Hamburgery z Hamburga / 08.05.2015 - 10.05.2015



Kolejna wycieczka zaczęła się mocno pechowo, bo od odwołania mojego lotu WizzAir z Gdańska do Hamburga Lubeki w ostatni weekend marca. Wobec powyższego „siła wyższa” zmusiła mnie do zmiany planów i tak oto zawitałem do Niemiec w drugi weekend maja, tuż po majówce.
Niecały miesiąc przed terminem wyloty udało mi się znaleźć bilety na połączenie lotnicze easyJet Kraków – Hamburg (tam i z powrotem) w bardzo korzystnej cenie, nie musiałem się długo zastanawiać, lecz od razu zakupiłem bilety. Wylot z Krakowa był zaplanowany na piątkowy wieczór, tak się złożyło, że w piątek wyjątkowo nie musiałem pojawiać się w biurze, więc odpowiednio wcześniej zarezerwowałem bilet na Pendolino do stolicy Małopolski i kilka minut po godzinie 13 pojawiłem się na miejscu. Pogoda dopisywała, w Krakowie akurat miały miejsce Juwenalia, po Rynku Głównym i okolicznych zaułkach krążyli poprzebierani (i zazwyczaj już mocno podchmieleni) młodzi ludzie. Miałem spory zapas czasu przed podróżą, więc po lunchu w ulubionej restauracji McDonald’s zdecydowałem się na spacer wzdłuż nadwiślańskiego brzegu grodu Kraka. Na około trzy godziny przed planowanym odlotem pojawiłem się na lotnisku w Balicach, które jest teraz rozbudowywane i wygląda jak jeden wielki plac budowy, momentami ciężko się zorientować, gdzie znajduje się aktualnie czynny terminal odlotów. Zająłem strategiczne miejsce na antresoli i obserwuję podróżnych, kiedy lata się samemu oprócz lektury prasy czy książek nie pozostaje mi zazwyczaj nic innego od lustrowania ewentualnych współtowarzyszy lotniczych wojaży. Po otwarciu odprawy biletowo-bagażowej ustawiam się w kolejce i odbieram kolorową pomarańczową kartę pokładową a pani z personelu naziemnego oferuje nadania bagażu podręcznego do luku bagażowego, co oczywiście czynię. Nie tylko nie będę musiał uganiać się z walizeczką, ale również zyskam kolejną naklejkę z kodem lotniska HAM do mojej kolekcji. To już kolejny raz, kiedy spotyka mnie taka miła niespodzianka, ostatni raz miałem taką przyjemność na trasie SXF-SOF w czerwcu ubiegłego roku. Mimo że easyJet to z założenia tani przewoźnik lotniczy, to warto podkreślić, że wciąż za darmo można uzyskać boarding pass na lotniskach (nawet jeśli oficjalna strona internetowa mówi inaczej) a bagaż podręczny nie ma limitu wagowego. Sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i zasiadam przy oknie, skąd mogę obserwować płytę krakowskiego lotniska, za oknem wiele się niestety nie dzieje, widzę maszynę Ryanair oraz AirBerlin, słyszę zapowiedzi final call na rejs PLL LOT do Warszawy. Wreszcie po godzinie 20:00 na pasie pojawia się Airbus z Hamburga, którym ruszymy do naszej destynacji, a lot potrwa około 1 h 30 minut. Zajmuję wyznaczone miejsce w środku przydzielone automatycznie przez system, ale przy tak krótkim locie nie stanowi to zbytniej przeszkody. Sympatyczna załoga pokładowa wita pasażerów na pokładzie, następuje mój ulubiony instruktaż bezpieczeństwa i powoli wzbijamy się w powietrze. Czas upływa mi na lekturze magazynu pokładowego. Z przykrością muszę stwierdzić, że popsuła się znacznie jakość papieru. Tak, ja zwracam uwagę na takie rzeczy :-P
Po wylądowaniu na zewnątrz jest już ciemno, hotel mam zarezerwowany dopiero na następny dzień, penetruję zatem terminal lotniska w Hamburgu i zastanawiam się, gdzie najwygodniej będzie się ulokować, by przetrwać piątkową noc. Większość punktów gastronomicznych jest już zamknięta na cztery spusty, cały ruch skupia się na małej kawiarni przy na poziomie przylotów Terminala 1. Zamawiam aromatyczne kakao oraz ciastko z orzechami pekan (od razu przypomina mi się kawa z ich dodatkiem, którą degustowałem tuż przed moim odlotem z Frankfurtu do Rio de Janeiro w listopadzie 2013 r.) i rozglądam się wokół. Okazuje się, że nie tylko ja będę nocował w porcie lotniczym. Samo lotnisko robi bardzo pozytywne wrażenie, wygląda nowocześnie, jest przestronne, ma wszystko, czego potrzebuję: jest supermarket oraz McDonald’s i McCafé w części ogólnodostępnej, można swobodnie podładować telefon oraz skorzystać z Internetu. Po konsumpcji przenoszę się górny poziom, by ułożyć się tam do snu, ale po krótkiej drzemce pracownicy ochrony zapraszają wszystkich na dolny poziom, gdyż ta część zostaje na noc wyłączona z użytku. Wracam na mniej wygodnie fotele oddzielone od siebie metalowymi przegródkami, nieco się wiercę, ale jakoś udaje mi się przyjąć pozycję horyzontalną i dotrwałem do rana.  
O poranku czas na małe co nieco: zaczynam od wizyty w saloniku prasowym, gdzie nabywam widokówki, magnes oraz książkę po niemiecku na temat fenomenu latania a przy okazji odkrywam kolejną pozycję Steffena Möllera pt. „Viva Warszawa”, następnie uderzam do supermarketu Edeka, z ciekawostek udaje mi się tam wypatrzeć cienkie pieczywo Wasa z rozmarynem, cud, miód i orzeszek. Kiedy już dałem upust mojemu konsumpcjonizmowi w skali mikro udaje się na poziom górny, by skosztować śniadania w McD, jak ja lubię tost z czekoladą! Tak się ciekawie składa, że restauracją zlokalizowany jest taras widokowy, z którego można obserwować ruch na lotnisku, jest sporo maszyn Lufthansa czy Germanwings. Niestety, pogoda nie dopisuje, nad miastem wiszą ciemne deszczowe chmury, więc nie spieszy mi się zbytnio do opuszczenie przytulnego terminala lotniska w Hamburgu. Komu w drogę, temu w czas, trzeba się w końcu udać do centrum tego drugiego co do wielkości niemieckiego miasta. Mam niebywałe szczęście, ponieważ akurat w ten weekend organizowane są urodziny portu, jest to coroczna impreza, podczas której w hamburskim porcie na turystów czeka sporo atrakcji, dla mnie największą frajdą będzie zobaczenie na żywo dużej ilości statków maści wszelakiej. Nie wychowałem się nad morzem i widok kontenerów stojących na nabrzeżu czy też dużych statków pasażerskich zawsze jest dla mnie swego rodzaju przeżyciem.
W podziemiach lotniska znajduje się stacji kolejową, skąd do głównego dworca kolejowego dociera kolejka miejska S-Bahn. Jest sobotni poranek, stacja w Hamburgu tętni życiem, potoki pasażerskie przemieszczają się przez teren dworca. Nie jest on tak imponujący jak Hauptbahnhof w Berlinie, ale podoba mi się, że przybywa tam tak wiele pociągów, widzę m.in. składy ICE z Zurychu.

Po pobieżnym rozeznaniu terenu ruszam zameldować się do hotelu, jest zlokalizowany przy dużej wylotowej ulicy, okolica nie wygląda na specjalnie atrakcyjną, dokoła sporo stacji benzynowych, opuszczonych baraków i hal, a tuż przed hotelem przebiega wysoki wiadukt kolejowy, ale mimo tych wszystkich niedogodności pobyt w nim uważam za całkiem udany, wnętrze było bardzo sterylne i kompaktowe.
W końcu czas ruszyć w miasto! Wracam do dworca głównego i kierują się na Spitalstrasse, która okazuje się być ulicą wystawowo-zakupową. Pierwsza rzecz, która robi na mnie wrażenie, to zabytkowy budynek ze zlokalizowaną w nim kawiarnią Starbucks w dość nietypowej stylistyce. Jak to tradycyjnie w większych niemieckich miastach swoje filie mają tutaj Galeria Kaufhof, Peek & Cloppenburg, Karstadt oraz globalne marki jak Adidas, H&M czy C&A. Rzucają się w oczy stare budynki z czerwonej cegły pamiętającej czasy hanzeatyckie, jednakże doskonale komponują się z nimi nowo powstałe obiekty, które delikatnie nawiązują do stylu architektonicznego hamburskiej starówki. Po kilku minutach powolnego spaceru docieram do majestatycznego ratusza miejskiego, na którego szczycie zwieńczającym pozłacaną kopułę dumnie powiewa flaga Hamburga. Po prawej stronie podziwiam wąski kanał i rozwieszone nad nimi mosty, a kiedy zbliżam się do wody dostrzegam taflę jeziora. W tym miejscu warto nadmienić, że Hamburg to obok Wenecji czy Wrocławia jedno z miast w Europie z największą ilością mostów.
Przede mną cały dzień spacerów po malowniczym śródmieściu oraz obowiązkowo wizyta w porcie. Nigdzie mi się nie spieszy, więc powoli kontempluję krajobraz oraz mijane po drodze miejsca. Bardzo przypada mi o gustu ogromny Chilehaus oraz gęsta i nowoczesna zabudowa HafenCity; podobno jeszcze kilka lat temu w tej dzielnicy nic się nie działo, a dzisiaj jest ona szczelnie wypełniona i przyciąga wielu amatorów. W związku z odbywającym się świętem wszędzie jest mnóstwo spacerowiczów, ale nie utrudnia mi to samotnej wędrówki po nabrzeżu i mogę dowoli podziwiać najrozmaitsze statki, które znajdują się właśnie w Hamburgu, część z nich jest dopiero na etapie konstrukcji. Festyn przyciąga nie tylko odwiedzających, ale również (a może przede wszystkim) handlarzy, którzy rozłożyli swoje stragany i obwoźne restauracje: na rożnach smażą się kiełbaski i inne kulinarne rarytasy, ale pozostają niewzruszony na widok tego typu odpustowych kramów. Podczas spaceru następuje lekka poprawa pogody, a w sobotni wieczór niebo się wypogadza i na horyzoncie nie ma żadnej chmurki, co jeszcze bardziej wprowadza mnie w dobry nastrój przed imprezą, na którą udaję się do hamburskiej dzielnicy rozrywki na Reeperbahn w mocno autonomicznej dzielnicy St. Pauli, która słynie z ostrych imprez do rana. Mnie również miasto wessało w swój rytm i dałem się ponieść muzycznej ekstazie…
Poranek to niestety przykra niespodzianka, ponieważ za oknem nie widać ani trochę słońca, na dodatek pada deszcz i wieje zimny wiatr, nie jest to wymarzona pogoda na wycieczkę, ale los tak chciał i ostatnio podczas moich ekspresowych wojaży nie mam szczęścia do korzystnej aury. Wybieram się na sowite śniadanie do McCafé na dworcu – zamawiam nową promowaną kanapkę Laugen-Chef oraz kokosową mochę i ze zdumieniem stwierdzam, że po raz pierwszy w życiu naprawdę czuję w kawie kokosowy aromat. Dotychczasowe próby kilka lat temu w berlińskiej Starbucks Coffee przy Friedrichstrasse czy też w warszawskich lokalach sieci Coffee Heaven zdecydowanie nie wypaliły. Tym razem smaczny posiłek poprawia mi nastrój i ruszam na kolejny spacer do portu. Zimny wiatr powoli rozpędza chmury i kiedy docieram na miejsce na horyzoncie góruje wiosenne słońce. Wśród porozkładanych straganów ze słodyczami, przewoźnych lokali typu bistro czy też smażalni ryb słychać gwar, jest sporo cudzoziemców, są też oczywiście i Polacy. Przyglądam się przepływającym przez kanał statkom, po raz kolejny odczuwam, że w miastach portowych jest mi niezwykle dobrze, to moje idealne połączenie: metropolia i morski brzeg, a jeśli do tego dołączy jeszcze plaża, to już jestem w siódmym niebie.
Dochodzi południe, czas wracać, tym razem bezpośrednio ze stacji kolejki S-Bahn o nazwie „Landungsbrücken” (cokolwiek by to oznaczało) docieram na lotnisko Fülsbuttel. Mam jeszcze nieco czasu do rozpoczęcia odprawy, więc zaszywam się w kawiarni i rozpoczynam lekturę zakupionej poprzedniego dnia książki o branży lotniczej. Dokoła siedzą eleganckie panie, wymieniają się informacjami na temat życzeń od dzieci, tego dnia bowiem w Niemczech obchodzony jest Dzień Matki, sporo kobiet ma ze sobą bukiety kwiatów. Przy stanowisku odprawy rudowłosy mężczyzna o urodzie niczym jeden z członków Abby wydaje mi kartę pokładową na mój lot. Widać, że był zaskoczony moją prośbą, najwidoczniej zdecydowana większość odprawia się przy pomocy wydrukowanych wcześniej kart pokładowych, ja stanowię w tym względzie niechlubny wyjątek.
Kontrola bezpieczeństwa nieco się dłuży, ponieważ nie wszystkie stanowiska są czynne, a jest ona wspólna dla pasażerów z terminali 1 i 2. Nie ma jednak pośpiechu, „Eile mit Weile”, czyli „Spiesz się powoli” jak powiada znane niemieckie przysłowie. Przechadzam się wolnym krokiem przez strefę duty free (nota bene jest taka tylko z nazwy, bo ceny bywają tam kosmiczne) i docieram do wyjścia zlokalizowanego na końcu budynku, gdzie będzie się odbywał boarding naszej maszyny do Krakowa. Wcześniej jednak z gate’u korzystają pasażerowie opóźnionego rejsu easyJet do Paryża CDG. Nasz samolot pojawia się nieco spóźniony, ale nie mamy kompletu pasażerów, więc wejście na pokład Airbusa A320 nie pochłania nam dużo czasu i startujemy planowo. Pogoda jest piękna, z lotu ptaka podziwiam miasto i okolice. I pomyśleć tylko, że „Only sky is the limit”. Do zobaczenia w przestworzach!

Tylko we Lwowie / 18.04.2015 - 19.04.2015

Pora na kolejną wycieczkę, w miesiącach zimowych moje tempo spada, a że mamy już wiosnę, to czas nadrobić zaległości w podróżach zagranicznych. W styczniu w PLL LOT trwała kolejna kilkudniowa „Szalona Środa”, jednym z najtańszych oferowanych w ramach tej promocji był Lwów, więc tanie bilety powędrowały do koszyka. Cieszyłem się tym bardziej, że udało mi się namówić na ten wyjazd dwóch znajomych, bo od czasów mojego weekendu pobytu w Brukseli we lipcu 2014 wszędzie latałem sam, a to zawsze miłe urozmaicenie. Zwłaszcza, że Maciek jest sprawdzonym kompanem, o czym przekonałem się podczas naszych podróży na St. Martin oraz do Nicei kilka lat temu.
W sobotnie wczesne popołudnie melduję się punktualnie na dwie godziny przed odlotem na stołecznym Lotnisku Chopina. Po raz pierwszy mam tak naprawdę okazję skorzystać z przywilejów, jakim jest posiadanie srebrnej karty Frequent Traveller Miles & More. Zamiast standardowo do klasy ekonomicznej udaję się do stanowisk odprawy dla klasy biznes LOT Polish Airlies, które od niedawna na Okęciu zostały przeprojektowane i cieszą oko pasażerów. Pracownik z lotniska z uśmiechem na ustach bierze ode mnie paszport oraz kartę, nadaję bagaż i po chwili otrzymuję kartę pokładową. Przy odprawie dla klasy ekonomicznej musiałbym zapewne wystawać w kolejce do automatu, który produkuje czarno-białe wydruki na cienkim papierze, co mnie jako fana awiacji nie zadowala – to takie moje małe zboczenie. Po załatwieniu formalności przy ladzie udaję się pewnym krokiem do kontroli bezpieczeństwa, tym razem ku mojemu zdziwieniu działają niemal wszystkie stanowiska i proces przebiega sprawnie. Zaraz po wejściu na teren przeznaczony już tylko dla pasażerów mijam w terminalu stewarda, z którym leciałem ostatnio na trasie POZ-WAW. Miło rozpoznać kolejną osobę z personelu latającego. Mam dużo czasu do odlotu, moich współtowarzyszy jeszcze nie ma, zatem czas po raz pierwszy zawitać do Business Lounge „Polonez” przeznaczonego m.in. właśnie dla posiadaczy statusu Frequent Traveller w programie Miles % More. Po schodkach docieram na piętro i znikam za rozsuwanymi drzwiami saloniku. Przy wejściu okazuję srebrną kartę oraz boarding pass i rozgaszczam się na wygodnym kremowym fotelu. Po zajęciu miejsca i wybraniu lektury przechodzę do części „bistro”, gdzie można skosztować nieco specjałów kulinarnych. Nalewam sobie zupę pomidorową z grzankami, a na deser częstuję się kawą, croissantem, wafelkiem Prince Polo oraz przygotowuję sobie drinka. Na menu nie mogę w żadnym wypadku narzekać, myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie, a barek wydaje się być dobrze zaopatrzony. Czas na relaks przed lotem, błoga chwilo, trwaj!

Po poczęstunku opuszczam lounge, przechodzę przez kontrolę paszportową i dołączam do znajomych, którzy już dotarli na miejsce. Pod bramką kłębi się już spory tłumek Ukraińców, osób z polskimi paszportami praktycznie nie widać. Potwierdza się moje stwierdzenie z listopada, kiedy to z Warszawy odlatywałem do Kijowa, ewidentnie nasi wschodni sąsiedzi również przejawiają zamiłowanie do stania w kolejce na długo przed otwarciem gate'u. W końcu rusza boarding, przez rękaw kierujemy się na pokład naszego Boeinga, którym polecimy do Lwowa. Przy wejściu kolejna niespodzianka, bowiem szefem pokładu jest pan Andrzej Kozłowski, z którym miałem okazję lecieć właśnie jesienią do Kijowa. Kapitanem rejsu jest p. Tadeusz Gramatyka, a sam przelot trwa jedynie 40 minut. Zajmuję wyznaczone miejsce 6A a koledzy odpowiednio 6B i 6C; akurat w tym typie samolotu możemy usiąść razem. Lot jest bardzo spokojny i wręcz rutynowy, chwilę po starcie rozpoczyna się serwis pokładowy, ale nie widziałem, by cieszył się popularnością. Następnie tradycyjnie zostaje rozdany wafelek Prince Polo oraz plastikowa szklaneczka z wodą mineralną. Skupiam się na lekturze tych stron magazynu pokładowego Kalejdoskop, których nie zdążyłem przeczytać tydzień wcześniej podczas lotu z Poznania do Warszawy. Czas mija naprawdę szybko, samolot wyłania się z chmur i lądujemy, podczas zniżania widać było małą cerkiew ze złotymi kopułami, to już takie typowe klimaty dla tego regionu. Bardzo duże wrażenie robi na nas nowoczesny i przestronny terminal lwowskiego lotniska. Czytałem, że wybudowali go przed Euro 2012, ale nie sądziłem, że gmach będzie się tak dobrze prezentował. Jesteśmy poza UE, czas na rutynową kontrolę, kolejna pieczątka z Ukrainy ląduje w moim paszporcie, jeszcze tylko oczekiwanie na nasze bagaże rejestrowane i wychodzimy do hali przylotów, gdzie kłębią się rodziny i najbliżsi pasażerów. Na nas oczywiście nikt nie czeka, w informacji turystycznej dostajemy plan miasta a w bankomacie wypłacamy gotówkę i ruszamy z lotniska na przystanek trolejbusu, który zlokalizowany jest nieopodal przy starym terminalu w iście sowieckim stylu.
Przystanek wygląda wyjątkowo niechlujnie, obok podniszczonej wiaty na słupie znajduje się mało
czytelny dla niewtajemniczonych rozkład jazdy oraz zdezelowany aparat telefoniczny. Nie czekamy jednak długo, gdyż niebawem pojawia się pojazd, wchodzimy do rozklekotanego trolejbusu i kupujemy bilet na przejazd za 2 hrywny u kierowcy. Ważna informacja – bilet należy niezwłocznie skasować w dość oryginalnym kasowniku, który znajduje się przy szybie. Jest to urządzenie przypominające nieco dziurkacz, trzeba włożyć bilet do środka i odpowiednio go nacisnąć. Dojazd od Uniwersytetu Lwowskiego trwa około 30 minut, po drodze mijamy zaniedbane bloki z wielkie płyty, po ulicach szusują stare samochody, zupełnie inna epoka, można cofnąć się w czasie o dobre kilkanaście lat. Na szczęście po wyjściu z trolejbusu krajobraz jest już bardziej uporządkowany i śródmiejski, mijamy zabytkowe kamienice i ruszamy do Hotelu George zlokalizowanego przy Placu Adama Mickiewicza w samym centrum Lwowa. Nasz hotel prezentuje się iście imponująco , wygląda niczym pałac, dawno nie zaznałem takich luksusów. Recepcjonistka już nas oczekuje i wita nas po polsku, po załatwieniu formalności i uiszczeniu zapłaty ruszamy do naszego apartamentu, niestety widok z drugiego piętra na zrujnowany budynek po drugiej strony ulicy nie jest zachęcający ;(
Kiedy wychodzimy z hotelu na zewnątrz jest już ciemno, ruszamy Prospektem Swobody i od razu zauważamy, że ta część miasta jest zdecydowanie bardziej zadbana. Latarnie na ulicy podkreślają zabytkową architekturę galicyjską. Czas na wizytę w galerii Pasaż, w której podziemiach mieszczą się jedyne w centrum delikatesy – supermarket, gdzie mogę oddać się swojej pasji i wyszukiwaniu nowości spożywczych niedostępnych w Polsce. Niskie ceny sprawiają, że opuszczamy sklep nieco obładowani, ale nieopodal znajduje się już restauracja McDonadld's, gdzie możemy się posilić i ugasić pragnienie. Po uzupełnieniu kalorii mimo mało sprzyjającej aury przechadzamy się wąskimi uliczkami zdominowanymi przez kościoły i inne świątynie. Miasto pod względem religijnym wydaje się być bardzo różnorodne. Najbardziej podoba mi się Rynek z ratuszem, jest pięknie oświetlony a dookoła znajdują się liczne kafejki i pijalnie, gdzie można sobie pofolgować kulinarnie. Na nas już pora, wracamy do hotelowego apartamentu, powoli szykujemy się na imprezę i urządzamy małe before party. Do klubu Metro, w którym spędzamy sobotnią noc nie mamy daleko, a wieczorny spacerek się nam przyda.
W niedzielny poranek dzielnie wstajemy po niespełna 4 godzinach snu, wprawdzie w naszym pakiecie mamy wykupione śniadanie, ale jako oddany fan McDonald's postanawiam nadrobić zaległości i spróbować naleśników, które są tutaj serwowane na śniadanie. Niestety, cieniutkie plasterki ciasta z dżemem morelowym zupełnie nie zasługują większą uwagę i wracamy do hotelowej restauracji, gdzie możemy delektować się bardzo urozmaiconym i sycącym menu.
Pogoda się ustabilizowała, jest zimno i wieje przenikliwy wiatr, ale nie pada, ruszamy zatem poznać to urocze i ongiś polskie miasto. Od razu przyznam, że nie jest to architektura, w której się lubuję, ale postaram się docenić spuściznę poprzednich pokoleń. Uważam jednak, że stawianie Lwowa na równi z Krakowem to zbyt zuchwałe porównanie. Odniosłem wrażenie, że najbardziej okazałymi i zarazem zadbanymi budowlami są różnego rodzaju świątynie, przeważają kościoły grekokatolickie. Ponieważ jest niedziela, to w każdej świątyni trwa właśnie msza czy też innego rodzaju nabożeństwo. Bogato zdobione wnętrza, złoto, ikony i śpiew popów nadają tym miejscom mistycznego charakteru. Zaglądamy na rynek, który za dnia prezentuje się równie dobrze co i w nocy, w pobliskich sklepikach nabywam pamiątki, ale niestety nie udaje mi się znaleźć otwartej placówki pocztowej w pobliżu i widokówki wysyłałem już z Warszawy. Moją uwagę na lwowskim Rynku przykuwa sprzedawca oferujący papier toaletowy z wizerunkiem Putina, można również nabyć wycieraczki do drzwi z wizerunkiem prezydenta Federacji Rosyjskiej. Jak wspomniałem, pogoda nie sprzyjała spacerom, czas się ogrzać i nieco posilić. Tym razem postanowiliśmy wybrać coś typowo ukraińskiego i tym sposobem trafiliśmy do Pyzatej Chaty, barszcz ukraiński to już klasyk gatunku, do tego spróbowałem jeszcze de Volaille a koledzy skusili się na pierożki i surówkę. Jedzenie pycha i w bardzo przyzwoitych cenach, wystrój przypomina nieco nasze bary mleczne z epoki głębokiego PRL. Po obiedzie wracam po nasze bagaże do hotelu George i ruszamy na przystanek pod Uniwersytet Lwowski. Zanosi się na deszcz, więc idziemy bardzo spiesznym krokiem, nasz pojazd jest już podstawiony na pętli i niebawem ruszamy w drogę powrotną na lotnisko. Czuję się mocno zmęczony po zarwanej nocy, ale kiedy docieramy do porto lotniczego siły wracają. Do rozpoczęcia odprawy jest jeszcze trochę czasu, przyglądam się długiej kolejce pasażerów odprawianych na rejs WizzAir Ukraine do Wenecji-Treviso. Kiedy zerkam na tablicę odlotów i przylotów, stwierdzam, że lotnisko LWO świeci pustkami, oprócz codziennych połączeń (2-3) do Kijowi liniami UIA, rejsu do Wiednia, Monachium czy Stambułu oraz połączeń PLL LOT do Warszawy i ew. czarterów do Egiptu niewiele się tutaj dzieje. Nowy terminal zdecydowanie został wybudowany na wyrost, ale to dobrze, że pojawiła się taka infrastruktura. Podczas odprawy biletowo-bagażowej okazuje się, że nasze karty pokładowe były już wydrukowane i przygotowane; podejrzewam, że personel lotniska chciał przyspieszyć check-in i wydrukował je wcześniej, ponieważ byliśmy odprawieni online; taka miła niespodzianka. Po przejściu odpowiednich kontroli jesteśmy już na górze. Najpierw małe zakupy w sklepie duty free (dla zainteresowanych: litr wódki Nemiroff w różnych wersjach smakowych kosztował 3 lub 4 euro!), a następnie raczymy się kawusią w oczekiwaniu na nasz lot. Tym razem Embraer z Warszawy przylatuje z około piętnastominutowym opóźnieniem spowodowanym oczekiwaniem na pasażerów transferowych na rejs do Lwowa. Po drodze nadrabiamy opóźnienie i trzy kwadranse później jesteśmy już na Lotnisku Chopina w Warszawie. Do widzenia!

Poznañ w rytmie Mammia Mia / 11.04.2015


Czas na moją ostatnimi czasy najpopularniejszą trasę krajową Poznań – Warszawa. Kiedy na zewnątrz jest jeszcze ciemno, w sobotni poranek po imprezie docieram na poznańskie lotnisko. Oprócz mnie w hali odlotów jest już kilka osób, ale jak się okazuje wszyscy pozostali oczekują na poranny rejs linii WizzAir do Londynu Luton. Wiadomo, to najbardziej obłożony kierunek w siatce tego węgierskiego przewoźnika. Około 4 rano za ladą pojawiają się panie z obsługi naziemnej, które przygotowują stanowisko odprawy, pojawiają się odpowiednie barierki, ale za to tym razem brakuje czerwonego dywanu dla klasy business. ;) Przy pozostałych stanowiskach również zaczyna się coś dziać, mam wrażenie, że poranny sobotni rozkład odlotów z Ławicy mam już opanowany. Oprócz rejsu PLL LOT do stolicy o podobnej porze odlatuje wspomniany WizzAir a także SAS do Kopenhagi oraz Lufthansa do Monachium. Po odebraniu karty pokładowej (brak jakiejkolwiek kolejki) przemieszczam się w stronę kontroli bezpieczeństwa. Spotyka mnie miła niespodzianka, bowiem zainstalowano czytnik kodów kreskowych i teraz zbędna jest już szczegółowa weryfikacja kart wstępu przez pracowników SOL. Tym razem otwierałem nową kolejkę, więc magiczna bramka zapiszczała, co było równoznaczne z „macanką” przez potężnego pana kontrolera, który poprosił mnie również o zdjęcie obuwia i prześwietlenie go. Jakby jeszcze tego było mało pani sprawdzająca mój bagaż podręczny poddała mój mały płyn do soczewek oraz ulubiony kokosowy żel do rąk The Body Shop szczegółowej kontroli, byłem więc przeszukany na wszystkie fronty.
Poznańskie lotnisko jest małe, naprzeciwko wejścia znajduje się tradycyjny sklep duty free z alkoholami, perfumami i słodyczami. Nigdy nie rozumiałem fenomenu takich miejsc, bo ceny w nich są znacznie wyższe niż nawet w najdroższych delikatesach na mieście. Ale widocznie mają popyt, bo takiego typu miejsca znajdują się wręcz w każdym porcie lotniczym świata, niezależnie od jego rozmiarów.
Przechodzę w stronę bramek i na krzesłach znajduję magazyn lotniska w Poznaniu, by czas szybciej mi upłynął, dokładnie zapoznaję się z jego treścią; w najnowszym numerze władze lotniska chwalą się, że w maju zostanie zbazowany w POZ drugi samolot WizzAir, co pozwoli na zwiększenie ilości operacji lotniczych oraz otwarcie kilku nowych kierunków. Cudów jednak nie radzę się spodziewać, do poznańskiej siatki dołączy przykładowo lotnisko Stockholm Skavsta.
Około 40 minut przed odlotem obsługa lotniskowa prowadzi do samolotu załogę, widzę dwóch pilotów oraz stewardessę w średnim wieku i stewarda, który może być jej rówieśnikiem. Niedługo potem przy bramce numer 2 rozpoczyna się Boarding, podstawiony zostaje autobus i oczekujemy na ostatnich pasażerów. Ponieważ tego dnia jest ich wyjątkowo mało (raptem 17 osób), cała operacja nie trwa długo i po chwili siedzimy już w Embraerze 170. Do tej pory rotacja ta była wykonywana przez małe samoloty turbośmigłowe Dash w barwach euroLOTu, ale w związku z ogłoszeniem upadłości tej spółki wszystkie destynacje przeszły do spółki-matki PLL LOT. Ze względów formalnych tymczasowo wszystkie Dashe są uziemione na Lotnisku Chopina w Warszawie i nawet krótkie rejsy krajowe wykonywane są przez brazylijskie Embraer w barwach naszego narodowego przewoźnika. Przy wejściu do samolotu podróżnych wita sympatyczny szef pokładu p. Mariusz Grochowski, który przekazuje podstawowe informacje o locie. Rejs do Warszawy poprowadzi kapitan Michał Kubiak. Czekamy jeszcze tylko na dokumenty, które muszą być dostarczone do kokpitu, a w tle przygrywa przebój Abby „Mamma Mia”. Potem ma miejsce standardowy dwujęzyczny instruktaż bezpieczeństwa i po chwili wzbijamy się w powietrze. Jeszcze tylko ostry zakręt i już lecimy w kierunku Warszawy. Zaraz o starcie następuje klasyczny serwis pokładowy w postaci wafelka Prince Polo oraz wody mineralnej. Zapoznaję się z magazynem pokładowym „Kalejdoskop” i po około 30 minutach bezpiecznego lotu za oknami widać już stolicę Polski. Halo Warszawa!

Bruxelles la nuit / 06.03.2015 - 07.03.2015



Wlasnie nadszedl weekend, a poniewaz lubie urozmaicenie, to kiedy jesienia znalazlem bilety do Brukseli Charleloi w bardzo korzystnej cenie, nie musialem dlugo sie zastanawiac i dokonalem rezerwacji. Tym razem celem samym w sobie nie jest belgijska stolica, ale clubbing w tym miescie w piatkowa noc. Odkad w czasach kryzysu w Warszawie zamknieto moje ulubione lokale Utopia i The Cinnamon (tutaj link do video z archiwalnej imprezy Moet Rose) pozostaje mi tylko z lezka w oku wspominac tance na barze do bialego rana przy kiczowatej muzyce na ul. Jasnej 1 czy piruety na stolkach barowych w budynku Metropolitain przy Placu Pilsudskiego, kiedy to przy wschodzie slonca szczegolnie pieknie odznaczal sie nieistniejacy juz neon hotelu Victoria (Sofitel). Coz, jak spiewala pewna znana artystka, to se ne vrati, zlote czasy warszawskiego clubbingu odeszly w zapomnienie, a po dominacji klubow typu lux jak grzyby po deszczu zaczely wyrastac lokale typu Plan B czy Powiekszenie, ktore zdecydowanie do mnie nie trafialy. Akurat podczas moich czterech poprzednich pobytow w Brukseli zrobilem dobre rozeznanie w kwestii imprezowania, wiec wystarczylo tylko kupic bilety, by na kilka godzin odleciec w inny swiat.
Dobrze sie zlozylo, ze w piatkowy wieczor odlatywalem z Lotniska Chopina linia WizzAir, nieco wczesniej skonczylem prace, podjechalem jeszcze do mieszkania i przed godzina 17 dotarlem na Okecie. Na powrot mialem zarezerwowany poranny lot konkurencyjnej linii RyanAir, wiec niemalze prosto z imprezy wracalem do Polski. Tradycyjnie pasazerowie WizzAira formuja kolejke do odprawy na dlugo przed rozpoczeciem boardingu, w koncu przy zajmowaniu miejsc obowiazuje zasada „kto pierwszy, ten lepszy”. Jest piatkowy wieczor, wiec pasazerow jest bardzo duzo, tradycyjnie na plyte lotniska do Airbusa 320 wegierskiego przewoznika zostajemy dowiezieni autobusem. Pierwsi szczesliwcy zajmuja miejsca przy oknach, ja wybieram miejsce 6C, by miec nieco wiecej przestrzeni na nogi, tym razem miejscowka przy oknie nie jest moim priorytetem, a nie przepadam za miejscami w glebi samolotu. Na moje nieszczescie na miejsce srodkowe wtarabania sie otyly przepocony starszy mezczyzna, ktory przez praktycznie caly lot chrapie, wiec warunki podrozy mialem bardzo niekomfortowe. Dobrze, ze rejs trwal tylko dwie godziny. Tym razem w skladzie zalogi rozpoznaje bruneta, ktorego spotkalem w sierpniu podczas lotu do i z Goteborga, za to jego blond kolega do zludzenia przypominal mi pewnego znajomego, ktory lata jako steward w barwach mojego bylego pracodawcy. Bardzo, ale to bardzo podobaja mi sie stroje zalogi W6, te fioletowe koszule u panow i rozowe bluzeczki u pan bardzo zgrabnie sie komponuja. Staram sie skupic na lekturze magazynu pokladowego, ale jest to trudne ze wzgledu na wspolpasazera po mojej lewicy. Za oknem bezchmurne niebo, w ciemnosci migocza swiatla mijanych miast, lubie podziwiac takie widoki. Lagodnie podchodzimy do ladowania na lotnisku CRL. 
Pierwsze kroki kieruje do kiosku, w ktorym nabywam widokowki dla znajomych, pozniej zas zaopatruje sie w bilet na Shuttle Bus Flibco do centrum Brukseli. Polecam zakup biletow w internecie, poniewaz na lotnisku doliczana jest prowizja w wysokosci 3 euro, najtansze bilety online kosztuja 5 euro, najdrozsze zas sa po 14 euro, warto kupowac wczesniej, jesli znamy juz terminy naszej podrozy. Przejazd do miasta na Bruxelles Gare du Midi / Zuid Station trwa okolo godziny. Wysiadam w znajomych mi rejonach i w planach mam male zakupki smakolykow w dworcowym Carrefour Express, ale okazuje sie, ze wszystkie lokale sa juz zamkniete, mimo ze nie wybila jeszcze godzina 22. W Polsce byloby to nie do przyjecia, ale na Zachodzie takie praktyki to niemalze standard. Nie moge skorzystac rowniez z kawiarni/cukierni, w ktorej zawsze zaopatrywalem sie w smaczne pieczywo. Mowi sie trudno, na szczescie wiem, ze moj ulubiony McDonald’s mnie nie zawiedzie i szybkim krokiem zmierzam do stacji metra de Boeur. Pogoda jest iscie wiosenna, mimo wieczornej pory jest cieplo, na ulicach duzo spacerowiczow, tradycyjnie przy Avenue de Stalingrad przemierza egzotyczna arabska dzielnice, bardzo lubie takie kolorowe kontrasty, ludzi zywcem przeniesionych z innej szerokosci geograficznej. W McDonald’s ruch jak w ulu, zdecydowana wiekszosc klienteli stanowia mlodzi ludzie, ktorzy sa wlasnie w drodze na impreze. Posilam sie kanakpa i wzmacniam mocnym espresso, by nie opasc z sil na parkiecie, bo autobus powrotny na lotnisko CRL mam o 4 rano. Czas pojsc w tango ;)
Po udanej imprezie przed 4 rano wychodzę na powietrze, jest rześko, a dobry humor mnie nie opuszcza. O tej porze Bruksela jest wyludniona, przed dworcem kręci się tylko kilkoro bezdomnych oraz taksówkarzy, którzy również oferują mi podwózkę do Charleroi, ale dziękuję im bardzo za pomoc i niecałą godzinę później docieram na lotnisko, które o tej porze już budzi się do życia, a przed stanowiskami odprawy Ryanaira kłębi się kolejka osób nadających bagaż rejestrowany. Sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa i dopiero wtedy zdaję sobie sprawę, jak jestem zmęczony - w końcu jestem na nogach od piątkowego poranka przez ponad 24 h bez zmrużenia oka. Ale dla rasowego podróżnika takie niedogodności to nic, dzielnie daję sobie radę i czekam na boarding przed bramką numer 10 na samym dole lotniska. Przy sąsiedniej bramce rozgrywają się dantejskiej sceny, jakieś włoskie matrony wydzierają się na siebie nawzajem wniebogłosy. Mamma mia!
Nasz boarding do Warszawy Modlin nie wyróżnia się niczym szczególnym, może dla lingwistów ciekawostką będzie to, że zapowiedzi są wygłaszane w trzech językach: po francusku, holendersku i angielsku. Tym razem system przydzielił mi miejsce 18B, siedzenie środkowe to najgorsze, co może być, ale zaciskam zęby i nader łagodni znoszę tą niedogodność. Obok mnie siedzi dwóch Belgów z większej grupy kibiców obwieszonej girlandami i flagami, a jeden chłopak ma na sobie spódnicę, błękitną koszulę z logo linii czarterowej linii lotniczej Arke Fly (TUI) i czerwoną apaszkę i podczas lotu przechodzi przez kabinę udając stewardesę ku uciesze kolegów. Podejrzewam, że przegrał jakiś zakład i musiał się w ten sposób wykazać. Tradycyjnie jak to już bywa podczas lotu oferowane są wszelkiej maści zdrapki, losy, kupony konkursowe, perfumy i przekąski, ale ze względu na poranną porę załoga nie jest bardzo agresywna. Podczas lotu niemal cały czas mkniemy przez chmury, lądowanie w deszczu, więc nie mogłem dostrzec nic na ziemi. Bez odbioru!

Krajówka do Wrocka ;) / 07.02.2015 - 08.02.2015


W sobotni poranek skoro świt pojawiam się na peronie stacji Warszawa Żwirki i Wigury, skąd składem Kolei Mazowieckich docieram do Modlina. Pociąg kończy bieg na stacji PKP, następnie skomunikowanym autobusem podjeżdżam pod sam terminal á la kurnik (koszt biletu lotniskowego to 17 zł). Jest kwadrans po godzinie 7 rano, za równą godzinę mój samolot linii Ryanair wystartuje do Wrocławia. Czas zatem na bardzo krótki lot krajowy, irlandzki tani przewoźnik kusi niskimi biletami, które na stronie internetowej można kupić już od 19 zł za przelot w jedną stronę, a znając różnego rodzaju triki sztuczki da się tę cenę jeszcze bardziej obniżyć. Ale to nie czas i miejsce na korepetycje z taniego latania…
Na terminalu w Modlinie ostatnio byłem latem, kiedy to leciałem stamtąd do Gdańska, ale niewiele się od tamtej pory zmieniło. Tym razem mimo wczesnej pory funkcjonowały aż 3 stanowiska przy kontroli bezpieczeństwa, zazwyczaj była tylko jedna kolejka, a tym razem mogłem wybrać, w którym ogonku się ustawić. Miałem wątpliwą przyjemność, że po przejściu przez bramkę zostałem wytypowany do kontroli, więc musiałem przejść przez macankę dość mało sympatycznego pracownika ochrony. Po przejściu do hali odlotów moją uwagę zwróciła długa kolejka pasażerów do boardingu na rejs do Gdańska, ale wtedy jeszcze nie wiedziałem, że liczba pasażerów na lot do Wrocławia będzie prezentować się podobnie. Pojawiłem się przy wyjściu 4B, chwilę później obsługa lotniska poprosiła o uformowanie kolejki i rozpoczęła się kontrola kart pokładowych oraz dokumentów ze zdjęciem. Z rozmowy agentów handlingowych wynikało, że tego ranka podróżować ma 173 osoby, co jest według mnie naprawdę rewelacyjnym wynikiem. Kiedy w sierpniu testowałem tą trasę wypełnienie maszyny nie było zbyt obiecujące, ale reklama oraz niskie ceny zrobiły swoje.
Boarding rozpoczął się o czasie, przez szybę widziałem lądowanie maszyny z Wrocławia, jest to bowiem lot obsługiwany przez bazę ze stolicy Dolnego Śląska. Kiedy pasażerowie z WRO przemierzali pieszo płytę lotniska i kierowali się do budynku, my już staliśmy w przedsionku oraz od wiatą i czekaliśmy, aż pracownicy Służby Ochrony Lotniska zaproszą nas na pokład.
Tym razem system przewoźnika przydzielił mi miejsce 21D, zatem przy przejściu po prawej stronie; wprawdzie nie przepadam za miejscami w tylnej części kabiny, ale lepsze to niż sam ogon bądź kiszenie się w środku, nawet przez taki krótki czas jak 40 minut, ile trwa ten lot krajowy. Na pokładzie bryluje rubaszna załoga, rozpoznaję dwóch łysych roztytych stewardów (p. Piotr i p. Tomasz) o urodzie śp. Józefa Oleksego, a towarzyszą im dwie młode dziewczyny, obie o imieniu Justyna. Nieco trwa nim wszyscy pasażerowie zajmą swoje miejsca, współpasażerki z mojego rzędu wchodzą na pokład dość późno, ale o dziwo w półkach bagażowych nad fotelami znajduje się jeszcze miejsce na bagaż podręczny. To jak dla mnie jedyny plus Ryanair nad WizzAirem, że linia lotnicza nie rozróżnia między małym a dużym bagażem podręcznym a od niedawna na pokład można wnieść dwie sztuki bagażu, jedną klasyczną walizkę kabinową oraz małą torebkę czy plecaczek; wreszcie skończyły się dantejskie sceny upychania wszystkiego po kieszeniach. Jeszcze lepiej jest w linii easyJet, gdzie nie obowiązuje limit wagony na bagaż podręczny a na dodatek pracownicy handlingowi często nadają bagaż do luku za darmo. Pasy zapięte, następuje instruktaż bezpieczeństwa w języku angielskim, a dopiero tuż przed startem z taśmy puszczona zostaje zapowiedź w języku polskim. Zastanawia mnie, czy skoro nie lecimy nad wodą, jest sens informowania o możliwości używania kamizelek ratunkowych. Interesowałem się tym tematem i o ile mi wiadomo, to na lotach o krótkim dystansie, których trasa nie przebiega nad zbiornikiem wodnym, nie ma takiej konieczności. W PLL LOT na krótkich rejsach wewnątrz Europy często ta część instruktażu została pomijana, ale widocznie Ryanair nie ma oddzielnego nagrania, w którym fragment tez został wycięty. A może linia po prostu woli dmuchać na zimne? Mniejsza oto, czas start!
Wznosimy się w powietrze i tylko przez bardzo krótką chwilę jesteśmy w chmurach, już za moment wznosimy się ku słońcu, które będzie nam towarzyszyć aż do lądowania we Wrocławiu. Mimo że na ziemi w Modlinie pogoda i widzialność była kiepska, to gdzieś tam w chmurach wcale tego nie widać. Ledwo zdążyliśmy się wzbić w przestworza, kiedy śmieszna na siłę załoga rozpoczęła swoje standardowe slogany o możliwości skorzystania z pseudoatrakcyjnych ofert i promocji na napoje czy przekąski. Następnie panowie namawiali do „drapania” (cytat jednego ze stewardów: „Co można wydrapać? Na przykład komuś oczy, ale mu tego nie polecamy.”), czyli agitacja zdrapek, z których dochody przeznaczone są na cele charytatywne. Byłem szczerze zdziwiony, bo całkiem sporo pasażerów się w nie zaopatrzyło, oczywiście w ramach niesamowitej promocji „2 w cenie 1” za 10 zł, były też zestawy 7 zdrapek w odpowiednio wyższej cenie. Później przez kabinę przejechał jeszcze wózek z perfumami i kosmetykami i kapitan rozpoczął zniżanie do lądowania na lotnisku Wrocław Starachowice.  Przyziemienie dość łagodne, jeszcze tylko fanfary (już nie ogłuszające trąbki) i można wysiadać z Boeinga 737-800.

Sam pobyt we Wrocławiu ma dla mnie znaczenie sentymentalne, bo spędziłem tam 13 miesięcy mojego życia i minął właśnie równy rok od mojego powrotu do Warszawy. Wrocław jest mi trudno jednoznacznie ocenić, bo jakby nie patrzeć mam z tym miastem sporo przykrych skojarzeń przez pryzmat pracy w Qatar Airways. Z pozoru idealna praca dla pasjonata lotnictwa jak ja szybko podcięła mi skrzydła i pokazała jak bardzo bezduszna i zakłamana jest to firma, nikomu nie polecam pracy w tym akurat arabskim „kołchozie”. Ale nie znaczy to, że cała organizacja jest taka zła, może to być po prostu zasługa źle dobranego kierownictwa. Z drugiej zaś strony był to też czas, który spędziłem na odkrywaniu nowych miejsc, nawiązałem nowe znajomości, które przetrwały do dziś. Utwierdziłem się w przekonaniu, że moje miejsce jest w większych metropoliach, Wrocław choć ładny architektonicznie nie ma tego „flowu”, jaki wyczuwam w Warszawie. Co kto lubi…
W drogę powrotną wyruszam w niedzielne popołudnie, pod Renomą wsiadam w autobus 406 jadący bezpośrednio do portu lotniczego im. Mikołaja Kopernika. Czas przejazdu wynosi około 40 minut, jestem przyzwyczajony, że mieszkam nieopodal Okęcia i mogę się tam dostać w niespełna kwadrans, więc te 40 minut w zatłoczonym autobusie wydają mi się wiecznością. Mimo że przez Lotnisko Chopina w Warszawie przewija się więcej pasażerów dziennie, to w środkach komunikacji publicznej obsługującej port lotniczy nie widać tłumów,  ponieważ dojeżdża tam kilka linii autobusowych, została uruchomiona linia kolejowa a zdecydowana część cudzoziemców decyduje się na dojazd taksówką. Jestem na wrocławskim lotnisku stosunkowo wcześnie, sprawnie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa (uff, udało się nie zapiszczeć na bramce!) i wjeżdżam schodami ruchomymi na poziom odlotów, gdzie na wygodnych fotelach mogę w spokoju oczekiwać na mój lot. Ruch jest tutaj znacznie większy niż na lotnisku w Modlinie, który obsługuje tylko jednego przewoźnika. Podczas mojego pobytu we WRO odlatują dwa rejsy Lufthansy (do Frankfurtu i Monachium), PLL LOT do Warszawy, SAS do Kopenhagi oraz WizzAir do Oslo Torp. Niebawem i pod gatem numer 5 pojawia się obsługa lotniska i tworzy się kolejka pasażerów. Bardzo szybko zostajemy zaproszeni do wyjścia, po przejściu przez korytarz i schody w dół oczekujemy aż pracownik płyty lotniska otworzy drzwi i da znak, że można wejść do samolotu. Pogoda jest już gorsza i wieje mocny wiatr, ale na szczęście do przejścia jest tylko krótki odcinek. W progu maszyny wita nas męska część załogi, jednego ze stewardów już rozpoznaję z poprzednich rejsów krajowych Ryanair, drugi natomiast ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu jest czarnoskóry.


Z tyłu kabiny kolegom towarzyszą dwie panie, zapamiętałem, że jedna z nich ma na imię Marta, a to dlatego, że po zajęciu przypisanego mi miejsca (15C) zostałem przez nią spytany, czy podróżuję sam i mogłem przesiąść się na wygodne miejsce 16C w rzędzie ewakuacyjnym, a obok miałem jeszcze dwa miejsca wolne. Przez cały lot miałem możliwość oglądania ziemi z lotu ptaka, co nie udało mi się na rejsie sobotnim. Tym razem safety demo zaprezentowane zostało wyłącznie w języku angielskim, załoga najwyraźniej zapomniała o włączeniu polskiej wersji, a myślę, że byłoby warto, bo spora część pasażerów była starsza wiekiem i podejrzewam, że nie mają większego doświadczenia w lataniu, a do skorzystania z tego środka transportu skusiła ich niska cena oraz pewna ciekawość. Lot jest bardzo spokojny, podczas rejsu wertuję magazyn pokładowy, ale nie znajduję w nim zbyt wielu informacji godnych uwagi. Oczywiście przez cały czas pasażerowie są zachęcani do załogę do zakupów wszelkiego rodzaju posiłków i innego badziewia, szczerze mówiąc na 175 odbytych lotów nie widziałem jeszcze kogoś, kto kupowałby na pokładzie perfumy. Podejście do lądowania również i tym razem łagodne i o godzinie 17:05 przyziemiamy na pasie startowym w Modlinie. Przede mną jeszcze długa  droga do domu. Cóż, tanie podróżowania wymaga czasem poświęceń, ale czas spędzony w przestworzach jest tego warty. Przynajmniej takie mam zdanie na ten temat obecnie. Do zobaczenia za miesiąc!

Zima w Sandefjord i bajkowe Bergen / 25.01.2015 - 26.01.2015

Czas na kolejna podroz, tym razem za cel obralem sobie Norwegie. Dotychczas nie mialem okazji, by poznac ten kraj nieco blizej, wiec kiedy pojawily sie ultratanie bilety do Sandefjord i Bergen linii WizzAir, to nie musialem sie dlugo zastanawiac. Wprawdzie moznaby pomyslec, ze Norwegia zima bedzie mrozna i nieprzystepna, ale ten krotki wyjazd moge zaliczyc do jak najbardziej udanych.
Tym razem moja podroz sklada sie z dwoch etapow, w niedziele lecialem z Warszawy na kilka godzin do Sandefjord Torp (miejscowosc polozona pod Oslo), stamtad wracalem do Gdanska, gdzie nocowalem u kolezanki, by w poniedzialek rano z portu lotniczego imienia Lecha Walesy wyruszyc w rejs do Bergen i tego samego dnia wieczorem wrocic do polskiej stolicy. Dla wielu taka wycieczka moze wydawac sie czysta abstrakcja, ale dla fanow lotnictwa taki skladak to kolejna okazja, by odwiedzic nowe miejsca i spedzic kolejne godziny na pokladzie samolotu. Przy okazji udalo mi sie odwiedzic znajoma w Gdansku i tym samym uniknac wysokich kosztow ewentualnego noclegu w Norwegii.
W niedzielny poranek, przed 5 rano, kiedy za oknem jeszcze panuje noc, docieram nocnym autobusem N32 na Lotnisko Chopina. Terminal swieci pustkami, odprawa na wiekszosc porannych rejsow dopiero ma sie rozpoczas, a pierwsza fala podroznych linii WizzAir (odloty ok. 6 rano) juz przebila sie przez kontrole bezpieczenstwa. Widze postepy w przebudowie terminala, przy kilku bramkach ustawione sa dodatkowe zabezpieczenia w zwiazku z remontem, teoretycznie na wiosne powinna zostac otwarta dawna buraczkowa czesc terminala. Przed gatem numer 38, z ktorego mam odlot do Sandefjord Torp, zgromadzeni sa juz liczni pasazerowie, widac na pierwszy rzut oka, ze samolot bedzie pelny, a towarzystwo to przedstawiciele polskiej emigracji w Norwegii w postaci wasatych Januszow. Jest tez nieco rodzin z malymi dziecmi, wiec na pokladzie przez czas trwania lotu slychac placz niemowlakow. Kolejka pasazerow do wejscia na poklad tworzy sie stosunkowo wczesnie, jeszcze nim rozpoczyna sie boarding. Zawsze zastanawia mnie, dlaczego na lotnisku w Warszawie odrywane sa karty pokladowe, mimo faktu, ze kody kreskowe z kart pokladowych sa skanowane; moze to na wypadek awarii systemu personel lotniska zabezpiecza sie przed utrata cennych danych. Po zejsciu na dol okazuje sie, ze pierwszy autobus jest juz pelen i musimy poczekac na drugi pojazd. Po wejsciu na poklad i powitaniu przez zaloge fioletowo-rozowej landrynki pod dowodztwem kapitana Janika (po raz kolejny lot z tym pilotem) zajmuje miejsce z przodu kabiny, tym razem przy przejsciu, poniewaz miejscowki z przodu sa juz zajete, a nie przepadam za zajmowaniem miejsc w tylnej czesci maszyny. Start Airbusa A320 nieco sie opoznia, poniewaz samolot jest jeszcze odladzany, ale na miejscu ladujemy o czasie. Podczas rejsu jest tradycyjna sprzedaż na pokładzie, ale w porównaniu z Ryanairem jest ona bardzo dyskretna ;) Po lekturze magazynu WizzAir zagłębiam się w kolejny numer Vivy, gdzie znajduję interesujący wywiad z Weroniką Rosati, jest też wypowiedź na temat podróżowania:

- Od lat krążę między Krakowem i Warszawą i zdarza mi się, że kiedy otwieram rano oczy, przez       ułamek sekundy nie wiem, gdzie jestem.

- Bardzo często to mam. Ostatnio przylecialam ze Stanow do Wloch, ale w miedzyczasie wpadlam na chwile do Polski i kiedy na takim ciaglym jet jag obudzilam sie w obcym mieszkaniu w Rzymie, to nie mialam pojecia, gdzie jestem. To bardzo nieprzyjemne uczucie. Zabrzmi to strasznie banalnie, ale w Los Angeles czuje sie wolna. Ta wolnosc nie polega na tym, ze jestem tam sama i robie, co chce, tylko na poczuciu, ze zyje wsrod ludzi, ktorzy nie maja zadnych uprzedzen. Tam nauczylam sie tolerancji wobec wszelkiej innosci. Uwazam, ze to jest moja najwieszka zaleta. Mysle, ze to jest najwazniejsze w zyciu i to sie zwraca.
- Kiedy przekracza Pani te kilka tysiecy kilometrow, zanurza sie w inna przestrzen czasowa, w nieco odmienny swiat, czuje sie Pani rowniez troche inna?
- Powiem tak, naprawde uwazam Los Angeles i Warszawa za moj dom. Nie umiem powiedziec, co jest bardziej moim domem, dlatego ze ja urodzilam sie w Warszawie, mam rodzince w Warszawie, ale osiedlilam sie w Los Angeles i to byla moja wlasna, niezalezna decyzja. Jestem troche samotnikiem z natury.
 
Przez dluzsza czesc trasy za oknami jest ciemno, dopiero podczas znizania pojawiaja sie pierwsze promienie slonca a widoki podczas ladowania sa naprawde piekne, wschodzace slonce lagodnie pada na male zasniezone domki, w ktorych tli sie jasne swiatlo, do tego groznie wygladajace wybrzeze, wyglada to imponujaco. Po ladowaniu przechodzimy pieszko kilka metrow i znajdujemy sie juz w hali przylotow, gdzie na wiekszosc osob czekaja rodziny. Na parkingu przed lotniskiem stoi juz darmowy shuttle bus do stacji kolejowej w Torp, ktory jest skomunikowany z polaczeniami lokalnych pociagow. Tak sie sklada, ze za kwadrans jest odjazd skladu w kierunku przeciwnym niz Sandefjord, a pociag w kierunku miejscowosci Larvik zatrzymujacy sie w Sandefjord odjedzie dopiero za ponad godzine. Wsiadam zatem do autobusu, do stacji kolejowej jedzie sie jedynie 3 minuty i dalej ruszam w okolo 5 kilometrowy spacer o poranku. Okazuje sie, ze moim sladem porusza takze piecioosobowa grupa Polakow, ktora najwidoczniej takze zrobila sobie krotki wypad do krainy lososia. Jest lekki mroz, dookola w sloncu odbija sie snieg, ale drogi i pobocza sa odsniezone, a ruch kolowy jest znikomy, po drodze naliczylem raptem 5 przejezdzajacych samochodow. Droga przebiega przez rzadki lasek, pozniej mijam pola i okoliczne domostwa, przed kilkoma gospodarstwami w zagrodzie stoja konie. Co moze zwrocic uwage to fakt, ze przed wiekszoscia gospodarstw nie ma ogrodzen, a stoi najwyzej maly kilkucentymetrowy plotek. Po przejsciu pod wiaduktem z torami kolejowymi (idzie sie praktycznie caly czas w ich poblizu, wiec nie da sie zgubic) znajduje sie stacja kolejowa, kilkaset metrow za nia rozpoczyna sie juz wlasciwe miasto, zabudowa jest bardziej gesta i pojawia sie nawet sygnalizacja swietlna. Na ulicach wciaz pusto, podejrzewam, ze wiekszosc mieszkancow jeszcze spi, w koncu jest niedziela, kilka minut po godzinie 9 rano.

Zbaczam z glownej ulicy w bok i podziwiam srodmiescie, glowny placyk otoczony jest ladnymi kolorowymi kamienicami, w czesci mieszcza sie sklepiki oraz banki, jest kilka lokali gastronomicznych, ale wszystko jest pozamykane na glucho. Swiatelkiem w tunelu jest moj ulubiony McDonald’s, ktory w niedziele otwarty jest od 9 rano. Ale zanim tam wejde, robie sobie spacer po polozonym nad brzegiem zatoki parku, jest to miejsce przystani promu Colorline plywajacego do Szwecji. Na dworze pojawiaja sie jedynie starsze osoby wyprowadzajace swoich czworonogow, miasto jest jakby w letargu, wciaz pograzone we snie. Piekne slonce rozswietla miasteczko, nie czuc zimna, jedyne na co trzeba uwazac, to sliski od na chodnikach i alejkach w parku. We wspomnianym McDonald’s jestem jedynym klientem, jeszcze w zyciu nie bylem w tak pustym lokalu McD, zamawiam cafe latte oraz tost z serem i szynka,  to zdecydowanie moj najdrozszy tost w zyciu, kosztuje 20 NOK, czyli prawie 10 PLN. Coz, Norwegia to jeden z najdrozszych krajow na swiecie



Czas płynie szybko i spacerkiem udaje sie do stacji kolejowej. Budynek stacyjny jest w calosci drewniany w typowym skandynawskim stylu, w srodku jest skromna poczekalnia i kasa biletowa, przed dworcem znajduje sie takze automat biletowy, w ktorym kupilem bilet do stacji Torp, koszt to 41 NOK, czyli ok. 20 PLN. Pociag wjezdza na stacje w Sandefjord jeszcze przed czasem, jest to nowoczesny i wygodny szynobus, przestrzeni w nim pod dostatkiem, jest cieplo, na ekranie pojawiaja sie informacje o trasie i kolejnych przystankach. Chwile po odjezdzie pociagu przy pasazerach pojawia sie konduktor, ktory sprawdza bilety, mimo ze podroz do nastepnej stacji trwa raptem 5 minut, to nie ma mowy o jezdzie na gape ;) Ze stacji od razu pod terminal lotniska Oslo Torp podwozi shuttle bus, ktory jest skomunikowany z rozkladem jazdy pociagow. Mam jeszcze nieco czasu do rozpoczenia odprawy na moj rejs WizzAir do Gdanska i uwaznie lustruje tablice odlotow, okazuje sie, ze jak na tak skromny port lotniczy siatka lotow jest calkiem spora: pojawia sie duzo lotow krajowych po Norwegii (linia Norwegian oraz Wideroe) i innych krajach Skandynawii, sa tez loty w cieple regiony Hiszpanii. Kontrola bezpieczenstwa przebiega bardzo sprawnie, mily personel lotniska sprawnie instruuje pasazerow. Duza lotniskowa kawiarnia i restauracja ma okna na cala wysokosc parteru, stad mozna podziwiac stary i ladowania oraz maszyny zaparkowane tuz przy szybie, akurat konczyl sie boarding na lot DY do Trondheim, juz niepodal Kola Podbiegunowego. Pod bramka mojego lotu do GDN jest juz sporo pasazerow, maszyna z Gdanska przyleciala sporo przed czasem i boarding rozpoczal sie punktualnie. Tym razem tak sie zlozylo, ze zajalem miejsce przy oknie i cale dwa miejsce obok mnie nie zostaly zajete, wiec mialem wieksza przestrzen dla siebie a poniewaz nad Skandynawia pogoda byla bardzo ladna, to podziwialem ta urocza kraine z lotu ptaka. Nad Trojmiastem geste chmury, pas startowy pojawia sie dopiero tuz przed uziemieniem.

Po przemiłym pobycie w Gdańsku (special thanks to Klaudia!) w poniedziałek rano pojawiam się nad lotnisku im. Lecha Wałęsy. Nowy terminal prezentuje sie imponujaco, jest przed 4 rano, ale w hali odlotow znajduje sie sporo podroznych, otwarte sa juz stanowiska odpraw kilku przewoznikow. Sprawnie przechodze kontrole bezpieczenstwa i udaje sie w kierunku bramek 7 i 8, z ktorych bedzie odbywac sie boarding na moj lot do Bergen. Powoli dochodza kolejni pasazerowie i formuje sie kolejka do obu gate’ow, a pani z obslugi naziemnej przechadza sie miedzy nimi i nakleja przywieszki adekwatne do rozmiaru bagazu podrecznego; linia WizzAir rozroznia maly i duzy bagaz podreczny, za duzy przewidziana jest oczywiscie dodatkowa oplata. Przy wejsciu podroznych wita zaloga pokladowa, tym razem szefowa pokladu jest obywatelka ktoregos z krajow dawnego Bloku Wschodniego, jej niezywkle smukly towarzysz w koszuli z krotkim rekawem rowniez nosi egzotycznie imie Nazar, ale mowi po polsku. Z tylu samolotu widze stewarda o imieniu Oscar, ktory byl takze obecny na locie na trasie TRF-GDN. Ciekawa jest sytuacja z zapowiedziami dla pasazerow: czesc angielska wypowiada szefowa pokladu, a kwestie po polsku jej kolezanka z tylu samolotu. Zajmuje miejsce z przodu przy przejsciu, bo miejsce przy okniem z tylu nie jest dla mnie atrakcyjne ze wzgledu na wieksze odczuwanie ewentualnych turbulencji. Startujemy o czasie, caly lot jest w ciemnosciach, ladujemy przed 8 rano, slonce jeszcze nie pojawilo sie na horyzoncie, wiec postanawiam przeczekac w przestronnym jasnym terminalu na nastanie dnia. 


Z terminalu do centrum Bergen kursuje specjalny autobus, ale mam duzo czasu, wiec moge przejsc sie ok. 2,5 km do przystanku regularnej komunikacji miejskiej, by skorzystac z tanszego biletu. Po drodze mona podziwiac prace przy przedluzeniu linii tramwajowej, ktora to ma polaczyc lotnisko z miastem. Na petli autobusowej Birkelandskrysset mozna skorzystac z autobusow linii 51 lub 53, ktore po ok. 30 minutach dojezdzaja do centrum miasta. Poniewaz na petli nie ma automatu bilet trzeba nabyc u kierowcy i kosztuje on 41 NOK, czyli 10 koron wiecej niz standardowo, platnosc tylko gotowka. Po okolo kwadransie oczekiwania pojawia sie pojazd i pol godziny pozniej jestem juz w samym centrum malowniczego Bergen. Miasto naprawde urzeka, wszystkie budynki wygladaja jak z bajki, sa bardzo zadbane i kolorowe. Przechadzam sie waskimi uliczkami, mijam duza galerie handlowa oraz McDonald’s, co krok spotykam sklepy typu convenient store jak 7Eleven czy Narvesen, polecam zestawy kawa + drozdzowka po 25 koron norweskich, gratka! Po krotkiej kontemplacji centrum docieram do portu oraz urokliwej starowki zwanej Bryggen, gdzie mozna podziwiac kolorowe drewniane domki ze spiczastymi dachami. 

Po drugiej stronie zatoczki znajduje sie port, a wlasciwie jedna z jego czesci, bowiem jest on rozlozony wzdluz linii brzegowej na dosc sporej odleglosci. W sklepie z souvenirami kupuje pamiatkowe widokowki oraz znaczki, w Norwegii nie ma problemu z dostepnoscia do skrzynek pocztowych, czerwone skrzynki mozemy znalezc na wielu budynkach. Bergen slynie z tego, ze to jedno z najbardziej deszczowych miejsc na Ziemi, ale podczas mojego pobytu nie ma tragedii, deszczyk kropi tylko przez kilka minut, a sa tez takie momenty, kiedy na niebie pojawia sie samo slonce. W oddali majacza szczyty gorskie pokryte sniegiem, mozna tez dostrzec kolejke prowadzaca na szczyt.  

W McDonald’s w Bryggen (restauracja rowniez w klimacie domkow przy porcie) zaopatrzam sie w czarna mocna kawe, ktora doskonale rozgrzewa i smakuje doskonale z kanelbolle, czyli cynamonowymi drozdzowkami, ktore sa slodkim przysmakiem bardzo popularnym w tych rejonach. Kontemplujac urode Skandynawii nie sposb tez nie wspomniec o urodzie mieszkancow Norwegii, ktorzy sa uosobieniem Wikingow, dominuje jasna, blada cera oraz jasne blond lub rude wlosy. Czas wracac, zbliza sie pora odlotu, zbieram sie na autobus 51 i spacerkiem wracam na lotnisko. Mam jeszcze sporo czasu do odlotu, ale jestem dobrze zaopatrzony w prase a ponadto na lotnisku dziala darmowe wi-fi, wiec na nude nie narzekam. Przy bramce kreci sie juz sporo Polakow wracajacych na lono ojczyzny, boarding rowniez o czasie, jak zwykle pierwszenstwo w kolejce zajmuja rodziny z dziecmi, zajmuje ponownie miejsce przy przejsciu, nieopodal siedzi para z malenstwem na reku, drugie dziecko jest nieco starsze. Moja uwage zwraca fatalny stan czystosci w Airbusie, na podlodze walaja sie okruszki, papierki, przejscie jest ewidentnie nieposprzatane. Zapewne to ostatni rejs tego samolotu tego dnia, wiec nie ma sie co spodziewac, ze bedzie lsnil czystoscia. Kapitan Andrzej Chebda wita pasazerow na pokladzie, sam lot jest bardzo lagodny, po okolo 2 godzinach rejsu ladujemy na Lotnisku Chopina w Warszawie. Na niebie nie ma zbyt wielu chmur, zatem moge podziwiac panorame stolicy. Do zobaczenia w przestworzach, kiedyś, gdzieś!
     

Madrileño de Varsovia / 09.01.2015 - 11.01.2015

Pora na pierwszą podróż w tym roku. Już od dawna, zainspirowany utworem Marakesz 05:30 Agnieszki Maciąg, miałem zaplanowany lot easyJet z Berlina SXF do Maroka i połączenie powrotne z Madrytu do Warszawy linią Norwegian, pozostał mi do zakupienia jedynie odcinek RAK-MAD linią Ryanair, ale cena wydawała mi się mocno zawyżona jak na dwugodzinny lot tą tanią linią. Zdecydowałem się zatem na trasę alternatywną, zarezerwowałem połączenie z Berlina-Tegel do Madrytu linią Iberia Express, a do Berlina dostałem sie w piątek autokarem przewoźnika Polski Bus. Jazda autobusem niezmiernie mi się nudzila, ale zakup biletu na pociag EuroCity krótko przed wyjazdem był mało opłacalny, a głównym celem ponownej wizyty w stolicy Hiszpanii były zakupy na wyprzedażach w sklepach Inditexu.
Do mojego ulubionego Berlina na dworzec autobusowy ZOB dojezdzam w piatkowy wieczor, pogoda nie rozpieszcza, pada deszcz i wieje wiatr. Cale szczescie, ze pozniej aura sie poprawia i jest jak na ta pore roku calkiem znosnie. Po raz kolejny decyduje sie na nocleg w okolicy dworca ZOO, bo zalezy mi na dobrej komunikacji i bezposredniej bliskosci do Ku’dammu czy lokali typu fast food. Hostel & Hotel Aletto zlokalizowany jest przy Hardenbergstrasse, niemal tuz na tylach dworca ZOO. Sam obiekt jest bardzo duzy i wyglada na to, ze swiezo po remoncie, caly parter prezentuje sie niesamowicie nowoczesne, co jest mila odskocznia od czesto-gesto spotykanych wnetrz urzadzonych po taniosci. Zajmuje moje miejsce w pokoju, rozpakowuje maly bagaz podreczny i ruszam na miasto, na pierwszy ogien idzie supermarket Hit w przejsciu pod dworcem, gdzie juz tradycyjnie nabywam niemieckie slodycze niedostepne w Polsce. Pozniej jak to mam w zwyczaju skladam wizyte w restauracji McDonald’s, nie ma to jak wgryzac sie w przepysznego Veggie Burgera i popijac go cieplym kakao, w sam raz na taka zimowa wietrzna aure. Kiedy tak sobie siedze przy ladzie barowej i z poziomu antresoli lustruje co dzieje sie za oknem zauwazam, ze przestaje padac. Wzmocniony posilkiem i pozytywna energie z Berlina ruszam na Ku’damm, gdzie juz trwaja wyprzedaze, wchodze do kliku sklepow odziezowych, co mnie zastanawia, to fakt, ze artykuly przecenione w H&M sa sporo tansze niz w Polsce, kto by pomyslal. A przeciez zarobki Niemcow sa sporo wyzsze niz przecietne wynagrodzenia Polakow...
Jest piatkowy wieczor, wydawaloby sie, ze na miescie bedzie spory ruch, ale ulice wydaja sie dosc wyludnione, byc moze to paskudna pogoda wplynela na to, ze malo kto porusza sie pieszo. Dochodze w okolice Nollendorfplatz, podziwiam teczowa iluminacje nad stacja metra, my mamy tecze na Placu Zbawiciela, a oni np. teczowego misia oraz wlasnie wspomniane iluminacje kopuly nad stacja. Wracam do hotelu, czas nieco odpoczac i przygotowac sie do wieczornego wyjscia w tango, nie bylbym soba, gdybym w weekend w Berlinie odpuscil clubbing. Tym razem po dluzszej nieobecnosci odwiedzam Felixa, jeden z najbardziej eleganckich i swego czasu topowych klubow nocnych w Berlinie, mieszczacy sie na tylach luksusowego hotelu Adlon Palace przy Bramie Brandenburskiej. Przed wejsciem jest juz mala kolejka, ale kilka osob zostaje splawionych przez selekcjonera ze wzgledu na nieodpowiedni stroj. Szybki rzut oka pana na bramce, pyta ile osob chce wejsc, pewnie rzadko mu sie zdarza, ze ktos przychodzi w pojedynke, zwlaszcza ze przed chwila odprawil grupke cudzoziemcow z krajow nordyckich. Po chwili jestem juz wewnatrz, jeszcze tylko zyczenia „Viel Spass”, uiszczam oplate za wstep (polecam zapisac sie na liste gosci portalu 030, ktora uprawnia do tanszej wejsciowki) i marmurowymi schodami schodze w dol w glab klubu. Felix i tym razem mnie nie zawodzi, bardzo dobra muzyka, ladna oprawa wizualna, bardzo przyzwoicie ubrani goscie. Przed 4 nad ranem wracam do hotelu, tej nocy nie bedzie mi juz dane zasnac, bo o 05:05 odjezdza z przystanku przed dworcem ZOO moj autobus X9 na lotnisko Berlin-Tegel. Po okolo kwadransie jazdy pustawym autobusem (maly update: nieco zdrozaly bilety na komunikacje miejska; bilet jednorazowy na strefy AB to wydatek 2,70 euro zamiast 2,60 euro) docieram na lotnisko TXL. Wczesna pora, ale jest juz calkiem sporo pasazerow, moj lot linia Iberia Express odbywa sie z terminala D, droga do tej czesci jest dobrze oznaczona, a odprawa na poranny rejs do Madrytu juz trwa. Niestety, tym razem karta pokladowa znowu nie jest kolorowa, ale cala czarno-biala, no coz, najwidoczniej ladne karty pokladowe odchodza juz do lamusa. Najwiecej pasazerow zdecydowanie wybiera polaczenie linia AirFrance do Paryza, pewnie wiekszosc z nich leci dalej w swiat a port CDG to dla nich jedynie punkt przesiadkowy. Kontrola bezpieczenstwa bardzo sprawna, dalej niestety lotnisko nie prezentuje sie zbyt atrakcyjnie, to nieco wiekszy barak. Niestety na poprawe warunkow nie ma co liczyc, skoro na obrzezach stolicy jest juz wybudowane nowe lotnisko Berlin Brandenburg International. Niestety, jego otwarcie zostalo juz kilkakrotnie  przesuwane i obecnie nikt nie jest w stanie przewidziec, jak skonczy sie ten impas. Boarding rozpoczyna sie planowo, obsluga Iberii na lotnisku jest hiszpanskojezyczna, wyglada to nieco egzotycznie, ale to dodatkowy plus dla przewoznika. Pasazerow nie ma zbyt wielu, wiec mam duzo miejsca na nogi, system przyznal mi miejsce 26 D, zatem przy przejsciu. Niestety, akurat miejsce przy oknie bylo juz zajete, startujemy wczesnie, za oknem jeszcze jest ciemno i pada deszcz, ale sam manewr jest bardzo lagodny. Obsluga mila i oczywiscie hiszpanska, wiec moge podziwiac egzotyczna urode stewardes. Standardowo przed startem nastapila moja ulubiona czesc, czyli instrukcja bezpieczenstwa, przywital sie tez z nami kapitan. Sam lot przebiegal bez zadnych zaklocen, byl niesamowicie gladki i spokojny, wiekszosc pasazerow spala, ja tez zamknalem oczy na dluzsza chwile, aczkolwiek jak zawsze nie udalo mi sie zasnac. Okolo godziny 10 rozpoczynamy znizane do ladowania na lotnisku w Madrycie, za oknem widac juz gorzysto-pustynny krajobraz okolicy, dokladnie tak samo wygladalo to prawie 5 lat temu, kiedy w czerwcu 2010 lecialem do hiszpanskiej stolicy po raz pierwszy. Tym razem samolot koluje do nowoczesnego terminala 4, z ktorego odlatuja maszyny Iberii. Wychodzimy rekawem do terminala, zbytnio mi sie nie spieszy, wiec po opuszczeniu strefy dla pasazerow wjezdzam na drugie pietro na poziom odlotow i tam w McD zjadam hiszpanskie sniadanie: tosty z oliwa i pulpa pomidorowa oraz espresso. Po wyjsciu z lotniska wsiadam do bezplatnego autobusu lotniskowego, ktory podwozi mnie pod Terminal 1, skad w niedzielny poranek bede wracal linia Norwegian bezposrednio do Warszawy. Czas wsiasc w metro i dojechac do miasta, warto pamietac o tym, ze korzystajac ze stacji zlokalizowanej przy Terminalach 1-2-3 czy Terminalu 4 nalezy uiscic dodatkowa oplate w wysokosci 3 euro, ktora jest wliczona w cene biletu, tym samym zamiast 1,90 euro bilet na podziemna kolejke kosztuje 4,90 euro. Jeszcze 5 lat temu doplata wynosila 1 euro, jak widac ceny przejazdow na komunikacje miejska rosna. Wysiadam w centrum Madrytu na bocznej uliczce na stacji Noviciado, do hostelu Los Perales mam raptem 2 minutki, szybko trafiam na miejsce, czas nieco odpoczac i ruszac w miasto na podboj hiszpanskiej stolicy.
Po przejsciu kilkunastu metrow trafiam na glowna arterie miasta Gran Via, tlum ludzi spacerujacych na ulicach  jasno sugeruje, ze jest sobotnie popoludnie, ludzie robia duze zakupy, bo 6 stycznia wystartowaly wyprzedaze (z hiszpanskiego „las rebajas”). Mieszkancy Madrytu okupuja kawiarnie i knajpki (moja „wielka trojka”, czyli Starbucks Coffee, Dunkin’ Donuts & McDonald’s sa oczywiscie obecne, a jakzeby inaczej!) przy Gran Via, bardzo lubie wtopic sie w taki barwny tlum i obserwowac przechodniow.  Jako fan mody ciesze oko stylowkami hiszpanskich mezczyzn, przy nich Polska wydaje sie byc taka szara i bezbarwna. Pierwsze kroki kieruje do supermarketu Dia, posilam sie smacznym slodkim pieczywem i spaceruje dalej, delektujac sie tempem madryckiej arterii. Zagladam do ulubionych sklepow Inditexu, ceny tak jak podejrzewalem sa atrakcyjniejsze niz w Polsce, a to dopiero pierwsza tura przecen. Architektura ulicy bardzo mi sie podoba, wysokie bogato zdobione kolumnami kamienice z ogromnymi drzwiami robia wrazenie. Szybko przemierzam kolejne przecznice i docieram do Plaza de Cibeles, gdzie lokalizuje przystanek autobusowy, z ktorego w nocy  bede odjezdzal nocnym autobuse AeroExpress na lotnisko, koszt biletu to 5 euro, mozna je nabyc tylko u kierowcy.

W drodze powrotnej zahaczam o plac Puerta del Sol, pełno jest na nim różnych artystów ulicznych oraz grajków, przypomina mi się trasa, którą codziennie przechodziłem w czerwcu 2010 roku z hostelu do centrum miasta. Ach, te czerwcowe upały, wtedy w Madrycie spędziłem 4 dni, w tym jeden cały w Lizbonie, do dziś miło wspominam tamtą wycieczkę na początek wakacji. Przechodzę do galerii El Corte Ingles, to miejsce, w którym kolejki są największe, przypomina naszą starą Galerię Centrum, a na dole znajdują się delikatesy - gourmet (a tam np. batonik KitKat z cookies oraz woda mineralna z sokiem o smaku kiwi!). Mimo że jest już przed godziną 18 słońce jeszcze nie zaszło, to bardzo miła odmiana od klimatu w Polsce, kiedy obecnie robi się ciemno już przed 16. Na Gran Via wstępuję jeszcze po pamiątkową pocztówkę a potem zahaczam o pierwszy McDonald's w Hiszpanii jak głosi pamiątkowa tablica przed wejściem. I pomyśleć, że pierwszego Maca w Polsce w Sezamie już nie ma :( Łezka się w oku kręci.W środku dużo ludzi, korzystam z automatu i zamawiam po raz kolejny kakao Nesquick oraz kanapkę McChicken z sosem śródziemnomorskim, który nadaje jej innego kolorytu. Czas odpocząć przed wieczorną zabawą w hiszpańskiej stolicy. 

Kiedy wychodzę z mieszkania po północy okazuje się, że ulica wciąż pulsuje życiem, co ciekawe spotkamy tam nie tylko młodych ludzi, ale także sporo dystyngowanych par w średnim wieku wracających z kina czy teatru lub koncertu. W Polsce o tej porze na ulicach jest pusto, życie miejskie zamiera. Robi to na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Radzę też pamiętać, że zabawa w klubach rozpoczyna się tutaj znacznie później, bo dopiero ok. 2 w nocy, wcześniej mieszkańcy Madrytu okupują liczne bary z przekąskami (tapas) i raczą się alkoholem, widzę że publiczne picie piwa nie stanowi dla nich żadnego problemu (dziwne, ale w McD w Hiszpanii podają też piwo :D). Większość lokali gastronomicznych jest czynna całą dobę, zaskakują mnie otwarte o tej porze cukiernie serwujące donuty i inne lokalne słodkości. Yummy! Kiedy przed 4 rano pomykam z walizeczką na autobus nocny ulica wciąż nie śpi, powoli zaczynają wracać z zabawy pierwsi imprezowicze, postaram się zapisać w swoich wspomnieniach tą pozytywną cząstkę Hiszpanii. AeroExpress pojawia się na przystanku przy poczcie na Plaza de Cibeles ok. 10 minut przed rozkładowym odjazdem, ruszamy o 4 rano i już kwadrans później jesteśmy przy Terminalu 1 lotniska Barajas. Oficjalnie czas przejazdu zajmuje 40 minut, ale jak widać nocną porą ruch na ulicach jest znikomy i można błyskawicznie dostać się do stołecznego portu lotniczego.

Jak na tak wczesną porę ruch na lotnisku jest duży, w Terminalu 2 trwają już odprawy na rejsy do Frankfurtu czy Paryża, pierwsze operacje lotnicze startują o 6 rano. W WAW o tej porze zaczynają się pierwsze starty WizzAira, tradycyjni przewoźnicy rozpoczynają pierwsze starty godzinę później, dopiero po chwili uzmysławiam sobie, że z Hiszpanii do Niemiec jest dalej niż z Polski i ta różnica jest tym spowodowana, podobnie było w Porto. W Terminalu 1 Norwegian ma swoje stałe trzy stanowiska odprawy, obok są dwa miejsca dla WizzAira, kilkanaście dla linii easyJet a Ryanair ma tam nawet specjalnie wydzieloną sekcję. Mimo bladego świtu (a właściwie ciemnej nocy) ludzi koczujących w pobliżu jest sporo, część z nich nocowała na lotnisku, więc doceniam to, że tym razem nie musiałem się tak męczyć i mogłem się odświeżyć bezpośrednio przed podróżą, bo o śnie drugą noc z rzędu nie było mowy. Nie ma to jak intensywny wyjazd. Odprawa rozpoczyna się już ok. 04:45, szybko dostaję kartę pokładową i ruszam do kontroli bezpieczeństwa. Kiedy się odwracam widzę, że za mną wije się naprawdę pokaźna kolejka, Polaków nie widać/słychać prawie wcale, są za to młodzi Hiszpanie taszczący duże walizki, spore grupki się znają, podejrzewam, że po świątecznej przerwie wracają do kraju nad Wisłą studenci z programu Erasmus, bardzo to budujące, że ktoś z takiego kraju chce tutaj pomieszkać i postudiować, chociaż mieszkają we Wrocławiu i obserwując często licznie goszczących tam Włochów miałem nieodparte wrażenie, że przyjechali się tutaj zabawić ze Słowiankami a przy okazji wypić dużo wysokoprocentowych trunków. Correct me if I'm wrong...

Boarding rozpoczyna się ok. 40 minut przed odlotem i trwa dość długo, bo samolot jest niemal pełen, tym razem system automatycznie przydzielił mi miejsce 11 B, siedzę zatem w środku, ale moi współtowarzysze na szczęście nie zajmowali wiele miejsca. Personel pokładowy bardzo miły, panie rozdawały uśmiechy na prawo i lewo. Z kokpitu przed startem wszystkich pasażerów wita sympatyczny kapitan, informuje, że przez Skandynawię przeszedł huragan i po drodze będzie wiało, więc możemy spodziewać się turbulencji. Okazuje się, że pogoda obeszła się z nami bardzo łagodnie i cały lot nie zatrzęsło ani razu. Załoga również nie naprzykrzała się pasażerom z płatnym serwisem i przeszła przez kabinę jedynie raz kiedy za oknami było już słońce, bo start o 07:00 miał miejsce w ciemnościach. Już ok. godz. 10 po trzech godzinach przyjemnego lotu meldujemy się na Lotnisku Chopina w Warszawie, brr, jak zimno...