Chwilę po zakończeniu boardingu podróżnych wita z kokpitu kapitan Roman Karbolewski a następnie pani Kasia z pamięci recytuje standardowe formułki powitalne, chwilę później jej młodsza koleżanka przedstawia zasady bezpieczeństwa na pokładzie. Po chwili następuje uruchomienie silników, skrzydła obok zaczynają pracę, kierujemy się do progu pasa i wzbijamy w górę. Za oknami ciemna noc, Warszawa jest pięknie oświetlona i mogę podziwiać stolicę z lotu ptaka. Po chwili w oddali migoczą już tylko pojedyncze światełka miejsc mijanych po drodze, a ja skupiam się na serwisie pokładowym, tym razem oprócz tradycyjnego kubeczka wody i wafelka Prince Polo można poczęstować się również miniżelkami Frugo. Przeglądam jeszcze prasę oraz magazyn pokładowy PLL LOT i już zniżamy się do lądowania, niebawem światła gasną, wysuwa się podwozie i ok. 23:30 lądujemy na krakowskich Balicach.
W niedzielny poranek ok. godz. 4:50 melduję się ponownie na krakowskim lotnisku, by po nocy spędzonej na parkiecie wrócić do Warszawy. Odprawa już trwa, tym razem nie muszę czekać na jej otwarcie, jak to zazwyczaj ma miejsce w Poznaniu przed porannym lotem. Szybko odbieram kartę pokładową na rejs i przechodzę do kontroli bezpieczeństwa. W związku z rozbudową portu lotniczego w Krakowie w terminalu jest dość ciasno, o tej porze startuje również Lufthansa (aż dwa rejsy: FRA i MUC) oraz Ryanair do Londynu Stansted (STN). Rejsy PLL LOT są wykonywane obecnie z wyjścia 1A, kontrola bezpieczeństwa przez funkcjonariuszy Straży Granicznej (zapomniałem, że oni jeszcze pracują na niektórych lotniskach przy kontroli, bo coraz częściej są zastępowani przez zewnętrzne firmy ochroniarskie) i już jestem w malutkim korytarzyku, gdzie można zająć miejsce. Miejsca nie ma prawie wcale, o kawiarni czy sklepie radzę zapomnieć, ale to rozwiązanie tymczasowe do momentu uruchomienia nowego terminala. Jakie jest moje zaskoczenie, kiedy do samolotu przechodzi wczorajsza załoga, myślałem, że muszę nieco dłużej odpocząć, ale najwidoczniej tak nie jest, a zapewne nocowali przy lotnisku. Jest kwadrans po piątej, z samoloty wyszli około kwadrans przed północą, więc nie mieli dużo czasu na odpoczynek. Taka praca…
Punktualnie o 05:20 rozpoczyna się boarding, leci nieco ponad 20 pasażerów, praktycznie wszyscy to pasażerowie tranzytowi. Zabiera nas autobus, po krótkiej przejażdżce wzdłuż zaparkowanych samolotów wysiadamy pod Bombardierem i wchodzimy na pokład, zajmuję miejsce 4A. Ponownie mam to szczęście siedzieć sam, więc nogi są rozprostowane. Następuje powtórka z rozrywki, komunikat pilota, powitanie przez personel pokładowy, szybkie kołowanie i łagodny start. Niestety, ponieważ pogoda w ten weekend jest dość kapryśna, to po osiągnięciu wysokości przelotowej lecimy nad chmurami i nie widać ziemi. Tym razem lot trwa jeszcze krócej, nawet niecałe 30 minut, nie zdążyłem nawet zjeść Prince Polo ;) Do widzenia!



Lecim na Szczecin / 05.07.2015



Wczoraj rano bawiłem się jeszcze w Trójmieście, a w niedzielny wieczór wracam ze Szczecina do Warszawy. Wprawdzie nie opanowałem jeszcze zdolności teleportacji, ale myślę, że czasami taka umiejętność by się przydała. Do Portu Lotniczego Szczecin Goleniów im. NSSZ Solidarność docieram pociągiem o szumnej nazwie Airport Express. Nazwa niestety nie jest adekwatna do szybkości i jakości obsługi, jest to zwykły krótki szynobus kursujący na zasadzie pociągu przyspieszonego. Należy jednak dodać, że tory kolejowe doprowadzono ze stacji w Goleniowie pod sam terminal lotniska w ramach projektu współfinansowanego przez Unię Europejską. Kursów nie ma zbyt wiele, ale patrząc na przepustowość i usługi oferowane przez ten port, to nie ma chyba potrzeby, by uruchamiać dziennie więcej połączeń. Na zegarach jest kilka minut po godzinie 19, personel naziemny już otworzył odprawę na rejs PLL LOT na trasie SZZ-WAW. Dostaję kartę pokładową i ustawiam się w długiej kolejce do kontroli bezpieczeństwa. Akurat przed nami startuje jeszcze czarter Small Airline Planet do Heraklionu na Krecie oraz lot WizzAir do Oslo Torp, więc kolejka jest znaczna, a pomieszczenie, w którym owa kontrola się odbywa jest niezwykle małe, jest tylko jedna kolejka, w związku z upałem panuje tutaj zaduch, coś strasznego, to chyba jedno z najgorszych lotnisk, które widziałem w życiu. Pasażerowie są zmęczeni, personel sfrustrowany, przede mną jakaś kobieta wykłóca się z ochroną, ponieważ nie może wnieść na pokład swoich kosmetyków, masakra. Po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa jest chyba jeszcze gorzej – przeciskam się przez ogromną kolejkę do jedynego kiosku na całym lotnisku, a następnie szukam wolnego miejsca, co wydaje się bardzo trudnym zadaniem, bowiem w hali odlotów jest pełno pasażerów, w zdecydowanej większości to rodziny z dziećmi lecącymi na wczasy do Grecji. Och, jakże się cieszę, że z nimi nie lecę. Lecę za to z osobistościami polskiej telewizji, a mianowicie z Piotrem Szwedesem, Agatą Kuleszą, Dariuszem Szpakowskim czy Szymonem Bobrowskim. Panowie wracają z Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach, pani Agata była zaś gościem miasta Szczecina i w ten weekend odbierała honorowe obywatelstwo miasta, które właśnie 5 lipca świętowało 70 lat polskości.
Po odlocie dwóch samolotów (fatalne nagłośnienie, komunikaty obsługi o boardingu są skandalicznie ciche) przed bramkami robi się luźniej, słychać a po chwili także widać Bombardiera Dasha Q400, który przyleciał ze stolicy i zaraz wróci z nowym kompletem pasażerów. Jest niedzielny wieczór, więc do Warszawy mamy praktycznie komplet. Szefową pokładu tej rejsu jest pani Katarzyna Marecka, kapitanem rejsu jest pan Bogumił Milaszewski, a pierwszy oficer to pan Jacek Hajdaszczyk. Lotnisko w Szczecinie jest o tej porze puste, kolejny i zarazem ostatni rejs tego dnia to maszyna linii Ryanair do Londynu Stansted. Szybko wzbijamy się w górę, słońce powoli zachodzi, na pokładzie sprawnie działa klimatyzacja, dzięki której mogę ochłonąć po zwiedzaniu miasta. Zaraz po starcie starsza stewardessa częstuje pasażerów wafelkami Prince Polo, kilka minut później rozdawana jest woda mineralna. Siedzący obok mnie aktor Szymon Bobrowski jest chyba wygłodniały, bo bierze aż dwa wafelki i w momencie je konsumuje. Pudelek byłby ze mnie dumny :-P Rejs trwa około godziny i jest to zdecydowanie najdłuższy lot krajowy na trasach z Warszawy, pozostałe trwają około 40 minut. Udaje mi się dokończyć lekturę magazynu Kaleidoscope, tym razem zgłębiałem biografię malarski Tamary Łempickiej. Za oknem widać już światła miasta, załoga przed lądowaniem wygasza kabinę, przyziemiamy.

A może nad morze? Sopot party time / 03.07.2015 - 04.07.2015



Nadchodzi weekend, zatem czas wzbić się w przestworza. Po raz kolejny w tym roku ciągnie mnie do Trójmiasta. Nie da się ukryć, że Zatoka Gdańska ma swój klimat, dobrze się tam czuję i zawsze chętnie wracam. A jeśli na imprezę do Sopotu, to jeszcze chętniej…
W piątkowe popołudnie docieram na Lotnisko Chopina, ludzi w terminalu jest całkiem sporo, ale przy strefie odprawy dla pasażerów klasy biznes PLL LOT tradycyjnie nikogo nie ma, więc obsługa szast-prast drukuje mi kartę pokładową z wybranym wcześniej miejscem 6D, tradycyjnie przy oknie po prawej stronie, w miarę możliwości w przedniej części samolotu. Jak to na lotach krajowych bywa wieczorny rejs do Gdańska będzie obsługiwany przez turbośmigłową maszynę Bombardier Dash Q400. Kolejka do kontroli bezpieczeństwa tym razem przesuwa się dość powoli, czynne są jedynie 3 stanowiska. W końcu nadchodzi czas na mnie i po chwili jestem już w zastrzeżonej części portu lotniczego i wybieram się jak ostatnio do saloniku Polonez. Już od progu zauważam zmiany, bowiem natychmiast po moim wejściu zza swoich stanowisk wstają pracownicy recepcji lounge’u, by mnie powitać. Dotychczas czegoś takiego nie było, podawałem jedynie moją kartę pokładową oraz srebrną kartę Miles & More osobie siedzącej za biurkiem. Kolejną zmianę dostrzegam w lodówkach – nie znajdziemy już napojów koncernu Coca-Cola, lecz Pepsi CO. Spore zaskoczenie przy ladzie, obok tradycyjnej wazy z zupą i grzanek ustawiony jest podgrzewacz z ziemniakami, mięsem i sałatką. Do tego pojawiły się świeże owoce, znajdziemy też pokrojone w plasterki cytryny i limonki, większy wybór alkoholi, jest nieco bardziej wyrafinowane pieczywo a także wędliny (w tym moje ulubione salami) oraz łosoś w plastrach. W lodówkach zauważyłem również jogurty firmy Bakoma a przy barze można poczęstować się krówkami. Słodka nutka dekadencji trwa w moim przypadku prawie 1,5 h. A wszystkie te zmiany wynikają z faktu, że PLL LOT przejął obsługę saloniku Polonez, wcześniej zarządzało nim Lotnisko Chopina. Po dłuższej chwili relaksu przy obiedzie, obowiązkowej kawie i drinku, z obowiązkową lekturą prasy, zbieram się do wyjścia z saloniku. Jeszcze tylko na moment wstąpię do perfumerii Aelia i jestem pod bramką 28, skąd odbywać się będzie boarding na lot do Gdańska. Z przyczyn operacyjnych rozpoczęcie tej procedury opóźnia się o prawie 30 minut, mam zatem czas, by porozglądać się na lotnisku i przyjrzeć się nieco dokładniej współpasażerom. Tak jak podejrzewałem, zdecydowana większość z nich leci przez Warszawę tranzytem, lotnisko Okęcie to dla nich jedynie punkt przesiadkowy na mapie a nie cel wyjazdu. W końcu personel naziemny zaprasza pasażerów do autobusu. Na pozostałą część osób czeka już drugi pojazd. Na płycie lotniska czeka już Bombardier Dash Q400 w kolorowym malowaniu, ten sam, którym ostatnio wracałem z Gdańska. Podejrzewam, że maszyna jest przypisana na stałe do tej rotacji. Zajmuję moje miejsce 6D, okazuje się, że za oknem będę miał śmigło i część skrzydła, ale podczas lotu nie przeszkadzało mi to i mogłem podziwiać widoki za oknem. W samolocie u drzwi pasażerów wita sympatyczna szefowa pokładu pani Justyna Koperska, za sterami siedzi zaś kapitan Tomasz Tarka. Ponieważ jeden z pasów startowych jest tego dnia zamknięty i trwają na nim prace modernizacyjne, musimy odczekać w kolejce na start, nasza maszyna jest ósma, więc zanim wzbijemy się w powietrze mija jeszcze ok. 15 minut. Wreszcie samolot się wzbija, bardzo miło jest przy tak ładnej pogodzie centrum Warszawy z lotu ptaka oraz podziwiać budynki i znajomą okolicę. Kilka minut później osiągamy wysokość przelotową, zostają rozdane wafelki Prince Polo oraz woda mineralna w kubeczkach. Czas upływa mi na lekturze lipcowego wydania magazynu pokładowego Kaleidoscope, nie zdążyłem nawet dotrzeć do środka numeru, kiedy zaczynamy zniżanie do lądowania na gdańskim lotnisku. Jeszcze kilka minut na pokładzie i następuje gładkie przyziemienie na pasie portu im. Lecha Wałęsy.
Kilka minut przed siódmą rano, po imprezie w Sopocie i krótkiej wizycie na bałtyckiej plaży, jestem już z powrotem na lotnisku GDN. Akurat przy stanowisku odprawy pojawia się już obsługa, podaję mój dowód osobisty i kartę Miles & More i po chwili odbieram kartę pokładową. Pani prosi jeszcze o okazanie jej bagażu podręcznego – zapewne chodzi jej o ew. wydanie mi zawieszki na bagaż, który należy oddać na wózek przy wsiadaniu do samolotu. Schowki w samolotach typu Bombardier Dash Q400 są bowiem odpowiednio mniejszych rozmiarów. Przy sprawdzeniu karty pokładowej tradycyjnie już pada pytanie o kod pocztowy, po czym po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa pani z obsługi informuje mnie, że mój bagaż będzie jeszcze raz sprawdzony. Co ciekawe, kontrolerka była bardzo skrupulatna, zajrzała także do mojego portfela, wyjmowała wszystkie karty, które w nim miałem, a także zaglądała do kieszonki z monetami. Nigdy dotąd mi się to nie zdarzyło, ale zawsze musi być ten pierwszy raz. A może pani się po prostu nudziło, była nadgorliwa lub chciała zrobić pokazówkę? Mniejsza o to, po tej ceremonii wjeżdżam schodami ruchomymi na górę, zamawiam kawę i wyjmuję niemiecką książkę o anglicyzmach, którą nabyłem ostatnio w Berlinie podczas mojego powrotu z Dubrownika. O tej porze poranny odpływa pasażerów już się zakończył, a kolejne odloty będą dopiero po moim rejsie. Czas mija bardzo szybko, ani się obejrzałem, kiedy na płycie lotniska pojawił się już Bombardier Dash Q400, który zabierze nas do Warszawy, tak jak przeczuwałem linia lotnicza podstawiła tą samą maszynę co na poprzednim rejsie. Obsłudze nieco zajmuje przygotowanie boardingu i komunikacja z samolotem i kolegami na płycie, ale w końcu zostajemy zaproszeni na pokład. Jest piękny, słoneczny poranek, upał jeszcze tak bardzo nie doskwiera, wchodzę po schodkach na pokład, w samolocie wita ku zaskoczeniu starczy szef pokładu pan Ryszard Zagórski, z tyłu kabiny wspiera go dla kontrastu zdecydowanie młodszy stażem (i wiekiem!) pan Piotr Gołąbek. Znów mam przydzielone miejsce 6D, zatem wiem, czego się spodziewać. Tym razem do startu nie ma żadnej kolejki, więc odlatujemy o czasie. Przed odlotem tradycyjnie instruktaż bezpieczeństwa, niestety, szef pokładu przykłada mikrofon zbyt blisko ust i da się rozróżnić jedynie pojedyncze słowa. Mi to tito, ale nie robi to dobrego wrażenia. Zdecydowanie lepiej brzmi za to zapowiedź kapitana rejsu pana Arkadiusza Kurkowskiego. Niebawem wznosimy się w powietrze, podziwiam z góry Pomorze a chwilę później lustruję kolejne strony magazynu Kaleidoscope. Widać, że PLL LOT bardzo promuje swój nowy produkt jakim jest bez wątpienia bezpośrednie połączenie z Warszawy do Tokio 3 razy w tygodniu. O nowej destynacji informują także zapowiedzi personelu pokładowego wkrótce po starcie, tak, by pasażerom nic nie umknęło. Już nie mogę doczekać się mojego rejsu do Tokio we wrześniu, po raz pierwszy Japonia i rosyjski przewoźnik Aeroflot. Tymczasem za oknami widać już Wisłę, szanowni Państwo, nasza podróż dobiega końca…