Good bye Lenin, hello Borat! - Minsk & Astana / 01.09.2016 - 05.09.2016


Moja przygoda z podróżą do Kazachstanu rozpoczęła się wiosną tego roku, kiedy to białoruska linia lotnicza Belavia z okazji obchodów 20-lecia swojego istnienia w pierwszy weekend marca ogłosiła promocję na swoje rejsy z Mińska – cena za rejsy tam i z powrotem wynosiła 20 EUR + opłaty lotniskowe. Z racji swojego położenia i „sytuacji politycznej” Belavia operuje do kilku krajów byłego ZSRR, w swojej siatce połączeń ma także loty do kilku miast Kazachstanu. Ponieważ od dziecka interesowałem się koleją, to Kazachstan był mi jak najbardziej znany z mapy kolejowej świata, w końcu nie tak daleko przebiega trasa Kolei Transsyberyjskiej. W ostatnich latach kraj ten spopularyzowała (chociaż ciężko określić, czy to odpowiednie określenie) postać Borata, na polskim rynku telewizyjnym   też mieliśmy gościa z Kazachstanu w osobie pani Stasi z serialu „Klan”. Dodatkowym atutem mojej weekendowej wyprawy była możliwość zobaczenia Mińska oraz możliwość kibicowania na żywo polskim piłkarzom, którzy to 4 września podczas mojego pobytu w Astanie rozgrywali swój pierwszy mecz w fazie grupowej eliminacji do Mistrzostw Świata w piłce nożnej, które odbędą się w Rosji w 2018 roku. Bilety z Mińska do Astany kupione, teraz trzeba jeszcze zorganizować dolot z Warszawy do Mińska (tutaj „patriotycznie” wybieram rejs PLL LOT – wiadomo, kolejne mile wpadną na konto Miles & More) oraz niezbędne wizy. Najpierw uzyskuję w ambasadzie Kazachstanu wizę turystyczną za 35 euro, tydzień później w ambasadzie Białorusi za 15 euro dostaję wizę transferową. Nie ma lekko, do krajów wciąż niejako ściślej powiązanych gospodarczo z Rosją wymagana jest wiza, czasem niemal niemożliwa do uzyskania (vide Turkmenistan). W czwartkowe przedpołudnie docieram ponad 2 godziny przed odlotem na stołeczne Lotnisko Chopina, nadaję małą walizkę kabinową do luku, odbieram kartę pokładową i tym razem nieco muszę odstać w kolejce „fast track” do kontroli bezpieczeństwa. Przede mną leci jakaś grupowa delegacji z pracy, chyba są powiązani z lotnictwem, gdyż jeden z jej uczestników informuje pozostałych, iż jest bardzo prawdopodobne, że od stycznia przyszłego roku linie lotnicze Emirates na trasie WAW-DXB podstawią największy pasażerskie samolot świata Airbus A380. Pytanie, jak warszawskie Okęcie poradziłoby sobie logistycznie z obsłużeniem takiej maszyny. Wolny czas przed odlotem jak zwykle spędzam w saloniku Polonez, gdzie rozsmakowuję się w menu śniadaniowym i oddaję się lekturze prasy. Około 40 minut przed planowanym startem lotu do Mińska przechodzę do kontroli paszportowej i udaję się w okolice gate’u 21, gdzie niebawem rozpocznie się boarding. Okazuje się, że razem ze mną do stolicy Białorusi lecą także polscy koszykarze, większość z nich prezentuje się w swojej biało-czerwonej sportowej odzieży. Tym razem do Embraera zostaniemy przewiezieni autobusem, obsługa chce wszystkich pasażerów załadować do jednego autobusu, ale i tak okaże się, że już w samolocie będziemy czekali jeszcze na kilkoro pasażerów transferowych. Load factor jest całkiem spory, ale akurat miejsce 4C obok mnie pozostaje wolne, mam zatem większą swobodę ruchów podczas lotu. Z kokpitu melduje się kapitan Artur Haławin, a szefowa pokładu p. Katarzyna Gryn sprawnie opiekuje się podróżnymi. Menu jak to w LOT bywa ogranicza się do szklaneczki wody mineralnej i wafelka Prince Polo. Pogoda na trasie jest bardzo dobra, dopiero przed lądowaniem niebo mocno się chmurzy i Mińska wita nas deszczową aurą. Po wyjściu z samolotu zgodnie z kierunkowskazami udaję się do kontroli paszportowej, wcześniej trzeba jeszcze wypełnić druczek, taki sam wypełnia się wjeżdżając do Rosji. Ważny, by nie zgubić części B tej specjalnej karty, będzie ona niezbędna przy wylocie. Pieczątki w paszporcie wbite, muszę jeszcze nieco poczekać na bagaż i opuszczam strefę przylotów. Samo lotnisko robi wrażenie opustoszałego, chociaż słuchając zapowiedzi megafonowych można odnieść wrażenie, że ruch jest tu spory. Być może to dlatego, że poszczególne strefy są nieinwazyjne i oddzielono je dobrze od siebie, w związku z czym nie widać na raz całej ilość potoków pasażerskich. Dość dużo czasu zajmuje mi znalezienie kantoru, punkty wymiany walut są na Białorusi zcentralizowane przez banki, kolejka do wolnych stanowisk na poziomie odlotów wprawdzie nie jest duża, ale z moich obserwacji wynika, że na operację wymiany gotówki należy zagwarantować sobie minimum 30 minut. Kasjerka ogląda nasz paszport, wpisuje dane z niego do systemu, następnie sporządzany, drukowany i podpisywany jest protokół, co sprawia, że cała procedura się niebezpiecznie przedłuża. W końcu zrezygnowany, po około 40 minutach oczekiwania w kolejce, rezygnuję i wyciągam pieniądze w bankomacie, a przywiezione dolary jeszcze mi się przydadzą w Kazachstanie i jak się okaże podczas płacenia za wynajęte w Mińsku mieszkanie. Mimo informacji na stronie booking.com, że dostępna jest płatność kartą okazuje się, że płatność przyjmowana jest gotówką w USD. To już kolejny raz, kiedy odchodzi taki numer, miałem identyczną sytuację w Kijowie oraz St. Petersburgu. Przy małym stanowisku kawiarnianym zamawiam espresso (cena to raptem 2 ruble, czyli 4 złote), by rozmienić banknoty na drobne, które będą potrzebne mi do zakupu biletu autobusowego u kierowcy. Zaraz po wyjściu z terminala osacza mnie taksówkarska mafia, chętna do podwiezienia mnie do miasta za 15 USD. Udaję się jednak do autobusu E300, który kilka minut później odjeżdża w kierunku centrum. Międzynarodowy port lotniczy Mińsk-2 (MSQ) oddalone jest ponad 40 km od centrum miasta,  do stacji metra Uruchcha, która jest przystankiem krańcowym dla niebieskiej linii metra, autobus jedzie prawie 50 minut (bez zatrzymania). Radzę zagwarantować sobie ok. 1,5 h na dojazd z miasta, by spokojnie zdążyć na swój lot. Metro w Mińsku nie jest tak głębokie i bogato zdobione jak to w Moskwie, St. Petersburgu czy w Kijowie, ale nie da się ukryć, że klimat jest bardzo podobny, o klimacie Sojuza przypominają same nazwy poszczególnych przystanków jak Plac Lenina czy Wschód oraz mocno zdezelowane wagony znanej nam dobrze firmy „Metro Wagonmash” z St. Petersburga. Bilet na metro w przeliczeniu wydatek ok. 55 gr – tańsze bilety kupowałem jedynie w Kijowie podczas mojej pierwszej wizyty w ukraińskiej stolicy. ;) Ustawiam się w kolejce do kasy po kolorowy plastikowy żeton i czuję na sobie wzrok tęgiego strażnika z wąsem, która zaprasza mnie na prześwietlenie bagażu do specjalnie wydzielonej strefy. Ta praktyka to dodatkowa procedura bezpieczeństwa wprowadzona w życie po krwawym ataku terrorystycznym z kwietnia 2011 roku mińskim metrze. Całość nie zajmuje dużo czasu, widzę, że dysponują sprzętem identycznym jak ten na lotniskach. Po „przeszukaniu” ruchomymi schodzami zjeżdżam na peron, są one bardzo krótkie, gdyż metro w Mińsku budowana płytko pod ziemią. Kilkanaście minut później jestem już w ścisłym centrum stolicy na Prospekcie Niezależności i mam wrażenie, że gdzieś już coś podobnego widziałem – deja vu z Kijowa ;) Szeroki prospekty, wielkie chodniki, przejścia podziemne, ludzie niczym mrówki. Szybko odnajduję recepcję, gdzie odbieram klucze do mojego apartamentu, muszę znów wsiąść do metra i przejechać jedną stację podziemną kolejką. Poszczególne budynki są monumentalne, czasem by dojść do kolejnego numeru trzeba przespacerować się kilka ładnych minut. Mieszkanie, w którym zatrzymam się na tą noc, znajduje się w czteropiętrowym bloku położonym naprzeciwko Centralnego Domu Handlowego CUM, klatka schodowa jest niesamowicie obdrapana i wygląda na melinę, ale mieszkanie na 3. piętrze prezentuje się jak z innego świata – jest urządzone z gustem i nowocześnie. Po rozpakowaniu walizeczki, odświeżeniu się i krótkiej regeneracji ruszam na ruchliwą ulicę. Decyduję się przejść wzdłuż głównej arterii miasta do Placu Niepodległości. Poszczególne budynki na ulicy wyglądają bardzo podobnie do siebie, wszystkie mają potężne fasady, są dość „przysadziste” i nieco przytłaczające. Jest jednakże kilka wartych zauważenia perełek, np. kawiarnie Donut Box wzorowane na amerykańskiej sieci Dunkin’ Donuts. Oczywiście nie mogę się oprzeć kolorowym pączkom, tym razem postanawiam skusić się na donut z makiem oraz cappuccino. Z kawą w dłoni spaceruję po parku nad brzegiem rzeki, mijam gmach cyrku i docieram z powrotem do głównej ulicy. Po wdrapaniu się na górę moim oczom ukazuje się niesamowity gmach Pałacu Republiki, widać ten monumentalizm, który chce pozostawić po sobie urzędujący od zarania dziejów prezydent Łukaszenka. Przed budynkiem łopoczą zielono-czerwono-białe flagi Białorusi, a w oddali majaczy już logo McDonald’s. Wprawdzie komunizm trzyma się tu twardo, ale nawet tutaj dotarł przybytek kapitalizmu w postaci amerykańskich hamburgerów. Ruch w restauracji mają niesamowity, dawno nie widziałem takiego „przerobu” przy kasach. Zamawiam lemoniadę z guawą oraz jakąś kanapkę, niestety, menu nie różni się niemal wcale od tego w Polsce, ceny także niemal identyczne, szału nie ma ;) Wracam zatem do wędrówki, co jakiś czas przechodzę przez szerokie przejścia podziemne, gdzie tętni życie. Udaje mi się natknąć na czynny jeszcze urząd pocztowy, gdzie zaopatruję się w widokówki i znaczki do Polski, po czym kontynuję mój spacer do Placu Lenina, po drodze mijając spieszących mieszkańców Mińska. Słońce chyli się ku zachodowi, kiedy docieram na jeden z głównych placów białoruskiej stolicy i podziwiam pomnik wodza Lenina w pełnej krasie. Tuż za nim znajduje się budynek rządowy oraz uniwersytet.
 Jako fan kolejnictwa nie byłbym sobą, gdybym darował sobie obejrzenie głównego dworca kolejowego Mińsk Pasażerski, na który dojeżdżają także składy kursujące z Warszawy. Bryła dworca wyróżnia się nad okolicą, budynek stacyjny posiada kilka kondygnacji, jest obszerny i mieści w sobie wiele różnych funkcji użyteczności publicznej. Na tablicy świetlnej rozpoznają zapisane cyrylicą nazwy miejscowości jak Orsza, Baranowicza czy Brześć, oczywiście jest także i Moskwa, nie może być inaczej. Tuż obok zlokalizowane jest nowoczesne centrum handlowe „Galileo”, które odwiedzam w poszukiwaniu supermarketu i takowy też znajduję na parterze. Ceny bardzo zbliżone do polskich, chociaż niektóre produkty (nabiał sprowadzany z zagranicy) wydają się być horrendalnie drogie. Robię mały zapas smakołyków i ruszam w drogę powrotną. Jest już dość późno, robię się zmęczony, więc kieruję się do metra i podjeżdżam do stacji Jakuba Kolasa, skąd do mojego apartamentu mam już tylko rzut beretem. Czas na chill out i głęboki sen. O poranku budzi mnie hałas za oknem, mimo wczesnej pory natężenie ruchu samochodowego jest naprawdę duże, ale w sumie nie mogę narzekać, bo jestem wyspany a za oknem pięknie świeci słońce. Po wypiciu porannej porcji kawy, spróbowaniu ciemnego pieczywa oraz jogurtu deserowego Danone ruszam po raz kolejny do centrum miasta, by w blasku słońca przyjrzeć się monumentalnej zabudowie Mińska. Po długim spacerze do centrum kieruję się do restauracji McDonald’s, gdzie zaopatruję się w pożywne śniadanie składające się z owsianki, blinów, tosta oraz kawy, zawsze to coś innego niż standardowe menu śniadaniowe w Polsce. Do godziny 12:00 muszę wymeldować się z mieszkania, wracam więc metrem, czas na przebranie, toaletę i przepakowanie walizki. Już o 11:45 pojawia się pani sprzątająca po klucz, która z pewnością ma za zadanie przygotowanie mieszkania na przyjęcie ewentualnych kolejnych gości. Mam przed sobą jeszcze prawie pół dnia, gdyż rejs linii Belavia do Astany planowo startuje dopiero o 19:30, walizkę zostawiam w przechowalni bagażu w podziemiach dworca kolejowego (stawka 1 RUB za dobę) i urządzam sobie zatem długi spacer po śródmieściu, zaglądam w boczne ulice, nie spieszę się. Moje zaciekawienie budzi skrzyżowanie ulic Marksa i Lenina, na jednej z ulic znajdziemy popiersie Feliksa Dzierżyńskiego, komunizm w najczystszej postaci. Spacerując po parku raczę się lokalnym kwasem, to jakże popularny napój w krajach byłego ZSRR. Pogoda nieco się psuje, decyduję się wracać na dworzec, kilka kroków dalej za wspomnianym centrum handlowym „Galileo” znajduje się dworzec autobusowy, wcześniej dokładnie sprawdziłem miejsce, skąd odjeżdżają autobusy (bodajże 3 różne linie, których trasy nieco się różnią) na lotnisko, bilet można nabyć w kasie lub u kierowcy, oczywiście tylko za gotówkę. Przejazd na lotnisko trwa prawie godzinę, mimo faktu, że wybiła już godzina 15:00 na głównych arteriach Mińska nie widać korków, chociaż ruch jest wzmożony i pasażerowie się dość często zmieniają. Kiedy docieram na lotnisko mam jeszcze sporo czasu do odlotu, przy stoisku kawiarnianym zamawiam kawę americano i przeglądam w telefonie nieprzebrane zasoby internetu. Okazuje się, że akurat podczas mojego pobyt na Białorusi linia lotnicza Turkish Airlines zdecydowała się od okresu zimowego zawiesić połączenie na trasie Stambuł-Aqaba, mój rejs został automatycznie przebukowany na połączenie ze stolicą w Ammanie, co mnie jednak w żaden sposób nie zadowalało, na szczęście jeden mail do polskiego oddziału TK w Warszawie i wszystko zostało zmienione według mojego życzenia.
W końcu, na równo dwie godziny przed odlotem, na tablicy świetlnej pojawia się informacja o otwarciu odprawy reju linii Belavia do Astany (TSE), ustawiam się w kolejce, nadaję walizkę do luku bagażowego i odbieram kartę pokładową z miejscem wybranym wcześniej poprzez on-line check-in. Kontrola bezpieczeństwa oraz paszportowa odbywają się bardzo sprawnie, chociaż  uprzedzam, że sam proces skanowania bagaży podręcznych jest dość skrupulatny, możecie przygotować się, że będziecie poproszeni o otworzenie kabinówek itd. Po przejściu przez zlokalizowaną nieco dalej kontrolę paszportową można już udać się  niemal bezpośrednio go bramki, struktura lotniska jest dość specyficzna, każda bramka znajduje się w specjalnym okrągłym satelicie, gdzie znajdziemy bar. Tego dnia zablokowane jest wejście do sklepów duty free, czyżby to ze strachu przed Polakami, którzy wykupiliby spore zapasy wódki? To, co zastaję przy bramce mojego rejsu do Astany, jest zbieżne z moimi wyobrażeniami dotyczącymi profilu polskiego klienta/kibica. Bar oblega bowiem głośna gromadka facetów skupionych wokół dawnych działaczy PZPN, przy stoliku pod ścianą siedzi trójka Polaków, jeden wyglądający na Wikinga facet jest już bardzo pijany, zasypia na siedząco i przestaje reagować na bodźce z zewnątrz.
Boarding rozpoczyna się z lekkim opóźnieniem, ale load factor nie jest zbytnio imponujący, mam miejsce przy oknie tak jak lubię, miejsce w środku (lecimy maszyną Boeing 737) jest wolne. Zdaję sobie sprawę, że coś długo czekamy na komunikat załogi „boarding completed” (później z rozmowy pasażerów przede mną dowiedziałem się, że owa trójca z barowego stolika nie została wpuszczona na pokład), ale w końcu zaczynają się przygotowania personelu pokładowego do startu. Załoga ma kremowe mundurki, jasnofioletowe/różowe koszule, ich stroje prezentują się bardzo ładnie, gdyż zazwyczaj uniformy są ciemne. Przed startem zostajemy poczęstowani małymi landrynkami, załoga (w dość zaawansowanym wieku) wykonuje klasyczne safety demo, kołujemy do progu pasa i szybko wznosimy się nad chmury. Wieczorem, oczekując na lot, niebo się zachmurzyło i nawet popadało. Kilka minut po starcie za oknami jest już ciemno a my szybujemy ku stepom Azji Centralnej. Po około godzinie rozpoczyna się serwis pokładowy. Pomny dobrego serwisu na pokładzie rejsów linii Aeroflot jest bardzo ciekawe, co zaserwuje Belavia i niestety jest to duże rozczarowanie. W gustownie zapakowanym zestawie w nowym logo linii (Belavia przechodzi obecnie rebranding – nowe logo zrywa z siermiężnym malowaniem z epoki „radzieckiej” i ukazuje bławatka na niebieskim tle) znajduje się jedna mała sucha ciemna bułeczka, mieszanyj salad (jeden pomidorek koktajlowy, cztery plasterki ogórka szklarniowego i kilka paseczków sałaty) razem z czterema kawałeczkami kurczaka (bez sosu, ryżu czy makaronu) oraz orzechowy wafelek. Do picia jedynie woda mineralna, kawa lub czaj, napoje typu Coca Cola lub soki nie są oferowane,  o alkoholu można zapomnieć. Na szczęście do bezsmakowej herbaty dodawany jest plasterek cytryny, co ratuje sytuację, ale przez pozostałą część rejsu pozostaję głodny. Gdybym wiedział, że Belavia tak słabo karmi pasażerów, to na lotnisku w MSQ skorzystałbym z oferty sieci Burger King. Cóż, mądry Polak po szkodzie. Staram się nieco zmrużyć oczy, co ułatwia zgaszone w kabinie światło, czas nawet szybko mi mija, kapitan obniża pułap lotu a w oddali majaczą już światła Astany, Kazachstan welcome to! Po wyjściu z samolotu obowiązkowo czeka nas wypełnienie krótkiej karty migracyjnej z podstawowymi danymi. Część Polaków z PZPN-u, którzy także tankowali przy barze, są oczywiście nadal w stanie nieważkości i mają pretensje do pograniczników, że muszą wypełniać deklaracje, zachowują się niegrzecznie i wpychają w kolejkę. Dziwię się, że w tym miejscu nie interweniowała żadna policja, straż czy ochrona. Nieco czekam na swoją kolej, o tej porze (jest ok. 03:30 w nocy czasu lokalnego) przyleciał też jakiś inny samolot, więc chętnych do kontroli granicznej jest sporo. Szybkie zdjęcie, spojrzenie na kwitek, wizę, pieczątka do paszportu i już za moment zdejmuję z taśmy mój mały bagaż. Zawsze podziwiałem osobników, którzy są w stanie spakować się na było nie było kilkudniowy wypad w mały plecak. Mnie ledwo starcza walizka kabinowa, ale tak to już jest, jeśli chce się robić rewię mody ;)Doba hotelowa w hotelu Rauan w Astanie, w którym postanowiłem się zatrzymać, rozpocznie się dopiero o godzinie 14:00, zmęczenie daje o sobie znać, a mam jeszcze sporo czasu, zanim dotrwam na lotnisku do rana, kiedy to pierwszym autobusem po godzinie 06:00 będę mógł dotrzeć do centrum miasta. Z taksówek z zasady nie korzystam, traktuję je jako zło konieczne, każdy kierowca kojarzy mi się z taksówkową mafią, a mam lepsze sposoby na spożytkowanie pieniędzy niż wydanie kilkudziesięciu złotych za podwózkę, skoro mogę za kwotę kilkanaście razy niższą dotrzeć w to samo miejsce. W Astanie jednorazowy bilet autobusowy kosztuje raptem równowartość 90 groszy, kupuje się go u konduktora w autobusie, który z pewnością Was nie pominie. Po wyjściu z hali przylotów oczywiście taksówkarskie hieny atakują, ale śmiało je omijam, kieruję się do kantoru, gdzie dolary USD wymieniam na walutę kazachską tenge. Z garścią banknotów i monet mogę już skorzystać a takich dobrodziejstw jak automaty z gorącymi i zimnymi napojami – cena takiej herbaty czy kawy rewelacyjna, oscyluje w granicy 1,5 zł, nieco więcej zapłacimy za puszkę Coca Coli, a nadmienię, że to jedynie lotnisko i w sklepach na mieście powinno być jeszcze taniej. Myślałem, że może posilę się czymś w jakiejś kawiarni lotniskowej, ale niestety, mają tylko ciasta deserowe z kremami a to zdecydowanie nie jest coś, co zaspokoi mój głód. Czas wykorzystuję na zakup pamiątek., magnesy z różnymi wizerunkami Astany można na stoisku (w kształcie jurty) z pamiątkami dostać za raptem 3 – 4 zł. Reszta czasu to beztroskie leżakowanie, na górnym poziomie oprócz mnie „koczuje” sporo innych turystów, Polacy z samolotu ulotnili się błyskawicznie.


Kilka minut po godzinie 6 rano zbieram się z wygodnego szezlongu i wychodzę przed terminal, na poziomie przylotów oczywiście atakują mnie taksówkarze, ale po lewej stronie (wbrew temu, co pokazuje znak kierujący na prawo) dostrzegam już autobus miejski i przystanek. Pierwsi pasażerowie są już w środku, zajmuję miejsce i za kilka minut kierowca rusza. Przystanek jest dobrze oznaczony, widoczne są mapki z trasą przejazdu i informacje o cyklicznym rozkładzie jazdy. Autobus jest nowoczesny, wygląda jak klasyczny autobus miejski. Na przodzie za kierowcą siedzi także bileterka lub bileter, który rozprowadza bilety za 90 tenge, zauważy każdego nowo przybyłego pasażera, więc jazda na gapę jest niemożliwa ;) Na różowym niebie pojawiają się pierwsze promienie słońca, jak okiem sięgnąć widać trawiaste stepy i równiny, a w oddali za lekką mgiełką majaczy miasto z drapaczami chmur. Dojazd do dworca kolejowego trwa równą godzinę, podejrzewam, że w godzinach szczytów będzie trochę dłużej. Po drodze na przedmieściach w kierunku lotniska widać budowę metra, miasto ruszyło z kolejną wielką inwestycją. Tymczasem pierwszy etap trasy do miasta wiedzie przez osiedla domków jednorodzinnych oraz bloków mieszkalnych, widać, że wszystko jest nowe i infrastruktura na przedmieściach Astany dopiero kiełkuje, ale z pewnością autor tego przedsięwzięcia miał ambicje. Bloki są bowiem elegancko zdobione i sprawiają wrażenie potężnych, w zupełności nie przypominają bloków z wielkiej płyty. Powoli droga robi się coraz szersza, pojawiają się chodniki i przejeżdżamy przed pierwszymi wieżowcami ze szkła i stali. Bardzo lubię taką architekturę, a odbijające się słońce w tafli szkła poprawia mi nastrój. Przejeżdżamy głównymi arteriami nowej stolicy Kazachstanu, mijamy pałac prezydencki oraz inne gmachy rządowy i w końcu za mostem otoczenie się diametralnie zmienia – zabudowa jest znacznie gęstsza, poszczególne budynki charakteryzują się bardziej sowieckim stylem i są nadgryzione zębem czasu, ale wreszcie pojawiają się też ludzie na ulicach, gdyż dotychczas miasto było opustoszałe. Kiedy wysiadam pod dworcem kolejowym wreszcie widać jakieś ożywienie, są podróżni z bagażami, straganiarze, w hali dworcowej znajdują się liczne sklepiki, ale sam dworzec raczej jest z poprzedniej epoki, zapowiedzi pociągów po rosyjsku i kazachsku, język angielski zdecydowanie nie jest tutaj lingua franca, o czym mam okazję przekonać się chwilę potem w hotelu Rauan, w którym zarezerwowałem najbliższe dwie noce. Recepcjonistka wcale nie mówi po angielsku, ale na szczęście w ramach podstawowych zwrotów komunikacja w języku rosyjskim nie nastręcza zbytnich trudności. Mimo wczesnej pory dostaję już klucz do mojego pokoju, jaka to ulga móc wziąć gorący prysznic czy rozciągnąć się w łóżku. Czas na kilkugodzinną drzemkę ;)
Zarówno w sobotę jak i w niedzielę pogoda dopisuje i uskuteczniam spacery po Astanie. W starszej części miasta można bez większych problemów znaleźć sporo małych lokalnych fast foodów (dominuje kebab oraz bułeczki samsa) i knajpek, jeśli pragniemy powiewu Zachodu, to trzeba udać się do nowej części miasta za rzeką do jednego z centrów handlowych, gdzie znajdziemy znane nam sieci takie jak KFC czy Costa Coffee. Jest także i sieć sprzedająca jedzenie typowe lokalne, coś w stylu Puzatej Chaty na Ukrainie – na sobotni obiad zamawiam zestaw z sufletem moskiewskim, barszcz ukraiński oraz popularny także i tutaj kwas. Ceny w supermarkecie przystępne, spora część towarów znana nam i z naszych półek, wielkiej  różnicy nie dostrzegam ;)

Główne atrakcje Astany umiejscowione są na osi, wzdłuż której możemy podziwiać różne futurystyczne budowle. Ową „drogę” rozpoczyna największy namiot świata zwany chan czatyr, który inspirowany jest kazachską jurtą, czyli typowym mieszkaniem ludów koczujących na stepach. Następnie po drugiej stronie ulicy na bulwarze możemy podziwiać logo „I Love Astana”, przy którym chętnie fotografują się spacerowicze i turyści. Dalej znajdziemy bramę przypominającą kształtem łuk triumfalny, a w tym właśnie budynku mieści się siedziba koncernu naftowego KazMunajGaz. Dalej na bulwarze umieszczono kolejne fontanny, małe drzewka, place zabaw i ławeczki, obecnie eksponowane są tam globusy, które przedstawiają poszczególnych wystawców biorących udział w targach EXPO 2017 mających odbywać się właśnie w Kazachstanie. Kolejnym elementem deptaku jest najbardziej charakterystyczna dla miasta budowla Baiterek – jest to wieża symbolizująca mityczne drzewo życia, na którego szczycie mieni się słońce, symbol kraju. Na górę można wjechać windą i podziwiać panoramę miasta, które jest wciąż wielkim placem budowy. W bezpośredniej bliskości znajduje się siedziba biblioteki oraz filharmonii narodowej, a promenadę zwieńcza bogato zdobiony pałac prezydencki Ok Orda. Mnie najbardziej inspirują złote wieże umieszczone po obu stronach na placu przed pałacem. ;) Niedzielny wieczór upływa pod znakiem meczu polskiej reprezentacji w ramach eliminacji do mistrzostw świata w piłce nożne w 2018 roku. 4 września Kazachstan podejmował polską reprezentację, dla mnie to pierwsza okazja, by na żywo podziwiać naszą narodową drużynę. Około 1,5 h przed rozpoczęciem spotkania z wydrukowanym biletem w dłoni melduję się pod nowoczesnym (a jakże!) gmachem stadionu Astana Arena, gdzie będzie rozgrywany mecz.  Najpierw kontrola osobista, klasyczne macanko, otwarcie torby, potem zeskanowanie biletu i już tylko kilka kroków dzieli mnie od stadionu. W ogromnym hallu pierwsze, co rzuca mi się w oczy, to stoiska z pamiątkowymi szalikami oraz stanowiska małej gastronomii oferujące hot dogi czy zapiekanki. Sympatyczna (mówiąca po angielsku!) obsługa wskazuje mi drogę do mojego sektora i już na wejściu rozpoznaję twarze pijanych kibiców z Mińska, najwidoczniej przylecieli następnym samolotem kolejnego dnia, to się nazywa poświęcenie. Na forum lotniczym przeczytałem, że innym polskim kibicom lecącym przez Kijów także odmówiono wejścia na pokład, tym razem z powodu bójki na boisku. Polak potrafi… Niestety, to nie są odosobnione przypadki, gdyż to, co zobaczyłem na stadionie, to w zdecydowanej większości istna hołota. W polskim sektorze znajdowali się niemal wyłącznie mężczyźni w sile wieku, około 40 lat, zazwyczaj krótko ścięci lub z łysymi głowami, mocno wytatuowani. Przed rozpoczęciem meczu rozwieszali swoje transparenty i bannery z nazwami różnych polskich miast (i nie tylko polskich, albowiem pojawił się także szkocki Edynburg). Dodam, ze trybuny, w których siedzieliśmy, były pilnowane zwartym kordonem lokalnej policji, z początku byłem zdziwione, ale kiedy zobaczyłem, jak zachowują się Polacy, to wcale nie zdziwiłem się, że tak mocno nas pilnowali. Zaraz po odśpiewaniu hymnu znalazło się dwóch drących gardło wodzirejów, którzy przez cały mecz stali odwróceni do murawy i nawoływali do wulgarnych przyśpiewek i głośnego dopingowania. Myślałem, że takie obrazki można zobaczyć na meczach ligowych, ale okazuje się, że poziom intelektualny osób, które jeżdżą za polską reprezentacją, to mentalne dno. Momentami naprawdę czułem się tam nieswojo, zwłaszcza w momencie, gdy część kiboli zaczęła wskakiwać na plastikowe krzesełka i stawiała opór ochronie. Kilkakrotnie widziałem, jak policja skuwa w kajdanki nadaktywnych kibiców, znalazł się także jeden śmiałek, który został zwinięty na palenie na stadionie (z charakterystyczną koszulką „7iódemka”). Okrzyki typu „Kto nie skacze, ten z policji” czy „Jedźcie z kurwami” zupełnie do mnie nie przemawiały, okazuje się, że piłka nożna do brutalny sport i nie mówię tutaj o walce na boisku. Wynik 2:2 uważam za sprawiedliwy, w pierwszej połowie grę kontrolowali Polacy, w drugiej zaś Kazachowie. Nadmienię tutaj, iż wśród dopingujących Kazachów były całe rodziny z dziećmi i ich zachowanie było bardzo poprawne. Uff, wreszcie mecz dobiegł końca, czas zbierać się na lotnisko, co okazało się najbardziej skomplikowanym punktem planu. Mecz skończył się o północy, od lotniska dzieliło nas raptem kilka kilometrów (stadion jest przy trasie), ale okazuje się, że na parkingu nie ma żadnych taksówek. To doprawdy dziwne, że kierowcy nie wyczuli takiej okazji ;) W tłumie wracających ludzi wypatrzyłem dwóch chłopaków z Polski, którzy także chcieli dostać się na lotnisko, gdyż odlatywali tym samym rejsem Belavii nad ranem. Sympatyczny pan policjant kieruje nas do głównej drogi i sugeruje łapać okazję, nie tylko my mamy taki problem, także ludność lokalna macha na okazję. OMG, nigdy w życiu nie łapałem stopa ;) Po chwili zatrzymuje się kierowca, który za 2000 tenge zgadza się zabrać nas na lotnisko i chwilę potem możemy już odpoczywać przed odlotem do Mińska, który jak się okazuje jest opóźniony o ponad godzinę, a w praktyce przylatujemy do Białorusi prawie 3 godziny po czasie. Mnie się tym razem nie spieszy, gdyż dalszy rejs PLL LOT do Warszawy mam dopiero wieczorem. Ponieważ startujemy później, to lecimy już w blasku słońca, widoczność na trasie jest bardzo dobra i mogę podziwiać krajobrazy, co byłoby niemożliwe przy locie nocnym. Niestety, catering na locie TSE-MSQ jest jeszcze gorszy niż na locie do Kazachstanu – tym razem po raz kolejny 4 kawałeczki kurczaka oraz sucha porcja ryżu, nie ma ani jednego warzywka ani pieczywa, do tego ponownie orzechowy wafelek oraz kawa, herbata lub woda. Belavii mówię stanowcze niet :D Wnętrza mocno wysłużonego samolotu już komentował nie będę, na szczęście cało doleciałem do Mińska. Daswidania!

Ostatni zajazd na Litwie, czyli Wilno / 06.08.2016 - 07.08.2016

Rano wylądowałem w Warszawie, a już po południu znów pojawiam się na stołecznym Lotnisku Chopina i udaję się w kolejny rejs, tym razem przede mną krótka podróż zagraniczna, a mój kolejny kierunek to Wilno. Nie powiem, żeby litewska stolica w jakiś szczególny sposób mnie pociągała, ale swego czasu z (mocno okrojonej) mapy połączeń PLL LOT (do grudnia 2015 r.) był to przedostatni kierunek, którego nie miałem okazji odwiedzić. Wiosną tego roku w ramach kilkudniowej promocji nasz narodowy przewoźnik zaoferował loty na trasie WAW-VNO-WAW za mniej niż 200 zł, skwapliwie skorzystałem z okazji i odliczalem długie miesiące do wakacyjnego weekendowego wyjazdu.


Tradycyjnie na nieco ponad 2 godziny przed wylotem melduję się na Lotnisku Chopina przy stanowisku odprawy klasy biznes, gdzie u niezwykle znudzonej obsługi odbieram kartę pokładową na mój lot. Skład osobowy jest niemal identyczny jak dnia poprzedniego, kiedy odprawiałem się na rejs krajowy do Poznania, ale tym razem inny pan drukuje mi kartę. Moja żółta walizeczka odjeżdża taśmociągiem do sortowni (zawsze patrzę, czy wydrukowano i naklejono poprawny kod docelowy lotniska), a ja niemal błyskawicznie przechodzę przez kontrolę bezpieczeństwa (tunel „fast track”), jeszcze tylko kilka kroków na górę i już jestem w saloniku Polonez, gdzie ładuję akumulatory przed startem. Po przekąsce w postaci marchwiowych chipsów i toaście wzniesionym kieliszkiem processo czuję lekkie rozluźnienie ;)


Wyjście 27, z którego odbywać się będzie boarding, znajduje się bardzo blisko business lounge’u, nie muszę się zbytnio spieszyć i delektuję się dłuższą chwilą dekadencji. Kiedy podchodzę pod gate akurat rozpoczyna się boarding, po raz kolejny rejs będzie obsługiwany małym samolotem Bombardier Q-400, do maszyny pasażerowie zostaną zatem przewiezieni autobusem. Nie przepadam za tymi klaustrofobicznymi samolocikami i jazdą busem po płycie lotniska, ale to nie ja jestem odpowiedzialny za siatkę połączeń. Może nie narzekałbym tak bardzo, gdybym miał okazję przelecieć się samolotem ATR, ale na te maszyny się nie załapałem, a przecież jeszcze całkiem niedawno PLL LOT wykonywał nimi rejsy krajowe.


Obłożenie maszyny do Wilna jest całkiem spore, ale w obie strony miejsce obok mnie pozostaje wolne, mam zatem gdzie ulokować moje długie nogi. Na pokładzie wita nas szefow pokładu Pani Magdalena Gortat, kapitanem tego krótkiego niespełna godzinnego rejsu jest pan Marcin Dworak. O tej porze na Okęciu nie ma dużego ruchu, możemy w miarę szybko wystartować. Ponieważ wznosimy się w kierunku zachodnim, to czeka nas już za Warszawą zakręt w prawo. Niestety, tego dnia nie mamy szczęścia do pogody i na wysokości przelotowej cały czas lecimy w chmurach. Wprawdzie turbulencje nie występują, ale za oknem cały czas kłębią się chmury i nie mam odniesienia względem ziemi, zupełne „mleko”, bardzo nie lubię tak latać, niemal zawsze po osiągnięciu wysokości przelotowej chmury pozostają w dole a za oknami wygląda słońce, tym razem jednak do samego końca nasze położenie niemal nie ulega zmianie, pilot przeprasza za lekkie turbulencje, ale informuje, że na tej wysokości nie możemy ich niestety ominąć. Fakt, Bombardiery nie mogą wzbijać się tak wysoko jak konkurencyjne maszyny typu Embraer, Boeing czy Airbus. Wileńskie lotnisko od strony płyty prezentuje się bardzo skromnie, żeby nie powiedzieć „dziadowsko”, ruch też jest tutaj bardzo mały, chwilę po nas ląduje Belavia oraz Finnair, w VNO dość często gości AirBaltic oraz tani przewoźnicy jak WizzAir czy Ryanair. Z ciekawostek: na pasie startowym zaparkowane są dwa samoloty Aeroflotu a ich silniki sa zamaskowane materialem, zastanawiam się, w jakim celu tam one stacjonują. ;) Na bagaż przy taśmociągu trzeba czekać dość długo, co jest zastanawiające biorąc pod uwagę rozmiary lotniska i częstotliwość oferowanych połączeń. W końcu wychodzę do mikroskopijnej hali przylotów, która bardziej przypomina prowincjonalny dworzec kolejowy. Tuż po wyjściu z terminala znajduje się pętla autobusowa, mimo weekendu połączenia są często realizowane, do centrum dojedziemy w ciągu kwadransa a bilet kupowany u kierowcy kosztuje 1 EUR. Tabor jest zróżnicowany, ale na zdezelowane pojazdy na lotniskowej trasie nie trafiłem, za to na mieście zauważyłem trolejbusy z epoki. 20 minut później jestem już w hotelu Vilnius City Hotel zlokalizowanym bezpośrednio przy trasie z lotniska do śródmieścia. Miasto jest niemalże wymarłe, na niebie wiszą gęste czarne chmury, z których zaczyna padać mocnuy deszcze. Ulewa nie chce łatwo ustąpić, ale nie daję się rzęsistym kroplom i ruszam na łowy do hipermarketu Rimi. Sieć ta ma swoje placówki w krajach bałtyckich, jest także obecna na Litwie. Głównym produktem, na który poluję, są jogurty firmy Vilvi (z czarnym kotem na opakowaniu), które znam m.in. z delikatesów Alma, w sklepie od razu podchodzę do lodówki, gdzie robię odpowiednie zapas, oczywiście wybór w kraju producenta jest znacznie większy niż w Polsce.
Niemal cały wieczór pogoda jest pod psem, silny deszcz uniemożliwia zwiedzanie, więc w hotelowym pokoju robię sobie małą ucztę i dopiero przed północą wybywam na imprezę, akurat powoli zła pogoda przestaje dawać się we znami i z klubu wracam już suchą stopą ;)
O poranku za oknem dostrzegam błękitne niebo i pełne słońce, czas się posilić w hotelowej restauracji. Tym razem pozwoliłem sobie poleżeć nieco dłużej, więc na śniadaniu jest ruch jak w ulu, goście hotelu to w większości cudzoziemcy z krajów śródziemnomorskich. Szwedzi bufet nie prezentuje się nadzwyczaj wykwitnie, ale też nie mogę powiedzieć, że jest tak ubogo jak w hotelu Cosmos w Kiszyniowie i od stołu wstaję najedzony. Czas ruszać w miasto, do ścisłego centrum mam ponad 30 minut, ale nigdzie mi się nie spieszy. Zabudowania po drodze nie wróżą nic dobrego, wzdłuż jednej z głównych ulic prowadzących do śródmieścia stoją szare budynki mieszkalne, powiedziałbym, że to Polska powiatowa, wrażenia żadne; dopiero Prospekt Giedymina (lit. Gedimino prospektas) prezentuje się znacznie bardziej okazale, stojące przy tej reprezentacyjnej ulicy gmachy są dostojne i eleganckie, widać, ze sporo budynków zostało odrestaurowanych w ostatnich latach i Litwini starali się przywrócić im dawny blask. Jest wczesne przedpołudnie, na deptaku królują emeryci z zagranicy, którzy rozpoczynają zwiedzanie, część wizytujących rozpoczyna dzień od spotkania towarzyskiego w licznych kawiarniach mieszczących się w fasadach zabytkowych kamienic. Na samym końcu prospektu niczym biała dama jawi się majestatyczna katedra św. Stanisława i według mnie jest to zdecydowanie najładniejsza budowla w Wilnie. Ponieważ zliża się poraz wymeldowania z hotelu, kończę spacer i tą samą trasą ruszam w drogę powrotną. Niestety, pogoda znów płata figle i w drodze powrotnej trafiam na kilkuminutową falę deszcze, z którą mój parasol nie może dać sobie rady. ;)
Wczesna pora popołudniowa to w sam raz czas na kolejny spacer, tym razem spaceruję krętymi uliczkami starego miasta, które ma bardzo kolorową zabudowę. Podziwiam pałac prezydencki, kilka ambasad i docieram powoli do słynnej Ostrej Bramy, w okolicy której widzę liczne wycieczki z Polski. Owa Ostra Brama, przywołana w inwokacji „Pana Tadeusza” okazuje się być niewielkich rozmiarów obrazem/ołtarzem zawieszonym w wąskim przejściu nad bramą miejską. Spodziewałem się ogromnego sanktuarium a tymczasem to miejsce kultu religijnego jest nadzwyczaj skromne. Ale w końcu to wiara czyni cuda ;)
Zostawmy zatem doznania metaficzne i skupmy się na tych bardziej przyziemnych, czas coś zjeść, kuchnia litewska jest dość podobna do polskiej, w końcu przez w przeszłości tworzyliśmy jedno państwo znane jako Rzeczpospolita Obojga Narodów. Na moim ulubionym forum podróżniczym furorę robi bar z regionalną kuchnią mieszczący się przy ulicy Chopina 6. Podczas mojej wizyta w tym gastrobarze przeważają Polacy. Sam bar nie jest miejscem zbytnio eleganckim, klimat lat 90. dominuje, ale z pewnością można zjeść tam duże porcje serwowanych dań. Ja skusiłem się na pyzy, są one olbrzymie, ledwo zmieściłem w sobie takie dwie duże porcje nadziane mięsnym farszem. Ponieważ w okolicy znajduje się dworzec kolejowy, to jako fan kolei w czasach dzieciństwa postanawiam odwiedzić ten budynek. Stacja ma się całkiem dobrze, na peronach widzę dość spory ruch, widocznych jest kilka składów. Tuż obok znajduje się także McDonald’s, w McCafé delektuję się lemoniadą o smaku kiwi i zajadam ciastko marchewkowe, mam jeszcze sporo czasu, a pobieżne spojrzenie na mapę pokazuje, że dystans do hotelu jest dość krótki i rzeczywiście przejście zajmuje mi około kwadransa. Odbieram bagaż i na pobliskim przystanku komunikacji miejskiej oczekuję na przyjazd autobusu miejskiego na lotnisko. Port lotniczy w Wilnie jest położony blisko miasta, dzięki czemu nie trzeba tracić wiele czasu, by do niego dotrzeć. Kiedy docieram na lotnisko mam jeszcze prawie godzinę do odlotu, czas spędzam na lekturze książki w przy popołudniowej kawusi, to zdecydowanie moja ulubiona forma odpoczynku ;) Przy stanowisku odprawy kolejka jest całkiem spora, ale korzystając z mojej karty Frequent Traveller mogę skorzystać z przywileju odprawy dla pasażerów klasy biznes. Samo lotnisko nie robi na mnie żadnego wrażenia, jest dość ponure i małe, ilość sklepów czy punktów gastronomicznych jest doprawdy znikoma, podobnie wygląda także siatka lotów z/do VNO. Okazuje się, że samolot z Warszawy do Wilna wyleciał spóźniony, wobec czego na boarding naszego rejsu także trzeba będzie jeszcze poczekać, co wzbudza uzasadniony niepokój u pasażerów przesiadkowych. Nigdy nie byłem zwolennikiem szybkich transferów. W końcu jednak możemy zająć miejsca na pokładzie Embraera a kapitan kpt. Andrzej Śnieg przeprasza za wszelkie niedogodności związane z powstałym spóźnieniem. Szefowa rejsu p. Katarzyna Stępień rozpoczyna instruktażem bezpieczeństwa, wkrótce wszysca zajmują swoje miejsca i jesteśmy gotowi do rejsu. Tym razem wysokośc przelotowa jest wyższa niż podczas lotu Dashem Q400, lecimy w słońcu nad chmurami i po około 50 minutach gładko lądujemy w Warszawie. Załoga ma nadzieję gościć Państwa ponownie na pokładach naszych samolotów.




Gzik z Poznania / 05.08.2016 - 06.08.2016



Po nieco dłuższej przerwie powracam na warszawskie Lotnisko Chopina. Kolejny raz udało mi się skorzystać z tanich biletów linii PLL LOT na rejsy krajowe, nie wahałem się długo i wybrałem korzystne czasowo (i cenowo oczywiście też!) loty do Poznania. Czasy oferowanych połączeń były bardzo korzystne, w sam raz do mojego imprezowego harmonogramu. Wprawdzie z Paris Hilton nie mogę się równać, W piątkowe popołudnie kwadrans po godz. 17:00 pojawiam się w terminalu i kieruję się do jak zawsze opustoszałych stanowisk odprawy klasy biznes, agenci handlingowi są tutaj wyraźnie znudzeni, czytają książki w wolnym czasie, bardzo rzadko pojawiają się pasażerowie, którym mogą pomóc. Oczywiście odprawiłem się odpowiednio wcześniej online na stronie przewoźnika, by wybrać dogodne miejsce w Bombardierze Q-400 (tym razem 4D), ale nie mogę odebrać sobie tej przyjemności, by otrzymać wydrukowaną kartę na specjalnym papierze. Podczas odprawy online na stronie PLL LOT zauważyłem interesującą prawidłowość –  mój numer karty Miles & More (FQTV) nie był wpisany po wejściu w rezerwację i dostępność miejsc ograniczała się do jednego siedzenia, które zostało mi odgórnie narzucone przez system, wszystkie inne miejsca pokazywane były jako zajęte / niedostępne, co wydawało się dość dziwne, gdyż odprawiałem się na ponad 24 h przed odlotem. Po wpisaniu numeru karty Frequet Traveller dostępność miejsc w samolocie nagle okazała się znacznie większa i mogłem bez problemu „przesiąść się”. ;) Ot, taki mały trik, ale czasem przydatny trik, może komuś się przyda.
Szybkim krokiem kieruję się ku kontroli bezpieczeństwa w wersji „fast track”, nikogo poza mną nie ma przy stanowisku, więc błyskawicznie przechodzę do strefy air side i od razu zaszywam się  w saloniku, czas na małe before party przed imprezą w poznańskim klubie. Przy okazji robię prasówkę i zauważam efekty „dobrej zmiany” – Gazeta Wyborcza nie jest już dostępna w pojedynczych egzemplarzach, można ją wprawdzie przeczytać, ale egzemplarz jest specjalnie osadzony na drewnianej rączce służącej do przeglądania, nie można już zabrać sobie tego tytułu ze sobą. Za to pojawiło się bardzo dużo egzemplarzy Gazety Polskiej. Zrelaksowany, docieram do bramki numer 45 zlokalizowanej zupełnie na końcu terminala, po drodze mam zatem możliwość rozglądania się po lotnisku i pasażerach, to lubię! Przy wyjściu 44 obok będzie odbywał się niebawem boarding rejsu czarterowego, kolejka, którą początkowo błędnie wziąłem jako kolejkę do lotu do POZ, czeka właśnie na inną maszynę. Ponieważ mój rejs obsługuje mały Bombardier Q-400, to do samolotu zostajemy przewiezieni autobusem, dość długo czekamy na ostatnich pasażerów przesiadkowych, którzy w końcu docierają na pokład i kierowca rusza po płycie lotniska. Na pokładzie samolotu pasażerów wita szefowa pokładu p. Katarzyna Suska, chwilę później z głośników rozlega się głos kapitana rejsu WAW-POZ p. Arkadiusz Karasia, który przedstawia także pierwszego oficera p. Piotra Glińskiego. Załoga przedstawia instrukcję bezpieczeństwa i całkiem szybko kołujemy do progu pasa, by po kilku minutach wzbić się w powietrze w kierunku wschodnim. Niebawem czeka więc nas zakręt w powietrzy, by znaleźć się na trasie lotu do Poznania. Szybko osiągamy wysokość przelotową, o ile tego dnia w Warszawie niebo było raczej zachmurzone, to na trasie lotu jest słonecznie a przed samym lądowaniem w stolicy Wielkopolski mogę podziwiać stare miasto.
O poranku po dość intensywnej nocy spędzonej na parkiecie w jednym z poznańskich klubów docieram nocnym autobusem na lotnisko imienia Henryka Wieniawskiego. Zaskakująco duża grupa pasażerów koczowała tej nocy na lotnisku, okazuje się, że o 06:00 odlatuje rejs czarterowy do tureckiej Antalyi. Czyżby dodatkowy zatrzyk gotówki z programu 500 + przyczynił się do wzmożonego ruchu turystycznego? Nie da się ukryć, że gro pasażerów stanowią rodziny z małymi dziećmi. Ja jednak czekam na otwarcie odprawy PLL LOT, najpierw pojawia się jedna pracownica, ale wkrótce dołącza do niej kolega i u niego odbieram kolejną kartę pokładową na mój 261. lot. Zanim rodziny z dziećmi nadadzą swoje bagaże, mnie udaje się już przejść przez kolejkę do kontroli bezpieczeństwa i oczekuję na poranny rejs do WAW, na płycie stoi już zaparkowany samolocik, jak to zwykle bywa mała maszyna Bombardier Q-400, mam to samo przydzielone miejsce 4B, jest ono chyba najbardziej optymalne i po raz kolejny miejsce obok mnie jest wolne. Tym razem szefową pokładu jest p. Anna Domańska, a za sterami siedzi kpt. Piotr Gliński, który jeszcze przed startem wita pasażerów wita pasażerów i informuje, że czas naszego rejsu to około 30 minut. W rzeczywistości minęło niemal 40 minut zanim wylądowaliśmy w stolicy, ale i tak nigdzie mi się nie spieszyło tego sobotniego poranka. Przez noc pogoda uległa zmianie, pod nami białe chmury, ale na szczęścoe obywa się bez turbulencji i od strony Piaseczna lądujemy na pasie Okęcia. Dziękuję za uwagę!

Kierunek Berlin / 22.07.2016 - 23.07.2016

W piątkowe popołudnie niemal prosto z biura udaję się do centrum, gdzie rozpoczynam podróż pociągiem osobowym Kolei Mazowieckich do Modlina. Tego wieczora z lotniska w Modlinie udaję się podróż do Kolonii, skąd następnego dnia bladym świtem mam zarezerwowany rejs linią Air Berlin do niemieckiej stolicy, by po raz kolejny przekonać, jak dobrze się bawi to miasto.


W Modlinie jestem około 2 godziny przed odlotem. Mając w pamięci doniesienia prasowe na temat nadzwyczaj długich kolejek i natłoku pasażerów spodziewam się Armagedonu, a tymczasem przejście całej kontroli bezpieczeństwa zajmuje mi raptem 3 minuty; mimo piątkowego wieczoru wcale nie ma na nim dużej ilości podróżujących, bez problemów znajduję wolne miejsce w pobliżu wyjścia 2B, skąd będzie odbywał się boarding mojego rejsy linii Ryanair do Kolonii (CGN). Tym razem większym zainteresowaniem cieszą się loty na południe Europy. Zajmuję się lekturą prasy oraz lustrowaniem pozostałych podróżnych, to takie moje hobby, jako entuzjasta mody zawsze staram się wyławiać z tłumu ciekawe odważne stylizacje. Tego wieczoru nikt nie przykuł mojej uwagi, skupiam się więc na obserwacji płyty lotniska, na której lądują kolejne maszyny irlandzkiego przewoźnika. W końcu pojawia się też Boeing, który przyleciał z Kolonii i obsługa lotniska w Modlinie rozpoczyna kontrolę dokumentów, poszczególni pracownicy przeciskają się między podróżnymi i sprawdzają karty pokładowe, wygląda to zawsze nieco prymitywnie, ale tak to tam działa. Wychodzimy na zewnątrz, stajemy pod prowizoryczną wiatką i oczekujemy, aż będziemy mogli wejść na pokład. Podczas odprawy online system już po raz kolejny przyznał mi miejsce w ostatnim rzędzie, tym razem 33D. Kiedy boarding zostaje już zakończony przesiadam się do rzędu przede mną, gdzie usadawiam się wygodnie na miejscu 32F przy oknie po prawej stronie, a pozostałe dwa miejsca pozostają wolne. Załoga o śródziemnomorskim typie urody objaśnia zasady bezpieczeństwie na pokładzie samolotu i jesteśmy już gotowi do startu w kierunku Niemiec. Samolot szybko wznosi się do góry, przebija przez chmury i mniej więcej po 20 minutach lotu pod nami nie ma już chmur, które tego dnia kłębiły się nad Warszawą. Czas upływa mi szybko, po około godzinie kapitan włącza sygnalizację zapięcia pasów i rozpoczynamy zniżanie, po drodze widzę aż dwa samoloty innych linii lotniczych lecące gdzieś w pobliżu na innych wysokościach Pilot z kokpitu podaje podstawowe parametry dotyczące lotu, w Kolonii spodziewamy się pięknej pogody i temperatury 28 stopni Celsjusza i tak jest w rzeczywistości. Lotnisko jest mi dość dobrze znane, gdyż w Kolonii byłem w ubiegłym roku i niewiele się od tamtej pory zmieniło. Jest dopiero godzina 22:30, mój kolejny rejs do Berlina mam dopiero następnego dnia o 06:30 rano, najpierw udaję się zatem do McCafé, by naładować kalorie, a później decyduję się podjechać do centrum miasta kolejką za 1,80 EUR. Dworzec kolejowy w Kolonii zlokalizowany jest tuż przy katedrze, w nocy jest ładnie oświetlony, a sama katedra robi ładne wrażenie. Czas zakosztować życia nocnego.
Po wyjściu z jednego z barów (oczywiście nie byłbym sobą, gdybym nie napił się ulubionego Red Bulla) czas ruszać w drogę powrotną na dworzec. Próbuję kupić bilet w automacie (ważne: można płacić tylko niemiecką kartą EC lub Maestro), ale transakcja zostaje za każdym razem odrzucona z niewiadomego powodu (podczas zakupu biletu do miasta wszystko odbyło się bezproblemowo), zrezygnowany wrzucam w końcu monety i oto mogę odebrać upragniony bilet. S-Bahn na lotnisko jedzie około 15 minut, jest jeszcze bardzo wcześnie, dochodzi 4 rano, ale otwierają się już pierwsze stoiska w strefie ogólnodostępnej, w lotniskowym supermarkecie zaopatruję się w słodkie pieczywo oraz sok ekologiczny, później jeszcze kawa w McD i ruszam do strefy oprawy linii Air Berlin. Dzięki ich niedzielnej promocji Super Sunday w połączeniu ze zniżką – 15 EUR oferowaną przez serwis Tripsta mogłem zarezerwować przelot za jedyne 5 EUR, to nie lada gratka, zwłaszcza że mogę dolecieć na główne lotnisko Tegel, z którego szybko można dostać się do centrum. Tym razem po raz kolejny zatrzymuję się w hotelu Metropolitan w ścisłym centrum, słynny Ku’damm jest oddalony o ok. 5-10 minut spacerem. Po dawce kofeiny i kalorii zawartych w kawie i toście z McDonald’s ruszam do kontroli bezpieczeństwa. Wprawdzie trwa poranny szczyt, wiele rejsów odlatuje z Kolonii, ale cała kontrola przebiega bardzo sprawnie, nie przechodzi się już przez klasyczną bramkę, ale trzeba wejść do kapsuły i rozciągnąć ramiona, a wtedy uruchomione zostaje skanowanie i po chwili możemy już przejść do strefy air side lotniska. Nie jestem już głodny, więc zatapiam się w lekturze, ale ponieważ przy moim wyjściu do samolotu nie ma gniazdka elektrycznego, a chcę podładować telefon, to przenoszę się do nieco odległej części terminala i zbieram się stamtąd dopiero, kiedy akurat startuje mój boarding. Na mojej karcie pokładowej mam przyznaną grupę B, która może wejść na pokład razem z pasażerami z grupy A, szybko zajmuję zatem moje miejsce 17C. Do Berlina polecimy samolotem Boeing 737, panie miło witają na pokładzie, w rękawie wystawiona jest prasa dla chętnych.
Boarding trwa dość długo, gdyż poranny rejs ma bardzo dobre obłożenie i wszyscy pasażerowie muszą się usadowić. Kiedy podchodzę do mojego rzędu okazuje się, że ktoś zajął moje miejsce, na szczęście zakochana holenderska parka przesiada się na miejsca 17A i 17B według przydziału, a ja korzystając z ładnej pogody mogę nacieszyć oczy widokiem za oknami. Kapitan wita pasażerów i informuje, że nasz rejs na lotnisko Tegel w Berlinie potrwa około 45 minut. Wreszcie zostają uruchomione z silniki, a na małych ekraników, które wysunąły się spod sufitu, pojawia się animacja video z instrukcją bezpieczeństwa na wypadek wystąpienia sytuacji awaryjnej na pokładzie. W końcu kołujemy do progu pasa i wzbijamy się w powietrze, po osiągnięciu wysokości przelotowej 10 000 stóp załoga rozpoczyna serwis pokładowy, który na tym krótkim rejsie krajowym składa się z małego precelka piwnego oraz ciepłego lub zimnego napoju. Jestem pełen podziwu dla personelu, że na tak krótkim dystansie są w stanie obsłużyć pełen samolot pasażerów, następnie zebrać śmiecie i przygotować kabinę do lądowania. Na tle linii airBerlin polski narodowy przewoźnik ze szklaneczką wody i miniwafelkiem Prince Polo wypada bardzo blado. Maszyna kieruje się już na lotnisko Tegel, pilot rozpoczyna zniżanie, mijamy brandenburskie tereny zielone i gładko lądujemy na pasie startowym. Nieco schodzi nam nim dojedziemy do stanowiska postojowego i zainstalowany zostanie rękaw, ale oczekiwania na słodki smak czekoladowego serduszka ;) Hallo Berlin, ae you ready?!

Tour de Pologne / 09.07.2016 - 10.07.2016

W letni sobotni poranek po roztanczonej nocy spedzonej w Sopocie kolejny juz raz ruszam na gdanskie lotnisko. Autobusem linii 122 przybywam do Portu Lotniczego GDN ok. godz. 06:40, start mojego rejsu PLL LOT z Gdanska do Warszawy zaplanowany jest na godz. 08:55. Na rozkladzie lotow jak zwykle dominuja kierunki skandynawskie, nie ma wiele ciekawych pozycji. W hali odlotow rozpoczela sie juz odprawa na beposredni rejs PLL LOT na trasie Gdansk-Krakow bez miedzyladowania w Warszawie, to obecnie jedyna trasa LOT-u realizowana poza stolecznym hubem, jeszcze nie tak dawno LOT mial w swojej siatce bezposrednie zagranicznce polaczenia z kilku polskich lotnisk, ale byly one traktowane glownie jako rejsy dowozace pasazerow dla linii partnerskicj jak Lufthansa (FRA czy MUC). Polaczenie Krakow-Gdansk ma w swojej ofercie takze Ryanair, wydaje sie, ze ma ono racje bytu, gdyz w nieco ponad godzine mozna przedostac sie na drugi koniec Polski. Chwile pozniej rozpoczyna sie takze odprawa na moj lot, odbieram karte pokladowa i udaje sie do kontroli bezpieczenstwa. Przede mna jeszcze prawie 1,5 godziny oczekiwania na boarding, w przestronnym terminalu przy kawie zabieram sie za przerabianie kolejnych zagadnien z podrecznika Prisma A2 do jezyka hiszpanskiego – przy niuansach jezykowych (takie moje hobby) udaje mi sie przetrwac do momentu zaproszenia na poklad. Katem oka bacznie obserwuja pozostalych pasazerow znajdujacych sie w terminalu, zdecydowanie przoduja Szwedzi, spozywajacy wlasnie swoj pierwszy posilek w lotniskowej kawiarni, pozniej huralnie udaja sie na poklad rejsu linii Rynair.
Jestem nieco zaskoczony, liczba pasazerow na trasie do Warszawy jest bardzo przyzwoita i zdecydowana wiekszosc miejsc jest zajeta. Nad gdanskim lotniskiem sie przejasnia i mozemy wystartowac w promieniach slonca, zajmuje miejsce  3 A wybrane wczesniej podczas odprawy online, w samolotach typu Bombardier Q 400 zdecydowanie preferuje miejsca z przodu maszyny, by miec dobry widok na krajobrazy za oknem, miejsca w dalszych rzedach sa niestety malo komfortowe w tym wzgledzie, za oknem mozemy podziwiac skrzydla, silnik czy opony samolotu – ale co kto lubi ;) Jeszcze przed startem szef pokladu p. Jacek Fosz rozdaje slodkie przekaski, czyli klasycznie maly wafelek Prince Polo oraz minizelki Frugo. Towarzyszaca mu kolezanka z personelu pokladowego prezentuje zasady bezpieczenstwa i chwile potem kapitan Andrzej Śnieg wzbija maszyne do gory, po przebiciu sie przez cienka warstwe chmur podziwiam ziemie a pozniej zaczytuje sie w nowym numerze magazynu pokladowego “Kalejdoskop”, ktory jest dedykowany nowej destynacji PLL LOT jak od pazdziernika jest Seul – stolica Korei Poludniowej. Mam jednoznacze skojarzenia z Seulem – “nieslynne” wykonanie hymnu Polski przez moja idolke Edyta Gorniak. Podczas lotu pasazerom zostaje rozdana woda mineralna (coz za mozliwosc wyboru: z gazem lub bez), na okolo 15 minut przed ladowaniem w Warszawie kapitan wlacza sygnalizacje zapiecia pasow, przebijamy sie przez chmury i zblizamy do Lotniska Chopina. Kiedy dotykamy pasa z daleka dostrzega majestatyczna sylwetke samoloty Air Force 1, ktory tego dnia stoi na plycie stolecznego lotniska. Niecodziennie mozna spotkac takiego wyjatkowego goscia.
Nastepnego dnia w niedzielne wczesne popoludnie docieram autobusem linii lotniskowej do portu lotniczego w Katowicach. Po rozbudowie prezentuje sie nieco lepiej, ale czesc hali odlotow, skad realizowane sa polaczenie PLL LOT wciaz tkwi w innej epoce i odstaje od nowoczesnych terminali jak ten we Wroclawiu. Odprawa na moj rejs do Warszawy jeszcze sie nie rozpoczela, ale do stanowiska odprawy jest juz kilkuosobowa kolejka, za mna ustawia sie rodzina, ktoryu “odsyla” swoja kuzynke polskiego pochodzenia do Chicago. Wydawac by sie moglo, ze powinna byc “oblatana”, ale pozory myla – okazuje sie, ze nikt nie jest zorientowany, jak wyglada proces odprawy biletowo-bagazowej czy transferu w Warszawie. A mozna byloby pomyslec, ze to tylko domena przyslowiowych Januszow latajacymi przede wszystkim czarterami. Punktualne na dwie godziny przed startem samolotu do WAW przy odprawie pojawiaja sie dwie pracownice lotniska, rozwiniety zostanie czerwony dywanik z napisem “business class”, lecz I tak musze odstac swoje w kolejce, gdyz podrozni przede mna uformowali juz sztuczny tlumek i osobna kolejka do odprawy priorytetowej na razie nie zostala wyodrebniona. Po odebraniu karty pokladowej sprawie przechodze przez kontrole bezpieczentwa i na dolnym poziomie terminalu czekam na boarding, wiekszocs samolotow to ruch czarterowy, kwadrans przed moim rejsem do WAW odlatuje Lufthansa fo Frankfurtu, klasycznie leci sporo Azjatow. Bombardies Q 400 przybyl juz z Warszawy i oczekuje na przybycie pasazerow na poklad, klasycznie do samolotu zostajemy przewiezieniu autobusem. Kapitanem rejsu jest p. Marek Dejczak, a obowiazki szefowej pokladu pewni sympatyczna pani Anna Barberowska, load factor w porownaniu do poprzedniego mojego rejsu na tej trasie jest bardzo przyzwoity, praktycznie wszyscy maja w stolicy przesiadki na polaczenia transferowe. Nieco zbyt pulchny steward prezentuje wyposazenie awaryjne samolotu i ruszamy do stolicy. Samolot do gory wzbija sie bardzo gwaltownie, jest jak na karuzeli, ale za to mozna podziwiac katowickie lotnisko z lotu ptaka. Jeszcze kilka manewrow i lecimy juz w kierunku Warszawy, pilot wylacza sygnalizacje zapiecia pasow i nadchodzi pora na rozdanie wafelkow Prince Polo oraz szklaneczek z woda mineralna. Doczytuje do konca magazyn “Kalejdoskop” i spogladam za okno, niestety, spora ilosc chmur powoduje, ze widok sa mocno ograniczone, ale juz niebawem rozpoczynamy znizanie, o czym to informuje kapitan w stosownym komunikacie. Personel pokladowy rozpoczyna przygotowywanie kabiny do ladowania, zauwazam, ze podchodzimy ta sama sciezka, ktora mialem przyjemnosc podchodzic do ladowania dzien wczesniej; jak widac kierunek, z ktorego przylatuje maszyna, nie odgrywa tutaj istotnej roli. Ladujemy, halo ziemia!

WrocLove po raz kolejny / 19.06.2016


W niedzielny poranek niemal prosto z rozgrzanego parkietu ruszam nocnym autobusem 206 na wroclawskie lotnisko im. Mikolaja Kopernika i ok. godz. 03:30 melduje sie w przestronnej hali odlotow. Zdumiewa mnie dosc dluga kolejka pasazerow stojaca do jednego ze stanowisk, wszystko sie wyjasnia, kiedy patrze na tablice odlotow – jest to rejs czarterowy linii Enter Air do Palermo, a takie polaczenia w sezonie letnim ciesza sie duza popularnoscia. Start mojego porannego rejsu PLL LOT do Warszawy zaplanowany jest na godzine 05:50, chwile pozniej maja wystartowac dwie maszyny Lufthansy, jedna do Monachium a druga do Frankfurtu, po godzinie 07:00 jeszcze tradycyjny rejs linii WizzAir do Londynu Luton, wiec typ pasazera z biznesowego zmniejsza sie na niskobudzetowego. Lotnisko robi o tej porze dosc przygnebiajace wrazenie, jest pusto, niemal wszystkie okienka sa zamkniete, stanowiska kontroli bezpieczenstwa jeszcze nie sa otwarte. Kawiarnie takze nie dzialaja, do rozpoczenia odprawy mam jeszcze teoretycznie nieco ponad kwadrans, w automacie kupuje gorace moccacino, by nieco postawilo mnie na nogi. Przed stanowiskami odprawy biletowo-bagazowej linii Lufthansa ustawiaja sie juz pasazerowie, do odprawy PLL LOT jest na razie jeden pasazer, wiec podazam za nim. Niebawem pojawia sie koordynator check-in p. Aleksander D. (nazwisko do wiadomosci redakcji) z kolczykiem w lewym uchu. Jestem wyczulony na takie szczegoly, wie zwrocilo to moja uwage. Dostaje moja karte pokladowa z wczesniej wybranym numerem miejsca 3A i oddalam sie do kontroli bezpieczenstwa. Tym razem nie moge skorzystac z uslugi Fast Track, gdyz nie jest jeszcze otwarta, ale kolejka szybko sie przesuwa. Jeszcze tylko test na obecnosc materialow wybuchowych i juz jestem w strefie dla pasazerow, gdzie rozkladam sie na szezlongu, przed soba mam plyte lotniska, na ktorej nocowaly samoloty. Jestem nieco zmeczony po calej przetanczonej nocy, wiec nieco sobie przysypiam w pozycji horyzontalnej. Uwazam, ze tego typu rozwiazania powinny byc wprowadzone na wiekszej ilosci lotnisk. Okolo godz. 05:30 przez bramke przechodza piloci wraz z zenska dwuosobowa zaloga, kilka minut pozniej takze i pasazerowie zostaja zaproszeni na poklad, naliczylem 31 osob, wypelnienie w samolocie to okolo 1/3 miejsc. Do Dasha zostajemy przewiezeni autobusem, mimo ze od terminalu do maszyny jest raptem kilka krokow ;)
Na pokladzie wita nas szefowa pokladu p. Beata Wolska-Cieplicka, chwile pozniej w kabinie rozlega sie sympatyczny glos kapitana p. Mateusza Szyguly, ktory podaje podstawowe informacje na temat lotu. Wygodnie rozlokowuje sie na moim miejscu, zapoznaje sie z instrukcja bezpieczenstwa I wysluchuje wskazowek podawanych przez personel pokladowy. Dosc dlugo kolujemy po pasie startowym, ale w koncu jestesmy u jego progu i rozpoczynamy lagodnie wznoszenie. Pogoda na trasie jest bardzo ladna, z gory obserwuje polska ziemie a kiedy juz napatrzylem sie na nia siegam po magazyn pokladowy Kalejdoskop i nadrabiam zaleglosci w lekturze. W jej trakcie serwowany jest poczestunek, czyli tradycyjnie jest to Prince Polo oraz woda mineralna. Okolo 20 minut przed ladowaniem (caly rejs trwa rowne 40 minut) kapitan wlacza sygnalizacje zapiecia pasow i rozpoczynamy znizanie do ladowania. Po raz kolejny podziwiam Warszawe z lotu ptaka. Jeszcze kilka minut i ladujemy.To byl 255 lot, do zobaczenia w lipcu! 


Pozdrowienia z Katowic / 04.06.2016




W sobotnie wczesne popołudnie prosto z dworca kolejowego w Katowicach linia autobusowa Lotnisko docieram pod terminal lotniska w Pyrzowicach. Przejazd zajal mi okolo 40 minut, bilet normalny kosztuje 27 zl, mozna kupic go placac gotowka u kierowcy lub online odpowiednio wczesniej na stronie PKM Katowice. Mozna sie tez dostaniec taniej komunikacja miejska z Bytomia, ale rozklad weekendowy nie korelowal z moja godzina odlotu samolotu PLL LOT do Warszawy, wybralem zatem wersje „premium”.
Obecnie lotnisko w Katowicach przechodzi gruntowny remont; nic dziwnego, gdyz to jeden z najwiekszych portow lotniczych w Polsce, a jego wyglad wola o pomste do nieba. Ostatni raz bylem tam ponad 2 lata temu lecac do Gruzji i widze, ze wiele sie od tego czasu niestety nie zmienilo. Mam nadzieje, ze przebudowa czesci pasazerskiej sprawi, ze ten obiekt stanie sie bardziej estetyczny niz jest obecnie. Teraz, kiedy trwa remont, pasazerowie musza przedzierac sie niemalze przez plac budowy a przepustowosc portu jest znacznie zmniejszona, bardzo zaskoczyla mnie duza kolejka do strefy bezpieczenstwa.
Odlot mojego rejsu zaplanowany jest na godzine 15:00, mam ok. 2,5 h do czasu wylotu, na gornym poziomie staram sie odseparowac od wszedobylskiego halasu wiertarek, ale niemalze non-stop z glosnikow sacza sie kolejne zapowiedzi na temat bezpieczenstwa, otwieranych i zamykanych stanowisk odprawy. To chyba rekord, na zadnym innym lotniusku nie slychac nadawanych komunikatow z taka czestotliwoscia. Punktulanie o godzinie 13:00 rozpoczyna sie odprawa biletowo-bagazowa, kiedy schodze na dol do dwoch stanowisk tloczy sie juz spora kolejka, ale to i tak nic w porownaniu z kolejka, w ktorej trzeba wystac ponad 30 minut, by przejsc kontrole bezpieczenstwa. Panie pracujace przy stanowiskach odprawy sa niesamowicie skrupulatne, waza bagaze podreczne, przywieszaja na nich zawieszki z informacja o numerze i dacie lotu a ponadto niektorym  pasazerom wypominaja dodatkowe kilogramy w podrecznym i zapisuja odpowiednia adnotacje na papierowej plakietce. Nigdy jeszcze nie spotkalem sie z taka nadgorliwoscia, pamietajcie, ze jest gorsza od faszyzmu. ;)
Tym razem kolejka do dwoch stanowisk jest jedna, wyswietlona na ekranie jest tylko odprawa klasy biznes zas na ekranie nad druga pania pojawiaja sie instrukcje dotyczace bezpieczenstwa oraz zasady pakowania towaru, mimo posiadania srebrnej karty Miles & More musze zatem odstac swoje razem z innymi podroznymi. Po odebraniu karty pokladowej kieruje sie do kontroli bezpieczenstwa, przede mna spora grupa pasazerow linii WizzAir, ktora w Katowicach ma sie calkiem dobrze. Pan dokonuje kontroli wymiaru bagazu podrecznego i kilka osob musi zawrocic do kasy i uiscic platnosc, gdyz ich maly bagaz podreczny nie miesci sie w metalowym koszyku na pomiary.W koncu przechodze przez skaner, tym razem urzadzenie zapiszczalo, jestem bardzo dokladnie wymacany przez pracownika ochrony i wreszcie moge przejsc do strefy oczekiwania na lot, nie bedzie to niestety wygodne oczekiwanie w lounge’u. By czas szybko minal zajmuje sie lektura ksiazki „Sprzatalam w arabskich palacach” i dopiero tuz przed boardingiem schodze na poziom -1, gdzie spod bramki 17 zostajemy przewiezieni autobusem do maszyny Bomardier Dash Q-400, ktora wlasnie wyladowala z Warszawy. Zastanowil mnie fakt, ze nastepuje tutaj zmiana zalogi, bowiem jako pierwsi do samolotu zostaja odwiezieni piloci i dwie stewardessy, a bylem przekonany, ze swoje obowiazki na tej trasie bedzie wykonywac zaloga, ktora przyleciala z Warszawy. Rotacje zalog potrafia zbic z tropu ;)
Pasazerow jest niewielu, w autobusie naliczylem 31 osob, wiekszosc oczekiwala na rejsy czarterowe do Grecji oraz na opozniony samolot Lufthansy do Frankfurtu. Po wejsciu na poklad zostajemy powitani przez szefowa pokladu p. Agate Mlynkowska, chwile pozniej z glosnikow slychac glos kapitana Jacka Kornackiego, ktory informuje, ze rejs do Warszawy potrwa okolo 35 minut. Po zajeciu miejsc i wydaniu instrukcji bezpieczenstwa maszyna koluje i wznosimy sie do gory nad zielonymi lasami, w oddali majaczy Gorny Slask. Milo miec ta swiadomosc, ze przelot trwa krocej niz przejazd szybka Centralna Magistrala Kolejowa czy tez slynna „gierkowka”. Pogoda na trasie jest wysmienita i do samej Warszawy moge podziwiac Polske z lotu ptaka. Zaraz po osiagnieciu wysokosci przelotowej zaloga czestuje Prince Polo oraz zelkami Frugo i rozdaje wode mineralna, po poczestunku wczytuje sie tradycyjnie w nowe wydanie magazynu Kalejdoskop. Nie dotarlem nawet do polowy biezacego wydania, kiedy nastepuje znizanie i niebawem ladujemy. Cale szczescie, bo nad prawa strona Wisly zgromadzily sie juz zlowrogie burzowe chmury. Do zobaczenia za dwa tygodnie!