W
piatkowe popoludnie, zaraz po pracy, zjawiam sie na Lotnisku Chopina.
Tym razem zdecydowalem sie na kolejne polaczenie grecka linia Aegean,
pierwsz rejs tradycyjnie prowadzi do hubu przewoznika w Atenach a w
kolejny udam sie nastepnego popoludnia do Paryza. Jakis czas temu na
moim ulubionym forum internetowym Fly4Free pojawil sie temat
zwiastujacy bardzo tanie rejsy na roznych trasach przewoznika przy
wylocie z Warszawy, za grosze mozna bylo zorganizowac sobie rejs do
wielu europejskich destynacji. Z racji mojego zainteresowania kultura
francuska oraz tym pieknym jezykiem zdecydowalem sie na kolejna wizyte w
tym pieknym miescie, a po drodze postanowilem tym razem nieco zostac w
Atenach. Ostatnimi czasy bywalem tam bowiem tylko w celach
przesiadkowych, a teraz chcialem sobie nieco przypomniec grecka
stolice. Rejs do Aten wspominam bardzo milo, jak zwykle swietny serwis
na pokladzie, co na rejsach krotkdystansowych sie juz niemal nie zdarza.
Gdzies nad wyspami greckimi widac blyskawice i chmury burzowe, ale
pilot zrecznie prowadzi samolot i wkrotce ladujemy w Atenach, wita mnie
cieply bezchmurny wieczor. Odbieram walizke z tasmy bagazowej (nadana
dzieki uprzejmosci agentki handlingowej w WAW) i szybkim marszem kieruje
sie do wyjscia, gdyz za kilka minut odjezdza moje metro do centrum a
kolejny pociag odjezdza dopiero za 30 minut. Zdazylem jeszcze zaopatrzyc
sie w cappuccino z McCafé na droge, kupic bilet w automacie i wejsc do
wagonu i pociag akurat ruszyl :D Po drodze czekala mnie jeszcze jedna
przesiadka na stacji Syntagma i ok. 23:00 dotarlem do hotelu Minoa w
poblizu stacji metra Metaxourgeio. Szybki prysznic, winko z samolotu i
komu w droge, temu w czas, podczas poprzedniej wizyty w Atenach nie
mialem okazji poznac urokow zycia nocnego, teraz zatem nadrobilem
zaleglosci i do rana oddawalem sie harcom na parkiecie w klubie Sodade 2
przy muzyce z lat 80 i 90. Sobotni poranek przywital mnie deszczem, ale
mimo zlej aury wybralem sie na male zakupy do supermarketu a po drodze
wstapuje do kawiarni Coffee Island na espresso na lodzie. W drodze
powrotnej aura sie poprawia i decyduje sie na spacer na Akropol, o tej
porze roku na wzgorzu nie ma wielu turystow, wiec spokojnie moge sie
napawac atmosfera starozytnej Hellady. Czas szybko plynie, okolo
poludnia zbieram sie juz na lotnisko, tym razem decyduje sie na autobus,
po niecalej godzinie jazdy jestem juz na lotnisku i relaksuje sie w
saloniku biznesowym Lufthansy, obiadek bardzo zacny, najedzony wchodze
na poklad linii Aegean i po ponad 3 godzinach laduje juz w Paryzu na
lotnisku Charlesa de Gaulle’a. Nieco klucze po terminalu szukajac
przystanku autobusu 380 do centrum miasta, a w koncu kiedy udaje mi sie
go znalezc, to przy marznacym wietrze musze odczekac na odjazd prawie
pol godziny. Centrum Paryza wita mnie cala gama kolorow, dokola cale
rzesze ludzi wszelkich narodowosci. Paryz i jego atrakcje mam juz dosc
dobrze opracowane, koncentruje sie zatem na okolicy dworca Gare d l’Est i
spedzam czas spacerujac po szerokich bulwarach a pozniej ogrzewam sie w
kawiarni. Noc spedzam zas w jednym z klubow, po imprezie w Atenach mam
apetyt na kolejna noc na parkiecie i tam tez spedzam czas. Po wyjsciu z
lokalu pogoda niestety nie rozpieszcza, ale mimo niesprzyjajacej aury
oraz zmeczenia po dwoch nieprzespanych nocach zmierzam na dlugi nocny
spacer po Polach Elizejskich. Jest 3-4 w nocy, wszystkie sklepy i lokal
gastronomiczne sa niestety pozamykane, ale ma to swoj urok, z tej
perspektywy jeszcze nie ogladalem francuskiej stolicy. Nad ranem
odbieram moja kabinowke z przechowalni dworca Gare dzu Nord i kieruje
sie pieszo do polozonego w poblizu Gare de l’Est, tam na dworcu nabywam
najnowszy numer tygodnika Paris Match z prezydentem Emmanuele Macronem
na okladce i wsiadam w bezposredni autobus na lotnisko CDG, gdzie
kilkanascie minut po moim przyjezdzie rozpoczyna sie odprawa
biletowo-bagazowa na rejs PLL LOT do Warszawy. Niestety, z racji
specyficznej budowy terminala 1 i jego poszczegolnych satelitow nie
udaje mi sie skorzystac z business lounge’u Lufthansy, LOT operuje
bowiem z czesci, gdzie realizowane sa tylko odloty linii SAS i Aegean, a
tam znaduje sie jedynie salonik kontraktowy SAS a jego godziny otwarcia
dopasowane sa pod rejsy skandynawskiego przewoznika. Na szczescie rejs
PLL LOT do Warszawy przebiega bez zaklocen i o czasie rozkladowym
melduje sie z powrotem na warszawskim Okeciu.
Hiszpañskie oliwki, czyli Alicante & Valencia / 28.10.2017 - 29.10.2017
W sobotę bladym świtem (bardziej poprawnym stwierdzeniem będzie chyba ciemna noc) melduję się na Lotnisku Chopina, jest 4 rano, ruch w porcie lotniczym na razie znikomy, szybko przechodze przez kontrole bezpieczenstwa i oczekuje na moj rejs linia WizzAir do Alicante. Jest to ostatni rejs na tej trasie konczacy sezon zimowy, oczekuje wiec, ze ilosc pasazerow na pokladzie bedzie znikoma, a ku mojemu zaskoczeniu samolot do Hiszpanii odlatuje z bardzo duzym oblozeniem, zdecydowana wiekszosc pasazerow to Polacy. Boarding rozpoczyna sie planowo do Airbusa A320 tradycyjnie zostajemy przewiezieni autobusem. Dawno nie lecialem tym przewoznikiem, dopiero po zajeciu mojego miejsca 15B (przydzielonego automatycznie podczas odprawy online) przypominam sobie, jak ciasno jest w kabinie niskokosztowego przewoznika, ledwo sie mieszcze na moim miejscu, trwajacy 3 godziny lot spedzilem zatem w dosc malo komfortowych warunkach, ale kluczowym czynnikiem decydujacy o zakupie byla tutaj niska cena biletu. Kapitan Jozef Solski bardzo gladko laduje w Alicante, z powietrza widac juz palemki, a na niebie samo slonce, po chmurach, ktore krazyly nad Polska ani sladu. Ku mojemu zaskoczeniu deboarding odbywa sie przez rekaw, to wrecz niespotykana praktyka w przypadku taniej linii lotniczej, dotychczas tylko raz korzystalem z takiego udogodnienia na lotnisku we Wroclawiu odlatujac linia WizzAir do Oslo Torp. Na lotnisku jest calkiem sporo podroznych, musze sie przeciskac przez nich, by jak najszybciej dotrzec do busa odjezdzajacego do miasta, kursuje co 20 minut i odjezdza z przystanku zlokalizowanego na poziomie odlotow, na szczescie udaje mi sie zdazyc, bilet kupimy u kierowcy za 3.85 EUR i okolo kwadrans pozniej jestesmy juz przy promenadzie w centrum miasta.
Pierwsze kroki kieruje do kiosku z pamiatkami, gdzie zaopatruje sie w widokowki, nastepnie zas udaje sie do polozonego nieopodal urzedu pocztowego Correos po znaczki (cena znaczka na kartke do Polski to 1,25 EUR), formalnosci zalatwione, nadzedl czas na nieco bardziej syte sniadanie, tutaj pomoze mi niezawodna McCafé, gdzie zamawiam kanapke z tunczykiem i cappuccino. Po posilku wypisuje pocztowki i chwile pozniej wrzucam je do duzej zoltej skrzynki pocztowej, bez problemu mozna je zlokalizowac na miescie. Teraz czas na krotki spacerek waskimi uliczkami Alicante, miasto wyglada jak to typowo hiszpanskie miasteczko, niewiele rozni sie od tych, ktore juz wczesniej widzialem i za ktore ten kraj bardzo sobie cenie. Podczas spaceru natrafiam na bardzo elegancko ubrane grupy ludzi, kierujace sie do kosciola, podejrzewam, ze to jakas uroczystosc rodzinna w stylu slubu badz chrztu. Pogoda caly czas dopisuje, jest 27 stopni, postanawiam skorzystac zatem z urokow miejskiej plazy, gdzie rozkladam sie na kocyku. Innych plazowiczow jest calkiem sporo, ewidentnie nie jest to jeszcze koniec sezonu. Po okolo 2 godzinach laby zbieram sie do dworca kolejowego, z plazy potrzeba okolo 20 minut, aby pieszo dotrzec na stacje. W kasie biletowej nabywam za 20 euro bilet na pociag EUROMED do Walencji. Jak w calej Hiszpanii przed wejsciem na perony odbywa sie kontrola bezpieczenstwa, bagaze sa przeswietlane, nieco dalej przed wejsciem na sam peron odbywa sie kontrola biletow, w pociagu nie zostalem proszony o okazanie dokumentu przejazdu przez jego obsluge. Sam pociag jest to hiszpanska wersja pendolino, kursuje na trasie z Alicante do Barcelony. Sam pociag podoba mi sie o wiele bardziej niz polska wersja EIP IC, jest w nim zdecydowanie wiecej miejsca â tego do siedzenia a takze tego na bagaz.
Pierwsze kroki kieruje do kiosku z pamiatkami, gdzie zaopatruje sie w widokowki, nastepnie zas udaje sie do polozonego nieopodal urzedu pocztowego Correos po znaczki (cena znaczka na kartke do Polski to 1,25 EUR), formalnosci zalatwione, nadzedl czas na nieco bardziej syte sniadanie, tutaj pomoze mi niezawodna McCafé, gdzie zamawiam kanapke z tunczykiem i cappuccino. Po posilku wypisuje pocztowki i chwile pozniej wrzucam je do duzej zoltej skrzynki pocztowej, bez problemu mozna je zlokalizowac na miescie. Teraz czas na krotki spacerek waskimi uliczkami Alicante, miasto wyglada jak to typowo hiszpanskie miasteczko, niewiele rozni sie od tych, ktore juz wczesniej widzialem i za ktore ten kraj bardzo sobie cenie. Podczas spaceru natrafiam na bardzo elegancko ubrane grupy ludzi, kierujace sie do kosciola, podejrzewam, ze to jakas uroczystosc rodzinna w stylu slubu badz chrztu. Pogoda caly czas dopisuje, jest 27 stopni, postanawiam skorzystac zatem z urokow miejskiej plazy, gdzie rozkladam sie na kocyku. Innych plazowiczow jest calkiem sporo, ewidentnie nie jest to jeszcze koniec sezonu. Po okolo 2 godzinach laby zbieram sie do dworca kolejowego, z plazy potrzeba okolo 20 minut, aby pieszo dotrzec na stacje. W kasie biletowej nabywam za 20 euro bilet na pociag EUROMED do Walencji. Jak w calej Hiszpanii przed wejsciem na perony odbywa sie kontrola bezpieczenstwa, bagaze sa przeswietlane, nieco dalej przed wejsciem na sam peron odbywa sie kontrola biletow, w pociagu nie zostalem proszony o okazanie dokumentu przejazdu przez jego obsluge. Sam pociag jest to hiszpanska wersja pendolino, kursuje na trasie z Alicante do Barcelony. Sam pociag podoba mi sie o wiele bardziej niz polska wersja EIP IC, jest w nim zdecydowanie wiecej miejsca â tego do siedzenia a takze tego na bagaz.
Po 1 h 40 minutach jazdy pociagiem (jego szybkosci wcale sie nie odczuwa) wysiadam na dworcu w Walencji, czas uzupelnic kalorie kanapka o z szynka iberico i kolejna kawa. Zaraz po wyjsciu ze stacji ruszam na glowna ulice zakupowa, gdzie kusza mnie okna wystawowe moich ulubionych hiszpanskich sieciowek spod skrzydel Inditexu, ulegam wiec na dlusza chwile pokusom i dopiero pozniej kontynuuje moje spacery. Na deser zostawiam sobie spacer do Miasteczka Sztuki i Nauki, ktory wiedzie dawnym korytem rzeki, obecnie pieknie ukwieconym, obsadzonym bujna roslinnoscia. Kiedy docieram do kompleksu Ciudad de las Artes y las Ciencias powoli zapada zmrok, futurystyczne biale budowle sa pieknie podswietlone, przy tych gmachach chowa sie nawet gmach opery w Sydney, ktory mialem okazje podziwiac w kwietniu. Nieopodal znajduje sie centrum handlowe Aqua, gdzie w supermarkecie Mercadona zaopatruje sie w lokalne przypanki (jamón Serrano, cuajada, tortilla con patatas), moja uwage przykuwa zwlaszcza puszka bezkofeinowej Coca-Coli light, smakuje tak samo jak oryginal :D Powoli czas sie zbierac, miasto ozywa, mieszkancy Walencji biesiaduja w knajpach, ja jeszcze biore na wynos w kawe w Starbucks Coffee (wczesniej zaliczylem jeszcze donuty Hallowen) i zbieram sie na ostatni kurs autobusu lotniskowego 150, ktorym za 1,45 EUR docieram na lotnisko. Dzisiejsza noc jest wyjatkowa, gdyz spimy o godzine dluzej z racji zmiany czasu z letniego na zimowy. Nocka na lawce w terminalu nie nalezy do przyjemnych, zwlaszcza ze w terminalu jest dosc chlodno a krzesla maja podlokietniki i nie sposob sie wygodnie usadowic. Kilka minut po 4 rano nadchodzi czas na toalete i kontrole bezpieczenstwa, o tej porze przebiega ona bardzo sprawnie. Lotnisko nie robi na mnie pozytywnego wrazenia, jak na 3. miasto w Hiszpanii wyglada na zapyziale i opuszczone, do czasu boardingu nie otworzylo sie zadne stoisko, sklepik czy kawiarnia, wsiadalem na poklad rejsu linii Ryanair bez porannej kawy. Rejs do Krakowa podobnie jak lot z dnia poprzedniego trwa 3 godziny, podczas podchodzenia do ladowania samolotem nieco buja ze wzgledu na silny orkan Grzegorz, ktory tego dnia sieje spustoszenie w Europie Srodkowo-Wschodniej, na szczescie w koncu kapitan dotyka pasa w lotnisku na Balicach. Do uslyszenia w listopadzie!
Chorwacka Pula nagród / 14.10.2017-15.10.2017
W sobotnie przedpoludnie pojawiam sie na moim ulubionym Lotnisku
Chopina, skad w samo poludnie mam wystartowac w rejs do Puli. Wprawdzie
chorwackie wybrzeze Adriatyku nie bylo moja wymarzona destynacja, ale w
ramach Szalonej Srody PLL LOT mozna bylo za bardzo rozsadna cene dostac
sie na poludnie Europy jesienia, kiedy w Polsce aura juz nie dopisuje.
Po tradycyjnym relaksie w lotniskowym saloniku Polonez udaje sie pod
gate na boarding, rejs odbywa sie Dashem Q 400, zatem do maszyny
jestesmy dowozenie autobusem. Z racji konca sezonu na pokladzie jest
jedynie 20 osob, z informacji obslugi naziemnej wynikalo, ze jedna osoba
sie nie stawila na rejs. Sam lot do Puli trwa 1 h 40 minut, kapitanem
rejsu jest pan Robert Herman a szefowa pokladu to pani Dominika Adach.
Nie przepadam zaa podrozami na pokladzie malych samolotow
turbosmiglowych, ale mimo faktu ze prawie 40 minut lecielismy nad
chmurami, sygnalizacja zapiecia pasow byla wlaczona tylko na chwile. Od
niedawna w PLL LOT na trasach miedzynarodowych ponownie serwowana jest
kawa, herbata i woda oraz niesmiertelny wafelek Prince Polo. Mialem
okazje siedziec na miejscu bezposrednio przed para chlopakow, z ktorych
jednego kojarze z obslugi lotniska. Chcac nie chcac slyszalem ich
rozmowy, wynikalo z niej, ze nasz narodowy przewoznik w przyszlym roku
uruchomi polaczenie do Skopje a tazke caloroczne rejsy do Dubrovnika (w
rozkladzie zimowym operowanie bedzie oczywiscie mniejsze). Do stolicy
Macedonii wybieram sie od dawien dawna, w koncu mozliwy bylby calkiem
rozsadny (taka mam przynajmniej nadzieje) dojazd w te strony. A
tymczasem laduje na na malutkim lotnisku w Puli, na zewnatrz swieci
piekne slonce, humor dopisuje. Shuttle busem za 30 kun ruszam na dworzec
autobusowy, a stamtad juz pieszo docieram do scislego srodmiescia,
gdzie w jednej z kamienic mam zarezerwowany apartament na ta weekendowa
noc. Kilkaset metrow za dworcem autobusowym znajdziemy bardzo dobrze
zachowane koloseum, ktore mozna po dzis dzien podziwiac, budowla moze
nie jest tak monumentalna jak ta w Rzymie, ale wydaje mi sie, ze jest
lepiej zachowana. Po rozlokowaniu sie w mieszkaniu ruszam na spacer po
miescie, punktem centralnym jest maly plac przy Łuku Sergiusza (Złota
Brama), obok znajduje sie McDonald’s, gdzie kieruje pierwsze kroki i
zamawiam McSundae o smaku speculous. Stara czesc Puli bardzo przypomina
wloskie miasteczka, waska zabudowa, brukowana lub miejscami marmurowa
nawierzchnia, typowe dla tego regionu okiennice a takze dwujezyczna
nomenklatura (nazwy ulic czy urzedow sa podawane w jezyku chorwackim
oraz wloskim) nie pozostawiaja watpliwosci, kto kiedy rzadzil tym
regionem. Na placu nazwanym Forum Romanum mozna podziwiac wystep
tancerek w kolorowych strojach, ja od glosnej muzyki uciekam na
nabrzeze, gdzie cumuja statki, niektore z nich to prawdziwe kontenerowce
(np. Santiago). W zapomnianej kaplicy trafiam na slub mlodej pary,
uczestnicy orszaku weselnego glosno trabia klaksonami w autach. Powoli
zapada zmrok, kieruje sie wiec do superkarketu Spar, gdzie chce
zaopatrzec sie w lokalne specjaly, niestety wybor nie jest zbyt szeroki a
ceny przypominaja bardziej Europe Zachodnia. W drodze powrotnej
wstepuje do kawiarni na klasyczny burek z serem, a w mieszkaniu
blyskawicznie zasypiam.
Kiedy budze sie o poranku widok za oknem przeslania gest mgla, nie moge podziwiac zatem panoramy Puli, taka aura utrzymuje sie nad miasteczkiem az do poludnia. Jak to mam w zwyczaju podzcas moich wypadow sniadanie staram sie jesc na miescie w lokalnych kawiarniach, tym razem Apfelstrudel i espresso konsumuje na zewnatrz w ogrodku jednej z kawiarni na starym miescie a pozniej na deser zamawiam jeszcze nalesniki z sosem truskawkowym w McDonald’s (sic!). Ruszam w droge powrotna na lotnisko, shuttle bus niestety nie jest dostosowany pod rozklad wszystkich rejsow, bede musial spedzic w terminalu nieco wiecej czasu, ale mam ze soba ksiazke „Cesarz” Ryszarda Kapuscinskiego, wiec sie nie nudze; siegnalem po ta pozycje specjalnie z racji mojej przyszlorocznej wyprawy do Etopii. Okolo 1.5 h przed odlotem otwieraja sie stanowiska odprawy linii Croatia Airlines, na pokladzie samolotu Dash Q 400 tej linii polece do Zagrzebia, po szybkiej kontroli bezpieczenstwa zajmuje miejsca w strefie airside, gdzie na zainstalowanych w hallu fotelach lotniczych obserwuje plyte lotniska i ladujacy samolot, ktory zabierze zas w podroz powrotna. Sam boarding przebiega bardzo sprawnie i startujemy nawet przed czasem, z racji pieknej pogody i malowniczych widokow odnosze wrazenie, ze to rejs widokowy, podczas krotkiego lotu pasazerom za darmo podawana jest woda mineralna, za wszelkie przekaski trzeba slono placic. Po wyladowaniu na lotnisku w chorwackiej stolicy zostajemy autobusem przewiezeni do terminalu, gdzie ma miejsc kontrola paszportowa (Chorwacja nie jest w strefie Schengen), obywa sie bez kolejnej kontroli bezpieczenstwa, w koncu lot PUY-ZAG to polaczenie krajowe. Na moj kolejny rejs PLL LOT do Warszawy musze poczekac okolo 2 godzin, ktore milo spedzam przy kawie w lotniskowej CaffèNero. Wprawdzie sam boarding sie nieco opoznia, ale startujemy o czasie i chwile pozniej na pokladzie wita nas pani Agata Nalepa. Tym razem rejs jest wykonywany wieksza maszyna Embraer 170, w porownaniu z samolotem turbosmiglowym komfort jest znacznie wyzszy. Po osiagnieciu wysokosci przelotowej kapitan Krzysztof Macała przekazuje podstawowe informacje o locie, pogoda na trasie jest wysmienita, caly czas widac pod nami swiatla mijanych miast. Warszawa z lotu ptaka jak zawsze urzeka. Halo Warszawa!
Kiedy budze sie o poranku widok za oknem przeslania gest mgla, nie moge podziwiac zatem panoramy Puli, taka aura utrzymuje sie nad miasteczkiem az do poludnia. Jak to mam w zwyczaju podzcas moich wypadow sniadanie staram sie jesc na miescie w lokalnych kawiarniach, tym razem Apfelstrudel i espresso konsumuje na zewnatrz w ogrodku jednej z kawiarni na starym miescie a pozniej na deser zamawiam jeszcze nalesniki z sosem truskawkowym w McDonald’s (sic!). Ruszam w droge powrotna na lotnisko, shuttle bus niestety nie jest dostosowany pod rozklad wszystkich rejsow, bede musial spedzic w terminalu nieco wiecej czasu, ale mam ze soba ksiazke „Cesarz” Ryszarda Kapuscinskiego, wiec sie nie nudze; siegnalem po ta pozycje specjalnie z racji mojej przyszlorocznej wyprawy do Etopii. Okolo 1.5 h przed odlotem otwieraja sie stanowiska odprawy linii Croatia Airlines, na pokladzie samolotu Dash Q 400 tej linii polece do Zagrzebia, po szybkiej kontroli bezpieczenstwa zajmuje miejsca w strefie airside, gdzie na zainstalowanych w hallu fotelach lotniczych obserwuje plyte lotniska i ladujacy samolot, ktory zabierze zas w podroz powrotna. Sam boarding przebiega bardzo sprawnie i startujemy nawet przed czasem, z racji pieknej pogody i malowniczych widokow odnosze wrazenie, ze to rejs widokowy, podczas krotkiego lotu pasazerom za darmo podawana jest woda mineralna, za wszelkie przekaski trzeba slono placic. Po wyladowaniu na lotnisku w chorwackiej stolicy zostajemy autobusem przewiezeni do terminalu, gdzie ma miejsc kontrola paszportowa (Chorwacja nie jest w strefie Schengen), obywa sie bez kolejnej kontroli bezpieczenstwa, w koncu lot PUY-ZAG to polaczenie krajowe. Na moj kolejny rejs PLL LOT do Warszawy musze poczekac okolo 2 godzin, ktore milo spedzam przy kawie w lotniskowej CaffèNero. Wprawdzie sam boarding sie nieco opoznia, ale startujemy o czasie i chwile pozniej na pokladzie wita nas pani Agata Nalepa. Tym razem rejs jest wykonywany wieksza maszyna Embraer 170, w porownaniu z samolotem turbosmiglowym komfort jest znacznie wyzszy. Po osiagnieciu wysokosci przelotowej kapitan Krzysztof Macała przekazuje podstawowe informacje o locie, pogoda na trasie jest wysmienita, caly czas widac pod nami swiatla mijanych miast. Warszawa z lotu ptaka jak zawsze urzeka. Halo Warszawa!
Chinka Czikulinka z Szanghaju / 30.09.2017 - 04.10.2017
Kolejny
wrzesniowy weekend i tak sie sklada, ze przede mna kolejna podroz; tym
razem czeka mnie pierwsze spotkanie z chinska kultura. Panstwo Srodka od
dawna mnie kusilo; wprawdzie zdecydowanie bardziej wolalbym zobaczyc
chinska stolice, ale skoro Qatar Airways z racji noworocznej promocji
zaproponowal rejsy na trasie Warszawa-Doha-Szanghaj za jedyne 1240 zl,
to postanowilem skorzystac. Tak sie zlozylo, ze nieco pozniej pojawil
sie blad taryfowy linii Finnair, dzieki ktoremu wybiore sie do Pekinu w
lutym 2018 roku. Odliczanie rozpoczęte, a tymczasem w
piatek ok. godz. 16:00 bezposrednio po pracy melduje sie na Lotnisku
Chopina, grzecznie zajmuje miejsce na koncu kolejki do odprawy
biletowo-bagazowej katarskiego przewoznika. Wprawdzie otwartych jest
kilka stanowisk, ale pasazerowie sa obslugiwanie w zwolnionym tempie,
gdyz w swoich obowiazkach wprawiaja sie nowi lotniskowi agenci i
potrzebuja wiecej czasu. Po podejsciu do stanowiska (bardzo) mlody pan
weryfikuj moja wize chinska a jego trenerka dodaje, ze spodziewala sie
po mnie biletu dla zalogi (staff ticket), gdyz na szyi mam zalozona
smyczke z logo i identyfikatorem przewoznika. To taka pamiatka z mojego
okresu pracy we wroclawskim biurze Qatar Airways, teraz to tylko mgliste
wspomnienie, na szczescie moge latac po swiecie na potwierdzonych
biletach, a nie mocno ryzykownych niepotwierdzonych biletach typu stand
by. Odbieram karty pokladowe na moje rejsy, po raz pierwszy bede
startowal z Warszawy na pokladzie samolotu szerokokadlubowego, kiedy
ostatnio w styczniu 2014 roku lecialem QR z Okecia trase DOH-WAW-DOH
obslugiwal jeszcze maly Airbus A320, teraz zas to codzienne polaczenie
wykonywane jest przez maszyne Airbus A330. Kolejka do kontroli
bezpieczenstwa ciagnie sie niemilosiernie, potrzebuje ponad 20 minut, by
sie przez nia przebic, potem jeszcze kontrola paszportowa, ale po
drodze znajduje chwilke na skropienie sie zapachem Chanel Egoist. Po
podejsciu do stanowisk strazy granicznej potwierdzam doniesienia
prasowe: zostaly one rozbudowane i teraz jest ich wiecej, co umozliwia
szybsze przedostanie sie pasazerow do strefy Non-Schengen. Ostatnimi
czasy zwiekszyla sie liczba operowanych kierunkow poza UE, w zwiazku z
czym nalezalo zadbac o odpowiednia przepustowosc lotniska w tym
obszarze. Boarding rejsu opoznia sie okolo kwadrans, gdyz przy bramce
obok wciaz sa wywolywani podrozni odlatujacy rejsem LO do Chicago. W
koncu mozemy zajac miejsca na pokladzie, samolot jest nowszego typu, pod
siedzeniami nie ma skrzynek obslugujacych system rozrywki, wiec mam
calkiem sporo przestrzeni na nogi. Samolot wzbija sie tym razem
odpowiednio dluzej, co wynika z jego rozmiarow i odpowiednio wiekszej
masy startowej, w koncu odrywamy sie od pasa startowego i ruszamy w
kierunku wschodnim, rejs do Kataru trwa nieco ponad piec godzin, tam mam
nieco ponad 2 godziny na przesiadke i ruszam w dalszy
dziewieciogodzinny rejs do Szanghaju. Start ma miejsce ok. 02:30 w nocy
czasu lokalnego, okolo godzine po starcie serwowana jest obiadokolacja i
chwile pozniej zaloga rozpoczyna usypianie kabiny, stewardessy prosza o
zasloniecie okien, gdyz lecac na wschod niebawem do kabiny wpadna
pierwsze promienie slonca. Skupiam sie na pokladowym systemie rozrywki, o
ile znakomita wiekszosc filmowych hitow mam obejrzana, to siegam po
sprawdzone przeboje muzyczne a po dawce drinkow udaje mi sie nieco
zasnac. Niestety, aura nas Szanghajem jest deszczowa, ladujemy w
chmurach i dopiero tuz nad lotniskiem Pudong widac ziemie.
Po
wyjsciu z samolotu udaje sie do kontroli paszportowej, niestety na
pokladzie nie rozdawano kart migracyjnych, w zwiazku z czym trace nieco
czasu na wypelnienie zoltych formularzy (podstawowe dane osobowe oraz
miejsce zatrzymania sie w Chinach), ktore znajdziemy na poleczkach
umieszczonych przed stanowiskami strazy granicznej. O podobnym czasie
laduje samolot Turkish Airlines ze Stambulu, przez co kolejka sie
wydluza, ale za to juz po kontroli moge odebrac moj bagaz z tasmy i nie
musze na niego czekac, jak to czesto bywa na innych lotniskach. Do
mojego hotelu zlokalizowanego w samym centrum Szanghaju w poblizu Ulicy
Nankinskiej docieram metrem, w punkcie obslugi klienta nabywam bilet (w
formie papierowej karty, ktora przy wejsciu i wyjsciu ze stacji
przyklada sie do czytnika) na 72 h na komunikacje miejska (koszt 45
CNY) i po okolo godzinie jazdy linia numer 2 wysiadam na stacji People’s
Square. Po drodze na jednej z poczatkowych stacji podziemnej kolejki
trzeba sie przesiasc ze skladu 4-wagonowego do 8-wagonowego
odjezdzajacego z tego samego peronu po przeciwnej stronie. Warto dodac,
ze przy wejsciu na stacje przeswietlane sa nasze bagaze, a podczas
przemieszczania sie po miescie nalezy miec odpowiedni zapas czasu, gdyz
przesiadki w obrebie stacji przesiadkowych sa dosc czasochlonne ze
wzgledu na dystans, ktory trzeba pokonac w podziemnych korytarzach, lecz
same polaczenia transferowe sa bardzo dobrze oznaczone.
Moj
pobyt w Szanghaju bede bardzo dobrze wspominac, chociaz efektu wow tym
razem nie bylo. Mysle, ze im wiecej podrozuje, tym mniej rzeczy jest
mnie w stanie zaskoczyc, ale nie znaczy to, ze zamierzac skonczyc z
lataniem, jakas tajemnicza sila wciaz pcha mnie w swiat. Szanghaj to
prawdziwa metropolia, ktora liczy okolo 20 milionow mieszkancow, urzekly
mnie te dzikie przewalajace sie tlumy, a najbardziej obraz policjantow
i zolnierzy, ktorzy musieli kierowac ruchem pieszam w scislym centrum. W
godzinach popoludniowych zamykano nawet jedna z glownych stacji metra,
gdyz natlok pasazerow byl tak duzy, ze zagrazal bezpieczenstwu
podroznych. Radze przygotowac sie zatem na wizyte w miescie-molochu,
ktore ma jednak swoja jasniejsze oblicze. Polecam wizyte na Starym
Miescie, spacer po Zygzakowatym Moscie i ogrodach Yuyuan. Parkow w
Szanghaju jest pod dostatkiem, mimo faktu, ze w dzielnicy Pudong
mieszca sie liczne drapacze chmur, jak slynna Perla Orientu czy tez
drugi najwyzszy budynek na swiecie Shaghai Tower. Warto przyjsc na
nabrzeze Bund wieczorem, by napawac sie panorama drugiego brzegu, gdzie
na drapaczach chmur codziennie do godziny 23:00 mozna podziwiac piekne
kolorowe swiatla i wizualizacje. W Szanghaju bezposrednio przy stacji
metra Shanghai Science and Technology Museum znajduje sie slynny bazar w
stylu „fake market”, na ktorym mozna okazyjnie kupic znane swiatowe
marki w bardzo okazyjnych cenach, oczywiscie nie sa to oryginalne
produkty, a jedynie podroby, chociaz naprawde niektore towary wygladaja
ludzaco podobnie, jak to na AliExpress, z ta roznica, ze tutaj na
bazarze trzeba sie mocno targowac. Jesli zas chodzi o zakupy spozywcze
to zdecydowanie polecam wypad do centrum handlowego przy stacji metra
Zhongshan Park, gdzie znajdziemy francuski hipermarket Carrefour, a na
polkach takie specjaly jak imbirowa Coca Cola, chipsy Lays o smaku
limonki, najrozmaitsze napoje sojowe czy ksiezycowe ciastka z
niespodzianka, a co wazne to te smakolyki sa bardzo przystepne cenowo. W
Szanghaju pomiedzy blokami znajdziemy takze buddyjskie swiatynie,
przypadkowo naprzeciwko swiatyni Jing'an natknalem sie na lokal Dunkin’
Donuts, w ktorym mozna skosztowac paczka z nadzieniem matcha. Mnie
bardzo przypadla do gustu Świątynia Nefrytowego Buddy, gdzie w
poszczegolnych komnatach mozna podziwiac rozne wcielenia Buddy a na
dziedzincu wierni okadzaja sie za pomoca patyczkow. Szanghaj to niby
Azja, ale bardzo mocno nawiazujaca do kultury zachodniej, na kazdym
kroku spotkac mozna lokale sieci McDonald’s czy Starbucks Coffee, w McD
polecam zestaw sniadaniowe, gdzie zupke z buleczka lub kawe z mala
kanapka mozna dostac juz za 6 CNY, zas mala kawa (praktycznie kazdego
rodzaju) kosztuje w Starbucks okolo 35 CNY. Mnie przypadly do gustu
takze lokalne knajpki, gdzie mogle sprobowac pysznych pierozkow w
ksztalcie sakiewek, kulek z czerwona fasola czy ziolowej galaretki.
Poza
tym polecam serdecznie japonskie sklepi Unisono, ktore wedlug mnie sa
lokalnym odpowiednikiem dunskiej sieci sklepow Tiger, zatem znajdziemy
tam mydlo i powidlo, mnie udalo sie wypatrzec plocienna torbe z Rozowa
Pantera, pojduszke-zaglowek czy tez bananowy krem a za wiekszosc
produktow zaplacimy grosze. A propos platnosci: radze nastawic sie na
uzywanie gotowki, gdyz platnosc kartami wydanymi poza Chinami jest
(poza hotelami czy niektorymi wiekszymi sklepami typu Nike, ale juz nie
Carrefour) praktycznie niemozliwa, przyjmowane sa niemal wylacznie karty
z logo UnionPay, ponadto powszechnie akceptowalne sa platnosci przy
uzyciu mobilnych aplikacji ze smartfonow jak AliPay czy WePay, uzywane
oczywiscie przez lokalsow. Jesli chodzi o komunikacje, to uprzedzam, ze o
porozumiewaniu sie w jezyku angielskim mozna zapomniec, pozostaje nam
uniwersalny body language, by dogadac sie z Chinkami-Czikulinkami. Powodzenia!:)
Zlaty bazant, czyli Bratislava / 24.09.2017
Nadszedl kolejny weekend, czas nadrabiac zaleglosci za wakacyjna
posuche, przede mna od dawna zaplanowana krotka wycieczka do Bratyslawy.
Jak tylko WizzAir oglosil uruchomienie nowego polaczenia z Warszawy do
slowackiej stolicy, postanowilem z niego skorzystac, gdyz wczesniej nie
mialem okazji odwiedzic tego miasta, a kilkakrotnie przejezdzalem przez
okolice. W sobotni wieczor punktualnie o godzinie 21:00 odjezdzam z
Dworca Centralnego nocnym polaczeniem PKP IC „Chopin”, ktory laczy
Warszawe z Praga, Wiedniem i Budapesztem, moja miejscowka znajduje sie w
wagonie podazajacym do wegierskiej stolicy. Jazda w nocy trwa dosc
dlugo, gdyz na stacjach Bohumin (czesc wagonow odjezdza do Pragi a czesc
przybywa z Krakowa) i Breclav (czesc wagonow odjezdza do Wiednia a
czesc przybywa z Berlina jako pociag EuroNight Metropol) pociag jest
odpowiednio rozdzielany, co trwa dosc dlugo. Na szczescie wszyscy
pasazerowie z mojego przedzialu wysiadaja na stacji w Katowicach i
potem az do samej Bratyslawy podrozuje w bardzo komfortowych warunkach,
przechodzac korytarzem mam wrazenie, ze znalazlem sie w pociagu widmo,
oprocz konduktorow nie widac niemal zadnych ludzi w wagonie, ewidentnie
wstrzelilem sie z data. Przed godzina 6 rano wysiadam na dworcu
kolejowym w Bratyslawie â jest ciemno, zimno, sadzac po mokrej
nawierzchni i licznych kaluzach wlasnie przestalo padac. Hala glowna
robi na mnie bardzo posepne wrazenie, dworzec jest zapuszczony,
przypomina prowincjonalna stacyjke, przy stanowiskach kasowych tloczy
sie grupka podroznych, po katach leza bezdomni w otoczeniu swojego
dobytku, jest zamknieta na glucho knajpa serwujaca kebab oraz sa
automaty z napojami i przekaskami a takze kiosk z prasa i papierosami. Z
uwagi na swoje polozenie na styku granic z Austria i Wegrami przez
stacje przejezdzaja pociagi do Wiednia i Budapesztu, z racji zaslosci
historyczno-politycznych Bratyslawa jest takze bardzo dobrze
skomunikowana z Praga. Wobec tak licznego ruchu pasazerskiego az dziw
bierze, ze stacja kolejowa niemal straszy i wyglada jak z poprzedniej
epoki. Mimo niesprzyjajacej aury ruszam w droge do srodmiescia, marzy mi
sie sniadanie w kawiarni, ale po dojsciu do bardzej reprezentacyjnej
czesci miasta nic takiego nie rzuca mi sie w oczy. Na placyku spotykam
kilku podchmielonych gosci wracajacych z imprezy, Bratyslawa spi jeszcze
kamiennym snem, wszystkie lokale sa zamkniete (wlaczajac w to
restauracje McDonald’s, co jest dla mnie sporym szokiem), co jakis czas
spotykam jedynie spacerowiczow z psami.
Kieruje sie do brzegu Dunaju, w centrum w wielu miejscach umieszczone sa mapki miasta wraz z ciekawymi wskazowkami dla turystow, nie sposob sie tutaj zgubic. Korzystajac z jednego z takich punktow informacyjnych trafiam na niebieski kosciolek sw. Elzbiety, ktory na tle szarej zabudowy dokola prezentuje sie wyjatkowo zgrabnie. Kilkaset metrow dalej staje przed ruchliwa trasa, po jej drugiej stronie wyroslo centrum handlowe Eurovea, ktore w dalszym ciagu jest rozbudowywane. Za nimi znajduja sie nowoczesne wiezowce o ostrych ksztaltach a w budowie jest takze kompleks wysokosciowcow w ksztalcie walcow zaprojektowany przez pracownie architektoniczna Zahy Hadid, dopiero z tego miejsca widac, ze Bratyslawa sie rozbudowuje. Trafiam takze na zawieszony nad Dunajem most laczacy oba brzegi rzeki, ktory przeznaczony jest jedynie do ruchu pieszego, rowerowego i tramwajowego, samochody nie maja na niego wjazdu. Po prawej stronie podziwiam skrywajacy sie w chmurach zamek oraz most w ksztalcie spodka UFO. Po wykonaniu kilku fotek schodze na dol i odkrywam, ze oprocz centrum handlowego miesci sie tam takze nowa elegancka siedziba teatru narodowego i opery. Marmurowa fasada bardzo mi sie podoba. Stary gmach opery zlokalizowany jest bowiem przy placu Hviezdoslavovo námestie. Mimo wczesnej pory (jest ok. 7:30 rano) okazuje sie, ze centrum handlowe jest juz otwarte, od 07:00 mozna zrobic zakupy w Billi i skwapliwie korzystam z tej mozliwosci, a w koszyku laduje czekolada Studentska z orzeszkami ziemnymi, galaretką i rodzynkami oraz jogurt Activia o smaku kakao. Po wyjsciu z supermarketu moge juz przejsc do restauracji McDonald’s, gdzie oprocz kawy konsumuje takze swiezego bajgla wypelnionego po brzegi smacznym nadzieniem.
Czas na dalszy spacer, na starym miescie mijam ladne kolorowe odrestaurowane kamienice, liczne kosciolki czy inne instytucje (np. dom kata). Niby ma to wszystko swoj urok, ale przy szarej jesienne aurze jednak nie potrafie sie odpowiednio wczuc w taki malomiasteczkowy klimat, zdecydowanie preferuje miejskie dzungle. Mam jeszcze sporo czasu, wiec wspinam sie na wzgorze zamkowe, oprocz zamku (hrad) po przeciwnej stronie dzialki wznosi sie budynek slowackiej Rady Narodowej. Warto wejsc na gore nawet nie dla tych budynkow, ale dla widoku, z gory mozna podziwiac miasto i okolice, po drugiej stronie Dunaju rozposciera sie widok na potezne osiedle mieszkaniowe Petržalka. Po nacieszeniu sie widokami czas wracac do miasta. Tym razem wybieram kawiarnie polaczona z ksiegarnia Urban Space, zamawiam roibos latte i przy okiennej ladzie chlone atmosfere tego miesjca. Po dluzszej chwili dekadencji kieruje sie do dworca kolejowego, skad autobusem linii 61 docieram na lotnisko. Bratyslawski port lotniczy im. Stefanika (zwlaszcza w porownaniu do podupadlego dworca kolejowego) prezentuje sie bardzo okazale, az zal, ze siatka kierunkow z niego operujaca jest tak mala i obejmuje niemal samych tanich przewoznikow. Na godzine 16:30 w niedziele przypada popoludniowy szczyt, gdyz niemal o tej samej porze przylatuja i startuja 3 samoloty (WizzAir do Skopje i Warszawy oraz Ryanair do Manchesteru). Kontrola bezpieczenstwa przebiega bardzo sprawnie, mam jeszcze duzo czasu do boardingu mojego rejsu WizzAir do WAW, a ze skonczylem juz czytac ksiazke, ktora wzialem w podroz, to w lotniskowej kawiarni delektuje sie espresso. Boarding rozpoczyna sie przed czasem, moja uwage zwraca fakt, ze bardzo skrupulatnie sprawdzane sa rozmiary bagazy podrecznych, w tej chwili czuje ulge, ze od konca pazdziernika wegierski przewoznik wycofa sie z podzialu na maly i duzy bagaz podreczny. Po wejsciu na poklad kapitan Tomasz Lewandowski wita pasazerow i podaje informacje o locie, rejs do Warszawy trwa okolo 1 godziny i planowo ladujemy na stolecznym Lotnisku Chopina. Halo Warszawa!
Kieruje sie do brzegu Dunaju, w centrum w wielu miejscach umieszczone sa mapki miasta wraz z ciekawymi wskazowkami dla turystow, nie sposob sie tutaj zgubic. Korzystajac z jednego z takich punktow informacyjnych trafiam na niebieski kosciolek sw. Elzbiety, ktory na tle szarej zabudowy dokola prezentuje sie wyjatkowo zgrabnie. Kilkaset metrow dalej staje przed ruchliwa trasa, po jej drugiej stronie wyroslo centrum handlowe Eurovea, ktore w dalszym ciagu jest rozbudowywane. Za nimi znajduja sie nowoczesne wiezowce o ostrych ksztaltach a w budowie jest takze kompleks wysokosciowcow w ksztalcie walcow zaprojektowany przez pracownie architektoniczna Zahy Hadid, dopiero z tego miejsca widac, ze Bratyslawa sie rozbudowuje. Trafiam takze na zawieszony nad Dunajem most laczacy oba brzegi rzeki, ktory przeznaczony jest jedynie do ruchu pieszego, rowerowego i tramwajowego, samochody nie maja na niego wjazdu. Po prawej stronie podziwiam skrywajacy sie w chmurach zamek oraz most w ksztalcie spodka UFO. Po wykonaniu kilku fotek schodze na dol i odkrywam, ze oprocz centrum handlowego miesci sie tam takze nowa elegancka siedziba teatru narodowego i opery. Marmurowa fasada bardzo mi sie podoba. Stary gmach opery zlokalizowany jest bowiem przy placu Hviezdoslavovo námestie. Mimo wczesnej pory (jest ok. 7:30 rano) okazuje sie, ze centrum handlowe jest juz otwarte, od 07:00 mozna zrobic zakupy w Billi i skwapliwie korzystam z tej mozliwosci, a w koszyku laduje czekolada Studentska z orzeszkami ziemnymi, galaretką i rodzynkami oraz jogurt Activia o smaku kakao. Po wyjsciu z supermarketu moge juz przejsc do restauracji McDonald’s, gdzie oprocz kawy konsumuje takze swiezego bajgla wypelnionego po brzegi smacznym nadzieniem.
Czas na dalszy spacer, na starym miescie mijam ladne kolorowe odrestaurowane kamienice, liczne kosciolki czy inne instytucje (np. dom kata). Niby ma to wszystko swoj urok, ale przy szarej jesienne aurze jednak nie potrafie sie odpowiednio wczuc w taki malomiasteczkowy klimat, zdecydowanie preferuje miejskie dzungle. Mam jeszcze sporo czasu, wiec wspinam sie na wzgorze zamkowe, oprocz zamku (hrad) po przeciwnej stronie dzialki wznosi sie budynek slowackiej Rady Narodowej. Warto wejsc na gore nawet nie dla tych budynkow, ale dla widoku, z gory mozna podziwiac miasto i okolice, po drugiej stronie Dunaju rozposciera sie widok na potezne osiedle mieszkaniowe Petržalka. Po nacieszeniu sie widokami czas wracac do miasta. Tym razem wybieram kawiarnie polaczona z ksiegarnia Urban Space, zamawiam roibos latte i przy okiennej ladzie chlone atmosfere tego miesjca. Po dluzszej chwili dekadencji kieruje sie do dworca kolejowego, skad autobusem linii 61 docieram na lotnisko. Bratyslawski port lotniczy im. Stefanika (zwlaszcza w porownaniu do podupadlego dworca kolejowego) prezentuje sie bardzo okazale, az zal, ze siatka kierunkow z niego operujaca jest tak mala i obejmuje niemal samych tanich przewoznikow. Na godzine 16:30 w niedziele przypada popoludniowy szczyt, gdyz niemal o tej samej porze przylatuja i startuja 3 samoloty (WizzAir do Skopje i Warszawy oraz Ryanair do Manchesteru). Kontrola bezpieczenstwa przebiega bardzo sprawnie, mam jeszcze duzo czasu do boardingu mojego rejsu WizzAir do WAW, a ze skonczylem juz czytac ksiazke, ktora wzialem w podroz, to w lotniskowej kawiarni delektuje sie espresso. Boarding rozpoczyna sie przed czasem, moja uwage zwraca fakt, ze bardzo skrupulatnie sprawdzane sa rozmiary bagazy podrecznych, w tej chwili czuje ulge, ze od konca pazdziernika wegierski przewoznik wycofa sie z podzialu na maly i duzy bagaz podreczny. Po wejsciu na poklad kapitan Tomasz Lewandowski wita pasazerow i podaje informacje o locie, rejs do Warszawy trwa okolo 1 godziny i planowo ladujemy na stolecznym Lotnisku Chopina. Halo Warszawa!
Galicyjskie impresje / 16.09.2017 - 18.09.2017
W
sobotni poranek melduje sie na ulubionym Lotnisku Chopina, przy
stanowiskach odprawy PLL LOT jest juz spora kolejka pasazerow
odprawiajacych bagaz rejestrowany, z racji posiadania karty Frequent
Traveller podchodze do odprawy dla pasazerow klasy biznes, nadaje moja
mala walizeczke na rejs krajowy do Wroclawia i odbieram karte pokladowa w
papierowej wersji, za zadowoloniem stwierdzam, ze nieco zmienila sie
ich forma (pojawil sie grubszy granatowy pasek oddzielajacy odcinek dla
pasazera od czesci zabieranej przez agentow handlingowych â teraz to
juz w wiekszosci przypadkow niemal prehistoria, ale kiedy byl to szeroko
stosowany zabieg podczas boardingu). Po sytym sniadaniu w saloniku
Polonez docieram do bramki 42, gdzie za kilka minut rozpoczyna sie
boarding rejsu LO 3851 do Wroclawia. Po podlozeniu karty pokladowej pod
czytnik bramka piszczy i wyswietla sie komunikat SEATING ISSUE. Pan z
obslugi informuje mnie, ze z uwagi na konfiguracje samolotu zmieniono
mi wybrane przez mnie podczas odprawy online miejsce z 2A na 19A, czyli
przedostatni rzad Dasha 8. Nie jest mi to na reke, ale podejrzewam, ze
chodzilo o wywazenie samoloty, gdyz na oko tylko 1/3 z dostepnych miejsc
jest zajeta. W samolotach Bombardier Q 400 zdecydowanie bardziej
odczuwalne sa wszelkie turbulencje, poza tym jest w nich po prostu
glosniej i bardziej ciasno, ale 40 minut lotu jestem w stanie spokojnie
zniesc. O tej porze pas startowy nie jest juz zapchany, kapitanem Roman
Karbolewski podaje krotkie informacje na temat lotu i mozemy startowac
niemal bezposrednio w kierunku poludniowo-zachodnim. Chwile pozniej, po
osiagniecu wysokosci przelotowej szefowa pokladu Pani Iwona Brzostowska
razem z druga stewardessa rozpoczynaja standardowy serwis pokladowy:
niesmiertelyn wafelek Prince Polo lub zelki Frugo oraz woda mineralna
lub napoj Pepsi. Na trasie rejsu caly czas jest pochmurno, ale po
wyladowaniu we Wroclawiu na niebie pojawiaja sie przejasnienia i widac
promienie slonca. Po odebraniu bagazu z tasmy przechodze do
ogolnodostepnej czesci wroclawskiego lotniska, gdzie oczekuje na rejs
linii WizzAir do Lwowa, na lotnisku gromadzi sie juz ukrainska diaspora,
ktora na Dolnym Slasku jest wyjatkowo liczna, wiec wegierski przewoznik
niskokosztowy doskonale wstrzelil sie z nowa trasa. Po przejsciu
kontroli bezspieczenstwa i paszportowej oczekuje na odlot samolotu, przy
okazji obserwuje bardzo liczny oddzial amerykanskich zolnierzy, na
ktorych czeka juz maszyna majaca przetransportowac ich w godzinach
popoludniowych do Kuwejtu. Po boardingu dlugo stoimy na schodkach
prowadzacych na plyte lotniska, w koncu zostajemy zaproszeni na poklad
Airbusa A320 i zajmuje moje miejsce 23C. Akurat przede mna na swoich
miejscach 23A i 23B usadowila sie juz para pasazerow, nie ma wiec
przepychanek a i ja sprawnie umieszczam moja podreczna walizke (duzy
bagaz podreczny) w schowku nad glowami i niemal co do minuty
startujemy. Lot trwa prawie rowna godzine, mniej wiecej na wysokosci
Rzeszowa kapitan informuje, ze za chwile zaczniemy schodzenie do
ladowania i przed rozkladowym czasie ladujemy na lotnisku we Lwowie.
Pogoda jest calkiem przyjemna, slonce moze nie swieci zbyt mocno, ale
dzieki temu nie jest tak goraco.
Kontrola paszportowa przebiega bardzo
sprawna, zero pytan ze strony strazy granicznej i juz po chwili jestem w
hali przylotow lwowskiego lotniska, niemal nic sie nie zmienilo od
ponad dwoch lat, kiedy to bylem tam po raz pierwszy. W hali na swoich
bliskich oczekuje calkiem spora grupa osob, ja udaje sie od razu do
torlejbusa numer 9, ktory teraz odjezdza sprzed nowego terminalu, kiedys
trzeba bylo udac sie na petle w poblize starego nieczynnego juz
terminala. Bilet do centrum kosztuje 3 hrywny, platnosci dokonuje sie u
kierowcy pojadzu, otrzymany bilet papierowy nalezy natychmiast skasowac w
przedpotopowym kasowniku na dziurki. Akurat trafilem na w miare
nowoczesny pojazd, ale na innych trasach w miescie transport miejski
uzywa ewidentnie bardzo starego zdelezowanego taboru, a tory tramwajowe w
niektorych miejscach niemal wypadaja z nawierzchni. Dojazd pod gmach
Uniwersytetu Lwowskiego zajmuje okolo 20 minut, po dotarciu na miejsce
jestem zaskoczony, ze nie musze wyjmowac mapy, gdyz calkiem dobrze
zapamietalem uklad ulic. Przemierzam Prospekt Swobody, mijam zatloczona
restauracje McDonald’s i pobliski Pasaz Handlowy Opera, w sobotnie
popoludnie na glownym bulwarze Lwowa sa cale rzesze spacerowiczow, a
wsrod nich slychac licznie przybylych turystow z Polski. Przy pomniku
Adama Mickewicza trwa sesja fotograficzna, mijam znajdujacy sie po
drugiej stronie Hotel George, w ktorym zatrzymalem sie ostatnio, teraz
zbyt pozno zabralem sie za szukanie noclegu. Pozostalo mi jeszcze
przedostanie sie przez Rynek Halicki i po jescze ok. 10 minutach spaceru
bylem w moim hotelu Eurohotel, ktory moge z czystym sercem polecic, do
gustu przypadla mi zwlaszcza przeszklona restauracja z widokiem na
miasto. Po rozpakowaniu sie i odswiezeniu bagazu ruszam na Stare Miasto,
gdzie testuje lokalne kawiarnie i restauracje. Przy ultraniskim
poziomie cen na Ukrainie moge poczuc sie niczym krol; na poczatek
zamawiam obiad w Puzatej Chacie a pozniej jako entuzjasta lokali
kawiarnianych z przyjemnoscia spedzam w nich niemal cale popoludnie, a
czas umialm sobie lektura polskie prasy. Po takiej uczcie Lukullusa czas
ruszyc w droge, wczesnym wieczorem udaje sie na zakupy do supermarketu
Silpo w centrum handlowym Forum Lviv â w koszyku laduja ukrainskie
chalwy oraz czekolady Roshen czy jogurty Danone Activia o smakach innych
niz w Polsce â od niedawna dostepna jest seria pitnych jogutow z
warzywami, bardzo polecam smak selera. W drodze powrotnej wstepuje
jeszcze po latte na wynos do McCafe i ciemna noca wracam do hotelu.
Kolejny dzien po bardzo sytym sniadaniu w hotelowej restauracji mija mi
na spacerach po miescie, jako entuzjasta transportu szynowego kieruje
sie na dworzec kolejowy, ostatnim razem nie mialem okazji go zobaczyc,
wiec teraz nadrabiam zaleglosci, budynek przypomina inne gmachy tego
typu w krajach bloku wschodniego. Zaskoczyla mnie elegancka i bardzo
obszerna poczekalnia dla pasazerow, w Polsce tego typu obiekty po
czasach transformacji i odnowie przed Euro 2012 zwykle stracily swoja
pierwotna funkcje, tutaj jednak maja sie dobrze. Na rozkladzie pisanym
cyrylica jestem w stanie zidentyfikowac polaczenia do Polski (Krakow,
Przemysl, Warszawa). Wieczor spedzam zas dla odmiany we Lwowskiej
Operze, gdzie ogladam arie Nabucco Giuseppe Verdiego. Wprawdzie przy
warszawskim Teatrze Wielkim glowna sala opery nie robi na mnie takiego
wrazenia, ale nie moge sie do czego przyczepic, inny styl, inne
materialy.
Na
koniec wyjazdu pogoda postanowila sprawic psikusa i sie popsula, nie
udalo mi sie zatem jeszcze raz pospacerowac czy usiasc w kawiarnianym
ogrodku, ale musialem salwowac sie ucieczka na lotnisko, gdzie uroczo
spedzilem czas w oczekiwaniu na LOT-owski samolot. Co ciekawe, to
wlasnie linia PLL LOT wykonuje najwiecej polaczen z tego lotniska, 3
polaczenia hubowe z Warszawa oraz od niedawna nocne rejsy bezposrednie
do Poznania i Bydgoszczy. Polaczenia te zostaly z pewnoscia wprowadzone
z mysla o imigrantach zza Buga, stawki tych polaczen sa nizsze niz rejs
do WAW a przy okazji nocna pora samolot na siebie zarabia zamiast
zostawac na nocowaniu w POZ i LWO. Samolot jest bardzo dobrze
wypelniony, cala operajca trwa godzine, tym razem na rejsie
miedzynarodowym oprocz wafelka mozemy dostac takze cieply napoj. Kapitan
Konrad Krychowski bardzo sprawnie prowadzi Dasha ciemna noca i ponad 40
minut przed czasem ladujemy na pustej plycie bydgoskiego lotniska.
Dobranoc!
Good bye, Air Berlin / 08.09.2017
W
piatkowe popoludnie stawiam sie po dluzszej przerwie (ostatni raz
lecialem krajowkami w lipcu) na Lotnisku Chopina, skad tego wieczora mam
odleciec do Berlina. Bilet na rejs linia Air Berlin udalo mi sie nabyc
za mile zebrane w programie Avios linii British Airways, to ostatni
dzwonek na bezposrednie polaczenie miedzy Warszawa a Berlinem, gdyz ten
niemiecki przewoznik w sierpniu oglosil bankructwo i niebawem zakonczy
swoja dzialalnosc. Na razie nie znane sa jeszcze jego dalsze losy,
wiadomo jedynie, ze pojawili sie chetni gracze na rynku, ktorzy maja na
celu odkupienie czesci linii i zagospodarowanie floty. Dla mnie ten rejs
to pozegnanie z Air Berlin, sama linie bede dosc cieplo wspominal,
chociaz moje pierwsze spotkanie z nimi przed laty podczas rejsu TXL-IBZ
zakonczylo sie ich wpadka w postaci zagubionego bagazu rejestrowanego, a
moja walizke odebralem dopiero 3 dni po ladowaniu na Ibizie. Pozniej
mialem z nimi dluzszy przelot na trasie MIA-TXL, rejsy WAW-TXL-WAW i
krajowke CGN-TXL w zeszloroczne wakacje.Zapadla mi w pamiec czekoladki w
ksztalcie serduszek, ktorymi zaloga czestowala przy wysiadaniu z
samolotu. Tym razem, zapewne ze wzgledu na sytuacje finansowa linia nie
mogla sobie pozwolic na zaden poczestunek. Rejs do Berlina operowany
jest w dalszym ciagu samolotem turbosmiglowym Bombardier Dash Q 400. Ze
wszystkich maszyn, ktorymi mialem okazje leciec, to wlasnie tych
samolotach odczuwam najwiekszy dyskomfort â sa one ciasne, glosne i
podatne na wszelkie ruchy mas powietrza. Ze wzgledu na swoje
uwarunkowania ich wysokosc przelotowa jest tez znacznie mniejsza, co
oznacza, ze czesto w przypadku zachmurzenia samolot niemal caly czas
leci w chmurach. L
Tym razem lecielismy do Berlina rejsem wieczornym, wiec juz podzas
startu bylo ciemno, ale moglem przez chwile obejrzec Warszawa z lotu
ptaka noca. Sam rejs nie wyroznia sie niczym szczegolnym i zgodnie z
planem trwa ok. 1 h 40 minut, kiedy to przyziemiamy na lotnisku Tegel.
Good bye, Air Berlin! It's party time now :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)















