English For Cabin Crew & Aviation English

Pozostajemy wciąż w tematyce książkowej. Tym razem dla odmiany postanowiłem przedstawić klasyczne podręczniki do nauki lotniczej odmiany języka angielskiego. "Aviation English" nie różni się może specjalnie od "General English", jednakże jak każdy język specjalistyczny dysponuje on pewnym zestawem specyficznych słów i wyrażeń, który kandydaci do personelu pokładowego powinni opanować. Myślę, że osoby często podróżujące samolotem (z ang. "frequent flyers") bezproblemowo odnajdą się w tej tematyce i szybko skojarzą zawarte w podręcznikach zwroty i utarte wyrażenia używane przez cabin crew czy pilotów.

Polecane przeze mnie pozycje to:

- Cabin Crew English - English For Flight Attendants, wydawnictwo OXFORD,
- Aviation English - for ICAO compliance, wydawnictwo MACMILLAN,
- English For Aviation, wydawnictwo OXFORD.

Do wszystkich książek przygotowane są płyty z nagraniami MP3, które znacznie ułatwiają pracę z podręcznikami i są wręcz niezbędne przy wykonywaniu poszczególnych ćwiczeń i zrozumieniu materiału. Oddzielnie przygotowano także książkę nauczyciela, w której znajdują się klucze odpowiedzi oraz transkrypcje tekstów do słuchania. Wszystkie książki można zamówić on-line w księgarniach internetowych na terenie Polski, albo pozyskać od użytkowników portalu Chomikuj.pl.

Kilka podstawowych testów na użycie języka angielskiego w branży lotniczej i turystycznej można znaleźć na stronie English For My Job w odpowiedniej zakładce.

Owocnej nauki! Have fun!

Poczuj ducha latania! / Literatura lotnicza

Jeżeli jeszcze macie jakieś wątpliwości, czy warto latać, to myślę, że po przeczytaniu poniższych pozycji lęk przed lataniem ustąpi a na jego miejscu pojawi się fascynacja. Nie tylko samym lataniem, które daje możliwość szybkiego przemieszczania się praktycznie z jednego zakątka globu w drugi, ale też potężną infrastrukturą branży lotniczej. Warto zapoznać się także z kulisami pracy poszczególnych pracowników sektora lotniczego, począwszy od tych witających pasażerów przy stanowiskach odprawy przez pracowników ochrony lotniska na załodze pokładowej i pilotach skończywszy. Koniecloie trzeba też prześledzić działania linii lotniczej od strony ekonomiczno-marketingowej. Poniższe lektury to pozycje obowiązkowe dla fanów lotnictwa i nie tylko:






- "Air Babylon" Imogen Edward-Jones (język polski - przekład z języka angielskiego),
- "Leci z nami pilot" Sebastian Mikosz (język polski),
- "LOT Wrony" Leszek Chorzewski (język polski),
- "Lecę. Piloci mi to powiedzieli" Jan Pelczar (język polski),
- "Etat w chmurach" Teresa Grzywocz (język polski),
- "Z chmur do Azji" Teresa Grzywocz (język polski),
- "Opowieści pokładowe" Teresa Grzywocz (język polski),
- "Lotniskowy zawrót głowy" Teresa Grzywocz (język polski),
- "Życie stewardesy" Olga Kuczyńska (język polski),
- "Życie stewardesy. Historia pewnej przyjaźni" Olga Kuczyńska (język polski),
- "Stewardesy. Cała prawda o lataniu" Krzysztof Pyzia (język polski),
- "Stewardesa Linda. Sekrety cabin crew, nieziemskie historie z pokładu" Linda Fryc, Jolanta Tęcz-Ćwierz (język polski),
- "Przymrużonym okiem pilota prywatnego" Tomasz Siembida (język polski),
- "Wniebowzięte. O stewardesach w PRL-u" Anna Sulińska (język polski),
- "Lecę dalej" Marzena Filipczak (język polski),
- "Byłam arabską stewardesą" Marcin Margielewski (język polski),
- "Turbulencja" Dariusz Kulik (język polski),
- "Kontroler ruchu lotniczego" P.O. Autora (język polski),
- "Zew pustyni" Teresa Fortis (język polski - przekład z języka niemieckiego),
- "Lot 7A" Sebastian Fitzek (język polski - przekład z języka niemieckiego), 
- "Przed katastrofą" Noah Hawley (język polski - przekład z języka angielskiego),
- "Ultimatium" T. J. Newman  (język polski - przekład z języka angielskiego),
- "Na tropie niewyjaśnionych katastrof lotniczych" Christine Negroni (język polski - przekład z języka angielskiego),
- "Pilot Naga Prawda" David Beaty (język polski - przekład z języka angielskiego),
- "W siódmym niebie" Alyson Noel (język polski - przekład z języka angielskiego),
- "Niebo jest nasze. Miłość i terroryzm w złotym wieku piractwa powietrznego" Brendan I. Koerner (język polski - przekład z języka angielskiego),
- "Bracia Wright" David McCullough (język polski - przekład z języka angielskiego),
- "Pilot Ci tego nie powie" Patrick Smith (język polski - przekład z języka angielskiego),
- "Ready for boarding" Frank Rumpf (język niemiecki),
- "Sorry, wir haben die Landebahn verfehlt" Stephan Orth / Antje Blinda (język niemiecki),
- "Saftschubse" Annette Lies (język niemiecki),
- "Saftschubse - neue Turbulenzen" Anette Lies (język niemiecki),
- "Die Bombe ist 'eh im Koffer" Achim Lucchesi (język niemiecki),
- "Wi wisch ju ä blesänt flight" Felicia Englmann (język niemiecki),
- "Die Stewardessen. Eine neue Freiheit" Svea Lenz (język niemiecki),
- "Die Stewardessen. Bis zum Horizont" Svea Lenz (język niemiecki).


Na blogu często opisuję także moją podróż pociągiem EuroCity Berlin-Warszawa-Express. Tak się składa, że książkę na temat podroży tym flagowym pociągiem łączącym stolice Polski i Niemiec wydał popularny nad Wisłą niemiecki kabareciarz Steffen Möller: "Expedition zu den Polen - eine Reise mit Berlin-Warschau-Express". W chwili obecnej pozycja dostępna jest jedynie w języku niemieckim, autor na razie nie planuje wydania polskiej wersji językowej. Polecam również najnowszą pozycję Steffena "Viva Warszawa" ( od pewnego czasu pozycja dostępna jest również w języku polskim). Pozostaje mi życzyć miłej lektury!


Ciekawe prezentują się także quizy dotyczące latania zamieszczone na portalu Gazeta.pl


Natomiast wszystkim tym, którzy odczuwają lęk przed lataniem, polecam kanadyjski serial dokumentalny "Katastrofy w przestworzach" (w wersji oryginalnej nosi tytuł "Mayday", w wielu krajach anglojęzycznych znany jest pod tytułem "Air Crash Investigation"). W Polsce kolejne sezony były emitowane na kanale National Geographic, ale większość odcinków można znaleźć wciąż w serwisie YouTube. Wprawdzie wspomniany program sam w sobie dotyczy rekonstrukcji katastrof lotniczych, przed którymi większość pasażerów odczuwa strach, ale na mnie oglądanie kolejnych epizodów o dziwo działa uspokajająco.  Można dowiedzieć się wielu interesujących faktów. Przy okazji warto zwrócić uwagę, jak rzadko tego typy wypadki mają miejsce. Po każdej katastrofie sporządzony zostaje specjalny raport, który informuje wyczerpująco o przyczynie tragedii. Dlatego też można założyć, że eliminowane są kolejne potencjalne zagrożenia czyhające w powietrzu. Może komuś ta wiedza pomoże zminimalizować strach przed lataniem? Życzę wszystkim wysokich i bezpiecznych lotów!

Jako ciekawostkę zamieszczam tutaj link przedstawiający zwiastun światowej premiery odcinka dokumentu z serii "Katastrofy w przestworzach" pt. "Śmierć prezydenta" (tytuł roboczy "Wykonując rozkazy" - ang. "Following the orders") - wyemitowany został 27 stycznia 2013 r. na National Geographic Channel i przedstawiał rekonstrukcję katastrofy smoleńskiej. Myślę, że warto obejrzeć ten odcinek.

Warto także sięgnąć po serial dokumentalny "Operacja LOT" wyprodukowany przez Discovery Channel, w którym możemy zobaczyć, jak od kulis wygląda praca na Lotnisku Chopina w Warszawie. Jest on od niedawna dostępny także w serwisie Player.  Kolejny program "Lotnisko" również przygotowany przez kanał Discovery skupia się na pracy personelu naziemnego, przede wszystkim na pracy Straży Granicznej, służby celnej i ekip porządkowych warszawskiego Okęcia. 

Zdecydowanie numerem jeden jest dla mnie zaś miniserial "No to lecę!" wyprodukowana przez Travel Channel, która pokazuje od kulis prace załóg pokładowych PLL LOT oraz relacjonuje ich pobyty w dalszych destynacjach z siatki połączeń polskiego narodowego przewoźnika.  Jak poprzednie pozycje jest także do zobaczenia w serwisie Player.

Polecam także serial dokumentalny "Megalotnisko w Dubaju" wyprodukowany przez National Geographic, w którym poznajemy od podszewki prace personelu tego słynnego lotniska w ZEA i poznajemy obowiązki pracowników linii Emirates.

Nim rozpocznę kolejną przygodę z lataniem zapraszam Czytelników na pokład samolotów słynnej amerykańskiej linii lotniczej Pan Am. Możemy przenieść się w klimat lat 60. XX wieku oglądając jedne z 14 odcinków serialu Pan Am wyprodukowanego przez stację ABC. Serial opowiada o losach grupy zaprzyjaźnionych stewardess oraz dwóch pilotów, można obserwować personel pokładowy zarówno podczas pracy na długich rejsach transkontynentalnych jak również w sytuacjach prywatnych. Widza urzekną drobiazgowe detale odzwierciedlające rzeczywistość tamtego okresu. Co istotne, producenci zadbali także o tło historyczne – możemy śledzić wizytę prezydenta JFK w Berlinie i jego słynne słowa „Ich bin ein Berliner”. Poszczególne wątki serialu skupiają się na relacjach prywatnych głównych bohaterów, mamy także wątek szpiegowski, gdyż jedna ze stewardess pracuje dla wywiadu. Polecam serdecznie, zwłaszcza że powstał tylko jeden sezon serialu!
 

Tyle emocji za 400 groszy!

W tym miesiącu nie miałem okazji polecieć, postanowiłem zatem zacytować małe co nieco z lokalnej prasy na temat taniego latania w wykonaniu Polaków - artykuł pochodzi z gazety "Nasze miasto - Warszawa" z dnia 27.09.2012. Nie sposób się z nim nie zgodzić...

Cykady na Cykladach, czyli Mykonos i Ateny / 15.08.2012 - 20.08.2012

Z zamiarem odwiedzenia Grecji nosiłem się już od około 3 lat, miałem już zaplanowaną trasę wycieczki, ale zazwyczaj brakowało mi osoby towarzyszącej. Kiedy na jesieni 2011 w systemie rezerwacyjnym linii easyJet pojawiła się nowa trasa Berlin – Mykonos nie wahałem się ani chwili i zarezerwowałem bilety na lotnicze na przelot z Berlina na tą elegancką wyspę w archipelagu Cyklad, powrót do Berlina nastąpił z Aten – chciałem bowiem podczas pobytu w Grecji zobaczyć stolicę kolebki cywilizacji europejskiej.
Wylot zaplanowałem na 15 sierpnia, w Polsce na ten dzień przypada święto, nie musiałem więc brać dodatkowego dnia wolnego w pracy. Do Berlina tym razem udałem się w podróż pociągiem EuroCity Berlin-Warszawa-Express, bilet kupiony w promocji za 29 euro. Kiedy punktualnie we wtorek 14 sierpnia o 17:55 odjeżdżam z dworca Warszawa Centralna temperatura ledwo przekracza 13 stopni Celsjusza i pada mocny deszcz. Po kolejnych godzinach jazdy pociągu w kierunku Niemiec niebo się przejaśnia i w okolicy Poznania mogę cieszyć oczy pięknym zachodem słońca. Kwadrans po godzinie 23 pociąg dociera do stacji docelowej Berlin Hauptbahnhof, ruch na dworcu niemieckiej stolicy jest znikomy, ogranicza się tylko do ruchu lokalnego, wszystkie punkty gastronomiczne i usługowe są już zamknięte. W automacie biletowym kupuję bilet na przejazd komunikacją miejską BVG za 3,10 euro (strefy ABC), by dotrzeć na lotnisko Schönefeld, skąd o godzinie 07:25 mam odlot na Mykonos. Wsiadam do dość zatłoczonej kolejki S-Bahn, by po kilku minutach wysiąść na stacji Jannowitz Brücke. Szybkim krokiem przesiadam się na linię metra U8 w kierunku Hermannstraße, w nowoczesnym wagoniku jest dość egzotycznie, bo w tej okolicy mieszka bardzo dużo imigrantów z Turcji i krajów arabskich czy afrykańskich. Na ostatniej stacji pociąg pustoszeje, znów trzeba się przesiąść i po pokonaniu kolejnych stopni schodów jestem na peronie S-Bahn. Na peronach zainstalowane są automaty z napojami i przekąskami, skorzystałem więc skwapliwie z tej możliwości, bo domyślam się, że na lotnisku SXF ceny będą wyższe. Żałuję, że wykonawcom budowy nowego portu lotniczego nie udało się dotrzymać terminu oddania do użytku lotniska BER, bo za terminalem na Schönefeld szczerze nie przepadam, Tegel także nie jest dużo lepsze, ale jest bliżej miasta. Na stację rozkładowo podjeżdża S9 bezpośrednio do lotniska. W środku pustki, po około 35 minutach monotonnej jazdy całkiem sam wysiadam na stacji przy lotnisku. Jak widać o tej porze nikt nie podróżuje w tamtym kierunku. Na zewnątrz jest bardzo ciepło, mimo że jest grubo po północy, przez chwilę obserwuję rozgwieżdżone niebo i wchodzę na teren dobrze znanego mi terminala. Pora znaleźć sobie dogodną miejscówkę na kilka godzin oczekiwana, bo odprawa rozpoczyna się o 5:25, przede mną więc około 5 godzin „koczowania”. W części B, gdzie znajdują się stanowiska check-in linii easyJet wszystkie siedzenie są zajęte, okazuje się, że bardzo dużo ludzi zajęło też podłogi i na matach ułożyło się do snu. Niczym w „Szklanej Pogodzie” Lombardu – byle „przetrwać noc i doczołgać do rana” ;) Zmieniam terminal i wspinam się na górę, na antresoli w głównej części budynku są jeszcze wolne miejsca do siedzenia. W lutym 2011 roku czekałem na mój nocny lot do Stambułu liniami Pegasus Airlines, więc znam to miejsce. Naprzeciwko znajdują się kasy i biura nieco egzotycznych linii lotniczych z Algierii czy Białorusi. Układam się na siedzeniach i jakoś udaje mi się dotrwać do rana, chociaż o śnie oczywiście nie ma mowy – podziwiam ludzi, którzy potrafią zasnąć w każdych warunkach, mnie się to nie udaje, a na pokładzie samolotu to już wręcz niewykonalne. Choćbym nie wiem jak bardzo był zmęczony, nie zasnę, mogę mieć zamknięte oczy, ale to nie wystarczy, by paść w objęcia Morfeusza (dziękuję w tym miejscu życzliwemu anonimowemu Czytelnikowi za wskazanie błędu!).
Po porannej toalecie udaję się z powrotem do terminalu B, tutaj życie już kwitnie w najlepsze, ale kolejka do poszczególnych stanowisk szybko się przemieszcza. Nadaję bagaż, odbieram tradycyjnie pomarańczową kartę pokładową i przechodzę do kontroli bezpieczeństwa. Tym razem zapiszczałem, muszę więc zostać „obmacany” przez pracownika ochrony. Na wpół przytomny przechodzę przez duty free, za oknem już świta, zapowiada się bardzo pogodny poranek. Ilość miejsc do siedzenia jest bardzo ograniczona, ostatkami sił sunę jak cień po lotnisku i czekam, aż na tablicy odlotów zostanie wyświetlony gate dla mojego lotu. Wreszcie jest, po drodze kupuję jeszcze w kiosku niemiecką prasę, pani sprawdza kartę pokładową i paszport, mogę zająć miejsce w poczekalni. Słońce świeci mi prosto w oczy, zakrywam je więc za ciemnymi okularami. Wśród pasażerów dominują Niemcy, ale są też i Grecy oraz jakżeby mogło być inaczej – Polacy. A myślałem, że na tym locie ich nie spotkam, bo Mykonos to zdecydowanie nie jest kierunek, który nasi rodacy preferują. Widocznie niektórzy jak ja postanowili zobaczyć greckie Cyklady, a to całkiem dobre połączenie, bo z Polski oferowane są jedynie czartery na greckie wyspy – i to te podobno brzydsze i zapewne tańsze. Przepraszam, jest jeszcze Ryanair latający na Kretę.
Boarding rozpoczyna się o czasie, zajmuję miejsce po prawej stronie przy oknie, miejsce w środku jest wolne, a przy przejściu siedzi około 35-letni Czech, za mną rodzina z Polski. Na szczęście na pokładzie nie ma żadnych małych dzieci i samo obłożenie jest przeciętne. Teraz zwyczajowe zapoznanie pasażerów z procedurami bezpieczeństwa, większość osób oczywiście ignoruje wskazówki personelu pokładowego. Ciekawe, jakby się zachowali w razie nagłej ewakuacji. Wkrótce potem swobodnie odrywamy się od ziemi, mogę podziwiać zielone brandenburskie lasy i piękne jeziora. Po osiągnięciu wysokości przelotowej i rozluźnieniu pasów bezpieczeństwa zamykam oczy i próbuję się zrelaksować. Cały lot jest niesamowicie łagodny, zero jakichkolwiek turbulencji, hałasują jedynie stewardzi z płatnym serwisem. Zastanawiam się, jak smakuje ta kawa ze Starbucksa na pokładzie linii easyJet, którą tak bardzo reklamują ;) Chyba skuszę się podczas lotu do Neapolu w październiku. Otwieram oczy, kiedy jesteśmy na wysokości Aten, widać już morze i wyspy, samolot powoli schodzi do lądowania, aby ustawić się na pas startowy na lotnisku Mykonos JMK potrzebuje aż trzech okrążeń wokół wyspy – dzięki temu mogłem podziwiać tą wylansowaną w latach 60. przez Jacqueline Kennedy-Onassis perełkę Cyklad. Po przyziemieniu i deboardingu trochę oczekiwania na bagaż w dość obskurnej hali. Wszystkie budynki na wyspie są białe, mają niebieskie elementy jak okna czy drzwi, dominuje niska zabudowa. Lotnisko pod tym względem także się nie wyróżnia. Jest dość małe, są tylko 2 taśmy na bagaż rejestrowany. Zupełnie jak w Sztokholmie Skavsta czy Venezii Treviso. Temperatura wynosi ok. 25 stopni, zbliża się południe, ale podmuchy wiatru są silne, nie czuć upału. Przed lotniskiem czeka na mnie właściciel pensjonatu Dina’s Rooms, w którym spędzę pierwszą noc. Tak się złożyło, że każdą z trzech nocy na Mykonos spędzam w innym miejscu. Zbyt długo zwlekałem z dokonaniem rezerwacji i później brakowało miejsc na wybrane przeze mnie daty – stąd też ta opcja. Może było to mało wygodne, bo każdego dnia musiałem się pakować i przemieszczać, ale dzięki temu zorientowałem się co nieco w tym, jakie panują na wyspie warunki akomodacji. Pokoje Dina’s Rooms położone są w dzielnicy Drapaki na wzgórzu przed wjazdem do Hory – Mykonos Town, gdzie koncentrują się główne atrakcje wyspy. Co ciekawe, o chodnikach wzdłuż ulic można zapomnieć. Trzeba iść poboczem, a tuż obok pędzą motory, skutery, samochody i autokary – wątpliwa przyjemność, ale innej opcji nie ma. Ulice są wąskie i bardzo kręte, często samochody trąbią na siebie, by odpowiednio się wyminąć czy ustąpić sobie drogi. Tuż obok mojego pensjonatu znajduje się jedyna na wyspie kawiarnia Starbucks Coffee, po kilku godzinach snu popołudniową porą skierowałem tam pierwsze kroki, by przy cappuccino z bitą śmietaną i donucie z polewie czekoladowej nieco nabrać sił. Kiedy już po „wyczerpującym” spacerze docieramy do Fabrika Square – bramy do miasta Mykonos, w oczy rzuca się cała dzielnica białych domków, labirynt wąskich uliczek wypełniony tawernami, knajpkami, sklepami z pamiątkami czy barami jogurtowymi (bardzo popularne w Grecji). Nieco trudniej jest znaleźć sklep typu minimarket, bo tych nie ma w mieście dość dużo, ceny zależą od lokalizacji danej punktu.
Architektura miasteczka urzeka, po lewej stronie znajdziemy wzgórze z wiatrakami, tuż obok Mała Wenecja, z domkami zanurzonymi w wodzie, idąc dalej dojdziemy do starego kościółka Paraportiani. Tuż za nim rząd modnych klubów nocnych, które szczerze polecam, zabawa trwa w nich do rana, uwaga, bo w szczycie sezonu na parkiecie i przed lokalami są tłumy imprezowiczów. Kierując się w prawo znajdziemy stary port, w którym cumują nowoczesne jachty i żaglówki, tutaj można też najczęściej spotkać legendarnego pelikana Petrusa – maskotkę wyspy, który przechadza się dumnie uliczkami i nabrzeżem i cieszy oczy turystów. Polecam wszystkim skosztowanie greckich specjałów jak gyros, souvlaki, sałata grecki, ser feta z oliwkami czy moussaka oraz na śniadanie obowiązkowo jogurt na bazie twarożku z owocami lub miodem – pychota!
Plaże usytuowane są w południowej części wyspy, najwygodniej dostać się tam autobusem z Fabrika Square, gdzie znajduje się główny „dworzec autobusowy”, bilety w cenie 1,60 euro do nabycia w markecie obok przystanku. Wybrałem się na plażę Paradise Beach, całkiem przyjemna, gdyby nie to, że jest dość ciasno od ustawionych tam przez obsługę leżaków i parasoli i trzeba się trochę naprzeciskać. Morze o dziwo letnie, uwaga na wodę, bo już tuż przy brzegu jest znaczny spadek i można zanurkować, spacery brzegiem morza raczej trudne do wykonania ;) Tym razem na plaży nie ma nagabywaczy jak na Majorce, w Agadirze czy St. Martin, można więc spokojnie wypocząć. Jeśli ktoś marzy o bardziej imprezowej plaży, to taksówką wodną z plaży Paradise można wybrać się na sąsiednią plażę Super Paradise Beach – zabawa przy dźwiękach głośnej muzyki w godzinach popołudniowych gwarantowana. O tej porze zaś wymarłe jest miasto Mykonos Town, nic się tutaj nie dzieje, turyści ujawniają się dopiero po zachodzie słońca i wtedy jest naprawdę gwarno – taki miły wielokulturowy tłok.
Po trzech dniach odpoczynku na Mykonos przyszedł czas na rejs promem do Aten. Zdecydowałem się na miejsce w klasie biznes linii Blue Star Ferries, rejs rozpoczyna się w nowym porcie po drugiej stronie zatoki, czekał mnie więc marsz z bagażem w samo południe, ale dałem radę i odpocząłem sobie na promie. Statek jest ogromny, na pokład zabiera ok. 2500 ludzi, miejsca jest naprawdę dużo, warunki komfortowe, wręcz luksusowe. Po drodze prom zatrzymuje się na wyspach Tinos i Syrius, potem już prawie 4 godziny monotonnego rejsu do portu Pireus w Atenach. Po drodze morze było spokojne, ale kilka razy fala rozbiła się o szyby zakrywając je na całej wysokości. Nie wiem, jak to możliwe, ale wyglądało to dość nieprawdopodobnie. Kiedy statek dobił już do Aten, zobaczyłem, jak wielu ludzi było na pokładzie klasy ekonomicznej, robi wrażenie.
Pierwsze wrażenie z Aten – jakie nowoczesne miasto, wieżowce, billboardy, palmy, duży ruch na ulicach. Przechodzę przez wiadukt i kieruję się do metra, a kasie kupuję bilet za 1,40 euro i czekam na odjazd kolejki. Jestem już bardzo głodny, bo na promie w obawie przed chorobą morską nic nie jadłem, a pociąg jak na złość odjeżdża dopiero po 10 minutach. Jazda do centrum trochę trwa, mam jeszcze jedną przesiadkę na stacji Omonia Square, już pod osłoną nocy docieram do Hotelu Apollo przy placu Metaxourgio. Obiekt 3*, zadbany, z pokoju położonego na 6. piętrze mam ładny widok na miasto. W okolicy mieszkają głównie imigranci z Albanii, Turcji i krajów arabskich, porządku pilnuje bardzo dużo policji – zwraca uwagę, że większość z nich to naprawdę młodzi ludzie. W okolicy jest też mnóstwo parkingów, garaży i myjni dla taksówek. Na kolację w pobliskim bistro zamawiam pizzę z serem feta, oliwkami i pomidorami, potem już pora do łóżka, bo po rejsie promem jestem wypompowany. Nie przypuszczałem, że morskie fale są takie zdradliwe :-P
Niedziela to zwiedzanie Aten, po śniadaniu ruszam w drogę ku Agorze i wzgórzu Akropol. Po drodze mijam pchli targ, na którym handlują przedstawiciele krajów trzeciego świata, prezentowane tam towary w stylu mydło i powidło nie należą do kręgu moich zainteresowań, więc szybko się wycofuję w bardziej reprezentacyjne ulice stolicy Grecji, gdzie można kupić pamiątki. W mojej torbie ląduje piękny plakat z widoczkiem z Santorini, magnesy na lodówkę i widokówki. Orzeźwiam się mrożoną kawą i kontynuuję spacer do placu Syntagma, gdzie znajduje się grecki parlament oraz jedyna w Atenach czynna w niedzielę poczta główna. Stamtąd zmierzam ku ruinom na Akropolu, ze mną podąża dość spory tłum turystów z różnych stron świata, są Rosjanie, wszędobylscy Japończycy, Brytyjczycy i cała masa innych nacji. Wreszcie docieram do celu, pamiątkowe fotki i można zejść ze szczytu, bo robi się duszno. Wolnym krokiem wracam do hotelu, a popołudnie spędzam spacerując po okolicy, gdzie znajdują restaurację McDonald’s i delektuję się kanapką McGreek. Za moimi plecami siedzi polska rodzina, w ruch idą „k****” i inne inwektywy – taki klasyczny obrazek Polaka za granicą, od którego bardzo staram się zdystansować. W pobliżu jest też główny dworzec kolejowy Larissa, ale betonowa wyprażona słońcem konstrukcja z peronami nie robi wrażenia, naprawdę, jak na stolicę to nie ma się czym chwalić. Wieczorem jeszcze przechadzka po placu Omonia, ciastko i kawa na deser i można iść spać.
W poniedziałek z samego rana po śniadaniu wybywam na ateńskie lotnisko. Jest oczywiście znacznie oddalone od miasta, ale można dojechać bezpośrednio metrem z centrum miasta. Bilet jest oczywiście w specjalnej wyższej taryfie i kosztuje 8 euro, podróż trwa około 45 minut. Samo lotnisko bardzo przypadło mi do gustu, ale niestety nie miałem okazji długo go zwiedzać, bo kolejka do odprawy na wszystkie loty easyJet była dość długa, a moja bramka znajdowała się daleko w strefie B. Niemniej jednak obrazek miły dla oka i ciekawe rozwiązanie kwestii kontroli bezpieczeństwa. Sam lot wystartował punktualnie, boarding przez rękaw, więc pełen profesjonalizm, nie lubię autobusów podwożących pod schodki. Tym razem obłożenie większe a na pokładzie mnóstwo Polaków. Usnąć się oczywiście nie da, więc zabieram się za lekturę magazynu pokładowego. Po niecałych trzech godzinach lotu lądowanie w Berlinie i o dziwo – tutaj upał większy niż w Atenach!




Shalom, Tel Aviv! / 10.07.2012 - 14.07.2012

Shalom! :] W grudniu korzystając z promocji PLL LOT (taryfa First Minute + brak opłaty za wystawienie etixa) nabywam bilet do Tel Avivu. Wyczytałem bowiem, że to miasto, które nigdy nie śpi, taki Nowy York nad Morzem Śródziemnym, odpowiednik hiszpańskiej Barcelony po drugiej stronie tego akwenu wodnego. Uwielbiam imprezowe klimaty, wyluzowaną atmosferę multi-kulti, cieszę się więc bardzo na wyjazd i przez pół roku odliczam dni do wyjazdu. Wreszcie nadchodzi ten dzień – 11 lipca wieczorem. Warszawa wciąż tkwi w upale, ale wieczorem jest znacznie lepiej. Lot jest nocny, Boeing 737-400 startuje bowiem z Okęcia dopiero o 22:55 jak przedostatni samolot przed ciszą nocną. Jak się okazuje, ma nieco egzotyczne towarzystwo, bo o podobnej porze startują nocne loty do Bukaresztu, Tbilisi i Kairu. Przed stanowiskami kontroli paszportowej tworzy się więc jedyna kolejka, bo do samej odprawy czy kontroli bezpieczeństwa specjalnie nie ma wielu pasażerów. Światła na lotnisku są mocna przygaszone, jest nienaturalnie cicho, mało odwiedzających, większość kiosków czy kawiarni już zamknęło swoje podboje. Myślałem, że skuszę się na jeden z nowych napojów w Coffee Heaven (które dla niewtajemniczonych jest na Lotnisku Chopina droższe niż w innych punktach w Warszawie – taka lotniskowa klasyka gatunku niestety), jednak pani informuje mnie, że już jest zamknięte. Niepocieszony dochodzę w okolice gate numer 15, tam jeszcze raz przed poczekalnią kontrola kart pokładowych. Wszystko u mnie w jak najlepszym porządku, więc teraz pozostaje tylko oczekiwać na boarding.
W specjalnie wydzielonej strefie na samym końcu terminala pasażerowie oczekują na lot LO151. Dominują obywatele Izraela, są też dwie grupki pielgrzymkowe Polaków z księżmi-przewodnikami. Tradycyjnie czuję się wyobcowany, widzę, że prawie nikt nie leci sam a w mojej kategorii wiekowej jestem jedyny – u mnie to już normalka. Przykro mi, że ludzie w moim wieku nie mogą czy też nie chcą pozwolić sobie na tego typu podróże, ale nic na siłę. Czas szybko mija i rozpoczyna się opóźniony o 10 minut boarding. Wejście do samolotu przez rękaw, a przy wejściu na pokład mała niespodzianka, bo leci z nami steward, którego zapamiętałem z lotu na trasie BUD-WAW w sierpniu zeszłego roku. Załoga pokładowa w Locie to niestety pracownicy w wieku (przed)emerytalnym, prezentujący swoje grnatowe mundurki rodem z PRL, nic ciekawego, doprawdy! Zawsze zastanawiam się, jak taka stewardessa będzie w stanie przeprowadzić ewakuację. Najmłodsze Stefki z Lotu widziałem na trasie SVO-WAW. Podróżujący nieco zaklinowali przejście, ale ja już zdołałem usadowić się na moim miejscu 7F przy oknie po prawej stronie, na początku kabiny. Czeka na mnie kocyk, poduszka i pompowany zagłówek z logo operatora PLAY. Miejsce pośrodku jest wolne a przy przejście siada młoda Żydówka – ma charakterystyczne rysy twarzy, pociągły nos i czarne włosy. Pora na moje ulubione zdanie „Personel pokładowy, proszę przygotować i zamknąć drzwi” – „Drzwi przygotowane i sprawdzone”. Chwilę później rozpoczyna się instruktaż bezpieczeństwa i startujemy. Pierwszy raz mam okazję startować w nocy z Warszawy, miasto wygląda pięknie, naprawdę mamy niezłą aglomerację. W oddali błyszczy Pałac Kultury i Nauki, widać wieżowce i elektrownie na Żeraniu. Po osiągnięciu wysokości przelotowej pora na serwis – w pierwszej kolejności swój posiłek otrzymują te osoby, które zamówiły wersję koszerną. W czarnych pudełkach stewardzi roznoszą im potrawy. Większość z nich jednak już śpi i nie jest zainteresowana konsumpcją posiłku. Dla reszty pasażerów przygotowano standardowe lotowskie bułki ze wszystkim, do tego oczywiście gorące i zimne napoje, biorę sok pomidorowy, białe wino i szybko uwijam się z bułką ;) Pora spróbować zasnąć, co oczywiście nie będzie łatwe, bo silniki pracują na całego. Wprawdzie światła w kabinie są przyciemnione, ale nadal nie śpię. Spoglądam na migające w dole światła i zastanawiam się, gdzie w danej chwili znajduje się samolot. Kapitan z kokpitu wcześniej poinformował nas, że lecimy nad Ukrainą. Ogromne połacie światła po około 3 godzinach lotu trafnie rozpoznaję jako Stambuł. Już niedaleko, teraz w dole widać tylko Morze Śródziemne. Pora na toaletę, chwilę później kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów i rozpoczynamy zniżanie do lotniska w Tel Avivie. Przez okno wciąż nic nie widać, bo cały czas lecimy nad wodą. Wreszcie zastępuje ostry skręt kadłuba w lewo i za oknami widać linię brzegową oraz pierwsze światła izraelskiej metropolii. Moim oczom ukazują się kolorowe neony, światła wieżowców i kolorowe lampy na pasie startowym. Lądujemy w Ziemi Świętej na lotnisku im. Ben Guriona, shalom!
Przez rękaw przechodzę do przestronnego terminala i przez ładnych parę minut kieruję się za oznaczeniami w kierunku kontroli paszportowej. Okazuje się, że kolejka jest dość spora, bo większość lotów do TLV przybywa w nocy, samoloty wracają bladym świtem do swoich macierzystych hubów. Przede mną w kolejce stoi prawdziwa mieszanka narodowości – są Brazylijki, Francuzi, Japończycy, Niemcy, Hiszpanie. Kolejki do poszczególnych stanowisk przemieszczają się nadzwyczaj szybko. Nadchodzi moja kolej, urzędnik z kontroli granicznej pyta o cel i czas wizyty i miejsce, w którym się zatrzymam. Pokazuję mu potwierdzenie rezerwacji, jest nieco zdziwiony, że przyleciałem sam na 3 dni, ale bez mrugnięcia okiem przepuszcza mnie dalej i na moją prośbę nie wbija mi stempla do paszportu. Z pieczątką z Izraela nie ma bowiem wstępu do większości krajów arabskich, paszport mam ważny jeszcze przez 6 lat, z pewnością będę chciał jeszcze polecieć do którego z krajów muzułmańskich lub przesiąść się np. na lotnisku w Doha, czemu miałbym więc zamykać sobie drogę do kolejnych podróży? Kiedy podchodzę do taśmy z bagażami, moja walizka akurat wysuwa się z sortowni, chwytam za nią i zdecydowanym krokiem zmierzam ku wyjściu „nothing to declare”, kiedy to podchodzi do mnie policjant i prosi o paszport – na pierwszej stronie mam z nim pieczątki ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich, więc na nich skupia się jego uwaga. Potem spojrzenie na wizy do USA i Rosji, tym samym wydaję się dla niego podejrzany i zostaję zaproszony do specjalnego pokoju zwierzeń na przeszukanie walizki. Pan oznajmia, że szukają narkotyków. Trzepanie bagażu już wcale mnie nie dziwi, bo zawsze poza strefą Schengen moja walizka jest wybierana do wyrywkowej kontroli. Jak się dużo podróżuje, to najwyraźniej jest się w kręgu obserwacji służb specjalnych :-P Samo przeszukanie nie trwa długo, pan przegląda pobieżnie zawartość walizki, rozchyla kilka reklamówek i kosmetyczkę H&M, ale wszystko jest w porządku. Teraz pora na sporządzenie protokołu z przeszukania, który muszę podpisać, potrzebne jest także imię ojca i numer lotu – to taki gdyby kogoś z szanownych Czytelników to spotkało. Na deser pada sakramentalne „Welcom to Izrael, sir” i mogę opuścić posterunek straży granicznej. Wychodzę do obszernej hali przylotów, przed drzwiami na podróżnych czeka spory tłum, szkoda, że ja jeszcze nie doczekałem się, by ktoś po mnie wyjechał, ale taki już widać los samotnego podróżnika.
Mam jeszcze sporo czasu do odjazdu pociągu z lotniska do centrum miasta, zaglądam do kawiarni KAKAO, z zainteresowanie spoglądam na ceny, o których tyle nasłuchałem się przed wyjazdem – tak, są wysokie, Tel Aviv to jedno z najdroższych miast świata. Raz się żyje! Wychodzę przed terminal, mimo że jest już 5 rano, to na dworze wciąż jest ciemno – ale to inna szerokość geograficzna, więc tutaj słońce nie wschodzi latem tak wcześnie jak w Polsce. Uderza wilgotne i ciężkie powietrze, aż strach pomyśleć, co będzie w samo południe. Za 15 NIS kupuję bilet do miasta, zjeżdżam schodami ruchomymi na niżej położony peron i oczekuję na przyjazd kolejki, wzmacniam się o poranku ulubionym energetykiem Red Bull Sugarfree. Nowoczesny skład podjeżdża punktualnie, wraz ze mną do wagonu wchodzi dość sporo osób, nie zajmuję miejsca siedzącego, bo na następnej stacji HaHagana wysiadam. Stamtąd najbliżej mam do mojego hotelu Sun City Hotel na Allenby Street. Podczas jazdy dnieje, kiedy wysiadam po kilku minutach jazdy na zewnątrz jest już jasno i mogę ruszyć w kierunku miasta. Pierwsze wrażenie dość ponure, okolice centralnego dworca autobusowego to uboga i zapuszczona dzielnica, sporo śmieci na chodnikach, to typowo robotnicza okolica, o dziwo bardzo dużo czarnej ludności, czekają na busy, którymi najprawdopodobniej dojeżdżają do pracy. Moje pojawienie się budzi pewną konsternację, pewnie rzadko widzą tu białą osobę o tej porze paradującą z walizką. Przypomina mi się mój pochód z metra w Los Angeles do hotelu Carlton, kiedy to podróżowałem po USA z księżniczką Martą. Nie zapomnę chyba nigdy tego rozkrzyczanego tłumu Meksykanów w ich dzielnicy. Budynki w tej okolicy Tel Avivu są zdewastowane, opuszczone, brudne, po ulicach pędzą śmieciarki i służby porządkowe. Im bardziej zagłębiam się w miasto, tym lepiej, okolica staje się coraz bardziej zadbana, nowoczesna. Za skrzyżowaniem Allenby Street i Rothschild Boulevard możemy spodziewać już zupełnej cywilizacji. Po kilkuset metrach spaceru bez trudu odnajduję mój hotel, ale oczywiście jest jeszcze za wcześnie, by rozgościć się w moim pokoju. Dopiero co wybiła godzin a 6 rano, w przechowalni zostawiam więc bagaż i ruszam w kierunku Morza Śródziemnego, po drodze zatrzymuję się na kawę i ciastko. W samym Tel Avivie znajduje się bardzo dużo małych kafejek i sklepików oraz piekarni, które oferują swoje usługi 24 h na dobę, polecam, naprawdę warto korzystać. Jest dużo punktów z wyciskanymi sokami, przecierami, jogurtami czy lodami a także tanich knajp z typowymi dla tego kraju potrawami jak np. falafel. Sporą porcję dostanie się już nawet za 6 NIS, w bardziej eleganckim wnętrzu za taką przyjemność płaci się ok. 15 NIS. Za to uwaga na ceny innych artykułów w sklepach (także w supermarketach) – butelka litrowej wody mineralne to koszt ok. 8-11 NIS, soki owocowe 12 NIS, Coca-Cola w puszce 6 NIS, mały jogurt 5-8 NIS, batonik Snickers 6 NIS – ceny są kilkakrotnie wyższe niż w Polsce, na szczęście liczyć można dość łatwo, bo po złodziejskim kursie w kantorze (zdecydowanie polecam korzystanie z kart MasterCard czy Visa na miejscu – tam praktycznie wszędzie je akceptują – ważne – karta Maestro nie jest akceptowana, także w bankomatach nie działała) 1 PLN = 1 NIS (w przybliżeniu, wg kursu NBP 1 NIS = 0,86 PLN).
Z hotelu położonego przy jednej z głównych ulic Tel Avivu do plaży mam około 5 minut pieszo. Poranek na plaży jest niesamowity, już jest gorąco, ale miasto jeszcze śpi, na przepięknej promenadzie pojawiają się pierwsi śmiałkowie na jogging i rowerzyści – rower to jak się okazuje popularny środek transportu w tym mieście. Na centralnym placu stoi okazała fontanna, przechodzę przez jezdnię i zachwycam się monumentalnymi hotelami, są wszystkie światowe sieciówka, ale w jakże innym wydaniu, niektóre wręcz futurystyczne. Obok szeroka piaszczysta plaża z ciepłą i krystalicznie czystą wodą (uwaga – meduzy!), wieżyczkami dla ratowników rodem z serialu „Baywatch”, i specjalnymi zacienionymi altanami do opalania. Są też oczywiście płatne parasole i leżaki dla chętnych. Co kilkadziesiąt metrów przymierzalnie, toalety, małe i duże prysznice i źródełka zaopatrzone w wodę pitną dla spragnionych. Całość bardzo estetycznie wykonana, robi wrażenie. Palmy, egzotyczna roślinność, szum fal morskich, kocham takie klimaty – na dodatek za plażą jest lotnisko Sde Dov, stale można więc obserwować startujące i lądujące maszyny.
Kiedy słońce już na dobre pojawia się na niebie, upał staje się nie do wytrzymania, aż boję się pomyśleć, ile może być stopni, napoje są więc moim nieodłącznym towarzyszem wędrówki po mieście. Czas na mały shopping, na który udaję się do nowoczesnego centrum handlowego Dizengoff Center. Wszędzie można poruszać się pieszo, jest stosunkowo blisko i łatwo trafić w poszczególne punkty. Przed wejściem do gmachu standardowa na izraelskie warunki kontrola bezpieczeństwa, po okazaniu zawartości toreb i przejściu przez wykrywacz metali można już rozkoszować się tą okazałą galerią handlową. Jest ona zbudowana na zasadzie ślimaka, kolejne piętra wiją się jeden pod drugim, łatwo więc się zorientować, gdzie w danej chwili się znajdujemy. Sklepy to w większości standardowe sieciówka, także tutaj trwa sezon na wyprzedaże. Jest też i mój ulubiony McDonald’s, ale zestaw kosztuje 50 NIS, wolę więc spróbować kuchni lokalnej, tym bardziej nie w menu nie ma nic specjalnego.
Czas udać się do hotelu – wybiła godzin 13:30. Check-in przebiega bardzo sprawnie, mam pokój na trzecim piętrze z balkonem na ulicę, klimatyzacja i wi-fi w pokoju działają bez zarzutów, na śniadanie dostaje się vouchery do zrealizowania w pobliskiej Cafe Bielik, posiłki syte i smaczne, można wybrać spośród dwóch zestawów. Sam Tel Aviv nie ma wiele zabytków do zaoferowania, dla fanów architektury z pewnością ciekawym doświadczeniem będzie panujący tutaj styl Bauhaus. Po wrażenia religijne warto z pewnością udać się do Jerozolimy, ale ja nie jestem zwolennikiem turystyki pielgrzymkowej, zdecydowanie preferuję klimaty imprezowe, a miasto Tel Aviv określane jest jako Non-Stop City :)
Oprócz leniuchowania na plaży, gdzie furorę robiły zestawy do gry w ping ponga i bumerangi, polecam spacer do Jaffy – starej dzielnicy miasta, z malowniczo położonym portem oraz parkiem na wzgórzu, skąd można podziwiać panoramę miasta i wieżowce górujące na Tel Avivem. Niezapomniane widoki, polecam serdecznie!
Przed powrotem spędziłem na lotnisku sporo czasu, bo z uwagi na szabat dotarłem tam już po godz. 16 w piątek, a odlot do WAW był zaplanowany na 6 rano. Miałem ze sobą książkę i laptopa, więc jakoś zagospodarowałem sobie ten czas, szkoda tylko, że gniazdka elektryczne są w terminalu umieszczone jedynie przy podłodze, ale nie ma przy nich miejsc do siedzenia, ślęczałem więc na marmurowej posadzce. Nie ulega wątpliwości, że czułem się samotnie, niczym moja ulubienica Anja Rubik, która nie znosi lotnisk i stara się za wszelką cenę unikać rodzin z dziećmi. Tutaj fragment artykułu dla magazynu VIVA! z polską topmodelką. Odprawa rozpoczyna się 3 godziny przed odlotem, ok. 2:30 można już przechodzić przez pierwszą część „security”. Najpierw kartkują paszport, miałem pieczątki z krajów arabskich, więc pytano mnie o daty i cel podróży do Dubaju i Maroka, czy byłem tam sam, gdzie się zatrzymałem a na koniec standardowe pytanie, czy samodzielnie pakowałem bagaż. Po rozmowie dostaje się numer na bagaż i paszport (pierwsza cyfra oznacza status „potencjalnego zagrożenia ze strony pasażera” w sześciostopniowej skali – ja dostałem 5 na 6 – uważajcie, bo mogę być zatem niebezpieczny!), następuje skanowanie walizki w specjalnym urządzeniu, pracownik służb bezpieczeństwa po sczytaniu numeru zamieszcza odpowiednie adnotacje dotyczące zawartości bagażu w systemie, tak, by przy kolejnym stanowisku służby wiedziały, na co zwrócić uwagę. Kolejnym punktem jest przeglądanie zawartości walizek nadawanych do luku, bagaż rejestrowany jest sprawdzany za pomocą specjalnych urządzeń i przyrządów (jest np. plastikowa łyżka, do której przymocowywane są papierki najprawdopodobniej z substancjami chemicznymi wrażliwymi na materiały wybuchowe itp.) - mój check-in jeszcze nie był otwarty, zostałem poproszony o pozostawienie bagażu u obsługi i zgłoszenie się z paszportem, kiedy odprawa już będzie działać. Po około 20 minutach wróciłem więc do "punktu obsługi", dostałem mój bagaż, ale także i strażnika, którego zadaniem było dopilnowanie, bym nadał bagaż gdzie trzeba i zapewne też nie włożył innego przedmiotu do walizki :-P Ach, wszystko przez te pieczątki. Na szczęście potem już takich ekscesów nie było.
Na ostatniej kondygnacji lotniska jest klasyczna kontrola bezpieczeństwa, czyli prze wszystkim chodzi o bagaż podręczny, znów muskanie wszystkich przedmiotów białą chusteczką z proszkiem/płynem, ale atmosfera bardzo miła - tutaj pracowali akurat młodzi ludzie, około 20. roku życia, sprawdzająca mnie dziewczyna nuciła sobie jakąś piosenkę pod nosem. Potem już tylko kontrola paszportowa, panią tym razem nie interesowały zbytnio moje arabskie stempelki, spytała, czy życzę sobie pieczątkę z Izraela, ale odmówiłem tego prezentu i wbiła ją tylko na karcie pokładowej. Potem już tylko strefa duty free i boarding na poranny lot LO152 do WAW. Punktualnie o godzinie 9 lądujemy na Lotnisku Chopina…




Fashionista di Milano / 27.06.2012 - 28.06.2012

Ciao! Czerwiec tego roku wyjątkowo obrodził w wycieczki – w tym miesiącu dominuje słoneczna Italia. Niedawno była Piza, a teraz czas na włoską stolicę mody i biznesu, czyli Mediolan. To będzie moja druga wizyta w tym mieście, pierwszy raz byłem tam w lutym 2009 roku, to była moja pierwsza wizyta we Włoszech, miasto (a zwłaszcza tamtejsza moda i wyczucie stylu mieszkańców Lombardii) bardzo przypadło mi do gustu. Kiedy więc tylko pojawiła się informacja, że do Warszawy z Mediolanu Malpensa (MXP) będzie latać codziennie spółka-córka Alitalii – tania linia lotnicza AirOne – nie wahałem się ani trochę i w styczniu nabyłem bilet na ekspresowy dwudniowy wypad pod koniec czerwca na trasie WAW-MXP-WAW. To w zamierzeniu miał być taki prezent imieninowy, bowiem dzień po przylocie 29. czerwca świętowałem ;) Na rozruch nowej trasy w swojej siatce połączeń linia AirOne (nazwa ma dwa znaczenia, jest nie tylko angielska, lecz także włoska, bo „airone” znaczy „czapla”) linia zaproponowała pasażerom bilety w promocyjnej cenie 30 euro w dwie strony + 10 euro opłaty serwisowej za rezerwację. Tym oto sposobem stałem się posiadaczem biletu i pozostało jedynie odliczać dni do wylotu.
W środę 27. czerwca przed godziną 11 melduję się na warszawskim Lotnisku Chopina do odprawy (skorzystałem z nowego połączenia kolejowego – rewelacja!). Mimo że do odlotu jeszcze prawie 2 godziny, to przed stanowiskami check-in w strefie E terminalu kłębi się gęsty tłum. Tym razem lecę wyłącznie z bagażem podręcznym, w Mediolanie będę niecałe 24 godziny, duża walizka jest więc zbyteczna. Po odstaniu około 20 minut w ogonku dostaję upragnioną kartę pokładową, to kolejna do mojej pokaźnej już kolekcji, jest to mój 70. lot. Czekam na upragnioną setkę, ale to jak dobrze pójdzie dopiero w przyszłym roku. Trzymajcie kciuki! Co interesujące, pracownikowi obsługi naziemnej pokazuje się także bagaż podręczny, na który przylepia on zawieszkę z logo linii. Dotychczas taką praktykę widziałem tylko raz na lotnisku w Lizbonie, kiedy wracałem linią easyJet ze stolicy Portugalii do Madrytu. Teraz czas na kontrolę bezpieczeństwa i już mogę oczekiwać na lot w przestronnej hali. Czas umila mi lektura prasy i moje ulubione zajęcie, czyli obserwowanie ludzi i zgadywanie, jakiej narodowości są lub dokąd lecą. Boarding zaczyna się punktualnie, po sprawdzeniu kart pokładowych i dokumentów tożsamości ze zdjęciem pasażerowie przechodzą do autobusu, gdyż samolot nie jest zaparkowany bezpośrednio przy rękawie. Przy odprawie dostałem miejsce przy przejściu (aisle seat – jak ja uwielbiam angielską nomenklaturę) w środku samolotu, w rzędzie tuż za wyjściem awaryjnym. Miejsce przy oknie jest już zajęte, ale środkowy fotel pozostał wolny, mogłem zatem swobodniej operować nogami, bowiem miejsce jest mocno ograniczone. Przy wejściu na pokład wita mnie elegancki steward już nie pierwszej młodości. W pierwszej chwili po jego umundurowaniu sądziłem, że to kapitan ;) Podróżujący są wyjątkowo mobilni i sprawnie zajmują przydzielone im miejsca, mam trochę obaw, bo po przeciwnej stronie siedzi matka z dwojgiem małych dzieci, chłopczyk przez cały czas zadaje jej na głos kłopotliwe pytania, oby tylko ta dwójka nie płakała! Po niedawnym locie na Teneryfę jestem mocno uprzedzony do dzieci na pokładzie. Jeszcze tylko safety demo w wykonaniu cabin crew i take off następuje on time. O dziwo personel pokładowy jest niesamowicie dyskretny i po standardowych komunikatach i osiągnięciu wysokości przelotowej zakrywa się zasłonką w przedniej części kabiny i za wyjątkiem jednego płatnego serwisu jest praktycznie niewidoczny. To wspaniała odmiana po ostatnim locie z Ryanairem, kiedy to stewardessy wręcz przekrzykiwały się nawzajem informując paxów o promocjach, pseudoatrakcyjnych ofertach i zniżkach, jakie gwarantuje ten irlandzki przewoźnik. Można poczuć się jak w podniebnym supermarkecie, co powoduje pewien dyskomfort – zwłaszcza, że te komunikaty są nadawane niesamowicie głośno, w przeciwieństwie do ledwo słyszalnej instrukcji bezpieczeństwa prezentowanej przed startem. Za oknem chmury, po około godzinie lotu przelatujemy nad Alpami, widać szczyty ośnieżonych łańcuchów górskich. Wkrótce pilot rozpoczyna zniżanie do lotniska Malpensa i kilka minut przed czasem łagodnie przyziemiamy. Lotnisko jest naprawdę duże, to bardzo ważny hub we Włoszech, gdzie ląduje wiele samolotów obsługujących loty transkontynentalne. Chociaż już na pierwszy rzut oka widać, że terminal ma swoje lata, to prezentuje się całkiem nieźle, dominuje ciemnozielona barwa narodowego włoskiego przewoźnika Alitalia. Wszystkie istotne miejsca są dobrze oznaczone, nie sposób się zgubić, terminal jest przestronny, także przejście do środków transportu publicznego jest świetnie widoczne. Decyduję się skorzystać z połączenia kolejowego Malpensa Express. Zarówno pociąg jak i autobusy jadą do mocno oddalonego centrum miasta około 50 minut a za przejazd zapłacimy po 10 euro w jedną stronę. Bilet można kupić a automacie lub w kasie, wybieram pierwszą opcję, kasuję magnetyczną kartę i wsiadam do nowoczesnego składu, który już oczekuje na peronie. Pociągi odjeżdżają co 20-30 minut, część składów jeździ do dworca kolejowego Milano Cadorna, mnie jednak interesuje kurs do stacji Milano Centrale. Sam przejazd w bardzo komfortowych warunkach i punktualny, są przyciemniane szyby, działa klimatyzacja, w nowoczesnych wagonach jest dużo miejsca na bagaż, znajdziemy także stojaki na rowery i półki na większe walizki. Kiedy wysiadam na Stazione Centrale mam ochotę krzyknąć z radości niczym uczestniczka polskiej edycji programu Top Model: „Jesteśmy w Mediolanie!” Stacja jest niesamowita, bardzo podoba mi się jej monumentalność i dominująca dookoła biel oraz nowoczesne akcenty i rozwiązania technologiczne zainstalowane na dworcu po jego gruntownym remoncie. We wnętrzu panuje przyjemny chłód, ale na zewnątrz z nieba leje się żar, jeśli wierzyć informacjom przedstawionym na wyświetlaczu nad jednym z budynków w cieniu są aż 33 stopnie Celsjusza – to miły kontrast z pogodą w Polsce, która wtedy nie była zbyt łaskawa i dopiero miała się poprawić.
Po wyjściu z dworca przechodzę przez przejście podziemne, mijam restaurację McDonald’s, kilka metrów dalej przy eleganckiej ulicy Via Napo Torriani bez problemu odnajduję mój Hotel Garda. Okazuje się, że w okolicy jest hotel na hotelu, nie powinno być problemu ze znalezieniem noclegu. Poprzednio mieszkałem na przedmieściach Mediolanu a cena była sporo wyższa niż 45 euro, które przyszło mi zapłacić za pobyt tym razem. Wita mnie sympatyczny Włoch, błyskawiczna rejestracja i wjeżdżam cichobieżną miniaturową windą na ostatnie 6. piętro budynku. Z okna mojego pokoju rozciąga się widok na dachy sąsiednich budynków. Bardzo istotna kwestia – jest pilot do regulowania klimatyzacji – po przygodach na Majorce ten element wyposażenia pokoju bardzo sobie cenię. Podobają mi się też drzwi do łazienki, w których zamontowane jest gigantycznych rozmiarów lustro – I like it, like it! Szybkie rozpakowanie bagażu, prysznic i wychodzę na miasto. Spacer rozpoczynam szeroką aleją wśród wieżowców i banków, co i rusz znajdują się siedziby filii wszelkiego rodzaju instytucji. Na trotuarze pusto, w restauracjach z powodu upału dogorywa jedynie znudzona obsługa, ludzi prawie nie ma – moja pierwsza myśl to „Co za wymarłe miasto!” Wszystko się zmienia, kiedy docieram do Piazza Camillo Cavour. Tuż za marmurową bramą przenoszę się niemalże w inny świat, czyli do słynnej "dzielnicy" Quadrilatero d'Oro. Eleganccy Włosi i turyści przechadzają się deptakami i po chodnikach, w dłoniach torby z zakupami od najsłynniejszych światowych designerów, na każdym rogu znajduje się ekskluzywny butik, który kusi awangardową wystawą. Czuję, że to coś, czego w Polsce brakuje – Włosi mają prawdziwy talent do tworzenia mody i kreowania wizerunku. Cieszę się, że mam okazję podziwiać ich rewelacyjne stylizacje, z zachwytem patrzę na pędzących na skuterach czy rowerach z pracy do domu Włochów w garniturach i urodziwe Włoszki w zwiewnych sukienkach pędzących na velocypedach – u nas takich widoków nie da się uświadczyć. W powietrzu czuć zapach mocnych perfum i świeżo parzonej kawy. Sieć kawiarni i barów espresso jest tutaj wyjątkowo gęsta, za naprawdę małe pieniądze możemy napić się smacznej kawy, zjeść deser czy spróbować w restauracjach specjałów włoskiej kuchni jak pasta czy pizza. Pierwszy głód zaspokajam tradycyjnie w McDonald’s, tym razem próbuję tost z szynką i serem, pozostałe kanapki z menu są mi już znane. Po posiłku odkrywam Milano dalej, wchodzę do sklepów, ulubiona hiszpańska Zara ma tutaj salon z prawdziwego zdarzenia, przypomina operę, są osobne sklepy z odzieżą męską i damską. Przed wejściem do Bershki stoi olbrzymia limuzyna. Za to szwedzki potentat H&M na tle konkurencji wypada wyjątkowo blado i bez polotu, a jego kolekcja jest niesamowicie uboga.
Wreszcie docieram do Piazza Duomo, na którym to stoi urzekająca katedra. Podczas poprzedniej wizyty w mieście miałem okazję wejść na dach tej budowli i podziwiać miasto z lotu ptaka – polecam gorąco wszystkim odwiedzającym! Na placu pamiątkowe zdjęcie na tle kościoła oraz galerii Vittorio Emanuele II – to tam znajdują się najbardziej ekskluzywne butiki jak Prada czy Louis Vuitton, znajdziemy tam również McDonald’s i McCafe w wyjątkowej złotej oprawie. Jest wczesny wieczór, na ulicach bardzo dużo spacerowiczów, gra muzyka, uliczni handlarze puszczają bańki mydlane, słońce świeci, czego chcieć więcej. Kupuję pamiątki i pocztówki, przez chwilę obserwuję gołębie na głównym placu miasta, chwilo trwaj! Nie byłbym sobą, gdybym nie zrobił zakupów spożywczych – zawsze z podróży staram się przywozić przysmaki, które nie są dostępne w Polsce. Trzeba zaznaczyć, że w ścisłym centrum Mediolanu nie ma większych sklepów i marketów, możemy liczyć jedynie na małe punkty tabacchi z wyrobami tytoniowymi czy napojami. Aby zrobić większe zakupy trzeba oddalić się nieco od rynku. Znajduję bardzo dobrze zaopatrzoną Billę; kiedyś kojarzyła mi się ona ze szmirą á la Lidl czy Biedronka, ale po wizycie w jej wiedeńskich oddziałach zmieniłem zdanie – to świetnie wyposażony supermarket oferujący klientom szeroki asortyment wyrobów – nie jest to żaden dyskont, nie mają jak TESCO czy Biedra artykułów „wyprodukowanych dla …” a i ceny nie są niskie. Udało mi się dostać zielony makaron tagliatelle, jogurt Müller o smaku banan-winogrona, krakersy TUC z dodatkiem bazylii czy brzoskwiniowe Bacardi. Żałuję, że mam tylko bagaż podręczny, sosy pesto muszą poczekać na inną okazję.
W drodze powrotnej nadchodzi pora na prawdziwie włoskie cappuccino (o przepraszam, zauważyłem, że używają tutaj słowa cappuccio!) oraz brioche z owocami leśnymi (fruta de bosco). Włosi nie mają w zwyczaju długo przesiadywać w kawiarniach, przychodzą tam na poranną kawę czy słodką przekąskę, stają przy barowej ladzie, wypijają szybko napój z małej filiżanki i ruszają w dalszą drogę – dlatego też możemy usłyszeć ciągły brzęk szkła i porcelany, sprzątanych talerzyków i sztućców, obsługa sprawnie się uwija i na zamówienie nie trzeba długo czekać. Ach, ten aromat oryginalnej kawy Lavazza…
Wieczorny spacer do hotelu i pizza na kolację, do tego wspomniane wcześniej brzoskwiniowe Bacardi – bon appetit! Oglądam też drugą połowę meczu Hiszpania – Portugalia, bo Euro 2012 toczy się dalej, ale kiedy rozpoczyna się dogrywka wyłączam kanał Rai Sport i kładę się spać – rano muszę wcześnie wstać, a chcę być w dobrej formie, bo po południu mam ostatnie zajęcia w szkole językowej a wieczorem z pięknymi kibickami (to jakiś paskudny nowotwór językowy ostatnich dni) miałem w planach doping w fan zone przy warszawskim Pałacu Kultury i Nauki. Sen po dniu pełnym wrażeń nadszedł szybko, rano pobudka już kwadrans po 6, poranna toaleta, szybkie śniadanko i check-out z hotelu. Pogoda dopisuje, Mediolan już budzi się do życia, parę minut spędzam na stacji Milano Centrale i wsiadam do pociągu w kierunku portu lotniczego Malpensa. W czwartkowy poranek pasażerów jest więcej niż poprzedniego dnia, wiadomo, o tej porze jest dużo odlotów. Po około 50 minutach jazdy docieram na lotnisko, 10 minut temu rozpoczęła się moja odprawa przy stanowisko AirOne na lot do Warszawy. O dziwo kolejki nie ma i błyskawicznie dostaję wydrukowany boarding pass. Karta pokładowa jest dość specyficzna, bo o ile przy lotnisku wylotu jest napisane Milan Malpensa, to port docelowy to Frederic Chopin, nie starczyło już miejsca na nazwę miasta Warsaw :) Zawsze to coś nowego. Przede mną kontrola bezpieczeństwa, ludzi dużo, ale i stanowisk sporo, więc po chwili ja i mój bagaż podręczny mijamy wykrywacze metalu i czytnik Heimanna. Jestem już w strefie odlotów, lotnisko podzielone jest na część A i B – odloty Schengen to strefa A, zaś przed strefą B czeka nas jeszcze kontrola paszportowa – tym razem jednak nie jest mi dane lecieć poza UE, nie dostaję więc stempelka :( Trafiam do kawiarni i wzorem Włochów konsumuję szybkie śniadanko – kawka, sok pomarańczowy i croissant stawiają mnie na nogi. Jeszcze tylko woda na drogę i rozpoczynam spacer do gate A38. Po drodze oczywiście sporo sklepów i stoisk z artykułami wszelkiej maści, są też nieco elegantsze wyroby włoskich kreatorów mody. Niestety, to jeszcze nie okres wyprzedaży saldi, więc muszę wstrzymać się z zakupami w ulubionym D&G. W tym roku saldi w Mediolanie rozpoczynają się 1 lipca. Zjeżdżam windą na poziom 0 i po kilku minutach spaceru docieram do „poczekalni”. Około pół godziny później przy wyjściu zaczyna się robić tłoczno – to włoscy kibice lecą do Warszawy wspierać swoją drużynę Azzurri w półfinałowym meczu z Niemcami. Sam zastanawiam się, komu kibicować, bo oba kraje są bliskie memu sercu, ale pod wpływem dwóch ostatnich wycieczek wieczorem dopingowałem niebieskich piłkarzy i cieszyłem się z ich awansu do wielkiego finału Euro 2012 w Kijowie. Lustruję pasażerów, wypatrzyłem zaledwie 6 osób z Polski, dwie pary oraz matkę z córką, reszta to włoscy kibice, mają kolorowe akcesoria w barwach flagi narodowej, jest głośno, wesoło, udziela mi się ich dobry nastrój.
Boarding completed, ale samolot jeszcze trochę czeka z kołowaniem, przed rozpoczęciem taxing pilot nie włączył klimatyzacji, więc przez kilka minut na pokładzie samolotu jest niezwykle gorąco. Zająłem miejsce 6F, siedzę z przodu przy oknie po prawej stronie, jestem bardzo zadowolony, bo będę mógł swobodnie wyjrzeć przez szybę. Wkrótce startujemy i samolot łagodnie wznosi się w powietrze, na szczęście nie ma ostrych skrętów, spokojnie czekam do czas aż pilot wyłączy sygnalizację zapięcia pasów i będę mógł „enjoy my flight”. Niecałe 2 godziny szybko mijają, miałem ze sobą prasę, nadrabiałem zaległości w lekturze Detektywa oraz czasopism kolorowych, więc na nudę nie mogłem narzekać. O czasie lądujemy na Okęciu. Stewardessa życzy wszystkim udanego meczu i oczywiście pada z jej ust hasło „Forza Italia!”, co Włosi na pokładzie przyjmują owacyjnie. Tym oto pozytywnym akcentem mówię Państwu „Arrivederci!”




Pizza & Piza / 16.06.2012 - 17.06.2012


Buongiorno! Ani się obejrzałem jak minął tydzień od ostatniej podróży na Teneryfę i w sobotni poranek wsiadam na Dworcu Centralnym w pociąg InterRegio do Krakowa. Rozpoczynam kolejną wycieczkę, tym razem wręcz w ekspresowym tempie postanowiłem odwiedzić Pizę i zobaczyć na własne oczy ten fenomen architektury, jakim jest niewątpliwie Krzywa Wieża (po włosku torre pendente). Budowla ta stanowi razem z Colosseum niejako symbol Włoch, budzi pierwsze skojarzenia z tym krajem i pojawia się na niezliczonej liczbie fotografii. Na początku maja w systemie irlandzkiego taniego przewoźnika Ryanair pojawiły się tanie bilety na tą destynację, byłem już po swoim pierwszym locie tą linią na Maltę, długo nie musiałem się zastanawiać i nabyłem bilety za 150 zł w dwie strony. Ponieważ w samej Pizie praktycznie nic oprócz Krzywej Wieży do zobaczenia nie ma, to postanowiłem zostać tam tylko na jedną noc. Z pomocą przyszła mi siatka połączeń Ryanair, która umożliwiła wylot z Krakowa w sobotnie popołudnie o godzinie 16:10 i powrót do Wrocławia w niedzielę. Dzięki temu nie musiałem brać wolnego w pracy i miałem okazję spędzić intensywny weekend w bardzo słonecznej Italii. To był też mój pierwszy wyjazd tylko z bagażem podręcznym, na szczęście wbrew obawom bez problemu zmieściłem się w limicie wagowym do 10 kg a walizka luźno wchodziła do metalowego sizera na lotnisku w Balicach. Samego portu nie darzę zbytnią sympatią, jest on wręcz miniaturowych rozmiarów i przy nowych terminalach w Gdańsku czy Wrocławiu wygląda karykaturalnie. Ludzie tłoczą się na małej powierzchni, jest ciasno, a i sam dojazd do lotniska najprostszy nie jest. Najbardziej intensywnie reklamowane jest połączenie kolejowe szynobusem ze stacji Kraków Główny do bocznicy kolejowej na Balicach, od rampy trzeba iść jednak jeszcze spory kawałek do samego budynku terminala międzynarodowego, a jego cena ostatnio gwałtownie wzrosła. Z dworca transportuję się zatem bezpośrednim autobusem jadącym około 30 minut. W hali odlotów dziki tłum, dłuższe opóźnienia złapał samolot czarterowy lecący na Kos, podenerwowani pasażerowie z dziećmi (a jakże!) szczelnie wypełniają przestrzeń, ale o dziwo bez problemu znajduję wolne miejsce. Boarding rozpoczyna się punktualnie 45 minut przed odlotem, pan z lotniskowego gestapo upomina osoby, które chcą wnieść ze sobą na pokład 2 sztuki bagażu podręcznego (czytaj mała walizka-kabinówka i torebka damska). W samolocie sporo miejsc jest już zajętych, staram się siadać jak najdalej od rodzin z dziećmi, wybieram miejsce tuż za środkowym wyjściem ewakuacyjnym przy przejściu, środek jest wolny, zatem nie miałem zbytniego problemu z nogami. Mimo faktu, że wszyscy są już na swoich miejscach odlatujemy 40 minut po czasie i tyle przez całą trasę wynosi opóźnienie – kapitanowi nie udaje się go nadrobić, z głośników po lądowaniu nie słychać więc fanfar. Cały lot bardzo spokojny, zauważyłem, że kiedy prowadzona jest sprzedaż i stewardessa namawia podróżnych do zakupów, to z głośników zdecydowanie lepiej słychać dźwięk aniżeli w przypadku prezentacji safety demo. ;)
Po wyjściu z samolotu kieruję się na postój autobusowy zlokalizowany przed terminalem, około 20 minut odjeżdżam już w kierunku niedaleko położonej Pizy. Lotnisko jest położone niedaleko miasta, ale tym razem z okazji zamknięcia kilku kluczowych dróg i mostu na rzece Arno autobus zmienia trasę i dłużej zajmuje mu przebicie się przez zakorkowane wąski jednokierunkowe uliczki. Siedzę przy oknie, widzę tabliczki z napisami mijanych przystanków i ulic, do pewnego momentu wszystko się zgadza, zastanawiam się później, jaką trasą wiedzie objazd, ale oznakowanie jest dobre i wkrótce kierowca wraca na właściwą trasę przejazdu. To już pora na mnie, przystanek Bonnano 1. Za kolejną przecznicą znajduje się mała wąska żużlowa uliczka Pietro di Pisa, przy której położona jest villa Tower’s Garden. To w jednym z jej apartamentów przyjdzie mi spędzić noc. Okazuje się, że idące przede mną osoby, to para włoskich turystów i gospodarz domu, który wyszedł po nich na przystanek. Kiedy zauważa, że z walizeczką podążam za nimi, pyta mnie, dokąd zmierzam i zaprasza w swoje progi. Tuż za rogiem stoi już typowy toskański dom, pomalowany na żółto, otoczony bujną śródziemnomorską roślinnością, z charakterystycznymi oknami w formie drewnianych żaluzji – okiennic. Przed willą wita nas Julia prowadząca całą działalność. Jak na Włoszkę świetnie mówi po angielsku, pokazuje mi moje królestwo na jedną noc. Niesamowite, jak dobrze trafiłem. Mam dla siebie bardzo elegancki pokój, do tego olbrzymia łazienka cała w marmurach i wspólna nowoczesna kuchnia. Przy stolikach umieszczone są moje ulubione ruchome kolorowe stołki barowe, w lodówce chłodzą się napoje i jogurty, w szafkach czekają wiktuały na tradycyjne włoskie śniadanie (są m.in. biscotti), jest też ekspres do kawy marki Lavazza. Włoska gościnność robi na mnie spore wrażenie!
Szybko odświeżam się, zmieniam stój na bardziej letni (w Pizie mimo wieczornej godziny jest wciąż bardzo gorąco, na niebie żadnej chmurki) i wyruszam na miasto. Do głównego placu Campo dei Miracoli mam około 10 minut w dość szybkim tempie. Kiedy tam docieram, już się ściemnia, ale ludzi na ulicach przybywa. Wszystko za sprawą obchodzonego tego wieczoru święta „Luminaria”. Ulice nad rzeką zostały wyłączone z ruchu i zamieniły się w deptaki, we wszystkich budynki jest zgaszone bądź mocno przyciemnione światło, a na zewnątrz na fasadach i nad ulicą rozmieszczone są lampiony. Przed północą na głównym moście odbywa się spektakularny pokaz ogni sztucznych. Nie dla tego festynu tu jednak przyleciałem – moim głównym celem jest zobaczenie na własne oczy Krzywej Wieży, zanim jednak to nastąpi czas na posiłek. W restauracji McDonald’s wybieram włoską kanapkę Focaccino i shake o smaku cappuccino. Kolejka jest spora, więc zamówienia zbiera przedsiębiorcza pani z terminalem w ręku, wręcza każdemu klientowi numer zamówienia, a przy kasie po okazaniu naklejki od razu dostajemy nasze produkty. Widziałem już takie rozwiązanie w Paryżu na Champs d’Elysees i także się sprawdziło. Kiedy wreszcie się już posiliłem, wreszcie nadeszła ta wiekopomna chwila, po przejściu przez bramę staję oko w oko z imponującą Krzywą Wieżą – jest naprawdę krzywa, zdjęcia ani trochę nie kłamią, mam wrażenie, że budynek zaraz runie, bo przechył jest naprawdę duży. Zapada zmrok, jeden pstryk i zabytek uzyskuje iluminację – zgromadzenie na placu ludzie biją gromkie brawa. Na lewo od wieży znajduje się baptysterium oraz katedra. Mimo zakazu na trawie na głównym „piazza” Pizy ludzie urządzają sobie piknik. Warto w tym miejscu wspomnieć, że sposób ubierania się Włochów jest o lata świetlne oddalony od polskiej mody męskiej. Zdecydowana większość mężczyzn jest bardzo zadbana i metroseksualna, w Polsce takich obrazków na ulicy nie uświadczysz. Miło popatrzeć, dla fashionisty ten kraj jawi się jako prawdziwy raj. Nic dziwnego, że to właśnie z Italii pochodzi wielu znanych projektantów mody i włoska moda słynie w świecie ze swoich odważnych projektów.
Wtapiam się w kolorowy tłum, kupuję pamiątki, wysyłam przygotowane wcześniej widokówki i spaceruję wąskimi średniowiecznymi uliczkami razem z mieszkańcami Pizy, którzy tak licznie wypełnili wszystkie trattorie i restauracje. W tym samym czasie Polskę ogarnął piłkoszał, trwa mecz o wszystko z Czechami, jak to się skończyło niestety wszyscy wiemy. Podczas wieczornej przechadzki po mieści zauważyłem, że oprócz sklepików tabacchi w ścisłym centrum nie można znaleźć żadnego sklepu spożywczego czy supermarketu. To zjawisko dość charakterystyczne dla Włoch. Na zakupy jednak nie miałbym czasu, bo w niedzielę o 10:30 musiałbym już być na lotnisku imienia Galileusza. Po całym dniu wrażeń szybko zasypiam oglądając w telewizji Rai Uno podsumowanie z Euro 2012.

Niedziela wita mnie palącym słońcem, wstaję wcześnie, by z rana napić się kawy i przespacerować do Krzywej Wieży, by obejrzeć ją w świetle dziennym. Wszystko jest jeszcze pozamykane, jest godzina 8 rano, ruch turystyczny jeszcze się nie rozpoczął. Za dnia wieża wygląda jeszcze bardziej majestatycznie. Na tablicach informacyjnych zapoznaję się z interesującą historią budowli i przeprowadzanych regularnie prac konserwacyjnych. Ostatni większy projekt zakończył się w 2010 roku. Powoli ulice zapełniają się też sprzedawcami słodyczy, można kupić crocante i inne włoskie specjały. Na mnie jednak już czas, wracam do mojego mieszkania, zabieram przygotowaną już walizkę i zmykam na przystanek autobusowy, by około pół godziny później dotrzeć na lotnisko. Lotnisko jest małe, w strefie odlotów jest tylko jedna kawiarnia! Moją uwagę przykuwa makaron farfalle pomalowany w narodowe farby włoskiej flagi. Zatapiam się w lekturze prasy i w ten sposób mija mi czas do boardingu, wejście na pokład sprawne i bez zbędnych problemów ze strony obsługi lotniska, ale po zajęciu miejsc znów czekamy prawie 40 minut nim wystartujemy. Z 30-minutowym opóźnieniem lądujemy we Wrocławiu, skąd w dalszą drogę do Warszawy wyruszam w pociągu TLK. Ciao, Italia! Do zobaczenia niebawem!