Charkow w sam raz na weekend / 21.09.2019 - 22.09.2019


Sobotni poranek to dobry czas na poczatek weekendowego wypadu na Ukraine. Korzystajac z polaczen linii WizzAir udalo mi sie stworzyc weekendowke na trasie Katowice-Charkow-Wroclaw, dni urlopowe sa dla mnie na wage zlota, rejsy weekendowe to moja specjalnosc, szkoda tylko, ze mieszkajac w Warszawie musialem tym razem korzystac z polaczen „zamiejscowych”, ale taka jest czasem cena podrozowania. Charkow wielu osobom pewnie kojarzy sie z ostatnim konfliktem zbrojnym miedzy Rosja u Ukraina, tymczasem na miejscu okazuje sie byc zupelnie bezpiecznie. Mnie zas Charkow zapadla w pamiec z racji slynnej juz kontuzji goleni prawej prezydenta Aleksandra Kwasniewskiego. Pamietacie? :-P
Rejs linii WizzAir na trasie KTW-HRK jest dla mnie nieco wyjatkowy, to bowiem moj 500. lot w zyciu, swietuje moj maly jubileusz w powietrzu i postanowiam go uczcic kawa na pokladzie „rozowej landrynki”. :D Lot przebiega zgodnie z planem, miejsce 26E niestety nie jest zbytnio komfortowe, ale ok. 1 h 40 minut lotu jest do przezycia. Na deser czeka nas jeszcze odejscie na drugi krag, to juz trzecie moje przerwane podejscie do ladowania w ostatnim czasie, emocje zatem gwarantowane. Po wyjsciu z rozowego Airbusa pieszo docieramy do budynku terminala, tam nastepuje szybka kontrola dokumentow i juz znajduje sie w hali przylotow, gdzie czeka calem spora grupka osob oczekujacych na swoich bliskich, na pokladzie byli niemal wylacznie obywatele Ukrainy, nic wiec dziwnego, ze pojawia sie taki tlumek. Po wyjsciu kieruje sie do kawiarni, przy americano i rogaliku z malinami relaksuje sie po rejsie a pozniej juz docieram napobliski  przystanek trolejbusa numer 5, skad za jedyne 6 hrywien docieram do centrum miasta (petla przy ul. Uniwersyteckiej). Pierwsze wrazenia z podrozy trolejbusem to szerokie arterie z postsowieckimi blokami, sporo blaszanych hal, budek i przybudowek masci wszelakiej, na ulicy pelno rozklekotanych pojazdow (zdezelowane tramwaje typu Tatra), ale tez i nowoczesniejszych aut, przypomina mi to nieco Polske lat 90., mozna cofnac sie w czasie lecac z Polski stosunkowo niedaleko. Jak dobrze, ze juz nie trzeba ogladac takiej rzeczywistosci. Trzeba jednak przyznac, ze w Charkowie preznie dzialaja 3 linie metra, Warszawie do takiej siatki polaczen jeszcze daleko.
Pobyt na Ukrainie to dla mnie przede wszystkim okazja do skosztowania specjalow lokalnej kuchni w Puzatej Chacie (barszcz ukrainski, kotlet kijowski, pierozki) czy kawiarnianej sieciowce Lviv Croissants serwujaca kawe oraz rewelacyjne rogaliki z bardzo urozmaiconym nadzieniem. Kawiarnie na Ukrainie znajdziemy niemal na kazdym kroku, od malych stoisk w podziemiach metra do nowoczesnych lokali rozsianych po miescie (np. Aroma Kava, Sweeter, Kulynychi). Z zewnatrz odwiedzam liczne cerkwie, ich zlote kopuly i kolorowe fasady maja w sobie cos magicznego, przyciagaja z daleka swoim blaskiem. Uwage zwracaja liczne i czyste parki, warto tez sprawdzic, jak dzisiaj prezentuje sie gmach Dzierżpromu, ktory stanowi doskonaly przyklad architektury sowieckiej wczesnego ZSRR. Samo miasto nie ma w sobie moze zbyt wiele uroku, jednak dla mnie kazda odskocznia do innego miejsca to bardzo dobra forma rozrywki. Warto skorzystac, jesli mamy taka mozliwosc.
Rejs powrotny w niedzielny wieczor do Wroclawia rowniez jest bardzo mocno wypelniony, gro podroznych stanowi kwiat ukrainskiej emigracji, tym razem na szczescie mam miejsce 9C, wiec moge chociaz lekko rozprostowac nogi. Kapitan Adam Dziki gladko prowadzi wieczorny rejs do Wroclawia, niemal przez caly lot widac pod nami swiatla mijanych miejscowosci, niebo jest bezchmurne i nie wystepuja turbulencje a we Wroclawiu ladujemy sporo przed czasem, dzieki czemu bez problemu docieram na czas na dworzec na nocny pociag IC Karkonosze. Do zobaczenia na pokladzie i na Ukrainie juz niebawem!

Viva Colombia! / 30.08.2019 - 04.09.2019



W Polsce wakacje mają się ku końcowi, po dwóch letnich miesiącach spędzonych w biurze czas wyruszyć w drogę do Ameryki Południowej, tym samym odwiedzając ostatni kontynent w tym roku. Jak to mam w zwyczaju bilet na trasę Birmingham-Zurich-Sao Paulo-Bogota & Bogota-Miami-Zurich-Birmingham miałem zakupioną już w grudniu ubiegłego roku korzystając z błędu cenowego linii Swiss i Avianca (okazja trafiła się tradycyjnie dzięki uprzejmości forum Fly4Free) – koszt takiego biletu opiewał na niecałe 300 GBP, więc to nie lada gratka...

Lot samolotem typu Boeing 777 linii Swiss do São Paulo był pełny, wszystkie miejsca w mojej okolicy były zajęte, podczas lotu udałem się na krótki spacer do kuchni na końcu kabiny (po ulubione whisky z colą), również i tam kabina pasażerska była mocno zatłoczona. W ostatnim czasie nie widziałem tak szczelnie wypełnionych samolotów i miałem dużo miejsca na nogi, tym razem 11 godzin spędziłem w dość bojowych warunkach. Niestety rozrywka pokładowa pogorszyła się w całej grupie LH, muzyka pochodzi od prawie całkowicie nieznanych autorów, filmy przedstawiają się już nieco lepiej, widziałem dwa tytuły niedostępne w szerokiej dystrybucji w Polsce - Greta z Isabelle Huppert i Cold Pursuit. Swiss nieco wynagrodził mi niewygody, z racji posiadania statusu Frequent Traveller w programie Miles & More sojuszu Star Alliance stewardesa podarowała mi kubek z wizerunkiem samolotu i szwajcarskimi czekoladkami w środku, bardzo miły gest. Pochwalę także i kolumbijską linię Avianca, przed lotem z São Paulo do Bogoty personel naziemny lotniska po angielsku wywołał mnie do bramki, przy tym poprawnie wypowiedział moje imię i nazwisko. Chcieli się upewnić, że nie nadawałem bagażu rejestrowanego, bo mieli dzwonić do sortowni i sprawdzić, czy mi go przeładowali. Na szczęście nie było takiej konieczności. Poza tym na pokładzie w systemie rozrywki pokładowej oferowano do obejrzenia m.in. polski film "Zimna Wojna", respekt! Ja akurat wybrałem niemiecki film "100 rzeczy" traktujący o konsumpcjonizmie.
O ile sama Bogota niestety nie przypadła mi do gustu, bo była szara, bura i ponura, takie miasto, które lata świetności ma dawno za sobą, to Cartagena prezentuje zupełnie inny wymiar wypoczynku. W otoczonym murami starym mieście znajdują się wąskie uliczki z niesamowicie kolorowymi fasadami domów, można podglądać życie mieszkańców, zasiąść w cieniu przy pysznej kolumbijskiej kawie Juan Valdez (polecam tinto). Poza tym w Cartagenie bez problemu znajdziemy sklepy z pamiątkami (w Bogocie było to niesamowicie problematyczne), większy asortyment w sklepach a przede wszystkim panuje tu zdecydowanie lepsza pogoda. W Bogocie lokalna ludność chodziła w kurtkach puchowych i czapkach zimowych przy ok. 15-20 stopniach…
Za to na uwagę w Bogocie zasługuje wydajny transport publiczny Transmilenio w postaci specjalnych szybkich autobusów jeżdżących buspasami wytyczonymi na środku jezdni. Działa to całkiem sprawie dzięki kartom „Tu Clave”. W Kolumbii metro znajdziemy jedynie w Medellin, mieście Pablo Escobara. Generalnie z racji braku linii kolejowej oraz kiepskich dróg w Kolumbii dominuje transport lotniczy, co kilkanaście minut mają miejsce loty kilku linii miedzy różnymi miastami w kraju.


Cartagena to przede wszystkim plaże, na których możemy spotkać całe morze ludzi, gdzie gra donośna muzyka a atmosfera jest niczym na jarmarku, gdyż przez plażę (uwaga, ciemny piasek jak na Kanarach!) non-stop przechadzają całe tabuny sprzedawców badziewia wszelakiego: woda, piwo, lody, przekąski, okulary, bransoletki, masaż aloesem, balony, papierosy i Bóg jeden wie, co jeszcze mają w asortymencie. Strategicznie wybierałem dobrą miejscówkę poza ich głównym szlakiem na plaży Bocagrande. Zaraz za tą plażą jest główna ulica a po drugiej stronie stoją dumnie smukłe nowoczesne wieżowce, czyli to, co lubię najbardziej. Najciekawsza "nowością" na plaży w Kolumbii jest wygląd parawanów które wyglądają niesamowicie szkaradnie a siedzi się od nimi na ... plastikowych krzesełkach! Cóż za udogodnienie :D Niestety, w krajach rozwijających się plastik i tandeta królują. Na szczęście widoczki niczego sobie rekompensują mi te estetyczne koszmarki rodem z bazarowych szczęk. Na plaży raczej sami tubylcy, czyli Latynosi i Murzyni - ich na wybrzeżu mieszka duzo z przyczyn historycznych - tutaj przybijały do brzegu statki z niewolnikami z Afryki do pracy w koloniach.
Z racji huraganu Dorian nadciągającego nad Florydę Swiss zdecydował się odwołać mój rejs z Miami do Zurychu, wobec czego zostałem darmowo przebukowany na rejsy Lufthansa na trasie BOG-FRA-BHX. W związku z tymi zmniejszył mi się czas podróży i dodatkowa przesiadka w USA wypadła z planu, za o uzyskałem wyższą klasę rezerwacyjną a w konsekwencji upgrade do Economy Premium, nie powiem, na prawie 11 h rejsie robiło to znaczą różnicę. Miło było zaznać nieco luksusu na koniec urlopu…

Arabskie klimaty / 19.06.2019 - 23.06.2019


Zwykle kiedy w Polsce ma miejsce dlugi weekend, ja melduje sie w pracy i w ten sposob zyskuje dodatkowy dzien wolnego do puli urlopowej, ale tym razem postanowilem zrobic wyjatek od reguly i udaje sie na krotki wypad juz w srode. O 04:00 rano na Lotnisku Chopina jest jeszcze pusto, ale na plecach czuc juz oddech licznych pasazerow rejsow czarterowych – mam nad nimi te przewage, ze nie stoje w kolejce do nadania bagazu, gdyz tym razem podrozuje tylko z bagazem podrecznym w taryfie First Minute linii Ukraine International Airlines. Samolot  do Kijowa KBP (z nocowania w WAW) znajduje sie juz przy gate, ale jak na zlosc boarding znacznie sie w tym dniu opoznia. Punktualny start jest dla mnie o tyle istotny, ze niecale 2 h pozniej mam odlot rejsu UIA do Kairu, ktory jest na oddzielnej rezerwacji, wiec w przypadku opoznienia rejsu przylotowego zostaje w czarnej d****. W koncu udaje sie jakos zapakowac wszystkich pasazerow i wystartowac w kierunku wschodnim, a na samym lotnisku Boryspol mam jeszcze nawet czas na kawe o przeglad pasazerow odlatujacych moim rejsem. Okazuje sie, ze samolot B737 jest bardzo mocno wypelniony, kiedy odbijam karte pokladowa pojawia sie komunikat „seating issue” i zostaje mi wydrukowana nowa karta z miejscem 1B. Niestety, nie byl tu upgrade, a raczej downgrade, gdyz okazuje sie, ze przydzielone mi miejsce zwykle jest zlozone i funkcjonuje w klasie biznes jako „przegrodka” miedzy dwoma siedzeniami gwarantujac pasazerom wieksza swobode. Z moich obserwacji wynika, ze wspomniane miejsce ma zdecydowanie inne parametry niz fotel standardowy, sam ledwo sie w nim zmiescilem, a musze przyznac, ze moje gabaryty do obfitych na pewno nie naleza. 3 godziny w tym samolocie to droga przez meke, oczywiscie o posilku mozna tylko pomarzyc. Kiedy juz dolatujem nad Afryke wypatruje przez okno sladow egipskiej stolicy, z gory ladnie widac piramidy, meandry Nilu oraz rozmiar tej aglomeracji. Spodziewalem sie barakow i budynkow z blachy falistej, a tymczasem Kair moze pochwalic sie pieknymi gmachami i wiezowcami, takze samo lotnisko do najbrzydszych nie nalezy. Niestety, komunikacja publiczna mocno kuleje, zdecydowanie polecam zaprzyjaznic sie z Uberem, ktory w przystepnej cenie dowiezie nas do centrum miasta. Moge z czystym sumieniem polecic nocleg w butikowym hotelu Tahrir Plaza Suites, miejsce ma niesamowity potencjal i prezentuje sie rewelacyjnie, kazdy pokoj poswiecony jest innego bostwu, pokoje sa eleganckie, dobrze wyposazone, a rano serwowane jest w nich sniadanie kontynentalne. Dawno tak pozytywnie sie nie zaskoczylem.
Kair to przede wszystkim piramidy, kiedy srodowego wieczora docieram do Gizy (polecam przejazdzke metrem!) wejscie do glownego kompleksu jest juz zamkniete, ale monumentalne ostroslupy sa dobrze widoczne z daleka. W Kairze zwraca uwage ruch uliczny, tutaj pieszy takze jest bez szans, wszyscy kierowcy notorycznie uzywaja klaksonow  a co ciekawe nagle na jezdnie moze wparowac ... wielblad :D Wrazenia niezapomnianie! Nie bylbym soba gdybym nie udal sie do hipermarketu Carrefour, po wyjsciu z ktorego czulem sie obladowy niczym wspomniany wyzej wielblad. Na kolejny odcinek trasy Kair-Dubaj przysluguja mi az dwie sztuki bagazu rejestrowanego, wiec moge pozwolic sobie na wieksze zapasy. Oczywiscie pojawienie sie bialego turysty w busiku do stacji metra to nie lada sensacja, wiec na poczatku niemal wszystkie pary oczu skierowane sa na mnie, ale w koncu lokalsi sie przyzwyczajaja do mojej obecnosci i kontynuuje podroz bez natretnej obserwacji. Musze przyznac, ze o ile Egipcjalnie momentami potrafili byc nachalni i glosni, to nikt przez caly pobyt mnie nie oszukal, wydawano reszte, nie probowano doliczyc dodatkowych oplat itd. a w urzedzie pocztowym obsluzono poza kolejnoscia (widokowki dotarly do Polski w ciagu tygodnia). Poza hotelem polecam takze kawiarnie La Poire w poblizu placu Tahrir (pyszne ciasta oraz rozne rodzaje kaw w naprawde przystepnej cenie), nie polecam za to Muzeum Starozytnosci, gdzie mozna poczuc sie jak w zatechlej pracowni biologicznej w polskiej szkole, prezentowane ekspozycje zupelnie mnie nie zainteresowaly, a Egipcjalnie za wstep dla turystow nieco sobie licza.
Wieczor to noc pelna emocji, po raz pierwszy mialem bowiem okazje przeleciec sie liniami Emirates, ktore slyna z bardzo wysokiego poziomu obslugi na pokladzie. I rzeczywiscie, serwis jest godny linii 5-gwiazdkowej, obsluga dwoi sie i troi, zagaduje, serwuje alkoholowe drinki oraz podwojna porcje kolacji a na deser przesympatyczny pan steward zegna sie po polsku mowiac „Do widzenia”. Bardzo mily gest (Zaznaczam, pan nie byl Polakiem!) Do tego oczywiscie wyborna rozrywka pokladowa, az szkoda, ze rejs trwaj jedynie 3 godziny.
Dubaj mialem okazje odwiedzic przed paroma laty, teraz to taka sympatyczna rewizyta polaczona z kapielami w basenie na dachu hotelu Dusit Thani, plazowaniem, zakupami oraz nowymi punktami w postacji wizyty na szczycie Burj Khalifa oraz w meczecie w Abu Dhabi. Widok z najwyzszego budynku swiata podczas zachodu slonca robi wrazenie, ale zdecydowanie bardziej podoba mi sie Wielki Meczet Szejka Zajeda w Abu Dhabi, ktorego biel przy pelnym sloncu az bije po oczach. Arabska ornamentyka, przepych a jednoczesnie nowoczesne rozwiazania doskonale obrazuja to, jak obecnie wygladaja Zjednoczone Emiraty Arabskie. Ponad 40-stopniowy upal daje sie we znaki, ale to w sumie jedyna niedogodnosc, ktora odczuwam podczas pobytu w Dubaju. Rejs powrotny UIA na szczescie udaje sie jakos przetrwac, tym razem oblozenie jest sporo mniejsze i nie ma problemu z przestrzenia na nogi 😊 A w drodze powrotnej podczas przesiadki w Kijowie ruszam do miasta, gdzie konsumuje przysmaki w Puzatej Chacie. Omomom!

Norweskie letnie noce / 14.06.2019 - 15.06.2019


Wycieczka weekendowa do Norwegii a zwlaszcza podroz nocnym pociagiem na trasie Oslo-Trondheim od dawna czekaly w kolejce do realizacji. W koncu udalo mi sie tak zaplanowac pobyt, by nie wykorzystac puli urlopowej, gdyz przy licznych podrozach czas kazdy dzien jest na wage zlota. W piatkowy poranek zameldowalem sie na lotnisku w Modlinie, skad punktualnie odlecialem linia Ryanair do Oslo Torp. W Ryanairze jak to zwykle bywa zaraz po starcie rozpoczal sie handel obnosny, sprzedaz zdrapek i chinskich zupek, mnie znacznie bardziej interesowaly piekne widoki za oknem. Po raz pierwszy mialem okazje podziwiac z lotu ptaka i do tego w pelnym sloncu Polwysep Helski, nawet nie przypuszczalem, ze tak pieknie sie prezentuje. Po ladowaniu w lotniskowej kawiarni zaopatruje sie w kawe i kanelbulle i zabieram sie do pracy, po 16:00 wylaczam laptopa i ruszam na spacer do pobliskiego Sandefjord, dokad kilka lat temu wybralem sie na jednodniowke. Wtedy Norwegie odwiedzalem zima, a tym razem trafilem na piekna letnia aure. W Sandefjord przy parku miejskim i jeziorze akurat trwal festyn sportowy, poogladalem sobie Norwegow grajacych w pilke siatkowa, w drodze powrtotnej do Torp odwiedzilem jeszcze supermarket, gdzie zaopatrzylem sie w prowiant na nocna podroz. Lokalny pociag w kierunku Oslo punktualnie pojawia sie na peronie, mijam niewielkie miasteczka, trasa jest dosc malownicza, zerkam jednak na zegarek, mam bowiem niecale pol godziny na przesiadke na pociag do Trondheim a moj pociag lapie okolo kwadrans opoznienia. W koncu docieram na glowny dworzec w Oslo, sklad do Trondheim jest juz podstawiony, mam jeszcze chwile, by w minimarkecie 7/11 kupic kubek goracej kawy. Punktualnie ruszam w nocna podroz, wagon bezprzedzialowy jest niestety dosc mocno zatloczony, nie ma mowy o wolnym miejscu obok, ze zmeczenia szybko zasypiam, wczesniej w wagonie barowym odbieram darmowy zestaw (poduszka, koc, opaska na oczy, zatyczki do uszu) i udaje mi sie z niewielkimi przerwami przekimac do rana. Wrazenie robi dzien polarny, przez cala noc ani na chwile nie zaszlo slonce, zawislo wprawdzie nisko nad horyzontem, ale nie schowalo sie zupelnie – zjawisko w Polsce niespotykane. Rozowe niebo o godzinie 1 czy 2 w nocy to cos pieknego, polecam kazdemu, teraz marzy mi sie noc polarna i zorza, czyli aurora borealis. Podrozowanie pociagiem po Norwegii do naprawde znakomity sposob na przemierzanie sporych odleglosci w komfortowych warunkach, a jesli zdecydujemy sie na zakup biletu w taryie „minipris” odpowiednio wczesniej, to taka wycieczka bedzie nas kosztowala naprawde grosze. W tym celu warto sledzic strone przewoznika VY.
W Trondheim moj pociag melduje sie nawet przed czasem przed 7 rano, dworzec kolejowy jest polozony urokliwie przy wodzie, w sklepie na stacji zaopatruje sie w kolejna kanelbulle i ruszam spacerem przez miasto. W miescie zdecydowanie warto obejrzec domki stawiane na palach oraz starowke, gdzie w waskich uliczkach czas biegnie niespiesznie, a kolorowe lokale zapraszaja do skorzystania i napawania sie chwila. Przez caly dzien utrzymuje sie piekna letnia aura, robie jeszcze rundke w okolice przystani przy dworcu kolejowym, gdzie ze specjalnych punktow widokowych mozna podziwiac piekna granatowa ton morska i wdychac charakterystyczny dla takich miejsc zapach. Dla fanow komunikacji ciekawostka – to wlasnie w Trondheim znajduje sie najdalej na polnoc polozona linia tramwajowa na swiecie, mozna sie przejechac dosc zabytkowym jak na standardy europejskie pojazdem.
Na lotnisko w Trondheim kursuje pociag z glownego dworca kolejowego, ale akurat w ten weekend trwa remont trasy i kolej podstawia autobusy zastepcze. Jestem sporo przed czasem, na lotnisku zupelnie nic sie nie dzieje, wszystkie punkty gastronomiczne w strefie ogolnodostepnej sa nieczynne i wygladaja na wymarle, jesli ktos chce wrzucic cos na zab polecam udac sie do znajdujacej sie przy lotnisku stacji benzynowej, na pewno maja tam hot-dogi oraz zapiekanki w przystepnych jak na ultradroga Norwegie cenach. Siedzac w fotelu w strefie przylotow obserwuje, jak powoli na lotnisko zmierza kwiat polskiej emigracji. Styrani, zmeczeni ciezka fizyczna praca wasaci panowie i przepitych twarzach targaja wielkie walizy, po raz pierwszy widze tak wielka kolejke do nadania bagazu rejestrowanego w linii WizzAir, wydaje sie, ze pomimo calego swojego uroku Trondheim to zdecydowanie nie jest turystyczny kierunek dla Polakow, a WizzAir stawia na przewoz polskich robotnikow z Gdanska do Norwegii. Tuz po starcie rozpoczyna sie serwis pokladowy i trwa w najlepsze do wyczerpania zapasow. Zdecydowanie widac, ze panowie lubia sobie wypic. Lysy kark siedzacy obok mnie zamawia dwie buteleczki wodki i cole i wypija je niemalze jednym haustem. Rejs obslugiwany jest przez wysluzona maszyne Airbus A320, tym razem system przydzielil mi miejsce E, wiec najgorsza opcje, czuje sie jak sardynka w puszce, a po locie na moich kolanach wciaz czuje materialowa siatke z siedzenia przed soba. Takie to uroki latania landrynka :D Dobry wieczor, Gdansk!

Bom dia, Lisboa! / 08.06.2019 - 10.06.2019


Kierunek kolejnej weekendowej podrozy to Lizbona; nie ukrywam, ze na stolice Portugalii wybor padl calkiem przypadkiem, kiedy to mniej wiecej rok temu na moim ulubionym forum lotniczym Fly4Free pojawil sie wpis na temat bezposrednich rejsow linia TAP Portugal na trasie Warszawa-Lizbona w bardzo atrakcyjnej cenie. Warto zwrocic uwage, ze narodowy portugalski przewoznik to jedna z niewielu linii, ktora podczas rejsow po Europie wciaz serwuje w klasie ekonomicznej cieply posilek oraz czestuje alkoholem (wino badz piwo). Tego sobotniego popoludnia kolejka do stanowiska odprawy na warszawskim Okeciu jest niesamowita, a przybylem do terminala sporo wczesniej. Na szczescie personel bardzo sprawnie odprawia poszczegolnych pasazerow, co wiecej, pan z obslugi bez zbednych pytan nadaje moj bagaz podreczny do luku, ach, co to za wygoda, kiedy nie musze uzerac sie w walizka kabinowa podczas rejsu. Bardzo ubolewam nad tym, ze tradycyjne linie lotnicze poszly w tym (i niestety nie tylko w tym) zakresie droga tanich linii lotniczych. Boarding nieco sie opoznia, w rezultacie do Portugalii docieramy niemal 40 minut po czasie, sam rejs trawa prawie 4 h 20 minut, jak podczas lotu informowal kapitan jest to sprawka silnego wiatru, ktory ogranicza predkosc maszyny. Ku mojemu zdziwieniu w Portugalii jest zdecydowanie chlodniej niz tego dnia w Warszawie. Z lotniska do miasta docieram metrem, po drodze zaliczam jedna przesiadke, a w poblizu hotelu, jeszcze przed zameldowaniem sie, zaliczam male zakupy w pobliskim markecie Auchan. Kolejnego dnia mamy niedziele a na dodatek Zielona Swiatki, nie mam wiec gwarancji, ze sklepy beda w tym dniu otwarte. Nabywam nieco lokalnych specjalnosci, a glowna atrakcja tych zakupow jest porto, ktore bardzo sobie cenie, za butelek place niecale 5 euro, w Polsce ten sam trunek jest zdecydowanie drozszy. Po dotarciu do hotelu i ululaniu sie wspomnianym porto szybko zasypiam, rano za to wstaje rzeski jak skowronek i juz przed 7 rano ruszam w miasto, do Lizbony wlewa sie piekne slonce, po drodze czas na slodkie sniadanie, bardzo posmakowaly mi portugalskie ciastka pastel, do tego espresso i jest piekny poczatek poranka, po drodze posilam sie jeszcze tostem z McDonald’s i spaceruje glownym deptakiem miasta podziwiajac zdobione fasady budynkow oraz znajdujace sie niemalze wszedzie azulejos. Poniewaz jest to juz moja druga w Lizbonie, to tym razem nie skupiam sie na flagowych zabytkach i atrakcjach portugalskiej stolicy, ale po kontemplacji przy nabrzezu ruszam na podmiejski pociag do Cascais i po niespelnma 30-minutowej podrozy kieruje sie na plaze Carcavelos, plaza jest szeroka, piaszczysta a ocean prezentuje swoj bezkres, z ksiazka w dloni spedzam tam lwia czesc dnia i dopiero po poludniu wracam do Lizbony. Czuje juz maly glod, czasd udac sie do McDonald’s na zupke – tak, tak, w Portugalii maja w stalym menu roznego rodzaju zupy w dwoch rozmiarach, sa naprawde smaczne i pozywne, ale wiadomo, nic nie przebije pysznych slodkosci z piekarenek. Juz ciesze sie na moj kilkugodzinny powrot do Lizbony w listopadzie, kiedy znow bede mogl polasuchowac. Godziny popoludniowo-wieczorne spedzam wloczac sie waskimi uliczkami Lizbony, sledze wspinajace sie na wzgorza tramwaje, to doprawy niesamowite, ze tego rodzaju pojazdy sa w stanie przemiescic sie razem z pasazerami i nie wypasc z szyn, to trzeba zobaczyc! Wieczorem zaopatruje sie w Starbucksie w mrozone espresso i zajmuje sie tym, co lubie najbardziej, czyli kontemplacja przechodniow. Lubie to!
W poniedzialkowy poranek docieram jedna z pierwszych kolejek metra na lotnisko, tym razem pani na stanowisku odpraw dedykowanym pasazerom statusowym Star Alliance nie chce nadac mojej walizki nieodplatnie, musze jakos sobie poradzic :-P Niestety, rejs powrotny jest dosc turbulentny, takze obiad (pyszna rybka!) spozywam lapczywie, by nie rozlac wina i nie pobrudzic siebie ani wspolpasazerow. Samolot ponownie jest bardzo dobrze wypelniony, nie wiem, czy to zasluga tej promocyjnej taryfy czy po prostu Portugalia stala sie tak popularna wakacyjna destynacja. Faktem jest, ze kraj ten bardzo pozytywnie zaskoczyl mnie cenowo, w lokalnych kawiarniach czy w sklepach spozywcych jest stosunkowo tanio w porownaniu do Polski. Goraco polecam!

Hinduska przygoda - Mumbai & New Delhi / 30.05.2019 - 05.06.2019


Wyprawa do Indii od dawien dawna znajdowala czolowe miejsce na mojej liscie kierunkow podrozniczych do odwiedzenia, zwykle jednak nie znajdowalem atrakcyjnych cenowo ofert w ta strone swiata. Dlatego kiedy tylko pojawia sie w internecie informacja o promocji/bledzie taryfowym Oman Air na trasy do Azji, to czym predzej zarezerwowalem bilety na trasie Amsterdam-Maskat-Bombaj & Delhi-Maskat-Mediolan. Wydatek nieco ponad 800 zl za 4 rejsy dobrej klasy przewoznikiem to jak za darmo, nawet po doliczeniu kosztow dolotow na pokladzie PLL LOT do Amsterdamu i powrotu z Mediolanu oferta wciaz byla niesaowicie atrakcyjna cenowo, a ze po drodze mialem 2 noclegi na europejskich lotniskach – no coz, nie takie niedogodnosci sie przezwyciezalo. :)
Przy okazji tego dealu mialem tez w koncu po raz pierwszy okazje zakosztowac serwisu holenderskich linii lotniczych KLM, ktora dotychczas znalem tylko z opowiesci innych podroznikow. Nie bede ukrywal, ze standard oferowany na pokladzie bardzo przypadl mi do gustu. Miejsce obok mnie bylo wolne, mialem duzo miejsca dla siebie, posilek specjalny przeszedl moje najsmielsze oczekiwania, a niezwykle sympatyczny personel rozpieszczal mnie przekaskami i drinkami (koniak czy likier Baileys). A propos personelu, to ten byl juz nieco wiekowy, ale paniom na pokladzie nie brakowalo werwy i usmiechu, wszystkie stewardesy mialy charakterystyczne tlenione wlosy oraz spalona od solarium twarz, tak wlasnie je zapamietalem. Za to jeden umiescniony steward w czarnym fartuszku podbil moje serce, ze swoja aparycja i w tym stroju wygladal niczym striptizer na wieczorze panienskim, LOL :D Z ciekawostek – rest z Amsterdamy od Muscatu odbywa sie z miedzyladowaniem w Ad Dammam w Arabii Saudyjskiej, gdzie czesc pasazerow wysiada, czesc dosiada a w przerwie personel naziemny pobieznie sprzata samolot. W Maskacie mam przyjemnosc korzystac juz z nowego terminalu, niemal do zludzenia przypomina on ten w Doha, jest bardzo przestronny i wygodny, da sie spokojnie odpoczac w oczekiwaniu na przesiadke. Rejs Oman Air do Bombaju realizowany jest na pokladzie wysluzonego Boegina B737, maszyna jest bardzo szczelnoie wypelniona a pasazerowie targaja ze soba niewiarygodnej wielkosci bagaze podreczne, widze, ze jestem jedynym osobnikiem o bialej skorze na pokladzie. Startujemy z niemal godzinnym opoznieniem, gdyz jakas Arabka awanturuje sie z zaloga i nie chce przypiac swojego malego dziecka pasami, musi interweniowa kapitan, mialem wrazenie, ze samolot stal na pasie startowym dluzej niz trwal sam rejs przez morze. Tym razem zaloga byla bardzo umeczona, hinduscy podrozni daja o sobie znac, sa bardzo roszczeniowi i wymagaja niesamowitej podzielnosci uwagi. Kiedy tylko zaloga przechodzila przez kabine iedne stewardesy byly niemal z kazdej strony przywolywane przez las rak proszacy o wszystko co mozliwe, a podczas serwowania cieplego posilku ludzie niemalze wyrywali sobie tacki z rak, by dostac swoja porcje przed wspolpasazerem, takich dantejskich scen na pokladzie jeszcze nie widzialem, pewnie dlatego sam rejs minal mi tak szybko i ledwo sie zorientowalem, a juz ladowalismy w miejskiej betonowej dzungli. Formalnosci na granicy trwaly bardzo krotko (e-visa), zdecydowanie dluzej czekalem na odbior bagazu. Z lotnsika do miasta docelowo prowadzic me metro, ale na razie trzeba przejsc ok. kwadrans do najblizej polozonej stacji naziemnej kolejki.  Bilety nabywamy w kasie mowiac nazwe przystanku, na ktorym chcemy wysiasc. Oczekuje dzikiego tlumu, ale nic takiego nie ma miejsca, jest naprawde swobodnie. Ruch uliczny w porownaniu z Wietnamem tez nie jest specjalnie straszny, owszem, jest glosno i bardzo goraco, ale spodziewalem sie wiekszego szoku kulturowego. Z przesiadka na lokalny pociag (i tutaj juz trzeba umiec sie rozpychac i wskoczyc do pociagu w biegu) takze poszlo calkiem w porzadku, sam hotel tez znajduje bardzo szybko, zdecydowanie najwiekszym wyzwaniem bylo znalezienie sklepu spozywczego typu supermarket, Hindusi zaopatruja sie zwykle na straganach czy stoiskach, ale sposob przechowywania roznorakich produktow na nich wola o pomste do nieba i zdecydowanei wole nie ryzykowac zatrucia. Podczas pobytu w Indiach stolowalem sie glownie w sieciach typu fast food, to najbezpieczniejsza opcja, poza tym lokale oferuja klimatyzacja, a to jest czynnik kluczowy.
Pierwszy dzien to spacery z Bombaju, ktory przez lata uznawany byl za perle w koronie imperium brytyjskiego a wplywy kolonizatora widac nie tylko po lewostronnym ruchu ulicznym, ale takze w architekturze (Dworzec Wiktorii). Z racji upalu przechadzajac sie po miescie dosc czesto robie przerwy w licznych kawiarniach, gdzie odpoczywam i laduje akumulatory przezd kolejna czescia spaceruj, pod wieczor docieram do Bramy Indii, gdzie jako bialy jestem niemalze zmuszony do zapozowania z kilkoma lokalsami, dla wielu z nich bialy skora to wciaz egzotyka.
Kolejny dzien uplywa mi na podrozy do stolicy Indii New Delhi, niestety, moj rejs Air India jest juz na starcie opozniony o 2 godziny, mam wiec sporo czasu, aby wynudzic sie na bombajskim lotnisku, ktore nie oferuje wielu atrakcji. Sam lot jest bardzo spokojny, z lotu ptaka obserwuje hinduska ziemie a kolejny betonowy moloch jest coraz blizej. Na uwage zasluguje bogaty serwis jak na trasie krajowa, goracy posilek, deser, dwie rundki z napojami. Na lotnisku Indiry Gandhi w New Delhi walizki pojawiaja sie szybko i kieruje sie do metra, ktore wypluwa mnie w samym centrum przy glownym dworcu kolejowym. W niesamowitej kakofonii dzwiekow i smrodzie docieram do mojej enklawy – hotelu i po zameldowaniu ruszam do centrum na nocny przemarsz po sklepach i kolorowych miejscowkach przy Connaught Plac, by w koncu dotrzec do parku i majestatycznego monumentu Brama Indii, wokol ktorego zbieraja sie cale rodziny i urzadzaja sobie piknik. Pomnik jest bardzo dobrze oswietlony, a u jego gory wyswietlane sa barwy flagii Indii.
Niedziela to pobudka skoro swit na pociag Shatabdi Express do Agry, gdzie znajduje sie Taj Mahal. Byc w Indiach i nie przejechac sie dlugim kilkudziesieciowagonowym pociagiem? Tego wprost nie mozna przegapic, zwlaszcza ze ceny biletow na szybkie pociagi nawet w wyzszej klasie sa smiesznie tanie, a podczas podrozy serwowany jest cieply posilek, cos niesamowitego! Bylem przygotowany na scisk i tlok oraz opoznienia, ale zarowno sklad do Agry jak i powrotny pociag do Delhi przybyly punktualnie, moge jedynie przyczepic sie do faktu, ze sklad sa lekko zuzyte, taki szkopul. Taj Mahal polozony jest ok. 9 km od stacji kolejowej w Agrze, ale mam przed soba caly dzien i spory zapas czasu, wiec trase do palacu przebywam w dwie strony pieszo. Po wyjsciu ze stacji z pewnoscia bedziecie otoczeni przez tlum rikszarzy czy taksowkarzy, ale kiedy nie wykazecie zainteresowania, w koncu odpuszcza. Zagraniczni turysci za wejscie na teren obiektu placa znacznie wiecej niz Hindusi, ale i tak warto zaplacic te 50-60 zl. Taj Mahal to perelka i nie sposob nacieszyc nia wzroku, moglbym patrzec na ta majestatyczna marmurowa budowle bez konca.
Rejsy powrotne Oman Air przebiegaja bez zarzutu, a oba loty sa punktualne. W drodze powrotnej na 1 dobre zatrzymuje sie na nocleg w Maskacie, by napawac sie nieco arabskim klimatem, skosztowac lokalnego jedzenia (falafel, herbata karak) i zrobic zapasy w Carrefourze. Centrow handlowych jest tutaj pod dostatkiem, a czynne sa nawet do 1 w nocy i wcale nie bylem jedyna osoba, ktora jeszcze po polnocy tam buszowala. Ponadto zawsze fascynowaly mnie arabskie sukmany, zarowna damskie jak i meskie stroje wygladaja niezwykle egzotycznie. Kolejnego dnia laduje juz w slonecznej Italii, gdzie w srodowy poranek przed rejsem PLL LOT do Warszawy mam okazje jeszcze skosztowac przysmakow wloskiej kuchni w salonoiku Lufthany na Malpensie. Mamma  mia!

Do Brukseli i z powrotem / 18.05.2019 - 19.05.2019


Kolejny weekend stoi u mnie pod znakiem wyjazdu – tym razem nic szczegolonego, bo szykuje mi sie impreza w Brukseli. Dla moich znajomych to czysta abstrakcja, ze potrafie w sobote wieczorem gdzies poleciec, wybrac sie do klubu potanczyc i nastepnego dnia wrocic do Warszawy – mnie zas takie wyjazdy dodaja energii i dobrze sie na nich bawie, chociaz wiadomo, ze zmeczenie zawsze pojawia sie po takim pobycie. W sobote wczesnym popoludniem docieram na Lotnisko Chopina, kontrola bezpieczenstwa przebiega tym razem bez zarzutu i bardzo szybko znajduje sie w strefie airside warszawskiego lotniska, gdzie oczekuje na moj lot linia WizzAir do Charleroi. Juz siedzac na miescu i obserwuajc remont pasa na Okeciu oraz uziemiome samoloty Boeing 737 MAX otrzymuje wiadomosc mailowa od wegierskiego taniego przewoznika o opoznieniu mojego rejsu W6 1381 – odlot z godziny 16:10 przesuwa sie na 17:15, na tablicy odlotow godzina zmienia sie sporo pozniej, kiedy ja zdazylem juz o tym opoznieniu zapomniec. Czas szybko uplynal mi na lekturze, katem oka widze, ze do boardingu powoli ustawia sie kolejka podroznych, wstaje wiec i zajmuje miejsce w jednym z ogonkow. Jako tani przewoznik WizzAir rozroznia priority boarding, ktory rozpoczyna sie odpowiednio wczesniej, a podrozni moga zebrac na poklad ze soba dwie sztuki bagazu podrecznego. Z Warszawy WizzAir operuje Airbusami A321 i moze na poklad zabrac dosc pokazna liczbe pasazerow, oblozenie jest bardzo wysokie, w kolejce zastanawia mnie duza liczba niemowlakow, wokol ktorych niestety nie sposob przejsc obojetnie, gdyz caly czas placza. Jedno z dzieci jest niespokojne niemal przez polowe trwajacego 1 h 40 minut lotu, odnosze wrazenie, ze zaraz sie zaniesie tym placzem i udusi ze zmeczenia, ale nic z tych rzeczy. Najpierw przez bramke przechodzi zaloga, pozniej autobusem zostaja zawiezieni pierwsu pasazerowie i w koncu nadchodzi moja kolej. Szybko zajmuje miejsce 35A, na koncu maszyny przy oknie, tym razem los sie do mnie usmiechnal i maszyna losujaca nie przydzielila mi srodkowego miejsca, a ponadto miejsce w srodku pozostaje wolne. Zaloga witajac sie przeprasza za opoznienie startu informujac, ze samolot przylecial spozniony z poprzedniego odcinka. Chyby jednak to nie tak, rzut oka na Flight Radar i mozna zobaczyc, ze tego dnia maszyna o numerach rejestracyjnych HA-LXU wykonala swoja rotacje w dniu 18.05.2019 planowo. Rano samolot o czasie dotarl z Reykjaviku, nastepnie obsluzyl rejs do Kutaisi i z powrotem i potem nastapialo owo opoznienie. Na szczescie mialem jeszcze duzy zapas czasowy, takze ladowanie o 19:15 nie bylo dla mnie problemem. Pogoda na trasie jest dobra, przez spora czesc rejsu pod samolotem bylo widac jedynie pojedyncze obloki i moglem obserwowac ziemie z lotu ptaka. Podczas lotu kapitan Marek Mikosza przekazuje parametry na jego temat, na okolo 30 minut przed przyziemieniem w Charleroi z kokpitu rozlega sie zapowiedz „cabin crew, start of decent” i 5-osobowa zaloga rozpoczyna przygotowania do ladowania. Bardzo sie ciesze na ladowanie, bo nieustanny placz dzieci oraz ogloszenia zalogi o sprzedazy pokladowej mimo nalozonych na uszy sluchawek sa po prostu uciazliwe. Niestety, pogoda w Belgii sie psuje i kiedy ladujemy, niebo jest spowite chmurami.
Rejs powrotny SN2559 z Brukseli do Warszawy w niedzielny wieczor to juz inna para kaloszy. Wprawdzie obecnie na trasach europejskich linia Brussels Airliens nie oferuje bezplatnego serwisu w klasie ekonomicznej (nie uswiqdczymy nawet szklaneczki wody mineralnej), ale rejs liniami tradycyjnymi rzadzi sie innymi prawami. Przed odlotem moge skorzystac z saloniku biznesowego o nazwie LOFT, spora jego czesc zostala niedawno powiekszona i wykonana na zlecenie marki Lexus, mozna wyciagnac sie bardzo wygodnych fotelach i krzeslacach, uciac sobie drzemke w specjalnie przeznaczonych do tego pokojach czy odswiezyc sie pod prysznicem. Po lunchu czas na deser, do kawki szczegolnie przypasowaly mi tarty kokosowa i cytrynowa, poza tym salonik w Brukseli to jak dotad jedyny, ktory odwiedzilem, gdzie serwowane jest moje ulubione wino porto. Lot SN2559 wykonywany jest samolotem typu A319, ktory dominuje we flocie belgijskiego przewoznika. Boarding (na szczescie przez rekaw) rozpoczyna sie punktualnie, nieco czekamy na pasazerow z rejsu do Londynu, ale startujemy tylko kwadrans po czasie rozkladowym. Podczas startu nad miastem wisza deszczowe chmury, przebijamy sie przez ich gruba warstwe i sygnalizacja zapiecia pasow zostaje wylaczona dopiero ok. 30 minut po starcie, ale wkrotce potem na horyzoncie widac piekny ksiezyc oraz swiatla miast, ktore mijamy pod nami, na pokladzie jest naprawde cicho, nie slychac szumu silnikow a na pokladzie nie bylo tez placzacych dzieci, co zwykle dobrowadza mnie do szalu. Na Lotnisku Chopina przyziemiamy o czasie niemal rowno o 23:00.