Dr. Alban i Tirana / 27.01.2017 - 29.01.2017

W piatkowe popoludnie zaraz po pracy docieram na stoleczne Lotnisko Chopina, skad mam zaplanowany wieczorny rejs linia Aegean Airlines do Aten. Z greckiej stolicy nastepnego ranka udam sie linia Olympic Airways do Tirany. Albania to niestety dosc trudno dostepny kraj na lotniczej mapie, ale udalo mi sie zlozyc calkiem udana wycieczke multi city. Do odprawy bagazowej wprawdze kolejka nie jest dluga, ale niemal kazdy z pasazerow ma ponadwymiarowy bagaz i musi zaplacic w kasie za nadbagaz. O dziwo pan z obslugi za darmo nadaje moja mala walizke do luku bagazowego, mimo iz mialem bagazu nadawanego nie mialem wykupionego. Po odebraniu karty pokladowej ustawiam sie w kolejce do kontroli bezpieczenstwa, jest duza, ale sprawnie posuwa sie naprzod. Samolot do Aten startuje z niewielkim opoznieniem, ale na lotnisku ATH przyziemiamy o czasie. Bardzo podoba mi sie, ze podczas lotu mozemy sledzic jego trase na monitorach. Serwis jak to w liniach Aegean bez zarzutu, na trasie do Aten goracy posilek, serwis z napojami cieplymi i zimnymi (w tym alkohol). Przegladam magazyn pokladowy i staram sie nieco wyjrzec przez okno, ale tym razem mam miejsce przy przejsciu. Po wyladowaniu na lotnisku ATH przechadzam sie po terminalu, salonik Lufthansy po remoncie jest juz otwarty, nastepnego dnia rano sie tam zamelduje, a teraz wracam do mojej strefy wylotow i ukladam sie do snu na wygodnych fotelach. Poniewaz lotnisko nie prowadzi w nocy operacji lotniczych, to jest bardzo spokojnie i moge „przetrwac noc i doczolgac do rana”. Po porannej toalecie ok. 04:30 jestem juz w Lufthansa Business Lounge, gdzie delektuje sie pysznym greckim sniadaniem (polecam szczegolnie shot z soku marchwiowego i imbirowego) i robie sobie niemiecka prasowke. Salonik jest niemal pusty, kilkoro pasazerow leci do Monachium i nic wielkego sie nie dzieje. Na godzine przed startem mojego rejsu linia Olympic Airways do Tirany zmieniam terminal z B na A, w ktorym odprawiane sa samoloty poza strefe Schengen. Kontrola bezpieczenstwa i paszportowa bardzo sprawne i zajmuje miejsce w dosc odleglej czesci terminala, obok odprawiane sa rejsy do Bukaresztu i Sofii. Autobus pojawia sie punktualnie i rozpoczyna sie boarding, zajmuje wybrane wczesniej miejsce 2A malym samolocie Bombardier Dash 8, na schodkach w promieniu zimowego slonca pasazerow wita usmiechnieta stewardessa. Niestety, w zwiazku z koniecznoscia odladzania samolotu start opoznia sie o prawie godzine, najwidoczniej pierwszenstwo maja wieksze maszyny. Sam lot trwa raptem godzinke, jest bardzo lagodny, najpierw wznosimy sie nad morze, pozniej przelatujemy nad pasmem gorskim i w znow znajdujemy sie na wybrzezu. Podczas lotu serwowany jest poczestunek w postaci duzej kanapki, slodkiego batonika oraz zimnych i goracych napojow. Lotnisko w Tiranie znajduje sie kawalek od miasta, ale w ciagu dnia jest dosc dobrze skomunikowane z centrum, dojazd zapewnia specjalny shuttle bus zatrzymujacy sie w centrum przy placu Skanderberga. Sam port lotniczy prezentuje sie bardzo schludnie, z rozkladu lotow wynika, ze prym wioda linie lotnicze latajace do Wloch, wnioskuje, ze dla Albanczykow to kierunek emigracyjny „numero uno”. Po wyjsciu na zewnatrz czuje sie jak w kraju srodziemnomorskim, sa palemki, swieci sloneczko, jest cieplo i przyjemnie. Kierujac sie znakami docieram do zatoczki autobusowej, gdzie sympatyczny kierowca zaprasza do swojego busa. Przed odjazdem kierowca sprzedaje bilety, koszt przejazdu do centrum to XX LEK, pieniadze mozna wymienic w kantorze w strefie przylotow, przejazd do placu Skanderberga trwa okolo XX minut. 
Po wyjsciu na glowna arterie Tirany moim oczom ukazuje sie duzy plac w remocie, obstawiony rusztowaniami i ogrodzeniami. Slynne Muzeum Historyczne jest otoczone blachami, ledwo mozna dostrzec charakterystyczne malowidlo, jedynym dobrze widocznym elementem jest pomnik Skanderberga. Wokol glownego placu ulokowane sa liczne kawiarnie, przed wejsciami do nich na tabliczkach mozemy zapoznac sie z menu i promocjami, ceny sa iscie bajkowe, za kawe i croissanta placi sie jedyne 3 zlote. Mam ze soba moja mala walizeczke, ale nie spieszy mi sie jeszcze do hotelu, przechadzajac sie w sloncu na jednej z ulic dostzegam fasade urzedu pocztowego, jest jeszcze otwarty, wiec wchodze i od razu kupuje znaczek na widokowke do Polski, nieco dalej znajduje maly sklepik z pamiatkami, gdzie zaopatruje sie w kartki nie ma wielkiego wyboru, ale zawsze zostanie jakas pamiatka po wizycie w tym rzadko przeciez odwiedzanym przez turystow miescie. W koncu kieruje sie do hotelu Jolly City Center, po drodze mijam targowisko w stylu „mydlo i powidlo”, ale nikt nie chce mi niczego wepchnac, miedzy tubylcami wygladam nieco egzotycznie. Hotel prezentuje sie bardzo elegancko, ale widoku z pokoju na smietnik zdecydownaie nie polecam, to chyba jakas przypadlosc hoteli w panstawch „rozwijajacych sie”. Po odswiezajacym prysznicu i zmianie garderoby ruszam w miasto, postanawiam skorzystac z ofert licznych kawiarni i rozkoszowac sie promieniami slonca w zimie przy aromatycznym espresso i ciastku. Miejsca przy chodniku sa juz zajete, ale zajmuje miejsce na kanapie pod baldachimem takze na zewnatrz i delektuje sie chwila. Popoludnie jawi mi sie niczym slodka nutka dekadencji, czas ruszyc na spacer po miescie, przemierzam parki i jedna z ulic „starego miasta”, po drodze mijam piramide a wedrowke koncze przy pomniku Matki Teresy, ktora wywodzi sie z Albanii wlasnie. Nieopodal placu trafiam na maly biurowiec, w podziemiach ktorego zlokalizowany jest supermarket Conad, gdzie sprzedawane sa przede wszystkim towary wloskiego pochodzenia; za sporo nizsza cene niz we Wloszech mozna kupic makarony marki Barilla, kawe Lavazza w roznych rodzajach, czekoladki Baci i inne frykasy. Wychodze ze sklepu obladowany niczym wielblad, juz nie musze martwic sie o kolacje ;) Decyduje, ze warto byloby jednak zjesc jeszcze cos cieplego, w jednej z piekarni zaopatruje sie w burek, czyli tradycyjne balkanskie ciasto, tym razem wybieram wersje z serem i szpinakiem. W Albanii slonce zachodzi pozniej niz w Polsce, w kolejnej wieczorowa pora socze espresso i zagryzam brioche. Robie jeszcze krotka rundke po ulicach Tirany i w koncu wracam doi hotelu, by byc wyspanym i gotowym do pobudki o poranku. Samolot linii Blue Panorama do Bolonii mam bowiem o 7 rano. W godzinach nocnych niestety nie kursuja autobusy, jestem zatem zdany na taksowke, bez problemu udaje mi sie znalezc wolna taryfe, kierowca za kurs zyczy sobie 2000 LEK, co jest calkiem dobra cena, o dziwo nie musze sie targowac i nikt nie probuje mnie oszukac, jak to mialo miejsce w Erywaniu, kiedy to kierowca po dowiezieniu mnie na miejsce zazyczyl sobie dodatkowe 1000 AMD, rzekomo za oplate parkingowa. Odprawa na moj rejs linii Blue Panorama juz sie rozpoczela, na lotnisku panuje wzmozony ruch, gdyz o poranku do Wloch startuja niemal wszystkie zbazowane tutaj samoloty. Pani na odprawie chce takze nadac moja mala walizke do luku, ale tym razem ze wzgledu na zawartosc bagazu decyduje sie wziac kabinowke na poklad samolotu. Rejs jest oblozony niemal w 100 %, na pokladzie prawie sami Albanczycy i garsta Wlochow, nie widze nikogo z innym paszportem ;) Samolot to stary model Boeinga, widac, ze jest mocno wyeksploatowany. Na pasie jestesmy rowniez odladzani i powoli kolujemy po dosc nierownej powierzchni pasa startowego. Za oknem wschodzi piekne slonce, a my wzbijamy sie w gore i powoli osiagamy wysokosc przelotowa. Zostawiamy balkanski brzeg i przelatujemy nad Morzem Adriatyckim w kierunki polnocnych Wloch. W trakcie lotu stewardessy serwuja wode mineralna. Rejs mija bardzo spokojnie, wynurzamy sie z chmur i ladujemy na lotnisku w Bolonii. Przede mna kilka godzin w oczekiwaniu na przesiadke (polaczenie linii Ryanair do Modlina), ktore spedzam na lekturze ksiazki przy wloskiej kawie i biscotti oraz Coca Coli Life. Ciao Italia!

Nothing Toulouse / 22.01.2017

W niedzielny poranek melduję się na lotnisku w Modlinie, kilka tygodni wcześniej w systemie linii Ryanair skusilem sie na tani bilet na trasie WMI-TLS w nadziei na milo spedziona jednodniowke w Tuluzie. Poniewaz rejsy na tej trasie odbywaja sie tylko 2 razy w tygodniu, musialem znalezc sobie odpowiednie polaczenie powrotne – idealnym rozwiazaniem okazal sie powrot linia easyJet z Tuluzy do Berlina tego samego dnia wieczorem.
Przed startem rejsu do Tuluzy spotyka mnie mila niespodzianka, steward sklada mi propozycje zajecia miejsca w rzedzie awaryjnym z wieksza przestrzenia na nogi. Sam lot przebiega bez zaklocen i po nieco ponad 2 godzinach ladujemy na lotnisku TLS. Miasto slynie z fabryki Airbusa, przy lotnisku widac hangary, w ktorym remontowane serwisowane sa samoloty francuskiej produkcji, na plycie stoja A380 oraz A350 – to pierwszy raz, kiedy widze ta maszyne na zywo. Po wyjsciu z samolotu czeka nas kontrola paszportowa. Wprawdzie Francja jest w stefie Schengen, ale po zamachach terrorystycznych i wprowadzeniu stanu wyjatkowego przywrocono kontrole dokumentow na granicy. Na lotnisku od razu znajduje male stoisko z pamiatkami, gdzie nabywam widokowki, a chwile pozniej udaje sie do saloniku prasowego po najnowszy numer trgodnika „Paris Match”. Musze dbac o moj poziom francuskiego, zwlaszcza teraz, kiedy uczeszczam na zajecia prowadzone przez native speakera.
Dojazd do centrum miasta jest bardzo prosty, spod terminala odjezdza tramwaj oraz autobus, istotna informacja to taka, ze automat biletowy przyjmuje jedynie monety euro, nie sa akceptowane banknoty ani karty platnicze czy kredytowe. Francuzi moga placic specjalna karta „carte bancaire”, to chyba odpowiednik niemieckiej karty EC. W poblizu zlokalizowany jest wprawdzie punkt obslugi pasazera, ale w niedziele jest czynny jedynie popoludniami. Zatem polecam sie zaopatrzyc w bilon. Przejazd tramwajem T2 do stacji metra "B" Palais de Justice zabiera mi okolo 40 minut, wsiadam do podziemnej kolejki i z jedna krotka przesiadka docieram do stacji Capitol, ktora miesci sie w samym sercu miasta na Placu Ratuszowym. Niestety, tego dnia aura nie sprzyja spacerom, jest pochmurno, mgliscie i pada lekki deszcz i az do wieczora sie to nie zmieni. Zatrzymuje sie na chwile w restauracji McDonald’s, testuje dwie male kanapki, ktore sa dostepne w ofercie francuskiej sieci. Po naladowaniu kalorii ruszam na krotki spacer po centrum, okazuje sie, ze jest ono calkiem nieduze i spokojnie w ciagu godziny mozna sie po nim pokrecic. Dzdzysta aura nie sprzyja spacerom, na ulicach i chodnikach jest niemal zupelnie pusto. Jak to zwykle we Francji, wszystkie sklepy sa w niedziele zamkniete, co jeszcze bardziej poteguje atmosfere „wymarcia”. O dziwo zamknieta jest takze duza ilosc knajp czy restauracji, pewnie swoje podwoje otwieraja jedynie w sezonie letnim.  Pod jednym z elegantszych hoteli w centrum miasta stoja dwa autokary, a przed gmachem hotelu ustawione sa barierki, na ktore napiera spory tlumek krzyczacych fanow, to jakas druyzna sportowa, niestety, nie bylem w stanie rozszyfrowac, kim byly oklaskiwane osoby, ktore wkrotce odjechaly podstawionymi autobusami. Przypadkiem docieram do kina, sprawdzam aktualny repertuar (nie tak znow inny od polskiego) i ceny biletow (10 euro), tuz obok znajduje sie moja ulubiona kawiarnia Starbucks Coffee, ale byc we Francji i isc do amerykanskiej kawiarni to raczej nie w porzadku, zwlaszcza ze nie widze zadnych kawowych nowosci w menu. Spacerujac dalej trafiam do malej cukierni z aneksem gastronomicznym, gdzie przesympatyczne panie serwuja slodkie i slone przekaski. Zamawiam espresso lungo, kanapke croque monsieur oraz croissanta z migdalami i zajmuje miejsce przy stoliku. Po degustacji francuskich klasykow zabieram sie za lekture magazynu „Paris Match”. Czas przy prasowce szybko uplywa, ruszam w droge po raz kolejny, tym razem juz bezposrednio pod gmach wymiaru sprawiedliwosci, gdzie znajduje sie przystanek, z ktorego wroce na lotnisko. Po drodze z zewnatrz zatrzymuje sie jescze przy katedrze sw. Szczepana oraz w kiosku z pamiatkami. Dominuje kolor fioletowy, ktory jest charakterystyczny dla tego regionu (Prowansja). Waskimi uliczkami docieram do tramwaju, w niedziele nie kursuja zbyt czesto, musze nieco poczekac na pojazd.

Na lotnisku calkiem spory ruch, w koncu to niedzielne popoludnie, moj rejs linii easyJet do Berlina zaplanowany jest na godzine 19:55, mam jeszcze czas, wiec zajmuje miejsce przy jednym ze stolikow nieopodal stanowisk odprawy, wzmacniam sie mala buteleczka likieru Baileys i wczytuje sie w ostanie strony biografie Coco Chanel. Kontrola bezpieczenstwa bardzo profesjonalna, po kilku minutach jestem juz w strefie air side lotniska i przy kawie i ciastku oczekuje na moj lot. Przy bramce obok akurat trwa boarding na lot linii Tunis Air do Tunisu, obserwuje sobie arabskich pasazerow, ktorzy jak zwykle na poklad zabieraja niemal caly swoj dobytek, nie liczac zwykle kllku sztuk bagazu rejestrowanego. Tymczasem na moj rejs do Berlina czeka podejrzanie mala liczba pasazerow – okazuje sie, ze tak zostaje juz do konca i w Airbusie A320 bedzie raptem 17 pasazerow oraz zaloga. W tym wypadku boarding przebiega niezwykle sprawnie, zaloga musi jeszcze dokonac relokacji miejsc, by wywazyc samolot. Znowu w przydziale dostaje miejsce w rzedzie ewakuacyjnym. Rejs uplywa mi bardzo przyjemnie, za oknem noc, ale niebo jest wypogodzone, wiec moge podziwiac z gory swiatla miast. Berlin Schönefeld, serdecznie witamy! :)

Sprint z Pragi do Radomia / 08.01.2017

W niedzielnie przedpołudnie melduje sie na praskim lotnisku Ruzyne im. Vaclava Havla. Po powrocie z imprezy jestem nieco zmeczony, czas uzupelnic kalorie w restauracji McDonald’s, gdzie w menu sniadaniowym pojawila sie interesujaca i calkiem smaczna pozycja w postacji bajgla z jajkiem i bekonem. Pozniej jeszcze zakupy czeskich przysmakow w Billi (m.in. czekolada Studentska) i oczekuje juz na otwarcie odprawy mojego rejsu linii Sprint Air do Radomia. Korzystajac w promocji tej linii mozna bylo kupic bilet z Pragi do Radomia za jedyne 58 zl, w cenie przelot najmniejszym samolotem pasazerskich, jaki lata po polskim niebie, czyli Saabem 340. Kiedy tak wpatruje sie w dosc bogata tablice odlotow podchodzi do mnie pani z informacji turystycznej przeprowadzajaca ankiete i zadaje pytania dotyczace mojego pobytu w Pradze. Na poczekaniu zmyslam sobie co nieco, bo zdaje sobie sprawe, ze moj mocno niestandardowy sposob podrozowania tylko na impreze nie miesci sie w kanonie, wole wiec po raz kolejny nie wzbudzac niezdrowej sensacji. Po odpowiedzi na pytania ankieterki dostaje maly magnesik z logo promujacym Prage, wyglada nawet, nawet.

W koncu 1,5 h przed odlotem otwarte zostaja stanowiska odprawy linii Sprint Air, dwaj panowie z obslugi wydaja karty pokladowe i przyjmuja bagaze. Z racji malych wymiarow samolotu limity bagazowe sa mocno ograniczone, ale tym razem mam ze soba tylko torbe Fred Perry, wszakze dotarlem do Pragi poprzedniego wieczora pociagiem. Karta pokladowa, ktora odebralem, to chyba najbrzydsza karta, ktora kiedykolwiek odebralem, zero szaty graficznej, same czarne litery na bialym papierze. Kontrola bezpieczenstwa nieco sie dluzy, bo w samo poludnie jest wiele odlotow z praskiego lotniska. Przechodze przez dlugie korytarze lotniska pod bramke C18, pasazerowie lecacy do Radomia to w sumie 33 osoby, zatem pelne oblozenie maszyny. Boarding rozpoczyna sie na kwadrans przed odlotem, autobusem zostajemy podwiezieni pod malenki zasnieziony samolot stojacy w oddali na plycie lotniska. Wyglada na niesamowicie maly, zastanawiam sie, czy sie do niego zmieszcze, ale nie jest tak zle. W progu wita nas tylko jedna stewardessa, p. Aleksandra Michalak, kapitanem rejsu jest p. Slawomir Talowski, nasz rejs do Radomia ma zajac 1 h 30 min. Samolot posiada konfiguracje siedzen 1-2, mnie zostalo przydzielone miejsce przy oknie 7A, rzad 6 to rzad z wyjsciami ewakuacyjnymi. W srodku nie ma wiele miejsca, pod siedzeniem przede mna ledwo miesci sie moja torba, a wcale nie jest tym razem duza, kurtki zimowe nawet nie dadza sie wepchnac do schowka :( Na razie to jednak nie problem, poniewaz w srodku panuje lodowate zimno.Stewardessa (rowniez w zrgabnym palcie) prezentuje nam procedure bezpiezenstwa i oczekujemy na start, ktory z powodu kolejki od odladzania opoznila sie prawie o godzine! W tym czasie kapitan nawet slowem nie powoiedzial, ze to bedzie tak dlugi trwalo. W koncu jednak silnik porusza smigla i wznosimy sie do Polski. Tuz po starcie z panelu nad glowa pasazera w pierwszym rzedie spada kratka wraz z gabka. Stewardessa naprawia usterke i przykleja czesc samolotu plaster (sic!). Na szczescie wiecej niespodzianek juz nie ma, rejs odbywa sie bez turbulencji, serwis pokladowy to woda i Princessa. W koncu po 90 minutach lotu laduemy na lotnisku w Radomiu. Chytra baba patrzy!

Spoko Maroko / 09.12.2016 - 14.12.2016

W piatkowe popoludnie wychodze godzine wczesniej z pracy i ok. 15:30 pojawiam sie na moim ulubionym Lotnisku Chopina, kieruje sie do stanowiska odpraw linii Brussels Airlines i odbieram karte pokladowa na moj popoludniowy rejs do Brukseli. Przy stanowiskach check-in jest pusto, ale kolejka do kontroli bezpieczenstwa tym razem jest dluga i musze odstac swoje. Pracownicy ochrony bardzo dokladnie wypelniaja swoje obowiazki, kaza wszystkim zdejmowac buty, co jeszcze bardziej  wydluza czas kontroli. W koncu moge udac sie do saloniku business lounge Polonez i rozpoczac tam before party przed impreza w Brukseli. Po poczestunku i odpoczynku w wypelnionym niemal po brzegi lounge’u czas ruszac do wyjscia do samolotu. Wprawdzie samolot A319 stoi juz przy rekawie, ale boarding sie nieco opoznia a dodatkowo stoimy na plycie i czekamy na swoja kolej na kolowanie, jak widac o tej porze w piatkowe popoludnia stoleczny port sie korkuje. Tym razem zajalem miejsce w srodku kabiny, ale wciaz tradycyjnie po prawej stronie przy oknie, tak jak lubie. Przed startem ogladamy instruktaz bezpieczenstwa, podoba mi sie, ze zaloga porozumiewa sie w trzech jezykach, moge uslyszec moj ulubiony francuski oraz nieco „kanciasty” holenderski. Lagodnie startujemy nad Aleja Krakowska, chwile pozniej wlatujemy w chmury a po osiagnieciu wysokosci przelotowej na niebie widac juz tylko ciemnosc ;) To czas, w ktorym zaloga oferuje pasazerom klasy ekonomicznej platny serwis, bezplatnie mozemy liczyc jedynie na szklaneczke napoju. Oddaje sie lekturze magazynu pokladowego i studiuje siatke przewoznika, w ktorej dominuja destynacje afrykanskie. Najwidoczniej jest zapotrzebowanie na rejsy do dawnych kolonii belgijskich w sercu Afryki. Po niecalych dwoch godzinach lotu samolot przyziemia na placie lotniska Zaventem. Po wyjsciu z maszyny na poziomie w kiosku zaopatruje sie w aktualne wydanie magazynu „Paris Match” (okazuje sie, ze istnieje jego belgijska edycja) i przy okazji rozmieniam banknoty na monety, gdyz te beda mi potrzebne do skorzystania ze schowka na bagaze, zlokalizowanego na zewnatrz terminala w poblizu glownego wejscia. Po zamachu na lotnisko w Brukseli wprowadzono dodatkowe srodki bezpieczenstwa, przed gmachem odbywa sie teraz wstepna kontrola bezpieczenstwa, sa bramki do wykrywania metalu i maszyna Heimanna, a na terenie lotniska krazy wojsko z dluga bronia. Widok zolnierzy z kalachami juz mnie nie dziwi, bylem na lotnisku jeszcze przed zamachem i juz wtedy budynek byl strzezony przez takie patrole. Przechowanie bagazu do 24 h to koszt 7.50 euro; aby zamknac skrytke nalezy zaplacic 1 euro, pozostala naleznosc nalezy zas uiscic przy odbiorze. Po zamknieciu skrytki (szafki sa pokaznych rozmiarow, spokojnie zmiesci sie tam duzy bagaz rejestrowany) otrzymamy papierowe pokwitowanie z kodem kreskowym, ktory potrzebny jest do otwarcia szafki. Warto nadmienic, ze akceptowane sa jedynie monety o nominalach 50 eurocentow, 1 euro i 2 euro, nie mozna placic banknotami ani kartami platniczymi, a opisane na stronie internetownej urzadzenie do rozmieniania pieniedzy jest uszkodzone. Przy schowkach nie ma tez nikogo z obslugi lotniska, natomiast znajduje sie aparat telefoniczny, ktory mozemy uzyc, by skontaktowac sie z personelem w przypadku problemow. U mnie wszystko poszlo sprawnie i rankiem po powrocie z imprezy w centrum odebralem moja walizke podreczna i udalem sie na odprawe na kolejny rejs. Kiedy w Polsce nadchodzi zima, najlepiej udac sie do cieplej Afryki, rok temu na koniec listopada odwiedzilem Marakesz i Barcelone. Tym razem zainspirowany biografia Yves’a Saint Laurenta po raz trzeci postanowile odwiedzic Maroko, moj wybor padl na najwieksze miasto tego kraju oraz jego stolice, czyli Casablanke i Rabat. Do Casablanki z Brukseli dolece linia Air Arabia Maroc, to niskokosztowy (no, moze sredniokosztowy :D) przewoznik lotniczy, posiadajacy kilku hubow w swiece arabskim, m.in. wlasnie w Casablance, ktora ogolnie jest slabo skomunikowana tanimi liniami z Europy (kiedys do CMN latal easyJet), za to dolecimy tam liniami regularnymi z Europy Zachodniej. Odprawa na moj rejs rozpoczna sie ok. 3 godziny przed startem. Majac w pamieci ilosc pasazerow podrozujacach do Maroka z licznymi tobolami oraz brak mozliwosci odprawy online przeczuwam bardzo dluga kolejke, ale okazuje sie, ze przy stanowisku odprawy akurat nikogo nie ma, odbieram wiec karte pokladowa i walizke na naklejke i przechodze do kontroli bezpieczenstwa oraz paszportowej, wylot odbywa sie z czesci B terminala. Jest on przestronny i bardzo prosto skonstruowany, nie sposob sie zgubic. Do odlotu jest jeszcze sporo czasu, odpoczywam sobie na wygodnych siedzeniach i obserwuje pozostalych wspolpasazerow. Na pierwszy rzut oka widac, ze do Maroka leca tylko dwie biale twarze, reszta pasazerow to ludnosc lokalna. Tego dnia samolot przylatuje z Nadoru i wykonuje nastepujaca rotacje: Nador – Bruksela – Casablanca – Bruksela – Nador, boarding rozpoczyna sie niemal godzine przed startem i przebiega bardzo sprawnie, samolot wypelniony jest w ok. 60 – 70 %, nie ma tloku. Za oknem piekny sloneczny poranek, bardzo dlugo czekamy na nasza kolej na start, warto bylo czekac, bo po osiagnieciu wysokosci przelotowej za oknem rozposcieraja sie piekne widoki, tego ranka zachmurzenie jest niemalze znikome. Jak na tania linie jest na bogato: do samolotu wchodzimy przezu rekaw a podczas lotu na monitorach wysuwanych z paneli nad siedzeniami mozna sledzic trase lotu, co bardzo mi odpowiada. Slonce za oknem przyjemnie kolysze do snu i pierwsza godzine lotu do Afryki praktycznie przesypiam. Czarny Lad zas nie jest czarny, ale zielony a lotnisko w Casablance zlokalizowane jest na terenach nizinnych. Zaraz po starcie otrzymalismy juz formularze wjazdowe, na ktorach wypisac nalezy swoje dane osobowe oraz kontaktowe. Po ladowaniu w miare szybko opuszczam poklad i kieruje sie prosto na kontroli paszportowej. Celnik przepisuje dane do swojego komputera i po chwili w moim paszporcie znajduje sie juz jeszcze jednak pieczatka. Teraz obieram kurs do wyjscia, tutaj jeszcze skanujemy bagaz i nasze okrycie wierzchnie i wreszcie oficjalnie witamy w Maroku. Za niecaly kwadrans mam odjazd pociagu do centrum, kursuja raptem raz na godzine, zatem dobrze zgralem sie czasowo. Stacja kolejowa miesci sie podziemiach lotniska, w kasie nabywam bilet do dworca Casa Voyageur za 47 dirhamow i udaje sie do pociagu, ktory niebawem rusza. Jest to pietrowy sklad podmiejski, nie rozni sie zbytnio od pociagow Kolei Mazowieckich, moze jest jedynie nieco bardziej wysluzony. Po 45 minutach docieram na nowoczesny dworzec polozony tuz przy porcie oraz nieopodal centrum miasta. Widac, ze obiekt zostal niedawno oddany do uzytku, nie ustepuje on w niczym dworcom w Europie, jest McDonald’s oraz McCafÄ—, Starbucks Coffee czy kiosk Relay a przestrzen kasowa i hall zostaly nowoczescnie i gustownie zaaranzowane. Po wyjsciu z dworca czuc mile ciepelko i promienie slonca, dokola widac palmy, jest glosno, samochody trabia. Juz pierwsze minuty przypominaja mi, ze nie bedzie latwo poruszac sie tutaj jako pieszy, przechodzac przez jezdnie nie mamy zadnych praw (nawet na swiatlach), a czesto kierowcy specjalnie jeszcze przyspieszaja i trabia na pieszych.
Zatrzymuje sie w Hotelu Central na obrzezach medyny, czyli historycznie najstarszej czesci miasta z kretymi ulicami i placami. Obiekt wykonany jest w charakterystycznym dla Maroka arabskim stylu. Niestety, mimo zapewnien recepcjonisty widok z okna nie jest ladny, ale wchodzac na kolejne kondygnacje przez szyby widze, ze moglo byc gorzej, pokoj z widokiem na dach sasiedniego budynku, na ktorym urzadzono nieformalne wysypisko smieci. Po odpoczynku ruszam na glowny plac miasta im Mohammeda V,  ktory tetni zyciem; znalezc tam mozna oczywiscie licznych sprzedawcow niemal wszystkiego, sa tez liczne kawiarnie, w ktorych jako gosci spotkamy niemal wylacznie mezczyzn, kobiety w tam kraju wydaja sie nie posiadac praw do wyjsc towarzyskich, a moga jedynie przygotowywac posilki w gronie domowym. Po upojeniu sie atmosfera gwarnego centrum wsiadam w tramwaj jadacy na polnoc na plaze Ain Diab, po 30 minutach wysiadam na koncowym przystanku i udaje sie na dluzszy spacer promenada Corniche wzdluz oceanu i zatrzymuje sie na kawke w restauracji McDonald’s. Po uzupelnieniu kofeiny ruszam w przeciwna strone do centrum handlowego Mall of Morocco, ktore wlasnie swietuje swoje 5 urodziny, jest to najwiekszy kompleks tego typu w kraju, przypomina tradycyjne centra handlowe w Europie, jednakze moim glownym celem sa zakupy w hiperkarmecie Marjane, gdzie do koszyka trafiaja lokalne smakolyki, herbata z mieta, okragly chleb i slodkie mandarynki z Agadiru. Maroko jest znane ze swoich pomaranczy, do sniadania obowiazkowo podawan jest sok ze swiezo wyciskanych owocow, szklaneczke takiego napoju mozemy dostac niemal na kazdym rogu w kawiarni badz tez od ulicznych sprzedawcow za naprawde niska kwote.
Kolejnego dnia w Casablance podziwiam jeden z najwiekszych meczetow swiata islamskiego za jaki uznawany jest meczet Hassana II polozony tuz na brzegiem oceanu. Niestety, z plazowania nic nie wychodzi, poniewaz plaza w Casablance jest niesamowicie zasmiecona syfem wszelkiego rodzaju. Dobrze, ze przy samym brzegu jest juz czysto, mozna sobie pospacerowac wzdluz oceanu brodzac w zimnej wodzie. Czas milo spedzam na lekturze francuskiej prasy w kawiarniach popijajac kawe, herbate lub swieze soki, zajadajac ciasta i croissanty, jako entuzjasta kultury kawiarnianej czuje sie w swoim zywiole, sieszac przy stoliku na zewnatrz i obserwujac zycie toczace sie na ulicy. Pogoda w Maroku podczas calego mojego pobytu byla bardzo udana, caly dzien slonce, ponad 20 stopni. Polecam stolowac sie w lokalnych knajpach w medynie, gdzie mozna zjesc bardzo smaczne panini, sandwiche, pizze, tajin czy salatki. W poniedzialek w poludnie zmieniam lokalizacje i lokalnym pociagiem ONCF udaje sie do Rabatu. Stolica Maroka jest znacznie spokojniejsza i czystsza niz Casablanca, centrum jest zadbane, niemal na kazdym kroku widac policje i wojsko, w koncu nieopodal znajduje sie slynny meczet oraz palac krolewski. Nieopodal mojego hotelu znajduje sie cmentarz muzulmanski, plaza w Rabacie niestety nie prezentuje sie lepiej niz w Casablance, jest znacznie mniejsza i przypomina blotne bajorko. Jedyny nieco utwardzony teren to boisko, na ktorym lokalni chlopcy graja w pilke nozna. Z moich obserwacji wynika, ze pilka to ulubiona zabawa tamze, w zaulkach medyny mozna spotkac wiele dzieci biegajacych za pilka. Powrotny lot do Brukseli (tym razem Charleroi) mam z lotniska w Rabacie. Dojechac mozna do niego bezposrednim autobusem ze stacji kolejowej za 20 MAD lub za 4 MAD dojechac autobusem miejskim linii 2 spod placu Bab El Had (w kierunku Sale / Karii) do supermarketu Atacadao, tam wysiadamy, mozemy wydac w sklepie ostatnie dirhamy i ruszyc pieszo na lotnisko, to okolo kwadrans drogi pieszo. Terminal prezentuje sie bardzo elegancko i jest chroniony niczym bunkier. Przed wejsciem na teren lotniska trzeba pokazac karte pokladowa/rezerwacje oraz paszport, nastepnie skanowane sa nasze bagaze i trzeba przejsc przez wykrywacz metalu. Cala procedura na lotnisku jest dosc czasochlonna, trzeba podejsc na stanowiska odprawy z wydrukowana karta pokladowa, na ktorej pracownik obslugi naziemnej przybija pieczatke i dopiero wtedy mozna przejsc do kontroli bezpieczenstwa i kontroli paszportowej. Na szczescie lotow nie ma zbyt wielu i moge juz spokojnie oczekiwac na boarding mojego rejsu linii Ryanair do CRL. Start sie nieco opoznia, ale do Charleroi docieram o czasie. Tradycyjnie podczas lotu tuz po starcie rozpoczna sie nachalna akwizycja wszelkich produktow z katalogu, ale pozostaje oporny na zakusy tej linii. Rankiem po nocce spędzonej na posadzce lotniska ruszam w dalszą podróż do Varsovie Modlin ;) I to by było na tyle...

Baci da Bari / 11.11.2016 - 12.11.2016


Przed nami kolejny szary listopadowy weekend, tym razem 11/11 wypada w piatek, co umozliwilo mi zorganizowanie krotkiego wypadu na poludnie Wloch do Bari. Wloska kuchnia i styl ubierania sie mieszkancow tego kraju bardzo mi odpowiadaja, do tego nie sposob nie wspomniec o dobrej pogodzie, nie musialem dlugi sie zastanawiac i po raz kolejny w tym roku odwiedzilem Italie. W maru odwiedzalem Rzym, w kwietniu Sycylie, teraz przyszedl czas na stolice regionu Apulia. W tym miejscu warto nadmienic, ze Bari nierozerwalnie laczy sie takze z Polska, gdyz tutaj pochowana jest krolowa Bona, ktora dzielnie radzila sobie w naszej ojczyznie.
W piatkowe leniwe popoludnie pojawiam sie na Lotnisku Chopina i odbieram karte pokladowa przy stanowisku Lufthansy na rejs do Monachium. W oryginalnym planie mialem leciec do MUC linia Adria Airways z maturskiego lotniska Szczytno – Szymany, ale przewozink zrezygnowal z obslugiwania tej trasy w sezonie zimowym i zdecydowalem sie na alternatywne poleczenia niemiecka linia, ktora bardzo cenie za wysoka jakosc serwisu na pokladzie oraz bogata siatke polaczen. Przed odlotem tradycyjnie juz korzystam z przywilejow saloniku lotniskowego i do wyjscia do samolotu udaje sie dopiero o wyznaczonym czasie boardingu, nie musze nudzic sie pod bramka, w saloniku przy smakolykach moge poczytac prase czy tez sledzic najnowsze wiadomosci na ekranie TVN24 badz innych stacji telewizyjnych. Oblozenie jak to na piatkowy wieczor jest calkiem duze, z delegacji wraca sporo biznesmenow. Jak zwykle wybralem miejsce w przedniej czesciu maszyny przy oknie, z zywym zainteresowaniem przegladam magazýn pokladowy Lufthansy a pozniej z uwaga przygladam sie instruktazowi bezpieczenstwa – za czesc lotu zawsze bardzo mnie absorbuje, a wiekszosc pasazerow zupelnie nie zwraca uwagi na zaloge demonstrujaca zasady zachowania sie w przypadku sytuacji awaryjnej. Przed startem Airbus A319 nastepuje odladzanie, zaczal sie sezon zimowy, trzeba liczyc sie z dodatkowymi minutami, ktore spedzimy na pokladzie. W koncu startujemy i po wysokosci przelotowej rozpoczyna sie serwis, skromna kanapeczka na ciemnymi pieczywie oraz pelen wybor napojow, dawno nie pilem soku pomidorowego, a wiadomo, ten najlepiej smakuje na wysokosciach. Po ok. 1,5 h lotu ladujemy w Monachium i z zaciekawieniem rozgladam sie po nowo oddanym terminalu 2 Satellite. Jest jasno, nowoczesnie, ekologicznie i czysto, dla podroznych przygotowana cala mase udogodnien, sa specjalne lezanki, na ktorach mozna sie wyciagnac, jest tez strefa wyspowa z komputerami i darmowym dostepem do internetu oraz gniazdkami elektrycznymi, mozna podladowac telefon czy inne urzadzenie, nie ma zadnych kolejek, wieczor uplywa mi na odpisywaniu na zalegle maile i czytaniu informacji na temat Bari, do ktorego udam sie linia Air Dolomiti nastepnego dnia. Terminal jest zamykany na noc, lotnisko w Monachium nie przyjmuje samolotow nocna pora, przechodze do czesci ogolnodostepnej , gdzie na antresoli spedzam nocke. Oprocz mnie nie na niemal nikogo, nikt mnie nie budzi, jedynie ekipa sprzatajace nieco halasuje przy myciu podlog maszyna. Kilka minut po godzinie 04:00 lotnisko nagle ozywa, pojawiaja sie jego pracownicy, udaje sie zatem do stanowiska odprawy Lufthansy dla pasazerow klasy biznes (linia Air Dolomiti jako spolka-corka Lufthansy nie posiada specjalnie wydzielonej strefy), odbieram karte pokladowa i po blyskawicznej kontroli bezpieczenstwa wchodze do dopiero co otwartego saloniku na sniadanie. Po sycacym posilku postanawiam skorzystac z prysznica, serwis oferowany przez Lufthanse jest naprawde godny polecenia, na wejsciu dostaje 3 biale reczniki oraz komplet przyborow toaletowych (maszynka do golenia, krem do golenia, balsam do ciala, szczoteczka i pasta do zebow oraz grzebien), wszystko to w gratisie. Lazienka jest bardzo duzych rozmiarow, moge w niej niemalze tanczyc. Tak odsiwezony ruszam powoli na boarding, po drodze zaopatruje sie jeszcze w niemiecka prase (Focus, Bild).
Wejscie na poklad Embraera Air Dolomiti nastepuje o czasie, bardzo sympatyczna wloska zaloga wita pasazerow, load factor jest dosc sredni, miejsce obok mnie pozostaje wolne. Po osiagnieciu wysokosci przelotowej wznosimy sie nad Alpami, osniezone szczyty gorskie rewelacyjnie prezentuja sie z okien samolotu. Serwis to sredniego rozmiaru smaczna kanapka z pasta i wedlina oraz ciastko z kremem cytrynowym, do wyboru pelna gama napojow. Jak na trase trwajaca ok. 90 minut i linie o zasiegu regionalnym (Air Dolomiti laczy Monachium z kilkoma portami wloskimi sredniej wielkosci) calosc prezentuje sie bardzo profesjonalnie, tylko ich zielone barwy nieco przypominaja szpitalna zielen, ale moze sie czepiam ;) W pelnym sloncu ladujemy na lotnisku im Jana Pawla II w Bari, czas dostac sie do centrum. Mozliwosci sa dwie: autobus miejski za 1 euro (bilety kupowane u kierowcy sa drozsze) lub kolejka/metro za 5 euro. Oczywiscie druga opcja jest tez szybsza i tym razem sie na nia decyduje, zalezy mi na dotarciu do centrum miasta przed poludniem, gdyz pozniej zamykane sa w soboty urzedy pocztowe i zapewne nie bede mial mozliwosci nabycia znaczkow, a tradycyjnie staram sie obdarowac znajomych pocztowkami z wyjazdu. Jazda pociagiem trwa okolo kwadransa, po wyjsciu z dworca szybkim krokiem ruszam jedna z glownych ulic w kierunku poczty, pobieram numerek i ustawiam sie w kolejce. Po zalatwieniu „formalnosci” czas na dolce vita, powolnym krokiem przechadzam sie malowniczymi uliczkami Bari. Ulice w srodmiesciu sa jednokierunkowe i bardzo zatloczone, radze uwazac przechodzac przez jezdnie. Samo miasto wyglada dokladnie tak, jak sobie wyobrazalem, znajdziemy tam typowe dla Wloch okiennice, nieco murow z czerwonej cegly, male balkony, palmy, liczne kawiarenki, mnie taki klimat bardzo odpowiada. Kieruje sie do sklepu Bialetti, w Palermo kupilem sobie kawiarke tej firmy, teraz przyszedl czas na filizanke do espresso do kompletu. Nie bylbym soba, gdybym nie wybral sie do supermarketu, jest sobotnie poludnie, wiec kolejki spore, ale w obliczu smakolykow, ktore mam w koszyku, nic nie jest w stanie mnie zlamac. Mam tam m.in. mocna kawe Lavazza Deko i ciasto panettone oraz makaron spaghetti Barilla. W koncu objuczony towarem ruszam w dalsza droge na stare miasto, przeciskami sie waskimi uliczkami, w ich labiryncie kraza okoliczni mieszkancy poruszaja sie na skuterach Vespa, tak charakterystycznych dla Italii, spotkamy tez suszace sie nad glowami pranie i mozemy niemalze zajrzec innym przez okan czy drzwi do domow. Po wyjsciu z labiryntu moim oczom ukazuje sie bazylika sw. Mikolaja, wchodze do kosciola, w swiatyni jest nieco turystow modlacych sie w skupieniu. Po przejsciu przez ulice za kosciolem jestem juz nad morzem, Adriatyk o tej porze roku wprawdzie nie nadaje sie do kapieli, ale spacer wzdluz brzegu bardzo dobrze mi robi. Na trasie znajduje sie maly port dla zaglowek, kutrow i mniejszch jednostek, w poblizu podziwiac mozna takze ratusz i eleganckie hotele. Popoludnie spedzam przy wloskiej kawie i specjalach lokalnej kuchni, akurat psuje sie pogoda i zaczyna padac, wiec dobrze sie sklada, ze jestem pod dachem. 
Jestem tuz obok dworca kolejowego, sprzed ktorego odjezdza autobus numer 16 na lotnisko, czas jazdy to okolo 40 minut. Lotnisko w Bari nie jest specjalnie duzych rozmiarow, na poziomie odlotow nie uswiadczycie niemal zadnych miejsc do siedzenia, nalezy zjechac na dol na przyloty i tam mozna w spokoju oczekiwac na swoje polaczenie. Oddaje sie lekturze magazynu Focus i dopiero ok. 2 godziny przed odlotem rejsu linii WizzAir do Katowic udaje sie do kontroli bezpieczenstwa. Boarding bedzie odbywal sie z bramki numer 1. Jest juz calkiem sporo Polakow, z ich relacji wynika, ze wiekszosc osob spedzala tutaj okolo tygodnia, spora czesc z podroznych byla takze w Neapolu. Oczywiscie jestem niemal jedynym pasazerem podrozujacym samotnie, jak to zwykle bywa na takich trasach stricte turystycznych dominuja zakochane pary, grupki znajomych czy rodziny z dziecmi, a ja do zadnej z wymienionych grup sie nie zaliczam ;( Boarding nastepuje o czasie i o dziwo przez rekaw, bardzo dawno nie doswiadczylem tego typu uslugi w taniej linii lotniczej. Cabin crew, taking off!

Tu Radio Erewañ! / 04.11.2016 - 06.11.2016


Zdazylem sie nieco wygrzac podczas krotkiego pobytu w Jordanii, tym razem nieco zmarzne, gdyz jesienna pora wybieram sie po raz kolejny na Kaukaz, czas na zwiedzanie Erywania. Tym samym w ciagu jednego roku zalicze wszystkie trzy republiki i ich stolice z tego rejonu swiata. Wieczorowa pora w piatek w pierwszy weekend listopada pojawiam sie na lotnisku Chopina, przy stanowisku odprawy nadaje bagaz, przechodze przez kontrole bezpieczenstwa i relaksuje sie w saloniku biznesowym Polonez. Dochodzi czas boardingu, ruszam do kontroli paszportowej i wkraczam do strefy Non-Schengen, pod bramka oczekuje spora grupa pasazerow tranzytowych, w wiekszosci sa to posiadacze niemieckich paszportow, jest tez nieco Ormian, ale Polakow widac bardzo malo. Boarding opoznia sie o kilkanascie minut, wchodzimy na poklad ­i ruszamy okolo 40 minut po starcie, ale na  miejsce przylatujemy o czasie. Sam lot jest bardzo spokojny, o ile nad Europa lecimy nad chmurami, to za Morzem Czarnym niebo sie wypogadza, ale w nocy niestety nie mam mozliwosci obserwowac pasm gorskich. Ladujemy w Erywaniu ok. 5 rano czasu lokalnego, budynek terminalowy wydaje sie byc nowoczesny i przestronny. Obok nas maszyna linii Austrian Airlines szykuje sie do odlotu, na plycie widze takze samolot Aeroflotu, patrzac na rozklad to wlasnie rejsy do Moskwy sa dominujacym kierunkiem, widac, ze panstwa-satelity wciaz posiadaja bogata siatke polaczen do stolicy sowieckiego imperium. Podczas kontroli paszportowej celniczka od razu zauwaza pieczatke azerska i kieruje mnie do osobnego pokoju na krotkie przesluchanie. Spodziewalem sie tego, gdyz oba kraje sa w stanie wojny i nie podpisano oficjalnego rozejmu.  Panowie robia kserokopie pierwszej strony w moim paszporcie, pytaja o cel wizyty i wpisuja mnie do jakiegos rejestru, ale moge swobodnie wjechac na terytorium Armenii. Na zewnatrz wciaz jest ciemno, a temperatura nie rozpieszcza, o tej porze jeszcze nie kursuja autobusy do miasta, przechodze na gore na poziom wylotow, znajduje miejsce i probuje sie nieco zdrzemnac, co niestety nie jest zbyt proste, gdyz miedzy poszczegolnymi siedzeniami sa umieszczone podlokietniki. W koncu udaje mi sie jednak przyjac odpowiednia pozycje i uciac sobie drzemke. Kiedy sie budze na zewnatrz swieci juz piekne jesienne slonce, w oddali widac osniezone szczyty gorskie, majaczy Ararat. Po porannej toalecie wychodze na zewnatrz i postanawiam znalezc transport do centrum. Pani  z informacji turystycznej dobrze mnie pokierowala, po przejsciu na parking znajduje dwa stanowiska marszrutek, dwa zdezelowane busiki stoja na swoich miejscach, posiadaja numery, ale to jedyne, co mozna odczytac, gdyz cala trasa jest opisana w jezyku ormianskim. ­zgrabne szlaczki nie sa w stanie mi zupelnie nic powiedziec. Podchodzi do mnie kierowca, moim bardzo lamanym rosyjskim udaje mi sie wytlumaczyc mu, dokad chce dotrzec. Pan kieruje mnie do busika, drugi kierowca z parkingu odzywa sie do mnie po angielsku i potwierdza slowa przedmowcy. Chwile pozniej rozklekotany pojazd rusza i po ok. 30 minutach docieram do centrum do stacji metra Yeritasardakan. Centrum Erywania robi na mnie pozytywne wrazenie, jest zadbane, kamieniczki przy glownych arteriach mienia sie we wszystkich kolorach teczy, w tej czesci miasta ciezko mi doszukac sie wplywow archotektonicznych Wielkiego Brata z Moskwy. Po drodze do hotelu mijam nowoczesny deptak o anglojezycznej nazwie Northern Avenue, przy ktorym znalezc mozna najdrozsze butiki jak Burberry czy Versace. Kto by sie spodziewal, ze takie swiatowe marki sa dostepne w Armenii a sklepu H&M czy restauracji McDonald’s tutaj nie znajdziemy. Kontrasty...

Po zameldowaniu sie w hotelu i krotkim odpoczynku przy herbatce i malej buteleczce armenskiego koniaku (mily upominek ze strony hotelu) ruszam na dluzszy spacer po miescie; na pierwszy ogien ida kaskady, z ktorych roztacza sie majestatyczny widok na miasto. Dopiero teraz widac, jak bardzo jest ono rozlegle, na peryferiach kroluje wielka plyta, blokowiska z zewnatrz wydaja sie przytlaczac malutkie centrum starego miasta. Schodow jest bardzo duzo, ale niestety cala konstrukcja nie jest jeszcze ukonczona i na samej gorze nieco straszy. W pelnym sloncu spotkac mozna sporo spacerowiczow i turystow. W malym parku polozonym nieopodal mozna usiasc na jednej z licznych laweczek i podziwiac liczne konstrukcje, pomniki w najrozmaitszych ksztaltach czy fantazyjnie podciety zywoplot. W sklepiku z pamiatkami zaopatruje sie w widokowki i magnes, wczesniej na poczcie glownej kupilem znaczki, akurat trafiam znow na urzad pocztowy, wypisuje tam kartki i wrzucam je do skrzynki. Po drodze w punkcie bistro postanawiam uzupelnic kalorie i decyduje sie na chaczapuri z serem – przysmak znany mi z Gruzji, dosc podobnie smakuje kazachska samsa. Spacerujac po malowniczach zaulkach Erywania w oddali migocze mi posag mateczki Armenii, ale na nadaremnie probuje odnalezc do niego droge, plan miasta prowadzi mnie do kosciola, ale dalej przejscia nie ma, podejrzewam, ze podejscie na gore jest z innej strony, szkoda, bo nie bedzie mi dane spojrzec z tej perspektywy na Ararat. Znow docieram do stacji metra Yeritasardakan, tam robie zakupy w supermarkecie, ceny o dziwo wyzsze niz w Polsce, ale moze akurat trafilem na taki sklep. Slynne armenskie koniaki maja sie dobrze i sa bardzo mocno eksponowane w tutejszych sklepach, chetni moga takze zwiedzac fabryke Ararat i degustowac lokalny trunek. Ja pozostaje przy malej buteleczce tego napoju i postanawiam zawitac na Plac Republiki, ktory opisywany jest w kazdym przewodniku. Jak fan metra nie moge pominac oczywiscie skorzystania z tego srodka transportu, koszt zetonu to rownowartosc okolo 1 zl. Niestety, metro w Erywaniu prezentuje sie niemalze rownie ubogo jak podziemna kolejka w Tbilisi, stacje na zewnatrz przypominaja betonowe klocki, a po zjechaniu szybkimi schodami gleboko w dol natrafiamy na szare, ponure perony z kolumnami. Wagoniki kolejki sa nieco bardziej kolorowe, ale niesamowicie telepie podczas jazdy, nie wiem, czy na trasie jest tyle zakretow czy to sposob jazdy maszynistow. Zapowiedzi dzwiekowe sa nadawane w jezyku ormianskim oraz angielskim, to spory plus. Mysle, ze ciezko sie tutaj zgubic, gdyz w miescie istnieje jak dotad tylko jedna linia metra. Pozwolilem sobie nieco pojezdzic w tunelu, ale w koncu czas wyjsc na powierzchnie, wyjscie ze stacji Plac Rebupliki na obumarly plac z zardzewiala fontanna nieco w dole sprawia, ze czuje sie, jakbym trafil do Czarnobyla, ale po przejsciu na gorny poziom moim oczom ukazuja sie monumentalne eleganckie gmachy, w wiekszosci rzadowe, dumnie powiewaja na nich flagi Armenii, a po samym Placu Republiki przechadza sie cala rzesza prechodniow. Niestety, z racji na jesienna pore fontanny zdobiace plac sa juz wylaczone, wiec pozostaje mi podziwianie fasad budynkow, najwieksz gmach zajmuje Muzeum Historyczne, w ktorym dobrze udokumentowano przebieg wojny z Azerbejdzanem. Po calym dniu wytezonych spacerow czas nieco odpoczac i sie ogrzac. Udaje sie na Northern Avenue i wybieram Caffe Vergnano, gdzie przy cynamonowej latte odzyskuje energie. Powoli sie juz sciemnia, plan na moj ultrakrotki pobyt w Erywaniu wzorowo wykonany, przede mna dosc krotka noc, przed godzina 03:00 musze ruszyc z powrotem na lotnisko. Odprawiam sie online, wybieram tradycyjnie miejsce z przodu po prawej stronie przy oknie.
Po wyjsciu z hotelu i dojsciu do glownej trasy w poblizu deptaku North Avenue znajduje postoj taksowek, nocna komunikacja tutaj nie funkcjonuje, musze zatem skorzystac z tego nielubianego przede mnie rodzaju transportu. Nadzwyczaj szybko udaje mi sie wynegocjowac korzystna stawek 2000 dramow armenskich i ok. Kwadrans pozniej jestem juz na lotnisku. W hali odlotow jest duzo przestrzeni, kolejka do stanowiska PLL LOT juz sie tworzy i chwile pozniej poracownicy zapraszaja do odprawy. Po nadaniu bagazu otrzymuje karte pokladowa, przechodze do kontroli bezpieczenstwa oraz paszportowej. Ruch na lotnisku jest niewielki, oprocz naszego samolotu niebawem odbedzie sie jedynie rejs do Moskwy. Ceny w sklepie duty free oraz w dwoch lotniskowych kawiarniach sa standardowo wysokie, niby oficjalnie Armenia to tani kraj, ale na lotniskach ceny bywaja zaporowe ;) Rejs z Warszawy przybywa do EVN rozkladowo, boarding rozpoczyna sie nawet przed czasem, pasazerow jest zdecydowanie mniej nie podczas rejsu z WAW. Moja fotograficzna pamiec dostrzega wsrod pasazerow jednego mezczyzne, ktory lecial ze mna piatkowym rejsem – jak widac nie tylko ja jestem takim weekendowym podroznikiem. Kapitan XYZ wita pasazerow, po serwisie w postaci miniwafelka Prince Polo i wody mineralnej lub kawy/herbaty (cieply napoj wprowadzono na sezon zimowy) w kabinie wygaszone zostaja swiatla i ok. 3 godziny pozniej rozpoczynamz znizanie do lotniska Okecie. W niedzielny deszczowy poranek melduje sie w Warszawie. Do zobaczenia!

Marhaba Aqaba! / 16.10.2016 - 19.10.2016

Tym razem korzystajac z bledu taryfowego Expedii i linii Turkish Airlines postanowilem wybrac sie do Jordanii. Bardzo podpasowaly mi dostepne terminy -€“ kiedy w Polsce panuje juz jesienna slota, nadchodzi taki czas, by wybrac sie w miejsca, gdzie wciaz mozna nacieszyc sie sloncem. Kraje Bliskiego Wschodu w jakis sposob mnie fascynuja a poniewaz Jordanii jeszcze nie mialem okazji odwiedzic, to rejs do Aqaby polozonej nad Morzem Czerwonym wydawal mi sie byc bardzo dobra opcja.
W niedzielne popoludnie docieram na Lotnisko Chopina, przy stanowisku nadawania bagazu nikogo nie ma, wiec szybko oddaje moja mala zolta walizke, odbieram kolorowe karty pokladowe z naklejkami i udaje sie do stanowisk kontroli bezpieczenstwa, gdzie spedzam ponad 20 minut. Najwyrazniej trafilem na popoludniowy szczyt, ale mam jeszcze spory zapas czasu, zwlaszcza ze tym razem z moim statusem Frequest Traveller nie przysluguje mi wejscie do saloniku lotniskowego. Czas uplywa mi szybko, mam ze soba pokaznych rozmiarow autobiografie Hillary Clinton, zatem mam czym sie zajac. Samolot ze Stambulu zatrzymuje sie przy bramce, musimy poczekac na boarding dluzsza chwile. Tym razem miejsce mam w srodkowekj czesci samolotu Airbus A-321, ktory jest wprawdzie maszyna waskokadlubowa, ale posiada dosc nietypowe umiejscowienie siedzen dla zalogi takze w rejonie wyjsc awaryjnych przez okna w srodkowej czesci samolotu. Mam wrazenie, ze boarding trwa bardzo dlugo, mimo iz odbywa sie z podzialem na poszczegolne grupy. W drzwiach samolotu wita nas symptyczna zaloga, jeden ze stewardow ma na sobie stroj kucharza, wyglada to calkiem oryginalnie. Miejsca na nogi nie ma zbyt duzo, ostatnio lecialem linia Aegean i tam moglem niemalze sie rozlozyc. Na malych monitorach pokazywana jest instrukcja bezpieczenstwa, w koncu powoli ruszamy i przebijamy sie przez ciemne chmury, w gorze jak zawsze swieci slonce. Niebawem rozpoczyna sie serwis, linia Turkish Airlines jest znana z wysokiego standardu, nie moge narzekac, metalowe sztucce, ladnie podany cieply posilek, darmowy alkohol, wszystko to bardzo ladnie wyglada. Po posilku zapoznaje sie z magaznem pokladowym. Wprawdzie nie natrafiam na bardzo ciekawe artykuly, ale dla mnie najistotniejsza kwestia jest siatka polaczen, a ta turecki przewoznik ma bardzo rozbudowana. Po okolo 2,5 h lotu znajdujemy sie juz nad Bosforem, w dole widac statki plynace po morzu, podchodzimy do ladowania i juz jestem na tureckiej ziemi, po raz pierwszy na lotnisku Ataturka, jego rozmiar robi wrazenie, dokola dominuje logo linii TK, jedynie gdzieniegdzie widac samoloty innych przewoznikow. Autobusem docieramy do terminalu; poniewaz przylot jest ze strefy Schengen, to nie trzeba ponownie przechodzic przez kontrole bezpieczenstwa. Tlum podroznych jest niesamowity, chyba jeszcze nigdy nie widzialem takiej masy ludzi wewnatrz strefy airside. Jednakze po jakims czasie udaje mi sie znalezc nieco bardziej cichy kacik i przeczekac czas do wieczornego odlotu do Jordanii. Okazuje sie, ze ze mna leci rowniez kilka osob z Polski, ale sa zajeci swoim towarzystwem. Podczas boarding na resj IST-AQJ spotyka mnie bardzo mila niespodzianka – dostaje upgrade do klasy biznes! 

To moj pierwszy rejs w tej klasie podrozy, dotychczas jedynie raz podczas podrozy z Los Angeles do Paryza mialem przyjemnosc leciec w klasie Economy Premium, to juz bylo cos, a tym razem spedzilem podroz w jeszcze bardziej komfortowych warunkach. Szerokie, wygodne fotele, porcelanowa zastawa, bogate menu, drinki na powitanie, swiezo wyciskany sok z pomaranczy a na deser przepyszne ciasto i lokum, palce lizac! Bardzo przypadly mi takze do gustu sluchawki, ktore dostalismy na czas lotu, zdecydowanie wygluszaja one szum silnikow i moglem rozkoszowac sie muzyka z pokladowego systemu rozrywki. Dodatkowo na mapcie sledzilem trase samolotu, to jest to, co tygryski lubia najbardziej. Niemal 30 minut przed czasem ladujemy w Aqabie, szybko opuszczam poklad, mimo poznej pory uderza mnie mila fala ciepla.  Dostaje darmowa wize, pozniej musze nieco odstac w kolejce do kontroli paszportowej, gdyz w miedzyczasie pojawia sie tam grupa wycieczkowa bulgarskich turystow, ktorzy najwidoczniej nie potrzebuja wizy.  Lotnisko jest bardzo male i nie posiada praktycznie zadnego zaplecza. Korzystam z darmowego wifi, wysylam kilka wiadomosc na aplikacji What’s App a w miedzyczasie podchodzi do mnie lotniskowy naganiacz oferujac taxi. Nie musze specjalnie negocjowac ceny, place 12 JOD, co jest przyzwoita cena, zwazywszy na pore (jest srodek nocy). W trakcie jazdy dostrzegam drogowskazy kierujace do granicy z Arabia Saudyjska, oh la la, co za niedostepna egzotyka. Niestety, dla innowiercow wstep do KSA jest surowo wzbroniony. Po niecalym kwadransie witaja mnie swiatla Aqaby, dopelniam formalnosci w recepcji hotelu i zapadam w upragniony sen.
O poranku zmierzam na ostatnie pietro hotelu, gdzie znajduje sie restauracja, w ktorej serwowane sa sniadania, jest dostpeny moj ulubiony hummus oraz oliwki. Po posilku ruszam w miasto, okazuje sie, ze cala Aqabe mozna „zwiedzic” w dwie godziny. Podobaja mi sie palmy, piekny bialy meczet, ale plaza juz zupelnie nie wyglada na atrakcyjna. Deptak wzdluz akwenu wygladal na dosc zaniedbany, mimo wczesnej pory bylo calkiem sporo odpoczywajacych osob, w wiekszosci cale rodziny, ktore biwakuja na piasku. Kobiety sa calkowicie ubrane, mezczyzni rowniez nie pokazuja torsow, lecz paraduja w koszulkach polo i spodenkach do kolan. Ruszam w kierunku portu, punktem orientacyjnym jest gigantyczna flaga Jordanii dumnie lopoczaca na wietrze. Po zatoce plywaja male lodeczki ze szklanym dnem, przez ktore mozna obserwowac rafe koralowa, ceny sa calkiem przystepne, ale nie ma wielu chetnych do skorzystania z ich oferty. W poblizu deptaku zlokalizowane sa nieliczne lokale gastronomiczne, nie wygladaja apetycznie, zagranicznych turystow mozna szukac tam ze swieca, dominujaca czynnoscia zdaje sie byc palenie fajki wodnej.  Podejrzewam, ze „biali” turysci skryli sie na hotelowach plazach w luksusowej dzielnicy South Beach lub wyjechali na pustynie Wadi Rum czy tez do Petry. Z racji jedynie dwoch dni pobytu w Jordanii odpuscilem sobie te atrakcje i skupilem sie na lezakowaniu i plywaniu w basenie na dachu hotelu. Praktycznie cale dwa dni spedzam na slodkim leniuchowaniu, przy basenie oprocz mnie nie bylo niema nikogo, to nieco martwy sezon. Zdecydowanie polecam degustacje kawy z kardamonem palonej na piasku, mozna ja nabyc w kawiarni otwartej 24 h, ktora miesci sie naprzeciwko hotelu Double Tree by Hilton. W sklepach z pamiatkami bez trudu dostaniemy widokowki czy magnesy, a urzad pocztowy znajduje sie przy jednej z glownych ulic, bardzo latwo tam trafic. W miescie rozstawione sa takze plany miast, nie sposob zabladzic, ludzie wydaja sie byc sympatycznie nastawieni i nie probuja naciagac turystow, to duzy plus w porownaniu z Marokiem, gdzie niemal na kazdym kroku jestes traktowany jako chodzaca skarbonka. Mamy do dyspozycji takze McDonald’s, Burger King, KFC i Pizza Hut, ale menu tam oferowane jest raczej ubogie, ponadto ceny takze nie sa atrakcyjne. Dla osob, ktore poszukuja artykulow spozywczych (kardamon, kawa, chalwa, sok z agawy) dobrym rozwiazaniem beda zakupy w supermarkecie Carrefour. Przed wyprawa do sklepu polecam zaopatrzyc sie w tabelke z cyframi arabskimi, gdyz znane nam cyfry w Jordanii zapisywane sa w tradycyjny arabski sposob, co utrudnia odczytanie prawidlowej wartosci. Z identycznym zapisem zetknalem sie juz wczesniej w Iranie, ale na taki zapis tutaj nie bylem przygotowany :(
Wszystko co dobre szybko sie konczy, w poniedzialkowy wieczor biore taksowke na lotnisko w Aqabie, innej mozliwosci dojazdu tam nie ma, nie kursuja zadne autobusy. Kierowca najpierw zyczy sobie 15 dinarow, ale juz po chwili zgadza sie na stawke 12 dinarow. Teren lotniska znajduje sie w specjalnie strzezonej strefie wojskowej, przy drodze prowadzacej na lotnisko rozstawione sa posterunki policji, dwukrotnie sprawdzany jest moj paszport oraz licencja taksowkarza, widac, ze z racji napietej sytuacji politycznej w regionie duza wage przyklada sie tutaj do kwestii bezpieczenstwa. Mam jescze ponad 4 godziny do odlotu, oddaje sie w spokoju lekturze ostatnich stron dotyczacych kariery Hillary Clinton. Odprawa na rejs do Stambulu rozpoczyna sie ok. 2,5 h przed startem, na wyloty z Aqaby nie jest mozliwa odprawa online, ale miejsce miałem wcześniej przydzielone na infolinii Turkish Airlines, więc nie było problemu z dostępnością.

cdn.